Biblioteca Conan
Volume 4

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

INTRODUCIÓN

Todos os heroes dos pulp magazines están cortados por un patrón semellante: son fortes, intelixentes, áxiles, guapos... a fin de contas son heroes, que se lles vai pedir? Este tampouco é lugar para contar mentiras, logo non imos negar o feito obvio de que Conan é un heroe prototípico da literatura barata dos anos trinta do século XX. Poderiamos intentar encher unhas poucas páxinas defendendo a orixinalidade de Howard e inventando escusas máis ou menos críbeis sobre os relatos de Conan mais, querido lector, iso está completamente fóra dos nosos obxectivos nesta colección, polo que imos aforrar unha pouca tinta.

Posta xa sobre a mesa esta premisa, preguntaraste cal é o motivo que nos moveu ao inxente traballo de traducir e editar en galego os contos completos sobre este prototípico bárbaro sacado das páxinas de papel barato de Weird Tales e outras revistas da mesma corda. Cal é a mensaxe transcendental que nos pode traer esta escolma de relatos de heroes, aventuras, rapina e sangue? E ben, a resposta é bastante sinxela. A nosa intención non é outra que a de divertir, entreter e, como non, gañarnos vida, a mesma que movía os editores e os escritores dos pulps.

Os contos de Conan non son moralmente exemplares e tampouco politicamente correctos. Este singular bárbaro é iso, un bárbaro e, aínda que posúe un certo código ético (claro está, sempre é o bo), entre as súas andanzas polos reinos hyborianos cóntanse múltiples episodios de pirataría, traizón, conspiración, roubos e unha longa lista de comportamentos moralmente reprobábeis. Houbo que agardar moitos anos para que no xénero fantástico se comezase a desenvolver un tratamento de personaxes máis sofisticado pero, claro está, cando isto aconteceu, os autores xa non tiñan que vivir de vender os seus contos a adolescentes que mercaban as revistas principalmente polas súas portadas eroticamente suxestivas. Logo, para resumir, o que atoparás nestas páxinas e nas dos seguintes catro volumes desta biblioteca completa de relatos de Conan son historias sinxelas, escritas con gran pericia literaria, iso si, pero igualmente escritas cos prexuízos, a moralidade e as ideas doutro tempo e para un público completamente diferente. E o máis importante de todo, son historias coas que o seu autor intentaba levar un prato de comida á súa mesa, non gañar premios literarios.

A figura de Conan é se cadra a máis coñecida entre todos os heroes dos pulps, principalmente polas súas adaptacións á banda deseñada da man de Marvel Comics e máis tarde ao cinema, da man de John Milius, director igual de xenial e incomprendido que Robert E. Howard. O grave problema de ter adquirido unha fama tan notábel reside en que aos poucos, os contos foron perdendo orixinalidade, dando lugar a múltiples mudanzas, invencións e andrómenas asinadas por autores posteriores, até o punto en que moitas veces resulta difícil saber canto do Conan orixinal hai nun volume moderno de banda deseñada, ou mesmo en moitos dos contos que se presentan falsamente como da man de Howard. Para quen non o saiba, o autor de Conan, que foi tamén pai de personaxes como Solomon Kane, o rei Kull de Atlantis, Bran Mak Morn e outros moitos, suicidouse á pronta idade de trinta anos e deixou algunhas anotacións e resumos que quizais chegaría a converter en contos novos, se a vida lle sorrise un pouco máis do que o fixo. Algúns dos máis famosos compiladores e estudosos da súa obra aproveitaron este material para escribir esas historias mais tamén colleron outras xa rematadas e enchéronas de mudanzas, por motivos que aínda hoxe non están claros de todo. Daquela, a calquera que coñeza máis ou menos o universo de Hyboria, chamaralle a atención que «falten» algúns contos nesta colección. Mais non é que aquí «falten», é máis ben que nas outras «sobran», por dicilo dun xeito rápido e pouco elegante. O que presentamos aquí, en resumidas contas, é todo o material orixinal que Howard completou e publicou en vida, organizado segundo a súa cronoloxía interna. Sobre a cuestión da cronoloxía tamén hai debate e ao longo dos anos apareceron un feixe de propostas. Nós decidimos seguir, por ser a menos «contaminada» polos pastiches posteriores, a de Dale Rippke, chamada comunmente The Darkstorm Conan Chronology ou, para os seareiros da banda deseñada, a cronoloxía da serie de Dark Horse.

Entón, para rematar xa esta breve introdución, non queremos que ninguén se alporice ou monte en cólera se ve que nesta serie de volumes aparecen elementos como machismo, racismo, violencia gratuíta ou falta de respecto polas crenzas relixiosas de cada pobo. Tampouco está na nosa man expurgar todo o que poida resultar molesto para a nosa sociedade actual, xa que somos editores e non censores. En definitiva, isto é o universo de Conan, un mundo igual de salvaxe e primitivo que os Estados Unidos de América da época da Gran Depresión.

Tomás González Ahola
Compostela, outubro de 2011

CRAVOS VERMELLOS

[ O conto Red Nails publicouse por primeira vez na revista Weird Tales, nos números de xullo a outubro de 1936. ]

1
A CAVEIRA NA ROCHA

A amazona tirou das rendas e o corcel exhausto detívose. O animal ficou coas patas abertas e coa cabeza colgando, como se o arnés dourado gornecido con coiro vermello lle pesase de máis. A muller sacou unha bota do estribo de prata e descabalgou. Logo atou as rendas á póla dunha árbore baixa e mirou arredor, coas mans nas cadeiras.

O que viu non lle pareceu agradábel. Unhas árbores moi altas erguíanse sobre a lagoa na que o cabalo acababa de beber. Unhas matogueiras sombrizas impedían esculcar entre as sombras que proxectaban as densas pólas. Os fermosos ombros da muller tremeron e de socato maldiciu en alto.

Era alta, con amplas curvas, pernas longas e ombros firmes. Todo o seu corpo amosaba unha fortaleza fóra do común, aínda que non por iso resultaba menos feminina. Notábase que era unha muller da cabeza aos pés, malia a súa actitude e a súa vestimenta. Esta última era acaída, tendo en conta o lugar en que se achaban. Levaba pantalóns de montar de seda, suxeitos ao talle cunha ampla faixa. Calzaba unhas botas de coiro fino que subían até os xeonllos e o atavío completábao unha camisa de seda escotada e de mangas largas. Sobre unha das súas arredondadas cadeiras levaba unha espada de dobre gume e, sobre a outra, unha daga longa. O cabelo dourado e revolto, que lle caía sobre os ombros, recollíao cunha cinta de raso de cor carmesí.

A súa silueta recortábase contra o bosque sombrizo e primitivo, e na súa actitude había algo estraño e fóra de lugar. A figura da muller resultaría máis acaída contra un fondo de nubes, mastros e gaivotas inquietas. Os seus grandes ollos eran da cor do mar. E así debía ser, pois tratábase de Valeria, da Irmandade Vermella, cuxas fazañas se celebraban en cancións e baladas en canto lugar se reunían os mariños.

Logo de deixar atado o cabalo, avanzou cara ao leste, botando de cando en vez unha ollada para atrás, á lagoa, co fin de lembrar ben o camiño. O silencio do bosque causáballe inquietude. Non se ouvía cantar paxaro ningún, nin se escoitaba o renxer das pólas que puidese indicar a presenza doutros animais. Viaxara durante moitas leguas por terras dunha quietude ominosa, que só interrompía o ruído do seu cabalo.

A muller matara a sede na lagoa, mais agora sentiu a forte trabada da fame e comezou a mirar arredor na procura dalgúns froitos, grazas aos que sobrevivira desde que se lle esgotaran as provisións que levaba nas alforxas da sela.

Nese momento enxergou ante ela unha enorme rocha escura, como de seixo, que sobresaía entre as árbores, mais da que non se podía ver o cumio, pois ficaba oculto da súa vista por unhas pólas. Pensou que desde a parte máis alta da pena podería albiscar os contornos da comarca boscosa onde se achaba.

Un pequeno outeiro formaba unha rampla natural que permitía subir pola rocha escarpada. Cando a muller subiu uns quince metros, chegou a unha faixa chea de árbores que rodeaba a pena. Internouse na mesta vexetación, sen ser quen de ver o que había máis arriba ou máis abaixo. Pero pouco despois puido ollar o azul do ceo e máis tarde saíu á cálida luz do sol e dexergou a faixa de árbores que se estendía aos seus pés.

Erguíase sobre un amplo chan que se atopaba case á altura das árbores.

Desde alí erguíase un saínte rochoso que constituía o cumio da rocha. Pero algo máis chamou a súa atención nese momento. Un dos seus pés bateu contra un obxecto que se achaba entre a alfombra de follas que tapizaba o saínte rochoso. Apartou a follaxe coa bota e viu un esqueleto humano. O seu ollo experimentado percorreu o armazón abrancazado, pero non reparou en ósos rotos nin noutro sinal de violencia. Aquela persoa debera de morrer de morte natural, aínda que non entendía que subise até ese lugar para pórlles fin alí aos seus días.

A muller rubiu até o alto e botou unha ollada cara ao horizonte. O teito boscoso, que parecía unha pradaría visto desde alí, era tan impenetrábel como cando o observaba desde abaixo. Nin sequera puido dexergar a lagoa na que deixara o cabalo. Dirixiu a vista ao norte, en dirección ao lugar desde o que chegara. Só viu a ondulante superficie do océano averdado, que se estendía máis e máis lonxe. Na distancia albiscábase unha liña escura e esborranchada. Era o cordal que cruzara uns días antes para internarse despois no inmenso bosque.

Cara ao leste e o oeste a paisaxe era idéntica, malia que non se apreciaba a liña escura dos montes naquela dirección. Logo, cando se volveu cara ao sur, a muller estremeceuse e contivo o alento. A media legua de onde se achaba, o bosque remataba de socato e daba lugar a unha chaira inzada de cactos. No medio da planicie erguíanse as murallas e as torres dunha cidade. Valeria soltou un xuramento de abraio. Non se sorprendería de ver unha aldea, xa fose de chozas de ramas, como as dos negros, ou de cabanas, como as da misteriosa xente de pel cobreada que, segundo contaban, habitaba nalgún lugar daquela zona sen explorar. Porén, sorprendeulle moito atopar alí unha verdadeira cidade amurallada, a tantos días de camiño da avanzada máis próxima de calquera país civilizado.

Doíanlle as mans de suxeitarse ao saínte rochoso do cumio, polo que engurrou a fronte e decidiu descender até o reborde de pedra. Viña de moi lonxe, do campamento que os mercenarios montaran canda a cidade fronteiriza de Sukhmet, que se erguía no medio de extensas pradarías e onde montaban garda feros aventureiros de todas as razas que protexían a fronteira estixia contra as incursións que chegaban como unha marea vermella desde Darfar. Valeria fuxira cegamente cara a unha rexión que descoñecía completamente. E agora dubidaba entre cabalgar directamente até aquela cidade da chaira ou seguir o instinto de conservación e a cautela, que lle aconsellaban que a evitase cun amplo rodeo, para poder logo continuar coa súa solitaria fuxida.

Un rumor procedente da vizosa vexetación que se estendía aos seus pés interrompeu os seus pensamentos. Esculcou naquela dirección, virou en redondo cun xesto felino e empuñou a espada. Logo ficou inmóbil, mirando con ollos desorbitados o home que se achaba ante ela.

Era case un xigante, cuns enormes músculos que se marcaban baixo a pel bronceada polo sol. A súa vestimenta era semellante á de Valeria, mais no canto da faixa que ela empregaba, levaba un cinto de coiro. Del penduraban unha espada larga de dobre gume e un puñal.

—Conan o cimmerián! —exclamou a muller—. Que fas seguindo o meu rastro?

O aludido sorriu e os seus feros ollos azuis lostregaron cun brillo que calquera muller podería entender, mentres percorrían o magnífico corpo de Valeria e se detiñan na pel pálida do xeneroso escote, que permitía admirar parcialmente os seus voluptuosos peitos.

—Non o sabes? —dixo el cun sorriso—. Ou é que non expresei admiración polo teu corpo desde que te vin pola primeira vez?

—Un semental non o diría máis ás claras —retrucou Valeria con desdén—. Mais o certo é que non agardaba bater contigo tan lonxe dos bocois de cervexa de Sukhmet. É certo que me seguiches desde o campamento de Zarallo, ou é que te chimparon de alí a lategazos por algunha troula?

O cimmerián soltou unha risada ante aquela insolencia e todos os músculos do seu corpo se puxeron en tensión.

—Sabes moi ben —respondeu— que Zarallo non ten arrestos para me botar do campamento. Si, é certo que te seguín. E éche toda unha sorte para ti, moza! Cando apuñalaches aquel oficial estixio, perdiches o favor e a protección de Zarallo e os estixios proscribíronte.

—Ben o sei —retrucou ela con ton sombrío—. Pero que outra cousa podía facer? Xa viches como me provocou aquel oficial.

—Si —asentiu o cimmerián—, e se estivese alí, eu mesmo lle cravaría o puñal. Pero a muller que vive nun campamento militar debe estar preparada para que lle acontezan esa clase de cousas.

Valeria deulle unha patada ao chan e soltou outra maldición.

—Por que os homes non me tratan como a un igual? —preguntou molesta.

—Iso está claro! —dixo el, devorándoa cos ollos—. Pero fixeches ben en fuxir, pois de ficares alí os estixios esfolaríante viva. O irmán do oficial morto seguiute máis rápido do que poderías pensar. Non estaba moi lonxe de ti cando o atopei. Tiña un cabalo mellor que o teu e había chegar canda ti nunha legua máis ou menos. E estou certo de que tiña intención de degolarte.

—E ben? —preguntou ela.

—E ben, que? —preguntou o cimmerián, desconcertado.

—Que fixeches co estixio?

—Vaites! Que imaxinas que ía facer eu? Mateino, abofé, e deixei o seu cadáver como alimento para os voitres. Iso demoroume e case perdín o teu rastro cando atravesaches as montañas. Pola contra xa te tería alcanzado hai boa.

—E agora pretendes levarme de volta ao campamento de Zarallo? —preguntou ela con retranca.

—Non sexas parva —rosmou o bárbaro—. Vamos, rapariga, non me sexas tan túzara. Eu non son como o estixio que apuñalaches e sábelo moi ben.

—Si, só es un vagabundo sen un can —contestou Valeria, provocadora. O cimmerián riu.

—E que es ti? Nin cartos tes para mercar uns pantalóns mellores. Pero non me enganas co teu desdén. Ti sabes que capitaneei barcos meirandes e maior número de piratas ca ti en toda a túa vida. E en canto ao de estar sen un can, a que aventureiro non lle acontece? Ben sabes que por eses mares gañei ouro dabondo como para encher un galeón.

—E onde están os fermosos barcos e os audaces mariños que capitaneaches, amigo? —preguntou ela con ton de burla.

—Case todos están no fondo do océano —retrucou o cimmerián sen reviravoltas—. Os zingarios afundiron a miña última nave diante das costas shemitas. Por iso me unín aos Compañeiros Libres de Zarallo. Porén, reparei no meu erro cando nos encamiñamos cara á fronteira de Darfar. O país era pobre e o viño bastante malo. Ademais, non gusto das mulleres de cor e esas son as únicas que había no noso campamento de Sukhmet: de pel escura, con aneis no nariz e dentes limados, bah! E ti, por que te uniches a Zarallo? Sukhmet está ben lonxe do mar.

—Ortho o Vermello quería converterme na súa amante —contestou ela secamente—. Unha noite, cando estabamos ancorados no porto de Zabela, fronte ás costas de Kush, saltei pola borda e nadei até a costa. Alí, un comerciante shemita díxome que Zarallo levaba os seus Compañeiros Libres cara ao sur para vixiar a fronteira de Darfar. Eu non tiña outra alternativa, co que me unín á caravana que se encamiñaba cara ao leste e finalmente cheguei a Sukhmet.

—Foi de tolos fuxir cara ao sur, como ti fixeches —dixo o cimmerián—. Pero dalgún xeito tamén resultou acertado, xa que as patrullas de Zarallo non te han buscar nesta dirección. Só o irmán do oficial que mataches conseguiu dar co teu rastro.

—E agora, que pensas facer? —preguntoulle a muller ao cimmerián.

—Dirixirémonos cara ao oeste —retrucou el—. Eu xa estiven no extremo sur, mais nunca chegara tan ao leste. Logo de varios días de viaxe habemos chegar ás sabanas, onde as tribos negras apacentan o seu gando. Teño bos amigos entre esa xente. Iremos até a costa e buscaremos un barco. Estou canso da selva.

—Daquela segue só o camiño —dixo Valeria—. Eu teño outros plans.

—Non sexas rabuda! —retrucou el, deixando ver a súa irritación pola primeira vez—. Non podes andar soa por estas fragas.

—Podo, como non.

—Pero que é o que queres facer?

—Iso non é cousa túa —contestou a muller secamente.

—Abofé que o é —afirmou Conan con tranquilidade—. Cres que te seguín tan lonxe para volver cunha man chea de nada e a outra chea de ningunha cousa? Vamos, ten sentido, rapariga. Non che vou facer ningún dano...

O cimmerián adiantouse cara a ela, mais Valeria recuou dun chouto e desenvaiñou a espada.

—Detente, can bárbaro, ou espétote como un cocho! —exclamou a muller.

El detívose de mala gana e preguntou:

—Queres que che quite ese xoguete e che dea unhas losqueadas con el nas cachas?

—Palabras, só palabras! —dixo ela en ton burlón, mentres o brillo do sol se reflectía nos seus ollos azuis de mirada indomeábel.

Conan sabía que ela estaba no certo. Ningún home podería desarmar a Valeria da Irmandade Vermella coas mans espidas. O cimmerián engurrou a fronte, preso de sentimentos contraditorios. Sentíase decepcionado, mais non deixaba de admirar o valor da muller. Ardía en desexos de posuír aquel espléndido corpo e de apertalo entre os seus brazos de ferro, pero malia todo non quería facerlle dano. Sabía moi ben que se daba un paso máis na súa dirección, ela habíalle chantar a espada no corazón. Vira a moza darlles morte a demasiados homes en pelexas de taberna como para dubidar diso. Conan sabía que era rápida e feroz como unha tigresa. Tamén era certo que el podía desenvaiñar a súa espada e desarmala, mais non aturaba a idea de empuñar unha arma contra unha muller.

—Maldita sexas, rapariga! —exclamou o cimmerián desesperado—. Vouche quitar...

Conan esqueceu toda prudencia e deu un paso, e naquel instante ela dispúxose a arremeter cunha estocada mortal. Pero algo interrompeu a escena, que era á vez divertida e dramática.

—Que é iso?

A exclamación partiu de Valeria, mais ambos os dous se estremeceron violentamente. Conan deu a volta como un felino, coa espada na man. Atrás, no bosque, ouvíanse os cabalos rinchar con forza, cheos de terror e de angustia. Entre os relinchos escoitaron un renxer de ósos esnaquizados.

—Uns leóns están a matar os nosos cabalos! —exclamou Valeria.

—Non son leóns! —dixo o cimmerián cos ollos botando lóstregos—. Ouviches ruxir algún león? En troques, escoita ese renxer de ósos. Nin sequera un león podería producir semellante ruído ao matar un cabalo.

Conan correu rampla abaixo e ela seguiuno. Ambos os dous esqueceran a súa disputa persoal e uníronse ante o perigo común con instinto aventureiro. Os rinchos xa pararan cando se internaron de novo na fraga.

—Atopei o teu cabalo atado xunto á lagoa —murmurou Conan, deslizándose sen facer o menor ruído—. Eu atei o meu ao seu carón e seguín o teu rastro. Olla agora!

Saíron do círculo de árbores que rodeaba a gran rocha e esculcaron as lindes máis próximas do bosque. Os xigantescos troncos tiñan un aspecto fantasmal.

—Os cabalos deben de estar alén destas árbores —murmurou Conan cunha voz que parecía o murmurio dunha leve airexa—. Oe!

Valeria xa ouvira e un calafrío percorreu o seu corpo. Apoiou inconscientemente a man no musculoso brazo do seu acompañante. Desde o outro lado da espesura chegaba un terríbel renxer de ósos, xunto cun ruído de carne esgazada e unha respiración ávida, intensa, horrenda.

—Os leóns non fan tal ruído —seguiu dicindo o cimmerián polo baixo—. Alguén está a comer os nosos cabalos. Pero por Crom que non son leóns!

O ruído interrompeuse subitamente e Conan proferiu un xuramento. Levantouse unha airexa que sopraba directamente desde eles cara ao lugar no que se atopaba o inimigo invisíbel.

—Aí vén! —dixo Conan desenvaiñando a espada.

As matogueiras axitáronse violentamente e Valeria aferrouse con máis forza ao brazo de Conan. Malia que descoñecía a fauna daquela selva, decatábase de que ningún animal coñecido podía axitar os arbustos igual que o facía aquel ser descoñecido.

—Debe de ter o tamaño dun elefante —murmurou o cimmerián, como se estivese a ler os pensamentos da moza—. Pero que raio...!

A súa voz esvaeuse e produciuse un silencio cheo de estupefacción.

A través das silveiras aparecera unha cabeza de pesadelo. Unhas fauces riseiras deixaban ver unha enorme dentadura amarela da que pingaba unha babuxenta escuma avermellada. Por riba da boca había un fociño engurrado de réptil. Un par de ollos similares aos dunha serpe, pero moito máis grandes, fitaban sen capelexar a inmóbil parella que se achaba sobre a rocha. Pero dos enormes labios non só fluía baba, senón tamén un sangue escuro que caía en pingas ao chan.

A cabeza, moitísimo máis grande que a dun crocodilo, prolongábase cara a atrás converténdose nun longo pescozo escamudo e coroado por unha crista de espiñas. Detrás, esmagando os arbustos como se fosen herbas, víase un corpo monstruoso, con forma de bocoi e unhas patas ridiculamente curtas. O ventre esbrancuxado case rozaba o chan, mentres que o espiñazo medía o dobre que Conan. Unha cola longa e afiada, como a dun xigantesco escorpión, arrastrábase polas follas secas.

—Sobe á rocha, axiña! —exclamou o cimmerián empurrando a rapariga—. Non creo que poida rubir, pero se seguimos aquí podería erguerse sobre as poutas traseiras e alcanzarnos...

Cun crebar de pólas, o monstro abalanzouse sobre eles a través dos arbustos. A parella fuxiu rapidamente cara a arriba. Mentres Valeria se internaba na mesta vexetación, botou a vista atrás e viu o titán que se erguía ameazador sobre as súas robustas patas traseiras, tal e como Conan prognosticara. O espectáculo deixou estarrecida á muller, xa que o animal lle parecía cada vez máis grande e vía que a súa cabeza sobresaía por riba das árbores máis baixas. Estivo a piques de caer cara a atrás, pero a man de ferro de Conan suxeitouna con forza por un brazo e arrastrouna cara a adiante, até a faixa arborada e logo máis aló, onde o sol brillaba de novo. O monstro ergueuse máis unha vez e apoiou as poutas dianteiras sobre a rocha, cun impacto tal que fixo vibrar a laxe.

Detrás dos fuxitivos apareceu a enorme cabeza que asomaba entre as pólas e a parella mirou durante uns instantes estarrecedores o rostro de pesadelo cos ollos chameantes e as fauces abertas de pau a pau. Logo, os ciclópeos cabeiros triscaron no ar e a cabeza retirouse e desapareceu da frondosidade como se afundise na lagoa.

Valeria e Conan esculcaron entre as pólas e viron o monstro sentado sobre as súas patas traseiras na base da rocha, ollaba para eles sen capelexar.

Valeria estremeceuse.

—Canto tempo cres que permanecerá alí? —preguntoulle en voz baixa.

Conan deulle unha patada á caveira do esqueleto que a moza achara momentos antes.

—Este pobre diaño debeu de subir aquí para fuxir do monstro ou de algo semellante. O máis seguro é que morrese de fame, pois non se ve ningún óso roto. Ese animal é, sen dúbida, un dragón como aqueles dos que falan as lendas dos negros. Se é así, non ha marchar de aquí até que esteamos mortos.

Valeria fitouno desconcertada. O seu resentimento desaparecera e no seu lugar xurdiu o temor. Amosara un valor a proba de todo en milleiros de ocasións, en cruentas batallas en mar e terra, en cubertas esvaradías polo sangue, ante cidades amuralladas e nas areosas praias onde os membros da Irmandade Vermella enchoupaban os coitelos co sangue doutros colegas, loitando polo liderado da banda. No entanto, aquilo ao que agora se enfrontaba xeáballe o sangue. Recibir un tallo de sabre no fragor da batalla non era nada, mais sentar indefensa e de brazos cruzados até morrer de fame, asediada por un monstruoso sobrevivente doutra época... Só pensar naquilo facíalle latexar as tempas co medo.

—Mais o monstro ten que comer e beber para sobrevivir —razoou ela.

—Non precisa ir moi lonxe para facer ambas as dúas cousas —retrucou o cimmerián—. De calquera xeito, ten o bandullo cheo de carne de cabalo, aínda que, a diferenza doutros réptiles, non parece que necesite durmir despois dunha comida tan abondosa. Así e todo non creo que poida rubir pola rocha.

Conan falaba sen inmutarse. Era un bárbaro e as experiencias da súa vida pasada nos páramos salvaxes abriran nel unha fenda moi profunda. Sentíase quen de enfrontar unha situación como aquela cunha frialdade que amosaría unha persoa civilizada.

—Non poderiamos rubir ás árbores e fuxir polas pólas, como os monos? —preguntou Valeria desesperada. O cimmerián abaneou a cabeza nun aceno negativo.

—Xa o pensei —respondeu—. E reparei en que as pólas que dan á rocha son delgadas de máis e romperían por mor do peso. Ademais, coido que ese monstro é quen de arrincar unha árbore de raíz.

—Logo habemos ficar aquí sentados até que morramos á fame? —exclamou Valeria, enfurecida—. Pois eu non penso facelo! Vou baixar para tentar cortarlle a cabeza a ese maldito monstro!

Conan estaba sentado no saínte de rocha, ao pé do cumio. Levantou os ollos e contemplou con admiración a muller de ollos escintilantes e corpo tenso. Mais ao decatarse de que estaba algo trastornada, preferiu non dicir ren. Logo dun instante de silencio rosmou:

—Senta e acouga.

Colleuna polos pulsos e obrigouna a sentar sobre os seus xeonllos. Valeria estaba demasiado sorprendida para resistirse. Conan engadiu logo:

—Se atacases o dragón, só conseguirías esnaquizar a túa espada contra as súas escamas. Haberíate engulir dun bocado ou esmagar como un ovo con ese rabo tan pesado. Temos que saír de aquí dalgún xeito, mais sen deixar que nos devore como un par de pombas.

Ela non contestou e tampouco rexeitou o brazo co que o cimmerián lle rodeaba o talle. Estaba asustada, cousa nova para Valeria da Irmandade Vermella. Daquela ficou sentada sobre os xeonllos do seu compañeiro cunha docilidade que abraiaría a Zarallo, que a acusara de ser unha muller endiañada.

Conan xogou cos suaves cabelos louros da muller, en aparencia só pendente de conquistala. Nin o esqueleto que se achaba aos seus pés nin o monstro que asexaba aló embaixo semellaban turbar en absoluto o seu interese por Valeria.

Os inquietos ollos da muller descubriron algunhas manchas de cor entre as árbores. Tratábase duns froitos. Eran unhas esferas vermellas de gran tamaño que penduraban das pólas dunha árbore cunhas follas de forma estraña e dunha cor verde moi intensa. Nese instante decatouse de que tiña moita sede e fame, sobre todo cando comprendeu que non podía baixar da rocha para satisfacer esas necesidades.

—Non imos morrer á fame —dixo—. Cando menos podemos alcanzar eses froitos.

Conan mirou na dirección que sinalaba Valeria e rosmou:

—Se comemos iso, non habemos de preocuparnos polo dragón. Eses froitos son os que os negros de Kush chaman Mazás de Derketa. Derketa é a Raíña dos Mortos. Se bebes un pouco dese zume ou simplemente o fregas sobre a pel, estarás morta antes de caer ao chan.

—Oh! —exclamou Valeria desanimada.

Despois produciuse un silencio tenso. A muller pensou que non había salvación posíbel e, entrementres, vía que Conan só semellaba preocupado por acariñarlle o talle e o suave cabelo. Se estaba a pensar nun plan de fuxida, era evidente que o disimulaba cunha grande habilidade.

—Se me quitas as mans de enriba —dixo ela á fin— e rubes até ese cumio, has ver algo que te sorprenderá.

O cimmerián ollou para ela perplexo e obedeceu, mentres encollía os anchos ombros. Agarrouse ao saínte de rocha e asexou por riba das árbores.

Permaneceu en silencio durante un momento, inmóbil como unha estatua de bronce. Finalmente murmurou polo baixo:

—Si, é unha cidade amurallada. Ías cara a alí cando tentaches que marchase só á costa?

—Xa a vin antes de chegares. Mais cando saín de Sukhmet non sabía da súa existencia.

—Quen podería pensar que hai unha cidade aquí? —dixo o bárbaro—. Non creo que os estixios chegasen tan lonxe. Construiríana os negros? Pero non vexo rabaños na chaira, nin cultivos, nin xente en movemento polos arredores.

—Quizais non se vexan por mor da distancia —suxeriu ela. O cimmerián encolleu os ombros e baixou da pena.

—Ben, o certo é que a xente desa cidade non nos vai axudar, nin poderían, de quereren facelo. Os habitantes dos países negros adoitan serlles hostís aos estranxeiros. Probabelmente nos atacarían coas súas lanzas...

Conan calou de súpeto e ficou en silencio durante uns instantes, reflexionando e mirando as esferas vermellas que se albiscaban entre as follas.

—Lanzas! —murmurou—. Que parvo fun por non pensar antes niso! Iso é o que fai unha muller fermosa coa mente dun home sensato!

—De que estás a falar? —preguntou Valeria.

El non se molestou en contestar e descendeu até o bosque, asexando a través das pólas. O monstro seguía sentado aló embaixo, observando a rocha coa paciencia estarrecedora propia dos réptiles. É probábel que un dos da súa especie fitase do mesmo xeito algún dos antepasados trogloditas do cimmerián no amañecer dos tempos. Conan berroulle unha maldición ao animal e comezou a cortar pólas o máis longas que puido. O movemento das follas inquietou o dragón, que axitou a súa poderosa cola, co que abateu algunhas árbores pequenas igual que se fosen febles xuncos. O cimmerián mirouno de esguello e, cando Valeria xa pensaba que o dragón ía precipitarse de volta sobre a rocha, Conan retirouse e rubiu até o saínte coas pólas que cortara. Eran tres, ben resistentes, rectas e longas. Tamén cortara algúns talos de rubideiras.

—Xa ves, as pólas son demasiado finas e os rebentos non son máis grosos que un cordel —dixo Conan mentres sinalaba a espesura da que acababa de saír—. Non habían aguantar o noso peso. Pero xa se sabe que a unión fai a forza. Iso é o que os renegados aquilonianos adoitaban dicirnos aos cimmeriáns cando chegaron ás nosas montañas para organizar un exército, co que pretendían invadir o seu propio país. Porque nós sempre combatemos agrupados en clans e tribos, e non en grandes grupos.

—Que raio vas facer con eses paus? —preguntou Valeria.

—Agarda e xa verás.

Conan xuntou as tres varas, colocou entre elas a súa daga coa punta cara a fóra e logo atou o conxunto coas rubideiras. Cando terminou, dispuña dunha lanza bastante forte e de dous metros de longo.

—E que pretendes facer con iso? —preguntou a muller—. Antes dixéchesme que unha arma non podería penetrar as escamas do dragón.

—Non ten escamas en todo o corpo —respondeu el—. E ten en conta que sempre existe máis dun xeito de espelicar un boi.

Logo o bárbaro dirixiuse ao bosque, atravesou co gume da lanza unha das mazás de Derketa e procurou manter a distancia para evitar as pingas púrpura que o froito zumegaba. Despois retirou a arma e ensinoulle a Valeria o gume, enchoupado nun líquido carmesí.

—Non sei se isto servirá —dixo o cimmerián—. Aquí hai veleno dabondo para matar un elefante, pero habemos velo.

Valeria deslizouse a carón de Conan por entre as árbores. Este, coa lanza coidadosamente afastada do corpo, asomou a cabeza entre as follas e faloulle ao monstro en voz alta.

—Que estás a agardar, fillo de pais descoñecidos? A ver, ergue esa ridícula cabeza, se non queres que baixe e te esnaquice a patadas!

Logo dixo algunhas frases máis que fixeron estremecer a Valeria, malia que convivira durante moito tempo cos piratas. O monstro, que pareceu comprender as palabras do cimmerián, ergueuse cunha velocidade estarrecedora sobre as súas poutas traseiras e estricou o corpo e o pescozo nun furioso esforzo por alcanzar aquel diminuto ser que turbaba o silencio do seu territorio.

No entanto, Conan calculara a distancia cunha precisión perfecta. A enorme cabeza atravesou a follaxe con forza, mais en balde. Cando as fauces da criatura se abrían como as dunha enorme serpe, o bárbaro guindou a lanza con todas as súas forzas e o longo gume do puñal afundiu na carne até a empuñadura e chegou ao mesmo óso.

Decontado, as mandíbulas comezaron a renxer entre convulsións, cortaron en dúas a improvisada lanza e a piques estiveron de mandar a Conan fóra da rocha. Este caería abaixo de non ser por Valeria, que o agarrou polo cinto da espada cunha forza desesperada. O cimmerián recuperou o equilibrio e deulle as grazas cun sorriso.

Abaixo atopábase o enorme monstro, que ouveaba cunha furia terríbel. Sacudía a cabeza dun lado para o outro, batíase coas gadoupas e abría a boca de pau a pau. Á fin conseguiu arrincar o anaco de lanza cunha das súas enormes poutas. Logo botou a cabeza para atrás, un enorme chafariz de sangue abrollou da súa boca e mirou cara á rocha cunha furia tan forte que Valeria tremeu de medo. As escamas do lombo e mais dos costados do dragón mudaron de cor e pasaron da parda á do lume intenso. Os ouleos do monstro non se parecían a ningún son que Valeria e Conan ouvisen xamais na vida.

Ao tempo que lanzaba ruxidos enxordecedores, o dragón avanzou cara á rocha onde se refuxiaban os seus inimigos. Ergueu a cabeza unha e outra vez para trabar, en balde, o ar. Logo lanzouse con todas as súas forzas contra o penedo, que tremeu desde a base até o cumio.

Tal mostra de furia primitiva fixo que o sangue de Valeria se lle xease nas veas. Porén, Conan estaba demasiado preto do estadio primitivo como para deixarse impresionar. O monstro que había embaixo era para el un simple ser vivo que só difería del na forma e no tamaño. Daquela permaneceu sentado e tranquilo, mentres observaba o proceder do enorme animal.

—O veleno comeza a facer efecto —dixo á fin con convicción.

—Non creo —respondeu Valeria, que consideraba absurdo que algo, por mortífero que fose, puidese afectar aquela montaña de músculos.

—A súa voz amosa medo —porfiou o cimmerián—. Primeiro era só dor pola ferida da mandíbula, pero agora comeza a sentir a acción do veleno. Mira, está a cambalear! Nun instante ficará cego... Velaí, que che dixen eu?

—Está a fuxir? —preguntou a muller.

—Está a tentar chegar á lagoa! —dixo Conan mentres se erguía dun chouto, cheo de expectación—. Sen dúbida o veleno deulle unha sede terríbel. Vamos! Ha ficar cego dentro dun instante, mais podería ser quen de ventar o camiño até o pé da rocha outra vez. Se o noso cheiro persiste, talvez fique aquí até que atope a morte. Ademais, ao ouvir os seus ouveos poderían chegar outros da súa especie. Lisquemos de aquí!

—Cara ao val? —preguntou Valeria, indecisa.

—Abofé. Iremos á cidade amurallada. Quizais alí nos corten a cabeza, pero é a nosa única posibilidade. Aínda que batamos con mil dragóns no camiño, aquí só nos agarda a morte. En marcha!

O cimmerián correu pola rampla coa axilidade dun mono e só se detivo para axudar a súa compañeira quen, a pesar de todo, era tan apta como calquera home para rubir polos aparellos dun barco ou para escalar os cantís dunha costa.

Cruzaron a faixa de árbores que rodeaba a pena e descenderon en silencio, malia que Valeria tiña a sensación de que o seu corazón facía máis ruído que un tambor. Ouviron un sonoro gurgullar que proviña do máis profundo do bosque e que indicaba que o dragón estaba a saciar a sede na lagoa.

—Ha volver en cando encha o bandullo —murmurou Conan—. É posíbel que o veleno tarde horas en matalo... se é que finalmente acaba con el.

Alén do bosque o sol comezaba a afundir no poñente e a espesura íase tornando nun lugar inzado de sombras escuras e de formas esborranchadas. Conan colleu a Valeria polo pulso e deslizouse silenciosamente entre as árbores coa rapidez dunha pantera.

—Non creo que sexa quen de seguirnos a pista, mais se o vento soprase agora mesmo na súa dirección podería ventarnos.

—Por Mitra, daquela que non sopre o vento! —murmurou ela.

O seu rostro era un óvalo pálido no lusquefusque. A muller apertou a empuñadura da espada coa man libre, mais isto, estrañamente, fixo que se sentise máis vulnerábel.

Aínda se achaban a certa distancia do bordo da fraga cando escoitaron estalos e renxidos ás súas costas. Valeria trabou nos beizos para evitar deitar un berro.

—Anda sobre a nosa pista —murmurou a muller con evidente temor.

O cimmerián moveu negativamente a cabeza e dixo:

—Non creo. Coido que ao non cheirar os nosos corpos na rocha anda vagando polos arredores para ver se atopa de volta o noso rastro. Vamos! Se non chegamos á cidade, estamos perdidos! É quen de arrincar calquera árbore á que subamos. Se cando menos non se levantase vento...!

Botaron a correr até que as árbores comezaron a rarear. Detrás, o bosque era un mar de sombras impenetrábeis onde aínda seguían a ouvirse os ameazantes renxidos. O dragón vagaba errante e cego pola espesura, na procura dos dous.

—A chaira xa está aquí diante —dixo Valeria entre arquexos—. Un pouco máis e...

—Por Crom! —exclamou Conan.

—Por Mitra! —murmurou Valeria.

Acababa de erguerse unha intensa airexa que viña do sur.

Sopraba directamente sobre eles e en dirección ao bosque que deixaran ás costas. Un segundo despois ouviuse un tremendo ruxido que estremeceu as árbores. Os ruídos transformáronse nun renxido cando o dragón se dirixiu como un furacán en liña recta cara ao lugar de onde chegaba o cheiro dos odiados inimigos que lle inflixiran a dolorosa ferida.

—Corramos máis rápido! —berrou o cimmerián cun alustre na mirada, igual que un lobo acurralado—. É o único que podemos facer!

As botas dos mariños non están feitas para correr, nin os piratas adestran demasiado esta disciplina. Por iso, logo duns cen metros, Valeria alasaba con forza e corría máis amodo, mentres que detrás deles o monstro irrompía entre as matogueiras e saía a terreo aberto.

O robusto brazo de Conan case levantou a muller do chan cando a rodeou polo talle. Os pés de Valeria apenas tocaban a herba cando o bárbaro a arrastrou nunha carreira moito máis veloz do que ela podería alcanzar de seu. Se lograban evitar o monstro durante algún tempo máis, talvez a dirección do vento mudase... No entanto, mantívose constante e unha rápida mirada por riba do ombro permitiulle a Conan ver que aquela terríbel besta se aproximaba a eles igual que unha galera de guerra impulsada por un furacán. O cimmerián deulle un apuxón á muller e proxectouna a tres metros de distancia, onde caeu aos pés da árbore máis próxima. Nese momento o bárbaro virou en redondo e enfrontouse co monstro.

Convencido de que a morte agardaba por el, o cimmerián actuou segundo os seus instintos e arremeteu contra o rostro estarrecedor que se erguía sobre el. Saltou coa forza dun gato salvaxe e afundiu a espada entre as escamas que recubrían o enorme fociño. De inmediato un golpe terríbel enviouno rodando a uns dez metros de distancia. Conan caeu ao chan, malferido.

Púxose en pé, atordado, só logo de realizar un enorme esforzo de vontade. O único que tiña en mente era que Valeria xacía indefensa preto do espantoso réptil. Por iso volveu erguerse coa espada na man e correu cara a onde se achaba a muller.

Esta aínda estaba no mesmo lugar onde o bárbaro a empurrara, malia que comezaba a incorporarse. O monstro non lle fixo dano ningún. Pola contra e ante o abraio da parella, pasou rapidamente á beira de ambos os dous sen prestarlles a menor atención. Era evidente que aínda que os seguira coa axuda do seu olfacto, agora estaba a esquecelos por mor do sufrimento da súa terríbel agonía. Mentres corría, o réptil bateu contra o tronco dunha enorme árbore que se erguía no medio do seu camiño. O impacto arrincouna de raíz e, sen dúbida, o cranio do réptil crebou como consecuencia de tan intenso golpe. Árbore e monstro esborralláronse xuntos, e Conan e Valeria viron cheos de temor como as pólas e as follas se sacudían polas convulsións do ser que xacía embaixo e como logo ficaban inmóbiles.

O cimmerián axudou a Valeria a pórse en pé e ambos os dous avanzaron cara á chaira desarborizada.

Conan detívose un instante e mirou para atrás, en dirección ao escuro bosque que ficaba ás súas costas. Alí non se movía nin unha folla, nin piaba un só paxaro. Naquel bosque reinaba un silencio semellante ao do primeiro día da creación.

—Vamos —murmurou Conan mentres collía a man de Valeria.

A cidade semellaba acharse moi lonxe, do outro lado da chaira, a unha distancia maior do que lles parecera desde o alto da rocha. O corazón de Valeria latexaba moi rápido e producíalle unha intensa sensación de abafo. Con cada paso agardaba ouvir o renxer das matogueiras e temía que vería aparecer outro terríbel dragón. Porén, xa nada turbaba o silencio da fraga.

Cando se afastaron, a moza respirou aliviada e recuperou a confianza en si mesma. O sol acababa de pórse e un manto escuro cubría rapidamente a chaira. As estrelas ían aparecendo aos poucos no ceo e os cactos semellaban figuras fantasmais.

—Non hai gando nin campos de cultivo —murmurou Conan—. De que vivirá esta xente?

—Se callar gardan os animais nos curros durante a noite —suxeriu a muller—. E se cadra os campos están do outro lado da cidade.

—Quizais —retrucou el—, pero eu non dexerguei ren desde o alto da rocha.

A lúa asomou por detrás da cidade e o seu brillo prateado recortou o contorno de murallas e torres. Valeria estremeceuse. A negra liña que se definía ante o disco luminoso da lúa conferíalle á cidade un aquel sombrizo e sinistro.

Talvez Conan pensaba o mesmo, pois detívose, esculcou arredor e dixo:

—Deteñámonos aquí. De nada valerá achegarnos ás portas da cidade pola noite, pois probabelmente non nos deixen entrar. Ademais, necesitamos descansar e non sabemos como nos van recibir. Unhas horas de sono hannos devolver a capacidade de loitar ou de saír a fume de carozo se for preciso.

O cimmerián conduciu a muller até un grupo de cactos que medraban en círculo, que era algo habitual nos desertos do sur. Abriuse paso coa espada entre as plantas e fíxolle un aceno a Valeria para que entrase.

—Aquí habemos estar a salvo das serpes —afirmou. Ela mirou dubitativa a negra liña do bosque, que xa ficaba a unha gran distancia .

—E se os dragóns saísen de entre as árbores? —preguntou.

—Ben, daquela habemos facer garda por quendas —respondeu el, malia que non contestou completamente a pregunta da súa acompañante.

Enxergou a cidade, que aínda se achaba bastante lonxe. Non se vía ningunha luz nas torres nin nos edificios que sobresaían por riba das murallas. Era unha negra masa de misterio que se recortaba como un enigma no ceo iluminado pola lúa.

—Déitate e dorme —dixo logo—. Eu montarei a primeira garda.

Valeria fitouno indecisa, mais el sentou coas pernas cruzadas diante dos cactos, de face á chaira, coa espada sobre os xeonllos e de costas a ela.

Sen máis comentarios, ela deitouse sobre a area que cubría o chan do deserto.

—Espértame cando a lúa estea alta sobre as nosas cabezas —díxolle.

O cimmerián non contestou nin se volveu. Mentres a muller se mergullaba nun profundo sono, a súa última visión foi a da musculosa silueta de Conan, inmóbil como unha estatua de bronce recortada contra a tenue luminosidade das estrelas.

2
O RESPLANDOR DAS XEMAS DE LUME

Valeria acordou cun arreguizo cando se decatou de que o abrente gris se espallaba sobre a chaira.

Incorporouse e fregou os ollos. Conan estaba a cortar unha planta de cacto e pelaba con destreza a pel e as espiñas.

—Non me espertaches —dixo ela—. Deixáchesme durmir toda a noite!

—Estabas moi cansa —retrucou el—. E deben de doerche as cachas logo dunha cabalgada tan longa. Os piratas non estades habituados a ir dacabalo.

—E ti?

—Eu fun kozako antes que pirata —retrucou Conan—. E esa xente vive sobre a sela. Durmín por anacos, como unha pantera que agarda xunto ao carreiro o paso dun cervo. Os meus ouvidos mantíñanse á espreita mentres os meus ollos durmían.

O xigantesco bárbaro semellaba tan descansado como se durmise toda a noite sobre un leito de plumas. Unha vez retiradas todas as espiñas, entregoulle a Valeria a zumegante folla de cacto.

—Proba isto —dixo—. É a un tempo un bo alimento e unha boa bebida para o morador do deserto. Eu fun xefe dos zuaxires, uns nómades que viven de saquear caravanas.

—Hai algo que ti non foses? —preguntoulle Valeria cunha mestura de burla e admiración.

—Si. Non fun rei dun país hyboriano —afirmou el cun sorriso, mentres mastigaba o zumegante cacto—. Pero non perdo a esperanza de chegar a selo algún día. Por que non habería ser rei?

Valeria moveu a cabeza, abraiada pola súa audacia, e dispúxose a saborear a refrescante planta. Descubriu que o seu sabor era agradábel e que saciaba a súa sede. Unha vez terminado aquel frugal almorzo, Conan limpou as mans con area, ergueuse, alisou as súas mestas guedellas e, logo de axustar o cinto da espada, dixo:

—Ben, en marcha. Se a xente desa cidade nos vai cortar o pescozo, máis lles vale facelo agora, antes de que comece a ir calor.

O humor do cimmerián era un pouco negro, mais Valeria pensou que podía resultar profético. Ela tamén axustou o cinto do sabre logo de erguerse. Os terrores nocturnos pasaran e os dragóns que ruxían no bosque eran como un soño afastado. O seu paso recuperou a confianza cando avanzou a carón de Conan. Fosen cales foren os perigos que agardaban por eles, os seus inimigos habían ser humanos. E Valeria da Irmandade Vermella aínda non coñecera un ser humano que lle causase temor.

Conan mirouna de esguello, mentres ela camiñaba ao seu carón cos seus peculiares andares.

—Andas máis como un montañés que como un mariño —dixo o cimmerián—. Debiches de nacer en Aquilonia, xa que os soles de Darfar non chegaron a broncear a túa pel alba. Moitas princesas envexarían esa brancura.

—Si, nacín en Aquilonia —contestou ela, que se afixera aos cumpridos do seu compañeiro e xa non se irritaba.

Se se tratase doutro home no canto de Conan, enrabecharíase porque non a espertara para a garda, pois sempre se negara a que lle desen vantaxes só polo feito de ser muller. Pero agora sentía unha secreta satisfacción cando aquel home a trataba así. Alén diso o cimmerián non tentara aproveitarse da situación propicia na que se achaban. Despois de todo —dicíase Valeria—, o seu compañeiro non era un home normal e corrente.

O sol comezou a brillar sobre a cidade e a bañar as torres cun sinistro ton carmesí.

—Onte á noite era negra á luz da lúa —murmurou Conan cun aceno— e agora é vermella como o sangue, por mor do abrente. Non me gusta nada esa cidade.

Malia todo dirixíronse cara a ela e, no seu avance, Conan fíxolle notar a Valeria que non había ningún camiño que conducise á poboación desde o norte.

—Ningún gando saíu á chaira por esta parte da cidade —dixo—. E non hai trazos de que o arado ferise esta terra en moitos anos, se callar en séculos. No entanto, olla, nesta chaira existiron cultivos hai moito tempo.

Valeria observou as antigas gabias de regadío que el sinalaba e que se atopaban parcialmente inundadas e rodeadas de cactos. Ela engurrou a fronte, mentres ollaba chea de abraio a chaira que se estendía arredor da estraña cidade e que chegaba até o afastado bosque, formando un enorme círculo. A visión non alcanzaba alén daquel cinto.

A muller dedicoulle unha mirada inquieta á cidade e reparou en que nas súas murallas non se albiscaba brillo de cascos nin puntas de lanzas, tampouco se sentía o son de trompetas nin de voces de alerta. Un silencio tan mesto como o que reinaba no bosque aboiaba sobre os grosos muros e as torres en pico.

O sol xa estaba no alto cando se detiveron ante a gran porta da muralla norte, baixo a sombra do baluarte macizo. A ferruxe cubría os reforzos de ferro do portón e as arañeiras brillaban tenuemente sobre os gonzos.

—Isto non se abriu en moitos anos! —exclamou Valeria.

—É unha cidade morta —dixo Conan cun gruñido—. Por iso as gabias e os cultivos estaban abandonados.

—Pero quen viviría aquí? Por que abandonaron este lugar?

—Quen o sabe. Se cadra eran un grupo de fuxitivos estixios. Con todo a arquitectura non semella estixia. Quizais os habitantes da cidade foron exterminados polos seus inimigos ou a enfermidade acabou con eles.

—Nese caso —dixo Valeria—, poida que no seu interior haxa grandes tesouros. Tentemos abrir a porta e exploremos.

Conan observou dubitativamente as portas enormes. Porén, apoiou o seu robusto ombro contra un dos tranqueiros. Empurrou con todas as súas forzas e o portón abriuse aos poucos cara ao interior cun intenso renxer de gonzos. O cimmerián ergueuse e desenvaiñou a espada. Valeria mirou sobre o seu ombro e deixou escapar unha exclamación.

Non estaban a ver unha rúa ou un patio, como agardaban. A porta daba directamente a un enorme salón, cuxo extremo oposto case se perdía na distancia. As dimensións do lugar eran xigantescas e o chan estaba cuberto cunhas estrañas baldosas vermellas que semellaban arder como lapas. As paredes eran dun material verde e brillante.

—Se isto non é xade, eu son shemita! —exclamou o cimmerián ao tempo que deixaba saír un xuramento.

—Unha cantidade así non pode ser! —retrucou Valeria.

—Roubei xade dabondo das caravanas de Khitai para saber de que estou a falar —porfiou o bárbaro—. Dígoche que é xade!

O teito era abovedado e estaba cuberto de lapislázuli, cunhas xemas verdes incrustadas que escintilaban cun resplandor maligno.

—Pedras de lume verde —rosmou Conan—. Así chaman esas pedras preciosas a xente de Punt. Disque son os ollos petrificados de réptiles prehistóricos, os que os antigos chamaban Serpes Douradas. Brillan como os ollos dun gato na escuridade. Pola noite, esta sala debe de alumarse con esas xemas, pero é posíbel que a iluminación non resulte do noso gusto. Vamos botar unha ollada por aí. Poderiamos dar con algún tesouro.

—Fecha a porta —aconsellou Valeria—. Aínda teño medo de que veña algún outro dragón do bosque. Conan sorriu e dixo:

—Non creo que os dragóns se afasten da espesura.

Malia a súa incredulidade, accedeu ao que lle pedía a muller. Logo sinalou o ferrollo interior e engadiu:

—Pareceume ouvir un estalo cando empurrei a porta. Mira, o ferrollo rompeu hai pouco. A ferruxe xa o roera case de todo e foi dabondo un empurrón. Pero se a xente fuxiu de aquí, como é que esta porta está fechada por dentro?

—Sen dúbida marcharían por outro lugar —argüíu Valeria con perspicacia.

A parella preguntouse cantos séculos pasarían desde que a luz do día se filtrara por última vez entre as follas da enorme porta. Con todo, a luz do sol tamén chegaba á sala por outra vía. Conan e Valeria viron que no alto do teito abovedado se abrían unha especie de claraboias fabricadas cun material vidrado. Entre elas as xemas verdes refulxían como ollos de gatos furiosos. O chan que había baixo os seus pés brillaba cos tons cambiantes da chama. Era como avanzar polo inferno, cuns astros malignos titilando no alto.

A cada lado do enorme salón había tres galerías con balaustradas que se amoreaban unhas sobre as outras.

—Un edificio de catro andares —murmurou o cimmerián—. E esta sala esténdese até o teito. O recinto é tan longo como unha rúa. Coido que albisco unha porta no extremo oposto.

Valeria encolleu os ombros e dixo:

—A túa vista é máis aguda que a miña, aínda que niso eu tiña unha gran sona entre os piratas.

Dirixíronse cara a unha porta aberta e atravesaron unha serie de cuartos baleiros, cuxo chan era semellante ao do salón. As paredes tamén eran de xade e nalgunhas zonas alternaban con mármore e calcedonia, decoradas con incrustacións de ouro, prata e bronce. No teito tamén se vían aquelas pedras verdes. Os intrusos avanzaron como fantasmas por aquelas estancias de brillante chan avermellado.

Nalgunhas non había luz ningunha e o van das portas amosábase negro como a entrada do inferno. Conan e Valeria evitaron aqueles puntos e internáronse só nos cuartos iluminados.

Nas esquinas abondaban as arañeiras, mais en troques non se advertía po no chan nin nas mesas e cadeiras de mármore, xade ou cornalina que enchían algunhas das salas. Aquí e acolá víanse alfombras de seda de Khitai, un tecido practicamente indestrutíbel. Non había ningunha xanela ou porta que dese á rúa ou a algún patio. Todas as aberturas daban a outro cuarto ou salón.

—É que non imos saír nunca a un lugar aberto? —murmurou Valeria—. Este palacio, ou o que for, é máis grande que o harén do rei de Turan.

—Os que vivían aquí non puideron morrer de enfermidade —dixo o cimmerián mentres lle daba voltas ao misterio da cidade abandonada—. De ser así atopariamos esqueletos. Talvez tiveron medo de algo e fuxiron. Se callar...

—Ao demo con todo iso! —interrompeuno Valeria—. Nunca o habemos saber con certeza. Olla eses frisos. Representan figuras humanas. A que pobo pertencen?

Conan fitounos e negou coa cabeza, á vez que respondía:

—Xamais vin xente como esa. No entanto semella que teñen un aquel oriental. Parecen nativos de Vendhya ou talvez de Kosala.

—Seica fuches rei de Kosala? —preguntou ela nun ton de burla, malia que non exento de curiosidade.

—Non, pero si fun xefe guerreiro dos afghulis, que viven nos montes Himelios, alén das fronteiras de Vendhya. Estas imaxes semellan representar nativos de Kosala. Pero por que construirían unha cidade tan ao oeste?

As figuras representaban homes e mulleres esveltos, de pel escura e con faccións finamente modeladas e exóticas. Vestían amplas túnicas e empregaban abelorios e xoias. Case todos estaban en actitude de danzar, comer ou facer o amor.

—Todos estes deberon de levar unha estúpida vida pacífica, pois non ven escenas de guerra nin de loita —dixo Conan—. Ven, vamos aos andares superiores.

Había unha escaleira de marfil que ascendía en espiral desde a estancia na que se achaban. Subiron tres relanzos e chegaron a unha ampla sala. Unhas claraboias do teito iluminaban o lugar, onde tamén brillaban tenuemente as xemas verdes. Alén das outras portas que se abrían nas paredes, sucedíanse máis salas iluminadas. Porén, una das portas daba a unha galería con balaustrada, que se abría sobre unha sala moito máis pequena que a que viran no andar inferior.

—Maldición! —dixo Valeria mentres sentaba con desgusto nun banco de xade—. A xente que vivía aquí debeu de levar todos os tesouros na súa fuxida. Estou cansa de vagar sen sentido por estes cuartos baleiros.

—Todas estas estancias parecen estar iluminadas —dixo o cimmerián—. Gustaríame atopar unha xanela que dea á cidade. Vexamos que hai detrás desa porta.

—Mira ti —retrucou ela—. Eu vou ficar aquí a descansar un anaco.

O cimmerián desapareceu pola porta que se abría enfronte da que daba á galería e Valeria recostouse coas mans cruzadas na caluga e as pernas estricadas. Aqueles cuartos e salas silandeiras, coas súas brillantes xemas verdes e os seus chans avermellados como o lume, comezaban a causarlle desacougo. Desexaba atopar unha saída cara ao exterior para abandonar á fin o labirinto polo que vagaban. Preguntouse que pés misteriosos e furtivos pisarían nos séculos pasados aqueles chans brillantes, e que feitos arrepiantes contemplarían aquelas pedras verdes chantadas no alto.

Un leve ruído interrompeu as súas reflexións. Antes de decatarse realmente de que algo chamara a súa atención, a audaz muller xa estaba en pé e coa espada desenvaiñada. Conan aínda non regresara, así que comprendeu que non fora el o que producira aquel ruído.

O son procedía dalgún lugar ao outro lado da porta que se abría á balconada. Valeria avanzou sen facer o menor ruído, atravesou a porta, chegou á galería e mirou por riba da balaustrada.

Un home avanzaba pola sala.

O feito de ver un ser humano naquela cidade que crían deserta provocou nela unha fonda impresión. Valeria observou o descoñecido, acazapada detrás das columnas de pedra e con todos os nervios en tensión.

O home non se parecía en absoluto ás figuras que os frisos representaban. Era algo máis alto do normal e de pel moi escura, aínda que non era de etnia negra. A súa única vestimenta consistía nun estreito taparrabos de seda e un cinto de coiro dunha cuarta de ancho que lle rodeaba o talle. O longo cabelo negro que caía sobre os seus ombros dáballe un aspecto salvaxe. Era fraco, aínda que os seus brazos e pernas se vían musculosos, sen o menor vestixio de graxa que suavizase as formas. Podería dicirse que aquel suxeito estaba feito cunha notábel economía de medios que resultaba repelente.

Pero tanto na súa aparencia física como na súa actitude había algo que deixou a muller impresionada. O home detívose de socato e, medio acazapado, volveu a cabeza en varias direccións. A daga que empuñaba na man dereita tremeu por mor da excitación que sentía. Valeria comprendeu que aquel descoñecido tiña medo, un medo que raiaba no terror. Cando volveu a cabeza puido reparar no brillo da súa mirada entre os guechos de pelo negro.

Pero el non a viu. Atravesou a sala no bico dos pés e desapareceu por unha das portas abertas. Pouco despois, Valeria escoitou un laio afogado e logo o silencio volveu reinar no edificio.

Chea de inquietude e curiosidade, avanzou pola galería até unha porta situada enriba daquela pola que desaparecera o home. Esta daba a un corredor máis pequeno que rodeaba unha ampla estancia.

Esta sala estaba no terceiro andar e o teito non era tan alto como o daquela que viran ao entrar na cidade. Estaba iluminada unicamente con xemas, polo que a parte baixa da balconada estaba bañada en sombras.

Cando a súa vista se afixo á penumbra, Valeria viu que o home aínda se achaba naquel lugar. Porén, estaba deitado boca abaixo no centro. Tiña as extremidades fláccidas e estendidas, e a súa daga repousaba ao seu carón.

Aquela inmobilidade resultáballe estraña, até que viu unha mancha carmesí sobre o chan, debaixo do corpo.

A muller mirou con atención cara ás sombras que alagaban o recinto, mais non foi quen de ver máis nada.

De súpeto apareceu outro home de aspecto semellante ao anterior, por unha porta que había no outro extremo da sala. Os seus ollos brillaron cando viu o outro deitado no chan e exclamou con voz axitada:

—Chicmec!

O outro non se moveu.

O segundo individuo avanzou rapidamente, inclinouse e colleu o caído por un ombro para darlle a volta e pólo boca arriba. Un berro afogado fuxiulle dos beizos cando reparou en que a cabeza lle colgaba inerte cara a atrás e deixaba á vista o pescozo, que alguén cortara de orella a orella.

O home deixou caer o cadáver sobre o chan e ergueuse de novo, tremendo como unha folla ao vento. Tiña o rostro cincento por mor do pavor. Xa flexionara unha perna para iniciar a fuxida cando quedou repentinamente inmóbil, coa mirada fixa no outro extremo da estancia e os ollos desorbitados polo arrepío.

Entre as sombras de debaixo da balconada comezou a brillar unha luz espectral, que non era reflexo da que producían as xemas verdes. Valeria sentiu que se lle puñan os pelos de punta mentres asistía á escena. No ar flotaba unha caveira. Era un cranio humano, aínda que terribelmente deforme e del emanaba unha luz fosforescente. Por momentos adquiría contornos definidos e Valeria díxose que, aínda que a caveira parecese dunha persoa, tiña un aspecto dalgún xeito inhumano.

O home continuaba inmóbil, paralizado polo terror e coa vista fixa na aparición. Esta afastouse da parede e unha sombra grotesca moveuse con ela. Aos poucos puido ver que a sombra tiña un corpo semellante ao dun ser humano. Porén, brillaba cun fulgor esbrancuxado, que semellaba provir dos ósos que había debaixo. A caveira sorría cunha expresión sinistra, no medio dun halo luminoso e maligno. O home non era quen de apartar os ollos da espantosa aparición. Poderíase dicir que estaba hipnotizado.

Valeria comprendeu que non era só unha forza mental a que paralizaba o descoñecido. O fulgor esbrancuxado tamén parecía ter parte naquilo, roubándolle parte da súa enerxía vital e impedíndolle actuar.

O estarrecedor espectro avanzou flotando cara á súa vítima e esta finalmente moveuse, pero só para deixar caer a daga e prostrarse de xeonllos mentres tapaba os ollos coas mans. Agardou sen dicir un chío cara ao gume que agora brillaba na man do fantasma, que se erguía ante o home como a morte triunfante.

Valeria actuou segundo o primeiro impulso do seu carácter vehemente. Cun salto felino choutou por riba da balaustrada e deixouse caer ao chan, detrás do fantasma. Este virou en redondo ao ouvir o golpe das botas brandas contra o chan. Mais mentres daba a volta, o afiado sabre de Valeria abateuse sobre el e traspasou a súa carne mortal.

O espectro lanzou unha exclamación de dor e esborrallouse co peito e o espiñazo atravesados pola espada. Ao caer, a súa caveira luminosa rodou polo chan e deixou ver unha melena cana e un rostro contraído polo sufrimento da agonía. Detrás daquela horrenda aparición só había un ser humano, un home semellante ao que estaba axeonllado no chan.

Finalmente, este último levantou os ollos ao ouvir o golpe e o berro e mirou con expresión de infinito abraio a muller de pel branca que se erguía sobre o cadáver cunha espada húmida de sangue na man.

Púxose en pé, cambaleando e murmurando laios como se aquel espectáculo lle afectase á razón. Valeria sorprendeuse ao decatarse de que entendía o que murmuraba o home. Laiábase en lingua estixia, malia que nun dialecto que non conseguía comprender por completo.

—Quen es? —pregúntolle el—. De onde vés? Que fas en Xuchotl?

Logo, sen deixar tempo á réplica, engadiu:

—De calquera xeito, es unha persoa amiga. Deusa ou diaño, pouco importa, xa que mataches a Caveira Ardente! E era un ser humano, despois de todo! Nós considerabámolo un demo que eles esconxuraran desde as catacumbas... Pero escoita...!

O home deixou de desvariar e, ao ficar en silencio, ergueuse como se estivese a escoitar con dolorosa intensidade. Valeria non alcanzaba a ouvir nada.

—Debemos darnos présa! —murmurou el—. Eles están ao oeste do Gran Salón e poden chegar en calquera momento...!

Colleu a Valeria polo pulso cun xesto espasmódico, que ela non puido eludir.

—Quen son eles? —preguntoulle a muller.

O home mirouna abraiado, como se non dese creto a que ela non o soubese.

—Eles? —dixo o home. Logo engadiu entre tatexos—: A xente de Xotalanc. A tribo do home ao que mataches son os que viven na porta do leste.

—Entón, esta cidade está habitada? —preguntou Valeria sorprendida.

—Abofé que está! —respondeu el, impaciente—. Pero lisquemos decontado. Debemos regresar a Tecuhltli!

—Onde está iso? —preguntou Valeria.

—É o barrio da Porta Occidental.

Colleuna polo pulso e conduciuna cara á porta pola que el aparecera. Unhas grosas pingas de suor perlábanlle a fronte e os seus ollos brillaban por mor do medo.

—Agarda un momento —dixo ela mentres se zafaba del con brusquidade—. Non me poñas as mans enriba se non queres que che rompa a cabeza. A ver, quen es ti e onde queres levarme?

O home mirou con inquietude en todas as direccións e comezou a falar tan rápido que ás veces se lle trababa a lingua.

—Chámome Techotl e procedo de Tecuhltli. Ese home que xace coa gorxa cortada veu das Salas do Silencio para tratar de tenderlle unha emboscada a algún dos xotalancas. Pero separámonos e cando vin aquí na súa procura atopeino morto. Matouno a Caveira Ardente, seino, e eu tamén estaría morto de non ser porque ti me salvaches. No entanto, é probábel que non estivese soa. É posíbel que chegasen outros individuos desde Xotalanc. Mesmo os deuses se estremecen ante a sorte daqueles que conseguen coller vivos!

Estremeceuse ao pensalo e a súa pel tornouse máis cincenta aínda. Valeria mirouno desconcertada. Comprendía que tiña diante unha persoa intelixente aínda que trastornada.

A muller volveuse cara á caveira, que aínda resplandecía no chan, e achegoulle unha das súas botas, cando o home saltou cara a ela cun berro.

—Non a toques! —exclamou—. Nin sequera a mires! Volveríate tola! Só os bruxos de Xotalanc coñecen o seu segredo. Atoparon a caveira nas catacumbas, onde repousan os ósos dos terríbeis reis que gobernaron Xuchotl nun escuro pasado. O só feito de mirar esa caveira xea o sangue e enche de auga os miolos da persoa que non coñece o seu segredo. Tocala significa tolemia e destrución.

Ela mirouno coa fronte engurrada. O home non lle inspiraba confianza, con aquel corpo enxoito e os seus guechos como serpes. Nos seus ollos, detrás do fulgor do espanto, asomaba unha estraña luz que ela xamais vira na mirada dun ser humano mentalmente san. Porén, semellaba saber moi ben o que estaba a dicir.

—Ven! —pregoulle mentres estricaba a man cara a ela, que retirou decontado cando lembrou as advertencias de Valeria—. Es estranxeira, non sei como chegaches até aquí mais, sexas deusa ou diaño, ven en axuda de Tecuhltli e terás unha resposta a todo o que me preguntaches. Sen dúbida chegaches desde o outro lado do bosque, de onde viñeron os nosos antepasados. Pero es a nosa amiga, porque de non selo, non matarías o noso peor inimigo. Lisquemos xa, antes de que os xotalancas nos atopen e nos asasinen!

Valeria mirou a caveira que brillaba cunha luz sinistra sobre o cadáver do inimigo. Era como as caveiras dos pesadelos, claramente humanas, pero con algunhas deformidades inquietantes. Seguramente o dono daquel cranio tivera un aspecto monstruoso en vida. Vida? Si, a caveira parecía ter vida propia. As súas mandíbulas abríanse e fechábanse con estalos. O resplandor facíase cada vez máis intenso e vívido, á vez que a sensación de pesadelo aumentaba. Era un soño... Toda a vida era soño...

A voz de Techotl sacou a Valeria do fondo abismo no que estaba a caer.

—Non mires esa caveira! Non o fagas! A voz semellaba vir desde unha distancia imposíbel. A muller estremeceuse e sacudiu a melena como un león. A súa visión aclarábase por momentos.

—En vida albergou o cerebro dun rei de bruxos —estaba a dicirlle agora Techotl—. Pero aínda conserva a vida e o lume máxico dos espazos siderais!

Mentres profería unha maldición, Valeria saltou como unha pantera e golpeou con outro tallo o branco cranio, que saltou feito cachizas. Nalgún lugar da estancia, ou desde un sitio impreciso, unha voz inhumana ouveou con infinita ira e dor.

Techotl comezou a berrar:

—Esnaquizáchela! Destruíchela! Nin a maxia negra de Xotalanc poderá reconstruíla! Agora lisquemos, axiña!

—Non podo facelo —protestou ela—. Hai un amigo meu preto de aquí...

A mirada de espanto do home deixou a Valeria demudada. A muller mirou arredor e viu catro homes que estaban a entrar por cadansúa porta e que converxían cara á parella que se achaba no centro da sala.

Eran semellantes aos outros dous que Valeria xa vira. Tiñan as mesmas extremidades fracas, a mesma melena negra e lasa, a mesma mirada extraviada nos seus grandes ollos. Ían armados e vestidos como Techotl, mais todos eles levaban unha caveira branca pintada no peito.

Non houbo ameazas nin berros de guerra. Os homes de Xotalanc saltaron cara ao pescozo dos seus inimigos igual que tigres sedentos de sangue. Techotl fíxolles fronte coa furia que confire o desespero. Esquivou a espada dun dos atacantes e agarrouse a el para guindalo ao chan, onde ambos os dous rodaron e loitaron rodeados por un silencio tenso.

Os outros tres botáronse sobre Valeria, cos ollos vermellos como os dos cans rabiosos.

A muller matou o primeiro antes de que a puidese atacar. A longa espada recta de Valeria afundiulle o cranio cando o atacante levantaba xa a súa propia arma. Logo parou un golpe e esquivou outro. Os seus ollos botaban alustres e os seus beizos sorrían implacábeis. Volvía ser Valeria da Irmandade Vermella e o asubío do seu gume de aceiro era como un himno nupcial para os seus ouvidos.

A espada de Valeria pasou unha folla que amagara parar e afundiuse nun ventre cuberto por un taparrabos de coiro. O home arquexou na súa agonía e caeu de xeonllos. Pero o seu compañeiro, máis alto ca el, precipitouse en silencio sobre ela e descargou unha chuvia de tallos e estocadas con tal furia que a muller non foi quen de atacar á contra. Retrocedeu friamente, detendo os ataques e en espera dunha ocasión para devolvelos. O adversario non podía manter por moito tempo o ritmo da súa ofensiva. Acabaría por cansárselle o brazo ou por o traizoáreno os pulmóns. Sería entón cando o gume de Valeria lle atravesaría o corazón. Unha mirada de esguello permitiulle ver a Techotl inclinado sobre o peito do seu inimigo, tentando liberar os pulsos para asestarlle unha coitelada.

A fronte do home estaba cuberta de suor e os seus ollos deixaban ver o esforzo ao que estaba sometido. Por máis que atacaba con ansia, non era quen de romper a garda da súa adversaria. A súa respiración fíxose axitada e irregular, e os seus golpes perderon fol. Valeria deu un paso atrás para atraelo e naquel mesmo instante sentiu que alguén lle agarraba as pernas con brazos férreos. Esquecera o home ferido que estaba no chan.

Estaba axeonllado e, namentres o seu compañeiro lanzaba un berro triunfal, o ferido mordeu a Valeria salvaxemente nunha coxa. O xotalanca de elevada estatura deu un chouto e golpeou con todas as súas forzas e a súa enorme furia. Ela parou o golpe con gran dificultade e levantou os ollos para ollar as faíscas que saltaran co impacto dos dous sabres.

A espada inimiga ergueuse máis unha vez e desta volta Valeria creuse perdida, pois estaba case inmobilizada polo outro adversario. Naquel instante, unha forma xigantesca alzouse sobre o xotalanca e o seu berro triunfal interrompeuse en seco. O home cambaleou e caeu ao chan co cranio esnaquizado.

—Conan! —exclamou Valeria cun arquexo.

Cun movemento rápido a muller virouse para enfrontar o seu inimigo, que aínda a suxeitaba con forza e prendeuno pola longa melena. A espada da muller brillou no ar e o corpo decapitado do adversario esborrallouse enriba do do seu compañeiro.

—Que raio aconteceu aquí? —preguntou o cimmerián, que avanzaba coa espada na man.

Techotl incorporouse. Ao seu carón, o último xotalanca aínda se retorcía nos últimos estertores da agonía. A súa daga pingaba sangue e Conan comprendeu que non era inimigo. O home tiña unha ferida profunda nunha coxa e mirou o cimmerián con receo.

—Que significa isto? —volveu preguntar Conan, que aínda non se recuperara da sorpresa de atopar a Valeria nunha loita salvaxe con aqueles homes, nunha cidade que el crera deshabitada.

Ao regresar da súa infrutuosa exploración polo andar superior, vira que Valeria non se achaba na estancia na que a deixara, así que seguira o ruído da pelexa até aquel lugar.

—Cinco cans mortos! —exclamou Techotl cun salvaxe ton triunfal—. Cinco cravos vermellos para a columna negra! Grazas, deuses do sangue!

O home levantou as súas mans trémulas e logo, cunha expresión demoníaca, cuspiu sobre os cadáveres e golpeoulles o rostro cos pés, mentres danzaba dun xeito estarrecedor. Os seus novos aliados mirábano con abraio e Conan preguntoulle a Valeria en lingua aquiloniana:

—Quen é este tolo?

A muller encolleu os ombros e respondeu:

—Di que se chama Techotl. Polo que me contou, deduzo que a súa xente habita nun extremo desta incríbel cidade, mentres que estoutros vivían no extremo oposto. Se cadra cómpre que vaiamos con el. Parece amigábel e resulta doado ver que a outra tribo non o é.

Techotl deixara de danzar e escoitaba de volta coa cabeza ladeada, igual que un can.

—Vamos xa! —murmurou—. Fixemos dabondo matando cinco malditos diaños! A miña xente recibiravos moi ben e encheravos de honras. Vinde, Tecuhltli aínda está lonxe e en calquera momento poden chegar demasiados xotalancas para as nosas espadas.

—Está ben, guíanos —dixo o cimmerián cun gruñido.

Techotl subiu pola escaleira que levaba á galería e fíxolles un aceno para que o seguisen. Logo cruzaron unha porta que se abría cara ao oeste e avanzaron por moitas estancias, todas elas iluminadas por claraboias ou por xemas verdes.

—Non acabo de entender que clase de edificio é este —díxolle Valeria polo baixo ao cimmerián.

—No entanto, eu si que vin este tipo de xente con anterioridade —contestou Conan—. Habitan nas beiras do lago Zuad, preto da fronteira con Kush. Son unha especie de mestizos estixios, mesturados con outra etnia que chegou a Estixia polo leste hai algúns séculos e que foi asimilada polos nativos do país. Son tlazitlanos. Pero estou certo de que eles non construíron esta cidade.

O temor de Techotl non pareceu ir a menos cando se afastaron da estancia na que xacían os mortos. Seguía a virar a cabeza en todas as direccións para captar os sons de presuntos perseguidores e miraba con angustia cada porta que ía deixando atrás.

Valeria estremeceuse involuntariamente. Non tiña medo de home ningún, pero o brillo do chan e das pedras preciosas que resplandecían no alto, así como o terror incontrolábel que demostraba o seu guía, transmitíranlle unha sensación de perigo misterioso e inhumano.

—Poderiamos atopalos no camiño a Tecuhltli! —murmurou o home de socato—. Debemos ter coidado para non caer nunha emboscada.

—Por que non saímos deste condenado palacio e imos pola rúa? —preguntou Valeria.

—Non hai rúas en Xuchotl —respondeu o home—. Non hai prazas nin patios. Toda a cidade está construída como un xigantesco palacio baixo un enorme teito. O máis parecido a unha rúa é a Gran Sala, que atravesa a urbe desde a porta norte á sur. As únicas portas que se abren ao mundo exterior son as das murallas. Ningún ser humano as traspasou en cincuenta anos, ningún agás vós.

—Desde cando vivides aquí? —preguntou Conan.

—Eu nacín neste castelo hai trinta e cinco anos e xamais puxen un pé fóra da cidade. Pero por todos os deuses, gardemos silencio! Estas salas poden estar ateigadas de demos á espreita! Olmec contaravos todo cando cheguemos a Tecuhltli.

Daquela continuaron deslizándose sen facer ruído por aquelas estancias cuxa fulgurante penumbra lle facía pensar a Valeria que vagaban polo inferno, guiados por un ser demoníaco de pel escura e cabelo longo.

Pero foi Conan quen os fixo deterse cando cruzaban unha das enormes salas. Os seus ouvidos, afeitos á vida no bosque e na montaña, eran máis sensíbeis aínda que os de Techotl.

—Cres que pode haber inimigos á espreita para tendernos unha emboscada? —preguntou.

—Vagan por estas salas acotío —respondeu—, e o mesmo facemos nós. Os cuartos e as salas que se achan entre Tecuhltli e Xotalanc son terra de ninguén, unha zona en disputa. Chamámolas as Salas do Silencio. Por que o preguntas?

—Porque hai persoas nas estancias de diante —retrucou o cimmerián—. Podo ouvir o ruído do aceiro ao rozar contra a pedra.

O home, que palidecera, volveu estremecerse.

—Talvez sexan os teus amigos —suxeriu Valeria.

—Non debemos arriscarnos —dixo Techotl coa respiración axitada no seu avance febril.

Virou a un lado e entrou por unha estancia na que había unha escaleira de mármore que levaba cara a abaixo, no medio da escuridade.

—Isto conduce a un corredor escuro que hai debaixo —dixo Techotl cun murmurio, mentres a súa fronte se enchía de suor—. Tamén poden estar aí, pero debemos correr o risco, xa que é máis probábel que se atopen nas outras salas. Vamos, axiña!

Baixaron pola escaleira coa rapidez dos fantasmas, até que chegaron á entrada dun corredor escuro como a noite. Acazapáronse alí durante un momento, pendentes de calquera son, e logo internáronse no corredor. Mentres avanzaban, Valeria sentiu un calafrío. Tiña medo de recibir unha estocada en calquera momento. Notou a man de Conan que lle suxeitaba un brazo, o que lle deu máis confianza. A escuridade era absoluta e o corredor parecía interminábel.

De súpeto ficaron inmóbiles ao ouvir un ruído ás súas costas. Abriuse unha porta e sentiron que uns homes entraban no corredor. Valeria tropezou co que parecía unha caveira, que rodou producindo un ruído sinistro.

—Correde! —exclamou Techotl con voz axitada e avanzou polo corredor como un espectro.

Valeria notou que Conan a collía outra vez polo talle para axudala a fuxir. O cimmerián non vía máis dela na escuridade, pero unha especie de sexto sentido facía que non se trabucase. Namentres, ouviron detrás deles uns pasos rápidos que se achegaban cada vez máis. De súpeto Techotl dixo:

—Aquí está a escaleira! Seguídeme rápido, por todos os deuses!

Valeria sentiu que a levantaban entre Techotl e Conan ao subir as escaleiras, e advertiu que os inimigos os seguían a moi pouca distancia. Os sons non eran todos de pés humanos.

Algo rubía retorcéndose polos banzos, algo que reptaba e renxía, que xeaba o ar ao seu redor. Conan deu unha estocada co sabre e sentiu que a folla atravesaba unha sustancia que ben podería ser carne e óso. Algo lle rozou o pé e deixoullo frío. O cimmerián sentiu un azoute e un golpe estarrecedor e decontado ouviuse o berro de agonía dun home.

Un momento despois, Conan subía os últimos banzos da escaleira e pasaba por unha porta que se abría na penumbra.

Valeria e Techotl xa se achaban alí, e este último fechou a porta e correu un ferrollo en canto entrou o bárbaro. Era o primeiro ferrollo que vían desde que deixaran atrás a gran porta da muralla.

Inmediatamente botaron a correr a través da sala á que chegaran e, ao cruzar a porta ao lado oposto, Conan mirou cara ao anterior e viu que os que viñan detrás estaban a golpear a fechadura.

Aínda que Techotl non rebaixase a velocidade xa aparentaba máis acougado. Tiña o aspecto de quen se atopa en terreo coñecido, preto de xente amiga.

Pero Conan volveu asustalo terribelmente cando lle preguntou:

—Que era iso que atopei na escaleira, Techotl?

—Os homes de Xotalanc —respondeu o aludido—. Xa che dixen que habiamos acabar atopándoos.

—Aquilo non era un ser humano, era algo que reptaba e resultaba frío como o xeo ao tacto. Creo que lle dei un bo tallo coa espada. Caeu para atrás, sobre os que nos seguían, e estou certo de que matou un deles no medio da súa agonía.

Techotl mirouno cos ollos desorbitados polo medo e acelerou a marcha.

—Era o Gabeador!, un monstro que eles trouxeron das catacumbas para que os axudase! Non sabemos exactamente o que é, pero atopamos algúns dos nosos homes mortos dun xeito horríbel. En nome de Set, apurade! Se atopa o noso rastro hanos seguir até as mesmas portas de Tecuhltli.

—Dubídoo —dixo o cimmerián—. Coido que matei esa cousa que estaba na escaleira.

—Axiña, axiña! —exclamaba Techotl.

Correron a través dunha serie de cuartos iluminados polas xemas verdes e detivéronse ante unha xigantesca porta de bronce.

Daquela Techotl dixo:

—Estamos en Tecuhltli!

3
A GRAN DISPUTA

Techotl bateu na porta co puño fechado e despois virou a cabeza para mirar cara a atrás.

—Moitos dos nosos homes morreron diante desta porta cando xa se crían a salvo —dixo.

—Por que non nos abren? —preguntou Conan.

—Están a mirarnos a través do Ollo —dixo Techotl—. Sen dúbida están estrañados da vosa presenza. A continuación o home levantou a voz e dixo:

—Abre, Excelan! Son eu, Techotl, e estou cuns amigos que veñen desde alén do gran bosque!

—Será mellor que abran axiña —dixo o cimmerián cun ton sombrío—. Ouzo algo que se arrastra polo chan máis aló da sala.

Techotl palideceu e comezou a bater na porta con máis forza mentres berraba:

—Abride a porta, condenados! O Gabeador vén cara a nós!

Daquela a enorme folla de bronce abriuse sen emitir un só son e deixou ver unha pesada cadea que cruzaba a entrada, sobre a que había numerosas lanzas e rostros de aspecto ameazador. Logo deixaron caer a cadea, Techotl colleu os seus novos amigos polo brazo e arrastrounos cara ao interior. Unha mirada por riba do ombro cando a porta se fechaba permitiulle a Conan albiscar, alén da sala en penumbra, unha cousa con forma de serpe que avanzaba retorcéndose, coa noxenta cabeza levantada, luxada de sangue. Naquel momento a gran porta de bronce fechouse tras do cimmerián.

Unha vez dentro da estancia volvéronse correr os ferrollos e a cadea foi colocada no seu lugar. A porta estaba construída como para resistir os embates dun asedio. Había catro homes de garda, fracos e de pel escura, igual que Techotl. Empuñaban lanzas e dos seus cintos penduraban espadas. Na parede próxima á porta había unha serie de espellos que Conan supuxo debían de ser o Ollo que Techotl mencionara. Estaban colocados de tal xeito que podía verse perfectamente o exterior a través dunha físgoa do muro, sen que desde fóra puidesen ver os que estaban dentro. As catro sentinelas ollaban cheas de abraio os dous forasteiros, pero non fixeron ningunha pregunta nin interrogaron a Techotl. Este parecía completamente confiado unha vez que franqueou a entrada.

—Vinde —díxolles aos seus novos compañeiros, pero Conan mirou cara á porta.

—E que acontece cos que nos seguían? —preguntou—. Non tentarán botar abaixo a porta?

Techotl fixo un aceno negativo coa cabeza.

—Saben moi ben que non poden facer nada contra a Porta da Aguia. O que farán será regresar a Xotalanc xunto co seu noxento amigo. E agora vouvos levar ante os gobernantes de Tecuhltli.

Unha das sentinelas abriu a porta do lado oposto á de bronce e pasaron a un corredor iluminado tamén por claraboias e xemas verdes. A diferenza das estancias que viran até o momento, aquel corredor daba a impresión de pertencer a un recinto habitado. Tapices de veludo cubrían as verdes paredes de xade e, sobre o chan de cor carmesí, víanse grosas alfombras. Tamén había bancos e diváns de marfil, cubertos con coxíns de seda.

O enorme corredor remataba nunha porta labrada, diante da cal non había ningunha sentinela. Sen máis cerimonias, Techotl abriuna e conduciu os seus amigos até unha gran sala na que habería uns trinta homes e mulleres de pel escura recostados sobre uns diváns. Todos se puxeron en pé entre exclamacións de abraio.

Todos os homes agás un eran moi parecidos a Techotl. As mulleres tamén tiñan a pel escura e ollos estraños, e posuían unha gran beleza exótica. Vestían unhas saias moi curtas e corpiños de seda dourada, e calzaban sandalias. As súas cabeleiras negras, cortadas en forma recta, caían sobre os ombros espidos e estaban suxeitas con cintas de prata.

Nun diván de marfil subida sobre un estrado de xade achábanse un home e mais unha muller sutilmente diferentes dos demais. El era un xigante de torso enorme e costas de touro. A diferenza dos outros, tiña unha mesta barba negra que lle chegaba case até a cintura. O corpulento personaxe vestía unha túnica de cor púrpura que mudaba de matiz con cada movemento. Na cinta que recollía os seus cabelos brillaban numerosas pedras preciosas.

A muller que estaba ao seu carón ergueuse logo de soltar unha exclamación, igual que os demais. Despois de mirar a Conan, fixouse con ardente intensidade en Valeria. Era alta e esvelta, a máis fermosa de todas as mulleres que se atopaban no salón. No canto da saia curta, vestía unha larga banda de seda dourada por diante e outra igual por detrás. Ambas as dúas lle chegaban á altura dos xeonllos. Tanto esta tea como a cinta do pelo estaban adornadas con pedras preciosas. Os seus ollos, a diferenza dos da súa xente, non tiñan a mesma expresión delirante. Non dixo unha soa palabra despois da súa exclamación. Limitouse a permanecer en actitude tensa, coas mans crispadas e fitando a Valeria.

O home do diván de marfil púxose en pé.

—Príncipe Olmec —dixo Techotl, despois de inclinarse cos brazos estendidos e as palmas das mans voltas cara a arriba—. Tráioche uns aliados que veñen de alén do bosque. Na Sala de Tezcoti, a Caveira Ardente deulle morte a Chicmec, o meu compañeiro...

—A Caveira Ardente...!

Un rumor cargado de medo estremeceu a xente de Tecuhltli.

—Así é. Daquela cheguei eu e atopei a Chicmec deitado no chan e co pescozo cortado. Antes de que puidese fuxir, a Caveira Ardente veu cara a min e, cando a fitei, o meu sangue converteuse en auga e a medula dos ósos xeóuseme. Non podía pelexar nin fuxir e só agardaba o golpe mortal. Entón chegou esta muller de pel branca e atacou a Caveira Ardente coa espada. Foi daquela cando puiden comprobar que se trataba tan só dun maldito xotalanca coa pel cuberta de pintura e a caveira dun antigo bruxo sobre a cabeza! Agora a Caveira está feita anacos e o can que a levaba xace morto no lugar!

O narrador rematara con fereza o seu discurso, que espertou novas exclamacións de abraio nos presentes.

—Pero hai máis —dixo Techotl—. Mentres eu falaba con esta muller atacáronnos catro xotalancas. Eu matei un, aquí podedes ver esta ferida na perna, que demostra a loita desesperada que tivemos. A muller matou outros dous. Porén, estabamos nunha situación moi comprometida cando chegou este home e lle fendeu o cranio ao cuarto inimigo. Si, cinco cravos vermellos serán cravados na columna da vinganza!

Techotl sinalou entón unha columna de ébano que se erguía xunto ao estrado. Centos de puntos vermellos cubrían a súa superficie puída. Eran outros tantos cravos vermellos afundidos na madeira negra.

—Cinco cravos vermellos por cinco vidas de xotalancas! —berrou de novo o home con voz inhumana.

—Quen son estes estranxeiros? —preguntou Olmec cunha voz que soaba como o eco dun trono na distancia.

—Eu son Conan o cimmerián —respondeu o bárbaro simplemente— e esta muller é Valeria da Irmandade Vermella, unha pirata de Aquilonia. Desertamos dun exército acampado nas fronteiras de Darfar, moi ao norte, e tentabamos chegar á costa.

A muller do estrado falou en voz alta con palabras pronunciadas ás présas.

—Xamais chegaredes á costa! —exclamou—. Ninguén marcha de Xuchotl! Habedes pasar o resto das vosas vidas nesta cidade!

—Que di esta muller? —preguntou Conan con fereza mentres avanzaba cara ao estrado coa man no puño da espada—. Quere dicir que somos prisioneiros?

—Non quixo dicir iso —dixo Olmec—. Considerámosvos os nosos amigos e non habemos obrigarvos a ficar aquí contra a vosa vontade. No entanto, temo que existen outras razóns que fan imposíbel que marchedes de Xuchotl.

Os seus ollos contemplaron a Valeria e apartou a mirada decontado.

—Esta muller que me acompaña é Táscela —engadiu—, princesa de Tecuhltli. Mais, agardade un momento. Que traian comida e bebida para os nosos convidados! Seguramente estarán famentos e cansos logo da súa longa viaxe.

Olmec sinalou unha mesa de marfil e, logo de intercambiar algunhas miradas, Conan e Valeria tomaron asento. O cimmerián amosábase cheo de receo. Os seus feros ollos azuis percorrían a estancia e non afastaba a man da espada. Pero nunca rexeitaba un convite para comer e beber. Mirou a Táscela un segundo, mais esta só tiña ollos para Valeria.

Techotl, que anoara unha venda de seda sobre a ferida da perna, sentou xunto aos seus amigos. Víase ben que consideraba un privilexio poder atendelos en todo o que desexasen. Para darlles confianza, probou cada un dos manxares e das bebidas que trouxeron antes de colocalos diante dos convidados. Mentres comían, Olmec permaneceu en silencio, recostado no se diván de marfil desde a que os miraba entre as súas mestas cellas negras. Táscela achábase xunto a el, coa cabeza apoiada nas mans e os cóbados sobre os xeonllos. Os seus enigmáticos ollos non se apartaban da silueta branca de Valeria. Detrás da princesa estaba sentada unha fermosa rapariga de aspecto sombrizo, que refrescaba a muller cun enorme abano de plumas de avestruz.

A comida consistía nunha boa cantidade de froitos exóticos e descoñecidos para os viaxeiros, de exquisito sabor. A bebida era un viño lixeiro de cor carmesí con certo gusto picante.

—Vindes de moi lonxe —dixo Olmec—. Seino porque lin os libros dos vosos antepasados. Aquilonia atópase alén das terras dos estixios e dos shemitas, máis aló de Argos e de Zingara. E en canto a Cimmeria, áchase aínda máis lonxe que Aquilonia.

—Ambos os dous somos aventureiros errantes —dixo o cimmerián con ton despreocupado.

—O que me abraia é que puidésedes atravesar o gran bosque —continuou Olmec—. En tempos pasados, nin mil guerreiros podían abrirse paso impunemente a través de tantos perigos.

—Atopamos un monstro do tamaño dun elefante —dixo Conan mentres lle tendía o seu vaso a Techotl, que o encheu con evidente satisfacción—. Unha vez que o matamos, non tivemos máis inconvenientes.

O vaso de viño caeu das mans de Techotl e foi dar ao chan. Unha vez máis, palideceu. Olmec fixo o xesto de incorporarse. Parecía a representación viva do abraio. Os demais lanzaron unha exclamación de temor. Algúns caeron de xeonllos, pois, polo visto, as súas pernas non eran quen de sostelos. Só Táscela parecía que non ouvira nada. Conan mirou arredor, desconcertado.

—Que acontece? Que vos desacouga? —preguntou.

—Mataches o deus dragón?

—Deuses! O que eu matei era un dragón. Non podía facer outra cousa, xa que o animal quería devorarnos.

—Pero os dragóns son inmortais! —exclamou Olmec—. Pódense matar entre eles, pero ningún humano é quen de matalos! Os nosos antepasados guerreiros que se abriron paso até Xuchotl non puideron vencelos! As súas espadas crebábanse como pólas contra as súas escamas!

—Se aos vosos antepasados se lles ocorrese enchoupar as súas lanzas no zume velenoso das mazás de Derketa —afirmou Conan coa boca chea—, para logo afundilas na boca ou nos ollos dos dragóns, comprobarían que non son máis inmortais que un carneiro. Os restos do animal atópanse no límite do bosque. Se non me credes, non tedes máis que ir velo.

Olmec sacudiu a cabeza, non con incredulidade, senón con admiración.

—Foi precisamente por culpa dos dragóns —manifestou Olmec— que os nosos antepasados se refuxiaron en Xuchotl. Non ousaron volver pasar a chaira para internarse de novo no bosque. Moitos deles foron atrapados e devorados polos monstros antes de que puidesen chegar á cidade.

—Iso quere dicir que os vosos antepasados non construíron Xuchotl? —preguntou Valeria.

—Xa era moi antiga cando eles chegaron aquí. Nin sequera os moradores daquel tempo, unha xente decadente, coñecían a súa verdadeira antigüidade.

—Procedía a túa xente do lago Zuad? —preguntou o cimmerián.

—Procedía. Hai xa máis de medio século, unha tribo de tlazitlanos rebelouse contra o rei de Estixia e, logo de ser derrotados en batalla, fuxiron cara ao sur. Andaron sen rumbo durante varias semanas polas pradarías, os desertos e mais as montañas. Finalmente chegaron até o gran bosque. Eran mil guerreiros coas súas mulleres e fillos. Unha vez alí —proseguiu Olmec—, os dragóns atacáronos e devoraron moitos deles. Os demais fuxiron e por último chegaron á chaira, en cuxo centro albiscaron a cidade de Xuchotl. Os moradores da urbe fecharon as portas das murallas exteriores —continuou—. Os nosos acamparon diante dos muros sen atreverse a abandonar a chaira, pois durante a noite escoitaban os temíbeis sons dos monstros que loitaban entre eles na fraga. Por sorte os dragóns non saíron a campo aberto. Ao achegárense os nosos ás portas —seguiu el—, os habitantes de Xuchotl guindaron unha chuvia de frechas sobre eles. Achábanse cercados na chaira, como se o bosque fose unha enorme muralla, xa que internarse na espesura sería unha tolemia. Aquela noite —engadiu— chegou ao campamento, en secreto, un escravo da cidade. O seu sangue era o mesmo que o dos meus devanceiros. Moito antes atravesara o bosque con algúns compañeiros, que foran devorados polos dragóns, agás el. Ao chegar á cidade, condenárano á escravitude. Chamábase Tolkemec.

Algúns dos presentes murmuraron algo ao ouvir aquel nome e cuspiron con noxo.

—Tolkemec prometeu abrirlles as portas aos nosos guerreiros —seguiu a contarlles Olmec—. O único que pediu foi que lle fosen entregados os prisioneiros inimigos que se tomasen. No amencer abriu as portas. Os guerreiros irromperon na cidade e as salas cubríronse de sangue. Aquí só vivían uns centos de persoas, descendentes dexenerados do que antes fora un gran pobo. Tolkemec dixo que chegaran de Oriente moito tempo atrás. Viñan da antiga Kosala e foran expulsados desa terra polos que agora habitan nela. Dirixíranse ao oeste e finalmente atoparan esta chaira rodeada de bosques e habitada por unha tribo de negros.

»Escravizaron os negros e empezaron a construír a cidade —continuou—. Dos montes que hai ao leste trouxeron xade, mármore, lapislázuli, ouro, prata e cobre. As mandas de elefantes fornecéronos de marfil. Cando a cidade estivo construída, asasinaron todos os escravos de cor. Os seus bruxos lanzaron terríbeis meigallos para protexer o lugar. Deste xeito, con artes nigrománticas, resucitaron os dragóns primixenios que moraran naquelas paraxes e cuxos enormes ósos acharon no bosque. Déronlles carne e vida a eses ósos e os monstros volveron camiñar pola terra como no comezo dos tempos. Mais os bruxos obrigaron os dragóns a ficaren no bosque, sen poderen saír á chaira. Así —proseguiu—, a xente de Xuchotl puido habitar na cidade e traballar a fértil chaira até que os seus sabios aprenderon a cultivar plantas no interior. Eran cultivos que non precisaban terra, senón que obtiñan o sustento do ar. Así ficaron secos os madoiros e co tempo acabaron por estragarse.

»Logo chegaron os nosos antepasados, cando os construtores de Xuchotl estaban xa en plena decadencia. Non sabían pelexar coa espada nin coa maxia. Os meus antepasados matáronos todos agás un cento, que lle entregaron a Tolkemec, segundo o que pactaran. Este fora o seu escravo. Durante moitos días e noites resoou nos muros das salas o eco de agonía daqueles homes sometidos ao tormento.

»Deste xeito —engadiu—, os tlazitlanos viviron aquí en paz durante un tempo, gobernados polos irmáns Tecuhltli e Xotalanc, e tamén por Tolkemec. Este casou cunha rapariga da tribo. Como abrira as portas da cidade e ademais coñecía moitas das artes dos xuchotlas, compartiu o goberno da nosa xente cos irmáns que dirixiran a rebelión e a loita no seu afastado fogar.

»Daquela —concluíu—, reinou a paz na cidade e non facían máis que comer, beber, foder e criar os fillos. Non era preciso arar as hortas da chaira, pois Tolkemec ensinoulles a cultivar os froitos que se alimentaban do ar. Ademais, a matanza dos nativos de Xuchotl rompeu o feitizo que mantiña retidos os dragóns no bosque, co que comezaron a chegar á noite até as portas da cidade para ruxir con furia. A chaira tinguiuse de sangue por mor da eterna loita entre os monstros e daquela aconteceu...

Olmec interrompeu a frase e trabou os beizos. Logo seguiu falando, mais Valeria e Conan repararon en que omitira algo que, sen dúbida, considerara pouco axeitado.

—Daquela, logo de cinco anos de paz... —Olmec botoulle unha breve mirada á muller que estaba ao seu carón—, Xotalanc casou cunha muller, á que tamén desexaban Tecuhltli e mais o vello Tolkemec. Na súa paixón, Tecuhltli quixo raptar a esposa de Xotalanc, mais ela seguiuno voluntariamente. Tolkemec axudou a Tecuhltli, pois estaba resentido con Xotalanc. Este esixiu que se lle devolvese e o consello da tribo resolveu que a decisión debía ficar nas mans dela. Esta decidiu quedar con Tecuhltli, co que Xotalanc, enrabechado, tentou levala pola forza e os partidarios de ambos os dous irmáns iniciaron unha disputa na Gran Sala.

»Foi un día amargo —dixo—, no que se derramou moito sangue en ambos os bandos. A pelexa converteuse en loita e a loita en guerra aberta. Xurdiron tres faccións: a de Tecuhltli, a de Xotalanc e a de Tolkemec. Xa nos días de paz dividiran a cidade entre eles. Tecuhltli, o noso antepasado, habitaba no sector oeste da cidade. Xotalanc no leste e Tolkemec e mais os seus preto da porta do sur.

»O odio, a xenreira e os celos provocaron novos derramamentos de sangue —seguiu—. Unha vez que desenvaiñaran a espada non era doado gardala de novo. Tecuhltli loitou contra Xotalanc e Tolkemec axudou primeiro a un e despois a outro, e traizoou a cada facción segundo lle conviña. Tecuhltli e mais a súa xente retiráronse ao sector da porta occidental, onde aínda moramos agora. A cidade ten forma de óvalo. Nós, os tecuhltli, que tomamos o nome do noso príncipe, ocupamos a parte occidental. O tres bandos atoaron as portas que comunicaban o seu sector co resto do complexo, agás unha, que así podía ser defendida dun xeito máis doado. Baixaron ás covas e levantaron paredes que atravesaban as catacumbas, onde xacen os restos dos antigos xuchotlas, así como dos tlazitlanos que morreron na batalla. Vivían como nun castelo asediado, onde realizaban súbitas e violentas incursións contra o inimigo.

»Os xotalancas fortificaron igualmente a parte oriental da cidade e Tolkemec fixo outro tanto na porta do sur. A parte central de Xuchotl ficou baleira e deshabitada. Aquelas enormes salas e corredores convertéronse en campos de batalla, nunha zona na que reinaba permanentemente o terror.

»Tolkemec pelexou contra ambos os clans —seguiu dicindo Olmec—. Era un demo nun corpo humano, peor que Xotalanc. Coñecía moitos segredos da cidade que xamais lles revelou aos outros. Das sombrías catacumbas obtivo moitos segredos que pertenceran a reis e a nigromantes esquecidos dos decadentes xuchotlas aos que os nosos antepasados mataron. Mais de nada lle serviu toda a súa maxia aquela noite en que nós, os tecuhltli, irrompemos no seu sector e matamos a súa xente. Despois torturamos a Tolkemec durante varios días.

»Si —continuou—. Mantivémolo con vida até que nos suplicou que acabásemos con el. Finalmente sacámolo da sala de tortura e guindámolo a un alxube para que as ratas o devorasen na súa agonía. Porén, conseguiu fuxir da cela por un pasadizo secreto e chegou ás catacumbas. Seguramente morreu alí, pois a única saída das catacumbas pasa pola nosa zona e xamais volveu aparecer. Xamais atopamos os seus restos e moitos tecuhltli supersticiosos xuran que o seu fantasma camiña sen rumbo polas criptas e se laia entre as osamentas dos mortos. Hai doce anos démoslles morte a todos os partidarios de Tolkemec. Agora a loita só é entre os tecuhltli e os xotalancas, e ha continuar até que desaparezan cada un dos homes e mulleres dun dos dous bandos.

»Hai cincuenta anos que Tecuhltli lle quitou a muller a Xotalanc. Medio século durou a disputa. Eu nacín en plena guerra, igual que todos os que se atopan aquí, agás Táscela. E todos agardamos morrer nesa loita.

»Somos un pobo que agonía, o mesmo que acontecía cos xuchotlas que atoparon os nosos antepasados —seguiu dicindo—. Cando o conflito deu comezo eramos centos en cada bando. Agora, os tecuhltli somos só os que vedes diante vosa e mais os homes que protexen as portas: corenta en total. Non sabemos cantos xotalancas hai, pero dubido que sexan moitos máis ca nós. Durante quince anos non nos naceu crianza ningunha e non temos noticias de que os nosos inimigos tivesen máis sorte ca nós. Extinguímonos, mais antes de morrer habémoslles dar morte a tantos xotalancas como nos permitan os deuses.

Olmec seguiu falando daquela loita sen fin que tiña lugar nas salas do silencio, baixo o misterioso brillo das xemas verdes. Naquela pelexa atroz perecera unha xeración enteira. Xotalanc morrera moito antes, acoitelado nunha loita que tivera lugar ao pé dunha escaleira de marfil. Tecuhltli morrera espelicado vivo de mans dos entolecidos xotalancas, cando conseguiron capturalo.

Sen demasiada emoción na voz, Olmec falou das atrocidades máis tremendas que cometeran ambos os dous bandos. O cimmerián rosmou de desgusto. Non era de estrañar que Techotl sentise arrepíos ante a posibilidade de que o capturasen! Olmec tamén falou de certos misterios, da maxia negra que se practicaba na tenebrosas catacumbas, onde invocaban terríbeis criaturas das tebras para que lles servisen de aliadas. Nese aspecto os xotalancas levaban vantaxe, pois era nas súas catacumbas, as orientais, onde xacían os restos dos grandes feiticeiros xuchotlas que gardaban os segredos arcanos.

Valeria escoitaba con fascinación morbosa. Aquela loita era tan brutal que levaba sen remedio á extinción dos habitantes de Xuchotl. Naceran na guerra e nela habían morrer. Nunca abandonaban os seus dominios fortificados se non era para se deslizar até as Salas do Silencio e alí matar os seus adversarios. Ás veces os atacantes volvían con algún cativo cheo de pavor, ou cos horríbeis refugallos dun combate. Outras veces non regresaban ou facíano en forma de restos sanguentos que eran guindados contra as enormes portas de bronce. A existencia daquela xente era un pesadelo imposíbel, alí encerrados, illados do mundo, loitando como ratas rabiosas capturadas na mesma trampa.

Mentres Olmec falaba, Valeria sentía os ardentes ollos de Táscela chantados nela. A princesa non parecía estar a escoitar o que dicía o seu compañeiro. A súa face non reflectía a ira nin o gozo salvaxe que se advertía nos trazos dos demais tecuhltli. A guerra que obsesionaba os seus compañeiros non semellaba ter o menor sentido para ela. A Valeria resultoulle máis noxenta a súa indiferenza que a fereza franca coa que se expresaba Olmec.

—Xamais poderemos abandonar a cidade —dixo o príncipe—. Durante cincuenta anos ninguén o fixo, agás eses... Máis unha vez contívose.

—Aínda se non existise o perigo dos dragóns —seguiu a dicir—, nós, que nacemos e nos criamos entre os muros desta cidade, non nos atreveriamos a abandonala. Non estamos afeitos ao ceo aberto nin aos raios do sol. Non, nacemos en Xuchotl e nesta cidade acabaremos os nosos días.

—Ben, o certo é que esta loita non nos atinxe —dixo o cimmerián—. Se nos acompañades até a porta oeste, seguiremos o noso camiño.

Táscela retorceu as mans e dispúxose a falar, mais Olmec interrompeuna.

—Xa está a anoitecer —dixo—. Se vagades pola chaira durante a noite é probábel que sexades presa dos dragóns.

—Onte á noite durmimos na planicie, ao descuberto, e non nos molestaron —explicou Conan. Táscela sorriu con frialdade e dixo:

—Non vos atreveredes a deixar Xuchotl.

Conan mirouna cun odio instintivo, mais ela non lle devolveu a mirada. Só tiña ollos para Valeria.

—Si, coido que se han atrever —asegurou Olmec—. Pero ouvídeme, Conan e Valeria. Sen dúbida, os deuses enviáronvos aquí para inclinardes a balanza do lado dos tecuhltli e concedernos a vitoria. Vós sodes guerreiros profesionais. Por que non pelexades para nós? Temos riquezas dabondo. As xoias máis caras son tan correntes en Xuchotl como a lousa nas demais cidades do mundo. Algunhas desas riquezas foron traídas polos xuchotlas desde Kosala. Outras, como as xemas que iluminan as salas, proceden dos montes orientais. Axudádenos a vencer os xotalancas e entregarémosvos tantas xoias como poidades carrexar!

—Nese caso, poderías axudarnos a destruír os dragóns —dixo Valeria, que tiña medo de cruzar de novo o bosque, máis aínda cargando un bo botín—. Con arcos e frechas envelenadas, trinta persoas poden darlles morte aos dragóns que aínda queden na fraga.

—Abofé! —contestou Olmec rapidamente—. Xa esquecemos o uso do arco, despois de tantos anos de loita corpo a corpo, pero podemos aprender outra vez.

—Que dis a iso? —preguntoulle Valeria a Conan.

—Somos vagabundos sen diñeiro —dixo el cun sorriso amargo—. Tanto ten matar xotalancas que calquera outro inimigo.

—Daquela aceptades? —exclamou Olmec, mentres Techotl berraba cheo de felicidade.

—Si. E agora vai ser mellor que nos ensinedes os nosos cuartos para podermos durmir e estarmos descansados. Mañá daremos comezo á matanza.

Olmec asentiu e fixo un aceno. Entón Techotl e mais unha muller acompañaron os aventureiros ao longo dun corredor que comezaba á esquerda do estrado de xade.

Ao mirar para atrás, Valeria viu a Olmec deitado no seu diván, que os observaba cun ollar moi intenso. Táscela, sentada no diván, murmuraba algo no ouvido de Yasala, a súa silandeira serventa.

O corredor non era tan largo como a maioría dos que cruzaran antes, mais en troques era bastante longo. Finalmente a muller detívose, abriu unha porta e apartouse para deixar entrar a Valeria.

—Un momento —dixo Conan cun gruñido—. Onde durmo eu?

Techotl acenou cara a unha porta situada enfronte, un pouco máis atrás. O cimmerián estivo a piques de obxectar algo, mais Valeria mirouno con expresión irritada e fechoulle a porta no fociño.

Conan dixo algunhas cousas pouco amábeis sobre as mulleres en xeral e seguiu a Techotl polo corredor.

O bárbaro botoulles unha ollada ás claraboias que había na alcoba ornada na que ía durmir. Algunhas delas eran largas dabondo como para que puidese pasar por elas un home delgado, sempre que antes escachase o cristal.

—Como é que non veñen os xotalancas polo teito e esnaquizan eses cristais? —preguntou.

—Non poderían rompelos —retrucou Techotl—. Ademais, resulta case imposíbel camiñar por eses teitos, pois hai torres, cúpulas e planos moi inclinados.

Logo Techotl informou a Conan máis polo miúdo sobre a cidade-castelo, especialmente sobre a zona dos techoltli. Como o resto da urbe, estaba formada por catro andares, con torres que se erguían desde o teito. Cada un deles tiña un nome. En realidade, a xente de Xuchotl dáballes nomes a cada cuarto, sala e escaleira da cidade, igual que os habitantes das cidades normais fan coas rúas e as prazas. En Tecuhltli, os andares chamábanse Andar da Aguia, Andar do Mono, Andar do Tigre e Andar da Serpe, e este último era o máis elevado.

—Quen é Táscela? —preguntou Conan de socato—. A esposa de Olmec?

Techotl estremeceuse e ollou arredor en completo silencio antes de contestar.

—Non... Era a muller de Xotalanc... a que raptou Tecuhltli e deu orixe á gran disputa.

—De que falas? —dixo o cimmerián—. Esa muller é nova e fermosa. Queres dicir que xa estaba casada hai cincuenta anos?

—Así é, xúroo! Xa era unha muller adulta cando os tlazitlanos chegaron desde o lago Zuad. Precisamente foi porque o rei de Estixia a desexaba como concubina o motivo polo que Xotalanc e o seu irmán se rebelaron e fuxiron. É unha feiticeira que posúe o segredo da eterna mocidade!

—Como dis? —preguntou Conan. Techotl volveu estremecerse.

—Non me preguntes máis nada. É un asunto tenebroso, mesmo para esta cidade.

E ao tempo que levaba un dedo aos beizos, Techotl abandonou a estancia en silencio.

4
O RECENDO DO LOTO NEGRO

Valeria quitou o cinto da espada e deixouno sobre o leito no que ía durmir. Viu algunhas portas con ferrollos e preguntou onde levaban.

—Esas dan aos cuartos anexos —dixo a muller mentres acenaba cara á dereita e cara á esquerda—. Estoutra conduce a un corredor e logo a unhas escaleiras polas que se baixa ás catacumbas. Pero non teñas medo, señora, nada nin ninguén pode facerche dano neste cuarto.

—Quen dixo que eu teña medo? —respondeu Valeria—. É só que me gusta saber en que porto vou botar a áncora. Mais non quero que durmas aos pés da miña cama. Non estou afeita durmir acompañada, polo menos doutras mulleres. Podes marchar.

Cando ficou soa, a muller pirata botou os ferrollos de todas as portas. Logo tirou as botas e deitouse satisfeita sobre a cama. Imaxinou a Conan na mesma actitude, pero lanzando maldicións polo seu desaire, e sorriu con malicia.

Fóra xa era noite. Nas salas de Xuchotl, as xemas verdes brillaban como os ollos de felinos prehistóricos. Entre as escuras torres da cidade ouleaba o vento nocturno como un fantasma inquieto. Polos corredores e salas comezaban a moverse siluetas furtivas que de cando en vez se detiñan e permanecían á espreita.

Valeria acordou de súpeto. Recortada contra o leve brillo das xemas verdes viu unha sombra que se inclinaba sobre ela. Durante un instante, a aparición pareceu formar parte do soño que tivera. Viuse respirando o perfume dunhas enormes flores e sentiu unha languidez que a inducía a algo máis que ao sono. Afundíase nun abismo de pracer sen fin cando algo lle rozou o rostro. Tan sensíbel estaba que aquel contacto foi dabondo para facela espertar de golpe. Daquela, no canto dunha gran flor, viu unha muller de pel escura ao seu carón.

A muller volveuse rapidamente, mais antes de que puidese fuxir, Valeria ergueuse e colleuna por un brazo. A outra loitou como un gato de monte durante un instante, mais non lle quedou máis remedio que renderse ante a forza superior da súa opoñente. Valeria obrigou a muller a virar a cabeza e reparou en que se trataba de Yasala, a doncela de Táscela.

—Que raio estabas a facer aquí? —preguntou a pirata—. Que tes na man?

A muller non respondeu, pero tentou guindar a un lado o que levaba. Valeria retorceulle o brazo e o obxecto caeu ao chan. Era unha enorme flor negra de talo longo e verde. Tiña o tamaño da cabeza dunha persoa.

—Loto negro! —exclamou Valeria—. A flor que causa un sono profundo! Tentabas provocarme un estado de sopor e se non me chegas a rozar accidentalmente o rostro cos pétalos...! Pero por que o fixeches? Que pretendías?

Yasala mantivo o seu silencio. Valeria xurou e obrigouna a virar en redondo, púxoa de xeonllos e retorceulle o brazo detrás das costas.

—Fala, ou escórdoche o brazo! —exclamou. A rapariga non soltou nin un berro. Negou coa cabeza como única resposta.

—Porca! —dixo Valeria mentres guindaba a doncela ao chan.

A muller pirata observou a figura prostrada cos ollos botando alustres. O medo e a lembranza da mirada de Táscela espertaban o seu instinto de conservación. Aquel era un pobo decadente do que podía agardarse calquera perversidade. No entanto, Valeria intuíu que había alguén que movía os fíos, algún horror secreto máis temíbel que unha simple dexeneración. Pensou que os habitantes daquela cidade non estaban cordos nin eran normais e mesmo dubidaba que fosen humanos. A tolemia brillaba nos ollos de todos, agás na mirada intensa e cruel de Táscela, que coñecía segredos e misterios máis profundos e estarrecedores que calquera forma de tolemia.

Valeria levantou a cabeza e escoitou con atención. As salas de Xuchotl estaban en silencio, como se en realidade aquela cidade estivese morta. As xemas verdes alagaban a alcoba dun brillo fantasmal, que se reflectía nos ollos da muller que xacía no chan. Valeria sentiu pánico, co que a súa fera alma perdeu o último resto de piedade que lle puidese quedar.

—Cadela! Por que tentaches drogarme? —exclamou mentres agarraba a doncela polo cabelo e a obrigaba a mirala aos ollos—. Envioute Táscela?

Non houbo resposta. Valeria berrou unha maldición e deulle unha losqueada, primeiro nunha fazula e logo na outra. Os golpes resoaron na estancia, mais Yasala nin sequera xemeu.

—Por que non te laias? —preguntou Valeria secamente—. Temes que alguén te ouza? De quen tes medo? De Táscela, de Olmec ou de Conan?

Yasala seguiu sen responder. Permaneceu aniñada, observando a súa raptora coa mirada de odio dunha serpe. Mais o silencio teimudo sempre esperta a ira, polo que Valeria arrincou un cordón de seda dunha cortina que había preto.

—Porca! —murmurou—. Voute atar a ese leito e voute azoutar até que me digas que facías aquí e quen te enviou!

Yasala non ofreceu a menor resistencia. Durante uns minutos, no cuarto non se ouviu outro son que o estalo do duro cordón sobre a carne espida da doncela. Yasala non podía moverse, xa que tiña atados os nocellos e os pulsos. O seu corpo retorcíase baixo o castigo e a súa cabeza movíase dun lado para outro ao ritmo dos golpes. Trabou o beizo inferior até que abrollou un fío de sangue. Pero non lanzou nin un só salouco.

A muller pirata castigábaa con toda a forza do seu robusto brazo e deixáballe unha marca vermella na pel con cada azoute.

Finalmente un feble laio fuxiu dos beizos entreabertos da moza e Valeria detívose co brazo no alto, mentres apartaba un guecho louro da faciana.

—Vas falar? —preguntou—. Eu podo seguir toda a noite se for preciso!

—Piedade! —murmurou a muller—. Falarei!

Valeria cortou os cordóns que lle suxeitaban os pulsos e os nocellos e obrigouna a pórse en pé. Yasala tremía con violencia.

—Un pouco de viño! —suplicou mentres acenaba cara a unha copa de ouro que repousaba sobre unha mesiña de marfil—. Déixame beber. Estou feble. Despois heicho confesar todo.

Valeria levantou a copa e Yasala estendeu as mans. Logo levouna aos beizos, mais de súpeto guindou o seu contido ao rostro da aquiloniana.

Esta retrocedeu ao sentir o líquido que lle proía nos ollos. Como a través dunha borraxeira viu que Yasala cruzaba a estancia ás carreiras, descorría un ferrollo e, logo de abrir a porta de bronce, fuxía do lugar. A muller pirata saíu detrás dela coa espada na man e o rostro desencaixado pola ira.

Porén, Yasala leváballe vantaxe e avanzou cunha axilidade abraiante malia o duro castigo que recibira. Virou nun corredor, bastante por diante de Valeria e, cando esta chegou ao lugar, atopouse cun corredor baleiro, en cuxo extremo oposto se vía o limiar escuro dunha porta. Ao se achegar, Valeria comprobou que da porta xurdía un húmido cheiro a mofo que lle deu arrepíos. Aquela debía de ser a porta que conducía ás catacumbas. Yasala buscara refuxio entre os mortos.

Valeria avanzou até a porta e viu unha escaleira de pedra que se perdía nas profundidades sen luz. Era evidente que conducía ás covas e criptas da cidade. A muller estremeceuse e pensou nos miles de cadáveres que xacían alí embaixo, nas súas tumbas de pedra, envolvidos en sudarios roídos polo tempo. Non tiña a intención de entrar naquel reino dos mortos. Ademais, seguro que Yasala coñecía cada recanto daqueles pasadizos subterráneos. Xa estaba a dar a volta cando ouviu un berro que xurdía da escuridade, seguido por un salouco. Semellaba que proviña dunha gran profundidade, mais así e todo aínda se podían entender as palabras, era a voz dunha muller.

—Socorro, por favor! —berraba—. Axudádeme, no nome de Set! Aaah!

O son extinguiuse e Valeria tivo a sensación de que tamén soaba un riso fantasmal. Sentiu un calafrío. Que lle acontecera a Yasala nas catacumbas? Non tiña a menor dúbida de que fora ela a que berrara. Habería un xotalanca acazapado alí? Olmec asegurara que as catacumbas que se estendían baixo Tecuhltli estaban fortemente amuralladas para separalas do resto. Ademais, aquela risada non semellaba humana.

Valeria avanzou rapidamente polo corredor, volveu á súa alcoba e, logo de fechar a porta tras de si, correu o ferrollo. Logo calzou as botas de coiro fino e abrochou o cinto da espada. Quería ir por Conan ao seu cuarto para pedirlle, no caso de que aínda vivise, que marchasen axiña daquela cidade que semellaba estar habitada por demos.

Mais no momento en que chegaba á porta que daba ao corredor, un longo berro de agonía estendeuse polas salas. Seguiuno o rumor de pasos precipitados e o son metálico das espadas.

5
VINTE CRAVOS VERMELLOS

Na sala de garda do andar coñecido como o Andar da Aguia había dúas sentinelas. Tiñan unha actitude despreocupada, malia que non por iso deixaban manterse alerta. Un ataque á gran porta de bronce sempre era posíbel, mais había moitos anos que o outro bando non o tentara.

—Os estranxeiros son uns poderosos aliados —dicía unha das sentinelas—. Segundo creo, Olmec ha iniciar mañá un ataque contra o inimigo.

Falou igual que o faría un soldado calquera durante unha guerra. No pequeno mundo de Xuchotl, cada feixe de adversarios era como un exército e as salas baleiras que separaban os sectores facían ao seu tempo de campo de batalla.

O outro pensou un momento e logo dixo:

—Supón que vencemos os xotalancas. Que acontecerá despois, Xatmec?

—Encheremos a columna de cravos vermellos. Queimaremos, espelicaremos e esgazaremos os cativos.

—Si, pero e despois? —porfiou o outro—. Que ocorrerá cando os matemos a todos? Non será raro non termos inimigos contra os que combater? Toda a miña vida odiei os xotalancas e pelexei contra eles. Se a disputa remata, que nos ha quedar?

Xatmec encolleu os ombros. Os seus pensamentos nunca foran alén da destrución dos seus inimigos. Non imaxinaba outra posibilidade.

De socato ambos os soldados se ergueron cando escoitaron un ruído que proviña do outro lado da porta.

—Á porta, Xatmec! —murmurou o último que falara—. Vou mirar polo Ollo...

Xatmec, coa espada na man, apoiouse contra a porta de bronce para escoitar a través do metal. O seu compañeiro mirou polos espellos e estremeceuse profundamente. Había moitos inimigos reunidos do outro lado. No entanto, levaban as espadas entre os dentes e tapaban as orellas cos dedos índices. Un deles, adornado cun toucado de plumas, levou unha especie de frautiña aos beizos e comezou a tocar.

O berro morreu na gorxa da sentinela cando o estraño asubío atravesou a porta metálica e penetrou nos seus ouvidos. Xatmec permaneceu apoiado contra a porta, como se ficase conxelado naquela posición. O seu rostro semellaba o dunha imaxe de madeira e escoitaba arrepiado. O outro garda, aínda que máis afastado da fonte do son, decatouse da terríbel ameaza que supuña aquel chifre. Sentiu como se uns dedos furgasen nos seus miolos para enchelos de impulsos demenciais. Mais cun esforzo titánico ceibouse do feitizo e lanzou un berro de alarma cunha voz que non parecía a súa.

Pero mentres el berraba o son subiu de tonalidade. Era como se un coitelo se introducise nos seus ouvidos. O outro, Xatmec, deitou un ouleo e toda a cordura desapareceu do seu rostro como unha chama varrida polo vento.

A sentinela da porta soltou a cadea como un tolo, correu os ferrollos e, logo de abrir a porta, saíu ao exterior coa espada en alto, antes de que o seu compañeiro puidese evitalo. Unha ducia de espadas abatéronse sobre Xatmec e os xotalancas entraron pisando o seu corpo ensanguentado na sala de garda, mentres deitaban berros estarrecedores que producían ecos por todas as partes.

Coa mente aínda confusa pola terríbel feitizaría que acababa de presenciar, a outra sentinela enfrontouse cos inimigos dun xeito case mecánico e ergueu a punta da lanza. Atravesou un deles, pero non soubo máis nada, pois unha espada atinoulle no cranio. Logo os guerreiros de mirada salvaxe esparexéronse polas distintas estancias que se estendían alén da sala de garda.

Conan saltou do seu leito cando ouviu os berros e a barafunda do aceiro. De aí a un instante, espada na man, abriu a porta. Techotl correu cara a el cun aceno de espanto no rostro.

—Os xotalancas! —berrou con voz case inhumana—. Están dentro de Tecuhltli!

Conan precipitouse ás alancadas no corredor xusto no momento en que Valeria saía do seu cuarto.

—Que raio acontece? —preguntou ela.

—Techotl di que os xotalancas entraron —respondeu o cimmerián ás présas—. E polo ruído semella que así é.

Con Techotl seguíndoos de preto entraron na sala do trono e viron unha escena que superaba o pesadelo máis estarrecedor.

Vinte persoas entre homes e mulleres que levaban no peito o símbolo da caveira branca, estaban encerelladas nunha loita coa xente de Tecuhltli. As mulleres de ambos os bandos loitaban con tanta furia como os homes e a estancia xa estaba ateigada de cadáveres.

Olmec, vestido só cun taparrabos, loitaba diante do seu trono e, no mesmo instante en que entraban os dous aventureiros, Táscela apareceu cunha espada na man.

Xatmec e mais o seu compañeiro morreran, polo que ninguén puidera informar os tecuhltli de como entraran os inimigos na cidadela. Tampouco había ninguén que puidese explicar o motivo daquel tolo intento, pois as perdas dos xotalancas eran grandes e a súa situación máis desesperada que nunca. A destrución do seu aliado escamudo e mais da Caveira Ardente, sumada á nova que un moribundo, murmurara, de que os tecuhltli tiñan como aliados dous poderosos personaxes de pel branca, trastornara completamente os xotalancas e empurráraos a levar a cabo aquel plan para morrer matando os seus inimigos.

Os tecuhltli, recuperados da sorpresa, pelexaban coa mesma furia desesperada, ao tempo que as sentinelas dos andares inferiores acudían correndo para intervir na loita. Era unha pelexa de lobos rabiosos, cegos e implacábeis. Saltaban dun lado para outro, do chan ao estrado, mesmo deste ás mesas de xade e de mármore. As espadas lostregaban e as cortinas tinguíanse de vermello. Era a culminación dun odio sanguento que se mantiña vivo desde había medio século e todos os que se atopaban na sala se decataban de aquilo.

No entanto, a conclusión era inevitábel. Os tecuhltli superaban os invasores na proporción de dous a un e contaban, ademais, coa poderosa axuda dos seus aliados de pel branca, que entraron na loita coa forza destrutora dun furacán que se abate sobre unhas árbores febles. Tres inimigos non eran dabondo para conter o cimmerián quen, malia o seu gran peso, se desprazaba con máis rapidez que os demais, sementando a morte arredor.

Valeria loitaba ao seu carón, cun sorriso nos beizos e os ollos alustrados. Era máis forte que un home normal de Xuchotl e bastante máis rápida e feroz. Na súa man a espada semellaba ter vida propia por mor da habilidade coa que a manexaba. Os seus inimigos estaban cheos de abraio e, en canto levantaban a arma, sentían o gume da muller branca no pescozo antes de poder lanzar o último suspiro. Sobresaíndo por riba dos combatentes, Conan daba tallos a torto e a dereito, mentres que Valeria avanzaba como un fantasma, esquivando, atacando e contraatacando.

Non había sexo nin condición que os enlouquecidos combatentes respectasen. As cinco mulleres que chegaran cos xotalancas xacían no chan cunha ferida no pescozo xa antes de que entrasen en escena o cimmerián e Valeria. E cando algún guerreiro se esborrallaba, había sempre un gume que atravesaba o seu pescozo indefenso, ou un pé que lle esmagaba o cranio.

De parede a parede e de porta a porta o combate sucedíase en ondadas e prolongábase nalgunhas salas adxacentes á do trono. Por último, só quedaron os tecuhltli e os seus brancos aliados fronte ao estrado. Os sobreviventes mirábanse uns a outros como se estivesen a agardar polo Día do Xuízo Final ou a destrución do mundo. Cos brazos e costas pingando sangue, observaron os cadáveres dos seus irmáns e dos seus inimigos. Non quedaba alento para as loanzas. Dos seus beizos só xurdiu un ouleo bestial. Non era un berro humano de triunfo, senón o ouveo dunha manda de lobos rabiosos que se facían fortes entre os corpos das súas vítimas.

Conan agarrou a Valeria por un brazo, volveuna contra el e díxolle:

—Tes unha ferida na coxa.

Ela mirou para abaixo e, pola primeira vez decatouse de que a dor lle trababa nos músculos da perna. Seguramente algún dos moribundos a apuñalara desde o chan nun último esforzo antes de morrer.

—E ti semellas un carniceiro —retrucou Valeria cunha risada. O cimmerián sacudiu o sangue das mans.

—Por fortuna este sangue non é meu —dixo—. Ben, teño algunhas rabuñaduras, pero nada de importancia. No entanto, hai que vendar esa coxa axiña.

Nese mesmo instante Olmec chegou até onde eles se achaban. Parecía un ogro co enorme peito luxado de sangue. Os seus ollos aínda brillaban polos efectos da batalla.

—Vencemos! —exclamou con voz rouca—. A loita terminou e os cans de Xotalanc están mortos! Ah, que mágoa que non quedasen sobreviventes! Con todo, alégrame velos mortos. Hai vinte cans mortos! Vinte cravos vermellos para a columna de ébano!

—Será mellor que coides dos teus feridos —díxolle Conan, que logo se volveu cara a Valeria—. Vamos, rapariga, déixame ver o que che ocorre na perna.

—Un momento —retrucou ela con impaciencia—. Como sabemos que estes son todos os inimigos? Poida que só sexan unha parte.

—Non dividirían o clan nunha incursión coma esta —asegurou Olmec cun movemento da cabeza mentres recuperaba a súa cordura habitual—. Xogaría a cabeza a que os matamos todos. Eran menos dos que pensaramos e debían de estar desesperados. Pero como conseguiron entrar en Tecuhltli?

Táscela apareceu naquel momento, limpando a súa espada cun bordo do vestido, mentres na outra man sostiña un obxecto que lle quitara ao emplumado xefe inimigo.

—A frauta da tolemia —dixo a muller—. Un guerreiro díxome que Xatmec lles abriu a porta aos xotalancas, que o mataron e irromperon na sala de garda. Ese guerreiro chegou desde a sala interior xusto a tempo para ver o que acontecía e entón xeóuselle a alma cando ouviu o estraño chifrar. Tolkemec adoitaba falar destas frautas que os xuchotlas xuraban que existían nalgún lugar das catacumbas, onde un antigo bruxo as agochara. Semella que os cans de Xotalanc as atoparon e descubriron o seu segredo.

—É preciso ir a Xotalanc para comprobarmos se queda alguén con vida —dixo Conan—. Irei eu mesmo, se alguén me fai de guía.

Olmec mirou a súa xente. Só quedaban vinte con vida, dos cales algúns xacían xemendo no chan. Táscela era a única dos tecuhltli que fuxira sen ferida ningunha. A princesa estaba indemne, malia que participara no máis duro da loita.

—Quen vai acompañar a Conan até Xotalanc? —preguntou Olmec.

Techotl avanzou arrandeando. A súa ferida da coxa sangraba de novo e tiña outra nas costelas.

—Irei eu! —dixo.

—Non, non virás —interveu Conan—. E ti tampouco virás, Valeria. Ambos os dous estades feridos.

—Eu irei contigo —dixo un dos guerreiros que estaba a vendar o antebrazo.

—Está ben, Yanath, vai co cimmerián. Vai ti tamén, Topal —dixo Olmec, que acenaba cara a outro home que só estaba ferido leve—. Así e todo antes axudádenos a transportar estes feridos aos diváns, para que poidamos curalos.

Fixérono axiña. Cando Olmec e Topal se inclinaron para recoller unha muller ferida, Conan tivo a impresión de que o primeiro murmuraba unhas palabras no ouvido do segundo. Pouco despois o cimmerián e os seus dous acompañantes abandonaban a sala do trono.

Conan botou unha mirada para atrás cando cruzaban o limiar e viu o caos de corpos mutilados no que se convertera o gran salón, onde os mortos permanecían en posturas imposíbeis, mirando o teito con ollos anubrados. Os sobreviventes andaban entre os cadáveres, luxados de sangue e con aspecto de fantasmas. O bárbaro ouviu a Olmec chamar por unha muller e ordenarlle que vendase a perna de Valeria.

A muller pirata seguiu a outra até unha estancia anexa cunha leve coxeira.

Os tecuhltli guiaron con cautela a Conan ao longo da sala que se estendía alén da porta de bronce do seu sector. Logo pasaron por unha sucesión de estancias iluminadas polas xemas verdes. Non viron ninguén nin ouviron nada. Unha vez que cruzaron a Gran Sala que dividía a cidade de norte a sur, a súa precaución aumentou aínda máis posto que estaban preto do territorio do inimigo. Mais tanto as estancias como os corredores estaban desertos. Finalmente chegaron a un gran vestíbulo e detivéronse fronte a unha porta de bronce semellante á Porta da Aguia de Tecuhltli. Empurrárona con moito coidado e esta abriuse lentamente. Os dous tecuhltli miraron con temor cara ás salas que había do outro lado. Durante cincuenta anos, ningún dos seus entrara naquel recinto, agás como prisioneiros, o que significaba que non sairían de alí con vida. Para Yanath e Topal, aquela porta de bronce era como o limiar do inferno.

Tal foi o seu temor que ambos os dous retrocederon estarrecidos. Conan empurrounos e entrou en Xotalanc. Os outros acompañárono non sen reticencia, ollando inquietos ao seu redor. Só o ritmo axitado da súa respiración turbaba o silencio daquelas salas.

En primeiro lugar acharon un recinto de garda como o que había detrás da Porta da Aguia de Tecuhltli e desde alí avanzaron por outra sala que daba a unha enorme estancia, que sen dúbida era a antesala do salón do trono.

O cimmerián observou o enorme espazo coas súas alfombras, diváns e tapices, e escoitou atentamente. Non ouviu o menor ruído, os cuartos semellaban desertos. Tivo a impresión de que non quedaba en Xuchotl ningún xotalanca con vida.

—Vamos —murmurou Conan mentres emprendía a marcha a través do salón.

Apenas percorreran un treito cando o cimmerián reparou en que só o seguía Yanath. Ao se volver, viu a Topal cun xesto de horror indescritíbel, que acenaba cun brazo cara a algo que se achaba detrás dun diván.

—Que acontece? —preguntou Conan.

Daquela viu que Topal miraba co mesmo espanto no rostro e, ao mirar naquela dirección, sentiu un calafrío que lle percorría todo o corpo.

Detrás do diván asomaba unha cabeza monstruosa. Era a dunha serpe de gran tamaño, en cuxas fauces abertas sobresaían dous enormes cabeiros curvados. Pero o réptil non se movía e os seus grandes ollos tiñan a mirada anubrada da morte.

Conan mirou detrás do diván e puido comprobar que aquela serpe era a máis grande que vira na súa vida. O réptil tiña unha cor difícil de describir, que mudaba a cada movemento que facía quen observase o animal sen vida. Unha gran ferida no pescozo revelaba a causa da súa morte.

—É o Gabeador! —murmurou Yanath.

—Si, o ser que acoitelei na escaleira —explicou o cimmerián—. Logo de seguirnos até a Porta da Aguia, seguramente regresou aquí para morrer. Como poderían dominar os xotalancas un monstro como este?

Os dous tecuhltli estremecéronse profundamente e un deles dixo:

—Trouxeron o Gabeador dos túneles que hai debaixo das catacumbas. Descubriron segredos que nós nunca coñecemos.

—Ben, o Gabeador morreu —dixo Conan— e se tivesen outro semellante é de supor que o levarían con eles na incursión a Tecuhltli. Agora continuemos.

Os outros seguírono de preto cando cruzaron a porta de prata que había no outro extremo da sala.

—De non atopar ninguén neste andar descenderemos aos de abaixo. Vamos explorar Xotalanc desde o teito até as catacumbas. Se Xotalanc é como Tecuhltli, todas as salas e corredores deste andar estarán iluminados. Pero como...! —exclamou de súpeto Conan—. Que raio...?

Acababan de entrar na gran sala do trono, moi semellante á de Tecuhltli. Nela víanse o mesmo estrado de xade, o mesmo trono de marfil, os mesmos diváns, alfombras e tapices. Non había unha columna de ébano con cravos vermellos, pero si unha proba macabra da loita entre as dúas tribos.

Na parede de detrás do trono, aliñábanse unha serie de andeis nos que se vían, perfectamente conservadas, numerosas cabezas humanas que miraban os acabados de chegar cos ollos fríos.

Topal berrou un xuramento pero Yanath permaneceu en silencio, cun brillo de tolemia na mirada. Conan engurrou a fronte ao comprender que a cordura estaba a piques de abandonar o tecuhltli.

De súpeto Yanath sinalou reliquias fúnebres cun dedo trémulo.

—Esa é a cabeza do meu irmán! —exclamou—. E aquela a do fillo pequeno da miña irmá! E esta, a do maior!

Logo comezou a laiarse cuns saloucos sen bágoas que facían que se lle estremecese todo o corpo. Non era quen de apartar a mirada das cabezas. Os saloucos fixéronse máis agudos e terminaron en estarrecedoras gargalladas, que á súa vez se converteron en ouveos inarticulados. Yanath enlouqueceu por completo.

Conan púxolle unha man no ombro e Yanath virouse rapidamente para atacar o cimmerián coa súa espada. Este parou o golpe e Topal tentou termar o demente do brazo. Pero este esquivouno e afundiu o seu sabre no corpo de Topal, que caeu ao chan cun queixume.

Entón Yanath correu cara ao andel e, como un tolo, comezou a acoitelar as cabezas cunha furia nunca vista.

O cimmerián procurou desarmar a Yanath, mais este revolveuse e abalanzouse sobre el ouveando e rindo a gargalladas. Ao comprender que o home toleara sen remedio, Conan apartouse a un lado cando o outro pasaba e afundiulle a espada no peito, o que o matou no acto.

O tolo esborrallouse enriba da súa vítima, que aínda respiraba, e ao comprobar o cimmerián que Topal estaba a agonizar, inclinouse xunto ao home. De nada servía vendarlle a terríbel ferida que lle inflixira Yanath.

—Non hai esperanzas para ti, Topal —dixo Conan cun gruñido—. Queres que lle diga algo á túa xente?

—Achégate máis —pediu Topal e Conan obedeceu.

O cimmerián tivo que agarrarlle a man a Topal, pois este tentaba acoitelalo no peito.

—Que fas? —exclamou o bárbaro—. Tamén toleaches ou que?

—Olmec ordenoumo! —dixo o tecuhltli entre estertores de morte—. Non sei por que. Cando levantamos aquela muller ferida, díxomo ao ouvido. Pediume que te matase cando volvésemos ao noso sector, a Tecuhltli...

E co nome do seu pobo nos beizos, Topal abandonou este mundo.

Conan mirou a Topal coa fronte engurrada. Todo aquilo parecía cousa de tolos. Seica tamén estaba tolo Olmec? Achábanse os tecuhltli máis trastornados do que parecía? O cimmerián encolleu os ombros e saíu pola porta de bronce, deixando os dous homes sen vida diante das cabezas decapitadas dos seus familiares.

O cimmerián non necesitaba guías para regresar polo labirinto que atravesaran. O seu primitivo instinto de orientación conducíao sen vacilar pola ruta que seguiran antes. Cruzou as salas coa mesma cautela, espada na man, mentres os seus ollos examinaban cada sombra e cada recuncho. Agora temía os seus propios aliados e non os espectros dos xotalancas mortos.

Xa cruzara a Gran Sala e penetrara nas estancias de máis aló cando ouviu algo que se movía diante del, que arquexaba e camiñaba emitindo un estraño son. Decontado o cimmerián viu un home que avanzaba deixando un enorme rego de sangue sobre o chan puído.

Era Techotl. Por unha profunda ferida que tiña no peito abrollaba o sangue en abundancia e tentaba deter a hemorraxia cunha man. Coa outra agarrou o cimmerián por un brazo.

—Conan! —exclamou, case afogado—. Olmec apoderouse da muller loura!

—Por iso lle ordenou a Topal que me matase! —murmurou o cimmerián—. Non está tan louco como eu pensaba!

Techotl caeu ao chan e Conan inclinouse ao seu carón ao comprender que estaba ás portas da morte.

Naquela salvaxe e odiosa existencia que levaban os tecuhltli, a admiración e o afecto que sentía Techotl polos aventureiros era como un oasis de humanidade que o diferenciaba profundamente dos seus compañeiros, os cales só sabían matar e odiar.

—Eu tentei impedirllo —engadiu Techotl, por cuxos beizos xa asomaba o sangue—, pero el apuñaloume. Seguramente creu que me matara, pero eu afasteime arrastrándome e logo vin até aquí. Anda con ollo, Conan! Olmec pode tenderche unha emboscada cando volvas. Mátao, non é máis que unha besta. Leva a Valeria e foxe. Non temas atravesar o bosque, pois Olmec e Táscela mentíronvos sobre os dragóns. Estes matáronse entre si e só quedou o máis forte. Durante doce anos non houbo máis que un só dragón. Se o mataches, xa non hai nada no bosque que poida facervos dano. O dragón era o deus ao que Olmec veneraba e ao que ofrecía sacrificios humanos. Ataba e deixaba abandonados os máis vellos e os máis novos no exterior das murallas. Axiña, Olmec levou a Valeria á Sala de...!

A cabeza de Techotl caeu sen vida cara a un lado. Morrera.

Conan púxose en pé cos ollos como achas acesas. Daquela ese era o xogo de Olmec, que utilizara os dous estranxeiros para destruír os seus inimigos. Debera imaxinar que algo semellante aniñaría na mente do xefe daquel pobo en decadencia.

O cimmerián correu cara a Tecuhltli con temeraria rapidez. Contou mentalmente os que foran os seus aliados. Eran vinte e un, incluíndo a Olmec, os que sobreviviran á batalla na sala do trono. Tres morreran desde entón, o que significaba que se había enfrontar a dezaoito inimigos. Na súa cólera sen fin, o bárbaro sentíase quen de acabar con todo o clan el só.

Mais a astucia innata que lle concedera o lugar no que se criara fíxoo reaxir con máis prudencia. Lembrou o que Techotl lle dixera sobre unha posíbel emboscada. Era moi probábel que o príncipe tomase esa medida por se se daba a eventualidade de que Topal non conseguise o seu propósito. Pensou que Olmec agardaría que volvese polo mesmo camiño que seguira para dirixirse a Xotalanc.

Conan botoulle unha ollada á claraboia baixo a que estaba a pasar nese instante e advertiu que aínda non comezara a clarear. As estrelas aínda escintilaban esborranchadas, pero así e todo con certa intensidade. Os acontecementos da noite desenvolvéranse nun tempo bastante curto.

Apartouse do camiño que seguira até o momento e baixou por unha escaleira de caracol até o andar inferior. Non sabía onde podería atopar a porta que lle permitiría entrar en Tecuhltli por aquel andar, pero confiaba en que a acharía.

Seguiu andando en silencio, espada na man, a través do labirinto de salas en penumbra. Sabía que debía de atoparse preto de Tecuhltli.

De súpeto un son fixo que se detivese en seco. Recoñeceuno decontado. Tratábase dun ser humano que procuraba berrar a través dunha mordaza. Proviña dalgún lugar situado máis adiante, á esquerda. Naqueles corredores silenciosos, mesmo o ruído máis leve se transmitía cunha total claridade.

Conan botouse a un lado e orientouse polo son que aínda seguía a ouvir. Finalmente viu unha porta aberta e polo limiar asexou con cautela unha escena estraña e estarrecedora.

No chan do cuarto víase un armazón de ferro sobre o que se achaba deitado e atado un home xigantesco. A súa cabeza descansaba sobre uns pinchos de ferro cubertos de sangue, que lle furaran o coiro cabeludo. Tiña a fronte rodeada por unha banda de pel que non o protexía dos pinchos. O arnés estaba unido a un mecanismo e este a unha cadea que pasaba por unha polea do teito e sostiña unha enorme bóla de ferro suspendida sobre o peito peludo do home.

Mentres este se mantiña inmóbil, a bóla seguía no seu lugar, pero en canto a dor dos pinchos de ferro o obrigaba a levantar a cabeza, a bóla descendía un par de dedos e xa non volvía subir. Era evidente que, ao final, a enorme esfera de ferro o esmagaría co seu tremendo peso.

A vítima estaba amordazada e por riba da mordaza os seus grandes ollos movíanse sen descanso, até que acabaron por pousarse no home que se atopaba na porta. Conan non puido disimular o seu abraio. O home que se achaba no bastidor de ferro era Olmec, príncipe de Tecuhltli.

6
OS OLLOS DE TÁSCELA

—Por que me traes a este cuarto para vendarme a perna? —preguntou Valeria—. Non podías facelo na sala do trono?

Sen agardar resposta, Valeria sentou nun diván e estendeu a perna por riba. A muller tecuhltli procedeu a vendarlle a ferida cunhas bandas de seda. A espada da muller pirata, aínda luxada de sangue, achábase no diván, ao seu carón.

Valeria tiña a fronte engurrada. A outra muller realizara a súa tarefa cunha eficacia silandeira, pero receaba ante a expresión de quen a estaba curando e ante o contacto das súas delicadas mans.

—Levaron os demais feridos a outras estancias —respondeu finalmente a muller co suave acento dos nativos de Tecuhltli, que non transmitía, malia a súa dozura, ningunha sensación de tranquilidade.

Un momento antes Valeria vira como esa mesma muller de palabras suaves apuñalaba no peito unha inimiga xotalanca.

—Levarán os cadáveres ás catacumbas —engadiu a tecuhltli—. Se non, os seus espectros permanecerían nas salas e vagarían por elas.

—Cres nos espíritos?

—Sei que o fantasma de Tolkemec habita nas catacumbas —dixo a muller cun arreguizo—. Eu mesma o vin unha vez cando estaba axeonllada na cripta canda a tumba dunha raíña. Pasou ao meu carón baixo a forma dun vello de enorme barba e longo cabelo, e os seus ollos brillaban na escuridade. Era Tolkemec, abofé. Eu vino de pequena, cando o estaban a torturar.

A súa voz converteuse nun murmurio e logo engadiu:

—Olmec ri, pero eu sei que o espírito de Tolkemec habita nas catacumbas. Din que son as ratas as que devoran a carne dos acabados de morrer..., pero os fantasmas tamén comen carne. Quen sabe...?

A muller calou de súpeto cando viu unha sombra que se proxectaba sobre o diván. Valeria mirou cara arriba e viu a Olmec, que estaba a observala. O príncipe bañárase para tirar o sangue que pouco antes o cubrira case de todo. Mais non vestira a túnica e por riba e por baixo do seu taparrabos, o seu corpo de pel escura confirmaba a primeira impresión de forza bestial. Os seus ollos negros escintilaban cun brillo primitivo.

O príncipe mirou fixamente a muller tecuhltli, que se ergueu decontado e saíu da estancia. Ao atravesar a porta, a muller mirou a Valeria cun xesto de burla e cinismo.

—Non fixo un bo traballo —dixo Olmec mentres se achegaba ao diván e se inclinaba sobre a vendaxe—. Permíteme que vexa...

Cunha rapidez insólita para un individuo do seu tamaño, Olmec abalanzouse sobre a espada de Valeria e guindouna ao outro lado do cuarto. A continuación, o príncipe colleu a muller entre os seus fortes brazos.

Por rápido que fose Olmec, Valeria non quedou atrás, pois mentres el a abrazaba, ela sacou unha daga e levantou a man con rapidez felina. Máis por sorte que por reflexos, o príncipe conseguiu termar do pulso de Valeria e logo iniciouse un salvaxe forcexo. Ela atacábao cos puños, os pés, os dentes e as uñas e aplicaba toda a forza do seu espléndido físico e a práctica que adquirira na loita corpo a corpo durante os seus anos de pirata. Pero a Valeria caeulle a daga e viuse incapacitada para causarlle verdadeiro dano ao seu xigantesco atacante.

O brillo dos ollos escuros de Olmec non se alterou, o que encheu de furia a muller pirata, ademais do sorriso irónico que bosquexaban os beizos do home, enmarcados pola longa barba negra.

Naquela expresión a muller viu o resumo dun pobo en absoluta decadencia e pola primeira vez Valeria sentiu medo dun home. Os brazos de ferro de Olmec dominábana, malia os seus esforzos, e a muller sentiu pánico. Doutra banda, el parecía insensíbel a calquera clase de dor. Só nunha ocasión, cando a muller lle afundiu con forza os dentes no pulso até facelo sangrar, Olmec reaccionou con auténtica violencia. Losqueouna cruelmente coa man aberta, cunha forza tal que deixou a Valeria atordada durante un instante.

A muller berrou ao sentirse aldraxada daquel xeito, pero a súa resistencia foi inútil. Sentiuse esmagada baixo o peso daquel corpo enorme e mirouno desarmada e alasando como unha tigresa acurralada.

Ao pouco, el saía da estancia con ela no colo. Valeria non ofreceu resistencia, mais o brillo dos seus ollos indicáballe a Olmec que non a conquistara, cando menos en espírito. Valeria non berrou. Sabía que Conan estaba lonxe e díxose que ningún dos tecuhltli se oporía á vontade do seu amo. Pero logo advertiu que Olmec avanzaba furtivamente e volvía a cabeza constantemente para ver se o seguían. Non regresou á sala do trono. Sacouna por outra porta e avanzou por un salón. Cando comprendeu que o home tiña medo da presenza de alguén, a muller botou para atrás a cabeza e deitou un longo berro con toda a forza dos seus pulmóns.

Outra labazada brutal deixouna aparvada e Olmec apurou o paso e botou a correr.

Pero o seu berro obtivera resultado, pois ao volver a mirada cara atrás, entre as bágoas que velaban os seus ollos, Valeria viu a Techotl que avanzaba arrandeando cara a eles.

Olmec volveuse para observar o home que se lle achegaba.

—Olmec! —exclamou Techotl—. Como podes facer isto? É a muller de Conan. Axudounos a derrotar os xotalancas e ademais...

Sen dicir unha soa palabra, o príncipe agarrou a Valeria cun só brazo e co outro deulle unha pancada a Techotl na cabeza e fíxoo caer ao chan sen sentido. Logo inclinouse, sen que os caóticos movementos da muller lle causasen ningunha molestia perceptíbel, extraeu a espada da vaíña de Techotl e atravesouno con ela. Guindou o sabre a unha esquina e anovou a carreira polo corredor.

Olmec non reparou nunha muller de rostro escuro que o observaba silandeira cando este pasaba á beira duns tapices. A muller desapareceu decontado. Techotl emitiu un laio desde o chan e moveuse un pouco. Logo púxose en pé con dificultade e afastouse berrando o nome de Conan, cambaleando como se estivese bébedo.

Olmec baixou por unha escaleira de mármore, cruzou varios corredores e detívose nunha ampla estancia que tiña todas as portas cubertas por uns enormes tapices, agás unha delas: tratábase dunha pesada porta de bronce, semellante á Porta da Aguia do andar superior.

O home detívose ante as follas de bronce e dixo con voz profunda:

—Esta é unha das portas exteriores de Tecuhltli. Pola primeira vez en cincuenta anos non hai sentinelas aquí. Xa non as necesitamos, porque aniquilamos os xotalancas.

—Grazas a Conan e a min, maldito can! —exclamou Valeria cun tremor de ira—. Maldito traidor, Conan vaiche cortar a cabeza por isto!

Olmec non se molestou en dicirlle que era Conan quen xa estaría degolado naqueles momentos, tal e como el ordenara. Os seus ollos inxectados en sangue percorrían o corpo de Valeria.

—Esquécete de Conan —díxolle—. Olmec é o príncipe de Xuchotl. Os nosos inimigos xa non existen. Non haberá máis loitas e poderemos pasar a vida bebendo e amando. Bebamos primeiro!

Olmec sentou ante unha mesa de marfil e colocou a Valeria sobre os seus xeonllos. Parecía un sátiro de pel escura cunha ninfa de pel branca sobre os xeonllos. Colleu un vaso de viño que había na mesa, achegouno aos beizos de Valeria e ordenoulle:

—Bebe!

Pero ela resistiuse e o viño derramouse polo seu rostro.

—A túa convidada non gusta dese viño, Olmec —dixo unha voz fría ás súas costas.

O home estremeceuse e unha chama de temor apareceu nos seus ollos. Volveu lentamente a súa enorme cabeza e quedou mirando a Táscela, que estaba de pé agarrando un tapiz cunha man e coa outra apoiada no talle, nunha postura casual. Valeria retorceuse baixo o brazo de ferro que a apertaba e cando os seus ollos atoparon a ardente mirada de Táscela, un calafrío percorreulle todo o corpo. Aquela noite aprendera a temer un home e agora sabía o que era ter medo dunha muller.

O príncipe permanecía inmóbil. Estaba pálido. Táscela levantou a outra man e ensinou un pequeno vaso de ouro.

—Temín que non lle gustase o teu viño, Olmec —dixo a princesa con voz insinuante—, daquela trouxen do meu, o que veu comigo hai moito tempo desde as beiras do lago Zuad. Entendes, Olmec?

Unhas grosas pingas de suor cubriron de súpeto a fronte do home. Os seus músculos afrouxáronse e Valeria zafouse do seu abrazo e refuxiouse do outro lado da mesa. Pero aínda que a razón a impulsaba a fuxir do lugar, algún feitizo que non conseguía entender a mantiña ríxida observando a escena.

Táscela achegouse ao príncipe cun andar insinuante e burlón. A súa voz era suave e murmuraba agarimosa, mais os seu ollos escintilaban. Acariñou levemente a barba do home cos seus suaves dedos.

—Es un egoísta, Olmec —murmurou cun sorriso—. Querías gardar a nosa fermosa convidada para ti só, aínda que sabías que eu tamén desexaba concederlle honras. Cometiches unha falta imperdoábel, Olmec!

A máscara caeu por un instante, os ollos da muller lostregaron e o seu rostro contraeuse. Cunha inesperada mostra de forza agarrou convulsivamente a barba do príncipe e arrincou dela un enorme guecho.

Olmec levantouse, deitou un berro rouco e cambaleou como un oso.

—Porca! —berrou e a súa voz resoou por toda a estancia—. Bruxa! Diaño! Tecuhltli debeu matarte hai cincuenta anos! Lisca, xa aturei dabondo! Esta muller de pel branca é miña! Lisca dunha vez, antes de que te mate!

A princesa botou a rir e guindoulle ao rostro os pelos sanguentos. A súa risa era máis fría que o son do pedernal contra o aceiro.

—Houbo un tempo en que falabas doutro xeito, Olmec —dixo Táscela—. Cando eras mozo pronunciabas palabras de amor. Si, fuches o meu amante un día, hai anos, e daquela falábasme con veneración. Rodeábasme cos brazos baixo o loto encantado e eu retiña as cadeas que te escravizaban. Sabes moi ben que non podes facer nada contra min, que só teño que mirarte aos ollos co poder que me ensinaron os sacerdotes de Estixia hai moito tempo para ficares indefenso. Lembra as noites baixo o loto negro, que se mexía por riba de nós, aloumiñado por unha brisa doutro mundo. Non podes loitar contra min. Es o meu escravo, como o eras aquela noite... e como o serás mentres vivas, Olmec de Xuchotl!

A súa voz converteuse nun murmurio, como o dun regato que corre entre as pedras. A muller achegouse ao príncipe e estendeu os seus longos dedos sobre o enorme peito de Olmec. Os ollos deste veláronse e os seus rexos brazos caeron inertes a ambos os lados do torso.

Cun sorriso cruel e malévolo, Táscela levantou o vaso até os beizos do home.

—Bebe! —ordenoulle.

Olmec obedeceu sen capelexar e nun momento a expresión dos seus ollos reflectiu unha furia enorme e logo un inmenso temor. Abriu a boca, pero desta non saíu son ningún. Cambaleou durante un momento e logo esborrallouse no chan igual que un saco.

O ruído que produciu o príncipe ao caer sacou a Valeria do seu atordamento. Volveuse cara á porta e correu cara a ela, mais cun salto de pantera Táscela interpúxose no seu camiño. Valeria tentou golpeala co puño con todas as súas forzas. Sen dúbida, deixaría sen sentido a calquera home. Pero Táscela evitou o golpe cun rápido movemento e agarrou a pirata polo pulso. Decontado a princesa agarrou tamén o pulso esquerdo de Valeria e, sosténdoos xuntos cunha man, atounos tranquilamente cunha corda. Aquela noite, Valeria crera ser obxecto das peores humillacións, mais aínda tería que aturar máis. Sempre se sentira inclinada a subestimar as mulleres. Parecíalle imposíbel atopar outra muller que puidese manexala como unha nena. Apenas se resistiu cando Táscela a obrigou a sentar nunha cadeira e a atou ao respaldo.

Logo de pasar por riba de Olmec, a princesa dirixiuse á porta de bronce, descorreu o ferrollo e abriuna.

—Este corredor —dixo dirixíndose á súa prisioneira— dá a unha estancia que noutros tempos se empregaba como cámara de tortura. Cando nos retiramos a Tecuhltli, levamos a maior parte dos artefactos connosco, mais quedou un que era demasiado pesado. Aínda funciona e coido que agora me pode resultar útil.

Unha expresión de espanto reflectiuse no rostro de Olmec. Táscela avanzou cara a el, inclinouse e colleuno polos cabelos.

—Está medio paralizado —engadiu a princesa—. No entanto, pode ouvir, pensar e sentir. Si, pode percibir todas as sensacións!

Logo desta sinistra observación encamiñouse cara á porta arrastrando o xigantesco corpo cunha facilidade que deixou a muller pirata cos ollos moi abertos polo abraio. Táscela percorreu logo o corredor e desapareceu por unha porta de ferro, que se fechou decontado cun son metálico.

Valeria pronunciou un feble xuramento e moveuse en balde, pois estaba ben atada á cadeira.

Logo dun instante a princesa regresou soa. Detrás dela chegouse a ouvir un afogado laio que proviña da estancia. Táscela fechou a porta, pero non correu o ferrollo.

Valeria permaneceu inmóbil observando a muller en cuxas mans se achaba naquel momento.

Táscela colleu os cabelos louros da pirata e obrigouna a mirar cara a arriba con rostro impávido. Pero a expresión dos seus ollos non era impasíbel.

—Escollinte para recibires unha grande honra —díxolle—. Servirás para restituír a mocidade de Táscela. Ah, iso déixate abraiada! Si, abofé que o meu aspecto é xuvenil, mais polas miñas veas corre o frío da vellez que se achega, tal como o sentín miles de veces antes. Eu son vella, tan vella que nin sequera lembro a miña infancia. Pero noutro tempo fun unha fermosa rapariga. Un sacerdote de Estixia amoume e reveloume o segredo da inmortalidade e da mocidade eterna. Morreu... din que envelenado, e eu despois vivín nun palacio, á beira do lago Zuad, sen que o paso do tempo me afectase. Finalmente, un rei de Estixia quixo facerme súa. A miña xente rebelouse e tróuxome a estas terras. Olmec chámame princesa, mais o certo é que non teño sangue real. Pero son máis que unha princesa. Son Táscela, cuxa mocidade contribuirás a devolver coa túa gloriosa xuventude.

Valeria trabou os beizos. Intuía en todo aquilo un misterio máis insólito do que pensara.

A muller morena desatou os pulsos da aquiloniana e obrigouna a pórse en pé.

Non era o medo á forza da princesa o que paralizaba a pirata e lle impedía reaxir, senón que eran os terríbeis ollos de Táscela, ardentes e hipnóticos, os que a mantiñan prisioneira.

7
O HOME DAS TEBRAS

—E ben, son kushita!

Conan mirou o home que se achaba sobre o bastidor de ferro.

—Que raio estás a facer nese aparello? —preguntou.

De detrás da mordaza xurdiron unha serie de sons incoherentes. Conan inclinouse e quitoulle o trapo, o que provocou un queixume de medo no prisioneiro xa que, co movemento, a esfera de ferro descendera até apertarlle o seu enorme torso.

—Coidado, por Set! —exclamou Olmec.

—Cres que me preocupa a túa sorte? En realidade, gustaríame quedar aquí para ver como esa enorme bóla che esmaga as entrañas. Pero teño présa. Dime, onde está Valeria?

—Sóltame! —dixo Olmec—. Direicho daquela.

—Dimo primeiro.

—Xamais! —retrucou o príncipe e fechou a boca cun xesto túzaro.

—Está ben —dixo o cimmerián mentres sentaba a carón do aparello de tortura—. Eu mesmo a atoparei unha vez que acabes feito polpa. E creo que podo acelerar o asunto picándote un pouco nas orellas —engadiu estendendo a espada como proba.

—Agarda! —dixo o cativo cos beizos exsangües—. Táscela quitouma e logo tróuxome aquí. Eu non fun máis que un monicreque nas súas mans.

—Táscela? —preguntou o cimmerián cuspindo—. Vaia, esa maldita...!

—Non, é peor do que ti crees —dixo Olmec cun arquexo—. Táscela é vella, naceu hai varios séculos. Porén, anova a súa vida e a súa mocidade mediante o sacrificio de mulleres novas e fermosas. Por iso o noso clan ficou reducido ao seu estado actual. Extraerá a forza vital de Valeria e volverá ter vigor e beleza.

—As portas están fechadas? —preguntou Conan cunha ollada ao seu redor.

—Si, pero coñezo un camiño para chegar a Tecuhltli. Só Táscela e mais eu coñecemos a súa existencia. Ela cre que ti estás morto e que eu continúo prisioneiro. Libérame e xúroche que che hei axudar a rescatar a Valeria. Sen a miña axuda non serás quen de entrar en Tecuhltli. Déixame ceibe e eu mesmo a matarei antes de que poida dominarme coa súa maxia, antes de que nos mire. Un coitelo por detrás fará ben o traballo. Debín matala hai tempo, mais tiña medo de que sen a súa axuda os xotalancas nos derrotasen. Ela tamén me necesitaba. Esa é a única razón pola que me deixou vivir até agora. Neste momento ningún dos dous necesita do outro. Un debe morrer. Xúroche que cando mate a bruxa, ti e mais Valeria poderedes marchar sen que ninguén vos faga dano. A miña xente obedecerame unha vez morta Táscela.

Conan inclinouse e cortou as ataduras do príncipe. Olmec deslizouse con moito tino baixo a esfera de ferro, ergueuse e sacudiu a cabeza como un touro ao tempo que xuraba e apalpaba a súa magoada cabeza.

Ombro con ombro, ambos os dous individuos presentaban un formidábel cadro de primitivo poder. Olmec era tan alto como o cimmerián, pero máis pesado. Con todo, había algo noxento no tlazitlano, algo abismal e monstruoso que contrastaba negativamente coa esvelta robustez do cimmerián. Conan quitou os restos da súa camisa feita farrapos. Semellaba a imaxe da forza primitiva tallada en bronce. Olmec tiña a pel escura, pero non por mor dos raios do sol. Se Conan era unha figura do amencer dos tempos, Olmec era unha imaxe sombriza dun tempo anterior.

—Guíame até alí e vai ti diante —dixo o cimmerián—. Non confío en ti.

Olmec non levou a Conan de volta á porta de bronce, pois o príncipe supuña que Táscela se acharía nunha estancia da zona do bordo de Tecuhltli.

—Este segredo leva gardado durante medio século —dixo—. Nin sequera o coñece a xente do noso clan e menos aínda os xotalancas. O mesmo Tecuhltli mandou facer esta entrada secreta e despois matou os escravos que a construíron. Temía que algún día as artes de Táscela o expulsasen do seu propio reino, pois a paixón que ela sentía por el axiña se converteu en odio. Pero ela descubriu o segredo e puxo barras por dentro da porta secreta un día que Tecuhltli volvía dunha incursión que dera escasos froitos. Os xotalancas capturárono e logo espelicárono vivo. Un día que eu espiaba a Táscela vina entrar por aquí, co que descubrín o segredo.

Olmec apertou un saínte dourado da parede e unha sección desta virou cara a dentro e revelou a existencia dunha escaleira de mármore que levaba arriba.

—A escaleira foi construída no mesmo muro e conduce a unha torre que sobresae do tellado. Desde alí hai unhas escaleiras que levan abaixo. Vamos, axiña!

—Despois de ti, amigo! —dixo Conan con sorna, mentres empuñaba a súa enorme espada.

Olmec encolleu os ombros e avanzou cara á escaleira. O cimmerián seguiuno e a porta fechouse tras deles.

Subiron até que Conan estimou que se achaban por riba do nivel do cuarto andar. Arriba brillaban numerosas xemas verdes. Logo comezaba unha torre cilíndrica, en cuxo teito, unhas pedras preciosas incrustadas iluminaban os banzos. A través dunhas xanelas con barras de ouro e cristais irrompíbeis, as primeiras xanelas que vía en Xuchotl, Conan puido dexergar uns montes elevados de lonxe, así como máis torres e cúpulas que se recortaban sombrizas contra as estrelas. Estaba a ver pola vez primeira os tellados de Xuchotl.

Olmec non mirou polas xanelas. Logo dun instante baixou rapidamente por unha das múltiples escaleiras que descendían desde a parte superior da torre e chegaron a un estreito corredor, que formaba un ángulo recto a certa distancia. Atopáronse de novo ante uns banzos que levaban abaixo. Alí Olmec detívose.

Desde abaixo chegaba, apagado pero inconfundíbel, o berro dunha muller. Era un berro a un tempo de furia, temor e vergoña. Conan recoñeceu a voz de Valeria.

A ira súbita que aquel berro espertou no cimmerián fíxoo esquecerse de Olmec. Pasou por diante do príncipe e empezou a baixar pola escaleira. O seu instinto advertiulle de algo, no momento exacto en que o príncipe descargaba unha pancada co seu puño, que parecía unha maza. O fero golpe ía dirixido contra o cranio de Conan, mais este virou a tempo e recibiuno no pescozo. Semellante impacto crebaría as vértebras dun home menos rexo.

Malia a súa resistencia, o bárbaro cambaleou para atrás, mais no momento en que caía guindou a súa espada, inútil nun lugar tan estreito, e agarrou o brazo aínda estendido de Olmec, polo que conseguiu arrastrar o príncipe na súa caída. Ambos os dous caeron ao chan nunha mestura de membros en movemento e naquel instante o cimmerián conseguiu rodear o pescozo de touro de Olmec cos seus dedos de ferro.

Igual que un can de caza, Conan seguiu agarrándoo mentres rodaban, até que foron dar contra unha porta de marfil que se achaba xusto no fondo da escaleira. Fixérono con tal forza que esnaquizaron a porta e seguiron rodando entre os seus restos. No entanto, Olmec xa estaba morto, pois os dedos de ferro do cimmerián crebáranlle o pescozo mentres caían polas escaleiras.

Conan púxose en pé e sacudiu dos ombreiros os anacos de marfil e o po que cubrían o seu corpo.

Atopábase na gran sala do trono, onde había quince persoas reunidas. Á primeira que viu foi a Valeria. Diante do estrado do trono había un estraño altar. Fronte a este aliñábanse sete enormes candeas negras colocadas nuns candelabros de ouro. As devanditas candeas emitían un mesto fume averdado que subía en espiral cun aroma turbador. As espirais uníanse para formar unha nube debaixo do teito. Enriba do altar estaba deitada Valeria e a brancura da súa pel contrastaba notabelmente coa brillante cor negra da laxa.

Non estaba atada, mais si estricada, cos brazos por riba da cabeza. Na cabeceira do altar situábase un home novo que a sostiña con forza polos pulsos. Unha muller axeonllada no outro extremo sostíñalle os nocellos. Naquela postura, a aquiloniana non podía facer ningún movemento.

Once persoas, entre homes e mulleres de Tecuhltli, estaban axeonllados en semicírculo e observaban a escena cos ollos ávidos e ardentes.

Táscela estaba sentada sobre o trono de marfil, rodeada por uns incensarios que exhalaban un feble recendo. A muller non estaba quieta, senón que se retorcía en contorsións sensuais, como se experimentase un intenso pracer ao sentir na súa carne o contacto do marfil.

O rebumbio da porta ao romper baixo o impacto dos dous corpos non alterou a escena. Os homes e as mulleres axeonllados miraron sen curiosidade o corpo inerte do seu príncipe e o home que se atopaba xunto á porta, e logo volveron mirar cara á convulsa figura branca que se axitaba no altar. Táscela mirouno con desprezo e riu cunha gargallada burlona.

—Porca! —exclamou o cimmerián cos puños fechados mentres avanzaba cara a ela.

Ao dar os primeiros pasos, ouviu un ruído metálico e sentiu que un ferro o mordía salvaxemente na perna. Só os tensos músculos da súa coxa o salvaran de que un cepo de aceiro lle cernase a perna. O maldito artefacto xurdira de súpeto do chan.

—Estúpido! —exclamou Táscela rindo—. Cres que non ía estar previda por se volvías? Cada unha das portas desta sala está provista de trampas semellantes. Queda aí e observa como se cumpre o destino da túa fermosa amiga! Logo decidirei que facer contigo.

A man dereita de Conan estendeuse instintivamente cara ao seu cinto, pero só achou a vaíña baleira, sen a espada, que ficara na escaleira. A daga atopábase no bosque, onde lle servira para matar o dragón. Os dentes de aceiro da trampa doíanlle na perna como se fosen carbóns acesos, mais a dor non era tan penosa como a ira que lle invadía a alma. Estaba atrapado. Se tivese a espada, seguramente cortaría a perna para se arrastrar polo chan e tentar matar a Táscela. Os ollos de Valeria mirárono como nunha súplica muda e Conan sentiu que se volvía tolo pola impotencia.

Deixouse caer sobre o xeonllo da perna libre e tratou de introducir os dedos entre os dentes do cepo. O sangue cubriulle as mans ao ferirse coas aceiradas púas, pero estas non cederon.

Táscela non fixo caso do cimmerián. Púxose en pé languidamente ante os seus escasos súbditos e, logo de miralos durante un momento, preguntou:

—Onde están Xamec, Zlanath e Tachic?

—Non volveron das catacumbas, princesa —respondeu un dos homes—. Igual ca nós, levaron os corpos dos mortos ás catacumbas, mais non volveron. Se cadra o espectro de Tolkemec levounos con el.

—Cala, pastrán! —dixo ela secamente—. Ese fantasma é un mito.

Logo a princesa descendeu do altar cun fino estilete de empuñadura de ouro na man. Os seus ollos botaban lume. Detívose xunto ao altar e falou con ton suave pero cargado de tensión.

—A túa vida hame conservar nova, muller branca! —dixo—. Voume inclinar sobre o teu corpo, voute bicar e logo lentamente, moi lentamente, afundirei esta folla no teu corazón. Entón a túa vida, ao fuxir pola túa boca, entrará na miña e infundiralle nova mocidade e vigor ao meu corpo.

Lentamente, como unha serpe que se cerne sobre a súa vítima, Táscela inclinouse sobre a muller inmóbil, que a miraba cos ollos fóra das órbitas.

As persoas que se achaban alí axeonlladas apertaron as mans e contiveron o alento. Só se ouvía o arquexar do cimmerián, que tentaba ceibar a perna da trampa con desespero.

Todas as miradas estaban fixas no altar e na pálida figura deitada enriba da laxa. Nin a caída dun raio disiparía o feitizo daquela escena. Malia todo, un berro baixo e rouco rompeu o encantamento e fixo que todos se volvesen. Era un berro estarrecedor, que lles puxo os pelos de punta a todos os presentes.

Ao virarse viron unha figura de pesadelo que se recortaba baixo o limiar que daba ás catacumbas. Tratábase dun home de pelo e barba brancos, enleados e moi longos. Uns farrapos cubrían parcialmente o seu corpo enxoito e deixaban ver unha pel que non era humana. A súa cor era noxenta. Os ollos ardentes da aparición carecían de calquera vestixio de emoción ou cordura. Tiña a boca aberta, mais non para expresar palabras coherentes, senón para proferir aquel berro terríbel que pareceu prolongarse indefinidamente.

—Tolkemec! —murmurou Táscela, lívida, mentres os demais se aniñaban, dominados por un terror indescritíbel—. Non había mito nin fantasma! Viviches durante doce anos nas tebras! Doce anos entre os mortos! Cal foi o teu horríbel alimento en todo este tempo? Que clase de existencia inhumana viviches na escuridade da noite eterna? Agora comprendo por que Xamec, Zlanath e Tachic non regresaron das catacumbas... nin xamais volverán. Pero por que agardaches tanto tempo para actuar? Buscabas algo nas criptas? Algo secreto, que finalmente atopaches?

Un ouleo aborrecíbel foi a única resposta de Tolkemec, que saltou ao interior da estancia pasando por riba do lugar en que se achaba o cepo sen que este se abrise, talvez por casualidade ou talvez porque coñecía todos os recunchos de Xuchotl.

O home non estaba louco no sentido estrito da palabra. Vivira illado dos seres humanos durante tanto tempo que xa non era un deles. Só un recordo afastado e un profundo desexo de vinganza o relacionaban cos seus semellantes. Só ese delgado fío impedira que desaparecese para sempre polos túneles e as grutas que descubrira tanto tempo atrás.

—Ti buscabas algo oculto! —dixo Táscela—. E atopáchelo! Aínda lembras a disputa! Despois de tantos anos aínda a lembras!

A osuda man dereita de Tolkemec empuñaba unha estraña vara de xade en cuxo extremo brillaba unha bóla de cor carmesí semellante a unha pebida de granada.

A princesa deu un salto a un lado a toda velocidade no momento exacto en que Tolkemec brandía a vara e un raio de lume carmesí xurdía da bóla que había no extremo. Táscela esquivouno, mais a muller que sostiña a Valeria polos nocellos achábase no camiño e recibiu o raio nas costas. Ouviuse un forte estalo e despois un renxido estarrecedor. A muller cambaleou e logo esborrallouse, á vez que se engurraba e se contraía como unha momia.

Valeria rodou sobre o altar e deixouse caer do outro lado. Daquela comezou a avanzar a gatiñas, xa que na sala do trono se desatara un inferno.

O home que sostivera as mans de Valeria foi a seguinte vítima. Estaba a dar a volta para fuxir mais, antes de que conseguise dar media ducia de pasos, Tolkemec, cunha axilidade inconcibíbel para a súa idade, saltou até situarse entre o home e o altar. O raio vermello volveu brillar e o tecuhltli rodou sen vida polo chan.

Daquela comezou a matanza. Todos comezaron a correr pola sala deitando berros de loucura, empurrándose, tropezando e caendo. Tolkemec saltaba entre eles e sementaba a morte ao seu paso. Cando tentaban fuxir por algunha porta, a vara que empuñaba o vello abatíaos coma se fose un alustre.

Non escollía ningunha vítima en especial, senón que atacaba ao chou, mentres os farrapos da súa vestimenta lle azoutaban a pel e un espantoso alarido aumentaba ou baixaba de volume por riba dos chíos dos tecuhltli. Os corpos caían como follas diante do altar e das portas. Un dos guerreiros abalanzouse sobre el, desesperado, co puñal no alto, pero esborrallouse antes de que puidese achegárselle demasiado. Os demais semellaban un rabaño enlouquecido, non pensaban en resistir nin tiñan posibilidade ningunha de fuxir.

Todos os tecuhltli agás Táscela, xa caeran. A princesa achegouse ao cimmerián e a Valeria, que se refuxiara xunto a el, e premeu nun saínte que había xunto ao cepo. De socato este abriuse e a perna magoada liberouse e, finalmente, a trampa desapareceu no chan.

—Mátao se podes! —dixo a muller alasando á vez que puña unha daga na man de Conan—. A miña maxia non pode facer ren contra el!

O bárbaro saltou diante das dúas mulleres cun gruñido, sen preocuparse pola súa perna ferida. Tolkemec avanzaba cara a el cos ollos brillantes, mais pareceu dubidar ao ver a arma que esgrimía Conan. Daquela comezou un temíbel xogo no que Tolkemec daba voltas arredor do cimmerián, procurando dirixir sobre el o seu raio mortífero. Porén, Conan evitábao con axilidade felina e á súa vez procuraba darlle unha coitelada ao seu inimigo. As mulleres observaban a escena sen atreverse mesmo a respirar.

Non se escoitaba outro son que o rozamento do calzado sobre o chan. Tolkemec xa non saltaba como antes. Decatábase de que se estaba a enfrontar a un rival moito máis perigoso que os que abatera até aquel momento. Seguían movéndose case ao unísono, esquivando e atacando sen resultado, pero o cimmerián achegábase cada vez máis ao seu inimigo. Os contraídos músculos das súas pernas xa se dispuñan a dar o salto definitivo cando Valeria lanzou un berro. Un raio vermello xurdira da vara que empuñaba Tolkemec, pero Conan non puidera apartarse a tempo e así o outro tocou nun costado ao cimmerián á vez que este se revolvía. Pero fixérao para atacar coa súa daga. O vello Tolkemec esborrallouse pesadamente coa folla cravada no peito, morto á fin.

Táscela saltou entón cara á vara, que brillaba sobre as laxas con vida propia. Pero cando o fixo, Valeria imitouna e colleu un puñal do cinto dun dos mortos. O coitelo, impulsado con todas as forzas da muller pirata, cravouse profundamente nas costas de Táscela e saíulle por diante, entre os seos. A princesa xemeu e caeu ao chan sen vida.

—Tiña que facelo para ficar tranquila coa miña conciencia! —díxolle Valeria a Conan mentres se incorporaba sobre o corpo inerte.

—Ben, así queda arranxada a liorta —retrucou el—. Foi unha noite do demo! Onde terá esta xente a comida? Morro coa fame.

—Antes hai que curarche esa perna —dixo Valeria e rachou un anaco de seda dunha das cortinas, coa que procedeu a vendar coidadosamente a perna ferida do cimmerián.

—Son quen de camiñar así e todo —díxolle Conan—. Lisquemos desta maldita cidade, que xa amenceu. Estou farto de Xuchotl e nin sequera desexo ningunha das súas condenadas xoias. Poderían estar embruxadas. A fin de contas, esta xente exterminouse a si mesma.

—No mundo hai botín dabondo para ti e para min, e máis limpo ca este —admitiu a muller, á vez que o seu fermoso corpo se erguía ante o cimmerián.

Un antigo brillo escintilou nos ollos de Conan e desta volta ela non se resistiu cando a rodeou con forza entre os seus brazos.

—Hai un longo camiño até a costa —dixo ela á fin mentres afastaba os beizos dos do bárbaro.

—E iso que importa? —contestou o cimmerián cunha risada de alegría—. Non hai nada que non poidamos conseguir. Antes de que os estixios abran os seus portos para a tempada comercial, teremos baixo os nosos pés a cuberta dun barco, asegúrocho. E daquela habemos demostrarlle ao mundo como se conquistan os meirandes tesouros da terra.

AS XOIAS DE GWAHLUR

[ O conto Jewels of Gwahlur publicouse por primeira vez na revista Weird Tales, no número de marzo de 1935. ]

1
OS VIEIROS DA INTRIGA

As penas erguíanse directamente desde a selva. Formaban unhas altas murallas de pedra que escintilaban cun brillo azul e carmesí baixo os raios do sol e curvábanse na distancia, ao leste e ao oeste, por riba dun océano ondeante de árbores. Semellaban un obstáculo imposíbel de cruzar, porén, había un home rubindo polas rochas e xa se atopaba a metade de camiño.

Pertencía a unha tribo de montañeses afeita a gabear penas inaccesíbeis. Alén diso, posuía unha forza e unha axilidade fóra do común. Vestía nada máis que unhas calzas vermellas e unhas sandalias, que agora lle colgaban das costas, igual que a espada e a daga.

Era alto, rexo e esvelto. A súa pel estaba bronceada polo sol e levaba a melena suxeita ás tempas cunha fita prateada. Os seus poderosos músculos, a vista aguda e os pés firmes resultábanlle de grande utilidade naquel lugar, xa que aquela parede de rocha puña a proba as calidades do mellor escalador. Cincuenta metros máis abaixo estendíase a xungla. O cumio, que se recortaba contra o ceo da mañá, achábase a unha distancia semellante.

Rubía como se o esporeasen a necesidade ou a présa e, no entanto, víase na obriga de avanzar moi amodo, agarrándose con todas as súas forzas aos saíntes de rocha. Os seus dedos atopaban ocos e saíntes, pero en moitas ocasións sostíñase só coa axuda das uñas. Porén, seguía ascendendo. Rabuñaba, agatuñaba e suaba a cada paso. Ás veces detíñase para concederlles un descanso aos seus doridos músculos e para enxugar a suor da fronte. Entón a súa mirada percorría a espesura para ver se se albiscaba algún rastro de seres humanos.

Agora o cumio non se achaba moi lonxe e enxergou sobre a súa cabeza unha fenda na uniformidade da rocha. Nun breve instante xa alcanzara a fenda. Tratábase dunha pequena cova situada xusto debaixo da parte superior do noiro. Cando a súa cabeza sobresaía xa por riba do bordo da cova, o home rosmou e quedou cos cóbados apoiados no saínte. Máis que unha cova, aquilo parecía máis ben un nicho tallado na pedra. No interior había un ocupante. Tratábase dunha momia engurrada e parda que se achaba en posición sedente sobre o chan, coas pernas cruzadas, os brazos pregados sobre o peito osudo e a cabeza afundida. Tiña as extremidades suxeitas con tiras de coiro que se converteran xa en fíos podres. Se a momia levara algunha vez vestimenta, as inclemencias do tempo fixérana desaparecer case por completo. Pero entre os brazos e o peito víase un rolo de pergameo da cor do marfil.

O home estricou un longo brazo e fíxose co manuscrito. Sen deterse a miralo, gardouno debaixo do seu cinto e colleu impulso até quedar de pé sobre o chan da cova. Cun pequeno chouto agarrouse ao bordo superior do noiro. Logo, cun impulso máis, completou a subida.

Unha vez arriba detívose arquexando e mirou para abaixo polo outro lado.

Era como ollar o interior dun inmenso cunco bordeado por unha parede de pedra circular. O chan do cunco estaba cuberto por árbores e por unha vexetación mesta, malia que non era tan compacta como a da xungla que se estendía fóra. Os farallóns prolongábanse arredor do enorme val sen final aparente. Tratábase dun accidente da natureza tan particular que probabelmente non habería nada semellante en todo o mundo. Aquel anfiteatro natural medía aproximadamente unha media legua de diámetro e estaba illado do resto do mundo polos escarpados noiros rochosos que o rodeaban.

Mais o home que coroara o cumio non se detivo a admirar aquel fenómeno xeolóxico. Examinou atentamente as copas das árbores que se espallaban por baixo del e suspirou de alivio ao dexergar o brillo dunhas cúpulas de mármore entre o espeso verdor da foresta. Entón pensou que non era un mito, diante da súa vista achábase o fabuloso e deshabitado palacio de Alkmeenon.

Conan o Cimmerián, tamén chamado das Illas Barachas, da Costa Negra e de moitos outros lugares onde o levaran as súas aventuras, dirixírase ao reino de Keshan atraído pola lenda dun magnífico tesouro que superaba ao dos reis de Turan.

Keshan era un reino bárbaro situado na zona oriental de Kush, onde as grandes pradarías se mesturaban cos bosques que se estendían cara ao sur.

Os habitantes da zona pertencían a diferentes etnias que se foran mesturando e uns nobres de pel escura gobernaban sobre unha maioría de negros puros. Os gobernantes, príncipes e grandes sacerdotes, aseguraban ser os descendentes dun pobo de pel branca que nun tempo remoto gobernara un reino cuxa capital era Alkmeenon. Unha serie de lendas tentaba explicar o motivo da decadencia desta xente e o abandono da cidade por parte dos sobreviventes. Igual de esvaídas eran as historias que se contaban sobre os Dentes de Gwahlur, o tesouro de Alkmeenon. Mais aquelas lendas confusas foran dabondo para levar a Conan até Keshan, logo de atravesar enormes distancias polas chairas, as selvas tropicais e as montañas.

Unha vez en Keshan, que moitos pobos do norte e do oeste xa o consideraban un país mítico, ouvira dabondo como para considerar que podía crer nos rumores sobre o tesouro ao que chamaban os Dentes de Gwahlur. Mais non puidera pescudar o lugar exacto no que se achaba o devandito tesouro e naquela altura xa tivera que dar explicacións do motivo que o levara a Keshan, onde os estranxeiros non eran ben recibidos.

Sen deixarse intimidar, fixéralles a súa oferta aos desconfiados nobres daquel reino, con total frialdade e seguridade. Dixera que era un guerreiro profesional que chegara a Keshan na procura de traballo. Por unha suma determinada, adestraría as tropas do reino e guiaríaas contra Punt, o seu inimigo ancestral, cuxos recentes éxitos no campo de batalla espertaran a furia do irascíbel rei de Keshan.

A proposta non era tan desatinada como podía parecer, posto que a sona de Conan chegara até aqueles afastados predios. As súas fazañas á fronte dos corsarios negros nas costas do sur deran a coñecer o seu nome, que era a un tempo respectado e temido en todos os reinos negros. Nin sequera se negara a levar a cabo as probas que lle impuxeran os señores de pel escura. As escaramuzas eran constantes nas zonas de fronteira e permitiran que o cimmerián demostrase a súa valía no combate corpo a corpo en numerosas ocasións. A súa afouteza e fereza impresionaran os gobernantes de Keshan que, sabedores da súa sona, se amosaran moi ben predispostos con el.

En segredo, Conan desexaba conseguir aquel traballo para poder xustificar a súa presenza en Keshan tempo dabondo como para poder descubrir o tesouro dos Dentes de Gwahlur. Daquela acontecera un feito inesperado. Tuthmekri chegara a Keshan á fronte dunha embaixada de Zembabwei.

Tuthmekri era un estixio tunante e aventureiro que coñecera a Conan había moito tempo, aínda que ningún dos dous lle gardaba aprecio ao outro. Tuthmekri tamén traía unha proposta para o rei de Keshan a respecto da conquista de Punt. Este reino, que se achaba ao leste de Keshan, expulsara había pouco todos os mercadores de Zembabwei logo de prenderlles lume aos seus comercios.

A súa oferta superaba mesmo a de Conan. Tuthmekri comprometíase a invadir Punt desde o leste cun exército de lanceiros negros, arqueiros de Shem e mercenarios e, daquela, axudaría o rei de Keshan a anexionar o reino inimigo. Os benévolos reis de Zembabwei só desexaban un monopolio comercial con Keshan e os seus reinos tributarios, e como proba de boa fe, unha parte do tesouro dos Dentes de Gwahlur. Tuthmekri dérase présa en aclararlles aos desconfiados dirixentes de Keshan que o tesouro non sería tocado e que se colocaría no templo maior de Zembabwei, xunto cos ídolos de ouro de Dagon e Derketo. Así selarían o acordo entre Keshan e Zembabwei, cousa que fixera sorrir a Conan.

O cimmerián non fixera intento ningún de enfrontar a súa astucia e capacidade de intriga coas de Tuthmekri e de Zargheba, o seu amigo shemita. Porén, tiña claro que se Tuthmekri gañaba, pediría a eliminación do seu rival. A Conan non lle quedara outra opción que atopar o tesouro antes de que o rei de Keshan se decidise, pois era probábel que o fixese en favor de Tuthmekri. Logo debería fuxir co que puidese. Mais o cimmerián estaba certo de que o tesouro non se achaba en Keshan, a cidade real, que non era máis que un conxunto de chozas de adobe con teito de palla que rodeaban un muro, dentro do cal se erguía unha especie de palacio de pedra, xabre e bambú.

A impaciencia ía roendo por dentro a Conan mentres pescudaba información sobre o tesouro. O gran sacerdote Gorulga anunciara que antes de tomar calquera decisión sobre a alianza con Zembabwei había que consultar a vontade dos deuses a través do oráculo de Alkmeenon.

Aquilo espertara os medos dos moradores do palacio e das chozas veciñas. Durante un século ningún sacerdote visitara a cidade deserta. Contaban que o oráculo era a princesa Yelaya, a última gobernante de Alkmeenon, que morrera cando aínda era nova e bela, e cuxo corpo se conservara milagrosamente intacto a través dos anos. Desde épocas remotas, os sacerdotes dirixíranse á cidade encantada onde esta lles revelaba a súa sabedoría. O último sacerdote que consultara o oráculo fora un home malvado que tentara apropiarse das valiosas xoias que a xente chamaba os Dentes de Gwahlur. Mais algunha maldición caera sobre el na cidade deserta, xa que, logo de fuxir do lugar, os seus acólitos contaran semellantes horrores que durante cen anos ningún dos estarrecidos sacerdotes ousara achegarse á cidade nin ao oráculo.

Na actualidade o sumo sacerdote era Gorulga. Tiña unha gran confianza na súa xestión e anunciara que iría cun feixe de homes revivir a tradición ancestral. Coa excitación que orixinara o suceso, a xente falara sen cesar e Conan escoitara á fin a pista que estivera a agardar durante varias semanas. Ouvíraa de boca dun sacerdote menor, así que decidira abandonar a cidade decontado na véspera do día en que debían facelo os sacerdotes.

Logo de cabalgar durante dúas noites e un día, chegara aos farallóns de Alkmeenon raiando o abrente. Estes erguíanse na zona sueste do reino, no medio dunha xungla case inexplorada que a meirande parte da xente evitaba. Ninguén agás os sacerdotes ousaba achegarse ao lugar enfeitizado e nin sequera eles penetraran en Alkmeenon desde había un século.

Ninguén conseguira rubir por aqueles noiros cortados a coitelo e ninguén máis que os sacerdotes coñecía a entrada secreta que levaba ao interior do val. Conan non perdera o tempo buscando a entrada secreta. As paredes, que asustaban os habitantes das chairas e dos bosques non resultaban inaccesíbeis para un home nado nas montañas de Cimmeria.

Agora o bárbaro achábase no cumio da pena e estaba dexergar o val circular, aló embaixo. Preguntouse que praga, guerra ou superstición faría que aquela xentes dunha antiga etnia branca abandonasen a súa fortaleza natural para irse mesturar coas tribos de pel escura que rodeaban a zona.

Aquel val fora a súa cidadela. Alí achábase o palacio real e no devandito val só viviran os reis e os membros da súa corte. A auténtica cidade erguérase fóra do val rodeado de noiros, mais a mesta vexetación ocultaba agora as súas ruínas. Daquela, as cúpulas que brillaban diante do cimmerián eran as da antiga morada dos reis de Alkmeenon, que semellaban desafiar con éxito o paso do tempo.

Conan pasou unha perna sobre o bordo e comezou a descender. A cara interna da pena era máis crebada, non tan lisa, co que tardou menos da metade do tempo en baixar.

O cimmerián botou a man á empuñadura da espada e esculcou ao seu redor con cautela. Non había razón ningunha para supor que habería moradores en Alkmeenon, da que se dicía que se achaba deserta e poboada só por espectros dun pasado remoto. Mais Conan era desconfiado e cauteloso por natureza.

Reinaba un silencio absoluto. Non se movía nin unha soa folla dentro do val. Cando se inclinou para mirar entre as árbores, o bárbaro non viu máis que unhas interminábeis ringleiras de troncos que se estendían de lonxe.

Así e todo avanzou tomando todas as precaucións, observando con suspicacia todas e cada unha das sombras que vía ao seu redor e sen facer o máis mínimo ruído. Empezou a atopar signos inequívocos dunha antiga civilización: fontes de mármore secas e medio derruídas que se erguían nalgúns clareiros do bosque. As herbas e as matogueiras encheran os xardíns, mais aínda podía apreciarse a primitiva disposición daqueles parques. Unhas calzadas largas estendíanse baixo a maleza, mais o lastrado estaba gretado e inzado de herbas. Viu muros coidadosamente tallados que parecían pertencer a antigos pavillóns de caza.

Diante do cimmerián, entre as árbores, albiscábanse as cúpulas e o edificio que as sostiña. Finalmente chegou a un amplo espazo desarborizado e atopouse diante das columnas do pórtico do palacio.

Mentres ascendían polos amplos banzos de mármore, Conan reparou en que o edificio estaba en moito mellor estado de conservación que as demais construcións que vira até o momento. Os grosos muros e os alicerces macizos eran, sen dúbida, demasiado sólidos como para que o tempo fixese estragos neles. A mesma quietude irreal aboiaba sobre todo o lugar. Malia a suavidade das pisadas de Conan, que andaba como un felino, os seus pasos parecían resoar ruidosamente no silencio mesto.

Nalgún lugar daquel palacio achábase a imaxe que no pasado lles servira como oráculo aos sacerdotes de Keshan. E tamén no palacio, a menos que o sacerdote mentise, se agochaba o tesouro dos reis de Alkmeenon.

O bárbaro pasou por un enorme vestíbulo rodeado de altas columnas rematadas en arcos, entre as que se abrían unhas portas cuxa madeira estaba case petrificada polo paso do tempo. Seguiu avanzando na penumbra e no outro extremo da sala pasou por unha porta cuxas follas de bronce estaban entreabertas. Cando cruzou o limiar entrou nun amplo salón abovedado que seguramente lles servira como lugar de audiencias aos reis de Alkmeenon.

O recinto tiña forma octogonal e a cúpula que había no teito contaba con numerosas claraboias, co que a claridade era maior alí que nas estancias que cruzara antes. No outro extremo había un estrado con chanzos de lapislázuli, que conducían a un trono macizo con brazos tallados e un respaldo alto. Conan gruñiu e os seus ollos ilumináronse. Achábase diante do trono de ouro de Alkmeenon do que falaban as lendas! O cimmerián observouno cunha mirada crítica e díxose que por si mesmo xa valería unha fortuna, no caso de que puidese levalo. Aquel trono acendeu a imaxinación do cimmerián respecto do que podía ser o verdadeiro tesouro. Ansiaba afundir os dedos entre as pedras preciosas que ouvira describir na praza do mercado de Keshan, que non tiñan ningún paralelo no mundo: rubís, esmeraldas, diamantes, zafiros, ópalos e moitas máis, froito do saqueo de antigos tesouros.

O cimmerián agardara atopar a efixie do oráculo sentada no trono, mais polo visto debía de acharse noutro lugar, se é que existía de verdade. Porén, desde que estaba en Keshan, moitos dos mitos convertéranse en realidade, daquela non tiña dúbidas de que atoparía o que estaba a buscar.

Detrás do trono había unha trapela que seguramente noutros tempos estivera cuberta con ricos tapices. Botou unha ollada e comprobou que a porta daba a unha estancia baleira da que xurdía un corredor estreito. Sen cruzala, Conan examinou outro arco que había á esquerda do estrado e viu que, a diferenza dos demais, neste había outra porta. E non se trataba dunha porta normal e corrente, pois tamén estaba feita de ouro, igual que o trono, e fora labrada con deseños estraños.

O bárbaro turrou dela e esta abriuse con facilidade, como se alguén engraxase recentemente os gonzos. Unha vez dentro, detívose.

Atopábase nunha sala cadrada de tamaño reducido, cuxas paredes de mármore se erguían até o teito adornado con incrustacións de ouro. Uns ricos frisos tamén de ouro brillaban na parte superior das paredes. Non se vía outra porta agás aquela pola que el entrara. Porén, Conan non reparara en todos estes detalles, pois tiña toda a súa atención centrada na figura que se achaba no estrado de marfil que tiña diante.

Agardara atopar unha imaxe tallada con gran destreza, mais non había arte que puidese reproducir a perfección da figura que estaba a ver o cimmerián.

Non se trataba dunha efixie tallada en metal, pedra ou marfil, senón do corpo real dunha muller que se conservara durante séculos grazas a algunha arte descoñecida. Mesmo a vestimenta da muller estaba intacta. Conan engurrou a fronte ao contemplar aquela anormalidade e invadiuno unha estraña inquietude. As artes que preservaban o corpo non tiñan por que conservar os vestidos. Con todo, alí estaban: unha saia curta de seda, que sostiña un cinto con xemas incrustadas, e un corpiño con placas de ouro e pedras preciosas. Nin as teas nin os metais daban a sensación de estar afectados polo paso do tempo.

Yelaya era unha muller de fría beleza, o que non tiña nada que ver co feito de que estivese morta. O seu corpo parecía de alabastro. Era esvelto e voluptuoso ao mesmo tempo. No cabelo escuro da princesa brillaba un rubí de gran tamaño.

Conan ficou ollando para a muller coa fronte engurrada. Logo bateu un par de veces no estrado coa súa espada. Talvez o tesouro estivese agochado nalgún oco, mais o son indicou que o estrado era macizo.

Deu a volta e camiñou pola estancia sen saber moi ben o que facer. Onde había buscar primeiro, co pouco tempo do que dispuña? Un sacerdote ao que ouvira falar cun cortesán dicía que o tesouro estaba agochado no palacio, mais aquela información resultaba demasiado vaga, vistas as dimensións do edificio. Preguntouse se faría ben en agocharse até que os sacerdotes marchasen, para continuar a procura despois. No entanto, pensou que era moi posíbel que levasen as xoias no seu regreso a Keshan. Conan estaba certo de que Tuthmekri subornara a Gorulga.

O cimmerián fíxose unha idea dos plans que tiña Tuthmekri grazas ao seu coñecemento da natureza humana. Seguramente fora el o que lles propuxera a conquista de Punt aos reis de Zembabwei, aínda que o seu verdadeiro fin era apoderarse do tesouro dos Dentes de Gwahlur. Sen dúbida aqueles cautos reis pedirían probas de que o tesouro existía realmente, antes de tomar ningunha decisión. As xoias que solicitara Tuthmekri como garantía serían unha proba convincente.

Unha vez que tivesen a seguridade da existencia do tesouro, os reis de Zembabwei actuarían. Punt sería invadido a un tempo polo leste e o oeste, mais os homes de Zembabwei procurarían que os nativos de Keshan cargasen co peso da loita. Daquela, cando tanto Punt como Keshan estivesen esgotados pola contenda, a xente de Zembabwei aniquilaría os dous pobos, saquearía Keshan e levaría o tesouro, aínda que tivese que levantar pedra por pedra cada edificio, ou debese torturar todos os habitantes do reino.

Mais existía outra posibilidade: se o mesmo Tuthmekri atopaba o tesouro, daquela o máis probábel era que enganase os seus amos e levase as xoias.

Conan cría que aquela consulta ao oráculo non era máis que unha escusa para persuadir o rei de Keshan de que accedese aos desexos de Tuthmekri, pois non dubidaba de que o gran sacerdote Gorulga era tan sutil e astuto como os que formaban parte daquela gran maquinación. O cimmerián non tentara comunicarse co gran sacerdote debido a que naquel xogo de subornos el non tiña ningunha posibilidade de competir co estixio. De intentalo caería directamente en mans dos seus inimigos. Gorulga podía denunciar o cimmerián, crear para si unha reputación de honestidade e liberar a Tuthmekri do seu rival, todo dunha soa xogada. Conan preguntouse como conseguira Tuthmekri subornar o sumo sacerdote e canto podía ofrecerlle a un home que tiña o maior tesouro do mundo ao alcance da man.

Sen dúbida, o oráculo diría que era vontade dos deuses que Keshan aceptase as propostas de Tuthmekri e que non deixaría de dicir algo relativo a Conan. A partir de entón, Keshan sería un lugar moi incómodo para o cimmerián, aínda que Conan xa tiña decidido non volver alí unha vez que saíse de Alkmeenon.

A estancia do oráculo non lle deu ningunha pista, así que volveu ao salón do trono e colocou as mans debaixo dos brazos da gran cadeira de ouro. Pesaba moito, mais foi quen de desprazala cara a un lado. O chan era de mármore macizo. Volveu ao cuarto, pensando nunha cripta secreta que puidese haber preto do oráculo. Comezou a bater nas paredes, até que finalmente ouviu un son oco. Ao reparar máis atentamente no lugar, viu que había unha físgoa no mármore e que o seguinte panel era moito máis grande. Daquela inseriu a punta da daga na regaña e fixo forza.

O panel comezou a abrirse en silencio, deixando á vista unha especie de nicho na parede, máis nada. O cimmerián soltou un xuramento. Estaba baleiro e non tiña aspecto de que albergara nunca un tesouro. Daquela inclinouse sobre o nicho e viu unha serie de pequenos orificios na parede á altura da súa boca. Botou unha ollada a través destes e gruñiu ao comprender o que estaba a acontecer. Aquela era a parede que separaba a sala da estancia do oráculo. Os furados non se vían desde o outro lado.

O bárbaro sorriu ao comprender o misterio do oráculo. De calquera xeito, era máis sinxelo do que agardara. Gorulga meteríase alí en persoa ou mandaría algún dos seus acólitos para falar polos orificios. O seu crédulo séquito aceptaría aquela voz como se fose a do oráculo.

Naquel momento Conan lembrou algo e tirou do cinto o pergameo que lle quitara á momia. Desenvolveuno con moito coidado, xa que semellaba estar a piques de facerse cachizas. Engurrou a fronte ao ver os signos que aparecían escritos nel. Nas súas viaxes polo longo e o largo do mundo, adquirira coñecementos moi variados, especialmente no referente á escrita de moitas linguas estranxeiras. Esta capacidade lingüística salváralle a vida en varias ocasións.

Con todo, aqueles caracteres producíanlle desconcerto. Resultábanlle a un tempo familiares e inintelixíbeis, até que finalmente descubriu o motivo. Tratábase da escritura arcaica de Pelishtia, que difería en moito da escrita moderna daquel lugar, que el coñecía. Aqueles signos máis antigos e puros intrigábano. No entanto, descubriu unhas palabras que se repetían: Bit-Yakin. O cimmerián deduciu que se trataba da persoa que escribira aquel pergameo.

Coa fronte engurrada e os beizos movéndose silenciosa e inconscientemente, Conan tratou de descifrar o significado do texto, mais decatouse de que era imposíbel de traducir na súa meirande parte.

Porén, entendeu que o misterioso autor, Bit-Yakin, chegara de lonxe cos seus criados e entrara no val interior de Alkmeenon. O que seguía era incomprensíbel, aínda que algunhas frases e caracteres lle resultasen familiares. O escrito parecía referirse a uns feitos acontecidos nun extenso período de tempo. O nome de Yelaya tamén se repetía con frecuencia e ao final do documento entendíase que Bit-Yakin sabía que o momento da súa morte estaba próximo. Sen poder reprimir un calafrío, Conan comprendeu que a momia da pequena cova debía de ser a do autor daquel relato, o misterioso pelishtio Bit-Yakin. Unha vez morto, os seus criados seguramente o colocaran na pequena cova situada no alto dos farallóns, seguindo as instrucións que deixara antes de morrer.

Resultaba estraño que o nome de Bit-Yakin non se mencionase en ningunha das lendas de Alkmeenon. Era evidente que chegara ao val despois de que este fose abandonado polos seus habitantes orixinais. O manuscrito parecía corroborar isto, mais resultaba estraño que os sacerdotes non atopasen a Bit-Yakin nin os seus servidores. Conan estaba seguro de que a momia e o pergameo tiñan máis dun século de antigüidade. Bit-Yakin vivira no val cando os sacerdotes acudían a prostrarse ante o cadáver de Yelaya. No entanto, as lendas falaban sempre dunha cidade.

Por que viviría ese home naquel lugar deshabitado e cara a onde marcharan os seus criados despois de colocar no nicho o cadáver do seu amo?

Conan encolleu os ombros e volveu pór o pergameo no cinto. Case nese mesmo instante sentiu un violento arrepío e notou como se lle puñan os pelos de punta. No medio do absoluto silencio que reinaba no palacio acababa de ouvir un son estridente!

Virou en redondo e acazapouse como un felino coa espada desenvaiñada. Mirou polo estreito corredor de onde parecía provir o son. Chegarían os sacerdotes de Keshan? Pensou que era improbábel, pois pasara moi pouco tempo. Mais o forte son metálico era a proba indiscutíbel dunha presenza humana naquel palacio deshabitado.

Conan era un home de acción directa. Por esa razón, no canto de fuxir na dirección oposta, como faría a meirande parte da xente, correu polo corredor cara ao lugar de onde proviña o son. As súas sandalias non facían máis ruído que as poutas dun leopardo. Tiña os ollos medio fechados e a boca entreaberta nun estraño sorriso. Sentíase furioso ante a ameaza que intuía naquel son estraño.

O cimmerián saíu finalmente do corredor e chegou a un pequeno patio. A súa mirada sentiuse atraída por algo que brillaba baixo o sol. Tratábase dun gong, un enorme disco de ouro que penduraba dun brazo inserido na parede. A carón do címbalo había un mazo de latón. No lugar non se advertía rastro ningún de seres humanos. Os arcos que o rodeaban estaban baleiros. Conan permaneceu un longo anaco á espreita, esforzándose por escoitar algo. No enorme palacio non se ouvía nin o máis leve rumor. Esgotada a súa paciencia, deu unha volta arredor do patio, mirando cara aos arcos e disposto a saltar ou atacar como unha cobra.

Cando chegou xunto ao gran gong, observou o arco que se abría ao seu carón. Só viu unha estancia escura e chea de entullo. Debaixo do disco metálico non se vían pegadas de pés. Con todo, o cimmerián advertiu un cheiro peculiar, un fedor que non puido identificar. As ventas do nariz de Conan dilatáronse como as dun animal á espreita.

Volveuse cara ao arco e cun estrondo súbito, as laxas do chan, que en aparencia eran sólidas, cederon baixo os seus pés. Na súa caída o bárbaro estricou os brazos e tentou agarrarse ao bordo do buraco que acababa de abrirse no piso. Mais os bordos eran febles e o cimmerián caeu nunha corrente de auga xeada que o arrastrou a unha velocidade estarrecedora.

2
UNHA DEUSA ESPERTA

Nun comezo Conan non tentou loitar contra a corrente que o arrastraba na escuridade. Logo conseguiu aboiar e suxeitar a espada entre os dentes. De súpeto albiscou un raio de luz máis adiante. Viu a superficie da auga axitarse, como se algún monstro das profundidades saíse ao exterior e tamén reparou en que as paredes laterais se prolongaban cara a arriba para formar un teito abovedado. A un lado e a outro estendíase un estreito saínte debaixo da bóveda, mais estaba alto de máis para poder agarrarse a el. O teito estaba crebado nun punto, probabelmente por un derrubamento e a luz escoábase pola fenda. Alén daquel furado, o túnel continuaba ás escuras. Conan sentiu pánico ao pensar en deixar atrás aquel sitio iluminado para afundirse de novo nas tebras do descoñecido.

Daquela albiscou algo máis: unhas escadas de bronce que se estendían desde as cornixas até a superficie da auga a intervalos regulares. Había unha diante del, polo que nadou cara a ela contra a corrente que o arrastraba cara ao centro. Mais o cimmerián loitou centímetro a centímetro con desesperación e foi gañando terreo. Á fin atopouse debaixo da escada e agarrouse do último barrote cun forte impulso, do que ficou colgado, sen alento.

Logo dun momento comezou a ascender polos banzos estragados, que se curvaban e renxían baixo o seu peso, pero que así e todo aguantaron. Chegou finalmente até a estreita cornixa que percorría a parede por baixo da bóveda do teito. Por mor da súa grande altura viuse obrigado a agacharse, pois non dispuña de espazo dabondo para permanecer ergueito. Preto da escada abríase unha pesada porta de bronce, mais esta non cedeu malia os esforzos de Conan. Colleu a espada que sostiña cos dentes e volveu envaiñala. Cuspiu sangue, xa que o gume lle cortara os beizos durante a loita contra a corrente. Deseguido volveu a atención cara ao orificio do teito.

Meteu un brazo polo furado e ao tentear o bordo puido comprobar que era resistente dabondo como para soportar o seu peso. Logo disto agarrou con ambas as mans o bordo, upouse cara a arriba e puido saír finalmente do túnel de augas subterráneas. Emerxeu nunha ampla estancia que se achaba case destruída. A meirande parte do teito esborrallárase, tamén unha boa parte do chan, que formaba a bóveda da que Conan acababa de saír. Unhas arcadas derruídas comunicaban con corredores e salas, polo que o cimmerián supuxo que aínda debía de atoparse no enorme palacio. Preguntouse inquieto se habería moitas correntes subterráneas como aquela, pois temía volver caer nun oco semellante ao anterior.

Tamén pensou en se a caída fora só un accidente. En calquera caso había unha cousa que tiña clara: non era o único ser vivo que roldaba polo palacio. O gong non soara só, aínda cando con iso ninguén pretendese causarlle a morte. De socato o silencio do palacio pareceulle sinistro e cargado de ameazas.

Trataríase de alguén que se embarcara na mesma empresa ca el? Entón lembrou algo relativo ao misterioso Bit-Yakin. E se achara o tesouro dos Dentes de Gwahlur durante a súa longa estadía en Alkmeenon e os seus servidores o levaran con eles logo da morte do seu amo? A posibilidade de que estivese a buscar algo inexistente enchíao de furia.

Internouse por un corredor que, supuxo, debía levalo de volta á zona do palacio na que estivera antes. Apurou o paso, malia que pisaba con tino por mor do negro río que fluía baixo os seus pés.

Volveu pensar na sala do oráculo e na súa misteriosa ocupante. Nalgún lugar daquel sector debía de estar a clave que conducía ao tesouro, se é que este aínda se achaba no palacio.

Naquela zona, o enorme edificio achábase case en ruínas, mais a medida que avanzaba, o estado das salas e corredores parecía mellorar.

Non podía lembrar con exactitude onde se achaba a sala do oráculo nin cara a onde se debía dirixir. Pouco despois descubriu un corredor que lle soaba e que o levou de volta á sala do trono. Tomara unha decisión. Vagar polo palacio en busca do tesouro era inútil. Decidiu agocharse por alí e agardar a que chegasen os sacerdotes de Keshan. Logo, cando representasen a farsa do oráculo, seguiríaos até o lugar onde se ocultaban as pedras preciosas, pois estaba certo de que se dirixirían alí. Probabelmente levasen só unha parte do tesouro. El contentaríase co resto.

Como atraído por unha estraña fascinación, o cimmerián ficou ollando a figura inmóbil da princesa e marabillouse ante a súa fermosura de xeo. Que segredo se agochaba naquel espléndido corpo sen vida?

Daquela un violento arrepío sacudiuno. Tomou ar con forza e sentiu que se lle puñan os pelos de punta. Vira antes aquel corpo e reparara na súa frialdade e na súa quietude. Mais agora había unha diferenza. Os membros non estaban ríxidos. Unha cor rosada dáballes vida ás súas fazulas e tiña os beizos vermellos...

Conan desenvaiñou a espada, á vez que profería un xuramento.

—Por Crom, está viva! —exclamou.

Ante estas palabras, as longas pestanas movéronse, os ollos abríronse e fitárono cunha expresión insondábel, escura e brillante. Conan ficou demudado.

A muller ergueuse sen dificultade, aínda que conservando aquela mirada feiticeira.

O cimmerián pasou a lingua polos beizos e finalmente pareceu atopar palabras.

—Es... es Yelaya? —preguntou.

—Si, son Yelaya —contestou ela con voz harmoniosa—. Non temas, non che hei facer dano se me obedeces.

—Como pode volver á vida unha muller que morreu hai séculos? —preguntou con ton escéptico o cimmerián, que xa comezaba a razoar.

Ela levantou os brazos nun aceno misterioso e a continuación dixo:

—Son unha deusa. Hai mil anos caeu sobre min a maldición dos deuses das tebras. O ser mortal que había en min deixou de existir, mais a deusa nunca pereceu. Permanecín aquí durante todos estes séculos, acordando día a día ao solpor e reinando sobre a miña corte, composta de espectros do pasado. Humano, se non desexas dexergar escenas que han turbar a túa razón para sempre, marcha de aquí! Ordénocho, lisca!

Conan envaiñou a espada cos ollos medio fechados, pero non obedeceu. Achegouse máis a ela, como atraído por un poderoso feitizo e, sen mediar palabra, agarrouna do brazo coa rudeza dun oso. Ela deitou un berro que non se parecía en nada ao que proferiría unha deusa e logo ouviuse o ruído dunha tea rachada cando o cimmerián lle arrincou o vestido.

—Unha deusa, bah! —exclamou o bárbaro—. Xa me estrañaba que unha princesa de Alkmeenon falase con acento corinthio! En canto me recuperei da sorpresa lembrei que te vira noutra parte. Ti es Muriela, unha bailarina corinthia de Zargheba. Ese lunar en forma de media lúa demóstrao. Vino unha vez que Zargheba estaba a azoutarte. Unha deusa!

Conan deulle unha labazada nas coxas e a rapariga berrou de dor.

A moza xa non tiña o ar imperioso de antes. Xa non era a mística deidade, senón unha bailarina humillada e temorosa, como as que adoitaban mercarse nos zocos de escravos de Shem. A rapariga botouse a chorar. O cimmerián mirouna irritado.

—Vaia coa deusa! Ti eras unha das mulleres que Zargheba levou a Keshan con el. Crías que me ías enganar, pequena idiota? Hai un ano que te vin en Akbitana con ese porco de Zargheba e nunca esquezo o rostro nin o corpo dunha muller. Voute...

Retorcéndose baixo a súa man férrea, a rapariga rodeou o pescozo do cimmerián cos seus brazos, mentres o seu rostro expresaba un profundo terror. As bágoas rodábanlle polas fazulas e os saloucos estremecían o seu corpo.

—Por favor, non me fagas dano! —saloucou ela—. Tiña que facelo! Zargheba tróuxome aquí para que fixese de oráculo!

—Non tes medo dos deuses? —preguntou o cimmerián—. Xa non queda honestidade no mundo?

—Non podía desobedecer a Zargheba, xúrocho! Que ía facer?

—Que cres que che farían os sacerdotes se te atopasen representando esta farsa?

En canto o pensou, as pernas da moza fraquearon e caeu ao chan, abrazada aos xeonllos de Conan, mentres murmuraba súplicas incoherentes.

—Onde está Zargheba? —preguntoulle el—. Veña, deixa de chorar e contesta!

—Está fóra do palacio, agardando polos sacerdotes —respondeu Muriela sen deixar de laiarse.

—Cantos homes veñen con el?

—Ningún. Viñemos os dous sós.

—Debestes de abandonar Keshan poucas horas despois de min. Rubistes polas penas?

A rapariga negou coa cabeza, pois os saloucos non lle permitían falar.

—Vas contestarme dunha vez? Como entrastes neste val?

—Zargheba coñecía o camiño secreto —dixo Muriela alasando—. Reveloullo o sacerdote Gwarunga e tamén a Tuthmekri. Ao pé do farallón hai un enorme lago. Baixo a superficie da auga hai unha cova que se pode ver desde fóra. Metémonos na auga e entramos. A cova sae da auga decontado e sobe finalmente polo interior dos muros de rocha. A saída no val interior está agochada baixo unhas matogueiras mestas.

—Eu subín polo lado leste —murmurou Conan—. E ben, que fixestes despois?

—Entramos no palacio e Zargheba agochoume entre as árbores mentres ía botar unha ollada á sala do oráculo. Coido que non se fiaba demasiado de Gwarunga. Mentres se achaba no palacio, pareceume ouvir o son dun gong, pero non estou certa. Finalmente Zargheba volveu, tróuxome ao palacio e fíxome entrar nesta sala, onde estaba a deusa Yelaya deitada sobre o altar. Quitoulle a roupa e vestiume con ela. Logo foi ocultar o corpo e agardar polos sacerdotes. Pasei moito medo. Cando entraches, sentín desexos de levantarme e pedirche que me levases lonxe de aquí, mais tiña medo de Zargheba. Cando pensaches que eu era a deusa que cobrara vida, pensei que podía asustarte e facerte marchar.

—Que debías dicir no papel de oráculo?

—Debía dicirlles aos sacerdotes que collesen o tesouro dos Dentes de Gwahlur e lle entregasen unha parte a Tuthmekri como garantía. O resto debíano levar ao palacio de Keshan. Se non estaban dispostos a acceder ás propostas de Tuthmekri, debía explicarlles que un destino terríbel agardaba a Keshan. Ah, e debía dicir tamén que te esfolasen vivo decontado.

—Tuthmekri quería ter o tesouro nun lugar no que el ou os homes de Zembabwei puidesen atopalo facilmente —dixo Conan sen facer caso do que dixera a rapariga sobre el—. Ben, xa me encargarei de arrincarlle o fígado cando chegue o momento. Gorulga tamén participa na farsa?

—Non. El cre nos seus deuses e é incorruptíbel. Non sabe nada sobre esta conxura e obedecerá o oráculo. Todo é idea de Tuthmekri. Como sabía que os de Keshan consultarían o oráculo, el e mais Zargheba trouxéronme desde Zembabwei. Vin cuberta de veos, así que pouca cousa puiden ver durante a viaxe.

—Vaites! —murmurou Conan—. Un sacerdote que cre honradamente no seu oráculo e que non se deixa subornar! Daquela pregúntome se sería Zargheba o que fixo soar o gong. Sabía que eu estaba aquí? Dime onde se atopa agora, rapariga.

—Está agochado entre uns arbustos de loto, preto da antiga avenida que leva desde o muro sur até o palacio.

A rapariga calou un momento e deseguido anovou as súas súplicas.

—Por favor, Conan, ten piedade de min! Teño medo neste antigo palacio! Paréceme ouvir unhas pisadas fantasmais ao meu redor. Lévame contigo, Conan! Sei que Zargheba me ha matar en canto cumpra coa parte que espera de min. E os sacerdotes tamén me matarían se descubrisen o engano. Zargheba é un demo. Comproume a un mercador de escravos e desde aquela converteume nun instrumento das súas intrigas. Ti non podes ser tan cruel coma el. Non deixes que me maten aquí, prégocho!

A rapariga choraba axeonllada. O seu belo rostro estaba cuberto de bágoas e a cabeleira sedosa caíalle en desorde sobre os ombros. O cimmerián levantouna e sentouna nos seus xeonllos.

—Escóitame. Voute protexer de Zargheba e os sacerdotes non saberán nada do teu engano, mais debes facer o que che vou dicir.

Ela prometeu obedecer e agarrouse a el na procura de protección.

—Está ben. Escóitame. Cando cheguen os sacerdotes ti farás o papel de Yelaya, tal e como planeara Zargheba. Será de noite e á luz dos fachos non advertirán a diferenza. Mais diraslles isto: «É vontade dos deuses que o can estixio e o can shemita sexan expulsados de Keshan. Son uns ladróns e traidores que pretenden roubarlles aos deuses. Ponde os Dentes de Gwahlur baixo a custodia do xeneral Conan e concedédelle o mando dos exércitos de Keshan. El é quen ten o favor dos deuses.»

A rapariga estremeceuse con desesperación mais accedeu. Logo dixo:

—Pero e Zargheba? Hame matar!

—Non te preocupes por Zargheba —retrucou Conan—. Eu heime encargar persoalmente dese can. Di o que che ordenei. Veña, agora aquela o cabelo e pon de novo esta xema que se che caeu.

Conan colocoulle o rubí no cabelo e fixo un aceno de aprobación.

—Esta xoia vale o que un cargamento de escravos —dixo—. Agora viste a saia de xeito que non se vexa o racho que che fixen. Iso é, e seca a cara. As deusas non choran. Por Crom, agora volves parecerte moitísimo a Yelaya! Se fas de deusa tan ben como o fixeches comigo halos enganar a todos!

—Procurarei facelo —dixo Muriela sen poder dominar un calafrío.

—Ben, eu vou buscar a Zargheba —dixo Conan. A moza sentiuse presa do pánico e exclamou con voz alterada:

—Non, non me deixes soa! Este lugar está enmeigado, Conan!

—Non hai nada aquí que poida facerche dano —aseguroulle o cimmerián con impaciencia—. O único é Zargheba e dese encárgome eu. Volverei axiña e estarei a vixiar por se algo sae mal durante a cerimonia. Pero se o fas como debes prométoche que todo irá ben.

O bárbaro deu media volta e saíu ás présas da sala do oráculo, deixando tras del a Muriela, que se laiaba con voz feble.

Xa se puxera o sol. As grandes estancias estaban ateigadas de sombras. Os frisos de cobre brillaban tenuemente. Conan avanzou como un fantasma silandeiro polas enormes salas, sen poder evitar a sensación de que uns fantasmas invisíbeis do pasado o estaban a asexar desde a penumbra. Non era de estrañar que a rapariga sentise medo naquel lugar.

Descendeu polos chanzos de mármore do palacio coa espada na man. No val reinaba o silencio. Por riba do bordo dos noiros, as estrelas comezaban a tremelucir. Se os sacerdotes de Keshan entraran no val, aínda estaban lonxe e ningún ruído os delataba. Afastouse cara ao sur pola antiga avenida de laxas gretadas que se perdía entre as mestas matogueiras. Logo dun instante viu un bosquiño de árbores de loto, planta típica das terras de Kush. Segundo a rapariga, alí achábase Zargheba á espreita. Conan extremou as súas precaucións e desapareceu entre a espesura como unha sombra de pés de veludo.

Achegouse aos arbustos de loto dando un rodeo e nin un só movemento de follas revelou a súa presenza. Ao chegar ao límite das árbores detívose de socato e encolleuse entre a vexetación como un felino á espreita. Diante del, destacando sobre un fondo de follas, viu un óvalo de cor pálida. Podía tratarse dunha das enormes flores de loto, mais Conan sabía que era o rostro dun home. Estaba mirando cara a el. Veríao Zargheba? O home fitábao directamente. Pasou un instante. O rostro escuro moveuse. O bárbaro podía ver con claridade a súa barba curta e negra.

De súpeto o cimmerián decatouse de algo estraño. Zargheba non era un home alto. De pé, a súa cabeza apenas pasaba dos ombros de Conan. Con todo, o rostro do outro achábase ao mesmo nivel que o do bárbaro. Estaría subido a algo? Conan dirixiu a mirada ao chan, ao lugar onde se vía o rostro, mais unha maleza tapáballe a vista. Logo mirou máis arriba e sobresaltouse. Nun oco que se abría entre as follas debería poder ver o corpo de Zargheba. Porén, non viu tal.

Daquela, tenso como un tigre que avanza cara á súa presa, o cimmerián introduciuse nas matogueiras e apartou unhas follas para ver ben o rostro, que non se moveu. E non volvería moverse máis, polo menos por propia vontade, pois o que estaba a contemplar era a cabeza cernada de Zargheba, pendurada da póla dunha árbore pola cabeleira.

3
O RETORNO DO ORÁCULO

Conan virou en redondo coa axilidade dun felino e mirou arredor. Non se vía por ningures o corpo do home asasinado. Un pouco máis aló, a herba aparecía pisada e húmida. O cimmerián contiña a respiración e aguzaba o ouvido para captar calquera son. As árbores e as matogueiras recortábanse contra o ceo como negras sombras inmóbiles e sinistras.

Un temor atávico pousouse sobre o bárbaro. Sería aquilo obra dos sacerdotes de Keshan? Nese caso, onde se atopaban? Sería Zargheba quen golpeara o gong? Volveron acudir á súa memoria Bit-Yakin e os seus misteriosos serventes. Bit-Yakin morrera e estaba convertido nunha momia engurrada, na súa pequena cripta, saudando o sol no abrente todas as mañás. Mais dos criados nada se sabía. Non había probas de que abandonasen o val sequera.

Conan pensou na rapariga, Muriela, que estaba soa naquel palacio xigantesco e sombrío. Deu a volta rapidamente e botou a correr pola avenida de laxas de pedra, de regreso ao edificio de elevadas cúpulas.

Ao achegarse viu no pórtico un fulgor avermellado que se reflectía no chan de mármore. Internouse pola maleza que medraba fronte ao palacio e situouse diante da escaleira de entrada. Unhas voces chegaron até el. Varios fachos reflectían os seus escintileos sobre as súas lustrosas portas de ébano. Os sacerdotes de Keshan chegaran.

Porén, non viñan pola avenida lastrada que acababa de percorrer o cimmerián, que era por onde Zargheba agardaba velos chegar. Polo visto había máis dunha entrada secreta ao val de Alkmeenon.

Os sacerdotes subían polos anchos banzos de mármore cos fachos no alto. Conan viu a Gorulga, que encabezaba o desfile e cuxo perfil se recortaba como o dunha moeda contra a chama da tea. Os demais acólitos eran negros xigantescos de pel brillante. Fechaba a marcha un particularmente grande e de aspecto maligno. O cimmerián sentiu un arrepío ao velo. Tratábase de Gwarunga, de quen Muriela dixera que lle revelara a Zargheba o segredo da entrada ao val interior polo lago. Conan preguntouse até que punto participaría aquel home na confabulación do estixio.

O cimmerián avanzou cara ao pórtico, mais fíxoo dando un rodeo pola liña de arbustos para que non o visen. Os sacerdotes non deixaran ninguén de garda na entrada do palacio. Os fachos xa alumaban as laxas da sala longa e escura. Antes de que chegasen á porta de bronce que había no outro extremo, Conan ascendera xa pola escalinata e achábase detrás deles, deslizándose rapidamente por detrás das columnas que bordeaban as paredes. Eles non miraron para atrás, senón que atravesaron en ringleira a ampla sala, coas plumas de avestruz mexéndose sobre as súas cabezas e as peles de leopardo coas que se cubrían contrastando dun xeito estraño cos mármores e os metais do antigo palacio. Detivéronse durante un anaco diante da porta dourada que se achaba á esquerda do estrado do trono.

A voz de Gorulga, o sumo sacerdote, resoou sinistra no grande espazo baleiro. O home pronunciou varias frases sonoras, pero inintelixíbeis para o que escoitaba. Daquela o sacerdote abriu de pau a pau a porta de ouro e entrou na estancia cunha profunda reverencia. Os demais avanzaron e inclináronse do mesmo xeito que o seu mestre. A porta de aceiro fechouse tras eles. Conan correu arredor do trono e entrou na pequena estancia que había detrás, sen facer o menor ruído.

Uns tenues raios de luz atravesaron os orificios cando o cimmerián abriu o panel secreto. Deslizouse até o nicho e mirou polos furados. Muriela estaba sentada no trono cos brazos cruzados e a cabeza apoiada na parede, a pouca distancia dos ollos do bárbaro. O delicado perfume dos cabelos da rapariga chegaba até Conan. Non podía verlle o rostro, pois el espreitaba desde detrás, pero pola súa actitude parecía tranquila e seguramente estaría a mirar por riba da cabeza dos sacerdotes, como nun transo eterno. O cimmerián sorriu e pensou para si que a rapariga era unha grande actriz. Sabía que estaba chea de medo, mais ela non o demostraba. Baixo o tremelucir dos fachos parecía ter o mesmo aspecto da deusa á que acababa de substituír.

Gorulga entoaba un cántico nunha lingua descoñecida para o cimmerián, que probabelmente era o dialecto antigo que se falara en Alkmeenon no pasado. Sen dúbida transmitírase a través de xeracións de sacerdotes.

O cántico parecía non ter fin e Conan comezou a inquietarse. Canto máis durase aquilo meirande sería o nerviosismo da rapariga. Se a descubrían... O bárbaro agarrou a empuñadura da espada, pois non aturaba a idea de ver a pequena corinthia torturada por aqueles homes de pel escura.

Mais o cántico, que posuía un ton profundo e ameazador, terminou á fin e unha especie de aclamación que os acólitos corearon ao mesmo tempo marcou o seu remate.

Logo Gorulga volveu levantar a voz e exclamou:

—Oh, gran deusa que habitas nas sombras, permite que os teus beizos se abran para estes escravos que apenas ousan levantar a cabeza do po que pisan os teus pés! Fala, gran deusa do val sacro! Ti coñeces os camiños insondábeis e o que para nós son tebras, para ti é radiante luz! Derrama a túa inmensa sabedoría sobre nós, os teus humildes servos! Dinos, oráculo dos deuses! Cal é a vontade destes respecto de Tuthmekri, o estixio?

O poboado cabelo da muller axitouse lixeiramente ante os ollos do cimmerián. A voz de Muriela chegou con total claridade até os ouvidos de Conan, a través daquel tenso silencio. Parecía xeada, impersoal, como había ser a dunha deusa. Porén, o cimmerián estremeceuse ao notar o acento corinthio da rapariga.

—É vontade dos deuses —dixo a moza, repetindo case palabra por palabra o que lle dixera el— que o can estixio e o can shemita sexan expulsados de Keshan! Son uns ladróns e traidores que tentan roubarlles aos deuses. Ponde os Dentes de Gwahlur baixo a custodia do xeneral Conan e concedédelle o mando dos exércitos de Keshan. El é quen ten o favor dos deuses!

A voz de Muriela fraqueou un pouco no momento de concluír e Conan comezou a suar, pensando que a rapariga estaría a piques de sufrir un colapso. No entanto, os sacerdotes non se decataron de nada, nin sequera do acento corinthio, que para eles era descoñecido. Deron unhas palmadas e entoaron un himno como mostra de obediencia. Os ollos de Gorulga brillaron con fanatismo á luz dos fachos.

—Yelaya falou! —exclamou—. É a vontade dos deuses! Hai moito tempo, na época dos nosos devanceiros, estes ocultáronse por mandato divino e os deuses libráronos da ameaza das terríbeis fauces de Gwahlur, o rei das tebras. Por orde dos deuses tamén agocharon os Dentes de Gwahlur e por mandato seu volverán á luz. Oh, deusa que naciches nas estrelas, dános permiso para ir até o agocho do tesouro para poderllo entregar a quen ten o favor dos deuses!

—Tedes o meu permiso! —contestou a falsa deusa cun ademán imperioso que fixo sorrir o cimmerián.

Os sacerdotes retiráronse no medio da luz tremelucente dos fachos e o movemento das súas plumas de avestruz.

A porta de ouro fechouse tras eles. Entón Muriela, cun laio, esborrallouse sobre o estrado.

—Conan! —dixo en voz baixa—. Conan!

—Chist, agarda! —respondeu el a través dos furados da parede e, logo de saír do oco, fechou o panel.

Cunha rápida ollada o bárbaro comprobou que os fachos se afastaban pola sala do trono. Con todo, unha luz intensa iluminaba o recinto. A lúa elevárase sobre o horizonte e a súa luz entraba agora pola cúpula rota, iluminando o trono e os seus arredores.

Cando o cimmerián se dispuña a cruzar a sala do trono, detívoo un ruído que parecía provir do pasadizo que levaba até a sala do oráculo. Acazapouse na entrada, vixiando, mentres lembraba o son do gong co que o atraeran para facelo caer na fría corrente subterránea. Pareceulle ouvir uns pasos furtivos polo corredor.

De súpeto resoou o berro afogado dunha muller ás súas costas. Correu cara á porta que había alén do trono e, ao entrar na sala, contemplou unha escena inesperada.

O sacerdote Gwarunga tiña o rostro convertido nunha máscara de furia. Tiña agarrada a Muriela pola gorxa e sacudíaa con brutalidade.

—Traidora! —murmuraba el coa voz seseante dunha cobra—. Que xogo é este? Non che dixo Zargheba o que tiñas que dicir? Traizoas o teu amo, ou é el quen nos traizoa aos demais? Voute...!

Un xesto involuntario da rapariga, que miraba por riba do ombro do sacerdote, púxoo en garda. Soltou a Muriela e virouse en redondo, no momento en que a espada de Conan caía sobre el. O impacto fíxoo caer ao chan e da súa cabeza comezou a abrollar un chafariz de sangue.

Conan adiantouse para rematalo, pois o movemento súbito do sacerdote fixera que o gume o golpease case de plano, mais a rapariga rodeou o cimmerián cos seus brazos e exclamou:

—Fixen o que me ordenaches! Agora sácame de aquí! Por favor, sácame de aquí!

—Aínda non podemos marchar —retrucou Conan—. Teño que seguir os sacerdotes para ver onde están as xoias. Alí pode haber un enorme tesouro. Pero podes vir comigo. Dime, onde está o rubí que tiñas no cabelo?

—Debeume de caer no estrado. Estaba tan asustada que cando marcharon os sacerdotes botei a correr na túa procura, pero ese enorme bruto estaba agochado aquí e quixo esganarme...

—Ben, ti busca o rubí mentres eu acabo con este asasino. Vamos, esa xema vale unha fortuna!

Ela dubidou como se temese volver a aquela estancia. Daquela, mentres o bárbaro arrastraba a Gwarunga, a rapariga entrou na sala do oráculo.

Conan deulle a volta ao sacerdote desmaiado e levantou a súa espada. O cimmerián vivira demasiado tempo entre xente implacábel para sentir compaixón. O único inimigo inofensivo era o inimigo morto. Mais antes de poder asestar o derradeiro golpe, un berro afogado deixouno inmóbil. Proviña da sala do oráculo.

—Conan! Conan! Ela volveu!

O berro terminou nun gorgolexo e nun ruído xordo de pasos.

Cun xuramento, o cimmerián rodeou o trono a toda velocidade e entrou na sala do oráculo. Alí detívose, alasando. Muriela semellaba estar a descansar placidamente sobre o estrado, cos ollos fechados, como se estivese a durmir.

—Que raio fas? —preguntoulle Conan—. Este non é momento para...!

Interrompeuse cando a súa mirada se detivo na súa perna esquerda, que estaba cuberta polo vestido. El mesmo rachara a tea nese lugar, mais agora non se vía o rachón. Conan avanzou uns pasos e puxo a man sobre o corpo de marfil..., pero retirouna decontado como se queimase ao percibir a fría inmobilidade da morte.

—Por Crom! —exclamou—. Non é Muriela! É Yelaya!

Agora comprendía o significado do berro frenético que escoitara de beizos de Muriela cando esta entrara na sala. A deusa volvera. Zargheba quitáralle a vestimenta para pórlla a Muriela. Con todo, agora aparecía coa mesma seda e as mesmas xoias coas que Conan a vira por primeira vez. O cimmerián sentiu que se lle puñan os pelos de punta.

—Muriela! —exclamou de súpeto—. Muriela! Onde demo estás?

Os muros devolvéronlle os seus berros, como se se mofasen del. Non había máis acceso que o da porta de ouro e por alí ninguén puidera entrar ou saír sen ser visto por el. Mais aquilo era algo indiscutíbel: Muriela fora substituída por Yelaya en poucos minutos. Nos seus ouvidos aínda resoaba o berro da rapariga e, así e todo, parecía que a corinthia desaparecera. Deixando de lado toda explicación sobrenatural, Conan pensou que a única posibilidade era que naquela estancia houbese unha porta secreta. E mentres esta idea lle pasaba pola cabeza, viuna.

No que semellaba parede lista albiscou unha regaña da que sobresaía un anaco de seda. O cimmerián agachouse e comprobou que a tea pertencía ao vestido de Muriela. Sen dúbida este ficara enganchado ao fecharse a porta tras dela, mentres a arrastraban os seus raptores.

Conan introduciu a súa daga na regaña e fixo presión. A folla dobrouse, mais a porta de mármore acabou por abrir. O cimmerián levantou a espada mentres esculcaba na abertura, pero non viu nada fóra do común. A luz que iluminaba a sala do oráculo que estaba ás súas costas reveloulle unha curta escaleira de mármore. Afundiu a daga nunha greta do chan que había diante da porta, para evitar que esta se fechase, e baixou sen vacilar pola escaleira. Unha ducia de banzos máis abaixo atopouse diante dun corredor que se perdía na escuridade.

O cimmerián detívose ao pé da escaleira para examinar uns frescos que adornaban as paredes e que eran visíbeis grazas á luz que chegaba desde arriba. Aquilo seguramente fora obra dos pelishtios. Tivera oportunidade de ver moitos frescos semellantes nas paredes de Asgalun. Con todo, as escenas pintadas non gardaban ningunha relación cos habitantes de Pelishtia, agás por unha figura humana que se repetía en varias ocasións. Tratábase dun ancián enxoito de barba branca, cuxos trazos étnicos resultaban inconfundíbeis. As pinturas parecían representar diversos sectores do palacio que había arriba. Nalgunhas escenas reproducíase a sala do oráculo coa figura deitada de Yelaya e un xigantesco negro axeonllado ante ela. O vello pelishtio tamén estaba pintado no nicho que había detrás da parede. Había outras figuras, que parecían obedecer as ordes do ancián e arrastraban algo desde o río subterráneo. Conan ficou inmóbil. Comprendeu decontado o significado de moitas frases do pergameo que non entendera antes. Todas as partes do crebacabezas encaixaban agora á perfección. O misterio de Bit-Yakin e dos seus servidores deixara de ser tal.

O bárbaro deu a volta, mirou cara ao escuro túnel e sentiu un calafrío nas costas. A continuación comezou a avanzar polo corredor, internándose cada vez máis na escuridade a medida que se afastaba da escaleira. O ar facíase máis pesado de cada vez, cargado co cheiro fedorento que xa percibira nas proximidades do gong de ouro.

Nas tebras escoitou un son que proviña de diante del. Semellaba o rozamento duns pés espidos sobre as laxas, ou o dun vestido sobre o chan. Non podía dicilo con precisión. Un momento máis tarde, a súa man achou un obstáculo. Era unha porta maciza de metal labrado. Empurrouna sen resultado e logo procurou en balde unha físgoa pola que coar a punta da espada. Volveu empurrar, pero foi inútil. Nin sequera unha manda de elefantes derrubaría aquel xigantesco portal.

Mentres estaba inclinado sobre a porta percibiu do outro lado un son que identificou decontado: era o renxido do metal enferruxado, como o dunha panca ao virar sobre o seu eixo. O cimmerián saltou cara a atrás instintivamente e naquel mesmo instante un gran bloque de pedra caeu desde arriba cun estrondo enxordecedor. Se saltase un segundo despois, Conan ficaría esmagado debaixo da pedra, igual que unha formiga.

O bárbaro pensou que Muriela se acharía cativa detrás daquela porta de bronce, no caso de que aínda vivise. Pero era imposíbel cruzala e, se seguía naquel corredor, podía caerlle outro bloque enriba e non ter tanta sorte como co anterior. Non podía continuar a procura por alí. Tiña que atopar outra entrada desde a parte superior.

Correu cara á escaleira e suspirou involuntariamente cando chegou a esta e se atopou nun lugar tenuemente iluminado. Cando xa subira os primeiros chanzos, ouviu que a porta de mármore se fechaba e ficou rodeado máis unha vez pola absoluta escuridade.

Algo semellante ao pánico domeou o cimmerián ao verse atrapado naquel túnel. Xirouse, espada na man, mais non ouviu ruído ningún. Talvez as persoas que se atopaban do outro lado da porta, se eran tal cousa, crían que se libraran del coa caída da pedra, que sen dúbida fora soltada por medio dalgún mecanismo especial.

Daquela por que fecharan a porta superior da escaleira? O cimmerián abandonou as súas conxecturas e subiu banzo a banzo, con medo de recibir unha coitelada a cada paso que daba.

Ao chegar á porta empurrou con todas as súas forzas e maldiciu ao comprobar que aquela tampouco cedía. Tenteou a fría superficie e atopou un ferrollo que seguramente se correra ao fecharse a porta. Daquela descorreuno e a porta abriuse. Logo saltou ao interior do cuarto co rostro crispado, feito unha furia, disposto a loitar con calquera inimigo que estivese á espreita.

A estancia estaba baleira, igual que o estrado. Yelaya desaparecera.

—Por Crom! —murmurou o cimmerián—. Estará viva despois de todo?

Avanzou cara á sala do trono presa do desconcerto e deseguido un repentino pensamento fíxoo entrar no cuarto que se atopaba detrás do estrado. Había sangue no lugar no que deixara o corpo desmaiado de Gwarunga. Pero iso era todo. O sacerdote desaparecera tan misteriosamente como Yelaya.

4
OS DENTES DE GWAHLUR

A impotencia acendeulle a furia a Conan. Non tiña nin idea do paradoiro de Muriela e o mesmo acontecía co tesouro dos Dentes de Gwahlur. Só se lle ocorreu unha cousa: seguir os sacerdotes. Talvez ao chegar ao agocho do tesouro dese con algunha pista. Era unha posibilidade moi remota, mais sempre era mellor que vagar polo palacio sen rumbo fixo.

Mentres avanzaba ás présas pola enorme sala en dirección ao pórtico case agardaba que as sombras inmóbiles cobrasen vida e o atacasen cos seus estarrecedores cabeiros e gadoupas. Pero cando chegou ao exterior e pisou o mármore iluminado pola lúa, só notou os latexos acelerados do seu propio corazón.

Botou unha ollada desde o pé dos banzos para orientarse respecto da dirección que debía seguir. Achou un rastro decontado. Sobre a herba, que estaba esmagada en determinados lugares onde tamén se vían algúns ramallos rotos, había numerosos pétalos. Conan, que seguira o rastro dos lobos nas súas montañas natais, non tivo ningunha dificultade en seguir o dos sacerdotes.

As pegadas afastábanse do palacio entre as matogueiras exóticas, onde medraban grandes flores esbrancuxadas. Á fin chegou ante unha enorme masa de rocha que destacaba dos farallóns como un castelo inmenso. Sen dúbida, o sacerdote fala barato trabucárase cando dixera que as xoias se achaban ocultas no palacio, posto que o rastro o levara ao exterior. Así e todo, Conan tiña a sensación de que todos os puntos do val estaban conectados co palacio por corredores secretos.

Acazapado entre as sombras da mesta vexetación, o cimmerián esculcou a enorme pena que brillaba bañada polo luar. Estaba cuberta de baixorrelevos grotescos que representaban seres humanos, animais e unhas criaturas bestiais que ben podían ser deuses ou diaños. O estilo das tallas difería tanto do que vira no resto do val que o bárbaro preguntouse se non sería unha reliquia primitiva de épocas anteriores á fundación de Alkmeenon.

Na rocha abríase unha porta enorme. Arredor da soleira tallaran as fauces dun dragón. A porta era de bronce e semellaba moi pesada. Non había ferrollos á vista, mais nas dúas follas, que estaban abertas de pau a pau, víase un estraño mecanismo que seguramente servía como fechadura e cuxo funcionamento só debían de coñecer os sacerdotes de Keshan.

O rastro demostraba que Gorulga e os seus acólitos entraran por aquelas portas. Porén, Conan dubidou. Se agardaba até que saísen quizais se atoparía con que lle fechaban a porta, cuxo mecanismo parecía moi seguro. Se os seguía ao interior da cova, ao saír podían deixalo encerrado dentro.

Finalmente tomou unha decisión e internouse na cova. Nalgún lugar daquel recinto atopábanse os sacerdotes, os Dentes de Gwahlur e talvez a clave do que lle acontecera a Muriela. As penas nunca foran un atranco para os desexos de Conan.

A lúa iluminaba unha parte do túnel polo que se internou o cimmerián. De lonxe percibiu un resplandor esvaído, do mesmo lugar do que semellaba chegar un estraño cántico. Os sacerdotes non estaban tan lonxe como pensara. O túnel desembocaba nunha caverna de pequenas dimensións cun alto teito abovedado. Unhas incrustacións na rocha producían unha luminosidade fosforescente. Baixo a luz tenue, o bárbaro puido ver unha imaxe de aspecto monstruoso sobre un altar. Na cova desembocaban media ducia de túneles e, polo máis grande, albiscábase a luz tremelucente dos fachos. O cántico aumentaba en intensidade.

Conan internouse temerariamente polo pasadizo e logo dun instante achouse contemplando unha caverna de maiores dimensións que a anterior. Alí non había fosforescencia, mais a luz dos fachos alumaba un altar coa imaxe dun deus máis noxento aínda que o anterior. Parecía un sapo e diante del estaban axeonllados Gorulga e os seus acólitos, que entoaban cánticos monótonos. O cimmerián pensou que avanzaran moi pouco. Evidentemente, penetrar na cripta secreta do tesouro constituía un ritual moi complicado.

O bárbaro xa comezaba a perder a paciencia cando os sacerdotes se ergueron para internarse nun túnel que había detrás do ídolo. Seguiunos gardando as distancias. Non había demasiado perigo de que o descubrisen, xa que se deslizaba entre as sombras como unha criatura da noite, en tanto que os sacerdotes estaban completamente absortos no seu cerimonial grotesco. Polo visto nin sequera repararan na ausencia de Gwarunga.

Chegaron a unha caverna de enorme tamaño e polas súas altas paredes albiscábanse galerías que se amoreaban en distintos andares. Volveron iniciar o ritual, agora diante dun altar cuxo deus tiña un aspecto aínda máis espantoso que os anteriores.

Conan apoiouse na parede, preto da entrada da cova, en cuxo interior brillaban os fachos. Viu unha escaleira que ascendía en espiral de galería en galería. O teito perdíase nas sombras.

Mais o cántico detívose de socato. Os sacerdotes axeonllados levantaron a cabeza e o cimmerián non puido evitar sentir un arrepío.

Unha voz inhumana, imposíbel de identificar, resoou por riba deles. Os sacerdotes permaneceron inmóbiles, coa mirada fixa nunha luz fantasmal que iluminaba unha figura. A luz fíxose máis intensa e entón os acólitos berraron. Recoñeceran aquela silueta vestida de seda e ouro.

—Yelaya! —exclamou Gorulga, co rostro cincento—. Por que nos seguiches? Que queres de nós?

Volveuse ouvir a voz terríbel, amplificada polos ecos da bóveda:

—Malditos sexades os sacrílegos! Que caia a perdición sobre os que renegades da deidade verdadeira!

Dos beizos dos sacerdotes xurdiu un berro de abraio. Gorulga parecía un voitre desconcertado á luz dos fachos.

—Non... non comprendo —dixo tatexando—. Nós sómosche fieis. Na sala do oráculo dixéchesnos...

—Non lembres o que se dixo na sala do oráculo! —tronou a voz—. Coidado cos falsos profetas e os falsos deuses! Un demo ocupou o meu lugar no palacio e deuvos unha falsa profecía. Agora escoitade e obedecede, pois eu son a única deusa verdadeira. Heivos conceder unha oportunidade de salvarvos!

»Sacade o tesouro dos Dentes de Gwahlur da cripta na que se acha desde hai tanto tempo —continuou—. Alkmeenon xa non é un lugar sacro porque foi profanado por xente de pouca fe. Ponde o tesouro en mans de Tuthmekri, o estixio, para que el o leve ao santuario de Dagon e de Derketo. Só isto pode salvar Keshan da ruína que os demos das tebras planean para o noso país. Collede logo o tesouro e volvede decontado á capital de Keshan. Entregádelle alí as xoias a Tuthmekri e facede esfolar vivo ese maldito estranxeiro chamado Conan na praza maior da cidade.

Non houbo a menor vacilación. Tremendo co medo, os sacerdotes correron atropeladamente cara á porta que había detrás do ídolo noxento. Gorulga encabezaba a fuxida. Amoreáronse na porta lanzando exclamacións e pouco despois os seus pasos perdéronse polos túneles.

Conan non os seguiu. Estaba furioso e consumíao o desexo de descubrir a verdade daquel fantástico asunto. Sería aquela a verdadeira Yelaya, ou a pequena Muriela, que finalmente o traizoara? Nese caso...

Antes de que desaparecese o último facho polo túnel escuro, o cimmerián xa rubía pola escaleira de pedra cun aceno vingativo no rostro. O fulgor ía a menos rapidamente, mais o bárbaro aínda podía distinguir a figura esbrancuxada que permanecía inmóbil na galería. Sentiu unha suor fría na fronte, pero non dubidou. Achegouse coa espada no alto e abalanzouse sobre a figura como se fose a propia sombra da morte.

—Yelaya! —berrou—. Volve morrer, ti que estiveches morta durante mil anos!

Da boca dun túnel que se abría ás costas do cimmerián xurdiu unha forma imprecisa. Mais o ruído apenas perceptíbel púxoo sobre aviso. Deu a volta igual que un tigre e asestou un tallo case a cegas. A súa enorme espada atravesou o atacante e saíulle entre os ombreiros.

Conan extraeu o sabre mentres a vítima caía ao chan cun último laio agónico. O home retorceuse durante un momento e logo ficou inmóbil. Baixo a tenue luz, Conan viu un corpo negro e rexo, de pel brillante. Matara a Gwarunga.

Entón o cimmerián volveuse cara ao corpo da deusa. Unhas cordas mantíñana atada polo peito e os xeonllos a unha das columnas. A poucos pasos de distancia, as ataduras non se vían por mor da pouca luz.

—Debeu de seguirme cando baixei polas escaleiras da porta falsa, na sala do oráculo —murmurou Conan—. Seguramente imaxinou que estaba aló embaixo e quitou a daga que eu colocara para que non se fechase a porta. Ah, aquí está!

O cimmerián quitou a daga coa que pretendía apuñalar a Gwarunga de entre os seus ríxidos dedos e examinouna detidamente. Comprobou que en efecto era a súa e colocouna novamente no cinto.

—Logo levou a Yelaya —seguiu razoando Conan— para enganar eses parvos. Despois berrou o que lle conviña e non recoñeceron a súa voz, pois estaba desfigurada polos ecos da caverna. E en canto a esa luminosidade azulada... paréceme familiar. Si, é unha sustancia que usan os piratas de Estixia. Probabelmente Tuthmekri entregoulla a Gwarunga, por se a necesitaba. Familiarizado coas cerimonias dos seus compañeiros, Gwarunga debeu de entrar na cova despois dos demais sacerdotes —seguiu murmurando—. Levaba o corpo de Yelaya e colocouno nun lugar para representar a comedia, mentres os seus compañeiros se dedicaban ao interminábel ritual.

O cimmerián descubriu outra fonte de luz. Procedía dun dos túneles e seguía a dirección que tomaran os sacerdotes. Talvez comunicase con outra cova na que se atopaban os sacerdotes naquel instante. Apurou o paso e volveu escoitar máis adiante os cánticos dos sacerdotes de Keshan.

De súpeto viu unha porta á esquerda, enmarcada na fosforescencia azul. Até os seus oídos chegou un salouco terríbel. Volveuse rapidamente e observou a través do oco luminoso.

Estaba a mirar no interior dunha sala escavada na rocha viva, non dunha cova, como as anteriores. O teito abovedado brillaba polo efecto da sustancia fosforescente. As paredes estaban cubertas case por completo de arabescos dourados.

Preto da parede do outro lado, sobre un trono de granito e mirando cara á porta, achábase o monstruoso e obsceno Pteor, deus dos pelishtios. Estaba feito de latón e os seus esaxerados atributos masculinos reflectían o básico daquel culto. Sobre o seu colo achábase deitada unha figura inmóbil.

—Maldición! —murmurou o cimmerián, que observaba receoso a estancia.

Ao ver que non tiña outra entrada nin había máis persoas, avanzou en silencio e mirou á rapariga, cuxos ombreiros se movían convulsivamente polo pranto. A moza tiña o rostro oculto entre as mans e os seus pulsos estaban suxeitos cuns grillóns de ouro e unhas cadeas do mesmo metal uníanas a outros grillóns que se fechaban nas mans do deus. O cimmerián tocou coa man dereita o ombro espido da rapariga e esta estremeceuse. Despois de deitar un berro, levantou o seu rostro bañado en bágoas.

—Conan! —exclamou Muriela mentres tentaba estricar os brazos cara a el, mais as cadeas impedíronllo.

O cimmerián colocou as delgadas cadeas sobre os xeonllos do ídolo e rompeunas coa espada.

—Terás que levar estas pulseiras até que atopemos un cicel ou unha lima —dixo cun gruñido—. Vós, as actrices, sodes moi emotivas. Cóntame, que che aconteceu?

—Cando volvín á sala do oráculo —comezou a explicar Muriela—, vin a deusa deitada, tal como a vira a primeira vez. Berrei e botei a correr na túa procura, mais alguén me suxeitou por detrás, tapoume a boca coa man, arrastroume por unha escaleira e logo por un cuarto que estaba ás escuras. Non souben quen me atrapara até que cruzamos unha gran porta de metal e chegamos a un túnel, cuxo teito brillaba como o desta sala.

»Estiven a piques de desmaiarme cando os vin! —seguiu dicindo a moza—. Aqueles non eran seres humanos! Son uns demos de pelo agrisado, que andan torpemente e falan unha xerga que non parece humana. Ficaron naquel lugar, como se estivesen a agardar por algo. Ouvín que desde fóra alguén tentaba abrir a porta. Entón un deses seres empurrou unha panca na parede e ouvín un estrondo, como se caese unha enorme pedra alén da porta de bronce. Logo leváronme por uns corredores cheos de reviravoltas e subimos unha escaleira até chegar aquí, onde me encadearon a este espantoso ídolo —continuou—. Despois marcharon e deixáronme soa. Conan, quen son eses seres?

—Son os servidores de Bit-Yakin —retrucou el cun gruñido—. Atopei un manuscrito que revelaba algunhas cousas sobre eles e despois vin unha pintura na parede que me indicou o resto. Bit-Yakin era un pelishtio que chegou ao val interior cos seus criados, unha vez que a xente de Alkmeenon abandonara o lugar. Atopou o corpo da princesa Yelaya e descubriu que os sacerdotes volvían de cando en vez para facerlle ofrendas, pois naquela época Yelaya aínda era venerada como deusa.

»Preparou un nicho na parede, detrás do estrado, e falou a través duns buracos, facéndolles crer aos sacerdotes que era a voz da deusa —seguiu dicindo—. Así naceu o oráculo. Os sacerdotes nunca sospeitaron nada. Non vían os servidores de Bit-Yakin, pois estes agochábanse cando se realizaba algunha cerimonia. Así viviu e morreu Bit-Yakin neste palacio sen que os sacerdotes se decatasen. Só o ceo sabe canto tempo permaneceu aquí, pero deberon de ser séculos. Os sabios pelishtios son quen de prolongar as súas vidas durante centos de anos. Eu vin algúns.

»Ninguén podería dicir o motivo polo que viviu aquí só facendo o papel do oráculo —continuou—, mais supoño que o fixo para manter inviolado o palacio e que ninguén viñese turbar a paz que nel reinaba. Bit-Yakin comía os manxares que lle traían como ofrenda a Yelaya. Os seus criados comían outras cousas. Eu sempre souben que existía un río subterráneo que partía do lago no que a xente dos altiplanos de Punt guindaban os seus mortos. Ese río pasa por baixo do palacio e mediante unhas escaleiras que chegan até a auga eles fanse cos cadáveres. Bit-Yakin anotou todo isto no pergameo e nuns frescos pintados nas paredes.

»Pero o ancián acabou por morrer —engadiu logo—. Os seus criados momificárono segundo as instrucións que el lles deu e logo puxérono nunha pequena cova que hai no alto dos noiros. O resto é doado de imaxinar. Os servidores, que gozaron dunha vida máis longa que o seu amo, seguiron vivindo aquí. Cando chegaba un sacerdote, esgazábano vivo. Por ese motivo, até a chegada de Gorulga ninguén se atreveu a consultar o oráculo.

»Está claro que cada certo tempo os criados anovaban os vestidos da deusa, como lle viran facer ao seu amo —concluíu—. Seguramente posúen algunha estancia na que as sedas non ven afectadas polo paso do tempo. Eles foron os que devolveron a deusa ao seu lugar despois de que Zargheba a levase. E eles tamén lle cortaron a cabeza e a penduraron dunha árbore.

Muriela estremeceuse, pero ao mesmo tempo suspirou aliviada.

—Xa non volverá azoutarme —dixo.

—Non o ha facer mentres estea no inferno —afirmou o bárbaro—. Pero temos que liscar. Gwarunga estragou o meu plan. Vounos seguir e procurarei roubarlles o tesouro cando o atopen. Camiña sempre ao meu carón. Non podo estar a vixiarte continuamente.

—Pero e os criados de Bit-Yakin? —preguntou a moza nun murmurio cargado de temor.

—Teremos que arriscarnos —retrucou el—. Non sei que pasará polas súas cabezas, pero até agora non demostraron ningunha intención de saír pelexar en terreo aberto. Vamos.

Conan colleu a rapariga pola man e conduciuna polo corredor. Mentres avanzaban, ouviron o cántico dos sacerdotes mesturado co rumor dunha corrente de auga. A luz fíxose máis intensa e foron saír a unha plataforma natural que daba a unha caverna xigantesca. Desde a galería contemplaron unha escena fantástica.

Por riba deles refulxía un teito fosforescente. A uns trinta metros por baixo estendíase o chan uniforme da caverna onde, no seu extremo máis afastado, corría un río de augas bravas e cheas de escuma. A corrente abrollaba da escuridade, reflectía na súa superficie milleiros de fulgores do teito e, logo de percorrer a cova, ía perderse novamente nas tebras.

O cimmerián e a súa compañeira atopábanse nunha plataforma desde a que se estendía unha ponte natural de pedra que ía rematar en forma de arco noutra plataforma situada na parede oposta da cova, despois de pasar sobre o regato. Por baixo da ponte, a uns tres metros de distancia, había outra ponte máis larga que seguía a mesma dirección. En ambos os extremos, unha escaleira tallada na rocha unía aqueles enormes arcos.

Logo de seguiren a curva do arco que se afastaba da plataforma na que se atopaban, Conan dexergou unha fenda na parede da cova a través da que se podían ver as estrelas.

Mais a súa atención viuse atraída pola escena que se desenvolvía embaixo. Os sacerdotes chegaran ao seu destino. Alí, nunha esquina da cova, erguíase un altar de pedra sobre o que non había ningún ídolo. Non se podía ver se este se achaba máis atrás, pois aquela zona atopábase en escuridade absoluta.

Os sacerdotes chantaran os fachos nuns furados do chan de pedra, de xeito que as teas formaban un semicírculo de lume diante do altar, a varios metros de distancia. Eles tamén formaron un semicírculo no interior do outro e Gorulga, logo de erguer os brazos nunha invocación, inclinouse sobre o altar e pousou as mans nel. A laxa superior abriuse cara a atrás cando o gran sacerdote a levantou, e apareceu unha pequena cripta.

Gorulga estendeu o seu longo brazo cara ao orificio e sacou un pequeno cofre de bronce. Deixou caer a laxa do altar á súa posición anterior e puxo enriba o cofre. Deseguido procedeu a abrir a tapa. Aos que estaban a espiar desde a plataforma superior pareceulles como se deixase en liberdade unha chama dun fulgor moi intenso que escintilaba e latexaba dentro do cofre. O corazón do cimmerián a piques estivo de parar. Conan botou man á empuñadura da espada de xeito mecánico. Os Dentes de Gwahlur, á fin! O tesouro que convertería o seu posuidor na persoa máis rica do mundo!

De súpeto, Conan decatouse de que arredor do altar só brillaba a chama maligna dos Dentes de Gwahlur, que seguía a medrar cada vez máis. Os sacerdotes negros estaban inmóbiles como estatuas de basalto e ollaban cun xesto de absoluto abraio.

A continuación, o misterioso espazo que ficaba en sombra detrás do altar comezou a iluminarse, co que puideron verse unhas figuras estarrecedoras que semellaban xurdir da noite e do silencio sen fin.

Nun comezo parecéronlle estatuas de granito gris. Mais aqueles seres peludos de aspecto noxento estaban vivos. Só os seus ollos parecían ter vida, como se fosen achas ardentes. Gorulga berrou estarrecido á vez que levantaba os brazos como para defenderse.

Un brazo máis longo avanzou cara a el e unha man agarrouno pola gorxa. Entre berros e forcexos, o sumo sacerdote foi arrastrado até que ficou deitado sobre o altar. Entón un puño abateuse sobre el como unha maza e os berros de Gorulga apagáronse.

O seu corpo ficou sen vida sobre a laxa co cranio esmagado. A continuación, os antigos serventes de Bit-Yakin abalanzáronse como unha horda demoníaca sobre os sacerdotes, que seguían inmóbiles por mor do arrepío que lles causara a escena.

A matanza que seguiu foi noxenta e estarrecedora.

Conan viu corpos negros esgazados polas mans infrahumanas dos atacantes, contra cuxa terríbel forza e axilidade nada valían as dagas nin as espadas dos sacerdotes. Viu corpos upados no ar e guindados contra o altar. Viu un facho sostido por unha man monstruosa, que se retorcía en balde. Só un sacerdote conseguiu fuxir entre berros, mais unha horda sanguenta de formas horrorosas perseguíao de preto. O fuxitivo e os seus perseguidores desapareceron polo túnel escuro, mentres os ouveos do home seguían chegando cada vez máis febles por mor da distancia.

Muriela estaba de xeonllos, cos ollos fechados e abrazada ás pernas de Conan. Era a viva imaxe do arrepío.

Mais o cimmerián entrou en acción. Botoulle unha ollada ao orificio polo que se vían brillar as estrelas, logo observou o cofre, que aínda relucía sobre o altar cuberto de sangue, e alí viu unha oportunidade desesperada.

—Vou polo cofre! —exclamou—. Ti fica aquí!

—Non, por favor! —berrou a rapariga aferrándose aos seus xeonllos—. Non! Non me deixes!

—Queda quieta e non abras a boca! —dixo o cimmerián mentres se zafaba dos brazos de Muriela.

Logo de descartar a escaleira, o cimmerián baixou de plataforma en plataforma con varios saltos felinos. Ao chegar ao chan non viu rastro ningún dos monstros. O alustre que precedera á aparición dos antigos serventes de Bit-Yakin desapareceu con eles. Só as xoias que se achaban no cofre de bronce seguían proxectando o seu resplandor tremelucente.

Conan fíxose co cofre, pero antes ollou o seu contido: eran unhas xemas de forma estraña que resplandecían cun brillo xeado, doutro mundo. Fechou a tapa dun golpe, colocou o cofre baixo o brazo e correu escaleiras arriba. Non tiña ningún desexo de enfrontarse aos servos infernais de Bit-Yakin. Por que agardarían tanto para atacar?, preguntouse. Era imposíbel sabelo. Ningún ser humano podía explicar o xeito de reaxir daqueles monstros. Non había dúbida de que posuían unha intelixencia equiparábel á humana. Pero no chan da caverna xacía a proba do seu espírito bestial.

A rapariga corinthia aínda seguía axeonllada cando chegou o cimmerián. El colleuna polo pulso e levantouna, á vez que lle dicía cun gruñido:

—É hora de liscar!

Demasiado estarrecida para decatarse do que estaba a acontecer, a moza deixouse conducir pola estreita ponte de pedra. Só cando estiveron sobre a corrente, a rapariga mirou abaixo, deitou un berro e cambaleou no baleiro. Conan soltou unha maldición, rodeoulle o talle cun brazo e levouna ao ombro até o outro lado da ponte natural. Logo correron polo curto túnel que había alí e un momento despois ambos os dous xa saían a unha estreita cornixa de rocha situada na cara exterior dos farallóns que rodeaban o val. Abaixo, a menos de trinta metros, as follas das árbores axitábanse baixo a luz das estrelas.

Ao mirar cara ao bosque, o cimmerián deixou fuxir un suspiro de alivio. Sentíase quen de baixar por aquel noiro, aínda cando tivese que cargar coa rapariga e mais co cofre. Depositou na rocha a caixa das xoias, que aínda estaba luxada co sangue de Gorulga, e xa se dispuña a atala ás costas co seu cinto cando ficou inmóbil ao ouvir detrás súa un son sinistro e inconfundíbel.

—Queda aquí! —díxolle á atemorizada corinthia—. Non te movas!

O cimmerián desenvaiñou a espada e volveu internarse no túnel con toda a cautela.

Na metade da ponte había un corpo agrisado. Un dos antigos criados de Bit-Yakin viñera seguindo a parella. Non había ningunha dúbida de que o monstro os vira a ambos os dous. Conan non o dubidou nin un instante. Tiña que acabar con el antes de que os demais serventes regresasen.

Abalanzouse directamente sobre o monstro, que non era nin simio nin humano. Era un ser de pesadelo xurdido das misteriosas selvas do sur ás que non chegara a humanidade e onde se ouvía permanentemente o redobre dos tambores.

Ambos os dous se atoparon na parte máis alta do arco da ponte, baixo o que corrían furiosas as augas a uns trinta metros. Conan atacou igual que un tigre aquel monstro con rostro de troglodita e noxento corpo agrisado. Descargou un tallo coa espada e proxectou no golpe até o último vestixio de enerxía do seu corpo. Aquel impacto sería quen de desfacer o corpo dun ser humano. Mais os ósos do antigo servente de Bit-Yakin parecían feitos de aceiro. Malia todo, o tallo esnaquizoulle parte do peito e o sangue comezou a abrollar da enorme ferida.

Antes de que o cimmerián puidese dar un segundo golpe, un brazo xigantesco varreuno da ponte como se fose unha mosca. Mentres caía, o rumor da corrente de auga pareceulle un fúnebre tanxer de campás, mais o seu corpo deu unha volta no ar e foi caer en parte sobre a ponte que había debaixo. Abaneou precariamente durante un instante e finalmente os seus dedos conseguiron agarrar o bordo oposto da ponte, evitando así a caída. Logo saltou sobre o arco de pedra. Aínda levaba a espada na man dereita.

Naquel momento viu o enxendro, que sangraba en abundancia e corría cara ao extremo da ponte coa intención de baixar pola escaleira até onde se atopaba Conan. Unha vez que chegou ao final, o monstro detívose de socato. Na entrada do túnel vira a Muriela co cofre debaixo do brazo e un xesto de horror debuxado no rostro. Cun ruxido de triunfo, o monstro agarrou a rapariga cun brazo e colleu o cofriño coa outra man. Logo retrocedeu para cruzar a ponte. O cimmerián berrou unha maldición, pois comprendeu que non podía chegar a tempo. Tiña que subir a escaleira de pedra que o separaba da ponte superior e, para cando chegase, o ser infrahumano xa estaría perdido no labirinto de túneles que había do outro lado.

Porén, o monstro perdía forza. O sangue non deixara de abrollar da terríbel ferida que tiña aberta no peito e agora abaneaba como bébedo sobre o arco. De súpeto esborrallouse sobre a rocha e logo precipitouse ao abismo. A rapariga e o cofre caeron das súas mans inertes. Muriela lanzou un berro estarrecedor.

Conan achábase case debaixo do lugar no que caera o monstro. Este golpeou contra a segunda ponte, mais rebotou e precipitouse ás augas ferventes. A rapariga, en troques, conseguiu manterse no bordo do arco de pedra. O cofre caeu a un lado de Conan e Muriela a outro, ambos os dous ao alcance da man do cimmerián. Durante un instante o cofre rodou sobre a pedra, mentres a rapariga se agarraba desesperada ás rochas cun só brazo e ollaba a Conan cos ollos cheos de pavor.

O bárbaro non dubidou. Nin sequera mirou para o cofre que contiña as riquezas de toda unha era. Deu un salto que deixaría avergoñada a pantera máis áxil e colleu a rapariga polo pulso, cando os dedos desta xa escorregaban pola ponte. Logo, cun forte tirón, levantouna sobre a rocha. O cofre pasou o bordo e, logo de trazar un arco, foi caer ás augas, a trinta metros de distancia. Unha mancha de espuma esbrancuxada sinalou o lugar no que os Dentes de Gwahlur desapareceron para sempre da vista dos seres humanos.

O cimmerián apenas se molestou en mirar. Correu pola ponte e rubiu polos chanzos de pedra levando a rapariga medio desmaiada baixo o brazo. Un ouveo estarrecedor fíxolle volver a cabeza cando alcanzaba o arco superior e viu os demais monstros que irrompían na caverna, pola parte de abaixo, coas mans cheas de sangue. Correron cara a arriba e comezaron a rubir polas escaleiras que unían entre os saíntes rochosos. Conan botou a rapariga ás costas e iniciou o descenso cunha rapidez case temeraria. Cando os feros rostros asomaron pola abertura, o cimmerián e a rapariga xa desapareceran no bosque que rodeaba os farallóns exteriores do val de Alkmeenon.

Conan depositou a Muriela no chan, no medio da mesta vexetación.

—Ben, creo que podemos descansar —díxolle—. É case imposíbel que eses monstros nos sigan fóra do val. No entanto, hei buscar un cabalo que deixei atado xunto a un pozo, non lonxe de aquí. Alí ha estar se as feras non deron conta del.

O cimmerián mirouna estrañado e engadiu:

—Por Crom! Podes dicirme por que te botas a chorar precisamente agora?

Muriela cubriu o rostro con ambas as mans e o seu corpo tremeu entre os saloucos.

—Perdiches as xoias pola miña culpa —dixo ela con infinita pena—. Se eu ficase fóra, na plataforma, o monstro non me vería. Debiches coller o cofre e deixarme caer a min!

—Si, creo que me conviría máis —retrucou el cun sorriso—. Pero esquezamos o pasado. Veña, deixa de chorar. Iso é. Agora vamos.

—Daquela hasme levar contigo? —preguntou a moza esperanzada.

—Que outra cousa podo facer? —dixo o cimmerián anovando o paso.

Logo mirouna detidamente, fixo un xesto de aprobación e volveu sorrir ao ver a saia rachada, que deixaba á vista unha xenerosa parte do seu corpo da cor do marfil.

—Coido que unha boa actriz coma ti me pode resultar útil. Non temos nada que facer en Keshan. Habemos marchar a Punt. Os habitantes dese país adoran unha deusa de marfil e extraen unha boa cantidade de ouro dos seus ríos. Direilles que Keshan está intrigando con Tuthmekri contra eles, cousa que é certa, e que os deuses me envían para protexelos. Procurarei introducirte en segredo no templo no que se acha a súa deusa de marfil para que ocupes o seu lugar. Daquela compensaremos a perda do cofre quitándolles até a derradeira pebida de ouro!

O FÉNIX NA ESPADA

[ O conto The Phoenix on the sword publicouse por primeira vez na revista Weird Tales, no número de decembro de 1932. ]

Sabe, oh, príncipe, que entre que os anos en que os océanos enguliron Atlantis e as cidades resplandecentes e os anos en que apareceron os fillos de Aryas, existiu unha idade nunca soñada, unha idade na que os brillantes reinos se estenderon polo mundo igual que un manto azul baixo as estrelas: Nemedia, Ophir, Brythunia, Hyperborea, Zamora coas súas mulleres de cabelo negro e as súas torres inzadas de misterio arácnido. Zingara cos seus cabaleiros, Koth nas beiras das terras de pastoreo de Shem. Estixia coas súas tumbas que as sombras custodian, Hyrkania, cuxos xinetes vestían de aceiro, seda e ouro. Pero o reino máis orgulloso do mundo era o de Aquilonia, que gobernaba sen rival sobre o oeste adormentado. Até alí chegou Conan o cimmerián, de cabelo negro, ollos sombrizos e espada presta. Un ladrón, un saqueador, un asasino. De gran melancolía e inmensa alegría, que viu esmagar os tronos enxoiados da Terra baixo as súas sandalias.— As crónicas de Nemedia

1

Sobre os campanarios sombrizos e as torres relucentes estendíanse a escuridade e o silencio que preceden o amañecer. Nunha quella escura, nun intricado labirinto de sendeiros retortos, catro figuras encarrapuchadas saíron ás presas por unha porta que unha man morena abrira furtivamente. Saíron a fume de carozo á noite cubertos coas súas capas e desapareceron con sixilo igual que fantasmas. Tras deles albiscábase un rostro de expresión burlona na porta entreaberta e uns ollos endiañados brillaban, malignos, na escuridade.

—Entrade na noite, criaturas da noite —dixo a voz—. Oh, parvos, a morte perséguevos como un can cego e nin sequera o sospeitades.

O que pronunciara aquelas palabras botoulle o ferrollo á porta e logo dirixiuse ao corredor cunha candea acesa na man. Era un xigante sombrizo e a súa pel escura revelaba a súa orixe estixia. Entrou nunha estancia interior onde un home alto e enxoito, vestido cun traxe de veludo, se achaba estarricado como un gato enorme e preguiceiro nun sofá tapizado de seda, e bebía viño dunha gran copa de ouro.

—E ben, Ascalante —dixo o estixio mentres deixaba a candea no seu lugar—, os teus lacaios saíron á rúa en silencio, igual que ratas dos seus tobos. Empregas unhas ferramentas ben estrañas.

—Ferramentas? —retrucou Ascalante—. O que? Iso é o que eles me consideran a min. Durante meses, desde que os catro conspiradores me trouxeron do deserto do sur, vivín entre os meus inimigos, oculto durante o día nesta casa escura, mentres asexaba cada noite en pasadizos sinistros. Así e todo conseguín o que os nobres rebeldes non puideron. Grazas a eles e a outros axentes que nunca me viron o rostro, enchín o imperio dun sentimento de malestar e sedición. Desde a sombra preparei o terreo para a caída do rei que goberna na luz. Fun estadista antes de ser proscrito, por Mitra.

—E eses gaioleiros que se cren os teus mestres?

—Seguirán a crer que os obedezo até que academos o noso obxectivo. Quen son eles para igualar o talento de Ascalante? Volmana, o conde anano de Karaban. Gromel, o caudillo xigante da Lexión Negra. Dion, o obeso barón de Attlus. Rinaldo, o xograr aparvado. Eu son a forza que forxou o aceiro de cada un deles e, do mesmo xeito, heinos esmagar cando chegue o momento. No entanto, iso é cousa do futuro e, en troques, o rei ha morrer esta mesma noite.

—Vin saír da cidade as tropas imperiais hai xa algúns días —dixo o estixio.

—Cabalgaban cara á fronteira invadida polos pictos, que enlouqueceron co forte licor que lles fixen chegar. A enorme riqueza de Dion fíxoo posíbel. E Volmana foi quen fixo porque dispuxésemos do resto das tropas imperiais que fican na cidade. Coa mediación dos seus parentes nobres de Nemedia foi doado convencer o rei Numa para que requirise a presenza do conde Trocero de Poitain, mariscal de Aquilonia. Por mor do seu rango, ademais do seu propio exército hao acompañar unha escolta imperial e tamén Próspero, o home de confianza do rei Conan. Na cidade só queda a garda persoal do rei... ademais da Lexión Negra. Coa axuda de Gromel corrompín un oficial desa garda e suborneino para que afaste os homes que gardan a porta do rei a media noite.

»Logo, con dezaseis moinantes sanguinarios ás miñas ordes, habémonos introducir no palacio por un túnel secreto e cando academos o noso obxectivo, malia que o pobo non se alce para aclamarnos, a Lexión Negra de Gromel será dabondo para controlar a cidade e a coroa.

—E Dion pensa que lle habedes entregar a el a coroa?

—Si. O moi parvo reclámaa por mor dunhas pingas de sangue real que corren polas súas veas. Conan comete un erro moi grave ao deixar vivos homes que presumen de descender da antiga dinastía á que el lle arrebatou a coroa de Aquilonia.

»Volmana quere volver contar coa protección da coroa como no antigo réxime, para así poder devolverlle o antigo esplendor á súa facenda arruinada. Gromel aborrece a Palántides, o capitán dos Dragóns Negros, e desexa ter o mando de todo o exército coa tenacidade propia dos bosonianos. De todos eles, o único que non ten ambicións persoais é Rinaldo. Considera a Conan un bárbaro asasino e basto que veu do norte para saquear unha terra civilizada. Idealiza o rei que Conan asasinou para conseguir a coroa, só lembra que aquel protexía as artes moi de cando en vez e esquece as maldades do seu reinado, polo que traballou para que a xente esquecese tales atrocidades. Xa se laian publicamente polo rei infame e defunto que Rinaldo encomia e describen a Conan como «un salvaxe de corazón negro procedente do abismo.» Conan non fai caso, pero a xente maldío.

—Por que aborrece a Conan?

—Os poetas sempre aborrecen a quen ten o poder. Para eles a perfección está sempre do outro lado da última revolta, ou alén da seguinte. Foxen do presente con soños sobre o pasado e o futuro. Rinaldo é unha chama de idealismo que el cre que se ergue para destruír o tirano e liberar o pobo. En canto a min... ben, hai uns meses non tiña outra ambición que asaltar caravanas durante o resto da miña vida. En troques agora os vellos soños rexorden. Conan ha morrer. Dion ha subir ao trono. Despois tamén a el lle tocará morrer. Un por un, todos os que se opoñen a min morrerán por lume, por aceiro ou por medio deses viños mortais que ti preparas tan ben. Ascalante, rei de Aquilonia! Non cres que soa ben?

O estixio encolleu os ombros.

—Houbo un tempo —dixo con amargura— en que tamén eu tiña as miñas ambicións. A carón delas, as vosas semellan ridículas e infantís. Que baixo caín! Os meus antigos amigos e inimigos ficarían arrepiados se puidesen ver a Thoth-Amon o do Anel servindo de escravo un proscrito e proscribíndose el mesmo, envolvido nas ambicións mesquiñas de nobres e reis!

—Ti confías na túa maxia e nas túas ridículas cerimonias —retrucou Ascalante—. Eu confío no meu enxeño e na miña espada.

—O enxeño e a espada de nada valen contra os poderes da Escuridade —rosmou o estixio, cuxos ollos negros brillaban con escintileos ameazadores—. Se eu non perdese o Anel, a nosa situación sería ben distinta.

—Así e todo —contestou impaciente o proscrito—, levas nas costas as marcas dos meus lategazos e probabelmente has seguir levándoas.

—Non esteas tan seguro! —o rancor endiañado do estixio brillou durante un instante nos seus ollos alagados de xenreira—. Algún día, dalgún xeito, hei atopar outra vez o Anel e, daquela, polos cabeiros da serpe Set, hasmas pagar...

O aquiloniano ergueuse anoxado e bateulle brutalmente na boca. Thoth recuou cos beizos enchoupados en sangue.

—Es ousado de máis, can —rosmou o proscrito—. Anda con ollo, pois aínda son o teu amo e coñezo o teu terríbel segredo. Atrévete a delatarme. Berra aos catro ventos que Ascalante está na cidade e conspira contra o rei.

—Non o vou facer —murmurou o estixio mentres limpaba o sangue da boca.

—Non, non te atreverás —dixo Ascalante cun sorriso sinistro—. Porque se morro polas túas malas artes ou por traizón, un sacerdote eremita que vive no deserto do sur hase decatar e ha romper o selo do manuscrito que eu lle entreguei. Cando o lea, mandará unha mensaxe a Estixia e á media noite un vento hase levantar desde o sur. E daquela onde te vas agochar Thoth-Amon?

O escravo estremeceuse e o seu rostro escuro palideceu.

—Abonda! —Ascalante mudou o ton de socato—. Teño traballo para ti. Non me fío de Dion. Ordeneille que fose á súa casa de campo e que ficase alí até que o traballo desta noite estivese rematado. Ese gordo estúpido xamais foi quen disimular o seu nerviosismo perante o rei. Ti ségueo e, se non o alcanzas no camiño, vai até a súa facenda e queda con el até que mandemos chamalo. Non o perdas de vista. Está ofuscado polo medo e podería acabar por desertar... se cadra mesmo é quen de lle revelarlle a Conan o que estamos a tramar contra el para tentar salvar o pelello. Lisca!

O escravo fixo unha reverencia ocultando o seu odio e obedeceu. Ascalante volveu ao seu viño. Sobre as brillantes torres reflectíase un amañecer vermello como o sangue.

2

Cando era guerreiro os tambores soaban ao meu paso.
A xente botaba po dourado diante das patas do meu cabalo.
Mais agora que son un gran rei, a xente perségueme
para envelenarme o viño e cravarme un coitelo nas costas.— O camiño dos reis

A estancia era ampla e vistosa, con ricos tapices sobre as paredes, alfombras moles sobre o chan de marfil e un teito alto engalanado con tallas de prata. Detrás dun escritorio de marfil con incrustacións en ouro había un home largo de ombros e de pel bronceada que semellaba non casar con aquel apousento cheo de luxos. Pertencíalles máis ben ao sol e aos ventos da montaña. O máis mínimo movemento revelaba uns músculos de aceiro e unha mente aguda, tamén a axilidade propia do home que naceu para a loita. Non había nada pausado nin moderado nas súas accións. Ou ben estaba completamente quieto, inmóbil como unha estatua de bronce, ou en constante movemento. Mais non se movía sacudíndose cos nervios en tensión, senón coa velocidade dun felino, o que confundía a calquera que tentase seguir os seus movementos.

A súa roupa eran de teas caras pero sinxelas. Non levaba aneis nin adobíos e termaba da melena negra só cunha cinta de tea prateada.

Deixou a pluma dourada coa que estivera a esborranchar algo sobre unhas táboas cubertas de cera, apoiou o queixelo na man e cravou os seus ollos azuis no home que tiña enfronte. Este achábase ocupado nos seus propios asuntos. Aquelaba os cordóns da súa armadura bañada en ouro e asubiaba distraído. Era un comportamento ben estraño se temos en conta que se achaba diante dun rei.

—Próspero —dixo o home da mesa—, estes asuntos de estado cánsanme máis que todas as batallas xuntas.

—É parte do xogo, Conan —respondeu o poitanés de ollos escuros—. Es rei e debes interpretar o teu rol.

—Ogallá puidese ir contigo a Nemedia —dixo Conan cun ton de envexa na voz—. Parece que hai séculos que non viaxo dacabalo... mais Publius di que hai asuntos na cidade que requiren a miña presenza. Maldito sexa!

»Cando destronei a antiga dinastía —seguiu dicindo, animado pola confianza que existía entre o poitanés e mais el—, todo foi moi doado, aínda que naquel tempo me parecía moi duro. Se agora lembro a época violenta que veu despois, aqueles días de fatigas, intrigas, matanzas e dúbidas, non parecen máis que un soño.

»E soñei até o final, Próspero. Cando o rei Numedides xaceu morto aos meus pés e eu lle arrinquei a coroa da súa cabeza ensanguentada para colocala sobre a miña, sentín que acadara todos os meus soños. Preparárame para conseguir a coroa, non para mantela. Naqueles días afastados o único que quería para min era unha espada afiada e un camiño recto cara aos meus inimigos. Agora, ningún camiño é recto e a miña espada é inútil.

»Cando destronei a Numedides eu era o liberador... e agora cospen ás miñas costas. Erixiron unha estatua dese canalla no templo de Mitra e a xente láiase ante ela e aclámaa como a efixie sacra dun monarca sagrado ao que asasinou un bárbaro sanguinario. Cando era mercenario e guiaba os seus exércitos á vitoria, a Aquilonia non lle preocupaba que fose estranxeiro, mais agora non mo perdoa.

»Agora no templo de Mitra queiman incenso na honra de Numedides homes que foron mutilados e torturados a mans dos seus verdugos, homes cuxos fillos morreron nos seus alxubes e cuxas esposas e fillas foron arrastradas ao seu harén. Que axiña esquecen os moi estúpidos!

—Rinaldo é o culpábel —dixo Próspero mentres facía outro furado no cinto do que penduraba a vaíña da súa espada—. Canta cancións que enlouquecen a xente. Cólgao co seu traxe de bufón da torre máis alta da cidade. Déixao que compoña rimas para os voitres.

Conan negou coa súa cabeza de felino.

—Non, Próspero, iso non está nas miñas mans. Un gran poeta é máis grande que calquera rei. As súas cancións son máis poderosas que o meu cetro de mando. Case me saía o corazón do peito cando cantaba para min. Eu morrerei e caerei no esquecemento, mais as cancións de Rinaldo vivirán eternamente.

»Non, Próspero —continuou o rei mentres unha sombra de dúbida lle escurecía os ollos—, hai algo oculto, algunha conspiración da que non nos decatamos. Presíntoo, igual que na miña mocidade presentía o tigre acochado entre a herba. Un malestar percorre todo o reino. Son como un cazador que se protexe xunto á súa pequena fogueira na xungla mentres ouve pasos silandeiros na escuridade e case pode albiscar o brillo duns ollos ardentes. Se puidese enfrontarme a algo tanxíbel, algo no que puidese cravar a espada! Díxencho, non é casualidade que os pictos atacasen as fronteiras con tanta violencia nos últimos días. Iso obrigou os bosonianos a pedir axuda para rexeitaren o seu ataque. Debín marchar alí coas miñas tropas.

—Publius tiña medo de que houbese unha conxura para interceptarte e asasinarte alén da fronteira —retrucou Próspero, á vez que aquelaba a súa sedosa cota de malla e admiraba a súa esvelta figura nun espello de prata—. Por iso che recomendou que ficases na cidade. Estes temores nacen dos teus instintos bárbaros. Deixa que a xente critique! Os mercenarios están connosco e os Dragóns Negros e todos os rufiáns de Poitain confían plenamente en ti. O único perigo é que te asasinen e iso é imposíbel se os homes da garda imperial te protexen noite e día. Que estás a facer?

—Un mapa —respondeu Conan, oufano—. Os mapas da corte sinalan claramente os territorios do sur, do leste e do oeste, pero no norte son confusos e incompletos. Eu mesmo estou a engadir as terras do norte. Aquí está Cimmeria, onde eu nacín. E...

—Asgard e Vanaheim —dixo Próspero mentres lle botaba unha ollada ao mapa—. Por Mitra, case crera que eses países eran unha fantasía.

Conan riu a gargalladas mentres tocaba involuntariamente as cicatrices do seu rostro bronceado.

—Pensarías doutro xeito se pasases a túa mocidade nas fronteiras do norte de Cimmeria! Asgard está situada ao norte e Vanaheim ao noroeste de Cimmeria, e sempre hai guerras ao longo das fronteiras.

—Como é esa xente do norte? —preguntou Próspero.

—Altas e louras, de ollos azuis. Adoran o deus Ymir, o xigante de xeo, e cada tribo ten o seu propio rei. Son rebeldes e salvaxes. Combaten durante o día e beben cervexa e entoan cancións porcas pola noite.

—Daquela ti es coma eles —mofouse Próspero—. Ris a gargalladas, bebes bastante e cantas belas cancións, aínda que non coñezo ningún outro cimmerián que beba nada que non sexa auga ou que ría ou entoe outra cousa que non sexan cantos tristes.

—Poida que sexa por mor da terra na que viven —contestou o rei—. Non existe unha terra máis triste... de montañas, de bosques sombrizos, cuberta por ceos case sempre grises e fortes ventos que varren os seus vales asombrados.

—Daquela non me estraña que os seus habitantes sexan tristes —dixo Próspero encollendo os ombros, á vez que pensaba nas alegres e asolladas chairas e nos azuis e tranquilos ríos de Poitain, a provincia máis meridional de Aquilonia.

—Non teñen esperanza nesta vida nin na outra —continuou Conan—. Os seus deuses son Crom e a súa prole escura, que reinan sobre un lugar tenebroso de negrura eterna que é o mundo dos mortos. Mitra! Prefiro aos æsires.

—Ben —sorriu Próspero—, os montes sombrizos de Cimmeria están moi lonxe de aquí. E agora teño que marchar. Na corte de Numa hei beber unha copa de viño branco nemedio á túa saúde.

—Moi ben —rosmou o rei—, mais bica as bailarinas de Numa só no teu propio nome, non vaias crear complicacións diplomáticas!

E a súa sonora gargallada resoou mesmo fóra da estancia.

3

Baixo as pirámides cavernosas dorme enroscado o gran Set.
Entre as sombras das tumbas arrástranse silandeiros os seus escuros moradores.
Falo a lingua dos abismos profundos que nunca viron o sol...
Envíame un servo para o meu odio, oh ti, deidade radiante e escamuda!

O sol estaba a morrer e afundíase no verde brumoso da foresta cun ton dourado e fugaz. Os seus febles raios reflectíanse na grosa cadea de ouro que Dion de Attalus facía virar sen cesar entre os seus dedos gordos, sentado no medio das flores e as árbores do seu xardín. Moveu o seu pesado corpo no asento de mármore e mirou furtivamente arredor, como na procura dun inimigo que estivese a espreitar. Estaba sentado dentro dun círculo de árbores delgadas, cuxas ramas enleadas proxectaban sobre el unha sombra densa. Moi preto ouvíase unha fonte e outras, ocultas en varios recantos do xardín, murmuraban unha melodía eterna.

Dion estaba só acompañado por unha figura escura que sentaba nun banco de mármore e observaba o barón con ollos sombrizos. Dion prestáballe pouca atención a Thoth-Amon. Sabía que era un escravo de confianza de Ascalante mais, igual que moitos outros homes ricos, ignoraba os de menor rango social.

—Non tes por que estar tan nervioso —dixo Thoth—. O plan non pode fracasar.

—Ascalante pode cometer erros igual que calquera —contestou Dion con brusquidade mentres un arrepío se apoderaba del ao pensar simplemente na idea do fracaso.

—El non —retrucou o estixio cunha gargallada—, pois se fose doutro xeito eu non sería o seu escravo, senón o seu amo.

—De que falas? —preguntou Dion de mal humor, pouco atento á conversa.

Thoth-Amon trabou nos beizos. Malia o seu autocontrol, o seu odio, rabia e vergoña reprimidas estaban a piques de estoupar en canto tivesen unha oportunidade. Non contara con que Dion non o vise como un ser humano con cerebro e intelixencia, senón como un simple escravo e, como tal, unha criatura desprezábel.

—Escoita —dixo Thoth—. Ti has ser rei, así e todo non coñeces a Ascalante. Non debes fiarte del despois de que Conan sexa asasinado. Eu podo axudarche. Se me protexes cando chegues ao poder, heino facer.

»Escoita, meu señor. Fun un gran feiticeiro no sur. Os homes consideraban a Thoth-Amon igual que a Rammon. O rei Ctesphon de Estixia fíxome unha grande honra cando rebaixou os outros bruxos para elevarme a min por riba deles. Odiábanme, pero tíñanme medo, pois eu controlaba os seres do alén, que acudían á miña chamada e obedecían as miñas ordes. Por Set, os meus inimigos sabían que na media noite podían chegar a sentir as gadoupas dun horror sen nome na gorxa! Practiquei maxia negra e terríbel co Anel de Set, que atopei nunha escura tumba baixo terra, esquecida xa antes de que o primeiro ser humano saíse arrastrándose do mar.

»Mais un ladrón privoume del e os meus poderes esmoreceron. Os bruxos quixeron matarme, mais conseguín fuxir. Eu viaxaba cunha caravana polas terras de Koth, disfrazado de pastor de camelos, cando os salteadores de Ascalante nos atacaron. Asasinaron todos os membros da caravana agás a min, pois conseguín salvarme ao revelarlle a miña identidade a Ascalante, co xuramento de servilo. Foi unha escravitude ben amarga!

»Para poderme controlar, escribiu a miña historia nun manuscrito selado e entregoullo a un eremita que vive na fronteira meridional de Koth. Non podo asasinalo mentres dorme nin entregárllelo aos seus inimigos, pois nese caso o eremita abriría o manuscrito e leríao... iso é o que Ascalante lle ordenou. E logo faría correr o rumor en Estixia...

Thoth sacudiuse cun arreguizo e unha palidez cincenta tinxiu a súa pel escura.

—Os homes de Aquilonia non me coñecen —dixo—. Mais se os meus inimigos de Estixia soubesen do meu paradoiro, medio mundo sería insuficiente para librarme dunha morte que faría tremer mesmo unha estatua de bronce. Só un rei con castelos e exércitos de homes armados podería protexerme. E algún día atoparei o Anel...

—Anel? Anel?

Thoth subestimara o enorme egoísmo daquel home. Dion nin sequera escoitara as palabras do escravo, tan ensimesmado como estaba nos seus propios pensamentos, mais a última palabra tirouno da súa distracción—. Anel? —repetiu—. Iso lémbrame... o meu anel da boa sorte. Merqueillo a un ladrón shemita que xurou que llo roubara a un bruxo do sur e asegurou que me traería sorte. Pagueille dabondo, ben o sabe Mitra. Polos deuses, agora necesito sorte, pois con Volmana e Ascalante a enlearme nas súas malditas intrigas... vou buscar o anel.

Thoth deu un chouto co sangue subido á cabeza, mentres os seus ollos lostregaban coa xenreira sen igual dun home que acaba de comprender a completa estupidez dun parvo. Dion non lle fixera o máis mínimo caso. Agora levantara unha tapa secreta no asento de mármore e remexía entre unha morea de abelorios de todas as clases, amuletos bárbaros, anacos de óso, bixutaría, amuletos da boa sorte que a súa natureza supersticiosa o incitara a coleccionar.

—Ah, aquí está! —dixo triunfante mentres sacaba un estraño anel.

Era dun metal semellante ao cobre e tiña a forma dunha serpe enroscada co rabo na boca. Os seus ollos estaban feitos cunhas pedras amarelas que brillaban dun xeito sinistro. Thoth-Amon berrou como se lle acabasen de dar un golpe e Dion deu a volta e fitou o seu pálido rostro completamente atordado. Os ollos do escravo ardían, tiña a boca completamente aberta e as enormes e escuras mans estendidas como gadoupas.

—O Anel! Por Set! O Anel! —berrou—. O meu Anel... o que me roubaron...

O aceiro brillou na man do estixio e, cun movemento dos seus largos e escuros ombros, cravou unha daga no groso corpo do barón. O agudo laio de Dion rematou nun gurgullar e o seu corpo brando esborrallouse como manteiga derretida. Estúpido até o final, morreu arrepiado, sen comprender por que. Thoth apartou o cadáver que xacía sobre o chan e tomou o anel coas dúas mans: os seus escuros ollos proxectaban unha ansia estarrecedora.

—O meu Anel! —murmurou feliz—. O meu poder!

Nin sequera o propio estixio soubo canto tempo permanecera inclinado sobre o obxecto do mal, inmóbil como unha estatua, mentres absorbía a súa aura maligna. Cando acordou da súa ilusión e afastou a mente dos negros abismos nos que estivera, a lúa brillaba e proxectaba longas sombras sobre o banco do xardín a cuxos pés se estendía a escura forma do que fora señor de Attalus.

—Xa rematou, Ascalante, xa rematou! —murmurou o estixio e os seus ollos arroibáronse como os dun vampiro na escuridade.

Colleu un pouco sangue callado do charco no que xacía a súa vítima e fregouno contra os ollos da serpe de cobre, até que os escintileos amarelos ficaron cubertos por unha máscara de cor carmesí.

—Fecha os ollos, serpe mística —pronunciou nun murmurio terríbel—. Fecha os ollos ao luar e ábreos aos abismos máis escuros! Que ves, oh serpe de Set? A quen chamas nos abismos da Noite? De quen é a sombra que cae sobre a pálida luz? Tráemo, oh serpe de Set!

Mentres acariciaba as escamas coa man nunha cadencia rítmica, trazando sobre o anel un círculo que sempre volvía ao punto de partida, a súa voz foi esmorecendo aínda máis e murmuraba nomes escuros e terríbeis esconxuros xa esquecidos na face da terra, mais non nos sinistros territorios da escura Estixia, onde formas monstruosas aínda se moven na escuridade das tumbas.

Unha corrente de ar soprou ao seu redor, como o remuíño que se produce na auga cando se mergulla unha criatura. Un vento ignoto e xélido, igual que a airexa que escoa cando se abre unha porta, soproulle na cara. Thoth sentiu unha presenza ás súas costas, mais non deu a volta para mirala. Mantivo os ollos fixos no mármore bañado polo luar, sobre o que aboiaba, inmóbil, unha sombra sutil. Mentres continuaba murmurando os seus esconxuros, a sombra foi medrando até que se converteu nunha silueta tan definida como estarrecedora.

Semellaba un mandril de proporcións xigantescas, mais non un mandril dos que habitan na terra, nin sequera en Estixia. Thoth non mirou, mais tirou do cinto unha sandalia do seu amo, que sempre levaba enriba coa feble esperanza de poder empregala cando chegase o momento. Logo lanzouna.

—Debes coñecelo, escravo do Anel! —exclamou—. Busca a quen a usou e destrúeo! Mírao aos ollos e incéndialle a alma antes de tallarlle o pescozo! Mátao! Si —engadiu nunha cega explosión de odio—, a el e a todos os demais!

Coa súa figura recortada contra o muro bañado na luz da lúa, Thoth viu que o monstro inclinaba a súa cabeza deforme para ventar o obxecto como se fose un sabuxo aborrecíbel. Daquela a sinistra cabeza botouse para atrás, a cousa deu media volta e marchou como un vento entre as árbores. O estixio estendeu os brazos cun frenesí de loucura e os seus ollos e dentes brillaron no luar.

Un soldado que montaba garda fóra das murallas berrou de horror ao ver a enorme sombra negra con ollos ardentes que se afastaba da muralla e pasaba ao seu carón como un furacán. Mais esta afastouse a tal velocidade que o atordado guerreiro quedou pensando se se tratara dun soño ou dunha alucinación.

4

Cando o mundo era novo, os humanos eran febles e os demos da noite camiñaban ceibos,
eu loitaba con Set co lume e o aceiro e o zume das árbores-upas.
Agora que durmo no negro corazón da montaña e os anos cobraron o seu prezo,
esquecedes aquel que loitou contra a Serpe para salvar a alma dos humanos?

O rei Conan atopábase só nos seus apousentos, baixo a cúpula dourada, durmindo e soñando. A través da borraxeira gris ouviu unha estraña chamada, feble e remota, e aínda que non a entendeu, atravesou a bruma como quen camiña polas nubes. A voz foise tornando máis nítida a medida que se achegaba, até que entendeu o que dicía. Estaba a chamalo a el a través dos abismos do Espazo ou do Tempo.

Daquela a bruma fíxose menos mesta e viu que se atopaba nun enorme corredor escuro que semellaba feito de pedra negra e sólida. Malia que estaba iluminado só cun lusquefusque, por algunha estraña razón, talvez máxica, podía ver con claridade. O chan, o teito e as paredes estaban puídos e brillaban un pouco, e nelas tallaran as imaxes de heroes antigos e de deuses xa medio esquecidos. Sentiu un arreguizo ao ver o contorno en sombras dos Anciáns Sen Nome e intuíu que ningún pé mortal pisara aquel corredor en séculos.

Chegou até unha larga escaleira tallada na rocha sólida, cuxas paredes estaban adornadas con símbolos esotéricos tan antigos e terríbeis que ao rei Conan se le puxeron os pelos de punta. Os banzos estaban decorados coa figura de Set, a Antiga Serpe, de xeito que a cada paso que daba apoiaba o pé na súa cabeza, tal e como acontecía desde a antigüidade. O cimmerián estaba desacougado.

Porén, a voz seguía a chamar por el e finalmente, nunha escuridade que os seus ollos humanos non podían esculcar, chegou até unha estraña cripta e viu unha figura de barba branca sentada sobre unha tumba. Conan estremeceuse e agarrou a espada, mais a figura faloulle con voz sepulcral.

—Oh, humano, coñécesme?

—Por Crom que non! —xurou o rei.

—Humano —dixo o ancián—, son Epemitreus.

—Epemitreus o Sabio morreu hai quince séculos! —balbuciu Conan.

—Escoita! —ordenou o outro—. Así como unha pedra que se guinda a un lago envía ondas á costa, os acontecementos do Mundo Invisíbel irromperon como ondas no meu soño. Marqueite, Conan de Cimmeria, e o selo dos feitos fundamentais e transcendentais gravouse sobre ti. Mais os diaños andan soltos na terra e a túa espada nada pode contra eles.

—Falas con enigmas —dixo Conan, inquieto—. Déixame ver o meu inimigo e eu heille escachar o cranio.

—Dirixe a túa furia bárbara contra os teus inimigos de carne e óso —contestou o ancián—. Non é contra os humanos contra o que te vou protexer. Hai mundos escuros que descoñeces, mundos polos que camiñan monstros sen forma, demos que poden ser atraídos desde os Baleiros Exteriores para que adopten unha forma material e esnaquicen e devoren baixo as ordes de feiticeiros malignos. Hai unha serpe na túa casa, oh rei, hai un réptil no teu reino, que veu de Estixia coa escura sabedoría das sombras na súa alma negra. Igual que un humano que soña cunha serpe que se arrastra cara a el, sentín a presenza maligna do seguidor de Set. Está embebedado de poder e, cando ataca o seu inimigo, é quen de destruír un rei. Chameite coa fin de entregarche unha arma para loitares contra el e contra a súa banda infernal.

—Mais por que? —preguntou Conan con desconcerto—. Contan que ti descansas no negro corazón do Golamira, desde onde enviaches o teu fantasma de ás invisíbeis para axudar a Aquilonia en épocas de necesidade, pero eu... só son un estranxeiro e un bárbaro.

—Paz! —retrucou o outro e a súa voz fantasmal resoou na enorme cova ateigada de sombras—. O teu destino e mais o de Aquilonia están xunguidos. Están a tecerse acontecementos moi cruciais nas entrañas do Destino e un feiticeiro sedento de sangue non se vai interpor no destino do imperio. Hai séculos, Set rodeou o mundo igual que unha serpe pitón abraza a súa presa. Toda a miña vida, que durou o que a de tres humanos normais, paseina loitando contra el. Arrastreino até as sombras do sur misterioso, mais na escura Estixia os homes aínda veneran a quen nós consideramos o señor dos diaños. Do mesmo xeito que eu loitei contra Set, agora pelexo contra os seus adoradores e acólitos. Dáme a túa espada.

Conan, abraiado, entregoulla, e o ancián trazou no gume un estraño símbolo que brillaba como o lume entre as sombras. De socato, a cripta, a tumba e o ancián desapareceron e Conan, desconcertado, ergueuse dun chouto desde o seu leito, que se atopaba na enorme sala da cúpula dourada. E cando estivo de pé, aínda atordado polo estraño soño, decatouse de que estaba a soster a espada na man e sentiu un arrepío ao reparar en que había un símbolo gravado no gume: a silueta dun fénix. Lembrou que na tumba que vira en soños parecéralle ver unha figura semellante tallada na pedra. Agora preguntábase se en realidade era de pedra e estremeceuse ao pensar no estraño que era todo aquilo.

Daquela, un son desde o corredor fíxoo volver en si e, sen deterse a pescudar de que se trataba, comezou a vestir a armadura. Volvía ser o bárbaro desconfiado e alerta, como un lobo acurralado.

5

Que sei eu sobre a civilización, o ouropel, as mañas e a mentira?
Eu, que nacín nunha terra espida e que me criei baixo o ceo aberto.
As palabras sutís e os sofismas non serven de nada cando a espada canta.
Vide e morrede, cans... eu fun un home antes que un rei.— O camiño dos reis

No silencio que reinaba no corredor do palacio real vinte siluetas furtivas andaban á espreita. Os seus pés silandeiros, descalzos ou calzados con sandalias de coiro brando, non producían ruído ningún sobre a grosa alfombra que cubría o chan de mármore. Os fachos das paredes escintilaban avermellados sobre as dagas, espadas e machadas de combate.

—Silencio! —murmurou Ascalante—. Non respiredes tan forte, quen queira que o estea a facer! O oficial da garda nocturna deixou moi poucas sentinelas no palacio e embebedounas, mais de calquera xeito debemos andar con ollo. Atrás! Aquí veñen os gardas!

Anicáronse detrás dunhas columnas cubertas de baixorrelevos e decontado dez xigantes con armadura negra pasaron ao seu carón. Miraron estrañados o oficial que lles ordenara retirarse dos seus postos. O home palideceu no momento en que os gardas pasaron xunto ao agocho dos conspiradores e secou a suor da fronte coa man trémula. Era novo e non lle resultaba doado traizoar un rei. Maldiciu mentalmente os seus vicios que o levaran a endebedarse cos prestamistas para acabar por convertelo en xoguete de políticos intrigantes.

Os gardas pasaron por diante e desapareceron no corredor.

—Moi ben! —dixo Ascalante cun sorriso—. Conan está a durmir sen protección. Axiña! Se nos collen mentres o matamos estamos perdidos... pero ninguén abrazará a causa dun rei morto.

—Si, apurade! —ordenou Rinaldo, cuxos ollos azuis botaban alustres baixo o brillo da espada—. O meu sabre está sedento de sangue! Xa podo ouvir o berro dos voitres! Avante!

Avanzaron lixeiros polo corredor e detivéronse ante unha porta dourada que tiña gravado o símbolo do dragón real de Aquilonia.

—Gromel! —berrou Ascalante—. Tira abaixo esta porta!

O xigante respirou fondo e abalanzouse sobre a porta, que renxeu e dobrou ante o impacto. O home deu un paso atrás e volveu á carga. A porta fíxose cachizas cun ruído de gonzos saídos e de madeira esgazada e caeu para diante.

—Entrade! —bruou Ascalante inflamado polo odio.

—Avante! —berrou Rinaldo—. Morte ao tirano!

Ao entrar detivéronse en seco. Conan estaba fronte a eles, esperto e á espreita, coa armadura posta e a súa enorme espada na man, e non espido e durmido como eles agardaban.

Durante un instante a escena conxelouse, os catro nobres rebeldes acaroados á porta esnaquizada e a horda de salvaxes que os seguía, todos paralizados ao ver o xigante de ollos ardentes en pé, coa espada na man, no centro da estancia iluminada polas candeas. Naquel momento Ascalante viu pousados nunha pequena mesa que había canda o leito real o cetro de prata e a pequena coroa dourada de Aquilonia e sentiu que o desexo o enlouquecía.

—Adiante, moinantes! —berrou o proscrito—. Somos vinte contra un e el non leva helmo!

Era certo. Non tivera tempo de colocar o pesado helmo nin as placas laterais da coiraza, nin de coller o enorme escudo da parede. Porén, Conan estaba mellor protexido que calquera dos seus inimigos, agás Volmana e Gromel, que levaban armadura completa.

O rei mirounos, sen saber quen eran. Non coñecía a Ascalante e Rinaldo levaba o rostro cuberto coa armadura. Pero non había tempo para conxecturas. Cuns berros que se elevaron até o teito, os asasinos entraron no cuarto con Gromel á cabeza. Este entrou arremetendo como un touro e a espada na man para dar a primeira estocada. Conan achegouse a el dun salto, brandindo a espada con todas as súas forzas. O enorme sabre trazou un arco no ar e bateu contra o casco do bosoniano. A folla e o casco vibraron, e Gromel caeu morto no chan. Conan recuou un paso e agarrou con forza a empuñadura rota.

—Gromel! —exclamou á vez que cuspía, cos ollos escintilando de abraio, cando o casco fendido deixou ver a cabeza esnaquizada.

Nese instante o resto do grupo botouse sobre el. A punta dunha daga rozoulle as costelas a través da armadura. O gume dunha espada brillou diante dos seus ollos. Apartou o home que empuñaba a daga coa man esquerda e golpeoulle a tempa coa empuñadura rota. Os miolos salpicáronno na cara.

—Cinco de vós, vixiade a porta! —berrou Ascalante, que se debatía no medio dun remuíño de aceiro, pois temía que Conan fuxise.

Os atacantes ficaron inmóbiles, mentres o seu xefe collía algúns deles e os empurraba cara á porta. Nese mesmo momento Conan deu un salto cara á parede e colleu unha machada que estaba pendurada alí.

Coas costas contra a parede, enfrontouse aos homes e saltou no medio do círculo que formaran. O cimmerián nunca pelexaba á defensiva. Mesmo na situación máis desvantaxosa e desesperada, non permitía que o inimigo tomase a iniciativa. Calquera outro home morrería nunhas circunstancias así e, en realidade, desta volta non tiña moitas esperanzas de sobrevivir, mais desexaba con todas as súas forzas inflixir o maior dano posíbel antes de ser abatido. O seu espírito de bárbaro estaba inflamado polo ardor da batalla e os cantos de guerra dos antigos heroes resoaban nos seus ouvidos.

Cando saltou desde a parede fixo baixar a súa machada e un inimigo caeu co brazo cernado, logo, dun revés estarrecedor esmagou o cranio doutro. As espadas asubiaban vingativas ao seu redor, mais a morte só rozaba a unha distancia de milímetros. O cimmerián movíase cunha velocidade cegadora. Parecía un tigre rodeado de simios e cando saltaba, esquivaba e atacaba, ofrecía un albo en movemento constante á vez que a súa machada tecía un manto de morte ao seu redor.

Durante un momento os asasinos rodeárono con fereza, sen deixar de atacar, mais o seu mesmo número era unha desvantaxe, porque chocaban uns contra os outros. Logo recuaron. Os dous cadáveres do chan daban fe da furia do rei, aínda que Conan sangraba por varias feridas que tiña no brazo, o pescozo e as pernas.

—Parvos! —berrou Rinaldo mentres quitaba o helmo emplumado—. Estades acovardados? É que o déspota vai seguir vivindo? Acabade con el!

E dito isto lanzouse para adiante, dando tallos como un tolo. Mais cando Conan o recoñeceu desarmouno cun golpe de machada e guindouno ao chan cun forte empurrón. O rei recibiu unha estocada de Ascalante no brazo esquerdo, mais este apenas conseguiu salvar a vida, ameazada pola machada do cimmerián. Un dos atacantes botouse aos pés de Conan. Logo de loitar durante un instante co que parecía unha sólida torre de ferro, levantou a mirada e viu a machada, mais xa era tarde para esquivala. Nese momento, un dos seus compañeiros levantou a espada con ambas as mans, atravesou a placa que cubría o ombro esquerdo do rei e inflixiulle unha ferida. Nun segundo a coiraza de Conan ficou cuberta de sangue. Volmana berráballes aos atacantes coa súa impaciencia salvaxe e avanzou cunha expresión asasina no rostro para tentar afundir a súa arma na cabeza descuberta de Conan. O rei agachouse rapidamente e o sabre cortoulle un guecho de cabelo negro. O cimmerián virou sobre os calcaños e atacou. A machada cravouse a través da coiraza de aceiro e Volmana caeu ao chan cunha ferida no costado.

—Volmana! —dixo Conan sen alento—. Lisca conspirar ao inferno...

Decontado deuse présa a enfrontarse a Rinaldo, que atacaba con furia salvaxe, armado só cunha daga. Conan saltou para atrás coa machada en alto.

—Rinaldo! —dixo con desesperación—. Atrás! Non quero matarte...

—Morre, tirano! —berrou o xograr enlouquecido mentres se botaba sobre o rei.

Conan demorou o golpe que estaba a piques de descargar até que xa foi tarde. Mais cando sentiu o aceiro no costado, atacou con desesperación cega.

Rinaldo caeu ao chan co cranio esnaquizado e o bárbaro retrocedeu até a parede, cuberto co sangue que abrollaba das súas feridas.

—Ataca agora e mátao! —berrou Ascalante.

Conan apoiou a espada contra a parede e levantou a machada. Estaba de pé, como a imaxe do primitivo indomeábel, as pernas separadas, a cabeza botada para diante, unha man apoiada na parede, a outra agarrando a machada, cos enormes músculos en tensión, igual que cordas de ferro, e o rostro conxelado nun aceno de furia. Os ollos botaban lóstregos a través da nube de sangue que estaba a velalos. Os homes dubidaron... malia que salvaxes e criminais, pertencían á chamada civilización e fronte a eles achábase o bárbaro... o home que tiña o hábito de matar. Acovardáronse ao velo... o tigre moribundo aínda podía darlles morte.

Conan percibiu a súa incerteza e sorriu cun aceno feroz.

—Quen vai morrer primeiro? —murmurou coa boca ferida e os beizos cubertos de sangue.

Ascalante saltou como un lobo cunha rapidez incríbel e agachouse para esquivar a morte que se lle achegaba seseando. Virou rapidamente sobre os calcaños para apartarse dela e rodou polo chan, mentres Conan se recuperaba do golpe errado e contraatacaba. Desta volta a machada afundiuse varios centímetros no chan, preto das pernas de Ascalante.

Outro dos conxurados elixiu aquel momento para atacar, seguido polos seus compañeiros. Tratou de matar a Conan antes de que o cimmerián puidese arrincar a machada do chan, mais calculou mal. O bárbaro colleu a arma luxada de sangue e asestoulle un golpe ao seu inimigo. Unha caricatura humana de cor carmesí voou cara a atrás entre as pernas dos atacantes.

Daquela, un berro terríbel xurdiu de beizos dos que estaban a vixiar na porta, pois viran unha sombra negra e deforme sobre a parede. Ascalante deu media volta ao ouvir o berro e puido ver como fuxían como cans a fume de carozo polo corredor entre ouveos e blasfemias.

Ascalante non mirou cara á porta. Só tiña ollos para o rei ferido. Supuña que o ruído da batalla espertaría a xente do palacio e que os gardas leais estarían a piques de prendelo, aínda que lle resultaba estraño que os seus homes berrasen daquel xeito na súa fuxida. Conan non mirou cara á porta porque estaba a contemplar o proscrito que tiña os ollos ardentes do lobo moribundo. Nin sequera naquel instante a cínica filosofía de Ascalante o abandonou.

—Todo semella perdido, especialmente a honra —murmurou—. Con todo, o rei está a morrer de pé... e...

Non se soubo que outros pensamentos lle pasaron pola cabeza, porque na metade da frase achegouse a Conan, no momento en que o cimmerián limpaba cunha man o sangue que lle cubría o rostro.

Mais no momento en que atacaba produciuse un estraño movemento no ar e sentiu un peso terríbel nos ombros. Caeu ao chan e uns enormes cabeiros afundíronse dolorosamente na súa carne. Retorcéndose con desespero, virou a cabeza e viu o rostro do Pesadelo e da Tolemia. Sobre el alzábase unha enorme cousa negra que sabía que non nacera nun mundo humano. Tiña os cabeiros negros da criatura preto da gorxa e a mirada dos seus ollos amarelos queimoulle as extremidades como un vento mortífero queima o trigo no campo.

O seu rostro abominábel transcendía a simple animalidade. Podía tratarse do rostro dunha momia antiga e maligna, animada cunha vida demoníaca. Naqueles trazos noxentos, os ollos desorbitados do proscrito crían ver unha especie de sombra no medio da tolemia que o rodeaba, unha certa similitude terríbel co escravo Thoth-Amon. Daquela a filosofía cínica e autosuficiente de Ascalante abandonouno e morreu cun berro estarrecedor antes de que os cabeiros o tocasen. Conan limpou o sangue que lle cubría o rostro e contemplou a escena abraiado. Nun comezo pensou que o que había sobre o corpo retorto de Ascalante era un enorme sabuxo negro, mais despois decatouse de que non se trataba dun can senón dun mono.

Cun ouveo que semellaba o eco do berro agónico de Ascalante, afastouse da parede e enfrontouse á cousa cun golpe de machada no que concentrou toda a forza desesperada dos nervios sobrecargados. A arma coa que golpeou brillou desde o cranio que tería que esnaquizar e o rei viuse proxectado a través da estancia polo impacto do xigantesco corpo.

As mandíbulas cheas de baballas fecháronse sobre o brazo co que Conan protexía a gorxa, mais o monstro non fixo esforzo ningún por matalo. Lanzou unha mirada demoníaca por riba do seu brazo esnaquizado e cravouna nos ollos de Conan, nos que comezaba a reflectirse o mesmo horror que expresaban os ollos mortos de Ascalante. Conan sentiu que a alma lle ardía e comezaba a saírse do seu corpo para afundirse nos abismos amarelos do horror cósmico que brillaban cun resplandor fantasmal no caos sen forma que medraba ao seu redor. Aqueles ollos medraban sen parar e Conan albiscou neles a realidade de todos os horrores abismais e blasfemos que asexan na escuridade exterior do baleiro sen forma e dos negros abismos siderais. Abriu a boca luxada de sangue para berrar o seu odio e o noxo que sentía, mais dos beizos só xurdiu un renxido.

Mais o terror que paralizara e destruíra a Ascalante acendeu o espírito do cimmerián cunha furia terríbel moi semellante á loucura. Cun impulso volcánico de todo o corpo, saltou cara a atrás, indiferente á dor que sentía no brazo esnaquizado e arrastrando o monstro con el. E a súa man foi dar con algo que o seu cerebro atordado recoñeceu como a empuñadura da súa espada rota. Agarrouna instintivamente e empuñouna con todas as súas forzas, como se se tratase dunha daga. A folla rota afundiuse profundamente e o brazo de Conan ficou libre cando a boca noxenta se abriu nun último suspiro de agonía. O rei viuse proxectado a un lado e, apoiándose nunha man, viu as estarrecedoras convulsións do monstro, de cuxas feridas abrollaba un sangue mesto. E mentres aínda o miraba, os seus movementos detivéronse e ficou deitado no chan, sacudíndose con espasmos, á vez que os seus ollos mortos miraban cara a arriba. Conan capelexou e limpou o sangue do rostro. Dáballe a sensación de que a cousa se derretía e se desintegraba para converterse nunha masa viscosa e sen forma.

Daquela chegou aos seus ouvidos unha confusión de voces e a estancia encheuse de xente do palacio. Cabaleiros, nobres, damas, homes de armas e conselleiros balbucían, berraban e chocaban uns cos outros. Alí estaban os Dragóns Negros, loucos de ira, maldicindo, coas empuñaduras nas mans e xuramentos nos beizos. Non se vía o mozo oficial da garda por ningunha parte, malia que o buscaron sen descanso.

—Gromel! Volmana! Rinaldo! —exclamaba Publius, o conselleiro xefe, que remexía coas súas mans gordechas entre os cadáveres—. Negra traizón! Alguén vai pagar por isto! Chamade os gardas.

—A garda está aquí, vello estúpido! —dixo imperiosamente Palántides, o comandante dos Dragóns Negros, esquecendo o rango de Publius naquel momento de tensión—. Vai ser mellor que deixes de berrar e que nos axudes a vendar as feridas do rei. Dá a impresión de que vai morrer desangrado.

—Si, si! —berrou Publius, que era un home de ideas máis que de acción—. Debemos vendarlle as feridas. Manda buscar a todos os médicos da corte! Oh, meu señor, que vergoña para a cidade! Estás completamente morto?

—Porco! —dixo o rei desde o leito no que o colocaran.

Achegáronlle unha copa aos beizos luxados de sangue e bebeu como un home medio morto de sede.

—Ben! —dixo cun gruñido—. Matar seca a gorxa —os homes conseguiran deter a hemorraxia e a vitalidade innata do bárbaro acordaba máis unha vez.

—Curade primeiro as feridas do costado —díxolles aos médicos da corte—. Rinaldo escribiume unha canción de morte aí e a pluma estaba moi afiada.

—Debemos aforcalo hai tempo —farfallou Publius—. Non se pode agardar nada bo dos poetas... quen é este?

Tocou nervioso co pé o cadáver de Ascalante.

—Por Mitra! —exclamou o comandante—. É Ascalante, o conde de Thune! Que raio o trouxo aquí desde o deserto?

—Pero por que ten esa expresión no rostro? —preguntou Publius cun murmurio mentres se afastaba cos ollos saídos das concas e cos pelos de punta.

Os demais permaneceron en silencio mentres ollaban para o proscrito morto.

—Se vises o que el e mais eu vimos —rosmou o rei mentres se incorporaba, malia as protestas dos médicos—, non te sorprenderías. Halo ver cos teus propios ollos se miras...

Interrompeuse na metade da frase, atordado, sinalando cun dedo o baleiro. No lugar no que estivera o monstro morto, non se vía máis nada que o chan de mármore.

—Por Crom! —xurou—. A cousa afundiuse coa materia fedorenta da que xurdiu!

—O rei está delirando —murmurou un nobre. Conan ouviuno e proferiu un xuramento bárbaro.

—Por Badb, por Morrigan, por Macha e por Nemain! —dixo furioso—. Estou cordo! Era como unha mestura de momia estixia e mandril. Entrou pola porta e os moinantes de Ascalante fuxiron cando o viron. Matou a Ascalante, que estaba a piques de atravesarme coa espada. Entón veu cara a min e mateino... non sei como, porque a miña machada rebotou contra el como se fose unha rocha. Mais coido que o Sabio Epemitreus tivo algo que ver con isto...

—Oíde como pronuncia o nome de Epemitreus, que morreu hai mil cincocentos anos! —dicíanse uns a outros polo baixo.

—Por Ymir! —exclamou o rei cunha voz de trono—. Esta noite falei con Epemitreus! Chamoume en soños e eu avancei por un corredor de pedra negra no que había tallas de antigos deuses, cara a unha escaleira tamén de pedra, en cuxos banzos había figuras de Set, até que cheguei a unha cripta na que había unha tumba cun fénix tallado...

—No nome de Mitra, meu señor! Cale! —dixo o sumo sacerdote de Mitra co rostro demudado.

Conan sacudiu a cabeza como un león que axita a melena e falou cun gruñido de besta salvaxe.

—Seica son un escravo para calar porque ti mo ordenes?

—Non, non, meu señor! —respondeu o sumo sacerdote cun tremor, pero non de medo, ante a cólera do rei—. Non tiña intención de ofendelo. Logo achegouse a Conan e díxolle algo ao ouvido—. Meu señor, esta cuestión fica alén da comprensión humana. Só un pequeno grupo de sacerdotes coñece o segredo do corredor de pedra negra que unhas mans descoñecidas esculpiron no negro corazón do monte Golamira, ou sobre a tumba protexida polo fénix na que enterraron a Epemitreus hai mil cincocentos anos. E desde entón ningún ser humano entrou alí, porque os elixidos, despois de colocar o Sabio na cripta, fecharon a entrada do corredor de xeito que ninguén puidese atopala e a día de hoxe nin sequera os sumos sacerdotes saben onde se acha. O pequeno grupo de acólitos de Mitra coñece só de ouvidas, por boca dos sumos sacerdotes, o lugar do repouso eterno de Epemitreus no negro corazón de Golamira e gardan celosamente o segredo. Este é un dos Misterios nos que se basea o culto de Mitra.

—Non sei con que artes máxicas me levou Epimetreus até el —retrucou Conan—. Pero eu falei con el e fíxome unha marca na espada. Non sei por que ese sinal resultou mortífero para o demo, nin que maxia había nel, mais aínda que a espada rompeu ao golpear o casco de Gromel, o anaco que quedou foi longo dabondo como para matar o monstro.

—Déixame ver a túa espada —murmurou o sumo sacerdote coa gorxa seca.

Conan ensinoulle a espada rota e de socato o sumo sacerdote deitou un berro e púxose de xeonllos.

—Mitra nos protexa contra o poder das tebras! —dixo arquexando—. Na espada está gravado o emblema do fénix inmortal que se ergue eternamente sobre a súa tumba! É o signo secreto que só el pode facer! Axiña, unha candea! Mirade outra vez no lugar onde o rei di que morreu o demo!

O monstro caera morto á sombra dun biombo roto. Apartaron o biombo a un lado e alumaron o chan coa luz da candea. Na estancia reinaba un silencio estarrecedor mentres buscaban o sinal. Pouco despois algúns caían de xeonllos ao chan invocando a Mitra e outros fuxían berrando do lugar.

Alí no chan, no lugar onde morrera o monstro, xacía unha sombra tanxíbel, unha enorme mancha escura que non se podía borrar. A cousa deixara o seu contorno claramente marcado co seu sangue e aquel contorno non semellaba o de ningún ser coñecido no mundo. Estaba alí, terríbel e sinistro, como a sombra dun dos deuses-mono que se acazapan nos altares sombrizos dos escuros templos de Estixia.

A CIDADELA ESCARLATA

[ O conto The Scarlet citadel publicouse por primeira vez na revista Weird Tales, no número de xaneiro de 1933. ]

1

Atraparon o León na chaira de Shamu,
atáronlle os membros con cadeas de ferro,
berraron en voz alta ao son das trompetas:
«O León está engaiolado á fin!»
Ai das cidades á beira do río e da chaira
se o León volve roldar algunha vez!— Balada antiga

O clamor da batalla esmorecía. Os berros de vitoria mesturábanse cos laios dos mortos. Os caídos cubrían a planicie como as follas despois dun temporal de outono. O solpor deitaba brillos sobre os helmos, as cotas de malla, as armaduras, as espadas rotas e os pregues dos estandartes de seda, esparexidos entre os charcos de cor carmesí. Os cabalos xacían en moreas silenciosas e os seus xinetes vestidos de aceiro tiñan os cabelos luxados de sangue. Ao seu redor xacían os corpos esnaquizados dos arqueiros e os lanceiros.

Os homes facían soar unha fanfarra de triunfo na planicie e os cascos dos cabalos dos vencedores pisaban os corpos dos vencidos, mentres as liñas de batalla converxían como os raios dunha roda brillante cara ao lugar no que o último sobrevivente seguía a porfiar nunha loita desigual contra a morte.

Naquel día, Conan, rei de Aquilonia, vira o mellor da súa cabalaría esnaquizado. Cruzara a fronteira sueste de Aquilonia con cinco mil cabaleiros até Ophir, onde se atopara co seu antigo aliado, o rei Amalrus de Ophir, enfrontado a el xunto coas hostes de Strabonus, o rei de Koth. Decatárase da trampa demasiado tarde. Fixera todo o que un home con cinco mil xinetes pode facer contra trinta mil cabaleiros, arqueiros e lanceiros ao servizo dos conspiradores.

Lanzárase cos seus xinetes armados, sen arqueiros nin soldados de infantaría, contra as hostes atacantes, vira os cabaleiros das forzas inimigas ataviados coas súas brillantes cotas de malla caendo ante as lanzas, esmagara unha parte dos seus inimigos, até que finalmente os atacantes remataran por rodealo. Os arqueiros shemitas de Strabonus causaran grandes estragos entre os seus homes e cabalos, mentres os lanceiros kothiáns os remataban no chan. Finalmente, as forzas de Conan foran vencidas porque os seus inimigos os avantaxaban en número.

Os aquilonianos non fuxiran, senón que morreran no campo de batalla e, dos cinco mil cabaleiros que acompañaran a Conan cara ao sur, nin un só abandonara vivo a planicie de Shamu. E agora o rei estaba á espreita entre os corpos esnaquizados dos seus homes e apoiaba as costas contra unha morea de guerreiros e de cabalos mortos. Os cabaleiros de Ophir, protexidos con cotas de malla douradas, facían saltar os seus cabalos por riba dos cadáveres para atravesar dunha estocada a figura solitaria, e varios shemitas de barba negra, igual que algúns cabaleiros kothiáns de pel escura, xa o rodeaban. Ouvíase o son metálico do aceiro que ía aumentando. A figura do rei destacaba por riba da dos seus inimigos, mentres atacaba coa ferocidade dun animal salvaxe. Deseguido víronse cabalos sen xinete e, aos seus pés, había unha morea de corpos esnaquizados. Os seus atacantes retrocederon alasando, cos rostros cincentos.

Agora os xefes conquistadores cabalgaban no medio das filas dos seus homes. Alí estaba Strabonus, de rostro largo e escuro e ollos astutos. Amalrus, esvelto, traidor e perigoso como unha cobra. E Tsotha-lanti, fraco como un voitre, vestido con roupa de seda, de ollos negros e brillantes. Contábanse escuras lendas sobre aquel feiticeiro kothián. As mulleres das aldeas do norte e do oeste asustaban as crianzas co seu nome e os escravos rebeldes preferían axiña o látego se os ameazaban con vendelos a Tsotha-lanti. A xente dicía que tiña unha biblioteca ateigada de libros de maxia negra encadernados coa pel das súas vítimas humanas e que traficaba cos poderes das tebras nos escuros sotos do seu palacio, onde entregaba mozas escravas a cambio de segredos do averno. El era o verdadeiro soberano de Koth.

Dexergaba cun sorriso sinistro na face como os reis freaban os seus cabalos a unha distancia segura da figura solitaria que se erguía sobre os mortos. Mesmo o máis valente dos homes recuaba cando albiscaba o brillo asasino co que refulxían aqueles ollos azuis que se entrevían por baixo do casco. O rostro escuro e cheo de cicatrices de Conan ardía de odio. A súa armadura negra estaba feita cachizas e luxada de sangue. A súa enorme espada estaba vermella até a empuñadura. Naquel momento desaparecera todo rastro de civilización. Alí había un bárbaro enfrontado aos seus vencedores. Conan nacera en Cimmeria, era un montañés fero e silandeiro orixinario dunha terra escura e anubrada do norte. A súa vida e as súas aventuras, que o levaran a conquistar o trono de Aquilonia, convertéranse xa en lenda.

Os reis mantiñan a distancia e Strabonus chamou polos seus arqueiros shemitas para que disparasen frechas sobre o inimigo. Os seus capitáns caeran como grans maduros ante a espada do cimmerián e Strabonus, cobizoso por posuír cabaleiros e riquezas, estaba enfurecido. Mais Tsotha abaneaba a cabeza.

—Collédeo vivo.

—Iso é doado dicilo! —rosmou Strabonus, inquieto pola posibilidade de que o xigante de malla negra se abrise camiño cara a eles—. Quen pode atrapar vivo un tigre devorador de carne? Por Ishtar que é moi superior aos meus mellores espadachíns! Levoume sete anos e montañas de ouro adestralos, e alí están todos mortos. Lanceiros!

—Non! —retrucou Tsotha mentres baixaba do cabalo cun sorriso xeado na boca—. Aínda non te decataches de que o meu maxín é máis poderoso que calquera espada?

Pasou a través das filas de lanceiros e estes retrocederon só polo medo de tocarlle a túnica. Tamén os cabaleiros emplumados abriron paso. Logo saltou por riba dos cadáveres e achegouse ao rei. Os homes miraban en silencio e contiñan a respiración. A figura de malla negra erguíase ameazante por riba do home delgado de túnica de seda e brandía a espada manchada de sangue.

—Ofrézoche a vida, Conan —dixo Tsotha cun sorriso cruel nos beizos.

—E eu ofrézoche a morte, feiticeiro —gruñiu o rei coa espada agarrada con todas as súas forzas.

O golpe salvaxe ben podería partir o peito de Tsotha en dous, mais o feiticeiro achegouse a Conan coa rapidez do raio e apoiou a man aberta no antebrazo esquerdo do bárbaro. A arma do xigante torceuse e o guerreiro caeu ao chan como un saco, inmóbil. Tsotha riu en silencio.

—Levantádeo e non teñades medo. As fauces do león están fechadas.

Os reis achegáronse e observaron abraiados o león caído. Conan xacía inerte, como un home morto, mais fitábaos cos ollos desorbitados, desprendendo alustres de furia e de desesperación.

—Que lle fixeches? —preguntou Amalrus, nervioso.

Tsotha ensinou un enorme anel de aspecto estraño que levaba no dedo. Apertou os dedos da man e viron abraiados un cabeiro de aceiro que asomaba da cara interior, con forma de lingua de serpe.

—O anel foi mergullado no zume do loto púrpura que medra nos pantanos arrasados por fantasmas do sur de Estixia —respondeu o mago—. Prodúcelle unha parálise provisional a calquera persoa que o toque. Cargádeo de cadeas e subídeo a un carro. O sol está a agocharse e xa é hora de que nos poñamos en camiño cara a Khorshemish.

Strabonus volveuse cara ao seu xeneral Arbanus.

—Regresamos a Khorshemish cos feridos. Só nos acompañará unha tropa da cabalaría real. Ao abrente ti has dirixirte cara á fronteira aquiloniana para cercar a cidade de Shamar. Os ophireses daranche provisións para o camiño. Nós reunirémonos contigo en canto poidamos e levaremos reforzos.

As hostes emprenderon a marcha cara ás pradarías que se estendían preto do campo de batalla, cos cabaleiros cubertos de aceiro, os lanceiros, os arqueiros e os axudantes de campo. E os dous reis e o feiticeiro encamiñáronse á capital de Strabonus baixo a noite estrelecida, rodeados das tropas do palacio e acompañados por unha longa ringleira de carros cargados cos feridos. Nun deses carros ía Conan, rei de Aquilonia, encadeado, co sabor agre da derrota na boca e a furia cega dun tigre atrapado na alma.

O veleno que paralizara o seu poderoso corpo non tiña os mesmos efectos no seu cerebro. A medida que o carro no que viaxaba atravesaba as pradarías, a súa mente pensaba sen descanso na derrota. Amalrus enviara un emisario que lle implorara axuda contra Strabonus, porque segundo dicía, estaba a arrasar as súas terras occidentais, que eran como unha cuña entre a fronteira de Aquilonia e o vasto reino de Koth. Pedira só mil xinetes e a presenza de Conan, a fin de animar os seus desmoralizados soldados. Conan maldicíao polo baixo. Nun xesto xeneroso trouxera cinco mil homes no canto dos mil que o traidor lle pedira. Cabalgara de boa fe cara a Ophir e alí fora atacado polos supostos rivais, que se aliaran en contra del. Dicía moito que trouxesen un exército enteiro para atrapalo a el e mais aos seus cinco mil homes.

Unha nube vermella cubríalle os ollos. As súas veas estoupaban de furia e as tempas latexábanlle aceleradas. Na súa vida sentira rabia e desesperación tan grandes. Rememorou distintas escenas da súa vida nas que aparecía el en diversas situacións: como bárbaro espido, como mercenario con espada, casco e cota de malla, como corsario nunha galera con proa en forma de dragón que abrira un camiño de sangue nos mares do sur, como capitán de exércitos revestidos de armaduras de aceiro, como rei sentado nun trono dourado, co estandarte do león ondeando ao vento e multitude de cortesáns axeonllados. Mais unha e outra vez o troupeleo do carro devolvíao á súa situación actual e enfurecíase pola traizón de Amalrus e a maxia de Tsotha. As veas das súas tempas estaban a piques de estoupar e os berros dos feridos enchíano dunha ledicia feroz.

Cruzaron a fronteira de Ophir antes de media noite e ao amencer albiscaron as brillantes torres de Khorshemish recortadas contra o horizonte tinguido de vermello. Por riba delas erguíase a cidadela escura que semellaba unha mancha de sangue no ceo. Era o castelo de Tsotha. Unha estreita rúa de mármore, protexida por enormes portas de ferro, levaba até o outeiro no que se situaba e desde onde dominaba a cidade. As abas da cuíña eran escarpadas de máis para que calquera persoa puidese chegar ao castelo por outro camiño que non fose o de mármore. Desde as murallas da cidadela podíanse ver as pequenas quellas da cidade, as mesquitas e os minaretes, as tendas, os templos, as mansións e os mercados. Tamén se podía ver o palacio do rei, no centro dun enorme xardín cheo de árbores froiteiras e de flores, adornado con lagos artificiais e fontes prateadas. Por riba do palacio erguíase a cidadela, como un cóndor que asexa a súa presa.

As enormes portas da cidade abríronse cun ruído metálico e o rei entrou na súa capital rodeado dos seus lanceiros, ao son de cincuenta trompetas. Mais as rúas estaban case baleiras e non había ninguén que lle guindase flores ao conquistador. Strabonus chegara antes que as noticias sobre a batalla. A xente, dedicada aos seus quefaceres, quedara aparvada ao ver regresar o rei cun pequeno continxente, e non sabía se volvía como vencedor ou como vencido.

Conan, que aos poucos se ía recuperando da parálise, levantou a cabeza do chan do carro para admirar a beleza da cidade á que a xente chamaba a Raíña do Sur. Pensara en visitala algún día, á cabeza dun escuadrón, co estandarte do león ondeando ao vento. Mais no canto diso entraba encadeado, sen armadura e tirado no chan dun carro, igual que un escravo. Riu en alto polo irónico da situación e esqueceu a súa xenreira durante un instante, mais aos soldados inquietos que conducían o carro, aquela gargallada sooulles como o gruñido dun león que esperta.

2

Brillante cuncha dunha mentira gastada, fábula do dereito divino...
Recibiches en herdanza as túas coroas, mais o sangue foi o meu prezo.
Por Crom que non hei vender o trono que conseguín con sangue e suor
nin por vales cheos de ouro, nin baixo a ameaza do Inferno!— O camiño dos reis

Nunha estancia da cidadela de teitos abovedados e frisos e portas decorados con estrañas xoias escuras, desenvolvíase un estraño conclave. Conan de Aquilonia, co corpo cuberto de sangue seco, achábase diante dos seus raptores. A ambos os dous lados del, unha ducia de xigantes de pel negra brandían unhas enormes machadas. Fronte a el achábase Tsotha e sobre os diváns atopábanse Strabonus e Amalrus, vestidos de seda e ouro, cubertos de xoias e rodeados de mozos escravos que lles escanciaban viño en copas de zafiro. Conan contrastaba fortemente con esta escena, serio, luxado de sangue, case espido, con grillóns nas extremidades e os ollos azuis botando labaradas debaixo da melena negra. Dominaba a escena, convertendo en ouropel a pompa dos conquistadores, por mor da vitalidade da súa personalidade elemental, e os reis, malia o seu orgullo e esplendor, eran conscientes diso e sentíanse incómodos. Só Tsotha permanecía imperturbábel.

—Imos falar abertamente dos nosos plans, rei de Aquilonia —dixo Tsotha—. Queremos estender o noso imperio.

—Daquela o que queredes é o meu reino, porcos —rosmou Conan.

—E que es ti senón un aventureiro que se apoderou dunha coroa que non lle pertencía, bárbaro vagabundo? —retrucou Amalrus—. Estamos dispostos a ofrecerche unha compensación acaída...

—Compensación? —preguntou Conan cunha gargallada—. O prezo da infamia e da traizón! Credes que porque son bárbaro vou vender o meu reino e a súa xente a cambio da miña vida e do voso sucio ouro? Ha! Como vos apoderastes vós das vosas coroas, ti e mais o porco moreno que está ao teu carón? Os vosos pais loitaron e sufriron, e servíronvos a coroa en bandexas de ouro. Eu pelexei por aquilo que vós recibistes en herdanza sen mover un só dedo... agás para envelenar algún irmán voso.

»Estades sentados sobre diváns de seda, bebedes o viño que a xente fai coa suor da súa fronte e falades sobre o dereito divino da soberanía... Eu cheguei ao trono desde o abismo da barbarie e nese ascenso derramei o meu propio sangue coa mesma xenerosidade coa que derramei o dos demais. Se algún de nós ten o dereito a gobernar sobre a xente, por Crom que ese son eu! Acaso demostrastes que sodes superiores a min dalgún xeito?

»Eu achei Aquilonia en mans dun porco coma vós... un home cuxa liñaxe podía remontarse miles de anos atrás. O país estaba dividido por mor das guerras dos baróns e a xente laiábase para que suprimisen os impostos. Na actualidade ningún nobre aquiloniano ousa maltratar nin o máis humilde dos meus súbditos e os impostos son máis baixos que en calquera outro lugar do mundo.

»E vós? O teu irmán, Amalrus, domina a parte oriental do teu reino e mantente baixo ameaza. E os teus soldados, Strabonus, agora mesmo están a sitiar os castelos dunha ducia ou máis de baróns rebeldes. Os habitantes dos vosos reinos séntense esmagados por impostos tiránicos. E queredes saquear o meu... ha! Se ousásedes liberarme cubriría o chan cos vosos miolos!

Tsotha bosquexou un sinistro sorriso ao reparar na cólera dos reis.

—Todo isto, aínda que sexa verdade, non ten nada que ver co asunto que nos ocupa. Os nosos plans non son asunto teu. A túa responsabilidade remata cando asines o pergameo no que figura a abdicación en favor do príncipe Arpello de Pellia. Darémosche armas e un cabalo, e cinco mil moedas de ouro, ademais dunha escolta que te acompañe até a fronteira oriental.

—Deixarme abandonado onde me achaba antes de ir a Aquilonia para servir nos seus exércitos, só que coa carga de gañarme o nome de traidor! —dixo Conan cunha risa que parecía o profundo ouveo dun lobo—. Arpello, eh? Xa sospeitaba dese carniceiro de Pellia. Nin sequera sabedes roubar e cometer pillaxe cun mínimo de honestidade, senón que necesitades unha escusa, por estúpida que sexa? Arpello afirma que ten algunhas pingas de sangue azul, polo que o empregades como escusa para o roubo e como sátrapa a través do que poder gobernar! Antes vereivos no inferno.

—Es un parvo! —exclamou Amalrus—. Estás nas nosas mans e podemos quitarche a coroa e a vida cando o desexemos!

A resposta de Conan non foi moi maxestosa, senón típica dunha persoa cuxa natureza bárbara non foi anulada pola súa cultura adoptiva. Cuspiu no rostro de Amalrus. O rei de Ophir ergueuse dun salto e soltou un berro furioso, á vez que buscaba a súa espada. Logo empuñou o seu sabre e correu en dirección ao cimmerián, mais nese momento interveu Tsotha.

—Agardade, Maxestade. Este home é o meu prisioneiro.

—Aparta, feiticeiro! —berrou Amalrus, furioso ao ver o brillo arrogante nos ollos do cimmerián.

—Dixen que atrás! —bruou Tsotha, cheo de ira.

Logo sacou a man da manga e botou unha chuvia de po ao rostro crispado do ophireo. Amalrus berrou e recuou mentres cubría os ollos coas mans. A súa espada caeu ao chan e el esborrallouse sobre o diván, mentres os gardas kothiáns contemplaban a escena sen mover un dedo e o rei Strabonus bebía dun grolo o contido da súa copa de viño coas mans trémulas. Amalrus baixou as mans e sacudiu a cabeza violentamente.

—Fiquei cego —rosmou—. Que me fixeches, maldito bruxo?

—Foi só un xesto para que te decatases de quen manda aquí —respondeu Tsotha, retirada a súa máscara de dignidade para revelar á fin a súa verdadeira personalidade maligna—. Strabonus aprendeu a lección... agora ti has de aprender a túa. O que che guindei aos ollos non era máis que un po que atopei nunha tumba estixia... e se o volvo facer, quedarás cego para o resto da túa vida.

Amalrus encolleu os ombros, bosquexou un sorriso e colleu de novo a copa de viño para escorrentar o medo e a ira. Como bo diplomático que era, recuperou axiña a compostura. Tsotha volveuse cara a Conan, que se mantivo imperturbábel durante toda a escena. Ante un xesto do feiticeiro, os negros colleron o prisioneiro e puxérono detrás de Tsotha, que encabezaba o grupo. Logo saíu da estancia e entrou nun sinuoso corredor con mosaicos no chan e paredes adornadas con teas douradas e prateadas, de cuxo teito abovedado penduraban incensarios que enchían o corredor de nubes perfumadas. Logo entraron nun corredor máis estreito, con paredes de xade e acibeche, de aspecto sinistro e sombrizo, que terminaba nunha porta de cobre adornada cunha caveira humana. Na porta había un home gordo e repelente cun feixe de chaves que lle penduraban do cinto. Tratábase do eunuco principal de Tsotha, chamado Shukeli, do que se contaban historias terríbeis. Aquel home substituíra as paixóns humanas normais por unha paixón bestial pola tortura.

A porta de cobre conducía a unha estreita escaleira que semellaba afundirse no mesmo corazón da montaña sobre a que se construíra a cidadela. O grupo baixou polas escaleiras e detívose fronte a unha impoñente porta de ferro. Evidentemente, non daba ao exterior, aínda que fora construída para soportar o peso dun ariete. Shukeli abriuna e, cando o fixo, Conan notou o arrepío nos xigantes negros que a gardaban. Tamén Shukeli semellaba un pouco nervioso ao fitar a escuridade que se estendía alén. Máis aló da enorme porta había outra barreira feita de grandes barrotes de aceiro. Esta estaba fechada por medio dun enxeñoso ferrollo que só podía ser accionado desde fóra. Ao pólo en funcionamento, a reixa introducíase na parede. Os homes entraron nun amplo corredor cuxo chan, paredes e teito abovedado parecían tallados en rocha sólida. Conan decatouse de que estaban moi por baixo do nivel do chan. A escuridade apertábase contra os fachos dos gardas, como se se tratase de algo vivo e sensíbel.

Suxeitaron o rei a unha argola chantada no muro de pedra. Logo colocaron un facho nun nicho que tiña enriba da cabeza, de xeito que se viu rodeado dun tenue semicírculo de luz. Os negros devecían por marchar. Murmuraban entre eles e miraban a escuridade arrepiados. Tsotha deulles a orde de saír e eles apuraron a cumprir a orde, como se temesen que a escuridade puidese adoptar unha forma tanxíbel e atacalos por detrás. Tsotha volveuse cara a Conan e o rei reparou con certa inquietude en que os ollos do feiticeiro brillaban no lusquefusque, e que os seus dentes parecían os cabeiros dun lobo que resplandecían con branco fulgor no medio das sombras.

—Adeus, bárbaro —dixo o feiticeiro en ton de mofa—. Debo marchar a Shamar para presenciar o sitio. Dentro de dez días estarei no teu palacio de Tarantia cos meus guerreiros. Queres que lles diga algo ás túas mulleres antes de lles esfolarlles a delicada pel coa que farei pergameos nos que rexistrarei os triunfos de Tsotha-lanti?

Conan respondeu cun insulto cimmerián que faría estoupar os ouvidos de calquera persoa, mais Tsotha bosquexou un sorriso e saíu. Conan viu a súa figura de voitre a través dos grosos barrotes mentres o feiticeiro colocaba a reixa no seu sitio e logo ouviu o ruído da porta exterior ao fecharse. Despois reinou o silencio.

3

O León paseaba nas salas do inferno,
no seu camiño cruzábanse as sombras tristes
de moitos Monstros en movemento
informes e sen nome, coas fauces abertas.
A escuridade sacudiuse con berros e ouveos
cando o León paseou polas salas do inferno.— O camiño dos reis

O rei Conan comprobou a argola e a cadea que o suxeitaban. Tiña as extremidades libres, mais sabía que non podería romper os grillóns. Os elos da cadea eran do grosor dun dedo e estaban unidos a unha banda de aceiro que lle suxeitaran arredor da cintura. O peso dos grillóns podería matar unha persoa máis feble ca el. Os elos que sostiñan a banda e a cadea eran tan grosos que nin sequera un martelo pesado os podería dobrar. A argola atravesaba a parede e estaba suxeita polo outro lado.

Conan maldiciu e sentiu pánico ao contemplar a escuridade que reinaba arredor do semicírculo de luz. Os medos supersticiosos propios dos bárbaros que gardaba na alma non esvaeceran por influencia da lóxica da civilización. O seu primitivo maxín enchía a escuridade subterránea de figuras sinistras. Ademais, a razón dicíalle que non o levaran alí simplemente para mantelo preso. Os seus raptores non tiñan razón ningunha para perdoarlle a vida. Levárano a aquel burato para que morrese alí. Maldiciuse a si mesmo por rexeitar a súa oferta, aínda cando a súa obstinada honra sentía noxo ante a idea e el sabía que de volvéreno pór na mesma situación e de dárenlle outra oportunidade, a súa resposta sería a mesma. Non vendería os seus súbditos a un carniceiro. Porén, só pensara en si propio cando conquistara o reino. É así como funciona ás veces o instinto de responsabilidade dun soberano, aínda cando se trate dun saqueador coas mans luxadas de sangue.

Conan lembrou a derradeira e abominábel ameaza de Tsotha e gruñiu con furia, porque sabía que non se trataba só dunha botada por fóra. Para o feiticeiro os seres humanos tiñan o mesmo valor que un insecto para un naturalista. Pensou nas suaves mans brancas que o acariñaran, nos beizos vermellos que bicaran os seus, nos brancos e delicados peitos que tremeran entre os seus brazos, e cuxa pel branca como o marfil e rosada como un pétalo fresco había ser arrincada... Dos beizos de Conan xurdiu un ouleo furioso, tan estarrecedor e inhumano que, de escoitalo alguén, abraiaríase con temor de que puidese provir dunha gorxa humana.

Os seus propios ecos producíronlle un arrepío e fixéronlle pensar unha vez máis na súa situación. O rei observou temoroso a escuridade que o rodeaba e pensou nas historias que ouvira sobre a crueldade nigromántica de Tsotha. Sentiu que un río xeado lle percorría a espiña dorsal e decatouse de que aquela debía de ser a Sala dos Horrores da que falaba a lenda. Aqueles eran os alxubes e os túneles nos que Tsotha levaba a cabo os seus noxentos experimentos con seres humanos, experimentos bestiais e demoníacos nos que puña en xogo como un blasfemo os elementos básicos da vida mesma. Os rumores dicían que o poeta tolo Rinaldo visitara aqueles foxos e que o feiticeiro lle ensinara os horrores que realizaba e que as monstruosidades que se mencionaban no seu terríbel poema A canción do foxo non eran simples fantasías dunha mente enferma. A cabeza do poeta convertérase en po baixo a machada de Conan a noite en que o rei pelexara por salvar a súa vida dos asasinos que o vate tolo conducira ao palacio, mais as palabras da sinistra balada aínda resoaban nos ouvidos do rei mentres se atopaba alí encadeado.

Só a idea dos horrores aos que aludía a balada xeáballe o sangue. Pareceulle ouvir un ruído e todo o corpo se lle puxo en tensión, en actitude de alerta. Unha man xeada tocoulle a espiña dorsal. Tratábase do son inconfundíbel dunhas escamas a moverse suavemente sobre a pedra. Unha suor fría enchoupoulle o rostro cando albiscou, alén do semicírculo de luz, unha forma vaga, enorme e espantosa, que non conseguía ver nitidamente. Achegábase a el randeando e uns ollos amarelos chantáronse nos seus. Lentamente, a cousa enorme e noxenta con cabeza en forma de cuña tomou forma ante os seus ollos desorbitados. Da escuridade asomaron uns elos de escamas e logo albiscou o réptil máis espantoso que vira na súa vida.

Era unha serpe enorme, duns vinte metros de longo, cuxa cabeza era máis grande que a dun cabalo. As súas escamas brillaban cun fulgor xeado na penumbra. Seguramente se trataba dun réptil nado na escuridade, mais os seus ollos eran malignos e estaba claro que podían ver. Abaneou os seus xigantescos aneis diante do prisioneiro e a enorme cabeza sacudiuse a uns escasos centímetros do seu rostro. A súa lingua bífida case lle tocou os beizos e o fedor provocoulle náuseas. Os enormes ollos amarelos escintilaban cun brillo ardente e Conan mirounos coa expresión dun lobo acurralado. Loitou desesperadamente contra o impulso louco de collerlle o pescozo coas mans e esnaquizalo. Como era moito máis forte que un home civilizado, rompera o pescozo dunha serpe pitón nunha loita demoníaca na costa estixia, na súa época de corsario. Mais este réptil era velenoso e tiña enormes cabeiros de máis de vinte centímetros de longo, curvos como cimitarras. Deles caía un líquido incoloro que soubo instintivamente que supuña a morte. Podería romperlle o cranio cos puños, mais sabía que, en canto fixese o menor movemento, o monstro o atacaría coa rapidez dun lóstrego.

Non foi por un proceso de razoamento lóxico polo que Conan ficou inmóbil, pois a razón podería animalo —dado que estaba condenado de calquera xeito— a que incitase á serpe a que o atacase para acabar dunha vez. Foi o cego e escuro instinto de preservación o que o fixo permanecer ríxido como unha estatua de ferro. O enorme réptil elevábase e a cabeza achábase moi por riba da súa, mentres o monstro observaba o facho. Unha pinga de veleno caeu sobre a perna espida e sentiu como se unha daga a lume vivo se lle cravase na carne. Lóstregos de dor vermella sacudiron o cerebro de Conan, mais este permaneceu inmóbil. Non moveu un só músculo, nin capelexou, malia a dor que lle causaba a ferida, que lle había deixar unha cicatriz para o resto dos seus días.

A serpe achegóuselle como se tratase de asegurarse de que a figura que había alí, inmóbil como un morto, estaba viva. Daquela, dun xeito súbito e inesperado, a porta exterior resoou cun ruído metálico. A serpe, como todas as da súa especie, afastouse cunha velocidade incríbel, malia o seu tamaño, e desapareceu polo corredor.

A porta abriuse e, recortada contra o resplandor dos fachos, viuse unha enorme figura escura. Entrou e, cando se achegou, Conan reparou en que se trataba dun negro xigantesco e espido, que levaba unha enorme espada nunha man e un feixe de chaves na outra. O negro falaba no dialecto da costa, co que Conan respondeu na mesma lingua, que aprendera na súa época de corsario nas costas de Kush.

—Hai moito que quería atoparte, Amra —díxolle o negro, chamándoo polo nome co que o coñecían os kushitas da súa época de pirata... Amra o León.

O escravo bosquexou un sorriso case animal, ensinando os seus brancos cabeiros. Os ollos brillábanlle con fulgor avermellado á luz dos fachos.

—Arrisquei moito para virte ver. Mira! As chaves dos teus grillóns! Roubeillas a Shukeli. Que me darás por elas? —preguntou, axitando as chaves diante dos ollos do cimmerián.

—Dez mil moedas de ouro —contestou o rei rapidamente, cunha esperanza no corazón.

—Non é dabondo! —retrucou o negro cun berro e un xesto de feroz alegría no seu rostro de ébano—. Non é dabondo tendo en conta o risco que corro. Tsotha é quen de enviar os seus monstros para que me devoren e se Shukeli se decata de que lle roubei as chaves, hame colgar do... ben, que me ofreces?

—Quince mil moedas e un palacio en Poitain —ofreceulle o rei.

O negro deitou un ouveo e púxose a dar choutos de alegría.

—Máis! —pediu a berros—. Ofrece máis! Que me darás?

—Can negro! —griñiu Conan, cun veo vermello de furia nos ollos—. Se estivese ceibe romperíache o pescozo! Seica Shukeli te enviou aquí para mofáreste de min?

—Shukeli non sabe nada disto, home branco —contestou o negro mentres estricaba o seu groso pescozo para mirar fixamente a Conan aos ollos—. Coñézote desde hai moito tempo, cando eu era o xefe dun pobo libre, antes de que os estixios me vendesen a esa xente do norte. Non lembras o saqueo de Abombi, cando os teus lobos de mar nos atacaron? Ti mataches un xefe diante do palacio do rei Ajaga e o outro xefe fuxiu. O meu irmán foi o que morreu e eu fuxín. Esixo que pagues con sangue, Amra!

—Se me liberas, dareiche o teu peso en ouro —dixo Conan cun gruñido.

Os ollos do outro escintilaron e os brancos dentes brillaron como os dun lobo á luz dos fachos.

—Si, can branco, es como todos os da túa raza mais, para un negro, o ouro xamais pode substituír o sangue. O prezo que esixo é... a túa cabeza!

O eco destas últimas palabras, pronunciadas a berros, resoou no alxube. Conan púxose en tensión, apertando inconscientemente os grillóns cunha sensación de noxo ante a idea de morrer como unha ovella. Naquel instante exacto viu unha sombra estarrecedora que se movía na escuridade.

—Tsotha xamais o saberá! —dixo o negro, rindo como un demo, demasiado bébedo de triunfo para decatarse do que estaba a acontecer ao seu redor, demasiado cego de odio para notar que a Morte randeaba ás súas costas—. Non entrará neste foxo até que os demos che esnaquicen os ósos. Terei a túa cabeza, Amra!

O negro separou as pernas, que semellaban columnas de ébano, e empuñou a súa enorme espada coas dúas mans. Naquel momento, a xigantesca sombra que se erguía ás súas costas deu un salto e a cabeza en forma de cuña golpeou cunha forza tal que o impacto resoou nos túneles. Da boca do negro non xurdiu nin un chío malia que os beizos se distenderon de dor. Conan viu que a vida fuxía polos grandes ollos negros coa mesma rapidez coa que se apaga unha candea. O enorme corpo caeu ao chan e a cousa rodeouno cos seus brillantes aneis. Pouco despois Conan ouviu o ruído de ósos rotos. Daquela, algo fixo que o seu corazón latexase acelerado. A espada e as chaves caeran das mans do negro e foran dar case aos pés do cimmerián.

Conan tentou agacharse para recollelas, mais a cadea era curta de máis. Case afogado polos latexos do seu corazón, estricou un pé e agarrou as chaves coas dedas. Despois ergueuno e colleunas coa man, afogando con dificultade un berro de alegría feroz que asomaba instintivamente aos seus beizos.

Despois de manipular un anaco os ferrollos ficou libre. Recolleu a espada do chan e mirou arredor, onde non había máis que escuridade. Conan dirixiuse á porta aberta. Deu uns pasos e atopouse no limiar. Unha risa aguda resoaba no foxo e a reixa volveu ao seu lugar dun golpe. A través desta viu un rostro demoníaco... Shukeli, o eunuco, seguira o rastro das chaves que lle roubaran. Seguramente non viu a espada que tiña o prisioneiro na man. Conan proferiu un xuramento e atacou coa rapidez da cobra. A enorme espada pasou entre os barrotes e a risa de Shukeli converteuse nun berro de agonía. O obeso eunuco inclinouse para adiante, como facéndolle unha reverencia ao seu asasino e caeu ao chan coas mans grosas apertando as entrañas que escorregaban fóra do seu abdome.

Conan gruñiu con satisfacción salvaxe, mais seguía prisioneiro. As chaves non servirían para abrir o ferrollo, que só podía accionarse desde fóra. Tocou os barrotes e viu que eran duros como a espada. Se tentaba cortalos, só conseguiría esnaquizar a súa única arma. Mais notou unhas marcas dentadas nos barrotes de ferro, como duns cabeiros incríbeis, e preguntouse cun arrepío que monstros terríbeis tentarían forzar aqueles ferros. Só podía facer unha cousa: buscar outra saída. Colleu un facho e avanzou polo corredor coa espada na man. Non viu ningún rastro da serpe nin da súa vítima, agás unha enorme mancha de sangue no chan de pedra.

O cimmerián avanzou sen facer ruído na escuridade, iluminada só pola luz trémula do seu facho. Camiñou con tino, mirando o chan constantemente para evitar caer nalgún pozo. De súpeto ouviu o laio dunha muller. Supuxo que se trataría doutra das vítimas de Tsotha. Maldiciu o feiticeiro unha vez máis e volveu cara a un túnel máis pequeno e húmido, seguindo o son que chegaba aos seus ouvidos.

Este fíxose cada vez máis claro a medida que avanzaba. Levantou o facho e viu unha silueta nas sombras. Achegouse máis e detívose de socato, arrepiado, ao ver unha masa cunha forma máis ou menos humana. Semellaba un polbo, mais os seus tentáculos deformes eran demasiado curtos e o seu corpo como unha xelatina noxenta. Por riba da masa xelatinosa asomaba unha cabeza semellante á dun sapo e Conan ficou petrificado de noxo e de horror cando se decatou de que o pranto proviña daqueles beizos repugnantes. O ruído converteuse nunha risa abominábel cando os enormes ollos do monstro se pousaron nel e se lle achegou movendo o corpo trémulo.

Conan retrocedeu e fuxiu polo túnel, non confiando na súa espada. A cousa podía estar feita de materia deste mundo, mais sentía arrepíos ao vela e dubidaba de que unha arma humana puidese facerlle dano. Durante un breve lapso de tempo ouviu que a cousa se axitaba ás súas costas e ría cunha risa terríbel. A nota inconfundibelmente humana da súa risa volvíao tolo. Era a mesma risa que ouvira dos grosos beizos das lascivas mulleres de Shadizar a Maldita, cando espían as raparigas cativas na poxa pública. Por medio de que artes infernais lle dera vida Tsotha a aquel ser antinatural? Conan tiña a estraña sensación de estar a ver unha blasfemia contra as leis eternas da natureza.

Correu cara ao corredor principal, mais antes de chegar, cruzou unha especie de pequena estancia cadrada, no cruzamento de dous túneles. Cando chegou a ese punto, viu que había un pequeno vulto no chan. Daquela, antes de que puidese fuxir, o seu pé tocou algo brando e caeu de bruzos no chan. O facho escapóuselle da man e extinguiuse ao tocar o pavimento de pedra. Conan incorporouse medio atordado e tenteou na escuridade. O seu sentido da orientación estaba confuso e sentíase incapaz de decidir en que dirección estaba o corredor principal. Non buscou o facho, posto que non había xeito de volvelo acender. As súas mans deron coa boca de varios túneles e elixiu un ao azar. Nunca soubo durante canto tempo camiñara polo túnel, mais de socato os seus sentidos bárbaros avisárono do perigo e detívose en seco.

Alagouno unha sensación semellante á que experimentara algunha vez fronte a un profundo abismo na máis absoluta escuridade. Achegouse ás gatiñas ao bordo e rozou coa man estendida o contorno dun pozo, en cuxo interior o chan do túnel semellaba mergullarse abruptamente. As paredes eran viscosas e húmidas ao tacto e parecían descender en picado cara ás profundidades. Estricou un brazo nas tebras e apenas conseguiu tocar coa punta da espada o bordo oposto. Podía cruzalo dun chouto, mais non tiña sentido facelo. Trabucárase de túnel e a galería principal estaba ás súas costas.

Mentres estes razoamentos ocupaban a súa mente, unha lixeira corrente de ar, un vento indefinido procedente do interior do pozo, axitoulle a melena. Tentou convencerse de que aquel pozo conectaba dalgún xeito co mundo exterior, mais o seu instinto dicíalle que algo antinatural estaba a acontecer. Non se achaba simplemente no seo dunha montaña. Estaba máis abaixo aínda, moi por baixo das rúas da cidade. Como era posíbel que un vento do exterior se mergullase nas entrañas da terra e soprase despois cara a arriba? Unha tenue vibración acompañaba a misteriosa corrente, como o bater de afastados tambores na distancia. O rei de Aquilonia sentiu un calafrío.

Botouse para atrás e incorporouse. Cando o fixo, algo emerxeu das augas do pozo. Mais Conan ignoraba de que se trataba. Non conseguía ver nada na escuridade, mais unha presenza estraña facíase sentir con forza indubidábel... unha intelixencia invisíbel e intanxíbel que aboiaba, maligna, no ambiente. Deu media volta e recuou polo mesmo camiño que percorrera ao vir. De lonxe víase un tenue resplandor avermellado e dirixiuse cara a el. Cando aínda o cría afastado, chocou de cabeza contra un muro sólido e alí, aos seus pés, achou a orixe do resplandor: o seu propio facho, coa chama extinguida e un rescaldo avermellado no extremo. Levantouno do chan con moito coidado, soprou e a chama avivouse de novo. Un suspiro de alivio fuxiu dos seus beizos. Achábase outra vez na estancia na que os túneles se cruzaban e á fin recuperara a orientación. Logo de localizar o túnel polo que se dirixira ao pasadizo principal, encamiñouse cara a alí e, ao facelo, a chama moveuse violentamente, como se uns beizos invisíbeis soprasen sobre ela. Sentiu de novo unha presenza e levantou o facho para iluminar toda a estancia. Non viu nada e, con todo, percibiu que algo invisíbel e incorpóreo aboiaba no ar, algo que se desprazaba como unha lesma e murmuraba palabras atroces que, malia que inaudíbeis, el percibía dun xeito instintivo. Moveu a espada con furia e sentiu como se estivese a rachar unhas arañeiras. Un horror xélido invadiu os seus sentidos e fuxiu do túnel, mentres sentía un alento fedorento e quente nas súas costas espidas. Ao internarse no pasadizo principal xa non percibiu presenza ningunha, fose visíbel ou invisíbel. Agardaba verse atacado en calquera momento por seres diabólicos paridos da escuridade, con gadoupas poderosas e cabeiros afiados. Nos túneles non reinaba o silencio. Das entrañas da terra partían en todas as direccións sons que parecían provir dun mundo de tolos. Ouvíanse risos maliciosos, chíos de xúbilo demoníaco, ouveos arrepiantes e, nunha ocasión, a gargallada inconfundíbel dunha hiena que dexeneraba nunha sarta de bocaladas e blasfemias. Ouviu pasos furtivos e, nas entradas dos túneles, percibiu fugazmente o ir e vir de siluetas indefinidas, monstruosas e sen forma.

Era como se descendese ao inferno... a un inferno produto da mente de Tsotha-lanti. Mais aqueles seres indefinidos non entraron no pasadizo principal, aínda que Conan percibise con toda claridade o zugar ávido duns beizos babuxantes e o fulgor duns ollos famentos. Deseguido soubo a quen pertencían. O son de algo que se deslizaba ás súas costas deixouno petrificado e internouse dun chouto nas tebras dun túnel lateral, apagando ao mesmo tempo o facho. Máis aló, na galería, ouviu a gran serpe, que se arrastraba, pesada por mor do seu recente e horripilante festín. Moi preto del escoitou o choromicar de algo que fuxía atemorizado entre as sombras. Era evidente que a galería principal constituía o dominio de caza do enorme verme e que os demais monstros respectaban o seu terreo.

Mais para Conan a serpe era un horror menor comparado co resto dos que o asexaban. Case sentiu un pouco de simpatía ao lembrar a cousa babuxante e viscosa que emerxera do pozo. Polo menos era algo terreal. Era a morte que se arrastraba, mais só ameazaba coa extinción física e non psíquica e espiritual, como os outros horrores.

Unha vez que o monstro atravesou a galería, o cimmerián proseguiu o seu camiño ao que consideraba unha distancia segura, soprándolle ao facho para que a chama collese vida de novo. Apenas percorrera un anaco cando escoitou un laio case inaudíbel que parecía emanar da boca negra dun túnel próximo. Aínda que os instintos lle aconsellaban precaución, a súa curiosidade fixo que se dirixise cara ao túnel, mantendo no alto o facho, que xa non era máis que un unha pequena acha. Estaba preparado para enfrontarse a calquera cousa, pero a escena que apareceu ante os seus ollos deixouno pampo.

Ante el estendíase unha ampla estancia, un de cuxos extremos se convertía en gaiola mediante unha serie de barrotes que, a escasa distancia entre si e suxeitos entre o chan e o teito, estaban firmemente afianzados no chan de pedra. No seu interior xacía unha figura e Conan puido reparar, a medida que se ía achegando, en que se trataba dun home, ou da réplica exacta dun ser humano, atado coas pólas dunha forte vide que semellaba abrollar da pedra sólida do chan. As súas rubideiras estaban recubertas de follas estrañamente en pico e cunha chea de botóns carmesí... non do resplandecente vermello dos pétalos naturais, senón unha cor carmesí lívida e antinatural, unha especie de perversión do mundo vexetal. As súas pólas retortas enroscábanse arredor do corpo espido e os membros do coitado, como se abrazasen e cubrisen de bicos ávidos a súa carne entumecida. Un gran botón cubríalle a boca. Dos seus beizos entreabertos xurdiu un laio natural e animal. A cabeza sacudíase como presa dunha dor insoportábel e os ollos miraban fixamente a Conan. Pero non había sinais de intelixencia neles. A súa mirada era vidrosa e baleira como a dun idiota.

De socato, o botón carmesí abriuse e os seus pétalos esmagáronse contra os doridos beizos do home. As extremidades do coitado retorcéronse de angustia. As pólas da planta tremían extasiadas, vibrando de arriba a abaixo. Ondas de matices cambiantes facían que a súa cor se tornase máis escura, máis maligna.

Conan non comprendía o espectáculo que se amosaba ante os seus ollos, mais sabía que estaba a ollar un terror dalgunha clase. Humano ou diaño, o sufrimento do cativo conmoveu o seu impulsivo corazón. Procurou o xeito de entrar e atopou unha trapela entre os barrotes, fechada cun pesado cadeado. Abriuna cunha das chaves que levaba e entrou na gaiola. Naquel instante os pétalos dos lívidos botóns estendéronse igual que cabezas de cobra, as pólas contraéronse ameazadoras e a planta enteira axitouse e rubiu cara a el. Non se trataba do crecemento cego da vexetación natural. Conan percibiu unha intelixencia perversa e misteriosa. A planta podía velo e sentía o seu odio chegar cara a el en ondas case tanxíbeis. Aproximándose con cautela, apuntou cara ás raíces da planta: un talo flexíbel, noxento e máis groso que a súa propia coxa. Mentres as longas pólas se dobraban cara a el cun murmurio de follas, Conan brandiu a espada e dun só tallo cortou o talo. No mesmo instante, o infeliz viuse violentamente lanzado cara a un lado, mentres a gran parra se axitaba e enleaba como unha serpe coa cabeza cernada, rodando até converterse nunha bóla informe. Os tentáculos debatíanse e revirábanse con violencia, as follas vibraban e batucaban como tarrañolas, e os pétalos abríanse e fechábanse en convulsión. Á fin, as pólas estendéronse fláccidas e as vívidas cores volvéronse pálidas e tornáronse opacas, mentres un líquido branco e fedorento abrollaba do talo cernado.

Conan dexergaba fascinado o espectáculo, cando de socato un ruído ás súas costas lle fixo dar a volta en redondo coa espada no alto. O home que acababa de liberar achábase en pé e fitábao. Conan mirouno estupefacto. Os seus ollos non semellaban xa simples concas baleiras e sen expresión nun rostro esgotado. Escuros e pensativos, refulxían de vida e intelixencia, e a expresión de imbecilidade desaparecera da súa cara como se fose unha máscara. Tiña a cabeza estreita e ben formada, e a fronte alta e maxestosa. Era de porte maxestoso e aristocrático, o que se facía evidente tanto na súa figura espigada e esvelta como nas súas mans e pés de reducido tamaño. As primeiras palabras que dixo foron estrañas e sorprendentes.

—En que ano estamos? —preguntou en lingua de Koth.

—Hoxe é o décimo día do mes Yuluk, do ano da Gacela —respondeu Conan.

—Yagkoolan Ishtar! —murmurou o estranxeiro—. Dez anos! —Pasou a man pola fronte e sacudiu a cabeza, como para ceibar os miolos dunhas arañeiras—. Aínda o vexo todo confuso. Logo dun baleiro de dez anos, non se pode agardar que a mente comece a funcionar con claridade decontado. Quen es?

—Conan, nun tempo de Cimmeria e hoxe rei de Aquilonia.

Os ollos do outro revelaron sorpresa.

—Estás de brincadeira? E Numedides?

—Esganeino no seu propio trono a noite en que tomei a cidadela —retrucou Conan.

Unha certa inxenuidade na resposta do rei fixo que o estraño apertase os beizos.

—Perdón, Maxestade. Tería que agradecerche o servizo que me prestaches. Son como unha persoa que esperta de súpeto dun soño máis profundo que a morte e cheo de pesadelos máis terríbeis que o mesmo Inferno. Así e todo sei que me liberaches. Dime, por que cortaches o talo da planta Yothga no canto de arrincala de raíz?

—Porque aprendín hai tempo a evitar o contacto da miña carne con aquilo que os meus sentidos non comprenden —contestou o cimmerián.

—Fixeches ben —engadiu o outro—. Se conseguises arrincala, atoparías amarradas ás súas raíces cousas que nin sequera a túa espada conseguiría vencer. As raíces de Yothga saen do mesmo Inferno.

—Pero quen es ti? —preguntou Conan.

—A xente chamábame Pelias.

—Como! —berrou o rei—. Pelias o bruxo, o rival de Tsotha-lanti, que desapareceu da terra hai dez anos?

—Non exactamente da terra —retrucou Pelias con sorriso irónico—. Tsotha preferiu manterme vivo, con grillóns máis seguros que o ferro enferruxado. Encerroume aquí xunto con esta planta diabólica, cuxas sementes viaxaron polo negro cosmos de Yag o Maldito para non atopar máis terreo fértil que a corrupción inzada de vermes dos chans do Inferno.

»Non conseguía lembrar a miña maxia nin as palabras e símbolos do meu poder, pois esa maldita cousa abrazábame e zugaba o meu espírito coas súas caricias noxentas. Chuchaba o contido da miña mente día e noite, deixando o meu cerebro tan baleiro como unha xerra de viño rota. Dez anos! Que Ishtar nos protexa!

Conan non soubo que responder e seguiu agarrando o facho coa espada baixa. Era evidente que o home estaba tolo e, con todo, non había rastros de tolemia nos estraños ollos escuros que se pousaban tan tranquilos sobre el.

—Dime, está o bruxo negro en Khorshemish? Pero non, non é preciso que respondas. Os meus poderes comezan a espertar do seu letargo e percibo na túa mente unha gran batalla e un rei atrapado a traizón. E vexo a Tsotha-lanti cabalgando sen descanso cara a Tibor con Strabonus e mais o rei de Ophir. Mellor. As miñas artes acaban de acordar, aínda están febles de máis para enfrontarse a Tsotha. Necesito tempo para recuperar forzas e volver empregar os meus poderes. Saiamos deste inferno.

Conan fixo soar o seu feixe de chaves con desalento.

—A reixa da porta exterior está fechada cun ferrollo que só pode accionarse desde fóra. Sabes se hai algunha outra saída nestes túneles?

—Só unha que ningún dos dous ousariamos usar, ao ver que conduce cara a abaixo e non cara a arriba —dixo Pelias cun sorriso—. Mais non importa. Vaiamos botarlle unha ollada a esa reixa.

Dirixiuse cara á galería cos pasos inseguros de quen non empregou as pernas durante moito tempo, mais aos poucos as súas extremidades foron recuperando firmeza. Camiñando tras del, Conan dixo inquieto:

—Hai unha maldita e xigantesca serpe arrastrándose por este túnel. Andemos con coidado, non sexa que nos metamos na súa boca.

—Lémbroo moi ben —respondeu Pelias con ton triste—, sobre todo tendo en conta que fun obrigado a contemplar como engulía dez dos meus acólitos, que lle serviron como festín. É Satha, a Anciá, o animal favorito de Tsotha.

—É que Tsotha escavou estes abismos sen outro fin que o de gardar os seus malditos monstros? —preguntou Conan.

—Non os escavou el. Cando se fundou a cidade hai tres mil anos, xa existían nesta montaña e na súa contorna as ruínas dunha cidade antiga. O rei Khossus V, o seu fundador, edificou o seu palacio na montaña e, ao construír as adegas e os sotos, chegou até unha porta tapiada. Logo de derrubala, descubriu estes pasadizos, que eran tal e como os vemos agora. Mais o seu gran visir achou un final tan terríbel neles que Khossus, cheo de medo, mandou selar a entrada de novo. Dixo que o visir caera nun pozo, mais fixo encher as adegas e máis tarde el mesmo abandonou o palacio. Construíu outro nos arredores da cidade, que tamén abandonou estarrecido ao descubrir unha mañá un balor negro esparexido polo chan de mármore dos seus apousentos.

»Logo partiu con toda a súa corte á parte oriental do reino e ordenou levantar unha nova cidade. O palacio da montaña deixou de empregarse e axiña ficou reducido a ruínas. Cando Akkuto I restableceu as glorias perdidas de Khorshemish, edificou unha fortaleza aquí. A Tsotha-lanti foille encargada a tarefa de construír a cidadela escarlata e abrir outra vez o camiño cara a eses pasadizos. Calquera que fose o destino do gran visir de Khossus, Tsotha evitouno para si mesmo. Non caeu a ningún pozo, aínda que si descendeu a un, do que saíu cunha estraña expresión nos ollos que nunca o abandonou.

»Eu ollei ese pozo, mais nunca tentei procurar a sabedoría que garda. Son bruxo, máis vello do que calquera persoa podería pensar, mais tamén son humano. No que respecta a Tsotha, disque unha bailarina de Shadizar durmiu demasiado preto das ruínas prehumanas da montaña de Dagoth e que acordou entre os brazos dun demo negro. Daquela unión impía naceu un maldito híbrido ao que os homes chaman Tsotha-lanti.

De súpeto, Conan deitou un berro e botouse para atrás, tirando do seu compañeiro. Ante eles erguíase a silueta branca e resplandecente de Satha e os seus ollos refulxían cun odio eterno. Conan tensou todo o corpo para tentar un ataque desesperado: guindar a acha ardente contra aquel rostro de demo e logo descargar contra el un certeiro tallo de espada. Mais a serpe non o miraba. Por riba do seu ombro, semellaba estar a fitar o home chamado Pelias, que permanecía cos brazos cruzados, sorrindo. E nos enormes ollos da besta, fríos e amarelos, o odio foi deixando paso aos poucos a un intenso pavor... foi a única vez na súa vida que Conan viu aquela expresión nos ollos dun réptil. Deixando tras de si un remuíño como o que provoca unha forte ventada, a gran serpe desapareceu.

—Que viu para asustarse tanto? —preguntou Conan mirando para o seu compañeiro con inquietude.

—Os seres con escamas ven cousas que foxen dos ollos dos mortais —respondeu Pelias enigmaticamente—. Ti ves o meu disfrace carnal, mais ela ollou a miña alma espida.

Un calafrío percorreu as costas de Conan e preguntouse se, despois de todo, Pelias sería un ser humano ou simplemente outro demo dos abismos con máscara humana. Pensou en se cumpriría atravesar coa espada o corpo do seu compañeiro sen agardar máis. Pero mentres o pensaba, chegaron á reixa de ferro, que destacaba contra o resplandor dos fachos que había alén. O corpo de Shukeli permanecía aínda esborrallado contra os barrotes e cuberto de sangue carmesí.

Pelias riu e Conan escoitou a súa risada con desagrado.

—Polas cadeiras de marfil de Ishtar! Quen é o noso porteiro? Nin máis nin menos que o mesmísimo Shukeli, o nobre Shukeli, que pendurou os meus homes polos pés e lles arrincou a pel a tiras mentres ría a gargalladas! Estás a durmir, Shukeli? Por que estás tan teso? E por que a túa graxenta barriga está aberta como a dun porco adobado?

—Está morto —murmurou Conan, inquieto ao escoitar tan crueis palabras.

—Vivo ou morto —riu Pelias—, vainos abrir a porta.

Logo deu unha forte palmada coas mans e berrou:

—Levanta, Shukeli! Sae do inferno e érguete do chan sanguento! Ábrelles a porta aos teus amos! Dígoche que te ergas!

Un laio estarrecedor resoou nos túneles. Conan sentiu que o corpo se lle cubría de suor fría e os pelos se lle puñan de punta co pánico. O corpo de Shukeli comezou a moverse lentamente, estendendo as súas mans gordas como se fose unha crianza. A desapiadada risa de Pelias cortaba o ar como unha machada de pedra, mentres o corpo do eunuco tentaba pórse dereito agarrándose aos barrotes da reixa. Conan observou como o seu sangue se tornaba xeo e a medula dos seus ósos, auga. Os ollos desorbitados de Shukeli estaban vidrados e baleiros, e da gran fenda do seu bandullo as entrañas colgábanlle fláccidas até o chan. Os pés do eunuco enredábanse nas súas propias tripas mentres furgaba no cadeado, con movementos de autómata. Cando o cadáver comezaba a moverse, Conan pensou que o home estaba vivo por algunha casualidade. Mais non era así. Estaba morto... e levaba así moitas horas.

Pelias atravesou tranquilamente a porta aberta e o cimmerián lanzouse precipitadamente tras del, suando a mares e fuxindo daquela horríbel figura que se apoiaba cambaleando contra o enreixado que mantiña aberto. O bruxo pasou sen volver a vista e Conan seguiuno, alagado polo terror e a náusea. Non andara nin unha ducia de pasos cando un golpe xordo lle fixo dar a volta de todo. O cadáver de Shukeli xacía inmóbil aos pés da reixa.

—Xa cumpriu o seu labor e o Inferno lévao de novo —sinalou Pelias, satisfeito, simulando non notar o estremecemento que sacudía o poderoso corpo de Conan.

Conduciuno escaleiras arriba, a través da porta de bronce adornada coa caveira que coroaba a escalinata. Conan agarraba a espada, agardando a aparición dunha horda de escravos, mais o silencio reinaba na cidadela. Atravesaron o negro corredor e chegaron á galería que os incensarios perfumaban sen parar. Seguían sen ver ninguén.

—Os escravos e os soldados alóxanse na outra parte da cidadela —dixo Pelias—. Esta noite, co seu señor ausente, embebedaranse con viño ou con zume de loto.

Conan asexou por unha xanela en forma de arco o antepeito dourado que se abría sobre unha enorme terraza e proferiu un xuramento de sorpresa ao ver o escuro azul do ceo zarrapicado de estrelas. Acababa de saír o sol cando o guindaran ás entrañas da terra e atopábase naquel momento con que xa pasara a media noite. Non reparara no tempo que permanecera baixo terra. De socato, sentiu unha sede e unha fame terríbeis. Pelias conduciuno a un cuarto de cúpula dourada e chan de prata, cuxas paredes de lapislázuli estaban ateigadas de portas.

Cun suspiro de satisfacción, o bruxo esborrallouse sobre un diván de seda.

—Sedas e ouro de novo —dixo cun suspiro—. Tsotha pretende estar alén dos praceres da carne, pero é medio diaño. Eu son humano, malia as miñas negras artes. Gusto da comodidade e o bo viño... e diso valeuse Tsotha para atraparme. Sorprendeume indefenso por mor da bebida. O viño é unha maldición... Polo peito de marfil de Ishtar! Mentres eu falo del, resulta que o traidor está aquí! Amigo, sérveme un grolo... agarda! Esquecía que es un rei. Eu servireino.

—Que raio! —gruñiu Conan, enchendo unha copa de cristal e achegándolla a Pelias. Despois, levantando a xerra no alto, envorcou un bo grolo na boca cun suspiro de satisfacción.

—O can sabe o que é un bo viño —dixo Conan, limpando a boca coa man—. Pero, por Crom, Pelias! É que imos a ficar aquí sentados até que os soldados acorden e nos corten o pescozo?

—Non temas —respondeu Pelias—. Queres saber que foi de Strabonus?

Un escintileo azul ardeu nos ollos de Conan e o cimmerián apertou a empuñadura da súa espada con tanta forza que os seus cotenos se volveron brancos.

—Que ganas teño de verme cara a cara con el! —murmurou. Sobre unha mesa de ébano había un globo de cristal, grande e resplandecente. Pelias colleuno.

—O cristal de Tsotha. Un xoguete para crianzas, pero útil cando non hai tempo para ciencias maiores. Mira nel, Maxestade.

Pousouno sobre a mesa, ante os ollos de Conan. O rei viu abismos envolvidos en nubes que se facían cada vez máis profundos e extensos. Aos poucos, as nubes e a borraxeira fóronse esvaecendo para deixar paso a unha paisaxe familiar. Víanse grandes chairas que acababan nun río largo e tortuoso, tras do cal a chaira se transformaba nun cordal de montañas de pouca altura. Na beira setentrional do río erguíase unha cidade amurallada, protexida por un foxo que desembocaba en ambos os extremos do río.

—Por Crom! —exclamou o cimmerián—. É Shamar! Eses cans sitiárona!

Os invasores cruzaran o río e o seu campamento distinguíase na estreita chaira que separaba as montañas da cidade. Os seus guerreiros corricaban arredor das murallas e a lúa arrincaba pálidos escintileos ás súas cotas de malla. Das torres chovían frechas e pedras. Os soldados retrocedían unha e outra vez e logo volvían avanzar. Conan soltou un xuramento e nese momento a escena mudou. Entre a néboa aparecían os altos minaretes e as douradas cúpulas da cidade de Tarantia, onde reinaba a confusión. Viu os cabaleiros de Poitain vestidos con armaduras, os seus máis leais partidarios, que deixara a cargo da cidade. Estaban a atravesar a porta nas súas monturas, apupados e insultados pola multitude que se amoreaba nas rúas. Viu saqueos e pelexas, homes de armas coa insignia de Pellia no escudo, que dominaban as torres e paseaban polos mercados. E por riba de todo, como un cadro espectral, contemplou o rostro escuro e triunfante do príncipe Arpello de Pellia. Daquela as imaxes esvaecéronse.

—Maldición! —exclamou Conan—. O meu pobo vólvese contra min en canto dou a volta...!

—Non exactamente —retrucou Pelias—. Ouviron que morriches. Cren que ninguén os pode protexer dos inimigos de fóra nin da guerra civil. Naturalmente, recorren ao nobre máis poderoso para evitar os horrores da anarquía. Non se fían dos homes de Poitain, pois lembran outras guerras. E Arpello está de man, ademais de ser o príncipe máis poderoso do centro do reino.

—Cando eu volva a Aquilonia non será máis que un cadáver decapitado que podrecerá no Campo do Traidor —dixo Conan facendo rinchar os dentes.

—Mais antes de que consigas chegar á capital —lembrou Pelias—, talvez xa o consiga Strabonus. Ou polo menos os seus xinetes xa terán o teu reino devastado.

—Certo! —Conan percorría a estancia a grandes alancadas, igual que un león engaiolado—. Aínda co cabalo máis rápido, non podería chegar a Shamar antes do mediodía. E, unha vez alí, non podería facer máis que morrer xunto ao meu pobo cando a cidade caia, o que ocorrerá nun par de días como moito. De Shamar a Tarantia hai cinco xornadas dacabalo, aínda matando os corceis de esgotamento polo camiño. Antes de que puidese chegar á capital e reunir un exército, Strabonus estaría a derrubar as súas portas. Formar un exército vai ser un auténtico inferno... ao ouvir o rumor da miña morte, os meus malditos nobres haberán marchar aos seus condenados feudos. E posto que a xente expulsou a Trocero de Poitain, non hai ninguén que poida conter as ansias de Arpello de apoderarse da coroa... e do seu tesouro. Deixará o reino en mans de Strabonus a cambio dun trono de monicreque e, en canto Strabonus dea a volta, tramará unha conspiración. Pero os nobres non o apoiarán e Strabonus terá unha escusa para anexionar o reino sen máis explicacións. Por Crom, Ymir e Set! Se tivese ás para voar como un lóstrego a Tarantia...!

Pelias, que permanecía sentado tamborilando cos dedos sobre a mesa de xade, ficou en suspenso e ergueuse como guiado por un propósito determinado, á vez que instaba a Conan a seguilo. O rei obedeceu, mergullado en pensamentos negros, e o bruxo levouno fóra da estancia por unhas escaleiras de mármore e ouro que conducían ao pináculo da cidadela, á súa torre máis elevada. Era de noite e un forte vento sopraba polo ceo cuberto de estrelas, axitando os negros cabelos do cimmerián. De lonxe brillaban as luces de Khorshemish, aparentemente máis afastadas que as mesmas estrelas. Pelias amosábase ensimesmado e reservado, en comuñón coa grandeza fría e inhumana dos astros.

—Hai criaturas —dixo Pelias— non só na terra e nos mares, senón tamén no ar e nos confíns de ceo, seres que habitan apartados da terra e ignorados polos humanos. Con todo, para aquel que se ate ás palabras do Señor e aos Signos e ao Coñecemento que subxacen nelas, non son malignos nin inaccesíbeis. Observa e non teñas medo.

Ergueu as mans cara ao ceo e proferiu unha longa e misteriosa chamada, que pareceu reverberar sen fin no espazo e logo diminuíu de intensidade e esvaeceu, mais sen chegar a morrer do todo, como se se afastase cada vez máis, nalgún punto inimaxinábel do cosmos. No silencio que seguiu, Conan escoitou un súbito bater de ás sobre a súa cabeza e retrocedeu asustado cando unha criatura semellante a un morcego se pousou xunto a el. Puido ver como os seus grandes e tranquilos ollos ollaban para el á luz das estrelas. As descomunais ás debían de medir uns dez metros. Pero viu que non era un paxaro nin un morcego.

—Monta e parte —dixo Pelias—. Ao amencer estarás en Tarantia.

—Por Crom! —exclamou Conan—. Será todo isto un pesadelo do que hei acordar no meu palacio de Tarantia? E que será de ti? Non podo abandonarte á túa sorte entre tantos inimigos.

—Non te preocupes por min —respondeu Pelias—. Cando chegue o abrente, a xente de Khorshemish saberán que teñen un novo señor. Non vaciles en aproveitar o que os deuses che enviaron. Volveremos vernos na chaira de Shamar.

Cheo de dúbidas, Conan rubiu ao rugoso lombo do animal e agarrouse ao seu pescozo curvado, aínda convencido de estar inmerso nun pesadelo fantástico. Con grande estrépito das súas ás de titán, a criatura elevouse polo ar e o rei sentiu vertixe ao contemplar aos seus pés as luces da cidade.

4

A mesma espada que mata o rei corta as cordas que atan o imperio— Proverbio aquiloniano

As rúas de Tarantia bulían coa xente que ouveaba e axitaba os puños e as picas enferruxadas. Faltaba pouco para o abrente do segundo día tras da batalla de Shamar e os acontecementos sucedéranse con tanta precipitación que confundían a calquera. Por medios que só Tsotha-lanti coñecía, a noticia da morte do rei chegara a Tarantia seis horas despois da batalla. O resultado fora o caos. Os baróns abandonaran a capital do reino a galope para reforzar a defensa dos seus castelos contra os atacantes. O forte reino que creara Conan semellaba cambalear ao bordo da disolución e os plebeos e comerciantes tremían ante o inminente regreso do réxime feudal. O pobo pedía a berros un rei que os protexese tanto da súa propia aristocracia como dos inimigos externos. O conde Trocero, a quen Conan deixara ao mando da cidade, tentaba infundirlles confianza, mais o seu medo irracional facía que lembrasen as antigas guerras civís e como aquel mesmo conde sitiara Tarantia quince anos atrás. Polas rúas berrábase que Trocero traizoara o rei e que planeaba saquear a cidade. Os mercenarios comezaran a baleirar as vivendas, levando por diante mercadores que ouleaban a berros e mulleres estarrecidas.

Trocero eliminara os saqueadores, esparexera os seus cadáveres polas rúas, fixéraos regresar ao seu cuartel e arrestara os seus líderes. Porén, a xente seguía xulgando con precipitación e berraba que o conde provocara os disturbios en beneficio propio.

O príncipe Arpello compareceu ante o confundido consello e anunciou que estaba disposto a facerse cargo do goberno da cidade até que se decidise quen ía ser o novo rei. Conan non tiña ningún fillo. Mentres debatían, os seus axentes influíron con sutileza no pobo, que se agarraba a calquera retallo de realeza. O consello escoitou a treboada que había fóra do palacio, onde a multitude ruxía, aclamando a Arpello como Salvador. E rendeuse.

Nun comezo Trocero negouse a acatar a orde de entregar o mando, mais o pobo botóuselle enriba, entre asubíos e ouveos, guindándolles pedras e lixo aos seus cabaleiros. Ao ver a inutilidade dunha batalla campal cos defensores de Arpello naquelas condicións, Trocero tirou o cetro ao rostro do seu rival, colgou os xefes dos mercenarios na praza como último acto oficial e saíu dacabalo da cidade pola porta sur, á fronte dos seus mil cincocentos cabaleiros armados. Ao fecharse estrepitosamente as portas ás súas costas, a suave máscara de Arpello caeu, revelando o sinistro aspecto dun lobo famento.

Ao achárense os mercenarios esgazados ou agochados nos seus barracóns, os seus eran os únicos soldados de Tarantia. Montado sobre o seu cabalo de batalla no medio da gran praza, Arpello proclamouse a si propio rei de Aquilonia entre o clamor da multitude enganada.

O chanceler Publius, que se opuxo á mudanza, foi guindado aos alxubes. Os comerciantes, que saudaran con alivio a proclamación dun rei, ficaron consternados ao ver que a primeira acción do monarca era esixirlles un tributo abusivo. Seis comerciantes, enviados en delegación de protesta, foron prendidos e decapitados sen máis demora. A esta execución seguiuna un perplexo silencio. Os comerciantes, como adoita ser o seu hábito ao enfrontarse cun poder que non poden controlar con cartos, caeron prostrados sobre os seus grosos bandullos e lamberon as botas do opresor.

O pobo desentendeuse do destino dos comerciantes, mais comezou a murmurar cando descubriu que os soldados pelianos, baixo a escusa de manter a orde, eran tan perversos como os bandidos turanianos. Choveron as queixas por extorsión, asasinato e pillaxe contra Arpello, que instalara a súa residencia no palacio de Publius, porque os desesperados conselleiros, condenados por orde súa, defendían o palacio real contra os soldados. Tomara posesión do palacio do pracer e as concubinas de Conan foron arrastradas até a súa morada. A xente murmurou ao ollar aquelas belezas reais retorcéndose nas brutais mans dos seus secuestradores ataviados con armaduras de ferro: as doncelas de ollos escuros de Poitain, as esveltas raparigas de negros cabelos de Zamora, de Zingara e de Hyrkania, as brithuniás de cabelos louros, todas choraban de espanto e de vergoña, porque non estaban afeitas á brutalidade.

A noite caeu sobre a cidade perplexa e turbulenta e, antes da media noite, estendeuse misteriosamente polas rúas a nova de que os de Koth venceran e arremetían agora contra os muros de Shamar. Alguén do misterioso servizo secreto de Tsotha falara de máis. O medo sacudiu a xente como un terremoto e nin sequera pararon a pensar na bruxaría que fixera posíbel que as noticias se transmitisen a tal velocidade. Precipitáronse ante as portas de Arpello, esixíndolle que marchase cara ao sur e fixese retroceder o inimigo até o outro lado do Tibor. El podería sinalar sutilmente que non tiña forzas dabondo e que non podería formar un exército até que os baróns recoñecesen como xusta a súa coroación. Mais estaba bébedo de poder e riu na súa cara.

Un estudante novo chamado Athemides subiu a un pedestal na praza e acusou a Arpello de ser un instrumento de Strabonus e pintou un retrato ben realista de como sería a vida baixo o mandato kothián con Arpello de sátrapa. Antes de que puidese rematar, a xente comezou a ouvear xa de temor e a griñir de rabia. Arpello enviou os seus soldados para que prendesen o mozo, mais a xente avisouno e fuxiu con el, e conseguiron evitar os seus perseguidores coa axuda de pedras e gatos mortos. Un ballón de frechas acabou co tumulto e unha carga de xinetes sementou a praza de cadáveres, mais Athemides saíu da cidade ás agachadas para pedirlle a Trocero que volvese tomar Tarantia e viñese na axuda de Shamar.

Athemides atopou a Trocero cando este estaba a levantar o campamento fóra dos muros da cidade, listo para marchar cara a Poitain, no afastado extremo suroeste do reino. Aos insistentes rogos do mozo respondeu que non tiña a forza necesaria para tomar Tarantia, nin sequera se puidese contar coa axuda do xentío que moraba nela, nin a suficiente para enfrontarse a Strabonus. Ademais, os avarentos nobres saquearían Poitain ás súas costas mentres pelexaba contra os kothiáns. Morto o rei, cada home debía protexer o seu. Cabalgaba cara a Poitain para defenderse o mellor posíbel de Arpello e dos seus aliados estranxeiros.

Mentres Athemides negociaba con Trocero, a xente percorría a cidade con furia desesperanzada. O pobo xuntábase baixo a gran torre do palacio real e ouleaba o seu odio contra Arpello, que permanecía nas ameas e ría mentres os seus arqueiros se colocaban tras dos parapetos, coas béstas preparadas.

O príncipe de Pellia era un home rexo de estatura mediana e o rostro severo e sombrizo. Era un intrigante, mais tamén un loitador. Baixo o seu xibón de seda, os seus faldróns con adornos metálicos e as mangas con encaixes brillaba o aceiro brunido. O seu cabelo longo e negro era rizado. Levábao perfumado e suxeito pola parte de atrás cunha fita de tea prateada, mais do cinto penduraba unha enorme espada, cuxa empuñadura de pedraría estaba desgastada xa por mor das batallas e campañas.

—Idiotas! Ouveade canto queirades! Conan está morto e Arpello é o rei!

Que importaba se toda Aquilonia se unía na súa contra? Tiña homes dabondo para defender os poderosos muros até que chegase Strabonus. Mais Aquilonia estaba dividida en contra de si mesma. Os baróns pelexaban uns contra os outros para facerse cos tesouros dos seus veciños. Arpello só tiña que se enfrontar co xentío desarmado. Strabonus abriríase camiño entre as febles posicións dos baróns en guerra como o esporón dunha galera entre a escuma e, até a súa chegada, o único que tiña que defender e conservar no seu poder era a capital do reino.

—Idiotas! Arpello é o rei!

O sol erguíase sobre as torres do leste. No ceo carmesí apareceu unha minúscula mancha voadora que medrou até adquirir o tamaño dun morcego e logo o dunha aguia. A continuación todos os que o viron comezaron a deitar berros de abraio, xa que por riba das murallas de Tarantia descendeu de socato unha figura que os homes só coñecían a través de lendas medio esquecidas e das súas ás titánicas saltou unha figura humana, mentres o animal grallaba ao pasar por riba da gran torre. Logo, cun bater atronador de ás marchou e a xente capelexou, pensando que estaban a soñar. Mais nas ameas víase un home de aspecto bárbaro, medio espido e luxado de sangue, que brandía unha grande espada. E da multitude elevouse un ruxido que fixo que as propias torres cambaleasen:

—O rei! É o rei!

Arpello estaba totalmente atordado. Logo, cun berro, desenvaiñou a espada e saltou cara a Conan. Cun ruxido de león, o cimmerián parou o golpe da folla que asubiaba no ar e, deixando caer a súa propia espada, agarrou o príncipe e levantouno sobre a súa cabeza, sosténdoo polo pescozo e as pernas.

—Leva as túas conspiracións ao inferno! —ruxiu e guindou lonxe o príncipe de Pellia, como se fose un saco de sal, que se esborrallou desde unha distancia de corenta metros.

A xente retrocedeu mentres o corpo se precipitaba no baleiro e se esnaquizaba no lastrado de mármore, zarrapicando sangue e miolos, e ficaba alí esmagado coa armadura feita cachizas, como un escaravello pisado.

Os arqueiros da torre acovardáronse e perderon o sangue frío. Fuxiron e os conselleiros asediados saíron do palacio e a multitude esnaquizounos chea de frenesí. Os cabaleiros e os homes de armas pellios tentaron pórse a salvo nas rúas, mais os habitantes esgazáronos. A loita invadía a cidade, os cascos empenados e as viseiras de aceiro sacudíanse violentamente entre as desordenadas cabezas e logo desaparecían. As espadas debatíanse freneticamente nun ondulante bosque de picas e, por riba de todo iso, elevábase o ruxido do xentío e mesturábanse os berros de aclamación cos ouveos que manifestaban a súa sede de sangue e os laios de agonía. E moi por riba de todo aquilo, a figura espida do rei sacudíase e oscilaba sobre as vertixinosas ameas, estremecido por unha risa grotesca que se mofaba de todos: do xentío e dos príncipes e mesmo de si mesmo.

5

Un arco longo e un arco forte, fagamos que o ceo escureza!
A corda na fenda, a frecha na orella e o rei de Koth como albo!— Canción dos arqueiros bosonianos

O solpor reflectíase sobre as plácidas augas do Tibor, que bañaban os bastións do sur de Shamar. Os defensores, con olleiras no rostro, sabían que moi poucos deles verían o seguinte abrente. Os pavillóns dos que montaban o sitio ateigaban a chaira, como se fosen milleiros de manchas. Os habitantes de Shamar non conseguiran evitar que cruzasen o río, xa que os dobraban en número. As barcazas encadeadas unhas ás outras formaban unha ponte pola que o invasor vertía sen tregua as súas hordas. Strabonus non se atreveu a seguir a súa marcha cara ao interior de Aquilonia, co que deixou Shamar ás súas costas sen conquistala. Enviara terra dentro os seus veloces xinetes, os spahis, para que arrasasen a rexión. Montara na chaira tamén as súas máquinas de asedio. Tiña fondeada no medio do río unha pequena frota de barcas que Amalrus lle fornecera e que chegaban até a muralla pegada á corrente de auga. Algúns daqueles botes foran afundidos por pedras que deixaran caer desde a cidade, que atravesaran as cubertas e racharan as súas táboas con violencia, mais o resto permanecía no seu sitio e, desde as proas e os topes dos mastros, protexidos por parapetos, os lanceiros disparábanlles ás torres que daban ao río. Eran shemitas, nacidos co arco na man, aos que non podía equipararse ningún arqueiro aquiloniano.

Pola parte que daba á terra, as catapultas lanzaban unha chuvia de coios e troncos de árbore, que caía entre os defensores atravesando tellados e esmagando seres humanos como se fosen escaravellos. Os arietes golpeaban as portas sen descanso. Os zapadores furaban a terra como toupas e as súas minas avanzaban baixo as torres. A parte superior do foxo fora rodeada cunha presa e, unha vez baleirado da auga que contiña, fora enchido con coios, terra e tamén con cabalos e homes mortos. Ao pé das murallas amoreábanse as figuras vestidas con cota de malla, que golpeaban as portas, colocaban escadas e empurraban torres de asalto ateigadas de lanceiros contra as torres da muralla.

Na cidade xa se abandonara toda esperanza. Había apenas cincocentos homes resistindo o ataque de corenta mil guerreiros. Non chegaran noticias do reino, cuxo posto máis avanzado era a cidade. Conan estaba morto, segundo berraban os invasores. Só as fortes murallas e o valor desesperado dos defensores os mantivera baixo control durante tanto tempo, pero aquela situación non se mantería sempre. O muro occidental era unha morea de entullo sobre o que os defensores tropezaban, pelexando corpo a corpo cos invasores. Os demais muros empezaban a esborrallarse xa debido ás minas cavadas baixo eles e as torres inclinábanse como bébedas.

Os atacantes xa se xuntaban para arremeter. Soaron os olifantes, os soldados vestidos de aceiro ordenáronse para o combate na chaira. As torres de asalto, recubertas de peles de touro, comezaron a rodar con estrépito. A poboación de Shamar viu os estandartes de Koth e de Ophir, ondeando un xunto ao outro, no centro, e distinguiu a figura delgada e sinistra de Amalrus, coa súa cota de malla dourada e a silueta gorda de Strabonus, cuberta por unha armadura negra, entre os seus relucentes cabaleiros. E entre ambos os dous ollábase unha persoa que fixo que os máis valentes palidecesen de terror: unha figura de voitre cunha túnica translúcida. Os lanceiros adiantáronse, espallándose sobre o terreo como as ondas escintilantes dun río de aceiro líquido. Os cabaleiros galoparon cara á fronte, coas lanzas levantadas e os estandartes ao vento. Os guerreiros que estaban sobre os muros respiraron fondo, encomendáronlle as súas almas a Mitra e agarraron forte as súas armas esporteladas e luxadas de sangue.

Logo, sen ningún sinal de aviso, un toque de corneta interrompeu o estrépito. Un batucar de pezuños acompañou o estrondo das hostes lanzadas ao ataque. Ao norte da chaira que cruzaba o exército erguíanse unha serie de pequenos outeiros que se facían máis altos cara ao norte e cara ao oeste, igual que escaleiras xigantes. Entón, descendendo por aqueles outeiros como a axitación no mar que anuncia o temporal, irromperon os spahis que estiveran devastando a rexión, agachados sobre as súas monturas, esporeándoas con forza e, detrás deles, víase o sol reflectido sobre un exército de aceiro en movemento. Avanzaron até ficar totalmente visíbeis, saíndo das foces. Eran xinetes con cota de malla e, ondeando sobre eles, o gran león do estandarte de Aquilonia.

Un enorme balbordo fendeu o ceo, procedente dos homes que observaban a escena, electrizados desde as torres. Na súa éxtase, os guerreiros fixeron chocar as súas espadas esporteladas contra os abolados escudos e os habitantes da cidade, farrapentos esmoleiros e ricos comerciantes, rameiras con capas coloradas e damas envolvidas en sedas e saténs, caeron de xeonllos e aclamaron a Mitra con xúbilo, vertendo bágoas de gratitude que lles enchoupaban o rostro.

Strabonus, que daba ordes freneticamente xunto con Arbanus, para rodear as liñas do exército e así enfrontarse á inesperada ameaza, gruñiu:

—Aínda os dobramos en número, a menos que teñan escondidas reservas nos outeiros. Os homes das torres de asalto poden protexer os da cidade. Eses son poitaneses. Deberiamos supor que Trocero tentaría algunha arroutada como esta.

Amalrus exclamou sen dar creto:

—Vexo a Trocero e o seu capitán Próspero... pero quen cabalga entre eles?

—Que Ishtar nos protexa! —dixo cun berro Strabonus, palidecendo—. É o rei Conan!

—Estás tolo! —berrou Tsotha, axitándose convulsivamente—. Conan leva días no ventre de Satha!

Detívose en seco, mirando como un louco a tropa que se dispersaba en filas pola chaira. Non era posíbel confundir aquela xigantesca figura con armadura negra e adornos dourados que montaba un gran corcel negro, que galopaba baixo os pregues sedosos do grande estandarte que ondeaba ao vento. Dos beizos de Tsotha saíu un berro de furia felina, que lle salpicou a barba rizada. Pola primeira vez na súa vida, Strabonus viu o bruxo totalmente trastornado e iso deixouno estarrecido.

—Aquí hai bruxaría! —ouveou Tsotha, que peiteaba a barba sen parar—. Como pode ser que foxa e chegue a tempo para volver tan axiña cun exército? Isto é obra de Pelias, maldito sexa! Noto a súa man nisto! Maldito sexa eu por non matalo cando puiden!

Os reis ficaron aparvados ante a mención dun home que crían morto desde había dez anos e o pánico que amosaban os líderes fixo efecto nas tropas. Todos recoñeceron o xinete do corcel negro. Tsotha advertiu o terror supersticioso dos seus homes e a furia deulle un aspecto infernal ao seu rostro.

—Ao ataque! —ouveou, sacudindo os seus brazos fracos—. Aínda somos os máis fortes! Carguemos e esmaguemos eses cans! Aínda podemos festexar a vitoria nas ruínas de Shamar esta mesma noite! Oh, Set! —levantou as mans e invocou o deus-serpe para horror do propio Strabonus—. Asegúranos a vitoria e xuro que che hei ofrecer cincocentas virxes de Shamar retorcéndose no seu propio sangue!

Entrementres, o exército inimigo dispersouse pola chaira. Xunto aos cabaleiros viña o que parecía un segundo exército irregular montado sobre cabalos rápidos. Desmontaron e formaron a pé: eran os impasíbeis arqueiros bosonianos e os hábiles lanceiros de Gunderland, coas súas leonadas melenas que se vían baixo os helmos de aceiro.

O exército que reunira Conan nas loucas horas que seguiran o seu regreso á capital era unha hoste multicolor. Conseguira con grandes esforzos apartar o enfurecido xentío dos soldados pellios que se defendían nos muros exteriores de Tarantia e enrolounos ao seu servizo. Enviou un correo urxente a Trocero para que regresase. Sendo o sur o núcleo do exército, precipitouse nesa dirección, varrendo toda a rexión para buscar recrutas e xinetes. Os nobres de Tarantia e da comarca que a rodeaba engrosaron as súas filas e enrolaran xente en todas as vilas e castelos que había de camiño. Pero só conseguira reunir unha forza insignificante comparada coa das hostes invasoras, malia a superior calidade do seu aceiro.

Seguírono mil novecentos xinetes con armadura, cuxo groso estaba composto por cabaleiros poitaneses. A infantaría estaba composta polos restos de mercenarios e soldados profesionais que traballaban para os nobres leais: cinco mil arqueiros e catro mil lanceiros. Este exército avanzaba en orde, en primeiro lugar os arqueiros, logo os lanceiros e, tras deles os cabaleiros, avanzando todos a un tempo.

Arbanus ordenou as súas filas para enfrontarse a eles e o exército aliado desprazouse para adiante como un escintilante océano de aceiro. Os que observaban desde os muros da cidade estremecéronse ao ver a inmensa hoste, que superaba enormemente á dos salvadores. En primeiro lugar marchaban os arqueiros shemitas, logo os lanceiros kothiáns, a continuación os cabaleiros de Strabonus e Amalrus coas súas cotas de malla. O que Arbanus tentaba era obvio. Quería empregar os seus homes de a pé para varrer a infantaría de Conan e abrir así unha fenda para lanzar unha poderosa carga da súa forte cabalaría.

Os shemitas comezaron a disparar a catrocentos metros e as frechas caeron como unha chuvia despois de percorrer o espazo que separaba os dous exércitos, e escureceron o sol. Os arqueiros do oeste, adestrados durante miles de anos de guerra sen cuartel contra os salvaxes pictos, seguiron avanzando impávidos, fechando filas a medida que ían caendo os seus camaradas. Dobrábanos varias veces en número e o arco shemita tiña maior alcance, mais en canto a precisión os bosonianos non eran inferiores aos seus inimigos e equilibraban a pura destreza no manexo do arco coa súa moral máis elevada e a súa excelente armadura. Cando estiveron á distancia axeitada dispararon as frechas e os shemitas caeron a moreas. Os guerreiros de barbas negras, coas súas cotas de malla liviás, non podían soportar o castigo como os bosonianos, cuxa armadura era máis resistente. Disolvéronse tirando os arcos ao chan e a súa fuxida provocou a desorde entre as filas de lanceiros kothiáns que os seguían.

Ao faltarlles o apoio dos arqueiros, estes homes armados caeron a centos ante os dardos dos bosonianos e, ao cargar desordenadamente na procura do corpo a corpo, foron recibidos polas xavelinas dos lanceiros. Non había infantaría capaz de perturbar os salvaxes homes de Gunderland, cuxa terra natal, a provincia máis ao norte de Aquilonia, estaba a só un día dacabalo das fronteiras de Cimmeria a través da fronteira bosoniana. Criados para a loita, eran o pobo máis puro entre todos os hyborianos. Os lanceiros kothiáns, confundidos polas baixas que producira a chuvia de frechas, foron esnaquizados e retrocederon en desbandada.

Strabonus ruxía de furia ao ver rexeitada a súa infantaría e ordenou a berros que se fixese unha carga xeral. Arbanus puxo obxeccións, sinalando que os bosonianos estaban a reorganizarse á fronte dos cabaleiros aquilonianos, que permaneceran inmóbiles sen baixar dos seus corceis durante o enfrontamento. O xeneral aconsellou unha retirada temporal para facer que os cabaleiros saísen da cobertura que lles fornecían os arqueiros, mais Strabonus estaba tolo de furia. Ollou para as extensas filas relucentes dos seus cabaleiros, contemplou o puñado de figuras cubertas con cotas de malla que se lle opuñan e ordenoulle a Arbanus que dese o sinal de ataque.

O xeneral encomendoulle a súa alma a Ishtar e fixo soar o olifante dourado. Cun ruxido atronador, o bosque de lanzas formou e a inmensa hoste arremeteu, cruzando a chaira, cada vez con maior impulso. Toda a planicie vibraba baixo a estrondosa avalancha de pezuños e o brillo do ouro e do aceiro cegou os que observaban desde as torres de Shamar.

Os escuadróns asucaron as amaiadas ringleiras de lanceiros, atropelando igualmente amigos e inimigos e precipitáronse baixo os refachos de dardos que disparaban os bosonianos. Cruzaron a planicie con ruído atronador, resistindo encarnizadamente o trebón que sementaba o seu camiño de relucentes cabaleiros como se fosen follas caídas no outono. Logo irrompería coas súas monturas por entre os bosonianos, segándoos como trigo. Mais a carne non podía soportar durante moito tempo a chuvia de morte que os fería e ruxía violentamente entre as súas ringleiras. Os arqueiros seguían en pé, inmóbiles, ombro con ombro, as pernas firmes, disparando frecha tras frecha como un só, berrando ordes a voz viva.

Toda a primeira fila de cabaleiros desapareceu e, tropezando cos brandos corpos de cabalos e xinetes, os seus camaradas cambalearon e caeron para adiante. Arbanus morrera, tiña unha frecha na gorxa e o seu cranio fora esmagado polos cascos do seu cabalo moribundo. A confusión percorreu as desordenadas hostes. Strabonus berraba unha orde, Amalrus outra e todos sentían o terror supersticioso que espertara neles ao ver a Conan.

E mentres as hostes se amoreaban, confusas, soaron as trompetas de Conan e a través das filas abertas dos arqueiros lanzouse ao ataque a terríbel carga dos cabaleiros aquilonianos.

Os exércitos foron sacudidos polo que parecía un tremor de terra, que fixo que se estremecesen as torres inclinadas de Shamar. Os desorganizados escuadróns dos invasores non podían deter o avance da cuña de sólido aceiro ourizada de lanzas que se precipitou contra eles como un raio. As longas lanzas dos atacantes machucaron as súas filas e os cabaleiros de Poitain introducíronse até o corazón das hostes inimigas manexando as súas terríbeis espadas con ambas as mans.

O fragor e o estrépito do aceiro era como o dun millón de mazos que golpeaban un número igual de bigornias. Os que miraban desde as murallas estaban aparvados e enxordecidos polo estrondo. Aferrábanse ás ameas e observaban o fervente remuíño de aceiro, no que se sacudían violentamente os penachos que lograban elevarse por entre as brillantes espadas. Os estandartes cambaleaban e caían.

Amalrus caeu e morreu baixo os cascos dos cabalos, co ombreiro partido en dous pola espada de Próspero. As tropas dos invasores rodearan os mil novecentos cabaleiros de Conan, mais arredor desta compacta cuña, que cada vez se introducía máis e máis na formación menos compacta dos seus inimigos, todos os cabaleiros de Koth e de Ophir se xuntaban para atacala en balde. Non podían rompela.

Os arqueiros e lanceiros, logo de librarse da infantaría kothiá que quedara desfeita e fuxía desordenadamente pola planicie, achegáronse aos extremos do campo de batalla, disparando de preto e precipitándose a acoitelar e rachar cos seus coitelos as cinchas e os ventres dos cabalos, e espichar os xinetes nas súas lanzas longas.

Conan, na punta da cuña de aceiro, deitaba o seu berro de guerra bárbaro e brandía a súa enorme espada describindo brillantes arcos de morte, que non se detiñan ante os helmos de aceiro e as cotas de malla. Montado no seu cabalo, introduciuse entre a marea de atronador aceiro dos seus inimigos, e os cabaleiros de Koth fecharon filas tras del, deixándoo illado dos seus guerreiros. Conan golpeaba como o raio, introducíase violentamente entre as filas con forza e velocidade e chegou até Strabonus, que estaba lívido entre as súas tropas de palacio. Nese momento a batalla ficou equilibrada xa que, sendo máis as súas tropas, Strabonus aínda tiña a oportunidade de arrincar a vitoria dos xeonllos dos deuses.

Mais cando viu o seu maior inimigo á distancia dun brazo, deu un berro e arremeteu ferozmente coa machada. Esta bateu con estrépito contra o helmo de Conan, facendo saltar faíscas, mais o cimmerián retrocedeu e devolveu o golpe. O gume da súa espada, dun metro de longo, esmagou o casco e o cranio de Strabonus e o corcel do rei retrocedeu rinchando e guindou fóra da sela un corpo fláccido e desgairado. Un inmenso clamor xurdiu das hostes, que vacilaron e retrocederon. Trocero e as súas tropas, con estocadas furiosas, abríronse paso en dirección a Conan e o grande estandarte de Koth veuse abaixo. E entón, por detrás dos aparvados e esnaquizados invasores, elevouse un inmenso clamor e a labarada dun enorme incendio. Os defensores de Shamar fixeran unha saída á desesperada, esnaquizaran os homes que obstruían as portas e agora corricaban con furia entre as tendas dos asediadores mentres acababan cos membros do campamento, incendiaban os pavillóns e derrubaban as máquinas de asedio. Esta foi a pinga que fixo rebordar o vaso. O relucente exército fuxiu a fume de carozo e os furiosos conquistadores esmagábanos na súa fuxida.

Os fuxitivos precipitáronse cara ao río, mais os efectivos que compuñan a pequena frota, acosados con fereza polas pedras e as setas que disparaban os cidadáns, soltaron amarras e remaron cara á beira sur, abandonando os seus camaradas ao seu destino. Moitos deles gañaron a ribeira precipitándose polas barcazas que servían de ponte, até que os homes de Shamar cortaron as amarras e as apartaron da praia. Entón a loita deveu en carnizaría. Os invasores, empurrados até o interior do río, no que afogaban dentro das súas armaduras, ou derrubados a tallos ao longo da ribeira, perecían a milleiros. Prometeran non dar cuartel. Tampouco o recibiron.

Desde o pé do outeiro até as beiras do Tibor, a chaira estaba inzada de cadáveres e o río, tinguido de vermello, discorría ateigado de mortos. Dos mil novecentos cabaleiros que cabalgaran cara ao sur con Conan, apenas quedaron con vida cincocentos que puidesen gabarse das súas cicatrices e a matanza de arqueiros e lanceiros foi estarrecedora. Mais a numerosa e brillante hoste de Strabonus e Amalrus foi exterminada e os que fuxiron foron menos que os que morreron.

Mentres se prolongaba a matanza ao longo do río, tiña lugar o último acto dun encarnizado drama na ribeira oposta. Entre os que cruzaran a ponte de barcazas antes de que fose destruída achábase Tsotha, que galopaba como o vento sobre un corcel escuálido, de aspecto estraño, cuxa velocidade non podería igualar un cabalo deste mundo. Fuxindo sen descanso, deixando atrás amigos e inimigos, chegou á beira sur e entón, ao volver a vista, descubriu unha silueta enxoita sobre un alazán negro que o perseguía furiosamente. Xa cortaran as amarras e as barcazas comezaban a separarse entre si, á deriva, mais Conan avanzou con temeridade, facendo saltar o seu corcel dun bote a outro como un home que saltase dun cadorno de xeo flotante a outro. Tsotha berrou unha maldición, mais o enorme cabalo deu un último salto, rinchando polo esforzo e gañou a ribeira sur. O bruxo iniciou a fuxida cara á pradaría e tras del o rei, cabalgando furiosamente, en silencio e brandindo a enorme espada que ía deixando un rastro de pingas de cor carmesí. E así seguiron a presa e o cazador, aínda que o corcel negro non conseguía achegarse por moito que estirase a fondo cada un dos seus músculos e nervios. Galoparon por unha terra sobre a que se puña o sol e unha luz esvaída proxectaba sombras enganosas, até que a vista e o son da matanza esvaeceron tras deles. Naquel momento apareceu no ceo un punto negro que ao achegarse se converteu nunha enorme aguia. Planeou vertixinosamente sobre a cabeza do cabalo de Tsotha. Este rinchou e enrabechouse, lanzando fóra da sela o seu xinete.

O vello Tsotha púxose en pé para enfrontarse co seu perseguidor. Tiña os ollos dunha serpe enlouquecida e o seu rostro semellaba unha máscara de furia animal. Levaba en cada man algo que brillaba, algo que Conan sabía que contiña a morte.

O rei desmontou e adiantouse cara ao seu inimigo, brandindo a súa enorme espada, mentres que a cada paso que daba resoaba o ruído metálico da súa armadura.

—Volvémonos atopar, feiticeiro! —dixo cun sorriso salvaxe.

—Afástate de min! —berrou Tsotha como un chacal enfurecido polo sangue—. Heiche arrincar a pel dos ósos! Non poderás vencerme e, malia que me cortases en anacos, a miña carne volvería xuntarse cos ósos para perseguirte até a morte! Recoñezo a man de Pelias en todo isto, pero desafíovos a ambos os dous! Son Tsotha, fillo de...

Conan abalanzouse sobre el cos ollos medio fechados e a espada na man.

A destra de Tsotha avanzou e o rei esquivou rapidamente algo que pasou sobre a súa cabeza protexida polo helmo e queimou a area cun resplandor de lume diabólico. Antes de que Tsotha puidese lanzar o outro globo coa man esquerda, a espada de Conan cernoulle o delgado pescozo. A cabeza do feiticeiro saltou dos ombros deixando fuxir un chorro de sangue e a figura vestida con túnica vacilou e finalmente esborrallouse como se estivese bébeda. No entanto, os seus ollos enlouquecidos fitaron a Conan cunha luz salvaxe, a boca torcéuselle nun aceno sinistro e as súas mans axitáronse como se procurasen a cabeza cortada. E entón, cun rápido movemento de ás, algo caeu desde o ceo... era a aguia que atacara o cabalo de Tsotha. Coas súas poderosas poutas colleu a cabeza sanguenta e lanzouse cara ao espazo. Conan ficou demudado de espanto, pois da gorxa da aguia saíu unha gargallada humana que lembraba a voz de Pelias, o feiticeiro.

Algo horríbel aconteceu daquela, pois o corpo sen cabeza púxose de pé sobre a area e, cambaleando sobre as súas pernas, loitou de xeito estarrecedor para dirixirse coas mans estendidas cara ao punto negro que se afastaba ás présas no ceo escuro. Conan ficou petrificado, até que a figura vacilante desapareceu na borraxeira que tinxía de vermello a pradaría.

—Crom! —xurou cun estremecemento dos seus poderosos ombros—. Que vaian ao inferno coas pelexas entre feiticeiros! Pelias portouse ben comigo, mais preferiría non velo máis. Que me traian unha espada limpa e un inimigo igualmente limpo para podela chantar nel. Maldición! O que non daría eu por unha xerra de viño!

Créditos

Títulos orixinais:
Red Nails, Jewels of Gwahlur, The Phoenix on the sword, The Scarlet citadel.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Tomás González Ahola
Revisión da edición en papel:
Equipo de Urco Editora
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel:
outubro de 2011
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

A versión orixinal en papel deste título recibiu unha axuda da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, Dirección Xeral de Creación e Difusión da Cultura, na convocatoria para o ano 2010, consistente no 71% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa