Biblioteca Conan
Volume 1

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

INTRODUCIÓN

Todos os heroes dos pulp magazines están cortados por un patrón semellante: son fortes, intelixentes, áxiles, guapos... a fin de contas son heroes, que se lles vai pedir? Este tampouco é lugar para contar mentiras, logo non imos negar o feito obvio de que Conan é un heroe prototípico da literatura barata dos anos trinta do século XX. Poderiamos intentar encher unhas poucas páxinas defendendo a orixinalidade de Howard e inventando escusas máis ou menos críbeis sobre os relatos de Conan mais, querido lector, iso está completamente fóra dos nosos obxectivos nesta colección, polo que imos aforrar unha pouca tinta.

Posta xa sobre a mesa esta premisa, preguntaraste cal é o motivo que nos moveu ao inxente traballo de traducir e editar en galego os contos completos sobre este prototípico bárbaro sacado das páxinas de papel barato de Weird Tales e outras revistas da mesma corda. Cal é a mensaxe transcendental que nos pode traer esta escolma de relatos de heroes, aventuras, rapina e sangue? E ben, a resposta é bastante sinxela. A nosa intención non é outra que a de divertir, entreter e, como non, gañarnos vida, a mesma que movía os editores e os escritores dos pulps.

Os contos de Conan non son moralmente exemplares e tampouco politicamente correctos. Este singular bárbaro é iso, un bárbaro e, aínda que posúe un certo código ético (claro está, sempre é o bo), entre as súas andanzas polos reinos hyborianos cóntanse múltiples episodios de pirataría, traizón, conspiración, roubos e unha longa lista de comportamentos moralmente reprobábeis. Houbo que agardar moitos anos para que no xénero fantástico se comezase a desenvolver un tratamento de personaxes máis sofisticado pero, claro está, cando isto aconteceu, os autores xa non tiñan que vivir de vender os seus contos a adolescentes que mercaban as revistas principalmente polas súas portadas eroticamente suxestivas. Logo, para resumir, o que atoparás nestas páxinas e nas dos seguintes catro volumes desta biblioteca completa de relatos de Conan son historias sinxelas, escritas con gran pericia literaria, iso si, pero igualmente escritas cos prexuízos, a moralidade e as ideas doutro tempo e para un público completamente diferente. E o máis importante de todo, son historias coas que o seu autor intentaba levar un prato de comida á súa mesa, non gañar premios literarios.

A figura de Conan é se cadra a máis coñecida entre todos os heroes dos pulps, principalmente polas súas adaptacións á banda deseñada da man de Marvel Comics e máis tarde ao cinema, da man de John Milius, director igual de xenial e incomprendido que Robert E. Howard. O grave problema de ter adquirido unha fama tan notábel reside en que aos poucos, os contos foron perdendo orixinalidade, dando lugar a múltiples mudanzas, invencións e andrómenas asinadas por autores posteriores, até o punto en que moitas veces resulta difícil saber canto do Conan orixinal hai nun volume moderno de banda deseñada, ou mesmo en moitos dos contos que se presentan falsamente como da man de Howard. Para quen non o saiba, o autor de Conan, que foi tamén pai de personaxes como Solomon Kane, o rei Kull de Atlantis, Bran Mak Morn e outros moitos, suicidouse á pronta idade de trinta anos e deixou algunhas anotacións e resumos que quizais chegaría a converter en contos novos, se a vida lle sorrise un pouco máis do que o fixo. Algúns dos máis famosos compiladores e estudosos da súa obra aproveitaron este material para escribir esas historias mais tamén colleron outras xa rematadas e enchéronas de mudanzas, por motivos que aínda hoxe non están claros de todo. Daquela, a calquera que coñeza máis ou menos o universo de Hyboria, chamaralle a atención que «falten» algúns contos nesta colección. Mais non é que aquí «falten», é máis ben que nas outras «sobran», por dicilo dun xeito rápido e pouco elegante. O que presentamos aquí, en resumidas contas, é todo o material orixinal que Howard completou e publicou en vida, organizado segundo a súa cronoloxía interna. Sobre a cuestión da cronoloxía tamén hai debate e ao longo dos anos apareceron un feixe de propostas. Nós decidimos seguir, por ser a menos «contaminada» polos pastiches posteriores, a de Dale Rippke, chamada comunmente The Darkstorm Conan Chronology ou, para os seareiros da banda deseñada, a cronoloxía da serie de Dark Horse.

Entón, para rematar xa esta breve introdución, non queremos que ninguén se alporice ou monte en cólera se ve que nesta serie de volumes aparecen elementos como machismo, racismo, violencia gratuíta ou falta de respecto polas crenzas relixiosas de cada pobo. Tampouco está na nosa man expurgar todo o que poida resultar molesto para a nosa sociedade actual, xa que somos editores e non censores. En definitiva, isto é o universo de Conan, un mundo igual de salvaxe e primitivo que os Estados Unidos de América da época da Gran Depresión.

Tomás González Ahola
Compostela, outubro de 2011

A ERA HYBORIANA

[ O ensaio The Hyborian Age comezou a publicarse en febreiro de 1936 no diario The Pantagraph, onde se acabou de publicar en novembro, cinco meses despois do suicidio de Howard. ]

Nada neste artigo debe ser considerado como un intento de adiantar calquera teoría que se opoña á historia aceptada. Trátase, simplemente, de antecedentes fantásticos dunha serie de relatos de ficción. Cando comecei a escribir os relatos de Conan hai uns anos, preparei esta «historia» sobre a súa era e a xente da mesma coa fin de darlle a el mesmo e ás súas sagas un aspecto de maior realismo. E decateime de que, manténdome fiel aos «feitos» e ao espírito da historia, mentres escribía os relatos, era máis fácil visualizalo (e continúa a selo agora) como un personaxe de carne e óso e non como un produto feito a medida. Ao escribir sobre el e as súas aventuras nos diversos reinos da súa era, nunca violei os «feitos» ou o espírito da «historia» posta aquí por escrito; pola contra, intentei seguir as liñas desa historia coa mesma fidelidade coa que o faría un escritor de novela histórica respecto á historia real. Empreguei esta «historia» como unha guía para todos os relatos das series que escribín.

Da idade coñecida polos cronistas nemedianos como a Era Precataclísmica sábese moi pouco, agás da última parte e, nese caso, sempre velada pola bruma das lendas. A historia coñecida comeza coa decadencia da civilización precataclísmica, dominada polos reinos de Camelia, Valusia, Verulia, Grondar, Thule e Comoria. Eses pobos falaban linguas similares, polo que se discutía a posibilidade dunha orixe común. Había outros reinos, tamén civilizados, aínda que habitados por distintas e, aparentemente, antigas razas.

Os bárbaros daquela época eran os pictos que vivían en illas afastadas, no océano de occidente; os atlantes, que moraban nun pequeno continente entre as illas dos pictos e o continente turiano; e os lemurianos, que se asentaban nunha serie de grandes illas no hemisferio oriental.

Había vastas rexións de terra inexplorada. Os reinos civilizados, malia que eran enormes en extensión, ocupaban comparativamente unha pequena porción de todo o planeta. Valusia era o reino máis occidental do continente turiano; Grondar era o seu equivalente no leste. Ao oriente de Grondar, cuxa xente non era tan culta como a dos reinos veciños, abríase unha salvaxe e estéril extensión de desertos. Nas rexións menos áridas daquelas zonas, entre xunglas e montañas, vivían illados clans e tribos de primitivos salvaxes. Lonxe, cara ao sur, había unha misteriosa civilización sen vínculo ningún coa cultura turiana e, aparentemente, de natureza prehumana. Na afastada costa oriental do continente vivía outra raza humana, aínda que misteriosa e tamén sen vínculos cos turianos, coa que os lemurianos establecían contactos esporádicos. Proviñan, polo que se dicía, dun escuro e esquecido continente que se estendía en algures, ao leste das illas lemurianas.

A civilización turiana derrubábase. Os seus exércitos levaban moito tempo compostos só por bárbaros mercenarios. Pictos, atlantes e lemurianos eran os seus xenerais, estadistas e, a miúdo, reis. Sobre as batallas dos reinos, as guerras entre Valusia e Comoria e as conquistas mediante as que os atlantes fundaron un reino no continente principal, hai máis lendas que historias veraces.

Foi entón cando o Cataclismo estremeceu o mundo. Atlantis e Lemuria afundíronse e as illas dos pictos alzáronse até se transformaren nos cumios das montañas dun novo continente. Seccións do continente turiano esvaecéronse baixo as augas ou afundíronse formando grandes lagos interiores e mares. Volcáns xurdiron con violencia e terríbeis terremotos derrubaron as cidades máis resplandecentes dos imperios. Nacións enteiras foron borradas do mapa.

Os bárbaros aturaron a situación un pouco mellor que as razas civilizadas. Os habitantes das illas pictas foron destruídos, mais unha gran colonia súa, establecida entre as montañas da fronte sur de Valusia ―que servía como barreira contra invasións estranxeiras―, ficou intacta. Tamén o reino continental dos atlantes escapou á ruína xeneralizada e a el chegaron en barco miles de membros da súa tribo desde a terra afundida. Moitos lemurianos escaparon cara á costa oriental do continente turiano que ficara, comparativamente, intacto. Serían escravizados pola antiga raza que xa moraba alí e a súa historia, durante miles de anos, sería unha historia de brutal servidume.

Na parte occidental do continente, as novas condicións crearon estrañas formas de vida vexetal e animal. Espesas xunglas cubriron as planicies, grandes ríos interromperon os seus camiños cara ao mar, abruptas montañas alzáronse e lagos cubriron as ruínas de antigas cidades e fértiles vales. Rumbo ao reino continental dos atlantes, desde áreas afundidas, peregrinaron milleiros de bestas e salvaxes homes-simio e simios. Forzados a combater continuamente polas súas vidas, foron quen de administrarse para preservar os vestixios dos seus antigos estados de barbarismo moi avanzado. Ao sérenlles roubados os seus metais e minerais, convertéronse en traballadores da pedra como o foran os seus devanceiros e acadaron un nivel artístico importante, cando a súa belixerante cultura entrou en contacto coa poderosa nación picta. Os pictos tamén volveron ao pedernal, aínda que avanzaron máis ás présas no referente á poboación e á ciencia da guerra. Carecían da natureza artística dos atlantes, eran bastos, prácticos, unha raza máis prolífica. Non deixaron pinturas ou pezas talladas en marfil, como fixeron os seus inimigos, pero si deixaron abundantes armas de pedernal sorprendentemente eficientes.

Aqueles reinos da Idade de Pedra enfrontáronse e, nunha serie de sanguinarias guerras, os atlantes, superados en número, foron lanzados de volta a un estado salvaxe e a evolución dos pictos detívose. Cincocentos anos despois do Cataclismo, os reinos bárbaros desapareceran. Entón había unha nación de salvaxes ―os pictos― mantendo continuas guerras coas tribos dos salvaxes ―os atlantes―. Os pictos tiñan a vantaxe numérica, mentres que os atlantes se transformaran en clans emparentados de lonxe. Aquel sería o final dese día.

No afastado oriente, illados do resto do mundo polo xurdimento de xigantescas montañas e a formación dunha cadea de vastos lagos, os lemurianos traballaban moi duro como escravos dos seus antigos señores. O remoto sur permanecía velado no misterio. A salvo do Cataclismo, o seu destino era aínda prehumano. Das civilizadas razas do continente turiano un vestixio dunha das nacións non valusianas moraba entre as baixas montañas do sueste: os zemri. Aquí e alá, por todo o mundo estaban esparexidos diversos clans de simiescos salvaxes, completamente ignorantes do ascenso e caída das grandes civilizacións. Mais no distante norte outra xente ía desenvolvendo pouco a pouco a súa existencia.

Na época do Cataclismo, unha banda de salvaxes cuxo desenvolvemento non estaba moi lonxe do dos neandertais fuxiu cara ao norte escapando da destrución. Atoparon as terras nevadas, habitadas só por unha clase de feroces simios das neves ―animais enormemente peludos, con seguridade nativos deses climas―. Loitaron contra eles e expulsáronos máis alá do círculo ártico, até que pereceron, ou cando menos iso pensaron os salvaxes. Porén, estes adaptáronse ao seu difícil novo ambiente e prosperaron.

Unha vez que as guerras entre pictos e atlantes destruíron os comezos do que puido chegar a ser unha nova cultura, outro cataclismo, menor que o primeiro, alterou a aparencia do continente orixinal, deixando un gran mar interior onde algunha vez houbera unha cadea de lagos, separando o oeste do leste, á espera de terremotos, inundacións e volcáns que continuaban chegando para completar a ruína dos bárbaros, cuxas guerras tribais comezaran.

Mil anos despois do cataclismo menor, o mundo occidental transformouse nunha terra de xunglas, lagos e ríos torrenciais. Baixo a cuberta das árbores do bosque do noroeste deambulaban bandas de homes simiescos, sen a capacidade da fala, o coñecemento do lume ou o uso de ferramentas. Eran os descendentes dos atlantes, establecidos no turbio caos da bestial xungla desde onde, eras atrás, os seus devanceiros xurdiran con tanto traballo. Cara ao suroeste había clans illados de dexenerados, salvaxes afincados nas cavernas, cuxa fala tiña unha forma moi primitiva, aínda que conservaban o nome de pictos, que daquela se convertera simplemente nun termo co que se denominaban eles mesmos como «humanos», para distinguirse das bestas coas que loitaban pola súa vida e alimento. Ese era o único vínculo que conservaban coa antiga era. Nin os miserábeis pictos nin os simiescos atlantes tiñan contacto con outras tribos ou persoas.

Lonxe, cara ao leste, os lemurianos, devolvidos case de todo a un plano bestial pola brutalidade da súa escravitude, subleváranse e destruíran os seus amos. Eran salvaxes espreitando entre as ruínas dunha estraña civilización. Os sobreviventes daquela civilización, que fuxiran da furia dos seus escravos, dirixíranse ao oeste. Chegaron ao misterioso reino prehumano do sur e derrocárono, o que os levou a transformar a súa propia cultura, modificada grazas ao contacto coa dos antigos. O novo reino chamouse Estixia, onde vestixios da antiga nación pareceron sobrevivir e mesmo serían idolatrados, unha vez que a raza enteira fora destruída.

En todo o mundo, por aquí e acolá, pequenos grupos de salvaxes comezaban a mostrar signos de ascenso. Estaban illados e permanecían descoñecidos. Porén, no norte as tribos ían medrando. Eran chamadas hyborianas ou hyboris. O seu deus era Bori, un poderoso xefe cuxa lenda era aínda máis antiga que a do rei que os guiara cara ao norte, nos días do gran Cataclismo, e que era lembrado polas tribos só a través do filtro distorsionado do folclore.

Estendéranse polo norte e comezaban a tomar terras cara ao sur en pausadas incursións. Até ese momento aínda non entraran en contacto con outras razas. As súas guerras sempre foran entre eles mesmos. 1.500 anos nas rexións do norte fixeran deles unha raza alta, roiba, de ollos grises, vigorosos e belicosos e xa empezaban a amosar unha ben definida natureza artística e poética. Vivían aínda sobre todo da caza, se ben as tribos máis meridionais levaban uns séculos criando gando. Había unha excepción no seu illamento total das outras razas: un vagabundo que se internara no afastado norte volvera coas novas de que o suposto deserto xeado e ermo estaba habitado por unha ampla tribo de homes semellantes aos simios, descendentes, segundo el, das bestas expulsadas das terras máis habitábeis polos predecesores dos hyborianos. Insistiu en que había que enviar unha gran partida militar ao círculo polar ártico para exterminar esas bestas que, polo que afirmaba, estaban a evolucionar para se converteren en verdadeiros humanos. O home foi vítima de burlas e só un pequeno grupo de guerreiros novos e aventureiros quixo seguilo ao norte, mais ninguén volveu.

Porén, tribos de hyborianos ían á deriva cara ao sur e, cando a poboación comezou a medrar, esta tendencia xeneralizouse. A seguinte era foi unha época de desprazamentos e conquistas. Ao longo da historia do mundo, as tribos e os éxodos e desprazamentos das mesmas cambiaron constantemente o panorama.

Vexamos o mundo cincocentos anos máis tarde. Tribos de roibos hyborianos desprazáranse cara ao sur e o oeste, conquistando e destruíndo moitos dos pequenos clans sen clasificar.

Ao absorberen o sangue das razas conquistadas, os descendentes daqueles nómades comezaron a mostrar modificacións nos seus trazos físicos e esas razas mesturadas atacaban con fereza os nómades de sangue puro e, máis tarde, limpáronos como cunha vasoira que non emitía xuízos sobre os restos, para facer medrar aínda máis a nova mestura e fundirse nos enredados restos e reliquias das razas.

Os conquistadores aínda non entraran en contacto coas antigas razas. Rumbo ao sueste, os descendentes dos zemri recibiron un pulo do novo sangue como resultado da mestura con certas tribos inclasificábeis e comezaron a procurar revivir unha feble sombra da antiga cultura. Cara ao oeste, os simiescos atlantes empezaran o longo ascenso. Completaran o ciclo da existencia. Durante moito tempo esqueceran a súa forma de existencia como seres humanos; ao ignorar calquera outro estado máis antigo, empezaron a ascender sen ningunha axuda e sen o apoio das memorias humanas. Ao sur destes, os pictos permanecían salvaxes, aparentemente desafiando as leis da Natureza ao non progresar nin retroceder. Lonxe, rumbo ao sur, atopábase o antigo e misterioso reino de Estixia. Nas fronteiras orientais deambulaban clans de nómades salvaxes, daquela xa coñecidos como os Fillos de Shem.

Preto dos pictos, no amplo val de Zingg, protexido por grandes montañas, unha anónima banda de primitivos, clasificados por algúns como os shemitas, desenvolvera un avanzado sistema agrícola e unha existencia consecuente con ese coñecemento.

Outro factor engadírase ao ímpeto da dispersión hyboriana. Unha tribo desa raza descubrira o uso da rocha na construción e o primeiro reino hyboriano nacera: o rudo e bárbaro reino de Hiperbórea, que tivera a súa orixe nunha basta fortaleza de pedras amoreadas que repelía os ataques tribais. Pronto a xente daquela tribo cambiou as súas tendas de pel de cabalo por casas de pedra, bastas, mais poderosamente construídas e, dese xeito, protexidos, medraron con forza. Houbo poucos eventos máis dramáticos na historia que o ascenso do fero reino de Hiperbórea, cuxa xente mudou de súpeto da súa vida nómade para construír moradas de pedra espida circundadas por muros ciclópeos, unha raza apenas xurdida da refinada idade de pedra que aprendera, por azares do destino, os principios máis básicos da arquitectura.

O xurdimento deste reino conduciu, pola súa banda, a moitas outras tribos, ben fosen vencidas polas armas ou ben ao rexeitar converterse en tributarias dos seus parentes moradores dos castelos, a longos éxodos que as levaron a percorrer medio mundo. E os habitantes das rexións máis setentrionais xa comezaban a ser acosados por xigantes louros salvaxes, non moito máis evolucionados que os homes simiescos.

O relato dos seguintes mil anos é o relato dos hyborianos, cuxas belixerantes tribos dominaron o mundo occidental. Reinos rudos comezaron a tomar forma. Os invasores roibos atoparan os pictos, conducíndoos ás estériles terras do oeste. No noroeste, os descendentes dos atlantes escalaban sen axuda desde a condición simiesca até a salvaxe máis primitiva, todo isto sen coñecer os conquistadores. Lonxe, cara ao leste, os lemurianos evolucionaron cara a unha estraña semicivilización propia. Ao sur, os hyborianos fundaron o reino de Koth, nas fronteiras daquelas terras pastorais coñecidas como as Terras de Shem, e os salvaxes desas rexións, en parte grazas ao contacto cos hyborianos e en parte grazas ao contacto cos estixios, que saquearan as súas pertenzas durante séculos, emerxían do barbarismo. Os louros salvaxes do afastado norte aumentaran en poder e número polo que as tribos de hyborianos daquela rexión se viron obrigadas a desprazarse máis ao sur, levando con elas os seus clans afíns. O antigo reino de Hiperbórea fora derrocado por unha desas tribos do norte que, no entanto, mantivo o vello nome. Ao sueste de Hiperbórea xurdira o reino dos zemri baixo o nome de Zamora. Rumbo ao suroeste, unha tribo dos pictos invadira o fértil val de Zingg, conquistando a xente agrícola da rexión e establecéndose entre ela. Esta raza mesturada sería conquistada máis tarde por unha tribo errante de hyboris e, deses compoñentes heteroxéneos, xurdiu o reino de Zingara.

Cincocentos anos máis tarde, os reinos do mundo estaban claramente definidos. Os reinos dos hyborianos ―Aquilonia, Nemedia, Brithunia, Hiperbórea, Koth, Ophir, Argos, Corinthia e outro coñecido como o Reino da Fronteira― dominaban o mundo occidental. Zamora estendíase no leste e Zingara no suroeste daqueles reinos ―xente semellante na escuridade da súa complexión e os seus exóticos hábitos, mais sen ningunha relación no restante. Lonxe, ao sur, permanecía latente Estixia, a salvo de invasións estranxeiras, aínda que a xente de Shem cambiara o xugo estixio polo de Koth, menos mortificante.

Os escuros amos foran conducidos ao sur polo gran río Styx, Nilus ou Nilo que, fluíndo cara ao norte desde as imprecisas terras interiores, vira case en ángulos rectos e discorre como obrigado cara ao oeste a través dos grandes prados de pastoreo de Shem para, finalmente, desembocar no gran mar. Ao norte de Aquilonia, o reino hyboriano máis occidental, estaban os cimmeriáns, feroces salvaxes, aínda non domados polos invasores, mais que progresaban axiña grazas ao contacto con eles. Eran os descendentes dos atlantes, daquela desenvolvéndose con maior firmeza que os seus antigos inimigos, os pictos, que moraban nos ermos desertos do oeste de Aquilonia.

Pasados outros cinco séculos, os habitantes de Hyboria posuían unha civilización tan forte que o contacto con eles virtualmente arrincaba do pozo do salvaxismo aquelas tribos ás que tocaba. O reino máis poderoso era Aquilonia, pero outros competían con el en forza e amalgama de razas. Os máis próximos á antiga póla orixinal eran os homes de Gunderland, unha provincia do norte de Aquilonia. Porén, esta mestura non debilitara a raza. Mantiñan a supremacía no mundo occidental, aínda que os bárbaros dos páramos comezaban a crecer en forzas.

No norte, os bárbaros louros e de ollos azuis, descendentes dos salvaxes roxos do Ártico, atacaran as poucas tribos hyborianas que ficaban fóra das terras xeadas, agás o antigo reino de Hiperbórea, que resistiu o seu embate. O seu país era coñecido como Nordheim e estaba dividido entre os roibos vanirianos de Vanaheim, e os louros æsirianos de Asgard.

Foi nese momento cando os lemurianos volveron entrar na historia como hyrcanianos. A través dos séculos constantemente exerceran presión cara ao oeste e aquela a tribo bordeara finalmente polo sur o gran mar interior ―Vilayet― e establecera o reino de Turan na ribeira suroeste. Entre o mar interior e a fronteira oriental do reino autóctono estendíanse bastas estepas e, no extremo norte e sur, desertos. Os moradores non hyrcanianos daqueles territorios estaban illados e dedicábanse ao pastoreo. No norte había grupos inclasificábeis, semíticos no sur, aborixes, cunha fina pegada de sangue hyboriano grazas aos conquistadores errantes. Contra a última parte do período outro clan hyrcaniano desprazouse rumbo ao occidente, na zona máis setentrional do mar interior, e chocou cos postos de avanzada dos hiperboreanos.

Vexamos brevemente os pobos desta era. A clase dominante dos hyborianos deixou de ser por completo roiba e de ollos grises: mesturárase con outras razas. Había trazos de marcada orixe shemita, mesmo estixia, entre a xente de Koth e, con menor extensión, tamén de Argos, aínda que no caso destes últimos a mestura cos zingarianos fora máis extensa que a dos shemitas. Os brithunianos do leste casaran cos zamorianos, os seus parentes, e a xente meridional de Aquilonia combinárase cos escuros zingarianos mentres que o cabelo negro e os ollos café caracterizaban o tipo dominante en Poitain, a provincia que se atopaba máis ao sur. O antigo reino de Hiperbórea estaba máis distante que o resto pero, de calquera xeito, había abundante sangue foráneo nas súas veas grazas á captura de mulleres estranxeiras ―hyrcanianas, æsirianas e zamorianas―. Só na provincia de Gunderland, onde a xente nunca sufrira a escravitude, a herdanza hyboriana permaneceu pura. Porén, os bárbaros conservaran o seu sangue frío intacto. Os cimmeriáns eran altos e poderosos, de cabelo negro e ollos azuis ou grises. A xente de Nordheim tiña unha constitución semellante mais pel clara, ollos azuis e cabelo roibo ou louro. Os pictos mantiñan a súa fisionomía, pequenos, moi escuros, ollos e cabelo negros. Os hyrcanianos eran escuros, xeralmente altos e esveltos, aínda que un grupo de ollos resgados resultaba cada vez máis común entre eles, como resultado dunha mestura cunha curiosa raza de intelixentes aínda que raquíticos aborixes, conquistados por eles entre as montañas ao leste de Vilayet, no seu éxodo cara ao oeste. Os shemitas eran, polo xeral, de talla mediana, aínda que ás veces, cando había unha mestura co sangue estixio, podían ser xigantes, de forte constitución, nariz aquilino, ollos escuros e cabelo negro azulado. Os estixios eran altos e de corpo ben formado, morenos, de trazos rectos, polo menos os máis comúns eran dese tipo. As clases máis baixas eran unha horda oprimida, sen raza, unha mestura de sangue negroide, estixio, shemita e mesmo hyboriano. Ao sur de Estixia atopábanse os vastos reinos negros dos amazonas, os kushitas, os atlaianos e o híbrido imperio de Zembabwei.

Entre Aquilonia e a xungla picta estendíase a zona fronteiriza bosoniana, poboada por descendentes dunha raza aborixe conquistada por unha tribo de hyborianos nos primeiros tempos do éxodo deste pobo. Esta xente mestiza nunca acadou a civilización dos hyborianos puros e foi desprazada por eles cara ao último bordo do mundo civilizado. Os bosonianos eran de estatura e complexión media, con ollos café e grises, e mesocefálicos. Vivían principalmente da agricultura en extensas vilas amuralladas e eran parte do Reino Aquilonio. As súas terras estendíanse desde a fronteira do reino no norte até Zingara no suroeste, formando un baluarte de Aquilonia contra os cimmeriáns e os pictos. Eran persistentes guerreiros defensivos e séculos de guerra contra os bárbaros do norte e do oeste provocaran unha evolución nas súas construcións defensivas que as fixeran case impenetrábeis contra ataques directos.

Cincocentos anos máis tarde, a civilización hyboriana desaparecera. A súa caída foi única, xa que non se debeu á decadencia interna, senón ao crecente poder das nacións bárbaras e dos hyrcanianos. Os hyborianos serían derrocados ao tempo que a súa vigorosa cultura estaba no seu cumio.

Tamén unha avidez de Aquilonia provocara aquela caída, aínda que fose dun xeito indirecto. Desexando estender o seu imperio, os seus reis levaron a guerra aos seus veciños. Zingara, Argos e Ophir foron anexados ao momento, así como tamén as cidades occidentais de Shem que recentemente escaparan, xunto coas súas semellantes do oriente, do xugo de Koth. O mesmo Koth, con Corinthia e as tribos shemitas orientais, foi forzado a pagarlles a Aquilonia e Hiperbórea, e estes últimos dirixíranse agora a enfrontar os exércitos do seu rival do oeste. As chairas do Reino da Fronteira foron o escenario dunha grande e salvaxe batalla na que as hordas do norte foron derrotadas sen misericordia, polo que se retiraron ás súas xeadas fortalezas, onde os vitoriosos aquilonios non as perseguiron. Nemedia, que resistira con éxito os embates dos reinos occidentais durante séculos, establecía con Brithunia, Zamora e, secretamente, Koth unha alianza coa que intentarían esmagar o emerxente imperio. Mais antes de que os seus exércitos puidesen unirse na batalla, un novo inimigo apareceu no leste, cando os hyrcanianos fixeron a súa primeira grande incursión no mundo occidental. Reforzados por aventureiros do leste de Vilayet, os xinetes de Turan avanzaron sobre Zamora, devastaron Corinthia oriental e atopáronse nas chairas de Brithunia cos aquilonios, que os venceron e guindaron ao leste. Porén, o fundamento da alianza estaba roto e Nemedia mostrouse á defensiva nas seguintes guerras, axudada ocasionalmente por Brithunia, Hiperbórea e, en secreto e como viña sendo habitual, por Koth. Esta derrota dos hyrcanianos mostroulles ás nacións o poder real do imperio occidental, cuxo espléndido exército medrara grazas aos mercenarios, moitos deles recrutados entre os estranxeiros zingarianos, os bárbaros pictos e os shemitas. Zamora foi reconquistada polos hyrcanianos, mais a xente descubriu que non fixeran outra cousa que cambiar un amo oriental por outro occidental. Os soldados aquilonios foron acuartelados alí, non só para protexer o país saqueado, senón tamén para manter a poboación subxugada. Os hyrcanianos non estaban convencidos. Tres novas invasións caeron sobre as fronteiras zamorianas e as Terras de Shem, e foron obrigados a retroceder polos aquilonios, aínda que os exércitos turanianos se volveron máis grandes, con hordas de xinetes vestidos de aceiro que cabalgaban cara ao leste, rodeando o extremo meridional do mar interior.

Mais foi no oeste onde o poder comezou a medrar, destinado a derrocar os reis de Aquilonia dos seus altos postos. No norte había incesantes escaramuzas ao longo das fronteiras cimmeriás entre os guerreiros de cabelo negro e os nordheimerianos. Os æsirianos, enfrascados en guerras contra os vanirianos, asediaron Hiperbórea e atacaron as súas fronteiras destruíndo cidade tras cidade. Os cimmeriáns tamén pelexaron contra os pictos e bosonianos con imparcialidade e en repetidas ocasións mesmo asaltaron Aquilonia, mais as súas guerras non foron invasións senón simples incursións de saqueo.

Porén, os pictos medraron incribelmente en poboación e poder. Por un estraño xiro do destino, este crecemento deberíase en gran parte aos esforzos dun home, un estranxeiro ante cuxos pés se prostraron e quen remataría guiándoos a un eventual imperio. Aquel home foi Arus, un sacerdote nemediano, un reformador nato. O que fixo xirar o seu pensamento cara aos pictos non está nada claro, mais todo isto é historia. Tomaría a decisión de internarse na xungla occidental e modificar as rudas maneiras dos pagáns mediante a introdución da doce adoración a Mitra. Non se amedrentou polos truculentos relatos do que lles acontecera aos comerciantes e exploradores que o antecederan e por algúns caprichos do destino que tivo que superar entre a xente á que procuraba, só e desarmado, non foi instantaneamente atravesado por unha lanza.

Os pictos beneficiáranse do contacto coa civilización hyboriana, aínda que sempre se resistiran con fereza a devandito contacto. Noutras palabras, aprenderan a traballar o cobre e o estaño, que non era moi abondoso na súa terra, polo que máis tarde asaltarían as montañas de Zingara para conseguilo, ou ben recorrerían ao comercio clandestino onde o obterían a cambio de barbas de balea, cairos de morsa e algunhas outras cousas coas que os salvaxes facían negocios. Xa non vivían en cavernas e refuxios nas árbores, senón que construían chozas e cabanas moi sinxelas inspiradas nas dos bosonianos. Aínda vivían principalmente da caza, así como da pesca que obtiñan dos numerosos ríos e do mar. Aínda que aprenderan como cultivar o gran e comezaran a facelo dun xeito rudimentario, preferían roubárllelo ao seus veciños os bosonianos e zingarianos. Moraban en clans que estaban normalmente enfrontados entre eles, e mesmo os seus costumes eran sanguinarios e inexplicábeis de todo para unha persoa civilizada, como Arus de Nemedia. Nunca tiveran contacto directo cos hyborianos desde que os bosonianos se converteran nunha barreira entre eles. Porén, Arus afirmaba que aqueles seres eran capaces de progresar e os eventos confirmaron a veracidade desta aseveración ―aínda que non necesariamente no sentido que el pensaba―.

Arus foi afortunado ao ser conducido ante un xefe cunha intelixencia superior á normal, de nome Gorm. Este personaxe non pode ser explicado, polo menos non máis do que explicamos a Genghis Khan, Othman, Atila ou calquera deses individuos que, nados en terras ermas entre bárbaros carentes de líderes, seguían tendo o instinto de conquista e de construción dun imperio. Nunha especie de pseudobosoniano, o sacerdote logrou que o xefe entendese o seu propósito e, aínda que sen dar moito creto, Gorm deulle permiso de ficar entre a súa xente sen ser masacrado, o que sería un caso único na historia daquela raza. Unha vez que aprendeu a lingua, Arus dispúxose a traballar para eliminar os elementos máis desagradábeis da vida dos pictos, aqueles como o sacrificio humano, as disputas familiares e a queima dos prisioneiros aínda vivos. Arengou a Gorm con paciencia e este semellou estar interesado e ser un ouvinte receptivo. A imaxinación pode reconstruír a escena: o xefe de cabelo negro, cuberto por unha pel de tigre e adornado por un colar de dentes humanos, como un intruso sobre o sucio chan, sentado na superficie de paus entrecruzados, escoitando con atención o elocuente sacerdote, probabelmente sentado nunha butaca tallada, coroado por un bloque de caoba confeccionado na súa honra, vestido coa roupa de seda característica dos sacerdotes nemedianos, xesticulando coas súas delgadas e brancas mans mentres expuña os dereitos eternos e a xustiza que constituían a verdade de Mitra. Apuntaría sen dúbida con repugnancia á ringleira de cranios que adornaban os muros da choza e instaría a Gorm a perdoar os seus inimigos en lugar de colocar aqueles brancos restos con esa fin tan macabra. Arus era o resultado máis elevado dunha raza artística por natureza, refinada por séculos de civilización. Gorm tiña ás súas costas unha herdanza de centos de anos de escandaloso salvaxismo, a pouta do tigre estaba na súa furtiva pegada, o aperto do gorila nas súas mans de negras unllas, o lume abrasador dos ollos do leopardo ardía tamén nos seus.

Arus era un home pragmático. Apelou ao sentido da ganancia material dos salvaxes, sinalou o poder e esplendor dos reinos hyborianos como exemplo do poder de Mitra, cuxas ensinanzas e labores os alzaran ás súas altas posicións. Falou de cidades, de fértiles planicies, muros de mármore e carros de guerra de ferro, torres adornadas con xoias e xinetes nas súas brillantes armaduras cabalgando á batalla. E Gorm, co infalíbel instinto dun bárbaro, pasou por alto as súas palabras referentes a deuses e ensinanzas e interesouse nos poderes materiais tan vividamente descritos. E alí, nesa choza con chan de barro, co sacerdote vestido coas súas roupa de seda sobre aquel bloque de caoba, e co xefe de pel escura axeonllado na súa pel de tigre, serían colocados os fundamentos dun imperio.

Como se dixo, Arus era un home pragmático. Viviu entre os pictos e levou a cabo todo o que un home intelixente podía facer para axudar a humanidade, mesmo cando esa humanidade vestía peles de tigre e levaba colares de dentes humanos. Como todo sacerdote de Mitra, estaba formado en moitos campos. Descubriu que había grandes depósitos de ferro nas cuíñas dos pictos e ensinou aos nativos a arte da minaría, da fundición e a traballar con ferramentas, sobre todo agrícolas, como el inxenuamente cría. Iniciou outras reformas, aínda que estas serían as cousas máis importantes que fixo: inculcou en Gorm o desexo de coñecer as terras civilizadas do mundo, ensinoulles aos pictos como traballar o ferro, estableceu contacto entre estes e o mundo civilizado. Por petición do xefe, levouno, xunto con algúns dos seus guerreiros, a algunhas das avanzadas dos bosonianos, onde os honestos aldeáns non saían do seu abraio polo brillante mundo exterior.

Arus non dubidaba de que gañara moitos adeptos xa que os pictos o escoitaban e se abstiñan de golpealo coas súas machadas de cobre. Porén, os pictos non tomaran moi en serio a posibilidade de seguir as ensinanzas que lles indicaban que debían perdoar os seus inimigos e abandonar a vía da guerra a cambio dos camiños do honesto traballo cheo de penurias. Xa se comentou que carecían de percepción artística. A súa natureza guiábaos á guerra e á matanza. Cando o sacerdote falou das glorias das nacións civilizadas, os seus ouvintes de pel escura ficaron absortos, mais non polos ideais daquela relixión, senón polos tesouros que el describía inconscientemente nas súas narracións de ricas cidades e brillantes terras. Cando dixo como Mitra asesoraba certos reis para vencer os seus inimigos, prestáronlles escasa atención aos milagres daquel deus, aínda que agardaban con impaciencia as descricións das frontes de batalla, os cabaleiros nas súas monturas e as manobras dos arqueiros e lanceiros. Escoitaban con entusiastas ollos escuros e inescrutábeis rostros e despois volvían ás súas actividades sen facer comentario ningún, aínda que estaban ben atentos con afagadora concentración no referente ás súas instrucións para traballar o ferro e as artes similares.

Tras a súa chegada, roubáronlles aos bosonianos e zingarianos armas de aceiro e armaduras, ou lograron crear as súas propias de cobre e bronce. Un novo mundo abríase ante eles e o son metálico dos martelos resoaba por toda a rexión. E Gorm, por virtude dos seus novos coñecementos, comezou a facer valer o seu dominio sobre outros clans, en parte mediante a guerra e en parte grazas ás súas artes e diplomacia na que, por certo, destacaba sobre o resto dos bárbaros.

Daquela os pictos empezaron a moverse con liberdade por Aquilonia, sentíanse seguros e cada vez volvían con máis información sobre como forxar armaduras ou facer espadas. Comezaron a chegar exércitos de mercenarios aquilonios, para o indescritíbel desagrado dos robustos bosonianos. Os reis de Aquilonia xogaron coa idea de volver os pictos contra os cimmeriáns e, deste xeito, destruír posibelmente as dúas ameazas, mais estaban demasiado ocupados coas súas políticas de agresión no sur e no leste como para prestar moita atención ás vagamente coñecidas terras do oeste, de onde cada vez chegaban máis guerreiros robustos que empezaban a traballar como mercenarios.

Estes combatentes, unha vez que completaban os seus servizos, regresaban ás súas terras salvaxes con boas ideas sobre a guerra, con avances tecnolóxicos e un desprezo pola civilización que xurdía da familiaridade coa mesma. Os tambores comezaron a resoar nas cuíñas, xuntanzas arredor do lume soltaban o seu fume nas alturas e salvaxes forxadores de espadas martelaban o seu aceiro en mil bigornias. Mediante intrigas e incursións demasiado numerosas para enumeralas, Gorm converteuse no xefe de xefes, o máis próximo a un rei que os pictos tiveran en miles de anos. O líder esperara aquilo durante moito tempo, xa era un home maduro. Nese momento desprazouse cara ás súas fronteiras, non na procura do comercio, senón da guerra.

Arus decatouse do seu erro demasiado tarde: non alcanzara a alma dos pagáns, na que roldaba a crúa ferocidade de todas as eras. A súa persuasiva elocuencia non causara nin un murmurio na consciencia picta. Daquela Gorm usaba unha armadura de cota de malla no canto da súa pel de tigre, aínda que por debaixo non cambiara en absoluto ―o eterno bárbaro, impasíbel ante a teoloxía ou a filosofía, cos seus instintos fixados sen ningunha fenda, na rapina e no saqueo.

Os pictos penetraron nas fronteiras bosonianas pola forza do lume e da espada, non vestidos con peles de tigre e brandindo machadas de cobre como antano, senón envolvidos en cotas de malla e empuñando armas de afiado aceiro. No referente a Arus, o seu cranio sería esmagado por un picto bébedo, mentres facía un último esforzo por desfacer o traballo que, inconscientemente, levara a cabo. Gorm non se mostrou ingrato e fixo colocar a caveira do asasino no máis alto do túmulo do sacerdote. Aquela sería unha das nefastas ironías do universo: as rochas que cubriron o corpo de Arus serían adornadas co último detalle de barbaridade, na tumba dun home para quen a violencia e vinganza de sangue resultaba repugnante.

Porén, as novas armas e armaduras non bastaron para romper as liñas inimigas. Durante anos a superioridade do armamento e a sólida coraxe dos bosonianos mantiveron os invasores acurralados, se era necesario, coa axuda das tropas imperiais de Aquilonia. Durante este tempo, os hyrcanianos viñeron e marcharon e Zamora foi anexionada ao imperio.

Unha traizón de orixe inesperada rompería as liñas bosonianas. Antes de narrar a historia desta felonía é conveniente botar unha breve ollada ao Imperio Aquilonio. Sempre foi un reino moi rico, incalculábeis fortunas choveron sobre este grazas ás conquistas e un esplendor suntuoso tomara o lugar da vida simple e dura de antano. Mais a depravación aínda non minara os reis e a súa xente; malia as vestimentas de seda e os panos de ouro, aínda era unha raza chea de enerxía e virilidade. Porén, a arrogancia suplantou a súa antiga sinxeleza. Comezaron unha relación con xente menos poderosa cun desprezo que ía en aumento, ao tempo que recadaban máis e máis tributos dos pobos conquistados. Argos, Zingara, Ophir, Zamora e as terras shemitas foron tratadas como provincias subxugadas, o que foi especialmente desagradábel para os orgullosos zingarianos, quen non tardaron en sublevarse, a pesar das salvaxes represalias.

Koth era practicamente un tributario e estaba baixo a «protección» de Aquilonia contra os hyrcanianos. Porén, Nemedia, o imperio occidental, nunca foi susceptíbel de ser sometido, aínda que os seus últimos triunfos foran estritamente defensivos e, polo xeral, eran levados a cabo coa axuda dos exércitos hiperboreanos. Durante este período as únicas desfeitas dos aquilonios foron o seu fracaso na anexión de Nemedia, a esmagadora derrota dun continxente enviado a Cimmeria e a case absoluta destrución doutro continxente en Æsir. Cando os hyrcanianos xa non foron quen de aturar as poderosas cargas da cabalería dos aquilonios, os segundos invadiron as terras xeadas onde serían abafados polos feroces combates nórdicos corpo a corpo. Mais as conquistas aquilonias serían conducidas cara ao Nilus, onde un exército estixio sufriría unha derrota na que morrerían moitos homes, e o rei de Estixia ofrecería un tributo ―polo menos unha vez― para evitar as invasións ao seu reino. Brithunia foi reducida nun remuíño de guerras e todo foi preparado para subxugar finalmente o vello rival: Nemedia.

Co número das súas resplandecentes hostes aumentado moito grazas aos mercenarios, os aquilonios mobilizáronse contra os seus antigos inimigos e semellaba como se aquel embate estivese destinado a romper a última sombra da independencia nemediana. Mais os desacordos xurdiron entre os aquilonios e os bosonianos, os seus axudantes.

Como resultado inevitábel da expansión imperial, os aquilonios volvéronse altivos e intolerantes. Burláronse dos bosonianos, rudos e pouco sofisticados, polo que entre eles xurdiron animadversións ―os aquilonios desprezaban os bosonianos e estes estaban resentidos pola actitude dos seus amos―, sentíanse descaradamente superiores e trataban os bosonianos como obxectos de conquista impóndolles impostos exorbitados e recrutándoos nas súas guerras de expansión territorial, cuxos beneficios eran raramente compartidos con aqueles. Só uns poucos homes permaneceron despregados protexendo a fronteira ao tempo que chegaban rumores das atrocidades cometidas polos pictos na súa terra natal, polo que todos os rexementos bosonianos abandonaron a campaña nemediana e marcharon cara á fronteira occidental onde derrotaron os invasores de pel escura nunha gran batalla.

Porén, esta deserción sería a causa directa da derrota aquilonia ante os desesperados nemedianos, e faría caer sobre os bosonianos a cruel ira dos imperialistas ―intolerantes e de cortas miras, como sempre son os imperialistas―. Os rexementos aquilonios foron conducidos en segredo ás terras fronteirizas, os xefes bosonianos foron convidados a asistir a un gran conclave e, baixo a aparencia dunha expedición contra os pictos, bandas de salvaxes soldados shemitas foron introducidas entre os desprevidos aldeáns. Os xefes, que ían desarmados, foron masacrados. Os shemitas atacaron as abraiadas hostes con fachos e espadas e os exércitos da armada imperial caeron sen piedade. De norte a sur as terras das fronteiras foron saqueadas e as armadas aquilonias volveron ás súas posicións deixando, tras delas, unha terra arruinada e devastada.

Entón a invasión picta desbordouse sen control ao longo da fronteira. Non se tratou dun simple asalto, senón do decidido torrente de toda unha nación guiado por xefes que serviran no exército aquilonio e planificado e dirixido por Gorm, daquela xa un ancián, mais co lume da súa fera ambición aínda sen satisfacer. Desta volta non houbo vilas fortemente amuralladas coroadas por robustos arqueiros no seu percorrido que detivesen aquel torrente mentres as tropas imperiais chegaban ao lugar. Os restos dos bosonianos foron varridos da existencia e a tolemia de sangue bárbaro caeu como un enxame sobre Aquilonia, saqueando e queimando antes de que as lexións, enfrontadas de novo cos nemedianos, puidesen chegar ao oeste. Zingara aproveitou a oportunidade para se desprender do xugo e o seu exemplo sería seguido por Corinthia e os shemitas. Rexementos completos de mercenarios e vasalos amotináronse e volveron ás súas terras de orixe, tamén saqueando e queimando por alí por onde pasaban. Os pictos erguéronse sen oposición cara ao leste e, exército tras exército foron esmagados baixo os seus pés. Sen os arqueiros bosonianos, os aquilonios foron incapaces de lidar coas terríbeis frechas de lume dos bárbaros. Desde todas as partes do imperio eran chamadas lexións para resistir a avalancha, mentres que desde a xungla horda tras horda caía sucesivamente no que semellaba ser unha riada sen fin. E no centro de todo este caos, os cimmeriáns descendían por escabrosos carreiros desde as súas cuíñas, completando a ruína. Saquearon as cidades, devastaron a rexión e retrocederon máis unha vez ás súas cuíñas co seu botín, mais serían os pictos os que ocuparían as terras que eles invadiran. E así, o Imperio Aquilonio caeu entre lume e sangue.

Despois, unha vez máis, os hyrcanianos cabalgaron cara ao azul leste. A retirada das lexións imperiais de Zamora foi o seu aliciente. Zamora caeu sen dificultade, presa da súa ofensiva, e o rei hyrcaniano estableceu a súa capital na cidade máis grande do país. Aquela foi a invasión do antigo reino hyrcaniano de Turan, nas costas do mar interior, pero outra, unha forza hyrcaniana máis salvaxe, chegou desde o norte. Hostes de xinetes con roupa recuberta de aceiro galoparon polo extremo norte do mar interior, atravesando os desertos xeados, entrando nas estepas, conducindo os aborixes tras eles e lanzándose eles mesmos contra os reinos occidentais. Ao comezo, os novos veciños non se aliaron cos turanianos, mais houbo escaramuzas conxuntas, que tamén levaron a cabo cos hyborianos. Novos grupos de guerreiros orientais discutiron e pelexaron, mentres todos permanecían unidos baixo un gran xefe que chegou cabalgando desde as mesmas costas do mar oriental. Sen exércitos aquilonios que o enfrontasen, mostrou ser invencíbel. Invadiron as montañas cimmeriás levando tras deles os bárbaros de cabelos negros mais, entre aquelas montañas, onde a cabalería era menos efectiva, os cimmeriáns caeron sobre eles e só unha desordenada retirada, tras todo un día de sanguinaria loita, salvou as hostes hyrcanianas da completa aniquilación.

Mentres acontecían estes eventos, os reinos de Shem conquistaran o seu antigo amo, Koth, e foran derrotados no intento de invasión de Estixia. Mais apenas completaran a súa liberación de Koth cando foron invadidos polos hyrcanianos e se encontraron de pronto subxugados por amos aínda máis severos do que os hyborianos nunca foran. Entrementres, os pictos convertéranse nos amos absolutos de Aquilonia, practicamente borrando os seus habitantes. Asaltaran as fronteiras de Zingara e miles de zingarianos, fuxindo da matanza cara a Argos, encomendáronse á piedade dos numerosos hyrcanianos no oeste, que os recibiron en Zamora como súbditos. Ao tempo que fuxían, Argos ficou ás súas costas envolvido nas chamas e a morte da conquista picta, e os asasinos caeron sobre Ophir e chocaron cos xinetes occidentais hyrcanianos. Estes últimos, tras a conquista de Shem, derrotaran o exército estixio no Nilus e entraran no país tan ao sur que chegaron ao reino negro de Amazonas, onde prenderon miles de cativos aos que levaron a que se establecesen entre os shemitas. É probábel que puidesen completar a conquista de Estixia engadíndoa ao seu imperio en expansión, de non ser pola fereza mostrada polos pictos contra os seus avances occidentais.

Nemedia, que permanecera sen conquistar polos hyborianos, cambaleaba entre os xinetes do leste e os espadachíns do oeste. Daquela banda, a tribo de æsirianos, que vagaba polas terras xeadas, entrou no reino, onde serían recrutados como mercenarios. Probaron ser guerreiros moi hábiles, capaces non só de repeler os hyrcanianos, senón tamén de deter os avances dos pictos que chegaban desde o leste.

Nese momento o mundo mostraba a seguinte imaxe: un vasto imperio picto, salvaxe, rudo e bárbaro, estendido desde as costas de Vanaheim, no norte, até as ribeiras máis meridionais de Zingara. Ensanchouse ao leste incluíndo toda Aquilonia agás Gunderland, a provincia máis setentrional, a cal, como un reino autónomo nas montañas, sobreviviu á caída do imperio e aínda mantiña a súa independencia. O imperio picto incluía tamén Argos, Ophir, a parte occidental de Koth e as terras máis occidentais de Shem. En oposición a este imperio bárbaro estaba o imperio hyrcaniano, cuxos límites polo norte eran as terras saqueadas de Hiperbórea e, polo sur, os desertos meridionais das terras de Shem, Zamora, Brithunia, o Reino da Fronteira, Corinthia, boa parte de Koth e todas as terras orientais de Shem estaban incluídas neste imperio. As fronteiras de Cimmeria permanecían intactas. Nin os pictos nin os hyrcanianos foran quen de someter estes guerreiros bárbaros. Nemedia, dominada polos mercenarios æsirianos, resistiu todas as invasións. No norte, Nordheim, Cimmeria e Nemedia mantivéranse separadas como razas conquistadas mais, no sur, Koth convertérase nun campo de batalla onde pictos e hyrcanianos sostiñan unha guerra incesante. Ás veces, os guerreiros orientais expulsaban os bárbaros de todo o reino; noutras ocasións, as chairas e as cidades caían nas mans dos invasores occidentais. No afastado sur, Estixia, axitada polas invasións hyrcanianas, fora invadida polos grandes reinos negros. E no afastado norte, as tribos nórdicas permanecían axitadas, loitando continuamente cos cimmeriáns e devastando as fronteiras hiperboreanas.

Gorm fora asasinado por Hialmar, un xefe dos nemedianos æsirianos. Daquela xa era un ancián, non lonxe de converterse en centenario. Nos setenta e cinco anos que transcorreran desde que ouvira falar por primeira vez dos grandes imperios dos beizos de Arus ―moito tempo na vida dun home, mais un breve espazo na historia das nacións―, construíra un imperio a partir de extraviados clans de salvaxes e derrocara unha civilización. El, que nacera nunha choza con paredes de adobe e teito de barro, na súa idade avanzada sentara en tronos de ouro e roera anacos de carne de res que lle eran presentados en pratos dourados sostidos por escravas espidas, fillas de antigos reis. As conquistas e adquisicións de riqueza non alteraron os pictos. Fóra das ruínas da esmagada civilización non xurdiu cultura ningunha como se do fénix se tratase. As negras mans coas que se esmagaron as glorias artísticas dos conquistados nunca as intentaron copiar. Aínda que sentaron entre as brillantes ruínas de esnaquizados palacios e vestiron o seus rudos corpos coas sedas dos reis vencidos, os pictos ficaron no eterno barbarismo, na ferocidade elemental, só interesados polos primarios e básicos principios da vida, eternos, sen erros nos seus instintos sempre relacionados coa guerra e o saqueo, onde as artes e o progreso cultural da humanidade non tiñan cabida. Porén, non pasou así cos æsirianos que se estableceron en Nemedia. Estes pronto adoptaron moitos dos hábitos dos seus civilizados aliados, aínda que fortemente modificados pola súa propia intensidade viril e pola súa cultura allea.

Durante un curto período de tempo, os pictos e os hyrcanianos gruñíanse os uns aos outros sobre as ruínas do mundo que conquistaran. Entón comezou a idade das glaciacións e os grandes nórdicos empezaron a se desprazar sen un destino claro. Antes de que os campos de xeo se movesen cara ao sur, as tribos do norte xa o fixeran, conducindo tras delas a clans semellantes. Os æsirianos borraron o antigo reino de Hiperbórea e sobre aquelas ruínas entraron en batalla cos hyrcanianos. Nemedia xa se convertera nun reino nórdico, dominada polos descendentes dos mercenarios æsirianos. Obrigados ante as hordas lentas das invasións nórdicas, os cimmeriáns puxéronse en marcha e ningún exército ou cidade se mantivo en pé ante eles. As vagas cruzaron e destruíron por completo o reino de Gunderland e despois pasaron sobre a antiga Aquilonia, labrando o seu irresistíbel camiño a través das hostes pictas. Derrotaron os nórdicos nemedianos e saquearon algunhas das súas cidades, mais non se detiveron. Continuaron cara ao leste derrotando o exército hyrcaniano nas fronteiras de Brithunia.

Tras deles, hordas de æsirianos e vanirianos percorreron as terras e o Imperio Picto cambaleou baixo os seus golpes. Nemedia foi derrocada e os nórdicos parcialmente civilizados fuxiron ante os seus salvaxes parentes, deixando as cidades nemedianas arruinadas e desertas. Estes nórdicos en fuga, que adoptaran o nome do antigo reino e a quen faría referencia o termo nemediano a partir dese momento, chegaron ás antigas terras de Koth, expulsando tanto os pictos como os hyrcanianos e axudando a xente de Shem a se liberar do xugo hyrcaniano. Por todo o mundo occidental os pictos e os hyrcanianos eran derrubados ante aquela xente nova e fera. Unha banda de æsirianos expulsou os xinetes occidentais de Brithunia e estableceuse nesa rexión, adoptando o mesmo nome para eles. Os nórdicos que conquistaran Hiperbórea asediaron tan salvaxemente os seus inimigos orientais que os descendentes dos lemurianos de pel escura víronse obrigados a retroceder cara ás estepas ante o irresistíbel empuxe que os levou a Vilayet.

Entrementres, os cimmeriáns, que deambulaban rumbo sur, destruíron o antigo reino hyrcaniano de Turan e asentáronse na ribeira suroeste do mar interior. O poder dos conquistadores orientais fora roto. Antes dos ataques definitivos dos nordheimerianos e cimmeriáns, aqueles destruíron todas as cidades, masacraron todos os cativos que non lles permitían continuar coa súa marcha e, daquela, carrexando miles de escravos con eles, cabalgaron de volta rumbo ao misterioso leste, rodeando a marxe norte do mar e desvanecéndose da historia occidental até que de novo cabalgarían cara ao oeste, miles de anos máis tarde, esta vez como hunos, mongois, tártaros e turcos. Con eles marcharon ao seu refuxio miles de zamorianos e zingarianos, quen se establecerían xuntos no afastado leste, formando unha raza mesturada e emerxendo moitas eras despois como xitanos.

Ao mesmo tempo, una tribo de aventureiros vanirianos pasara polas costas pictas cara ao sur, saqueando a antiga Zingara e entrou en Estixia que, oprimida por unha reinante clase aristocrática moi cruel, cambaleaba baixo o empuxe dos reinos negros do sur. Os roibos vanirianos conduciran os escravos a unha revolta xeral que derrocaría a clase gobernante e os convertería nunha caste de conquistadores. Subxugaron os reinos negros máis setentrionais e construirían un vasto imperio no sur que chamarían Exipto. Daqueles roibos conquistadores presumían descender os primeiros faraóns.

Daquela, o mundo occidental estaba dominado polos bárbaros nórdicos. Os pictos aínda conservaban Aquilonia, parte de Zingara e a costa occidental do continente. Porén, ao leste, cara a Vilayet e desde o Círculo Ártico até as terras de Shem, os únicos habitantes eran errantes tribos de nordheimerianos, agás polos cimmeriáns, establecidos no antigo reino turaniano. Non había nin unha cidade fóra de Estixia e das terras de Shem. As mareas invasoras dos pictos, hyrcanianos, cimmeriáns e nórdicos convertéranas en ruínas e os unha vez dominantes hyborianos desapareceran da superficie terrestre, só deixando unha pegada do seu sangue nas veas dos seus conquistadores. Unicamente os nomes dalgunhas terras, tribos e cidades ficarían nas linguas dos bárbaros, para perdurar a través dos séculos conectados con terxiversadas lendas e fábulas, mentres que toda a historia das eras hyborianas se perdía de vista nunha nube de mitos e fantasías. Foi así como na lingua dos xitanos sobreviviron os termos Zingara e Zamora; os æsiranos que dominaban Nemedia foron chamados nemedianos e, máis tarde, aparecerían na historia irlandesa; os nórdicos que ficarían en Brithunia serían, pola súa parte, coñecidos como britonianos, britóns ou britanos.

Daquela non existía nada que se puidese chamar imperio nórdico consolidado. Como sempre, cada tribo tiña o seu propio xefe ou rei e pelexaban encarnizadamente entre elas. O que lles deparaba o seu destino nunca nos será revelado, xa que outra terrorífica convulsión do orbe, que esculpiu as terras como as coñecemos actualmente, volveu afundir todo no caos. Enormes franxas da costa occidental somerxéronse. Vanaheim e o oeste de Asgard ―inhabitados e enmeigados glaciares abandonados por cen anos― desapareceron baixo as ondas. O océano fluíu arredor das montañas do occidente de Cimmeria para formar o Mar do Norte; aquelas montañas converteríanse nas illas que máis tarde serían coñecidas como Inglaterra, Escocia e Irlanda, e as ondas darían voltas arredor do que fora a xungla picta e as terras limítrofes dos bosonianos. No norte formaríase o Mar Báltico dividindo Asgard nas penínsulas que máis tarde serían coñecidas como Noruega, Suecia e Dinamarca, e no afastado sur o continente estixio separaríase do resto do mundo na liña de división formada polo río Nilus na súa zona máis occidental. Sobre Argos, o oeste de Koth e das terras de Shem derramouse o océano azul que os homes chamarían posteriormente o Mediterráneo. Mais malia que a terra se afundiu en vastas rexións, unha enorme extensión ao occidente de Estixia elevouse de entre as ondas formando toda a metade occidental do continente africano.

A unión da terra fixo xurdir cadeas montañosas na parte central do continente setentrional. Todas as tribos nórdicas foron borradas e o resto retrocedeu cara ao leste. O territorio arredor do mar interior, que se ía secando lentamente, non foi afectado e sería alí, na ribeira occidental, onde as tribos nórdicas darían comezo á súa existencia pastoril, vivindo en relativa paz cos cimmeriáns e, aos poucos, mesturándose con estes. No oeste, os últimos vestixios dos pictos, reducidos unha vez máis polo cataclismo ao status de salvaxes da idade de pedra, de novo comezaron, grazas á incríbel fortaleza da súa raza, a apoderarse das terras até que, nunha era posterior, serían derrocados polos grupos nómades occidentais de cimmeriáns e nórdicos. Isto ocorrería tanto tempo despois da separación do continente que só algunhas lendas sen sentido aínda falaban dos antigos imperios.

Aqueles éxodos non terían o alcance que tiveron os da historia moderna, polo que non é preciso describilos. Foron o resultado dunha poboación en aumento que encheu as estepas occidentais do mar interior ―que moito tempo despois, aínda máis reducido en tamaño, sería coñecido como Mar Caspio― de tal maneira que a migración se converteu nunha necesidade económica. As tribos desprazáronse cara ao sur, norte e oeste internándose nas terras actualmente coñecidas como India, Asia Menor e Europa central e occidental.

Chegaron a esas terras como arios, malia que hai variantes entre estes primitivos arios, algúns dos que son aínda recoñecidos na actualidade, mentres outros foron esquecidos hai moito tempo. Os louros acaianos, galos e britanos, por exemplo, son descendentes do sangue puro æsiriano. Os nemedianos das lendas irlandesas son os nemedianos æsirianos. Os dinamarqueses descenden do sangue vaniriano; os godos ―ancestros das demais tribos escandinavas e xermánicas, incluídos os anglosaxóns― son sucesores dunha raza mesturada con elementos de liñaxes vanirianas, æsirianas e cimmeriás. Os galeses, antecesores dos irlandeses e escoceses das montañas, proveñen de clans cimmeriáns puros. As tribos címricas de Bretaña son unha raza mesturada de nórdicos e cimmeriáns que precederon os nórdicos britanos na súa viaxe ás illas e, deste xeito, darían pé ao xurdimento da lenda do gaélico orixinal. Os Cimbris que loitaron en Roma eran do mesmo sangue, así como tamén os Gimmerai dos asirios e gregos, e os Gomer dos hebreos. Outros clans dos cimmeriáns aventuráronse no leste do mar interior en retroceso e uns poucos séculos máis tarde, mesturados co sangue hyrcaniano, volveron ao occidente como escitas. Os antigos ancestros dos galeses darían o seu nome á moderna Crimea.

Os antigos sumerios non teñen conexión ningunha coas razas occidentais, eran un pobo mesturado, con sangue hyrcaniano e shemita, daqueles que non foran capturados polos conquistadores na súa retirada. Moitas tribos de Shem fuxiron á súa catividade e das persoas de puro sangue shemita, ou dos shemitas mesturados cos hyborianos ou nórdicos, proveñen os árabes, israelís e outros grupos con trazos máis marcadamente semitas. Os cananeos, ou semitas alpinos, son descendentes dos ancestrais rudos shemitas mesturados cos kushitas, establecidos arredor deles polos seus amos, os hyrcanianos. Os elamitas eran unha raza típica deste tipo. Os etruscos, pequenos e de grosos beizos, base da raza romana, eran descendentes das persoas que foron resultado da mestura das liñaxes estixias, hyrcanianas e pictas e vivían, orixinalmente, no antigo reino de Koth. Os hyrcanianos, repregándose cara ás rexións orientais do continente, transformáronse en tribos que, tempo despois, serían coñecidas como tártaros, hunos, mongois e turcos.

A orixe doutras razas do mundo moderno pode ser exposta dun xeito semellante; en case todos os casos, tan lonxe no tempo como se poida ir, as súas historias esténdense até se introducir na néboa da esquecida Era Hyboriana...

DEUSES DO NORTE

[ O conto de Howard The FrostGiant's Daughter foi rexeitado polo editor de Weird Tales Fansworth Wright, polo que o autor fixo algunhas mudanzas no texto, entre elas o título, que cambiou por Gods of the North, baixo o que foi publicado no número de marzo de 1934 da revista Fantasy Fan.]

O resoar metálico das espadas morrera, os berros da matanza calaran; o silencio reinaba sobre a neve manchada de vermello. O cru e pálido sol que brillaba cegador sobre os campos de xeo e as chairas cubertas de neve arrincaba brillos prateados das coirazas fendidas e as espadas rotas, onde os mortos xacían tal e como caeran. As mans sen vida aínda aferraban as empuñaduras rotas. As cabezas protexidas con helmos estaban viradas para atrás no seu último estertor, coas barbas vermellas e douradas inclinadas lugubremente para arriba, como nunha última invocación a Ymir, o xigante de xeo, deus dunha raza de guerreiros.

Entre os restos vermellos e os corpos vestidos con cotas de malla había dúas figuras que se miraban entre si. Naquela total desolación eran o único que se movía. O ceo xeado estaba sobre eles, a planicie branca e ilimitada rodeábaos, os mortos xacían aos seus pés. Aproximáronse lentamente un ao outro entre os cadáveres, como dous fantasmas que se dan cita no medio das ruínas dun mundo morto. Ficaron ollando o un para o outro no silencio.

Ambos os dous eran homes altos, robustos como tigres. Perderan os escudos, as coirazas estaban crocadas e rachadas. O sangue seco manchaba as cotas de malla, as espadas estaban pintadas de vermello. O seus helmos con cornos amosaban as marcas de feros golpes. Un deles tiña o cabelo negro e non levaba barba. A melena e a barba do outro eran vermellas como o sangue que cubría a neve iluminada polo sol.

—Ei, ti —dixo o último—, dime o teu nome para que os meus irmáns de Vanaheim poidan saber quen foi o último da banda de Wulfhere que caeu baixo a espada de Heimdul.

—Non será en Vanaheim, senón en Valhalla —rosmou o guerreiro de cabelo negro—, onde lles vas contar aos teus irmáns que coñeciches a Conan de Cimmeria.

Heimdul lanzou un bramido e deu un salto, describindo un arco mortal coa súa espada. Conan cambaleou e a súa visión encheuse de faíscas vermellas cando a folla asubiante atinou no seu helmo facendo saltar chispas de lume azul. Mais despois de retroceder volveu á carga dando unha estocada con toda a forza dos seus anchos ombros. A afiada punta atravesou as escamas de bronce, os ósos e o corazón, e o guerreiro de cabelo vermello morreu aos pés de Conan.

O cimmerián ficou inmóbil, arrastrando a espada, invadido por un súbito golpe de cansazo. O resplandor do sol sobre a neve cortaba os seus ollos como un coitelo e o ceo semellaba encollido e estrañamente distante. Marchou da esmagada extensión onde os guerreiros de barbas louras xacían entrelazados cos seus asasinos de cabelos vermellos nun abrazo mortal. Logo de dar uns poucos pasos, o resplandor dos campos nevados atenuouse de súpeto. Unha repentina onda cegadora rodeouno e guindouno á neve. Apoiándose nun brazo protexido con cota de malla intentou sacudir a cegueira dos ollos igual que un león sacode a melena.

Unha risada prateada fixo que o seu mareo desaparecese e a súa visión foi clareando aos poucos. Ergueu a vista. Había algo estraño na paisaxe que non podía situar nin definir, como unha tintura pouco común que coloreaba terra e ceo. Mais non pensou longo tempo nisto. Ante el, balanceándose como unha árbore nova ao vento, erguíase unha muller. O seu corpo semellaba marfil ante a súa mirada confundida e, a excepción dun livián veo de gasa, estaba completamente espida como o día. A súa risa era máis doce que o cantar de alegres fontes, mais tamén cargada de cruel sorna.

—Quen es? —preguntou o cimmerián—. De onde viñeches?

—Que importa? —a súa voz era máis musical que a dunha arpa de cordas de prata, mais tiña un certo ton de crueldade.

—Chama os teus homes —dixo el botando man á espada—. Aínda que as miñas forzas me están a fallar, non me han coller vivo. Vexo que es unha vaniriana.

—Dixen eu iso?

A súa mirada pousouse outra vez nos seus rizos rebeldes, que a primeira vista lle semellaran vermellos. Agora viu que non eran nin vermellos nin louros, senón unha gloriosa combinación de ambas as dúas cores. Fitouna enfeitizado. O seu cabelo era dun dourado máxico, o sol reflectíase nel con tal intensidade que apenas podía miralo. Os seus ollos tampouco eran completamente azuis ou completamente grises, senón que estaban feitos de cores cambiantes, luces que bailaban e nubes de cores que el non podía definir. Os seus beizos vermellos e carnosos sorriron e desde a punta dos pés até a cegadora coroa do seu cabelo rizado, o seu corpo de marfil era tan perfecto como o do soño dun deus. O sangue de Conan golpeáballe nas tempas.

—Non sabería dicir —respondeu el— se es de Vanaheim e daquela a miña inimiga, ou ben de Asgard e por tanto a miña amiga. Percorrín lugares moi afastados, mais nunca vira unha muller coma ti. Os teus rizos céganme co seu brillo. Nunca vira un cabelo semellante, nin sequera entre as máis fermosas das fillas dos æsirianos. Por Ymir.

—Quen es ti para xurar por Ymir? —mofouse ela—. Que saberás ti sobre os deuses do xeo e a neve, ti que viñeches do sur para te aventurar entre xente estraña?

—Polos escuros deuses da miña raza! —berrou con enfado—. Aínda que non pertenzo aos æsirianos de cabelos louros ningún deles foi nunca máis rápido ca min coa espada! Hoxe vin caer ducias de homes e só eu sobrevivín no campo en que os guerreiros de Wulfhere se enfrontaron cos lobos de Bragi. Dime, muller, non viches o brillo de cotas de malla sobre as planicies nevadas nin os homes armados movéndose sobre o xeo?

—Vin a xeada escintilar baixo o sol —respondeu ela—. Tamén ouvín o vento asubiar sobre as neves eternas.

El moveu a cabeza cun suspiro.

—Niord debeu vir connosco antes de comezar a batalla. Temo que os seus guerreiros caesen nunha emboscada. Wulfhere e mais os seus homes xacen mortos.

»Pensei que non había ningunha aldea en moitos quilómetros á redonda, xa que a guerra nos levou lonxe, mais espida como estás non puideches vir de moi lonxe sobre estas neves. Lévame canda a túa tribo, se é que sodes æsirianos, pois estou feble polos golpes e pola dureza do combate.

—A miña aldea está máis lonxe do que podes camiñar, Conan de Cimmeria —riu ela. Despois abriu os brazos e balanceouse ante el, movendo sensualmente a súa dourada cabeza e cos seus ollos escintilantes medio ocultos polas sedosas pestanas—. Acaso non son fermosa, home?

—Igual que a alborada correndo espida sobre as neves —murmurou el cos ollos acesos como os dun lobo.

—Logo por que non te ergues e me segues? Quen é o poderoso guerreiro que fica prostrado ante min? —riu ela cunha sorna enlouquecedora—. Déitate e morre sobre a neve como os outros estúpidos, Conan, o de negro cabelo. Non me podes seguir ao lugar onde te levaría.

O cimmerián ergueuse soltando xuramento, cos seus ollos azuis botando chispas e co seu rostro escuro e cheo de marcas contorsionado. A furia sacudía a súa alma, mais o desexo pola figura burlona que tiña diante del golpeáballe as tempas e facía que o sangue correse con violencia polas súas veas. Unha paixón tan fera como unha agonía física invadía todo o seu ser, até o punto de que o ceo e a terra se tornaban vermellos ante a súa confusa mirada. Na loucura que o invadía, o cansazo e a debilidade desapareceron.

Non dixo unha soa palabra cando se dirixiu a ela coas mans estendidas para tocar a súa suave carne. Cun pequeno chío de risa ela retrocedeu e comezou a correr, ríndose del mentres o ollaba sobre o seu branco ombro. Conan seguiuna cun bruído. Esquecérase da loita, esquecérase dos homes armados que xacían sobre o seu propio sangue, esquecérase de Niord e dos guerreiros que non chegaran á batalla. Só pensaba na esvelta silueta branca que semellaba flotar máis que correr diante del.

A persecución continuou a través da planicie dun branco cegador. O campo esmagado e manchado de vermello ficou tras del fóra da vista, mais Conan continuou coa muda tenacidade da súa raza. Os seus pés cubertos de malla romperon a costra xeada, afundiuse na neve e avanzou a través dela pola forza. Mais a moza danzaba sobre a neve, liviá como unha pluma que flota sobre un estanque. Os seus pés descalzos apenas deixaban pegadas sobre a superficie. A pesar do lume que ardía nas súas veas, o frío entraba a través da malla do guerreiro e da túnica forrada de pel, mais a moza co seu veo de gasa corría tan liviá e leda como se estivese a bailar nos xardíns de rosas e palmeiras de Poitain.

Avanzaba sen descanso e Conan seguíaa. Negras maldicións saían dos labios cuarteados do cimmerián. As grosas veas das súas tempas inchábanse e palpitaban e os dentes rinchaban.

—Non podes escapar de min! —bruaba—. Lévame a unha trampa e hei facer unha pía coas cabezas dos teus! Agóchate e apartarei as montañas para te encontrar! Hei seguirte até o inferno!

O seu riso enlouquecedor flotaba tras dela e a escuma saía dos beizos do bárbaro. Conduciuno máis e máis lonxe dentro dos baldíos. A terra cambiou: as amplas chairas deron paso a outeiros baixos que ascendían até se converter en accidentados riscos. Cara ao afastado norte Conan puido ver impoñentes montañas azuis na distancia ou brancas coas neves perpetuas. Sobre estas montañas brillaban os raios da aurora boreal. Estendíanse como un abano no ceo, como coitelas xeadas de luz fría e incandescente, cambiando de cor, medrando e facéndose máis brillantes.

Sobre el os ceos brillaban e chispeaban con estrañas luces e alustros. A neve tiña un aspecto sobrenatural, agora dun azul conxelado, agora dun xeado carmesí, agora dun frío prateado. Conan seguía adiante sen descansar a través deste cegador reino xeado de encantamento, nun labirinto cristalino onde a única realidade era o corpo branco que danzaba a través da brillante neve alén do seu alcance, sempre alén do seu alcance.

Non se abraiou da estrañeza de todo aquilo, nin sequera cando dúas figuras xigantescas se ergueron cortándolle o paso. As escamas da súa armadura eran brancas como a xeada, os helmos e as machadas estaban cubertos de xeo. A neve cubría os seus cabelos e das barbas colgaban carambos. Os seus ollos eran fríos como as luces que os iluminaban desde o ceo.

—Irmáns! —berrou a moza, bailando entre eles—. Mirade quen me segue! Tróuxenvos un home para que o matedes! Arrincade o seu corazón para que o poidamos servir fumeante na mesa do noso pai!

Os xigantes responderon con bruídos semellantes ao renxer dos icebergs a carón dunha costa xeada e ergueron as súas machadas cando o entolecido cimmerián se botaba sobre eles. Unha resplandecente folla refulxiu ante os seus ollos, deixándoo cego co seu fulgor e el devolveu un terríbel golpe que atravesou o xeonllo do seu inimigo. A vítima caeu cun berro e no momento Conan veuse guindado na neve. O seu ombro esquerdo estaba insensíbel por un golpe do supervivente e a armadura conseguira salvarlle a vida de milagre. Conan viu o xigante que quedaba erguéndose sobre el como un coloso tallado en xeo, recortado contra a fría luz do ceo. A machada caeu para se afundir a través da neve na terra conxelada, xa que Conan conseguira facerse a un lado e erguerse. O xigante lanzou un bruído e intentou liberar a súa machada, mais mentres o facía, o bárbaro asestou un golpe coa súa espada. Os xeonllos do xigante dobráronse e afundiuse pouco a pouco na neve, que se tornou escarlata co sangue que abrollaba do seu pescozo aberto.

Conan virouse e viu a moza en pé a pouca distancia, ollando para el cunha expresión cargada de terror. Toda a sorna desaparecera do seu rostro. Berrou con fereza e as pingas de sangue caeron da súa espada cando sacudiu a man na intensidade da súa paixón.

—Chama polo resto dos teus irmáns! —berrou—. Heilles dar os seus corazóns aos lobos! Non podes fuxir de min!

Cun berro de terror a moza virouse e comezou a correr. Agora xa non ría, non se mofaba del cando o miraba sobre o seu branco ombro. Corría pola súa vida e a pesar de que o cimmerián forzaba cada nervio e músculo do seu corpo, facendo que as súas tempas ardesen e que a neve semellase vermella á súa vista, conseguiu afastarse del, facéndose máis e máis pequena baixo os ceos iluminados por lumes enmeigados até que a súa figura non foi máis grande que a dun neno, despois unha chama branca danzando sobre a neve e despois unha pequena mancha borrosa na distancia. Mais rinchando os dentes até que o sangue brotou das enxivas, Conan seguiu adiante e viu como a mancha borrosa se convertía nunha danzante chama branca, e a chama nunha figura do tamaño dun neno, que finalmente estaba a correr a menos de cen pasos diante del. A distancia ía facéndose máis curta paso a paso.

Agora ela corría con dificultade, os seus bucles dourados ondulando libres. El podía ouvir o ritmo acelerado da súa respiración e ver o brillo do terror nas olladas que lle botaba sobre o ombro. A implacábel resistencia do bárbaro foille de grande axuda. A velocidade abandonaba as brancas pernas da moza. O seu paso minoraba. A alma indomábel do bárbaro ardía co lume infernal que ela soubera acender tan ben. Cun ruxido inhumano abalanzouse sobre a moza, no momento en que ela se xiraba cun berro de terror e estendía os seus brazos para se zafar del.

A súa espada caeu na neve cando a atrapou. O livián corpo da moza dobrouse para atrás ao loitar con desespero para se zafar dos brazos de ferro do cimmerián. O seu cabelo dourado axitouse sobre a faciana de Conan, cegándoo co seu brillo. A sensación do seu esvelto corpo retorcéndose entre os seus brazos armados levouno até unha cega loucura. Os seus dedos fortes afundíronse na branda carne da moza, fría como o xeo. Era como se no canto de estar a abrazar a unha muller feita de carne e óso estivese a abrazar a unha feita de ardente xeo. Ela apartaba a súa cabeza dourada a un lado, intentando evitar os feros bicos que lle mancaban os beizos vermellos.

—Es fría como as neves —murmurou confundido—. Heite quentar co lume do meu propio sangue.

Cun berro e un desesperado esforzo conseguiu zafarse dos brazos do bárbaro, deixando só o seu veo nas mans del. Deu un salto para atrás e enfrontouse a el, os seus bucles dourados estaban salvaxemente desordenados, o seu peito branco arquexaba, os seus fermosos ollos brillaban de terror. Por un momento Conan ficou paralizado, superado pola terríbel beleza que emanaba dela en pé e espida sobre as neves.

Nese momento a moza ergueu os brazos cara ás luces que brillaban no ceo sobre a súa cabeza e berrou cunha voz que resoou por sempre nos ouvidos de Conan:

—Ymir! Oh, pai, sálvame!

Conan deu un paso adiante cos brazos abertos para alcanzala cando un lume xeado incendiou todo o ceo cun ruído como o dunha montaña de xeo que racha. O corpo de marfil da moza veuse envolvido de súpeto nunha chama de frío azul, tan cegadora que o cimmerián tivo que erguer as mans para tapar os ollos ante o insoportábel resplandor. Durante un fugaz instante, os ceos e os outeiros nevados víronse bañados por crepitantes laparadas brancas, dardos azuis de luz xeada e fríos lumes carmesí. Despois Conan cambaleou e deitou un berro. A moza desaparecera. A brillante neve ficou baleira e soa. Sobre a súa cabeza as luces enfeitizadas brillaban e xogaban nun enlouquecido ceo xeado e, sobre as montañas azuis da distancia, resoou un trono enxordecedor como un carro de guerra xigante arrastrado por uns cabalos cuxos cascos frenéticos arrincaban lóstregos das neves e ecos dos ceos.

Despois, de súpeto, a aurora boreal, os outeiros cubertos de neve e o ceo incendiado comezaron a dar voltas ante a vista de Conan, como se estivesen bébedos. Milleiros de bólas de lume estouraron con chuvias de faíscas e o propio ceo tornouse nunha roda titánica que despedía estrelas co seu virar. Baixo os seus pés, os outeiros nevados alzábanse como ondas e o cimmerián caeu ao chan e xaceu inmóbil.

Nun universo frío e escuro en que o sol se extinguira eras atrás, Conan sentiu o movemento dunha vida estraña e descoñecida. Un tremor de terra sacudiuno dun lado a outro, esmagando as súas mans e pés contra o chan até que berrou de dor e furia, despois buscou a súa espada.

—Está a volver en si, Horsa —dixo unha voz—. Apura. Temos que quitarlle o xeo dos membros se queremos que poida volver empuñar unha espada.

—Non abre a man esquerda —rosmou outro—. Está a termar de algo.

Conan abriu os ollos e reparou nos rostros barbudos que tiña sobre el. Estaba rodeado por guerreiros altos e louros vestidos con cotas de malla e peles.

—Conan! Estás vivo!

—Por Crom, Niord —respondeu o cimmerián—. Estou vivo ou estamos todos mortos en Valhalla?

—Estamos vivos! —espetou o æsiriano, atafegado sobre os pés medio conxelados de Conan—. Tivemos que loitar para nos abrir paso nunha emboscada, por iso non chegamos a tempo para unirnos á batalla. Os cadáveres aínda non estaban fríos de todo cando chegamos ao campo. Non te atopamos entre os mortos, así que seguimos o teu rastro. No nome de Ymir, Conan, por que te internaches tanto nos baldíos do norte? Seguimos as túas pegadas na neve durante horas. Se se chega a levantar xistra e as tapa nunca dariamos contigo, por Ymir!

—Non xures tanto por Ymir —murmurou un guerreiro, inquedo, botando unha ollada ás montañas distantes—. Esta é a súa terra e as lendas din que o deus habita naquelas montañas.

—Vin unha muller —respondeu Conan atordado—. Atopámonos cos homes de Bragi nas planicies. Non sei canto tempo estivemos loitando. Só sobrevivín eu. Estaba confundido e exhausto. A terra semellaba un soño ante min. Só agora as cousas semellan naturais e familiares. A muller veu e provocoume. Era fermosa como unha chama xeada do inferno. Cando a vin sentinme presa dunha estraña loucura, logo esquecín todo o demais. Seguina. Non vistes as súas pegadas, nin os xigantes de armadura de xeo que abatín?

Niord sacudiu a cabeza.

—Só atopamos as túas pegadas sobre a neve, Conan.

—Daquela debe ser que estou tolo —dixo Conan confundido—. Mais vós non sodes máis reais do que era aquela bruxa de rizos dourados que corría espida sobre as neves diante de min. Até se esvaeu entre as miñas propias man como unha chama xeada.

—Está a delirar —murmurou un guerreiro.

—Non! —berrou un home máis vello de ollos salvaxes e estraños—. Era Atali, a filla de Ymir, o xigante de xeo! Acode aos campos de batalla e amósase aos que están a morrer! Eu mesmo a vin de rapaz, cando xacía medio morto no sanguento campo de Wolraven. Vina camiñar entre os mortos sobre as neves, o seu corpo espido brillando como marfil e o seu cabelo dourado dun brillo insoportábel baixo a luz da lúa. Xacín berrando como un can moribundo porque non me podía arrastrar tras dela. Atrae os homes dos campos de batalla até os baldíos para que os asasinen os seus irmáns, os xigantes de xeo que serven os corazóns fumeantes dos homes na mesa de Ymir. O cimmerián viu a Atali, a filla do xigante de xeo!

—Bah! —rosmou Horsa—. O sentido do vello Gorm quedou tocado cando lle bateron outra vez cunha espada na cachola. Conan está a delirar pola furia da batalla. Mirade, ten o helmo crocado. Algún deses golpes debeu afectarlle ao cerebro. Estivo perseguindo unha alucinación polos baldíos. El é do sur, que vai saber el de Atali?

—Poida que digas a verdade —murmurou Conan—. Foi todo moi estraño e misterioso, por Crom!

De súpeto calou ao mirar o obxecto que aínda tiña agarrado con forza na man esquerda. Os outros quedaron mudos mirando o veo que sostiña, era un veo de gasa que non puidera ser tecido por unha man humana.

A TORRE DO ELEFANTE

[ O conto The Tower of the Elephant foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de marzo de 1933.]

CONAN2-IMG2

I

Os fachos brillaban lóbregos nas festas do Maul, onde os ladróns do leste celebraban un entroido nocturno. No Maul podían estar de esmorga e berrar todo o que quixesen, posto que as persoas decentes evitaban eses barrios e os gardas, ben pagados con moedas sucias, non interferían nas súas diversións. Ao longo das calexas tortas e sen empedrar, cheas de lixo e fochancas lamacentas, os borrachos daban tombos e berraban. O aceiro refulxía nas sombras nas que o lobo cazaba o lobo e da escuridade erguíase a estridente risada das mulleres e os ruídos de pelexas e rifas. Os fachos reflectíanse pálidos a través das xanelas rotas e das portas abertas de pau a pau e, no exterior, o cheiro a rancio do viño e dos corpos suorentos, o clamor dos bebedores que golpeaban as duras mesas cos puños e cantaban cancións obscenas, golpeábano a un como unha labazada no rostro.

Nun destes antros de diversión as risas resoaban contra o teito baixo e manchado de fume, un antro en que se reunían tunantes de todo tipo que lucían toda clase de farrapos. Había carteiristas furtivos, secuestradores lascivos, ladróns de dedos áxiles, destemidos xactanciosos coas súas mozas, mulleres de voces estridentes vestidas con galas ben rechamantes. Os delincuentes locais eran maioría: zamoriáns de pel escura e ollos negros, con dagas nos cintos e astucia nos corazóns. Mais tamén había alí lobos de polo menos media ducia de nacións estranxeiras. Chamaba a atención un xigante hiperbóreo renegado, calado, perigoso, cunha espada ancha colgada do seu enorme corpo, posto que os homes portaban aceiro abertamente no Maul. Había tamén un falsificador shemita, de nariz ganchudo e rizada barba negra-azulada. Un pouco máis aló, unha moza brithuniana de ollada lasciva sentada sobre os xeonllos dun home de Gunderland de cabelo leonino. Tratábase dun mercenario errante, un desertor dalgún exército derrotado. E o obeso e groseiro loubán, cuxas bromas subidas de ton eran a causa de todo o balbordo de risadas, era un secuestrador profesional que viñera da afastada Koth para ensinar os zamoriáns a raptar mulleres, aínda que estes coñecían moito mellor esta arte do que el nunca chegaría a saber.

O home fixo unha pausa na descrición dos encantos dunha das súas posíbeis vítimas e levou á boca unha enorme xerra de espumosa cervexa. Despois relambeu os grosos beizos e dixo:

―Por Bel, deus dos ladróns, que vos vou ensinar como se rouba unha muller. Heina ter do outro lado da fronteira de Zamora antes do amañecer e haberá unha caravana para a recibir. Un conde de Ophir prometeume trescentas pezas de prata por unha esvelta moza brithuniana da clase máis alta. Levoume semanas de vagabundaxes polas cidades fronteirizas, facéndome pasar por esmoleiro, até que achei unha que se axeitase. Évos un cargamento ben fermoso! ―deitou ao ar un beixo lascivo―. Coñezo señores de Shem que darían por ela o segredo da Torre do Elefante ―dixo volvendo á súa cervexa.

Un tirón da súa manga fixo que volvese a cabeza, engurrando a fronte pola interrupción. Viu entón un mozo alto e corpulento que se achaba en pé ao seu carón. Aquela persoa estaba tan fóra de lugar nese antro como un lobo gris entre as ratas dos sumidoiros. A súa túnica barata non era quen de agochar as fortes liñas do seu rexo corpo, os seus anchos e pesados ombros, o peito inmenso, a fina cintura e os grosos brazos. A súa pel estaba bronceada por soles estranxeiros, os seus ollos eran azuis e fogosos e unha desarranxada melena negra coroaba a súa ampla fronte. Do seu cinto colgaba unha espada dentro dunha gastada vaíña de coiro.

O kotho retrocedeu involuntariamente porque aquel home non pertencía a ningunha das razas civilizadas que coñecía.

―Mencionaches a Torre do Elefante ―dixo o forasteiro falando en lingua zamoriá con acento estranxeiro―. Ouvín moito sobre esa torre. Cal é o seu segredo?

A actitude do mozo non parecía ameazadora e o valor do kotho estaba amplificado pola cervexa e a manifesta aprobación da súa audiencia. Daquela dixo cheo de vaidade:

―O segredo da Torre do Elefante? ―exclamou―. Por que o vou ter que contar se calquera imbécil sabe que o sacerdote Yara vive alí coa enorme xoia que os homes chaman o Corazón do Elefante? Ese é o segredo da súa maxia.

O bárbaro tardou un instante en asimilar aquilo.

―Eu vin esa torre ―dixo―. Está nun enorme xardín da zona alta da cidade, rodeado de elevadas murallas. Non vin gardiáns. As murallas semellan fáciles de escalar. Por qué ninguén roubou esa xema secreta?

O kotho ficou coa boca aberta ante a inxenuidade do outro e despois estourou nunha risada burlona, á que se sumaron os demais.

―Escoitade este pagán salvaxe! ―berrou―. Pretende roubar a xoia de Yara! Oe, raparigo! ―dixo virándose de xeito sinistro cara ao mozo―. Supoño que es unha especie de bárbaro do norte.

―Son cimmerián ―respondeu o forasteiro cun ton nada amigábel. A resposta e o xeito de a dicir non significaban case nada para o kotho, que viña dun remoto reino do sur, nas fronteiras de Shem, así que só sabía pouco sobre as razas do norte.

―Daquela presta atención e aprende, rapaz ―dixo apuntando coa súa xerra de cervexa ao desconcertado mozo―. Debes saber que en Zamora e, especialmente nesta cidade, os ladróns son máis intrépidos que en calquera outro lugar do mundo, incluído Koth. Se algún mortal fose quen de roubar a xema, podes estar certo de que hai boa que estaría desaparecida. Ti falas de escalar as murallas, mais unha vez escaladas desexarías volver decontado. Pola noite non hai gardas nos xardíns por unha boa razón, refírome a gardas humanos. Mais no cuarto de garda, na parte inferior da torre, hai homes armados e se lograses evitar as cousas que roldan polos xardíns de noite, aínda terías que evitar os soldados, porque a xema está gardada nalgún lugar da parte superior da torre.

―Mais se alguén conseguise atravesar os xardíns ―argüíu o cimmerián―, por que non ía poder chegar até a xema pola parte superior da torre, eludindo así os soldados?

O kotho ollou para el abraiado.

―Ouvide o que di! ―berrou retranqueiro―. Este bárbaro debe de ser unha aguia capaz de voar até o bordo enxoiado da torre, que se acha a tan só cincuenta metros sobre o nivel do chan e que ten as paredes máis lisas e esvaradías que o cristal puído!

O cimmerián ollou arredor, molesto polas gargalladas burlonas que causaran estas palabras. El non vía nada especialmente gracioso niso e era demasiado alleo á civilización para comprender a falta de cortesía. Os homes civilizados son menos corteses que os salvaxes porque saben que poden ser máis descorteses sen correr o risco que lles fendan o cranio. Estaba desconcertado e contrariado, e sentía ganas de fuxir pola vergoña, mais o kotho decidiu seguir picándoo.

―Veña, veña! ―berrou―. Cóntalles a estes pobres homes, que son ladróns desde antes de que te parisen, dilles como roubarías ti a xema!

―Sempre hai algún xeito de facelo, se o desexo está unido ao valor ―contestou o cimmerián con sequidade. O kotho tomouno como un insulto persoal, así que se foi poñendo vermello de ira.

―Como! ―bruou―. Atréveste a ensinarnos o noso oficio e a insinuar que somos uns covardes? Lisca fóra da miña vista! ―berrou empurrando o cimmerián con violencia.

―Vaste mofar de min e despois pórme a man enriba? ―espetou o bárbaro coa rabia en aumento. Logo devolveulle o empurrón cunha labazada que fixo caer o seu atormentador de costas sobre a basta mesa. A cervexa derramouse sobre o rostro do kotho e este berrou de furia mentres desenvaiñaba a súa espada.

―Can pagán! ―ouveou―. Vouche arrincar o corazón por isto! O aceiro escintilou e a multitude botouse axiña para atrás. Na súa desbandada deitaron a única candea que iluminaba o lugar e o antro ficou nunha escuridade que se viu rota polo ruído das cadeiras envorcadas, o tronar dos pasos apresurados, os berros e as blasfemias da xente que tropezaba unha coa outra, e por un penetrante berro de agonía que fendeu o balbordo como unha faca. Cando volveron acender a candea, a maior parte dos hóspedes fuxira polas portas e as xanelas rotas e os demais acubillábanse detrás dos bocois de viño e debaixo das mesas. O bárbaro desaparecera. O centro da estancia estaba deserto, agás polo corpo apuñalado do kotho. O cimmerián, co seu infalíbel instinto de bárbaro, liquidárao no medio da escuridade e a confusión.

II

As pálidas luces e a xolda dos borrachos esvaéronse detrás do cimmerián. Tirara a esfarrapada túnica e agora camiñaba espido na noite, só co seu taparrabos e as súas sandalias altas. Movíase coa lene axilidade natural dun tigre e os seus músculos aceirados marcábanse como ondas baixo a pel escura.

Chegou ao barrio da cidade reservado aos templos. A cada lado brillaban claras á luz das estrelas as níveas columnas de mármore, as cúpulas douradas e os arcos prateados, os altares dos milleiros de deuses estraños de Zamora. A el non lle preocupaban nin o máis mínimo. Sabía que a relixión de Zamora, igual que todo o que é propio da xente civilizada e asentada desde tempos remotos nun lugar, era intricada e complexa, polo que perdera en gran medida a súa esencia orixinal entre un labirinto de fórmulas e rituais. Pasara moitas horas encrequenado nos patios dos filósofos, escoitando os razoamentos e discusións de teólogos e mestres, e saíra de aló sumido nunha fonda perplexidade e cunha soa idea clara: que todos estaban un pouco mal da cabeza.

Os seus deuses eran simples e comprensíbeis. Crom era o seu líder e vivía nunha gran montaña, desde a que sentenciaba impartindo fado e morte. Era inútil invocar a Crom, xa que era un deus tenebroso e salvaxe que odiaba os febles. Mais infundíalle valor ao home no seu nacemento, así como a vontade e o poder de matar os seus inimigos o que, do punto de vista do cimmerián, era o único que cabía agardar dun deus.

Os seus pés calzados con sandalias non producían ruído ningún ao camiñar polo lastrado brillante. Non había roldas de garda porque mesmo os ladróns do Maul evitaban os templos, nos que se sabía que caeran estrañas maldicións a aqueles que os violaran. Diante del, erguéndose contra o ceo, viu a Torre do Elefante. Preguntouse, abraiado, por que lle chamarían así. Semellaba que ninguén o sabía. Nunca vira un elefante, mais supuña vagamente que se trataba dun animal monstruoso, cun rabo diante e outro detrás. Iso fora o que lle contara un shemita errante, que lle xurara que vira milleiros de animais como eses na terra dos hyrkanianos; mais todo o mundo sabía o mentireiros que eran os de Shem. De todos os xeitos, non había elefantes en Zamora.

O brillante vulto da torre erguíase cun resplandor frío contra as estrelas. Baixo a luz do sol era tan cegadora que poucos podían soportar o seu brillo e a xente comentaba que estaba feita de prata. Era de sección redonda, un cilindro fino e perfecto de máis de corenta metros de altura. O seu bordo brillaba á luz das estrelas polas enormes xoias que tiña incrustadas. A torre erguíase entre as árbores exóticas e bambeantes dun xardín situado a grande altura sobre o nivel da cidade. Había unha gran muralla que o fechaba e por fóra había un terreo máis baixo tamén rodeado por un muro. Non se vía ningunha luz. Semellaba que a torre non tiña xanela ningunha, cando menos por riba do nivel da muralla interior. Só as xemas da cúpula brillaban cun resplandor xeado á luz das estrelas.

As matogueiras eran espesas na parte externa do muro inferior ou exterior. O cimmerián achegouse silenciosamente á barreira e mediuna a ollo. Era alta, mais el era quen de saltar e alcanzar o bordo cos dedos. Despois só sería un xogo de nenos coller impulso e pasar do outro lado. Non tiña ningunha dúbida de que podería saltar a muralla interior do mesmo xeito. Así e todo, vacilou ao pensar nos estraños perigos que se contaba que lle agardaban a quen entrase alí. Esa xente éralle estraña e misteriosa. Non era como os seus e nin sequera tiña o mesmo sangue que os brithunianos máis occidentais, os nemedianos, os kothos e os aquilonios, de cuxos misterios civilizados ouvira falar. A xente de Zamora, no entanto, era un pobo moi antigo e, polo que puidera apreciar, moi maligno.

Pensou en Yara, o sumo sacerdote que lanzaba estrañas maldicións desde a súa torre enxoiada, e puxéronselle os pelos de punta ao lembrar a lenda que lle contara un paxe bébedo da corte, segundo a cal Yara rira na face dun príncipe inimigo e alzara diante del unha xema que brillaba cun resplandor maligno da que emerxeran uns raios cegadores que envolveran o príncipe até facelo caer ao chan dando un berro e ficar reducido a un vulto murcho e escuro que se convertera nunha araña negra que, antes de fuxir frenética da estancia, Yara esmagara co pé.

Yara non saía con frecuencia da súa torre de feitizaría e cando acontecía era para facer o mal a algún home ou pobo. O rei de Zamora tiña máis medo del que da propia morte e sempre se mantiña bébedo porque era o único xeito que tiña de soportar ese temor. Yara era moi vello, a xente dicía que tiña centos de anos e engadían que había vivir para sempre debido ao poder máxico dunha xema que posuía á que os homes chamaban O Corazón do Elefante, polo que esa era a razón pola que lle chamaban Torre do Elefante á súa morada.

Sumido nestes pensamentos, o cimmerián correu rapidamente cara á muralla. Alguén pasaba polo xardín interior, camiñando co paso medido. Puido ouvir o son claro do aceiro. Así que despois de todo si que había gardas naqueles xardíns. O cimmerián agardou, á espera de ouvilo pasar outra vez nunha seguinte rolda, mais o silencio dominaba aqueles misteriosos xardíns.

Finalmente a curiosidade puido máis ca el. Alcanzou a muralla dun pequeno salto e subiu ao bordo co impulso dun só brazo. Deitouse sobre o ancho bordo e ollou para abaixo para observar o amplo espazo que había entre as murallas. Non había matogueiras preto del, mais si había uns buxos coidadosamente recortados preto do muro interior. A luz das estrelas alumaba o coidado céspede e en algures murmuraba unha fonte.

Baixou con cautela e desenvaiñou a espada ollando para todas as direccións. Estremeceuse pola inquietude que sempre sofren os salvaxes cando se ven sen protección baixo a espida luz das estrelas e avanzou lixeiro pola curva da muralla, procurando a súa sombra, até que se atopou fronte ao buxo que vira antes. Daquela correu a fume de carozo ben agachado e a piques estivo de tropezar cun vulto que había acubillado preto dos arbustos.

Unha rápida mirada en todas as direccións aseguroulle que non había ningún inimigo á vista e daquela agachouse para investigar. Os seus agudos ollos permitíronlle descubrir, aínda baixo a feble luz das estrelas, un home rexo que levaba posta a armadura prateada e o casco con penacho da garda real de Zamora. Canda el había un escudo e unha lanza e chegoulle só un breve instante para se decatar de que o home fora estrangulado. O bárbaro ollou preocupado ao seu redor. Soubo deseguido que aquel home debía de ser o garda que ouvira pasar desde o seu agocho. Nese breve instante unhas mans anónimas saíran da escuridade para lle tirar a vida ao soldado.

Aguzou a vista na penumbra e percibiu un leve movemento entre os arbustos próximos á muralla. Aproximouse apertando a man sobre o puño da espada. Era tan silencioso como unha pantera que axexa na noite, mais a pesar diso o home ao que seguía ouviuno. O cimmerián albiscou un enorme corpo preto da muralla e sentiu alivio ao comprobar que, cando menos, era un ser humano. Daquela o individuo deu a volta axiña cun berro de abraio que destilaba pánico, fixo amago de lanzarse para adiante coas mans estendidas, mais retrocedeu ao ver a espada do cimmerián brillar baixo a luz das estrelas. Durante un tenso instante ningún dixo ren, atentos ao que puidese ocorrer.

―Ti non es un soldado ―murmurou finalmente o estraño―. Es un ladrón coma min.

―E ti quen vés sendo? ―preguntou o cimmerián cun murmurio receoso.

―Son Taurus de Nemedia.

O cimmerián baixou a espada.

―Ouvín falar de ti. A xente chámate o príncipe dos ladróns.

A resposta foi unha risada. Taurus era tan alto coma el. Porén, era máis rexo e aínda que tiña un bo bandullo e era gordo, todos os movementos que facía tiñan un magnetismo dinámico e sutil que se reflectía nos seus penetrantes ollos que brillaban cheos de vida mesmo á luz das estrelas. Ía descalzo e levaba un rolo de algo que semellaba unha corda fina e forte, anoada a intervalos regulares.

―E ti quen es? ―murmurou.

―Son Conan o cimmerián ―contestou o outro―. Vin para roubar a xema de Yara, esa á que todos os homes lle chaman o Corazón do Elefante.

Conan notou que o enorme bandullo daquel tipo se sacudía pola risa contida, mais decatouse de que non era despectiva.

―Por Bel, deus dos ladróns! ―murmurou Taurus entre dentes―. Eu pensara que era o único con valor abondo para tentar este roubo. E estes zamorianos considéranse ladróns... Bah! Conan, gusto da túa ousadía. Nunca compartín unha aventura con ninguén, mais por Bel que imos tentar isto xuntos, se estás de acordo.

―Daquela, ti tamén andas detrás da xema?

―E que outra cousa ía buscar? Levo a trazar os meus plans varios meses, mais dáme a min que ti, pola contra, actuaches por impulso, meu amigo.

―Fuches ti quen matou o soldado?

―Abofé. Arrastreime pola muralla cando el estaba no outro extremo do xardín. Agocheime entre as matogueiras e ouviume, ou polo menos creu ouvir algo. No momento en que cometeu o erro de aproximarse a min, foime doado situarme ao seu carón e apertarlle o pescozo por sorpresa e asfixialo até facerlle perder a súa estúpida vida. Era, como case todos os homes, medio cego na escuridade. Un bo ladrón debe ter os ollos dun gato.

―Así e todo cometiches un erro ―dixo Conan. Os ollos de Taurus acendéronse de cólera.

―Un erro? Eu? Imposíbel!

―Debiches ocultar o cadáver entre os arbustos.

―Así que o novato pretende ensinarlle a súa arte ao mestre. Non cambiarán a garda até pasada a medianoite. Se alguén vén buscalo agora e atopa o seu corpo, irallo comunicar inmediatamente a Yara, o que nos daría tempo para fuxir. Mais se non o achasen, rastrexarían os arbustos e atraparíannos como a ratas nunha trampa.

―Tes razón ―admitiu Conan.

―Claro. Agora atende. Estamos a perder tempo con esta maldita discusión. Non hai gardas no xardín interior, quero dicir gardas humanos, aínda que hai sentinelas moito máis perigosas. Foi a súa presenza a que me retivo aquí durante tanto tempo, mais á fin descubrín un xeito de as evitar.

―E que me dis dos soldados que vixían a parte inferior da torre?

―O vello Yara vive nas estancias superiores. Por ese camiño entraremos... e sairemos, espero. Non me preguntes como. Téñoo planeado. Introducirémonos furtivamente pola parte superior da torre e estrangularemos o vello Yara antes de que poida lanzar algún dos seus condenados feitizos. Ou tentarémolo polo menos. Corremos o risco de que nos converta en arañas ou en sapos, mais doutra banda temos a posibilidade de obter toda a riqueza e o poder do mundo. Todo bo ladrón debe saber correr riscos.

―Irei todo o lonxe que poida ―dixo Conan tirando as sandalias.

―Daquela, ségueme.

―Taurus deu a volta, tomou impulso, pegou un chouto para agarrarse ao bordo muralla e subiu. A axilidade daquel home era abraiante tendo en conta o voluminoso que era. Case parecía que se deslizaba polo bordo do muro. Conan seguiuno e, cando estiveron os dous deitados sobre a ancha parede, falaron en murmurios.

―Non vexo ningunha luz ―murmurou Conan. A parte inferior da torre parecíase moito á zona que se vía desde fóra do xardín: un cilindro perfecto e brillante, que non semellaba ter ningunha abertura.

―Hai portas e xanelas habilmente construídas ―respondeu Taurus―, mais están fechadas. Os soldados respiran o ar que vén de arriba.

O xardín era un vago estanque de sombras cubertas de arbustos baixos, pequenas árbores que se bambeaban sombrizas á luz das estrelas. O cauto espírito de Conan sentiu a aura ameazadora que cubría aquel lugar. Percibiu a mirada ardente duns ollos invisíbeis e sentiu unha sutil esencia que fixo que se lle puxesen de punta os pelos da caluga de xeito instintivo, como o sabuxo cando venta a presenza do seu antigo inimigo.

―Sígueme ―murmurou Taurus―. Mantente detrás miña, se lle tes algún aprecio á vida.

O nemediano tirou do seu cinto o que semellaba ser un tubo de cobre e despois deixouse caer sobre o céspede que medraba na parte interior do muro. Conan estaba preto del coa espada preparada, mais Taurus empurrouno cara a atrás, contra a parede, sen facer ningún aceno para continuar a marcha. Estaba nunha actitude de tensa expectación e a súa mirada, igual que a de Conan, mantíñase fixa nas sombras dos arbustos que había a uns poucos metros. A matogueira movíase malia que a brisa deixara de soprar. Nese intre dous enormes ollos resplandeceron entre as ondulantes sombras e detrás deles brillaron outras lumieiras que escintilaban na escuridade.

―Leóns! ―murmurou Conan.

―Si. De día encérranos nunhas cavernas subterráneas que hai debaixo da torre. Por iso non hai gardas neste xardín.

Conan contou os ollos rapidamente

―Cinco á vista, se cadra máis agochados nas matogueiras. Vannos atacar en breve.

―Cala! ―seseou Taurus en voz moi baixa e apartouse do muro con prudencia, como se estivese a camiñar sobre coitelas mentres erguía o delgado tubo. Un son xordo ergueuse de entre as sombras e os ollos resplandecentes avanzaron. Conan puido albiscar as inmensas mandíbulas cheas de baba e os rabos que azoutaban o ar en todas as direccións. A tensión foi en aumento. O cimmerián agarrou con forza a espada, agardando a inevitábel carga daqueles xigantescos corpos. Daquela Taurus levou o extremo do tubo aos beizos e soprou con forza. Un gran chorro de po amarelado saíu polo outro extremo e estendeuse instantaneamente formando unha densa nube de cor amarela averdada que cubriu os arbustos, ocultando os ollos brillantes.

Taurus volveu correndo até o muro. Conan ollou para el sen comprender. A densa nube ocultaba as matogueiras, das que xa non proviña son ningún.

―Que é ese po? ―preguntou o mozo, nervioso.

―A morte! ―seseou o nemediano―. Se se levanta vento e sopra na nosa dirección, imos ter que fuxir saltando a muralla. Mais non, o ar está quedo e o po xa se está a disipar. Agarda até que desapareza por completo. Respirar iso significa a morte.

Ao pouco ficaron flotando no ar só unhas poucas folerpas amareladas, despois desapareceron e Taurus indicoulle ao seu compañeiro coa man que avanzase. Dirixíronse en silencio aos arbustos e Conan ficou abraiado. Deitados no chan entre as sombras xacían cinco enormes corpos pardos, o lume dos seus feros ollos apagado para sempre. Un cheiro doce e estoxadizo persistía no ar.

―Morreron sen dar un chío! ―murmurou o cimmerián―. Taurus, que era ese po?

―Estaba feito con loto negro, cuxas flores ondean ao vento nas selvas remotas de Khitai, nas que só moran os monxes de cranio amarelo de Yun. Esas flores cáusanlle a morte a quen as cheira.

Conan axeonllouse canda os enormes animais mortos, como para se asegurar de que non podían facerlle dano. Sacudiu a cabeza; a maxia das terras exóticas era misteriosa e terríbel para os bárbaros do norte.

―Por que non matas os soldados da torre do mesmo xeito? ―preguntou.

―Porque ese era todo o po que tiña. Conseguilo foi unha fazaña suficientemente grande por si soa como para facerme famoso entre todos os ladróns do mundo. Roubeino dunha caravana que se dirixía a Estixia, e a bolsa tecida con fíos de ouro que o gardaba, collina de entre os aneis dunha inmensa serpe que a coidaba, sen sequera espertala. Pero vamos xa, por Bel! Ou é que imos pasar toda a noite de parola?

Daquela arrastráronse entre os arbustos até chegar á resplandecente base da torre e alí, impondo silencio cun xesto, Taurus desenvolveu a súa corda anoada, nun de cuxos extremos había un forte gancho de aceiro. Conan entendeu o seu plan e non fixo preguntas, mentres que o nemediano collía a soga a curta distancia do gancho e comezaba a facelo virar sobre a súa cabeza. Conan apoiou a orella sobre a suave superficie do muro para escoitar, mais non ouviu nada. Evidentemente, os soldados que estaban dentro non sospeitaban da presenza dos intrusos, que fixeran menos ruído que o vento da noite soprando entre as árbores. Con todo, o bárbaro sentía un estraño nerviosismo. Se callar era polo cheiro a león que o inundaba todo.

Taurus guindou a corda cun movemento suave e curvo do seu forte brazo. O gancho subiu dobrándose para dentro dun xeito peculiar e difícil de describir e desapareceu por riba do bordo enxoiado. Aparentemente ficou ben suxeito, pois as coidadosas sacudidas e despois os fortes tiróns non conseguiron afrouxalo nin soltalo.

―Sorte ao primeiro intento ―murmurou Taurus―. Eu...

Foi o instinto salvaxe de Conan o que fixo que dese a volta de súpeto, porque a morte que estaba encima deles non fixera ruído ningún. Unha breve ollada amosoulle ao cimmerián a xigantesca sombra escura que se erguía contra as estrelas, preparándose para o ataque mortal. Ningún home civilizado podería moverse coa rapidez do bárbaro. A súa espada escintilou xeada baixo a luz das estrelas, impulsada con cada gramo de nervio do seu corpo, golpeou ás súas costas e home e besta rodaron xuntos polo chan.

Maldicindo de xeito incoherente para os seus adentros, Taurus agachouse para observar os corpos e viu que as extremidades do seu compañeiro se movían como intentando saír de debaixo daquel enorme peso morto que tiña enriba. O nemediano comprobou abraiado que o león estaba morto, co cranio partido en dous. Suxeitou o cadáver do animal e, coa súa axuda, Conan empurrouno a un lado e ergueuse coa súa espada aínda pingando.

―Estás ferido, amigo? ―preguntou Taurus, aínda perplexo pola abraiante rapidez coa que ocorrera todo.

―Por Crom, non! ―respondeu o bárbaro―. Estívolle preto. Por que esa maldita besta non ruxiu no momento de atacar?

―Todo é estraño neste xardín ―dixo Taurus―. Os leóns atacan en silencio, igual que as outras mortes. Veña, fixemos pouco ruído na pelexa, mais os soldados puideron ouvir algo, a menos que estean durmidos ou bébedos. A fera estaba nalgunha outra parte do xardín e evitou a morte das flores, mais seguramente xa non haxa máis. Debemos subir por esta corda. Imaxino que non é preciso preguntar a un cimmerián se é quen de o facer.

―Se é que resiste o meu peso ―rosmou Conan mentres limpaba a súa espada na herba.

―Pode aguantar tres veces o meu propio peso ―retrucou Taurus―. Está feita coas trenzas de mulleres mortas, que eu mesmo tomei das súas tumbas na medianoite e que despois mergullei no mortífero zume da árbore de upas, para facelas resistentes. Eu subirei primeiro, ti seguirasme a pouca distancia.

O nemediano agarrou a corda, enganchou un xeonllo nela e comezou o ascenso. Subiu como un gato, a pesar da aparente torpeza do seu pesado corpo. O cimmerián ía detrás. A corda oscilaba e viraba sobre si mesma, mais os homes seguiron escalando. Ambos os dous xa fixeran escaladas máis difíciles antes desa. O bordo enxoiado escintilaba sobre eles, sobresaíndo un pouco da parede perpendicular, de xeito que a corda colgaba uns cincuenta centímetros ao lado da torre, o que axudaba moito no ascenso.

Seguiron máis e máis arriba, en silencio. As luces da cidade íanse facendo máis pequenas ante a súa vista a medida que subían e o brillo das estrelas no ceo era máis opaco a causa do resplandor das xoias do bordo. Á fin Taurus estendeu unha man para agarrar o bordo e saltouno cun impulso. Conan detívose un instante no bordo mesmo, fascinado polas enormes e frías xoias cuxos brillos cegaban os seus ollos. Había diamantes, rubís, esmeraldas, zafiros, turquesas e pedras da lúa colocadas en tal profusión que semellaban estrelas nun ceo resplandecente de prata. Á distancia o seu brillo fundíase nun só resplandor branco, mais agora, de preto, escintilaban cun millón de tons do arco da vella, hipnotizándoo coas súas luces.

―Aquí hai unha fabulosa fortuna, Taurus ―murmurou o mozo, mais o nemediano retrucou impaciente.

―Apura! Se nos facemos co Corazón, isto e todo o demais será noso.

Conan subiu polo bordo brillante. O teito da torre estaba un pouco por baixo do saínte enxoiado. Era plano e estaba feito dunha sustancia de cor azul escura amalgamada con ouro, que capturaba a luz das estrelas, de xeito que o conxunto semellaba un enorme zafiro salpicado de brillantes flocos dourados. Do outro lado do lugar polo que entraran semellaba haber unha especie de cámara construída sobre o teito. Era do mesmo material prateado que as paredes da torre e estaba adornada cos deseños feitos con xemas de menor tamaño. A súa única porta era de ouro, coa superficie labrada en escamas e con incrustacións de pedras preciosas que refulxían como xeo.

Conan lanzoulle unha ollada ao rutilante océano de luces que se estendían lonxe baixo eles e despois mirou a Taurus. O nemediano estaba a recoller a soga e a facer un rolo con ela. Ensinoulle a Conan o lugar no que prendera o gancho e puideron ver que a punta quedara suxeita debaixo dunha xoia enorme e resplandecente que había na cara interior do bordo.

―Tivemos sorte unha vez máis ―murmurou o home―. Era de imaxinar que o peso dos dous podería esnaquizar a pedra. Agora ségueme, que os verdadeiros perigos da nosa aventura acaban de comezar. Estamos na gorida da serpe e non sabemos onde está escondida.

Arrastráronse de lado a lado pola misteriosa e brillante terraza como tigres detrás da súa presa e detivéronse diante da porta de ouro. Con man cautelosa e hábil, Taurus empuxouna un pouco e esta abriuse sen ofrecer resistencia. Ambos os dous ollaron para o interior, en garda contra o que puidese suceder. Por enriba do ombro do nemediano, Conan viu un resplandecente cuarto, cuxas paredes, teito e chan estaban cubertos de enormes xoias esbrancuxadas que a iluminaban cun brillo cegador. Non había sinais de vida.

―Antes de cortar a nosa retirada ―dixo Taurus en voz baixa―, volve ao bordo da torre e olla en todas as direccións. Se ves algún movemento de soldados nos xardíns ou calquera outro sinal sospeitoso, volve dicirmo. Eu agardo aquí.

Conan non vía razóns para tal cousa, polo que tivo unha leve sospeita no seu cauto ánimo respecto do seu compañeiro, pero a pesar diso fixo o que Taurus lle pedira. En canto Conan deu a volta, o nemediano deslizouse ao interior do cuarto e fechouno por dentro. Conan arrastrouse para o bordo da torre e, despois de comprobar que non había movemento sospeitoso ningún nas ondulantes matogueiras de abaixo, volveu á porta da torre e de súpeto ouviu un berro afogado desde o interior.

O cimmerián, electrizado, deu un salto e a porta abriuse de pau a pau, deixando ver a silueta de Taurus recortada contra o frío fulgor do fondo. O home cambaleou e os seus beizos entreabríronse, mais só se ouviu un estertor seco. Aferrándose á porta dourada en busca de apoio, deu uns pasos vacilantes pola terraza e logo esborrallouse de bruzos, apertando a gorxa. A porta fechouse ás súas costas.

Conan, encollido como unha pantera acurralada, non viu nada detrás do nemediano ferido no breve instante en que a porta estivo aberta, agás unha enganosa sombra que cruzou como unha frecha polo relucente chan. Ninguén veu detrás de Taurus á terraza e Conan inclinouse sobre o home caído.

O nemediano mirou para arriba cos ollos dilatados e vidrosos, cun desconcerto estarrecedor. As súas mans craváronse na gorxa, os seus beizos babuxaron e emitiron un murmurio. Logo, de súpeto, púxose ríxido. O atónito cimmerián decatouse de que estaba morto. Tivo a sensación de que Taurus lanzara o seu último suspiro sen saber que clase de morte se abatera sobre el. Conan ollou perplexo cara á enigmática porta de ouro. Naquel recinto baleiro, de paredes cheas de cegadoras xoias, a morte sorprendera o príncipe dos ladróns tan rápida e misteriosamente como a que el lles ocasionara aos leóns do xardín.

O bárbaro pasou a man con coidado polo corpo medio espido do home tratando de ver se había unha ferida, mais os únicos sinais de violencia que tiñan estaban entre os ombros, na base do seu pescozo de touro. Eran tres feridas pequenas como se tres uñas afiadas se afundisen profundamente na súa carne. Os bordos das feridas eran negros e emanaban un leve fedor a podre. «Serían dardos envelenados?», preguntouse Conan. Mais nese caso, deberían estar cravados aínda nas feridas.

O cimmerián achegouse cautelosamente á porta dourada, empurrouna e viu ante os seus ollos un cuarto baleiro, bañado polo resplandor xeado e rutilante de milleiros de pedras preciosas. No mesmo centro do teito observou distraído un debuxo estraño; era un deseño octogonal de cor negra en cuxo centro brillaban catro pedras preciosas cun fulgor vermello distinto ao resplandor branco das demais xoias. No extremo oposto da habitación había outra porta, igual a aquela na que el se achaba, aínda que non tiña paneis tallados. Viñera de alí a morte e, unha vez logrado o seu designio, afastárase polo mesmo lugar?

Despois de fechar a porta, o cimmerián deu uns pasos polo cuarto. Os seus pés espidos non facían ruído sobre o chan cristalino. Non había cadeiras nin mesas. Víanse só tres ou catro leitos cubertos de seda, con estraños bordados en ouro e varios cofres de caoba con reforzos de prata. Algúns destes estaban pechados con pesados cadeados dourados; outros tiñan as tapas labradas abertas e no interior víanse montañas de xoias nun exuberante e desordenado malgaste de cor para asombro do cimmerián. Conan lanzou un xuramento entre dentes. Aquela noite vira máis riquezas das que xamais imaxinara que existían en todo o mundo e sentiu vertixe de só pensar no valor da xoia que estaba a procurar.

Achábase no centro do cuarto e avanzou cauteloso coa cabeza alta e empuñando a espada, cando a morte atacou de novo en silencio. Unha sombra pasou voando polo resplandecente chan como única advertencia. O que lle salvou a vida foi o instintivo salto que deu a un lado. Albiscou por un instante unha cousa negra e peluda que pasou por riba del cun triscar de cabeiros e algo que lle salpicou o ombro espido; eran como pingas de lume líquido. Ao dar un salto atrás, coa espada no alto, viu esa cousa horrorosa caer ao chan, virarse e correr cara a el con abraiante velocidade. Tratábase dunha araña negra, imposíbel de imaxinar, agás nos pesadelos máis horrendos.

Era grande como un porco e as súas oito patas grosas e peludas transportaban o seu monstruoso corpo a gran velocidade. Os seus catro ollos de brillo maligno escintilaron cunha expresión dunha intelixencia terríbel e os seus cabeiros destilaban un veleno que Conan xa coñecía polas queimaduras que unhas poucas pingas lle produciran no ombro. Daquela comprendeu que o veleno estaba cargado de morte, dunha morte rápida e segura. Este era o asasino que se deixara caer desde o centro do teito e atacara o nemediano no pescozo. Que parvos foran por non sospeitar que os cuartos superiores estarían tan ben coidados como os inferiores!

Estes pensamentos pasaron rápidos pola cabeza de Conan mentres o monstro se abalanzaba sobre el. Deu un gran chouto e a araña pasou por baixo, virouse e volveu ao ataque. Esta vez o mozo eludiuna dando un salto para o costado e asestoulle un golpe coa espada. A súa afiada folla cernoulle unha das poutas peludas e volveu salvarse cando o monstro se revolveu contra el, cos cabeiros triscando endiañados. Mais a araña abandonou a persecución, volveuse, saíu correndo polo chan cristalino e subiu pola parede até o teito, onde se encolleu por un instante, ollando para el fixamente cos seus endiañados ollos vermellos. Daquela, sen mediar sinal ningún, lanzouse ao ar, deixando tras dela un fío dunha sustancia gris e pegañenta.

Conan retrocedeu para eludir o corpo que caía violentamente sobre el e logo agachouse freneticamente xusto a tempo para non quedar atrapado no groso fío da arañeira. O mozo viu a intención do monstro e saltou contra a porta, mais a araña foi máis rápida e lanzou un outro fío pegañento alí, fechándolle o paso. Non se atreveu a cortalo, porque sabía que aquela sustancia quedaría pegada ao gume e, antes de que puidese limpala, o monstro endiañado cravaríalle os seus cabeiros nas costas.

Entón comezou un xogo desesperado no que o enxeño e a axilidade do home se enfrontaban á astucia demoníaca e á rapidez da xigantesca araña. Esta non volveu correr polo chan atacando directamente nin lanzou o seu corpo polo ar contra el, senón que correu polo teito e polas paredes, intentando enredar o raparigo cos lazos que formaba a sustancia gris e pegañenta, que guindaba con endiañada precisión. Aqueles fíos eran grosos como sogas e Conan decatouse de que se ficaba envolvido nelas, nin sequera a súa forza desesperada podería libralo do ataque do monstro.

Aquela danza diabólica continuou por todo o recinto no medio dun silencio absoluto, só interrompido pola respiración axitada do home e o ruído xordo dos seus pés espidos arrastrándose polo brillante chan, e polo terríbel triscar dos cabeiros do monstro. Os fíos grises xacían enroscándose sobre o chan; adheridos ás paredes, cubrían os cofres cheos de xoias e os leitos de seda e pendían como escuros festóns do ceo raso enxoiado. A incríbel axilidade dos ollos e dos músculos de Conan lograron mantelo a salvo, aínda que as pegañentas febras lle pasaran tan de preto que chegaron a magoar a súa pel espida. O raparigo sabía que non podería eludilas por moito tempo. Non só tiña que prestar atención aos fíos que colgaban oscilantes do teito, senón tamén aos que estaban no chan. Tarde ou cedo as febras pegañentas envolveríano como unha serpe e, daquela, envolvido como un verme no casulo de seda, estaría a mercé do monstro.

A araña atravesou a estancia á carreira, coa febra gris ondulando detrás. Conan deu un gran salto e subiu a un dos leitos. Cun rápido xiro, o monstro subiu pola parede e o fío saltou do chan como se estivese vivo, apresando o nocello do cimmerián. Este caeu ao chan dando tiróns frenéticos para librarse da tea de araña que o tiña collido como un parafuso brando ou o anelado corpo dunha serpe. O peludo monstro baixou correndo pola parede para consumar a súa captura. No frenesí da batalla, Conan colleu un dos cofres de xoias e guindouno con todas as súas forzas. O impoñente proxectil foi dar no medio das negras patas e esmagou o monstro contra a parede cun son seco, xordo e repugnante. O sangue e a baba averdada salpicaron en todas as direccións e o esnaquizado corpo caeu ao chan xunto co cofre. A araña negra ficou esmagada entre unha cantidade enorme de rutilantes xoias. As patas peludas movéronse nun caos, os ollos moribundos lanzaron unha última mirada que brillou como un rubí entre as escintilantes pedras preciosas.

Conan ollou ao seu redor e ao ver que non aparecía outro monstro dedicouse a quitar a arañeira que o apresaba. A sustancia gris apegábase con forza ao seu nocello e ás súas mans, pero á fin conseguiu zafarse. Colleu a espada e abriuse camiño eludindo os grises aneis e as febras e dirixiuse cara á porta interior. Non podía imaxinar os horrores que lle agardaban alí.

O cimmerián estaba aceso e, posto que viñera de tan lonxe e superara tantos perigos, estaba resolto a ir até o final da aventura, ocorrese o que ocorrese. Tivo a sensación de que a xoia que buscaba non se atopaba entre as que estaban espalladas desordenadamente pola estancia resplandecente.

Cando pasou por entre as febras que obstruían a porta interior, advertiu que esta non estaba pecha. Preguntouse se os soldados descubrirían a súa presenza. O certo era que se achaba enriba deles e, se era verdade o que se dicía, estaban habituados a ouvir ruídos estraños na torre, sons sinistros e berros de agonía e horror.

O cimmerián non deixaba de pensar en Yara e non se sentía de todo confiado cando abriu a porta. Mais só alcanzou a ver un tramo de chanzos prateados que descendían, apenas iluminados por unha luz cuxa procedencia non podía adiviñar. Baixou silenciosamente empuñando a espada. Non ouviu ningún ruído e, pouco despois, chegou até unha porta de marfil con hematitas incrustadas. Detívose a escoitar mais non ouviu nada desde o interior. Só se vían saír lentas volutas de fume por baixo da porta, que despedían un cheiro estraño e descoñecido para el. Máis abaixo, a escaleira prateada seguía descendendo até perderse nas sombras e do tenebroso buraco non proviña son algún. Tiña a estraña sensación de que estaba só nunha torre habitada por espectros e fantasmas.

III

Conan empurrou en silencio a porta de marfil, que se abriu sen son cara a dentro. Logo ficou no relucente limiar ollando ao seu redor como un lobo nun lugar estraño, disposto a loitar ou a fuxir decontado. Achábase ante un amplo cuarto cunha enorme cúpula dourada; as paredes eran de xade verde e o chan de marfil estaba parcialmente cuberto por grosas alfombras. O fume e o cheiro exótico do incenso proviñan dun braseiro apoiado sobre un trípode dourado, detrás do cal había un ídolo sentado sobre unha especie de altar de mármore. Conan ollou arrepiado a imaxe espida. Tiña corpo de home e era de cor verde, mais a cabeza semellaba un tolo pesadelo. Era demasiado grande para o corpo e non tiña atributos humanos. Conan contemplou as enormes orellas brillantes, a rizada trompa e os brancos cabeiros de elefante que nacían a ambos os dous lados da trompa e remataban nunhas esferas de ouro.

Tiña os ollos fechados, como se estivese a durmir. Velaquí, entón, o motivo do nome da Torre do Elefante, xa que a cabeza da cousa se parecía moito á dos animais descritos polo shemita errante. Aquel era o deus de Yara. Daquela, a xema só podía estar escondida no interior do ídolo, posto que a pedra se chamaba Corazón do Elefante.

Cando avanzou cos ollos fixos no ídolo inmóbil, este abriu os ollos de súpeto. O cimmerián ficou paralizado pola sorpresa. Non era unha imaxe, senón unha cousa viva, e el estaba atrapado na súa estancia!

Un indicio do terror que o paralizou foi o feito de que non reaccionase ao instante nun arrebato de frenesí, deixando libres os seus instintos homicidas. Un home civilizado na súa situación sen dúbida buscaría refuxio crendo que estaba tolo, mais a Conan non se lle ocorreu dubidar dos seus sentidos. Sabía que se achaba cara a cara cun demo do antigo mundo e esa seguridade privouno de todas as súas facultades, agás a da vista.

A trompa desa cousa horrorosa alzouse como na procura de algo e os ollos de topacio ollárono sen ver. Daquela Conan decatouse de que o monstro era cego. Este pensamento acougou os seus tensos nervios e comezou a retroceder en silencio en dirección á porta. Mais o monstro ouvía. A trompa sensíbel estirouse contra el e o raparigo ficou novamente xeado de espanto cando o estraño ser falou cunha voz rara e entrecortada, sempre no mesmo ton. O cimmerián comprendeu que aquela boca non fora creada para falar unha lingua humana.

―Quen está aí? ―preguntou―. Viñeches torturarme de novo, Yara? Non vas cansar nunca? Oh, Yagkosha! Non terá fin esta agonía?

As bágoas rodaron polas súas fazulas e Conan observou as extremidades estendidas sobre o leito de mármore. Sabía que o monstro non podería levantarse para atacalo. Coñecía as marcas do tormento e as queimaduras do lume e, por máis duro que fose, non podía evitar estar impresionado polas deformidades do que parecía ser un corpo tan ben constituído como o seu. E, de súpeto, todo o medo e o noxo se converteron nunha profunda compaixón. Conan non sabía quen era ese monstro, mais era tan evidente o seu terríbel e patético sufrimento que, sen saber por que, veuse embargado por unha abafadora tristeza. Sentiu que estaba a presenciar unha traxedia cósmica e sentiu vergoña, como se a culpa de toda unha raza caese sobre el.

―Non son Yara ―dixo―. Só son un ladrón. Non che vou facer dano.

―Achégate para que te poida tocar ―dixo a criatura un pouco dubitativa e Conan aproximouse sen medo, esquecendo que levaba a espada na man. A trompa sensíbel ergueuse e apalpou o seu rostro e os seus ombros, como fan os cegos. O contacto era tan suave como o da man dunha rapariga.

―Ti non pertences á raza maligna de Yara ―suspirou a criatura―. Levas a marca da fereza pura e esvelta das terras desérticas. Coñezo a túa xente desde tempos antigos. Coñecinos con outro nome hai moito, moito tempo, cando un mundo distinto erguía as súas brillantes torres contra as estrelas. Mais... hai sangue nas túas mans.

―É da araña que había na estancia de arriba e dun dos leóns do xardín ―murmurou Conan.

―Tamén mataches un home esta noite ―respondeu o outro―. E hai morte arriba na torre. Síntoo. Seino.

―Si ―admitiu o cimmerián. O príncipe dos ladróns xace alí sen vida, vítima da picadura dun bicho.

―Así é! ―dixo cunha estraña voz inhumana nunha especie de canto monótono―. Un morto na taberna e un morto na terraza. Seino. Podo sentilo. E o terceiro producirá un efecto máxico que nin o mesmo Yara imaxina. Oh, feitizo da liberación, deuses verdes de Yag!

As bágoas rodaron novamente polas súas fazulas mentres o torturado ser se estremecía presa das máis variadas emocións. Conan seguía ollando para el perplexo.

Daquela remataron as convulsións, os suaves ollos cegos volvéronse cara ao cimmerián e fíxolle un aceno coa trompa.

―Oe, home ―dixo o estraño ser―. Aos teus ollos son repugnante e monstruoso, non é? Non, non contestes. Seino. Mais ti pareceríasme igual de estraño se puidese verte. Existen moitos mundos ademais desta terra e a vida adopta diferentes formas. Non son nin un deus nin un demo, senón que son de carne e óso coma ti, aínda que a sustancia sexa en parte distinta e a forma estea creada con modelos diferentes.

»Son moi vello, home salvaxe. Vin a este planeta hai moito, moito tempo, con outros seres do meu mundo, o planeta verde Yag, que dá voltas eternamente no límite deste universo. Viaxamos polo espazo con poderosas ás que nos transportaron polo cosmos a maior velocidade que a luz, porque loitaramos contra os reis de Yag e fomos derrotados e desterrados. E xamais puidemos regresar, porque na terra as nosas ás murcharon. Aquí vivimos afastados da vida terreal, loitamos contra os estraños e terríbeis seres que nesa era poboaban a terra e por iso fomos temidos e ninguén nos molestou nas sombrizas selvas do leste, onde tiñamos a nosa morada.

»Vimos como os monos se transformaban en homes e vímolos construír as rutilantes cidades de Valusia, Kamelia, Commoria e outras. Vímolos cambalear ante os ataques dos pagáns atlantes, pictos e lemurianos. Vimos como os océanos se levantaban e mergullaban Atlantis e Lemuria, as illas dos pictos e as brillantes cidades da civilización. Tamén vimos como os sobreviventes dos reinos pictos e os atlantes construían o seu imperio da Idade de Pedra e logo caeron na ruína, encerellados en sanguentas batallas. Vimos como os pictos se afundían nos abismos do salvaxismo e como os atlantes volvían descender ao nivel do mono. Vimos os novos salvaxes dirixirse ao sur desde o Círculo Ártico, en ondas conquistadoras, para construír unha nova civilización cos novos reinos chamados Nemedia, Koth, Aquilonia e os seus reinos irmáns. Vimos o teu pobo xurdir cun novo nome das selvas dos monos que foran os atlantes. Vimos os descendentes dos lemurianos que sobreviviran ao Cataclismo erguerse máis unha vez superando o salvaxismo e dirixirse ao oeste convertidos en hyrkanianos. E vimos como esta raza de seres malignos, sobreviventes da antiga civilización que existía antes do afundimento de Atlantis, volvía ter cultura e poder: trátase deste maldito reino de Zamora.

»Vimos todo isto, sen axudar nin entorpecer as inmutábeis leis do cosmos, e fomos morrendo un tras outro, porque nós, os homes de Yag, non somos inmortais, aínda que as nosas vidas son como as vidas dos planetas e das constelacións. Finalmente fiquei eu só, soñando cos tempos pasados entre os ruinosos templos perdidos na selva de Khitai, venerado como un deus por unha antiga raza de pel amarela. Despois chegou Yara, versado en escuros coñecementos transmitidos a través dos anos de barbarie, antes do afundimento de Atlantis.

»Ao principio Yara sentou aos meus pés para que eu lle transmitise a miña sabedoría. Mais non estaba satisfeito co que lle ensinaba, porque se trataba de maxia branca e el desexaba coñecer a ciencia do mal, a fin de escravizar os reis e saciar a súa ambición demoníaca. Eu non estaba disposto a ensinarlle ningún dos segredos da maxia negra que adquirira, ao meu pesar, a través dos séculos.

»Mais a súa intelixencia era maior do que eu crera. Con argucias aprendidas entre as poeirentas tumbas de Estixia, enganoume e obrigoume a lle revelar un segredo que eu nunca quixen contar a ninguén e, volvendo o meu propio poder en contra miña, converteume no seu escravo. Oh, deuses de Yag, que amarga foi a miña vida desde aquel día!

»Tróuxome desde as remotas selvas de Khitai, onde os monos bailan ao compás das frautas dos sacerdotes amarelos e onde as ofrendas de froitos e viños ateigaban os meus rotos altares. Nunca volvín ser o deus da boa xente da selva, senón que me convertín no escravo dun demo con forma humana.

Os seus ollos cegos volvéronse alagar de bágoas.

―Recluíume nesta torre, que construín para el por orde súa nunha soa noite. Dominoume por medio do lume e da tortura, así como por medio de estraños tormentos sobrenaturais que ti non poderías comprender. Se puidese, hai moito tempo que poría fin a esta longa agonía, quitándome a vida. Mais el mantívome vivo, deforme, cego e esnaquizado, para que realizase os seus noxentos desexos. E durante trescentos anos fixen a súa vontade, desde este leito de mármore, lixando a miña alma con pecados cósmicos e manchando a miña sabedoría con crimes, porque non podía facer outra cousa. Mais non revelei todos os meus antigos segredos e o meu último don será o feitizo do Sangue e a Xoia, porque presinto que se achega a fin. Ti es a man do Destino. Prégoche que tomes a pedra preciosa que acharás naquel altar.

Conan volveuse cara ao altar de ouro e marfil que lle sinalou o estraño ser e tomou unha enorme xoia redonda, clara como un cristal carmesí e, nese momento descubriu que se trataba do Corazón do Elefante.

―E agora a gran maxia, a poderosa maxia, que ninguén viu nin verá xamais en millóns de milenios. Pola miña alma e o meu sangue lanzo o esconxuro. Polo sangue do peito verde de Yag, que soña de lonxe no inmenso e vasto Espazo Azul.

»Toma a túa espada, home, e corta o meu corazón, despois apértao de xeito que o sangue flúa sobre a pedra vermella. Despois baixa por esa escaleira e entra no cuarto de ébano no que está sentado Yara, envolto en soños malignos. Pronuncia o seu nome e espertará. Nese intre terás de colocar esta xema diante del e repetir estas palabras: «Yagkosha ofréceche o seu último don e o seu último esconxuro». Despois marcha da torre axiña. Non temas, que non haberá obstáculos no teu camiño. A vida do home non é a vida de Yag, nin a morte humana é a morte de Yag. Libérame desta prisión de carne cega e volverei ser Yogah de Yag, coroado e rutilante, con ás para voar, pés para danzar, ollos para ver e mans para tocar.

Conan achegouse con xesto vacilante e Yagkosha, ou Yogah, como se notase a súa indecisión, indicoulle onde debía cravar o gume afiado. O mozo apertou os dentes e afundiu profundamente a espada. O sangue fluíu abundante enchoupando a folla da espada e a súa man, e a estraña criatura axitouse convulsa e despois ficou completamente inmóbil. Cando estivo seguro que xa non vivía, cando menos no sentido en que el entendía a vida, Conan aplicouse á espantosa tarefa e deseguido extraeu algo que el supuxo que sería o corazón daquel ser estraño, aínda que curiosamente era distinto de calquera corazón que el vira.

Sostendo a víscera, que aínda latexaba, sobre a cegadora xoia, apertouna con ambas as mans e un río de sangue caeu sobre a pedra. Para a súa sorpresa, o sangue non se derramou, senón que foi absorbido pola xema, como se fose unha esponxa. Sostendo a xoia con todo coidado, o raparigo saíu do fantástico recinto e dirixiuse á escaleira de prata. Non ollou atrás, mais soubo instintivamente que o corpo que repousaba sobre o leito de mármore estaba a sufrir algún tipo de transmutación, e tamén tivo a sensación de que era algo que non debía ser presenciado por ningún ser humano.

Fechou tras de si a porta de marfil e baixou a escaleira de prata sen vacilar. Non se lle ocorreu desobedecer as instrucións que recibira. Detívose ante a porta de ébano, en cuxo centro había unha sorrinte caveira de prata, e abriuna. A súa mirada percorreu a habitación de ébano e acibeche e viu, deitada sobre un leito de seda negra, unha figura alta e delgada. Diante del estaba Yara, sacerdote e bruxo, cos ollos abertos e dilatados polos vapores do loto amarelo, ollando de lonxe, como sumido en abismos nocturnos que están alén da percepción humana.

―Yara! ―exclamou Conan como un xuíz que pronuncia unha condena―. Esperta!

Os ollos abríronse ao instante e volvéronse fríos e crueis como os dun voitre. A negra figura vestida de seda ergueuse lúgubre sobre o cimmerián.

―Can! ―dixo con voz sibilante como a dunha cobra―. Que fas aquí?

Conan depositou a xoia sobre a enorme mesa de ébano.

―O que envía esta xema mandoume dicir: «Yagkosha ofréceche o seu último don e o seu último esconxuro».

Yara retrocedeu. O seu rostro era escuro e cincento. A xoia xa non era cristalina e pura. O seu turbio centro palpitaba e vibraba e na súa superficie flotaban curiosas volutas de fume de cores cambiantes. Como atraído por arte da hipnose, Yara inclinouse sobre a mesa e tomou entre as súas mans a xema, ollando fixamente o seu interior sombrizo, como se se tratase dun imán que lle fose extraer a súa convulsa alma do corpo. Cando Conan mirou, pensou que os seus ollos o enganaban porque cando Yara se levantara do leito, o sacerdote semelláralle xigantesco, mais agora viu que a cabeza de Yara apenas lle chegaba ao ombreiro. O mozo pestanexou desconcertado e por primeira vez en toda a noite dubidou dos seus sentidos. Despois, conmocionado, decatouse de que o sacerdote se facía cada vez máis pequeno diante dos seus propios ollos.

Conan observou con indiferenza, como quen ve unha representación. Atafegado pola sensación de irrealidade, o cimmerián xa non estaba seguro nin de quen era. Só sabía que estaba a contemplar as manifestacións externas dun xogo invisíbel de colosais forzas exteriores que estaban alén da súa comprensión.

Agora Yara tiña o tamaño dun neno e despois deitouse sobre a mesa como un bebé, mais aínda aferraba a xoia. De súpeto o feiticeiro decatouse de cal era o seu destino e, dando un chouto, soltou a xema. Mais seguiu a facerse pequeno e Conan viuno convertido nun corpo minúsculo que corría frenético sobre a mesa de ébano, axitando os diminutos brazos e berrando como unha rata.

Xa era tan insignificante que a gran xoia semellaba unha montaña ao seu carón. Conan viu que cubría os ollos coas mans como se quixese protexerse do fulgor, mentres cambaleaba como posuído. O raparigo sentiu que unha forza magnética invisíbel atraía a Yara á xema. Deu tres voltas como un tolo arredor da pedra e tentou volverse tres veces e escapar a través da mesa. Daquela o sacerdote lanzou un berro que soou apagado, ergueu os brazos e correu directamente cara á bóla resplandecente.

Inclinándose máis aínda, viu como Yara subía pola superficie lisa e arredondada con grandes esforzos, como un home que ascende por unha montaña de xeo. Por fin o sacerdote chegou á parte superior axitando os brazos e invocou os nomes de seres terríbeis que só os deuses coñecen. E de súpeto afundiuse no centro mesmo da xoia, como un home que se afunde no mar, e Conan viu como as volutas de fume se fechaban sobre a súa cabeza. Logo albiscouna no centro carmesí da xema, que se volveu transparente e cristalino, como quen contempla unha imaxe afastada no tempo e no espazo. Entón apareceu no mesmo centro outra figura de cor verde, brillante e alada, con corpo de home e cabeza de elefante, que xa non era cega nin deforme. Yara estendeu os brazos e correu como un tolo, mais o vingador foi tras del. Nese intre a enorme xoia desapareceu, estoupando como se fose unha pompa de xabón no medio de fulgores irisados, e a mesa de ébano ficou baleira, igual, segundo a intuición de Conan, que o leito de mármore do cuarto de arriba no que estivera o corpo do estraño ser transcósmico chamado Yagkosha ou Yogan.

O cimmerián volveuse e fuxiu do cuarto descendendo pola escaleira de prata. Estaba tan perplexo que non se lle ocorreu escapar da torre por onde entrara. Baixou correndo polo sinuoso e sombrizo buraco prateado até chegar a un cuarto máis grande ao pé da resplandecente escaleira. Alí detívose un instante. Chegara ao cuarto dos soldados. Viu o brillo das súas coirazas prateadas e das enxoiadas empuñaduras das súas espadas. Esborralláranse sobre a mesa de banquetes, coas plumas escuras ondeando sobre os helmos das cabezas caídas. Xacían entre os dados e entre as copas caídas, cuxo veo manchaba o chan de cor lapislázuli. Conan non sabía se se trataba de bruxaría ou de maxia ou da oculta influencia das enormes ás verdes, mais o seu camiño estaba libre de obstáculos. Había unha porta de prata aberta, recortada contra a claridade do abrente.

O cimmerián saíu aos verdes xardíns e cando a brisa do amencer soprou alagándoo da fresca fragrancia de exuberantes plantas, estremeceuse como se espertase dun soño. Volveuse cun xesto vacilante para mirar fixamente a enigmática torre na que estivera había un momento. Estaba enmeigado e preso dun encantamento? Soñara todo o que crera vivir? Mentres se facía estas preguntas, viu de súpeto que a rutilante torre, recortada contra o ceo escarlata da alba, e a cúpula incrustada de relucentes xoias que brillaban cada vez con máis intensidade polos primeiros raios do sol, cambaleaba e caía estrepitosamente, desintegrándose en minúsculas partículas irisadas.

LADRÓNS NA CASA

[O conto Rogues in the House foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de xaneiro de 1934.]

CONAN1-IMG3

I

Durante unha festa na corte, Nabonidus, o Sacerdote Vermello, que era quen realmente gobernaba a cidade, tocou cortesmente no brazo a Murilo, o novo aristócrata. Este volveuse para se encontrar coa enigmática mirada do sacerdote e para se preguntar cal sería o seu significado oculto. Non cruzaron nin unha palabra, mais Nabonidus inclinou a cabeza e entregoulle a Murilo un pequeno estoxo de ouro. O mozo aristócrata, sabendo que Nabonidus non facía nada sen ningún motivo, escusouse en canto puido e volveu ás presas ao seu cuarto. Alí abriu o estoxo e no seu interior achou unha orella humana, que recoñeceu por unha peculiar cicatriz. De seguido comezou a suar profusamente e non tivo nin a menor dúbida de que significaba a ollada do Sacerdote Vermello.

Pero Murilo, malia os seus perfumados rizos negros e a súa fatua vestimenta, non ía agachar a cabeza para que lle cortasen o pescozo sen dar guerra. Non sabía se era que Nabonidus estaba simplemente a xogar con el ou se lle estaba a dar unha oportunidade de exiliarse voluntariamente, mais o feito de permanecer vivo e en liberdade demostraba que se lle concedían cando menos unhas horas, se cadra para meditar. Con todo, non precisaba meditar para se decidir, o que precisaba era unha ferramenta. E o Destino forneceulla nas tabernas e bordeis dos barrios máis sórdidos e miserábeis da cidade, a pesar de que o mozo aristócrata estivese a tremer de medo e a meditar naquela parte da cidade que ocupaban os palacios de mármore e marfil con torres de cor púrpura dos aristócratas.

Había un sacerdote de Anu cuxo templo, que se atopaba no límite cos barrios baixos, era o escenario de algo máis que de actos devotos. Este sacerdote, que estaba gordo e ben mantido, era a un tempo encubridor e comprador de obxectos roubados e confidente da policía. Cultivaba un próspero negocio a dúas bandas, xa que vivía a carón do distrito ao que chamaban o Labirinto, unha madeixa de calellas retortas e lamacentas, inzadas de antros que frecuentaban os ladróns máis ousados do reino. Os máis sobresaíntes entre todos eran un home de Gunderland que desertara das tropas mercenarias e un bárbaro cimmerián. Unha intervención do sacerdote de Anu acabara co home de Gunderland prendido e aforcado na praza pública. Mais o cimmerián conseguira fuxir e logo de decatarse da traizón do sacerdote, entrara unha noite no templo de Anu e cortáralle a cabeza. A isto seguíralle un gran balbordo na cidade, mais a procura do asasino resultara infrutuosa, até que certo día unha muller o traizoara ante as autoridades e conducira ao capitán da garda cos seus soldados ao cuarto oculto en que o bárbaro durmía bébedo.

O bárbaro volvera en si estupefacto, mais ao verse acurralado reaccionara cunha forza salvaxe que o fixera destripar o capitán e abrirse paso entre os seus adversarios, e de non ser polo alcol que velaba os seus sentidos, tería fuxido. Desconcertado e medio cego, o cimmerián non atinou coa porta no seu precipitado intento de fuxida e bateu coa cabeza contra a parede de pedra con tal violencia que ficou sen sentido. Cando volveu en si, atopábase no alxube máis seguro da cidade, encadeado á parede cunhas cadeas tan grosas que nin sequera a súa forza salvaxe era quen de romper.

Murilo chegou á súa cela enmascarado e cuberto por un manto negro. O cimmerián observouno con interese, pensando que se trataba do verdugo que enviaran para executalo. Murilo sacouno do seu erro e ollou para el con non menos interese. Aínda na penumbra do alxube e cos seus membros cargados de cadeas, a forza primitiva do bárbaro resultaba máis que evidente. O seu enorme corpo e os seus membros musculosos combinaban a forza dun oso pardo coa axilidade da pantera. Debaixo da súa desordenada cabeleira negra, os seus ollos azuis escintilaban cunha extraordinaria ferocidade.

—Queres vivir? —preguntou Murilo. O bárbaro rosmou cun anovado interese brillando nos seus ollos—. Se fago porque fuxas, faríasme un favor? —preguntou o aristócrata. O cimmerián non contestou, mais a intensidade da súa ollada falaba por el—. Quero que mates un home para min.

—A quen?

—A Nabonidus, o sacerdote do rei! —dixo Murilo coa súa voz convertida nun murmurio.

O cimmerián non deu mostras de sorpresa nin de turbación. Non compartía o temor e a reverencia á autoridade que a civilización inculca nos homes. Rei ou esmoleiro, para el eran o mesmo. Tampouco preguntou por que Murilo recorrera a el cando as rúas da cidade estaban inzadas de asasinos libres.

—Cando poderei fuxir? —preguntou o cimmerián.

—Nunha hora. Pola noite non hai máis que un garda nesta parte do alxube. É subornábel, xa foi subornado. Olla, aquí están as chaves das túas cadeas. Vouchas quitar e unha hora despois de marchar eu, Athicus, a sentinela, virá abrir a porta da túa cela. Debes atalo con tiras feitas da túa propia túnica, de xeito que cando o atopen, as autoridades pensen que alguén de fóra te rescatou e non sospeiten del. En canto saias diríxete á casa do Sacerdote Vermello e mátao. Despois vai ao Tobo do Rato, onde te esperará un home que che entregará unha bolsa de ouro e un cabalo. Con eles poderás fuxir da cidade e saír do país.

—Daquela quítame estas malditas cadeas —pediulle o cimmerián— e dille ao garda que me traia comida. Por Crom que levo un día enteiro manténdome de pan balorento e auga e estou a piques de morrer esfameado.

—Así será, mais lembra que non debes fuxir até que eu teña tempo de chegar á miña casa.

Libre das súas cadeas, o bárbaro púxose en pé e estricou os seus pesados brazos, que se vían enormes na penumbra da cela. Murilo pensou unha e outra vez que se había alguén no mundo capaz de cumprir a tarefa que lle impuxera, ese era sen dúbida o cimmerián. Logo de repetirlle unhas poucas instrucións, o nobre abandonou a prisión, non sen antes ordenarlle a Athicus que lle levase un bo prato de carne e cervexa ao prisioneiro. Sabía que podía confiar no garda, non só polo diñeiro que lle acababa de dar, senón tamén por certa información que posuía sobre el.

Cando volveu á súa morada, Murilo xa tiña un completo dominio sobre os seus medos. Nabonidus habíao atacar a través do rei, diso non había dúbida e, posto que a garda real non estaba a petar na súa porta, era seguro que o sacerdote aínda non lle dixera nada ao monarca. Faríao ao día seguinte, diso non había dúbida... Se é que vivía para ver o novo día.

Murilo confiaba en que o cimmerián cumprise a súa palabra, aínda que quedaba por ver se conseguía levar a cabo o seu propósito. Xa antes outros homes tentaran asasinar o Sacerdote Vermello e todos eles morreran de maneira terríbel e innomeábel. Mais era xente que se criara en cidades dos homes, que carecía do instinto lupino dos bárbaros. No momento en que Murilo, que daba voltas nas súas mans ao pequeno estoxo de ouro coa orella cortada, soubo por canles secretas que o cimmerián fora capturado, foi consciente de que esa era a solución ao seu problema.

De novo nos seus apousentos tomou unha copa á saúde daquel home que se facía chamar Conan e polo seu triunfo aquela noite. E mentres estaba a beber, un dos seus espías tróuxolle a nova de que Athicus fora arrestado e encerrado na prisión. O cimmerián non fuxira.

Murilo sentiu que o sangue se lle xeaba nas veas outra vez. Podía ver a man sinistra de Nabonidus neste xiro do destino e comezou a se sentir terribelmente obsesionado pola idea de que o Sacerdote Vermello era máis que humano, un feiticeiro que lía a mente das súas vítimas e que tiraba deles con fíos para facelos danzar como monicreques. O desespero levouno a medidas desesperadas. Cinguiu unha espada baixo o manto negro, saíu da súa casa por un pasadizo secreto e apresurouse polas rúas desertas. Daba a medianoite cando chegou á mansión de Nabonidus, que se erguía negra entre os xardíns valados que a separaban das casas próximas.

O muro era alto, aínda que non imposíbel de escalar. Nabonidus non depositaba a súa confianza en simples barreiras de pedra. Era o que xacía dentro deses muros o que había que temer de verdade. Murilo non sabía exactamente o que era. Sabía que había polo menos un can enorme e salvaxe que roldaba polos xardíns e nunha ocasión esnaquizara a algún intruso, como un sabuxo cun coello. Non se atrevía nin a imaxinar que mais podía haber alí. A aqueles aos que lles permitiran entrar naquela casa por breves e lexítimos asuntos de negocios, contaban que Nabonidus vivía rodeado de inmensas riquezas, aínda que só traballaban para el un número sorprendentemente pequeno de serventes. En realidade, contaban que só viran un, un home alto e silencioso chamado Joka. Ouviran a alguén máis, posibelmente un escravo, que daba voltas por outras dependencias da casa, pero ninguén o vira xamais. O maior segredo daquela casa misteriosa era o propio Nabonidus, cuxo poder de intriga e dominio da política internacional o converteran no home máis poderoso do reino. O pobo, o chanceler e mesmo o rei movíanse como monicreques entre as súas mans.

Murilo escalou o muro e deixouse caer no xardín, que era unha grande extensión de sombras, escurecidas aínda máis polos arbustos e a ondulante follaxe. Non se vía luz ningunha nas xanelas da casa, que se erguía negra entre as árbores. O aristocrático mozo ocultouse entre os arbustos con sixilo e rapidez. Esperaba ouvir dun momento a outro o ladrido do enorme sabuxo, e ver aparecer o seu xigantesco corpo desde as sombras. Dubidou da efectividade da espada fronte a semellante ataque, mais non vacilou. O mesmo era morrer entre os cabeiros dunha besta que baixo a machada do verdugo.

Tropezou con algo voluminoso e brando. Inclinouse baixo a feble luz das estrelas e puido ver un corpo fláccido deitado no chan. Era o can que vixiaba os xardíns. Estaba morto. Tiña o pescozo roto e amosaba o que parecían ser as marcas duns enormes cairos. Murilo sentiu que ningún ser humano podía facer isto. A besta atopárase cun monstro máis salvaxe ca ela. Ollou inquieto os estraños grupos de arbustos e matogueiras, despois encolleu os ombros e avanzou cara á silenciosa mansión.

A primeira porta que comprobou estaba aberta. Entrou con sixilo, espada en man e achouse nun longo e sombrizo corredor pobremente iluminado por unha luz que brillaba a través dunhas cortinas que había no extremo oposto. Un silencio absoluto reinaba en toda aquela casa. Cruzou a estancia e detívose para esculcar a través das cortinas. Viu un cuarto iluminado cunhas xanelas que estaban totalmente cubertas por unhas cortinas de veludo que impedían que ningún raio de luz as atravesase. No cuarto non había traza ningunha de seres humanos, aínda que acollía un sinistro ocupante. Entre anacos de mobles e cortinas rachadas que falaban dunha pavorosa loita xacía inerte o corpo dun home. Estaba boca abaixo, mais alguén lle retorcera o pescozo, o que facía que o seu queixo se apoiase no ombreiro. O rostro contorsionado nun sorriso macabro semellaba mirar de esguello o arrepiado aristócrata.

A resolución de Murilo fraqueou por primeira vez na noite. Botou unha mirada inqueda ao lugar polo que viñera. A imaxe do cepo do verdugo e do machado empurrárono a seguir e cruzou o cuarto intentando evitar aquel horror arrepiante que xacía no medio. Aínda que nunca vira aquel home antes supuxo, polas descricións que ouvira, que se trataba de Joka, o escuro criado de Nabonidus.

A través dunha porta cuberta de cortinas puido esculcar unha ampla estancia circular, rodeada por unha galería a medio camiño entre o chan puído e o elevado teito. O amoblado da estancia semellaba o dun rei. No centro erguíase unha ornada mesa de caoba chea de xerras de viño e ricas viandas. De súpeto Murilo ficou paralizado. Nunha enorme cadeira de brazos cuxo amplo respaldo lle daba as costas, puido ver unha figura de vestimenta familiar. Entreviu un brazo cuberto cunha manga vermella que se apoiaba no brazo da cadeira. A cabeza, cuberta coa coñecida carapucha escarlata, estaba inclinada cara a adiante nun xesto meditabundo. Murilo vira a Nabonidus sentar un milleiro de veces na corte do rei dese mesmo xeito.

Maldicindo a intensidade dos latexos do seu propio corazón, o nobre avanzou polo cuarto coa espada diante e todo o seu corpo disposto para asestar o golpe. A súa presa non se movía nin semellaba ouvir o seu cauteloso avance. Estaría durmido o Sacerdote Vermello ou era un cadáver aquilo que había esbardallado sobre a enorme cadeira de brazos? Só un paso o separaba do seu inimigo, cando de súpeto o home da cadeira se ergueu para se volver contra el.

O sangue abandonou o seu rostro de súpeto. A espada escapóuselle dos dedos e foi bater cun son metálico contra o chan puído. Dos seus beizos lívidos xurdiu un berro terríbel, ao que lle seguiu o ruído xordo dun corpo ao caer. Despois volveu reinar o silencio na casa do Sacerdote Vermello.

II

Pouco despois de que Murilo abandonase o alxube no que Conan o cimmerián estaba confinado, Athicus levoulle ao prisioneiro unha bandexa de comida na que había, entre outras cousas, un prato cunha enorme costela e unha xerra de cervexa. Conan comeu con voracidade mentres Athicus facía a última rolda polas celas para ver se todo estaba en orde e se non había ninguén que puidese ser testemuña da fuxida que estaba planeada. Foi nese intre de ocupación cando unha partida de gardas entrou na prisión para o arrestar. Pero Murilo equivocárase ao pensar que ese arresto significaba que descubriran o intento de liberar a Conan. Tratábase doutra cousa: Athicus fora pouco coidadoso nos seus negocios nos baixos fondos e agora unha das súas faltas do pasado levárao a ser arrestado.

Outro carcereiro ocupou o seu lugar, unha persoa imperturbábel, ao que ningunha clase de suborno podía apartar do seu deber. Carecía de imaxinación, mais tiña unha idea moi elevada da importancia do seu posto.

Despois de que levasen a Athicus para ser acusado formalmente ante un maxistrado, este carcereiro fixo a rolda rutineira polas celas. Ao pasar diante da de Conan, o seu sentido do deber viuse indignado e aldraxado ao ver que o prisioneiro estaba libre das súas cadeas, roendo os últimos anacos de carne dunha enorme costela. Sentíase tan desgustado que cometeu o erro de entrar só na cela, sen chamar polos outros gardas que se achaban nas outras partes da prisión. Foi a súa primeira equivocación no cumprimento do deber. Tamén foi a última. Conan partiulle o cranio coa costela, quitoulle o puñal e as chaves e marchou de alí con toda a tranquilidade. Tal como Murilo lle dixera, só había un garda de servizo pola noite. O cimmerián atravesou os muros da prisión coa axuda das chaves que acababa de roubar e saíu á rúa tan libre como se o plan de Murilo fose un éxito.

Cando aínda se achaba baixo a sombra dos muros da prisión, detívose un momento para decidir o seu plan de acción. Pensou que, posto que en realidade escapara polos seus propios medios, non lle debía nada a Murilo. Con todo, lembrou que aquel mozo fora quen o liberara das súas cadeas e quen ordenara que lle enviasen a comida, sen o cal a súa fuxida resultaría imposíbel. Conan chegou á conclusión de que estaba en débeda con Murilo e, dado que era un home que sempre acababa por cumprir coas súas obrigas, dispúxose a levar a cabo o que lle prometera ao aristócrata. Mais antes tiña que atender un asunto persoal.

Tirou a súa túnica esfarrapada e avanzou na noite sen máis roupa que o taparrabos. Mentres camiñaba apalpou o puñal que conseguira. Era unha arma asasina cunha folla ancha de dobre gume e medio metro de longo. Camiñou furtivamente polas calellas e polas prazas sombrizas até chegar ao Labirinto. Percorreu as súas rúas intricadas coa seguridade que dá o costume. Era realmente un labirinto de escuras calellas, patios fechados e pasadizos secretos, de ruídos e fedores estraños. As rúas non estaban lastradas e a lama e a roña mesturábanse nunha amálgama repulsiva. Non había cloacas, así que a xente guindaba os desperdicios ás quellas, onde formaban moreas e fochancas noxentas. Se un non andaba con coidado era sinxelo escorregar e caer nun daqueles charcos que chegaban até a cintura. Tampouco era nada fóra do común tropezar cun cadáver que xacía na lama coa gorxa cortada e coa cabeza esmagada. A xente de ben evitaba o Labirinto. Razón non lles faltaba.

Conan chegou ao destino sen ser visto, no preciso momento en que marchaba alguén a quen desexaba ver. No momento en que o cimmerián entraba furtivamente no patio de abaixo, a rapariga que o denunciara á policía estaba a se despedir do seu novo amante, na porta do seu cuarto que se achaba un andar máis arriba. O mozo, unha vez que a porta se fechou tras del, baixou ás apalpadelas pola escaleira, enfrascado nas súas meditacións que, como as da maioría dos habitantes do Labirinto, tiñan que ver coa apropiación indebida da propiedade allea. A medio camiño detívose de súpeto e o cabelo púxoselle de punta. Diante del había unha vaga figura acazapada na escuridade e un par de ollos brillaban como os dunha besta cazadora. O último que ouviu na súa vida foi unha especie de griñido animal, cando o monstro se botou sobre el e lle abriu o bandullo cunha folla afiada. Lanzou un berro afogado e caeu dando tombos pola escaleira.

O bárbaro inclinouse sobre el durante un instante, igual que un espectro e cos ollos ardendo na penumbra. Sabía que o berro se ouvira, mais a xente do Labirinto tiña moito coidado de ocuparse só dos seus propios asuntos. Un berro de morte nunha escaleira escura non era nada fóra do común. Máis tarde, alguén podería aventurarse a facer pescudas, mais só pasado un tempo prudencial.

Conan subiu pola escaleira e detívose ante unha porta que coñecía de vello. Estaba fechada por dentro, mais a folla da súa arma penetrou entre a porta e o marco e levantou a tranca. Entrou no cuarto, fechou a porta ás costas e dirixiuse á rapariga que o denunciara á policía.

A moza estaba sentada coas pernas cruzadas sobre a cama desfeita. Volveuse pálida de súpeto e fitouno como se fose un fantasma. Ouvira o berro da escaleira e fixouse na mancha vermella do puñal de Conan. Mais tiña demasiado medo pola súa sorte como para perder o tempo lamentando o destino evidente do seu amante. Comezou a suplicar pola súa vida dun xeito incoherente a causa do terror. Conan non respondeu, só permaneceu en pé ollándoa cos seus ollos ardentes, mentres acariñaba o gume do seu puñal co seu polgar encalecido.

Finalmente cruzou o cuarto mentres ela retrocedía contra a parede, berrando desesperadas súplicas de piedade. Agarrouna sen delicadeza dos seus rizos amarelos e levantouna da cama. Meteu a arma na vaíña, colocou a cativa baixo o seu brazo e esquerdo e dirixiuse á xanela. Como ocorría na maioría das casas dese tipo, había un saínte que rodeaba cada andar, formado polas cornixas de cada xanela. Conan abriu a fiestra dunha patada e saíu ao estreito saínte. Se houbese alguén esperto nas proximidades presenciaría o estraño espectáculo dun home que se movía con coidado pola cornixa do edificio mentres levaba no sobaco unha moza medio espida que non paraba de patexar. Non ficarían máis abraiados que a propia rapaza.

Ao chegar ao lugar escollido, Conan detívose e apoiouse na parede coa man libre. Do interior da casa ergueuse un súbito clamor, o que significaba que acababan de descubrir o cadáver. A prisioneira choromicaba e retorcíase, anovando os seus rogos. Conan ollou para abaixo, á bosta e á lama que cubría as calellas, mentres ouvía os berros de dentro e os xemidos da moza. Daquela guindouna cunha gran precisión a un pozo negro. O mozo gozou ao ver como esbarafundaba e se remexía, maldicindo entre a bosta, e mesmo se permitiu lanzar unha gargallada polo baixo. Despois ergueu a cabeza e escoitou o tumulto crecente que había no edificio, e díxose que chegara o momento de matar a Nabonidus.

III

Un resón metálico espertou a Murilo. Laiouse e loitou por colocarse en posición sentada. Ao seu redor todo era silencio e escuridade e, por un instante, sentiuse angustiado ante o medo de estar cego. Despois lembrou o que ocorrera antes e puxéronselle os pelos de punta. Polo tacto descubriu que estaba deitado sobre un chan formado de bloques de pedra uniformes. Seguiu apalpando e descubriu unha parede do mesmo material. Púxose en pé e apoiouse contra ela, tratando de orientarse en balde. Estaba seguro de que se achaba nalgunha clase de prisión, mais non tiña nin idea de onde se atopaba nin do tempo que levaba alí. Lembrou vagamente un estrondo metálico e preguntouse se sería o da porta de ferro da súa cela ao pecharse, ou se anunciaba a chegada dun verdugo.

Esta idea arrepiouno profundamente e comezou a avanzar ás apalpadelas pola parede. Agardaba encontrar os límites da súa cela dun momento a outro, mais logo dun instante chegou á conclusión de que estaba a baixar por un corredor. Mantívose apegado á parede temendo caer nun pozo ou nalgunha outra trampa e finalmente decatouse de que había algo preto del na escuridade. Non era quen de ver nada, mais ou ben o seu ouvido percibira un son apagado ou un sexto sentido puxérao sobre aviso. Parou en seco e sentiu un arreguizo, pois estaba tan convencido como da súa propia vida de que sentía a presenza dalgunha criatura viva acazapada na escuridade fronte a el.

Creu que o seu corazón se paraba cando ouviu un seseo con acento bárbaro que lle preguntou:

—Murilo! Es ti?

—Conan!

O novo aristócrata estaba abraiado polo encontro e foi ás apalpadelas na escuridade até que as súas mans atoparon un par de ombreiros fortes e espidos.

—Foi boa cousa que te recoñecese —rosmou o bárbaro—. Estaba a piques de te estrangular como a un porco cebado.

—Por Mitra! Onde estamos?

—Nos pozos que hai debaixo da casa do Sacerdote Vermello, pero o porqué...?

—Que hora é?

—Non pasa moito da medianoite.

Murilo moveu a cabeza, intentando pór orde nos seus desordenados pensamentos.

—Que fas ti aquí? —preguntou o cimmerián.

—Vin matar a Nabonidus. Ouvín que cambiaran o garda da túa prisión...

—Cambiaron, si —rosmou Conan—. Rompinlle a cabeza ao novo e fuxín. Puiden chegar hai varias horas, mais tiña un asunto persoal que atender. E ben, vamos por Nabonidus?

Murilo sentiu un arrepío.

—Conan, estamos na casa dun ser endiañado! Vin en busca dun inimigo humano, mais atopei un diaño peludo saído do inferno!

Conan rosmou con incerteza. Aínda que descoñecía o medo, como un tigre ferido cando se trataba de inimigos humanos, compartía todos os terrores supersticiosos da xente primitiva.

—Conseguín entrar na casa —dixo Murilo nun seseo, como se a escuridade estivese inzada de ouvidos—. Nos xardíns exteriores atopei o can de Nabonidus morto. Dentro da casa encontrei a Joka, o servente. Rompéranlle o pescozo. Despois vin ao propio Nabonidus sentado na súa cadeira e vestido coa súa vestimenta habitual. Nun primeiro momento pensei que tamén estaba morto. Adianteime para apuñalalo. Pero púxose de pé e volveuse cara a min. Meu Deus! —o recordo daquel horror deixou sen fala por un momento o mozo—. Conan —murmurou—, non era un home o que había en fronte miña! O seu corpo e a súa postura eran distintos dos humanos, mais baixo a carapucha escarlata do sacerdote había un rostro cun sorriso macabro de loucura e pesadelo! Estaba cuberto de pelo negro, tras do que brillaban uns ollos avermellados como os dun porco. O seu nariz era aplanado con enormes ventas abertas. Os seus beizos frouxos retorcíanse para atrás e por eles asomaban uns inmensos cairos amarelos, parecidos aos dentes dun can. As mans que asomaban polas mangas escarlata eran deformes e tamén estaban cubertas de pelo negro. Iso foi o que vin nun instante e entón o terror puido comigo, os meus sentidos abandonáronme e caín esvaecido.

—E despois que? —murmurou o cimmerián preocupado.

—Recuperei o sentido hai un instante. O monstro debeume guindar a estes pozos. Conan, sempre sospeitei que Nabonidus non era de todo humano! É un diaño... un monstro cambiante! Durante o día móvese entre os humanos disfrazado de home e pola noite adopta o seu verdadeiro aspecto.

—Iso é evidente —respondeu Conan—. Todo o mundo sabe que hai homes que se converten en lobos á súa vontade. Pero por que matou os seus serventes?

—Quen pode entender a mente dun diaño? —respondeu Murilo—. O que nos importa agora é saír deste lugar. As armas humanas non poden danar un ser medio humano. E ti, como entraches aquí?

—Polo sumidoiro. Supuxen que os xardíns estarían vixiados e os sumidoiros comunícanse cun túnel que conduce até estes pozos. Crin que atoparía algunha porta aberta que me permitise entrar na casa.

—Daquela fuxamos por onde ti entraches! —exclamou Murilo—. Que lle dean ao resto! Unha vez fóra deste cubil de serpes tentaremos eludir a garda real e escapar da cidade. Abre ti o camiño!

—É inútil —rosmou o cimmerián—. O camiño aos sumidoiros está bloqueado. Cando entrei no túnel caeu do teito unha reixa de ferro. Se non me chego a mover máis rápido que un lóstrego, as puntas dos barrotes cravaríanme no chan igual que a un verme. Cando tentei levantar a reixa vin que non se movía. Nin un elefante podería movela. E entre os barrotes non podería pasar nada máis grande que un coello.

Murilo maldiciu e sentiu como se unha man xeada lle percorrese a espiña dorsal de arriba a abaixo. Debera imaxinar que Nabonidus non deixaría ningunha entrada da casa sen vixiar. Se Conan non tivese a prodixiosa axilidade dunha criatura salvaxe, aquela reixa espetaríao. Seguramente o seu paso polo túnel accionara algún mecanismo secreto que soltara a reixa do teito. O certo era que agora ambos os dous estaban atrapados.

—Só podemos facer unha cousa —dixo Murilo suando a cachón—. Temos que procurar outra saída. Non hai dúbida de que en todas vai haber trampas, mais non nos queda outra.

O bárbaro rosmou con aprobación e comezaron a avanzar xuntos ás apalpadelas polo corredor. Mesmo nun momento como aquel, a Murilo ocorréuselle unha pregunta.

—Como foi que me recoñeciches? —inquiriu.

—Lembrei o cheiro do perfume que levabas no pelo cando viñeches verme na cela —respondeu Conan—. Volvino sentir hai un instante, cando estaba acazapado na escuridade, preparándome para abrirte pola metade.

Murilo levou un guecho de cabelo negro ao nariz. Mesmo a esa distancia o perfume era case imperceptíbel para o seus sentidos civilizados e daquela comprendeu o agudos que debían de ser os do bárbaro.

A súa man foi instintivamente até a vaíña da espada cando comezaron a avanzar ás apalpadelas e lanzou unha maldición ao comprobar que estaba baleira. Nese intre foron quen de ver un tenue resplandor diante deles e pouco despois chegaron a unha brusca curva no corredor pola que se filtraba unha luz agrisada. Miraron ao outro lado e Murilo, que estaba apoiado no seu compañeiro, sentiu que o enorme corpo do bárbaro se puña ríxido. O mozo nobre tamén o viu. Tratábase do corpo dun home medio espido que xacía fláccido sobre o chan apenas iluminado por un resplandor que parecía emanar dun gran disco de prata que había na parede máis afastada. Resultáballe coñecida a figura tendida de bruzos, o que fixo que Murilo se abandonase ás conxecturas máis incríbeis e monstruosas. Indicándolle ao cimmerián que o seguise, adiantouse e inclinouse sobre o corpo. Procurando dominar o noxo que lle producía, achegouse e volveu o corpo boca arriba. Escapóuselle unha maldición de incredulidade, mentres o cimmerián gruñía en forma explosiva.

—Nabonidus! O Sacerdote Vermello! —exclamou Murilo mareado e aparvado polo asombro—. Entón, quen...?

O sacerdote lanzou uns xemidos e fixo algúns movementos. Con rapidez felina, Conan inclinouse e apoiou o seu puñal sobre o corazón do moribundo. Murilo colleuno polo pulso e dixo:

—Espera! Non o mates aínda...

—Por que? —inquiriu o cimmerián—. Abandonou o seu disfrace de monstro e agora dorme. Queres que esperte e nos faga anacos?

—Non! Espera! —pediu Murilo, procurando pór orde nos seus confusos pensamentos—. Mira! Non está a durmir. Ves ese enorme cardeal que ten na tempa afeitada? Golpeárono e deixárono sen sentido. É probábel que leve aquí varias horas.

—Crin ouvirche dicir que o viches na casa con aparencia de besta —dixo Conan.

—Claro que o vin! Se non... Está a volver en si! Aparta a daga, Conan. Aquí hai un misterio moito máis fondo do que eu pensaba. Teño que falar con este sacerdote antes de matalo.

Nabonidus levou unha man trémula á tempa ferida, murmurou algo incomprensíbel e abriu os ollos. A súa mirada non tiña expresión ningunha e non parecía entender nada nin recoñecer a ninguén. Despois, cun espasmo, a vida volveu ás súas meniñas e sentou, mirando abraiado os dous homes. Calquera que fose o terríbel choque que temporalmente obnubilara a agudísima intelixencia do sacerdote, o seu cerebro volvía funcionar coa habitual rapidez e vigor. Os seus ollos examinaron nun instante todo o que o rodeaba e detivéronse no rostro de Murilo.

—É un pracer para min que honres a miña pobre casa, mozo señor —dixo cunha risa fría e, despois, observando o enorme corpo que se asomaba detrás do ombreiro do nobre, engadiu—: vexo que trouxeches un valente. Seica non che chegaba a espada para segar a vida da miña humilde persoa?

—Xa abonda —retrucou Murilo, impaciente—. Canto tempo levas aquí?

—É unha pregunta moi peculiar para facerlla a un home que acaba de recobrar o coñecemento —respondeu o sacerdote—. Non sei que hora é, mais faltaba aproximadamente unha hora para a medianoite cando fun atacado.

—Entón quen é o que está na túa casa disfrazado coa túa roupa? —inquiriu Murilo.

—Ese debe de ser Thak —contestou Nabonidus, apalpando con tristeza as súas feridas—. Si, debe de ser Thak. E coa miña roupa? O moi can!

Conan, que non entendía nada, remexeuse inquieto e murmurou algo na súa lingua. Nabonidus mirouno con estrañeza.

—O teu valente armado está impaciente por abrirme o corazón, Murilo —dixo o sacerdote—. Crin que eras sensato dabondo como para escoitar as miñas advertencias e abandonar a cidade.

—Como podía saber o que me esperaba? —respondeu Murilo—. De calquera xeito, os meus intereses están aquí.

—Este asasino é boa compañía —murmurou Nabonidus—. Hai tempo que sospeitaba de ti. Por iso fixen desaparecer aquel pálido secretario da corte. Antes de morrer díxome moitas cousas, entre outras, o nome do novo aristócrata que o subornou para obter segredos de estado, que o nobre vendeu a potencias rivais. Non te avergoñas de ti mesmo, Murilo, ladrón de luva branca?

—Non teño maior motivo de vergoña ca ti, raspiñeiro empedernido con alma de voitre —respondeu Murilo decontado—. Ti explotas todo un reino con cobiza e avidez no teu propio beneficio. E aparentando un goberno desinteresado, enganas o rei, arruínas os ricos e sacrificas todo o futuro da nación en nome da túa ambición desapiadada. Non es máis que un porco cebado co fociño no cu. Es máis ladrón ca min. Este cimmerián é o máis honesto dos tres, porque rouba e asasina abertamente.

—Ben, vexo entón que estamos entre viláns —dixo Nabonidus con ecuanimidade—. E agora que? Vasme matar?

—Cando vin a orella do secretario desaparecido souben que estaba condenado —dixo Murilo de socato― e crin que invocarías a autoridade do rei. Tiña razón?

—Si —contestou o sacerdote—. É fácil eliminar un secretario da corte, pero ti es algo máis importante. Tiña intencións de contarlle ao rei algunha broma sobre ti mañá pola mañá.

—Unha broma que me custaría a cabeza —dixo Murilo entre dentes—. Entón o rei aínda non se decatou dos meus negocios no estranxeiro?

—Así é —dixo Nabonidus suspirando—. E agora, posto que vexo que o teu compañeiro ten un puñal, temo que nunca o saberá.

—Ti debes de saber como se sae deste tobo de ratas —dixo Murilo—. Supón que decidise perdoarche a vida. Axudaríasnos a fuxir, xurando manter en segredo os meus roubos?

—Ouviches dalgún sacerdote que cumprise unha promesa? —manifestou Conan cunha queixa, advertindo o xiro que tomaba a conversa—. Déixame que lle corte o pescozo; quero ver de que cor é o seu sangue. No Labirinto aseguran que ten o corazón negro, de modo que o seu sangue debe de ser negro tamén...

—Acouga —murmurou Murilo—. Se non nos ensina o camiño de saída, podreceremos aquí. Ben, Nabonidus, que dis a iso?

—Que pode dicir un lobo cunha pouta na trampa? —dixo rindo o sacerdote—. Estou nas vosas mans e, se habemos escapar, debemos axudarnos uns aos outros. Xuro que se sobrevivimos a esta aventura esquecerei todos os teus negocios turbios. Xúroo pola alma de Mitra!

—Iso abonda —murmurou Murilo—. Nin sequera o Sacerdote Vermello ousaría romper ese xuramento. Agora saiamos de aquí. O meu amigo entrou polo túnel, pero unha reixa caeu detrás del e bloqueou o camiño. Podes facer que a levanten?

—Desde aquí non se pode —retrucou o sacerdote—. A panca de control está no cuarto situado encima do túnel. Hai outra forma de saír deste pozo, que vos ensinarei. Pero dime, como chegaches até aquí?

Murilo contoullo en poucas palabras e Nabonidus asentiu coa cabeza, logo levantouse con dificultade. Avanzou coxeando polo corredor, que se ensanchaba formando unha enorme estancia, e achegouse ao disco de prata. A medida que avanzaban, o resplandor aumentou, aínda que sen deixar de ser tenue e velado. Preto do disco viron unha estreita escaleira que conducía arriba.

—Esta é a outra saída —dixo Nabonidus— e dubido moito de que a porta que se acha ao final estea pechada con chave. Pero teño a sensación de que o que atravese esa porta será degolado. Mirade ese disco.

O que parecía ser un disco de prata era en realidade un enorme espello colocado na parede. Un complexo sistema de tubos de cobre sobresaían da parede que estaba encima do disco e inclinábase cara a abaixo en ángulo recto. Ao mirar eses tubos, Murilo viu un incríbel conxunto de espellos máis pequenos. Observou con atención o de maior tamaño e lanzou unha exclamación de abraio. Conan, que miraba por encima do seu ombreiro, soltou un gruñido.

Parecían estar a mirar a través dunha xanela cara ao interior dun cuarto ben iluminado. Nas paredes había grandes espellos e entre un e outro víanse tapices de veludo. Tamén había leitos de seda, cadeiras de ébano e marfil e portas cubertas de cortinas que daban aos outros cuartos. Diante dunha porta desprovista de cortinas había unha enorme figura negra sentada que contrastaba grotescamente coa opulencia da estancia.

Murilo sentiu novamente que o sangue se lle xeaba nas veas ao ver aquela figura espantosa que parecía estar a miralo directamente aos ollos. Retrocedeu involuntariamente do espello, mentres Conan adiantaba agresivamente a cabeza até que as súas mandíbulas case tocaron a superficie. Entón lanzou algo que pareceu ser unha ameaza ou un reto en lingua bárbara.

—Por Mitra, Nabonidus —dixo Murilo pampo e tremendo—, que é iso?

—É Thak —contestou o sacerdote acariñando a súa tempa—. Algúns dirían que é un mono, pero é tan diferente dun mono como dun home. A súa xente habita no afastado oriente, nas montañas que lindan coa fronteira este de Zamora. Non son moitos, pero se non os exterminan, creo que se converterán en seres humanos dentro duns cen mil anos. Atópanse nun estadio evolutivo en que non son nin monos, como o foron os seus remotos antepasados, nin humanos, como poden chegar a ser os seus afastados descendentes. Habitan nas elevadas rochas de montañas inaccesíbeis e non coñecen o lume, nin saben construír casas, nin facer vestidos, e ignoran mesmo o uso das armas. Con todo, teñen unha especie de linguaxe composta principalmente por gruñidos.

»Eu trouxen a Thak cando era case un acabado de nacer e aprendeu o que lle ensinei moito máis rapidamente e mellor que calquera outro animal. Era ao mesmo tempo o meu gardacostas e o meu criado. Pero esquecín que o ser en parte humano non podía quedar reducido a unha mera sombra de si mesmo, como se fose un animal. Polo visto a súa especie de cerebro conservaba sensacións de odio, de resentimento e tiña unha especie de ambición animal.

»De calquera xeito atacou cando menos o esperaba. Onte á noite pareceu volverse repentinamente tolo. Os seus actos parecían ser consecuencia dunha especie de loucura animal e, con todo, sei que deben de ser o resultado dunha longa e coidadosa planificación. Ouvín ruídos de pelexa nos xardíns e cando fun investigar crendo que eras ti e que o meu can gardián estaba a atacarte, vin a Thak que saía das matogueiras manchado de sangue. Antes de que puidese decatarme, botouse sobre min cun ouveo espantoso e golpeoume até deixarme sen sentido. Non lembro máis nada, pero é de supor que por un capricho da súa mente medio humana me desposuíu da roupa e me guindou vivo a estas covas, por algunha razón que só os deuses coñecen. Debeu de matar o can cando volveu ao xardín e, despois de golpearme a min evidentemente matou a Joka, a quen vistes morto dentro da casa. Joka viría na miña axuda, aínda en contra de Thak, a quen sempre odiou.

Murilo mirou a través do espello a estraña criatura que estaba sentada con monstruosa paciencia ante a porta fechada. Arreguizouse ao ver aquelas enormes mans negras cubertas de espesas lanuxes que parecían unha pel. O seu corpo era pesado, ancho e chepudo. Os ombreiros demasiado amplos racharan a túnica escarlata e a través desta Murilo viu a mesma melena negra. O rostro que miraba desde a carapucha vermella era absolutamente bestial e, con todo, o novo aristócrata deuse conta de que Nabonidus dicía a verdade cando afirmaba que Thak non era completamente animal. Había algo naqueles sinistros ollos vermellos, na torpe postura daquel ser, na aparencia xeral daquela cousa, que o diferenciaba dun verdadeiro animal. Ese corpo monstruoso contiña un cerebro e unha alma que evolucionaban atrozmente cara a algo vagamente humano. Murilo quedou estupefacto cando recoñeceu que había un leve e odioso parentesco entre a súa raza e aquel ser monstruoso, e sentiuse estarrecido ao tomar consciencia fugazmente dos abismos de bestialidade polos que a humanidade vai ascendendo penosamente.

—Seguramente nos está a ver —murmurou Conan—. Por que non nos ataca? Podería romper a xanela con facilidade.

Murilo decatouse de que Conan pensaba que o espello era unha xanela a través da que estaban a ver outro cuarto.

—El non nos ve —respondeu o sacerdote—. Nós estamos a ver un cuarto que se encontra encima de nós. Esa porta que Thak está a vixiar é a que se atopa ao final da escaleira. Trátase simplemente dun dispositivo de espellos. Ves aqueles espellos nas paredes? Transmiten as imaxes do cuarto a estes tubos que á súa vez outros espellos reflicten ampliados neste enorme espello.

Murilo entendeu que o sacerdote debía de estar séculos por diante da súa xeración para perfeccionar semellante invento, pero Conan atribuíuno simplemente a bruxarías e non se preocupou máis polo asunto.

—Construín estas covas como refuxio e tamén como alxube —seguiu dicindo o sacerdote—. En ocasións refuxieime aquí e vin a través deses espellos o destino funesto daqueles que buscaban a miña ruína.

—Pero por que vixía Thak esa porta? —preguntou Murilo.

—Debeu de ouvir a caída da reixa no túnel, porque está conectada cunhas campás que hai nos cuartos superiores. Sabe que hai alguén nas covas e está a esperar que suba pola escaleira. Oh, si, aprendeu moi ben o que lle ensinei. El viu o que lle ocorreu a quen cruzaba esa porta cando eu tiraba da corda que colga daquela parede e disponse a imitarme.

—E mentres espera, que imos facer nós? —inquiriu Murilo.

—Non podemos facer nada agás observalo. Mentres siga nese cuarto non debemos nin pensar en subir a escaleira. Ten a forza dun verdadeiro gorila e podería esnaquizarnos con facilidade. Pero non necesita pór en xogo os seus músculos. Se abrimos a porta, bastaralle con tirar da corda para que saiamos disparados cara á eternidade.

—Como?

—Acordamos que vos axudaría a escapar —respondeu o sacerdote—, pero non me comprometín a divulgar os meus segredos.

Murilo dispúxose a contestar cando viu algo que o deixou paralizado. Unha man furtiva abrira a cortina dunha das portas. Nela apareceu un rostro escuro cuxos ollos brillantes se cravaron ameazadores na figura chepuda cuberta coa túnica escarlata.

—Petreus! —exclamou Nabonidus—. Por Mitra, que colección de voitres hai aquí esta noite!

O rostro seguía enmarcado entre as cortinas abertas. Por encima do ombreiro do intruso asomaban outras caras, morenas e delgadas, iluminadas por unha sinistra ansiedade.

—Que fan aquí? —murmurou Murilo baixando inconscientemente a voz, aínda que sabía que non podían ouvilo.

—Que poden estar a facer Petreus e os seus ardentes mozos nacionalistas na casa do Sacerdote Vermello? —dixo Nabonidus cunha risada—. Mira con que cobiza contemplan a figura do que consideran o seu maior inimigo. Caeron no mesmo erro ca ti. Vai resultar divertido ver a expresión das súas caras cando advirtan a súa equivocación.

Murilo non respondeu. Todo tiña un ar completamente irreal. Tiña a sensación de estar a ver unha función de monicreques ou observando con certo desapego os actos dos vivos sen ser visto nin ouvido, como se el fose un fantasma incorpóreo.

Viu que Petreus achegaba un dedo aos beizos impondo silencio a modo de advertencia e logo fíxolles un aceno aos demais conspiradores. O novo aristócrata non sabía se Thak era consciente da presenza dos intrusos. A posición do home-mono non cambiara. Seguía sentado de costas á porta pola que entraban os homes en silencio.

—Tiveron a mesma idea ca ti —díxolle Nabonidus ao ouvido—. Só que por razóns patrióticas e non egoístas. Agora é fácil entrar na miña casa, dado que o can está morto. Oh, que ocasión para librarme da súa ameaza dunha vez por todas! Se eu estivese sentado onde está Thak..., un salto cara á parede..., un tirón da corda...

Petreus colocara suavemente un pé no limiar. Os seus compañeiros seguíano de preto coas relucentes dagas na man. Thak incorporouse e volveuse cara a el. O inesperado horror que lle produciu o seu aspecto, cando esperaban atopar o odioso pero coñecido rostro de Nabonidus, encheunos de espanto, tal como lle ocorrera a Murilo. Petreus recuou dando un berro e empuxando os seus compañeiros para atrás. Estes tropezaron e caeron uns encima dos outros, e nese instante Thak, salvando a distancia cun salto prodixioso e grotesco, tirou con todas as súas forzas do groso cordón de veludo que colgaba preto da porta.

Abríronse as cortinas decontado, deixando a porta libre, e desta caeu algo cun singular fulgor prateado.

—Lembrouno! —exclamou Nabonidus cheo de xúbilo—. A besta é medio humana! Viume facelo e lembrouno! Mirade agora! Mirade!

Murilo viu que se trataba dunha grosa lámina de vidro que caera sobre a porta. A través do panel víanse os rostros pálidos dos conspiradores. Petreus estricou as mans cara a adiante como protexéndose do ataque de Thak e atopouse coa barreira transparente. Polos seus xestos, parecía estar a dicirlles algo aos seus compañeiros. Agora que as cortinas estaban abertas, os homes que se achaban na cova podían ver todo o que ocorría no cuarto en que se atopaban os nacionalistas. Perdendo completamente o control dos seus nervios, corrían polo recinto cara á porta pola que creran entrar, pero detivéronse de súpeto, como se houbese unha parede invisíbel.

—O tirón da corda pechou hermeticamente a estancia —dixo Nabonidus—. É moi simple: os paneis de vidro escorregan por uns raís que hai nas portas. Ao tirar da corda sóltase o fío que os suxeita, logo caen e quedan trabados, podendo ser accionados só desde o exterior. O cristal é irrompíbel. Nin sequera un home cun mazo sería capaz de esnaquizalo. Ah!

Os homes atrapados na estancia estaban histéricos de medo; corrían desesperadamente dunha porta á outra, golpeando en balde as paredes de cristal, axitando violentamente os puños ante a implacábel figura negra que os observaba desde fóra. Entón un deles alzou a cabeza, mirou arriba e comezou a berrar arrepiado, a xulgar polo movemento dos seus beizos, á vez que sinalaba ao teito.

—A caída dos paneis liberou as nubes mortíferas —dixo o Sacerdote Vermello rindo con gargalladas salvaxes—. É o po do loto gris obtido dos Pantanos da Morte, alén de Khitai.

Do centro do teito colgaba un acio de rebentos dourados que se abriron como os pétalos dunha inmensa rosa tallada, e destes descendeu un vapor agrisado que encheu rapidamente o cuarto. Nun instante a escena de histeria converteuse nun espectáculo de tolemia e de horror. Os homes atrapados comezaron a cambalear e a correr en círculos como se estivesen bébedos. Da súa boca saíalles espuma e os seus beizos retorcíanse nunha risa espantosa. Na fuxida, caían uns encima dos outros acoitelándose coas dagas e esnaquizándose cos dentes nun holocausto de loucura. Murilo descompúxose ao contemplar aquel espectáculo e sentiuse aliviado por non escoitar os berros e ouveos que debían de resoar naquela condenada estancia. Pero aquilo parecíase a unha película muda proxectada sobre unha pantalla, posto que non se ouvía nada.

Fóra do recinto maldito, Thak daba saltos cunha alegría animal, mentres sacudía e levantaba os seus longos e peludos brazos. Nabonidus ría como un demo por encima do ombreiro de Murilo.

—Ah, bo golpe, Petreus! —exclamaba—. Abriulle as entrañas! E agora outro para ti, meu patriótico amigo! Así! Xa caeron todos e os vivos esgazan a carne dos mortos cos seus dentes babuxantes.

Murilo sentiu un calafrío. Detrás del o cimmerián maldicía con voz apagada na súa basta lingua. Só se vía a morte por todos os lados na sala da nube gris. Os conspiradores xacían apuñalados, esnaquizados e mutilados, amoreados nunha montaña vermella, coas bocas abertas e os rostros ensanguentados mirando sen expresión cara ao teito entre as tenues volutas agrisadas que daban voltas lentamente.

Thak, como un mono enorme, aproximouse á parede da que colgaba a corda e tirou dela cara a un lado cun aceno peculiar.

—Está a abrir a porta máis afastada —dixo Nabonidus—. Por Mitra. É máis humano do que eu supuña! Mirade, o fume gris sae da estancia e despois disípase. Thak está a agardar para non correr riscos. Agora levanta o outro panel. É cauteloso. Coñece o perigo mortal que entraña o loto gris, que provoca a tolemia e a morte. Por Mitra!

Murilo sentiu un sobresalto espantoso ante esta exclamación de Nabonidus, que o electrizou.

—Esta é a nosa única oportunidade —dixo o sacerdote—. Se abandona o cuarto de arriba durante uns minutos poderemos tentar subir rapidamente pola escaleira.

Acirrados pola tensión, viron como o monstro saía torpemente pola porta e desaparecía. Ao alzar o panel de cristal, as cortinas volveran caer, ocultando a cámara da morte.

—Debemos arriscarnos! —dixo o sacerdote e Murilo viu que o seu rostro estaba cuberto de suor—. Se cadra está a se desfacer dos cadáveres, como me viu facer a min! Rápido! Seguídeme! Subamos a escaleira!

Nabonidus correu cara á escaleira e subiu por ela cunha axilidade que deixou abraiado a Murilo. O nobre e o bárbaro seguíano de preto e ouviron o profundo suspiro de alivio que lanzou o sacerdote cando conseguiu abrir a porta que se atopaba ao final. Irromperon na ampla estancia que viran reflectida no espello. Thak non estaba alí.

—Está naquel cuarto, cos cadáveres! —exclamou Murilo—. Por que non o encerramos alí, como fixo cos conspiradores?

—Non! Non! —dixo Nabonidus cun berro afogado e co rostro estrañamente pálido—. Non sabemos se está realmente alí. E de calquera xeito, pode entrar antes de que poidamos alcanzar a corda. Seguídeme polo corredor. Debo chegar aos meus apousentos para dispor das armas que o van destruír. Este corredor é a única saída que non ten trampa.

Seguiron ao sacerdote ás carreiras, pasaron por unha porta con cortinas que estaba fronte á porta do recinto da morte e chegaron ao corredor, que daba a unha serie de habitacións. Nabonidus tentou abrilas cunha abraiante e torpe rapidez. Estaban fechadas con chave, do mesmo xeito que a porta do fondo.

—Deuses! —exclamou o Sacerdote Vermello apoiándose contra a parede, co rostro cincento—. As portas están fechadas e Thak quitoume as chaves. Estamos atrapados.

Murilo ficou arrepiado ao ver aquel home en semellante estado de nervios, pero Nabonidus acougou facendo un grande esforzo.

—Esta besta prodúceme pánico —dixo—. Se vós o vísedes esnaquizar homes como eu o vin... Ben, que Mitra nos axude, pero agora debemos loitar contra el coas armas que os deuses nos deron. Vamos!

Conduciunos de volta á porta con cortinas e mirou cara ao enorme recinto no preciso instante en que entraba Thak pola porta de enfronte. Era evidente que o home-besta sospeitaba algo. As súas pequenas orellas movéronse. Mirou irritado ao seu redor e, achegándose á porta máis próxima, correu as cortinas para ver se había alguén escondido detrás delas.

Nabonidus retrocedeu tremendo como unha folla. Colleu a Conan por un ombreiro e díxolle:

—Raparigo, atreveríaste a enfrontar o teu puñal contra os seus cairos?

Os ollos do cimmerián escintilaron en resposta.

—Rápido! —murmurou o Sacerdote Vermello escondendo a Conan detrás das cortinas—. En canto nos atope, o que non tardará en ocorrer, atraerémolo cara a nós. Cando pase diante de ti correndo, afúndelle a daga nas costas, se podes. Ti, Murilo, móstrate ante el e logo foxe polo corredor. Ben sabe Mitra que temos moi poucas posibilidades fronte a Thak nunha loita corpo a corpo, pero de calquera xeito estamos condenados se nos atopa.

Murilo sentiu que o sangue se lle xeaba nas veas, pero xuntou forzas e asomouse pola porta. Nese instante, Thak, que se atopaba do outro lado do cuarto, virouse en redondo, mirou fixamente e atacou cun ruxido espantoso. A súa carapucha escarlata caeulle sobre as costas, ensinando a súa deforme cabeza escura. Tiña as negras mans e a túnica vermella manchadas de sangue. Parecía un escuro pesadelo de cor carmesí cando atravesou o cuarto ensinando os cabeiros e coas patas torcidas sostendo o seu inmenso corpo que avanzaba con paso estarrecedor.

Murilo volveuse rapidamente cara ao corredor e, a pesar do áxil que era, o horroroso monstro peludo case o alcanza. Daquela, cando o home-mono pasou correndo diante das cortinas, delas xurdiu repentinamente unha figura enorme que lle deu un golpe no ombreiro ao estraño monstro, á vez que afundía o seu puñal nas costas da besta. Thak lanzou un berro horríbel cando o impacto o fixo caer e ambos os dous rodaron polo chan. Daquela houbo un remuíño de brazos e pernas e comezou a demoníaca batalla.

Murilo viu que o bárbaro apertaba coas súas pernas o torso do home-mono e que se esforzaba por se manter enriba do monstro mentres o acoitelaba co puñal. Thak, pola súa banda, loitaba por zafarse das tenaces do seu inimigo para facelo virar e pólo ao alcance dos cabeiros xigantescos que buscaban a carne do raparigo. No medio dun bulebule de golpes, entre farrapos ensanguentados, foron rodando polo corredor con tal rapidez que Murilo non se atreveu a empregar a cadeira que collera, por temor a golpear o cimmerián. E viu que, a pesar da vantaxe que supuña para Conan o feito de golpear primeiro e que o monstro levase unha túnica que lle envolvía o corpo e as extremidades dificultando os seus movementos, a forza ciclópea de Thak ía impóndose rapidamente. Empuxaba inexorabelmente o cimmerián para telo fronte a el. O monstro recibira feridas que matarían unha ducia de homes. O puñal de Conan afundiuse unha e outra vez no torso, nos ombreiros e no pescozo de touro da besta. Chorreaba sangue por todas as feridas pero, a menos que a afiada folla dese rapidamente nun órgano vital, a sobrehumana vitalidade de Thak terminaría para sempre co cimmerián e despois cos seus compañeiros.

Conan tamén loitaba como unha fera salvaxe, nun silencio só interrompido polos seus arquexos. As negras poutas do monstro e aquelas mans a modo de gadoupas rabuñábano e esgazábanlle a carne, e as súas mandíbulas riseiras abríronse para morderlle a gorxa. Entón Murilo, vendo unha oportunidade, saltou e lanzou a cadeira con todas as súas forzas, que eran suficientes para abrirlle a cabeza a un ser humano. A cadeira escorregou polo negro cranio, pero o aparvado monstro afrouxou por un instante o seu abrazo mortal e nese momento Conan, arquexando e chorreando sangue, saltou cara a adiante e afundiu o seu puñal até a empuñadura no corazón do home-mono.

Cun tremor convulsivo, a besta caeu ao chan, mirou fixamente e deseguido ficou inmóbil. Os seus feros ollos quedaron fixos e brillaron baixo a tenue luz da estancia. Os seus pesados membros tremeron e logo ficaron ríxidos.

Conan levantouse cambaleando, enxugando a suor e o sangue que lle cubrían o rostro. O sangue pingaba do seu puñal e dos seus dedos, e baixaba até os seus brazos e coxas, manchándolle o peito. Murilo colleuno por un brazo para o soster, pero o bárbaro empuxouno con xesto impaciente.

—O día que non poida sosterme só, sei que chegaría a hora de morrer —murmurou a través dos beizos desfeitos—. Pero gustaríame beber unha xerra de viño.

Nabonidus contemplaba a figura inmóbil como se non dese crédito aos seus ollos. O monstro negro, peludo e abominábel xacía nunha grotesca postura sobre os farrapos da súa túnica escarlata. Así e todo parecía máis humano que animal e transmitía un vago patetismo.

—Esta noite matei un home e non unha besta. Incluireino entre os xefes cuxas almas enviei ás tebras, e as miñas mulleres cantarán as súas fazañas.

Nabonidus inclinouse e colleu un feixe de chaves que colgaban dunha cadea dourada. Caeran do cinto do home-mono durante a loita. Facendo un aceno aos seus compañeiros para que o seguisen, conduciunos a unha estancia, abriu a porta e avanzou cara ao interior do recinto, que estaba iluminado como os demais. O Sacerdote Vermello colleu unha xerra de viño dunha mesa e encheu as copas de cristal que había alí. Mentres os seus compañeiros bebían con avidez, murmurou:

—Que noite! Falta pouco para que amenza. Que ides facer, amigos?

—Vou curar as feridas de Conan, se me traes algunhas vendas e bálsamos —dixo Murilo.

Nabonidus fixo un movemento coa cabeza e dirixiuse á porta que daba ao corredor. Algo na inclinación da súa cabeza fixo que Murilo o observase con desacougo. Cando chegou á porta, o Sacerdote Vermello volveuse de improviso. O seu rostro transmutárase, os ollos botaron chispas co antigo lume e a súa boca riu.

—Somos todos viláns! —dixo co seu sarcasmo habitual—. Pero non todos somos necios. O único parvo es ti, Murilo.

—Que queres dicir? —preguntou o aristócrata dando uns pasos.

—Atrás! —gritou Nabonidus cunha voz que parecía un látego—. Se dás un paso máis, mátote!

Murilo quedou xeado cando viu que o Sacerdote Vermello aferraba unha grosa corda de veludo que colgaba entre as cortinas xusto á beira da porta.

—Que clase de traizón é esta? —gritou Murilo—. Xuraches que...

—Xurei que non lle contaría ao rei nada sobre ti! Pero non prometín que non ía resolver este asunto polos meus propios medios, se podía. Crees que vou deixar pasar semellante oportunidade? En circunstancias normais non me atrevería a matarte coas miñas propias mans, sen contar coa aprobación do rei, pero agora ninguén o saberá xamais. Irás parar ás cubas de ácido xunto a Thak e os estúpidos nacionalistas, e ninguén saberá nada. Que noite! Aínda que perdín algúns valiosos serventes, tamén me librei de varios inimigos perigosos. Non te movas! Estou no limiar e ti non tes posibilidades de alcanzarme antes de que tire da corda e te envíe ao Inferno. Desta volta non se trata do loto gris, aínda que é igualmente eficaz. Case todas as estancias da miña casa son unha trampa. Así que, Murilo, es un pailán...

Coa rapidez do lóstrego, Conan colleu unha cadeira e guindoulla. Nabonidus alzou instintivamente o brazo e soltou un berro, pero era demasiado tarde. O proxectil esfarelouse contra a súa cabeza e o Sacerdote Vermello cambaleou e caeu de bruzos nun charco de sangue escuro que se agrandaba rapidamente.

—O seu sangue era vermello, despois de todo —dixo Conan cun gruñido.

Murilo botou atrás os cabelos enchoupados en suor con man trémula á vez que se apoiaba sobre a mesa, debilitado pola tensión pasada e a sensación de acougo que o embargaba agora.

—Está a amencer —dixo o aristócrata—. Saiamos de aquí antes de que caiamos noutra trampa mortal. Se conseguimos escalar o muro exterior sen que nos vexan, non nos asociarán co ocorrido aquí esta noite. Deixemos que a policía atope a súa propia explicación.

Ollou para o corpo do Sacerdote Vermello que xacía nun charco de sangue e encolleuse de ombros.

—Despois de todo, o parvo era el. Se non perdese o tempo mofándose de nós poderíanos eliminar con facilidade.

—Ben —dixo o cimmerián con tranquilidade—, tomou o camiño que todos os viláns deben percorrer finalmente. Gustaríame saquear a casa, pero supoño que será mellor que lisquemos.

Cando saíron da escuridade ao xardín case branco polo orballo do amencer, Murilo dixo:

—O Sacerdote Vermello entrou no mundo das tebras, de maneira que o meu camiño na cidade está libre e non teño nada que temer. Pero e ti? Queda aínda o asunto do Labirinto e...

—De calquera xeito, estou canso desta cidade —dixo o cimmerián cun sorriso—. Falaches dun cabalo que me agardaba no Tobo do Rato. Teño curiosidade por saber a que velocidade me vai levar a outro reino. Hai moitos camiños que desexo coñecer antes de percorrer o que Nabonidus tomou esta noite.

SOMBRAS NO LUAR

[ O conto Shadows in the Moonlight foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de abril de 1934.]

CONAN1-IMG4

I

Un rápido galope entre os altos xuncos, unha pesada caída e un berro desesperado. O xinete do agonizante animal púxose en pé, cambaleando. Era unha esvelta rapariga ataviada cunha túnica e sandalias. Os seus escuros cabelos caían en fervenza sobre os brancos ombreiros. Os ollos da moza parecían os dun animal acurralado. Non mirou a selva de xuncos que rodeaba o pequeno claro, nin as augas azuis que lambían a ribeira ás súas costas. Os seus grandes ollos de intensa mirada estaban fixos no xinete que avanzaba entre as plantas e que, ao chegar até ela, baixou do seu cabalo.

Era un home alto e delgado, duro como o aceiro. Estaba cuberto por unha fina cota de malla da cabeza aos pés, que se adaptaba ao seu corpo como unha luva á man. Os seus ollos castaños, que asomaban baixo o casco semiesférico con incrustacións de ouro, miraron a rapariga con expresión burlona.

—Atrás! —exclamou ela estarrecida—. Non me toques, Shah Amurath, ou guíndome á auga e déixome morrer!

El botou unha gargallada, que era como o rumor dunha espada de aceiro ao saír dunha vaíña de seda.

—Non, non afogarás, Olivia, filla da confusión, porque as augas non son fondas e eu collereite antes de que afundas! Proporcionáchesme uns divertidos momentos de caza e deixamos atrás os meus homes. Pero non hai nin un só cabalo ao oeste do mar de Vilayet que lle poida sacar vantaxe á miña Irem durante moito tempo.

E ao dicir isto, o home sinalou coa cabeza a egua de finas patas que estaba detrás del.

—Déixame marchar! —suspirou ela co rostro cuberto de bágoas—. Non sufrín xa bastante? Hai seica algunha humillación, dor ou infamia que non me inflixiches? Canto ha de durar o meu tormento?

—Durará mentres atope pracer nos teus queixumes, nas túas súplicas e nas túas bágoas —retrucou el cun sorriso que parecería amábel a un estraño—. Es moi atractiva, Olivia. Pregúntome se chegarei a cansar algunha vez de ti, como cansei antes doutras mulleres. Es vivaz e alegre, a pesar de todo. Cada día que paso ao teu carón proporcióname novas delicias.

»Pero vamos, regresemos a Akif —seguiu dicindo el—, onde a xente aínda festexa o vencedor dos miserábeis kozakos, en tanto que el, o triunfador, se dedica a perseguir unha pobre fuxitiva, unha parva, adorábel e estúpida rapariga que quere fuxir.

—Non! —exclamou a moza recuando en dirección ás augas que lambían os xuncos.

—Si!

O acceso de cólera do home foi como a faísca que acende o pedernal. Cunha rapidez incríbel, colleuna polo pulso e retorceullo cruelmente até que a fixo caer de xeonllos, berrando.

—Porca! —dixo el—. Debería levarte a rastro até Akif atada ao rabo do meu cabalo, pero terei compaixón e levareite na miña sela. Por este favor deberás darme as grazas humildemente e, despois...

O home soltou a rapariga e proferiu un xuramento á vez que saltaba cara a atrás e desenvaiñaba a súa espada. Unha terríbel aparición xurdiu dos xuncos e lanzou unha exclamación de odio.

Olivia, que ollaba a escena desde o chan, viu un home que parecía un salvaxe ou un tolo avanzando cara a Shah Amurath en actitude ameazadora. Era un individuo de constitución forte, cuberto unicamente por un taparrabos manchado de sangue e de lama seca. A súa negra melena tamén tiña abundantes trazas de lama e de sangue e o mesmo ocorría co seu peito, brazos e pernas, así como coa espada que empuñaba na man dereita. Tras a madeixa de escuros cabelos, os seus ollos inxectados en sangue brillaban como dúas chamas azuis.

—Can hyrkaniano! —dixo a aparición con acento bárbaro—. Os demos da vinganza trouxéronte até aquí!

—Un kozako! —exclamou Shah Amurath, retrocedendo—. Non sabía que un deses cans escapase. Pensei que estabades todos mortos na estepa, nas ribeiras do Ilbars!

—Todos menos eu, maldito! —berrou o outro—. Ah, como soñei con este momento cando me arrastraba entre as silveiras ou cando estaba deitado baixo as rochas, mentres as formigas roían a miña carne e me acazapaba na lama que me cubría até a boca! Soñeino, pero nunca crin que se convertería en realidade. Canto anhelei este momento!

Resultaba terríbel contemplar o gozo sanguinario do descoñecido. As súas mandíbulas renxían con espasmos e a escuma cubría os seus beizos denegridos.

—Atrás! —ordenou Shah Amurath mirando fixamente o outro home.

—Non, Shah Amurath, gran señor de Akif! —respondeu o kozako cunha voz que parecía o ouveo dun lobo salvaxe—. Ai, maldito sexas, que contento estou de verte, miserábel... a ti, que convertiches os meus camaradas en pasto dos voitres... ti, que os fixeches despezar entre cabalos salvaxes... que os deixaches cegos e os mutilaches...! Can infame!

A voz do bárbaro converteuse nun berro de loucura cando atacou. A pesar do terror que lle provocou aquela salvaxe aparición, Olivia temeu que o descoñecido caese ao primeiro choque das espadas. Tolo ou salvaxe, que podía facer aquel home medio espido contra o amo de Akif, protexido pola súa cota de malla?

As follas das espadas deitaron faíscas, aínda que apenas parecían rozarse. Despois, a cimitarra do kozako chocou co sabre de Shah Amurath e caeu con terríbel forza sobre o seu ombreiro. Olivia non puido conter unha exclamación ante a violencia atroz daquel golpe. Entre o renxido metálico da malla fendida, a rapariga ouviu claramente o ruído de ósos rotos. O hyrkaniano retrocedeu, pálido como a morte e coa cota de malla enchoupada en sangue. O sabre caeu dos seus dedos, incapaces de todo movemento.

—Piedade! —exclamou arquexando.

—Piedade? —dixo o descoñecido coa cólera reflectida na súa voz—. Si, a mesma piedade que tiveches connosco, porco!

Olivia fechou os ollos. Aquilo xa non era unha pelexa, senón unha carnizaría infernal e sanguenta, xerada pola furia e o odio en que culminaban os sufrimentos da batalla, a masacre e a tortura, e os padecementos da sede e a fame. A pesar de que Olivia sabía que Shah Amurath non merecía ningunha piedade, fechou os ollos e cubriu os ouvidos coas mans para non ver a espada que se afundía unha e outra vez como a machada dun carniceiro, até que os berros se converteron nun estertor que finalmente se debilitou até cesar por completo.

Daquela abriu os ollos e mirou o estranxeiro no momento en que este retiraba a espada do ensanguentado simulacro de ser humano que deixara no chan. O home arquexaba exhausto e cheo de xenreira. Tiña a fronte perlada de suor e a man dereita embazada de sangue fresco.

O descoñecido non dixo unha soa palabra, nin sequera ollou para a rapariga. Ela viuno avanzar entre os xuncos da ribeira e despois inclinarse e tirar de algo. Daquela apareceu unha barca que saía do seu agocho entre os finos xuncos mexidos polo vento. Olivia supuxo que o home tiña intencións de marchar, polo que se sentiu empurrada a facer algo.

—Non, agarda! —exclamou con ton de mágoa, correndo cara a el—. Non me deixes aquí! Lévame contigo!

O home virouse e fitouna, cambiando de actitude. Os seus ollos, aínda que inxectados en sangue, parecían os dunha persoa corda. Era como se o sangue que acababa de derramar lle devolvese a súa condición de ser humano.

—Quen es? —preguntou el.

—Chámome Olivia. Era prisioneira dese home e fuxín del. Perseguíame. Por iso chegamos até aquí. Ai, pídoche que non me abandones! Os seus soldados non están lonxe. Atoparán o seu cadáver, acharanme preto e...

A moza retorceu as mans, chea de espanto, e o descoñecido mirouna desconcertado.

—Seica prefires vir comigo? —preguntoulle—. Son un bárbaro e sei, pola forma en que me miras, que me temes.

—Si, témote —contestou ela, demasiado aparvada para poder disimular—. A miña carne estremécese polo horror que me produce o teu aspecto, pero temo aínda máis os hyrkanianos. Por favor, déixame ir contigo! Someteranme a terríbeis torturas e vexacións se me atopan á beira do seu amo morto.

—Daquela, ven.

El fíxose a un lado e ela subiu rapidamente á barca, evitando todo contacto con el. Despois sentou na proa. O descoñecido tamén subiu e empuxou o bote co remo. Cando deixou atrás os xuncos das marxes, púxose a remar con golpes suaves e regulares que facían mover ritmicamente todos os músculos do seu corpo.

A rapariga aniñouse na proa mentres o home seguía impulsando os remos en completo silencio. Olivia observábao con tímida fascinación. Era evidente que non era hyrkaniano e tampouco se parecía á xente de raza hyboriana. Había nel unha fereza de lobo que indicaba que se trataba dun bárbaro. As súas faccións, por baixo das manchas de sangue da batalla e do xabre dos lameiros, reflectían un carácter indómito e salvaxe, pero non denotaban un ser malvado nin perverso.

—E ti quen es? —preguntoulle ela—. Shah Amurath chamoute kozako. Pertencías a esa banda?

—Son Conan de Cimmeria —dixo el cun gruñido—. Era un dos kozakos. Así nos chaman os cans hyrkanianos.

Olivia sabía vagamente que a terra que el mencionara se atopaba moi lonxe, contra o noroeste, alén das fronteiras máis remotas dos diversos reinos habitados por xente da súa raza.

—E eu son unha das fillas do rei de Ophir —dixo a moza—. O meu pai vendeume a un xefe shemita porque non quixen casar cun príncipe de Koth.

O cimmerián lanzou un gruñido de sorpresa e os beizos de Olivia curváronse nun amargo sorriso.

—Si —engadiu ela—. Os homes civilizados tamén lles venden os seus fillos como escravos aos salvaxes, en ocasións. E chámanvos bárbaros a vós, Conan de Cimmeria.

—Nós non vendemos os nosos fillos —espetou el.

—Ben, o caso é que me venderon. O home do deserto que me comprou non abusou de min. Pero quería gañar a boa vontade de Shah Amurath e eu estaba entre os agasallos que levou aos purpúreos xardíns de Akif. Despois...

A moza arreguizouse e ocultou o rostro entre as mans.

—Fun sometida a toda clase de ignominias —seguiu dicindo a rapariga—. O simple feito de lembralo é como un lategazo. Vivín no palacio de Shah Amurath até que hai algunhas semanas el partiu coas súas hostes para combater unha banda de invasores que arrasaba as fronteiras de Turan. Onte regresou triunfante e organizouse unha gran festa na súa honra. Mentres todos se divertían e se embebedaban, aproveitei a oportunidade para me apoderar dun cabalo e fuxir da cidade. Crin que o conseguira, pero el seguiume e contra o mediodía achou o meu rastro. Deixei atrás os seus vasalos, mais non fun quen de fuxir del. Entón chegaches ti.

—Estaba oculto entre os xuncos —dixo o cimmerián—. Eu era un deses pícaros que compuñan a banda dos Compañeiros Libres que incendiaban e saqueaban as fronteiras. Eramos cinco mil, de máis de vinte razas e tribos. A maioría de nós serviramos como mercenarios a un príncipe rebelde do leste de Koth, pero cando este fixo as paces co seu condenado soberano, quedamos sen traballo. Entón comezamos a saquear os confíns de Koth, de Zamora e de Turan. Hai unha semana, Shan Amurath tendeunos unha emboscada con quince mil homes. Por Mitra! O ceo estaba cuberto de voitres negros. Cando as nosas liñas se desfixeron, logo dun día enteiro de loita, algúns trataron de fuxir cara ao norte e outros ao oeste. Dubido que se salvase ningún. As estepas estaban cubertas de xinetes que perseguían os fuxitivos. Eu dirixinme cara ao leste e finalmente cheguei ás brañas que rodean esta parte do mar de Vilayet.

—Oculteime entre os xuncos desde entón. Hai só dous días que os xinetes deixaron de bater as marismas na procura dalgún fuxitivo. Agocheime e enterreime como unha serpe, alimentándome de ratas de pantano que comía crúas, porque non podía facer lume. Pola mañá atopei esta barca oculta entre os xuncos. Non pensaba ir cara ao mar até a noite, pero despois de matar a Shah Amurath, decateime de que os seus cans están preto e por iso marcho.

—E agora que facemos?

—Non hai dúbida de que nos perseguirán. Aínda cando non cheguen a descubrir o rastro do bote, que tratei de disimular o mellor posíbel, seguramente sospeitarán que nos diriximos cara ao mar, sobre todo cando non nos atopen nas brañas. Pero xa estamos en marcha, e eu seguirei pegado a estes remos até que cheguemos a un agocho seguro.

—Onde o acharemos? —preguntou ela con xesto desesperanzado—. Vilayet é un mar interior dominado polos hyrkanianos.

—Algunha xente non pensa así —respondeu Conan cun sorriso algo sinistro―. Especialmente os escravos que fuxiron das galeras e se converteron en piratas.

—Cales son os teus plans?

—Os hyrkanianos dominan as costas do suroeste ao longo de centos de leguas. Falta moito aínda para chegar até as súas fronteiras no norte. Penso seguir nesa dirección até deixármolos atrás. Logo iremos cara ao oeste e trataremos de desembarcar nas beiras rodeadas de estepas deshabitadas.

—E se nos atopamos cos piratas, ou nos sorprende un temporal? —preguntou Olivia—. Ademais, alí morreremos de fame.

—Eu non che pedín que viñeses comigo —lembroulle o cimmerián.

—Síntoo —respondeu ela e inclinou a súa fermosa cabeza morena—. Piratas, tempestades, fame... Todo iso é menos cruel que a xente de Turan.

—Si —dixo Conan co rostro sombrizo—. E aínda non saldei a miña conta con eles. Pero acouga, rapariga. Os temporais son raros no mar de Vilayet nesta época do ano. Se chegamos ás estepas non morreremos de fame. Eu crieime en terras inhóspitas e peladas. Son estas malditas brañas, co seu fedor e os seus mosquitos, as que me desconcertan. Na estepa atópome como na miña casa. En canto aos piratas...

Conan sorriu enigmaticamente e inclinouse con máis enerxía sobre os remos.

O sol ocultouse como unha bóla de cobre que cae nun mar de lume. O azul do mar fundíase co do ceo e despois ambos os dous convertíanse nun suave veludo escuro zarrapicado de estrelas. Olivia apoiouse na roda da barca que se mexía suavemente, nun estado de medio soño case irreal. Tiña a sensación de aboiar no aire, con estrelas por encima e por baixo dela. O seu silencioso compañeiro recortábase vagamente contra a suave escuridade. Non había présa nin pausa no ritmo dos remos que el manexaba con tanta destreza. Se cadra el era o barqueiro infernal que a transportaba alén do escuro lago da Morte. Pero a rapariga esqueceu os seus temores e mergullouse nun soño apracíbel, acompañada polo movemento monótono dos remos.

A luz da alborada reflectiuse nos ollos de Olivia cando espertou, cunha fame espantosa. Acordou debido a un cambio brusco na dirección da barca. Conan descansaba sobre os remos mirando por riba dela. A rapariga decatouse de que o cimmerián estivera remando toda a noite e marabillouse ante a súa resistencia de ferro. A moza volveuse para seguir a mirada de Conan e viu un muro verde de árbores e arbustos que circundaban cunha ampla curva unha pequena enseada, cuxas augas estaban quietas como a superficie dun cristal azul.

—Esta é unha das moitas illas que existen neste mar interior —dixo el—. Suponse que están deshabitadas e ouvín dicir que os hyrkanianos raras veces as visitan. Ademais, eles non adoitan afastarse da costa coas súas galeras e nós estivemos navegando moitas horas. Antes de que escureza, deixariamos de ver terra.

Cuns poucos golpes de remo, Conan o cimmerián levou o bote até a ribeira, asegurou o cabo de proa a unha árbore e saltou a terra. Ofreceulle a man a Olivia, que fixo un aceno de dor ao ver as manchas de sangue que cubrían a pel do cimmerián e arreguizouse ao sentir a forza que emanaba da man do bárbaro.

Unha quietude de ilusión reinaba nos bosques que circundaban a pequena enseada azul. Logo, entre as árbores, ouviuse o trino matinal dun paxaro e escoitouse o murmurio das follas movidas pola airexa. Olivia ouviu un ruído, aínda que non sabía ben o que era. Que podía ocultarse naqueles bosques da costa?

Mentres ela observaba timidamente as sombras que había entre as árbores, algo saíu á luz do sol batendo rapidamente as ás. Era un enorme papagaio, que se pousou sobre a póla dunha árbore e quedou alí bambeándose, como unha brillante figura de xade e carmesí. A ave volveu a cabeza de lado e mirou os intrusos cos seus relucentes ollos de acibeche.

—Por Crom! —murmurou o cimmerián—. Velaquí ao avó de todos os papagaios. Debe de ter mil anos! Mira a perversa sabedoría que hai nos seus ollos. Que misterios gardas, sabio demo?

De súpeto, o paxaro estendeu as súas ás multicolores e gritou con voz rouca:

—Yagkoolan yok tha, xuthalla!

Despois deitou un chío que parecía unha espantosa risa humana, emprendeu o voo e desapareceu entre as sombras opalescentes das árbores.

Olivia mirou en dirección ao lugar polo que desaparecera o papagaio e sentiu como se unha estraña premonición lle tocase a espiña dorsal cunha man xeada.

—Que dixo? —preguntou nun rumoreo.

—Xuraría que eran palabras humanas —repuxo Conan—. Pero nunha lingua que ignoro.

—Eu tampouco o coñezo —afirmou a rapariga—. Así e todo, tivo que aprendelas de beizos humanos. Humanos ou... —quedou mirando cara ao bosque e arrepiouse sen saber porqué.

—Crom, teño unha fame negra! —exclamou o cimmerián—. Sería quen de comer un búfalo enteiro. Buscaremos froitos. Pero antes voume lavar esta lama e este sangue seco. Non é nada agradábel ocultarse nas brañas.

Deixou a espada a un lado e, mergullándose na auga transparente e azul, lavouse todo. Cando saíu á ribeira, a súa pel bronceada brillaba baixo os raios do sol e a súa negra melena xa non estaba desordenada. Os seus ollos azuis, aínda que ardían cun lume inextinguíbel, xa non estaban inxectados en sangue. Pero a felina lixeireza do seu andar e o perigoso do seu aspecto non mudaran en absoluto.

Volveu colocar a espada e fíxolle un sinal a Olivia para que o seguise. Abandonaron a beira e internáronse no bosque pasando baixo as arcadas que formaban as grandes pólas das árbores. Pisaron unha herba miúda e verde que apagaba o ruído dos seus pasos. Entre os troncos das árbores puideron enxergar unha paisaxe sobrenatural e fantástica.

Finalmente, Conan lanzou un gruñido de satisfacción á vista duns froitos dourados e avermellados que colgaban en acios dunhas árbores. Indicoulle á rapariga que tomase asento nun tronco caído e foi enchendo a súa saia de exóticos froitos, que se puxeron a comer con pracer.

—Por Ishtar! —exclamou Conan, entre bocado e bocado—. Desde o día da batalla do río Ilbars vivín de ratas e de raíces que sacaba desa lama fedorenta. Isto, en troques, é doce ao padal, aínda que non enche demasiado o bandullo. Pero serviranos de alimento se comemos abondo.

Olivia estaba demasiado ocupada para responder. En canto calmou un pouco a fame, Conan comezou a contemplar a súa compañeira con maior interese. Observou os rizos da súa negra cabeleira, o ton rosado da súa fina pel e os suaves contornos do seu esvelto corpo, realzado pola túnica de seda que levaba.

Saciado o seu apetito, a rapariga levantou a cabeza. Ao atoparse con aqueles ollos ardentes, cambiou a cor e deixou escapar entre os dedos o froito que estaba a comer.

Conan non fixo ningún comentario, pero indicou cun xesto que debían continuar a súa exploración. A rapariga púxose en pé e seguiuno por entre as árbores até chegar a un clareiro desde o que se vían unhas mestas matogueiras. Ao entraren no claro, ouviron un ruído de follas que proviña dos arbustos. Conan saltou a un lado e empuxou a rapariga con el, eludindo así unha cousa que cruzou polo ar e foi estrelarse estrepitosamente contra o toro dunha árbore.

Conan sacou rapidamente a súa espada e internouse entre as matogueiras. Despois seguiu un profundo silencio, durante o cal Olivia aniñouse na herba, desconcertada e arrepiada. Finalmente, o cimmerián regresou ao claro co seu xesto de estrañeza no rostro.

—Non vin nada nas matogueiras —dixo—. Pero aí hai algo...

Achegouse á árbore e analizou o obxecto que case os golpeou. Daquela proferiu un gruñido con ar incrédulo, como se non puidese crer o que vían os seus ollos. Tratábase dun enorme bloque de pedra averdada que xacía ao pé da árbore, cuxa madeira estalara co impacto.

—Unha estraña pedra que non adoita acharse nunha illa deshabitada —dixo o cimmerián.

Olivia abriu os seus enormes e fermosos ollos con expresión de abraio cando observou o anaco de mineral. Tratábase dun bloque de pedra de formas simétricas, sen dúbida tallado por mans humanas. Era extraordinariamente pesado. O cimmerián colleuno con ambas as mans e, apoiando firmemente as súas pernas no chan e con todos os músculos en tensión, levantouno por riba da cabeza e guindouno con forza. A pedra caeu a uns pasos de onde se atopaban. Logo proferiu un xuramento.

—Non hai ser humano capaz de tirar esa pedra dun lado a outro deste claro. Iso só é posíbel cunha máquina de asedio. Porén, aquí non hai catapultas nin armas similares.

—Se cadra foi lanzada por unha desas máquinas desde lonxe —suxeriu Olivia.

Conan moveu negativamente a cabeza.

—Non caeu desde arriba, senón que a mandaron desde aquelas matogueiras en liña horizontal. Non ves esas pólas rotas? Alguén a lanzou como quen tira un coio. Pero quen sería? Vamos!

A rapariga seguiuno, indecisa, até as matogueiras.

Unha vez pasaron o anel exterior dos arbustos, a vexetación era menos mesta. Un absoluto silencio reinaba naquel lugar. No húmido céspede non había pegadas. Así e todo, a pedra proviña daquelas misteriosas matogueiras e fora lanzada cunha terríbel puntaría. Conan inclinouse sobre o céspede e viu que a herba estaba esmagada nalgúns lugares. Moveu a cabeza desgustado. Nin sequera os seus agudos ollos podían descubrir indicios que permitisen adiviñar quen pasara por alí. Levantou os ollos cara ao verde teito de follas que cubría as súas cabezas e ficou paralizado.

Despois, espada na man, comezou a retroceder, mentres suxeitaba a Olivia por un brazo.

—Lisquemos de aquí, axiña! —dixo cun murmurio que lle xeou o sangue nas veas á moza.

—Que ocorre? Que viches?

—Nada, nada —respondeu el con ton evasivo, sen interromper a súa cauta retirada.

—Pero que había nesas matogueiras?

—A morte! —respondeu Conan, coa vista aínda cravada na bóveda de cor xade que non deixaba ver o ceo.

Unha vez que saíron de alí, o cimmerián colleu a rapariga por unha man e conduciuna rapidamente a través dun outeiro no que as árbores eran escasas, até que chegaron a unha pequena meseta, onde a herba era alta e apenas se vían árbores. No centro da meseta alzábase un edificio amplo e ruinoso, construído en pedra verde.

Ambos os dous contemplaron a pétrea estrutura cheos de abraio. Non había lendas que referisen a existencia de tal edificio nunha das illas do mar de Vilayet. A parella achegouse con cautela, viron que o brión e os liques rubían polas paredes de pedra e que no teito había numerosas fendas que deixaban ver o ceo. Por todas as partes se vían cascallos, algúns ocultos a medias entre a herba alta. Daba a impresión de que en tempos remotos se alzara alí unha cidade enteira. Pero agora só quedaba en pé a gran sala cuxas paredes se mantiñan en precario equilibrio entre as rubideiras.

As portas que puidera haber naqueles vans había tempo que desapareceran. Conan e a moza detivéronse na ampla entrada e ollaron o interior. Os raios do sol entraban por milleiros a través dos buracos das paredes e do teito, creando un vivo contraste de luces e sombras. Conan aferrou con forza a súa espada e entrou no edificio coa cabeza afundida entre os ombreiros e o cauto andar dunha pantera. Olivia seguiuno en silencio.

Unha vez dentro, o cimmerián proferiu un gruñido de sorpresa e Olivia afogou un berro:

—Mira, mira!

—Si, xa vexo —respondeu el—, pero non hai nada que temer. Non son máis que estatuas.

—Así e todo, parecen vivas. E que expresión maligna teñen! —dixo ela en murmurios, pegándose máis a Conan.

Atopábanse nunha enorme sala cuxo chan feito de pedra puída estaba cuberto de po e de cascallos caídos do teito. As rubideiras que medraban entre as pedras tapaban as numerosas fendas. O teito, moi alto, plano e sen bóvedas, estaba sostido por enormes columnas dispostas en ringleira ao longo das paredes. Entre columna e columna había unhas figuras de aspecto estraño.

Eran estatuas aparentemente feitas de ferro, negras e brillantes, como se alguén as estivese puíndo continuamente. Eran de tamaño humano e representaban homes altos, gráciles e rexos, cunha expresión cruel nun rostro de falcón. Estaban espidos, e todos os detalles dos músculos, articulacións e tendóns foran representados con incríbel realismo. Pero a característica máis salientábel das estatuas era o seu aspecto altivo e desapiadado. Era evidente que aquelas faccións non estaban feitas co mesmo molde. Cada rostro posuía unha característica individual, aínda que se adiviñaba un parentesco racial entre todos eles. Nesas caras non se vía a monótona uniformidade da arte decorativa.

—Parecen estar a escoitar... e á espreita! —murmurou Olivia con inquietude.

Conan golpeou coa empuñadura da súa espada unha das estatuas.

—É de ferro —afirmou—. Pero por Crom! En que moldes serían feitas?

O cimmerián moveu a cabeza e logo encolleu os ombreiros, evidentemente desconcertado.

Olivia botou unha tímida ollada ao silencioso recinto. Os seus ollos percorreron as pedras cubertas de hedra, as altas columnas con rubideiras e as escuras estatuas que tiña ante ela. Sentiu desexos de marchar de alí canto antes, pero as estatuas exercían unha estraña fascinación sobre o seu compañeiro. Este examinounas con atención e despois tratou de levantar unha e de arrincarlle un brazo ou unha perna. Pero o material era máis forte e resistente ca el. Non puido desfigurar nin mover do seu sitio nin unha soa estatua. Finalmente desistiu, botando un xuramento.

—A quen quererían reproducir? —preguntou en voz alta—. Estas figuras son negras e así e todo non representan a xente de raza negra. Xamais vin homes coma eses.

—Saiamos á luz do día —pregou Olivia, mirando con receo as pensativas figuras que había entre as columnas.

Pasaron do salón sombrizo ao claro resplandor do sol. A rapariga sorprendeuse ao ver a posición do astro rei no ceo. Pasaran dentro das ruínas bastante máis tempo do que ela imaxinara.

—Será mellor que regresemos á barca —suxeriu ela—. Teño medo. É un lugar estraño, parece endiañado. Teño a sensación de que nos poden atacar en calquera momento.

—Eu, en troques, coido que nos atoparemos máis seguros mentres non esteamos baixo as árbores —respondeu Conan—. Ven.

A meseta, cuxos bordos descendían até as praias cubertas de vexetación, continuaba ascendendo cara ao norte até chegar a un grupo de cantís rochosos que constituían o punto máis alto da illa. Conan emprendeu a marcha cara a alí seguido de preto pola rapariga. De cando en vez mirábaa cunha expresión inescrutábel no rostro e ela sentía a súa mirada.

Alcanzaron o extremo setentrional da meseta, desde onde contemplaron a escarpada pendente. As árbores crecían vizosas polo bordo do outeiro, cara ao leste e o oeste dos cantís. Conan ollou para ela con receo, pero comezou a subir, axudando a súa compañeira. A costa non era uniforme, senón que estaba interrompida por grandes seixos e cornixas rochosas. O cimmerián, nacido nun país montañoso, podía subir correndo como un felino, pero a Olivia resultáballe difícil avanzar. Unha e outra vez a rapariga sentiuse levantada do chan cando había un obstáculo que lle dificultaba o paso e a súa admiración foi en aumento ao notar a enorme fortaleza física do home que ía ao seu carón. Xa non atopaba repulsivo o contacto do cimmerián, senón que se sentía protexida por aquelas mans de ferro.

Finalmente chegaron ao cumio, onde o vento mariño mexeu os seus cabelos. Desde onde estaban, vían toda a illa como un enorme espello ovalado rodeado por un anel de verdor, agás a parte onde a pendente caía máis a pico. Ante a súa vista estendíanse as augas azuis e plácidas, que se desvanecían de lonxe entre brumas.

—O mar está tranquilo —dixo Olivia suspirando—. Por que non continuamos a viaxe no bote?

Conan, ergueito como unha estatua de bronce sobre a cúspide, sinalou cara ao norte. A moza aguzou a vista e viu unha mancha branca que parecía estar suspendida no medio da mesta borraxeira que se vía de lonxe.

—Que é iso?

—Unha vela.

—Serán hyrkanianos?

—É difícil sabelo a tanta distancia.

—Van ancorar aquí! Buscarannos por toda a illa! —exclamou ela, presa do pánico.

—Dubídoo. Veñen do norte, de modo que non poden estar a buscarnos. Se cadra detéñense aquí por algunha outra razón, nese caso teremos que escondernos o mellor que poidamos. Creo que se trata de piratas, ou ben dunha galera hyrkaniana que regresa dalgunha incursión polas costas do norte. Neste último caso, non creo que se deteña aquí. Pero non poderemos volver ao mar até que desaparezan da nosa vista, pois eles veñen por onde nós debemos marchar. Seguramente pasarán a noite na illa e ao amañecer poderemos seguir a viaxe.

—Entón, teremos que pasar a noite aquí? —preguntou ela cun arreguizo.

—É o máis conveniente.

—Nese caso, durmamos aquí, entre as rochas —suplicou a rapariga. Conan moveu negativamente a cabeza mentres observaba as árbores próximas, que constituían unha masa verde con prolongacións a ambos os dous lados das rochas.

—Hai demasiadas árbores. Durmiremos nas ruínas.

Olivia botou un berro de protesta.

—Ninguén che fará dano alí —dixo o cimmerián procurando acougala—. Sexa quen for o que lanzou a pedra, non nos seguiu fóra do bosque. E nada indicaba que houbese alguén oculto entre as ruínas. Ademais, a túa pel é delicada e estás afeita a roupa abrigada e a manxares exquisitos. Eu podo durmir espido sobre a neve sen sentir demasiada incomodidade, pero se pasases a noite á intemperie, estou seguro de que mesmo o orballo che produciría cambras.

Olivia asentiu en silencio e ambos os dous emprenderon o descenso. Despois de cruzar a meseta achegáronse unha vez máis ás escuras ruínas, ás que o tempo dera un ar de misterio. O sol afundíase baixo a meseta. Nas árbores próximas á pendente atoparon froitos que lles serviron de cea.

A noite caía rapidamente naquelas latitudes do sur, sementando o escuro ceo azul con grandes estrelas brancas. Conan entrou nas ruínas levando detrás a Olivia, que o seguía de mala gana. A rapariga arrepiouse ao ver aquelas altivas figuras negras que había entre as columnas. Na escuridade, apenas atenuada polo suave fulgor das estrelas, a moza case non podía ver os contornos das estatuas. Percibía tan só a súa actitude de espera, unha espera que parecía prolongarse ao longo de moitísimos séculos.

Conan trouxo uns brazados de pólas tenras, cheas de follas, e improvisou unha especie de leito para Olivia, que se deitou encima del coa estraña sensación de estar a durmir na gorida dunha serpe.

O cimmerián non compartía os temores da rapariga. Sentou ao seu carón, coas costas apoiadas nunha columna e o sabre encima dos xeonllos. Os seus ollos brillaban como os dunha pantera na escuridade.

—Durme tranquila —dixo el—. O meu soño é lixeiro como o dun lobo. Ninguén pode entrar neste recinto sen que eu esperte.

Olivia non contestou. Desde o seu leito de follas observou as figuras inmóbiles, que se vían con menos nitidez na escuridade. Que estraño lle parecía estar en compañía dun bárbaro e ser coidada e protexida por un home dunha raza coa que de pequena a asustaran tantas veces! O seu acompañante procedía dunha raza basta, sanguinaria e feroz. A súa calidade de salvaxe evidenciábase en todos os seus actos e ardía nos seus ollos fogosos. E así e todo, el non lle fixera o menor dano, en tanto que o seu peor opresor fora un home que pertencía ao mundo chamado civilizado. Mentres unha deliciosa languidez invadía os seus membros, Olivia mergullouse nun suave soño e o seu último pensamento foi o recordo do firme contacto dos dedos de Conan na súa carne.

II

Olivia soñou e nos seus soños aparecía constante e obsesivamente un ser maligno, parecido a unha serpe negra, que se movía por uns xardíns floridos. Os seus soños eran fragmentarios e cheos de cor, como exóticas pezas dun deseño inconexo e descoñecido, até que cristalizaron nunha escena de horror e tolemia contra un fondo de pedras e columnas ciclópeas. A rapariga viu en soños un gran salón cuxo teito, moi alto, estaba sostido por columnas de pedra arrimadas en ringleiras regulares ás rexas paredes. Entre os alicerces voaban papagaios de plumaxe verde e escarlata. A sala estaba ateigada de guerreiros de pel negra e rostro de falcón. Pero non eran homes de raza negra. Tanto eles como a súa roupa e as súas armas resultábanlle absolutamente descoñecidos.

Agrupábanse arredor de alguén que estaba atado a unha das columnas. Tratábase dun raparigo esvelto, de pel branca e rizos dourados. A beleza do mozo non era en absoluto humana... era como o soño dun deus cicelado en mármore vivo.

Os guerreiros negros rían e burlábanse del nunha lingua estraña. A figura esvelta e espida retorcíase baixo aquelas crueis mans, mentres o sangue escorregaba polas súas pernas de marfil e salpicaba o chan puído. Os ecos dos berros da vítima ouvíanse por toda a sala. Entón, o mozo levantou a cabeza cara ao teito e pronunciou un nome cunha voz estarrecedora. Unha daga que empuñaba unha man de ébano interrompeu o seu berro e a dourada cabeza caeu sobre o peito de marfil.

Como resposta ao desesperado queixume, ouviuse o resoar dunha especie de carruaxe celeste e diante dos asasinos apareceu unha figura que daba a impresión de materializarse a partir do ar. A forma era humana, pero ningún mortal gozara xamais dunha beleza tal. Existía un inconfundíbel parecido entre el e o mozo morto, pero os trazos de humanidade que suavizaban as faccións divinas do mozo non existían nas do descoñecido, que resultaban arrepiantes na súa inexpresiva beleza.

Os homes escuros retrocederon ante a aparición con ollos que eran como sucos de lume. O descoñecido levantou a man e falou, e as ondas da súa voz resoaron a través das silenciosas salas con tons profundos e cadenciosos. Como se estivesen en transo, os guerreiros negros seguiron recuando até ficar aliñados ao longo das paredes en filas regulares. Entón, dos beizos cicelados do descoñecido xurdiu unha terríbel invocación, que era unha orde:

—Yagkoolan yok tha, xuthalla!

Ao escoitar aquel berro terríbel, as negras figuras ficaron ríxidas, como paralizadas. Os seus membros adquiriron unha estraña aparencia pétrea. O descoñecido tocou o corpo inerte do mozo e as cadeas que o suxeitaban caeron aos seus pés. Levantou o corpo no seu colo e comezou a afastarse, mentres a súa serena mirada percorría as silenciosas filas de figuras de ébano. Sinalou coa cabeza cara á lúa, que brillaba a través dalgunhas fendas do teito. Aquelas estatuas tensas e expectantes, que foran homes, comprenderon...

Olivia espertou sobre o seu colchón de follas cun arreguizo. Unha suor fría cubríalle a pel. O seu corazón latexaba tan aceleradamente que case se podía ouvir no silencio reinante. Mirou arredor e viu que Conan seguía durmindo coas costas apoiadas na columna e a cabeza inclinada sobre o seu voluminoso peito. O brillo prateado da lúa atravesaba os buracos do teito e trazaba enormes franxas brancas no chan poeirento. Podía ver as negras siluetas medio borrosas, que parecían seguir esperando. Á vez que loitaba contra o seu crecente nerviosismo, próximo ao espanto, Olivia viu que os raios da lúa iluminaban tenuemente as columnas e as figuras que había entre unha e outra.

Que era aquilo? A moza observou un tremor nas estatuas sobre as que se reflectía a lúa. Un horror paralizante fixera presa dela, pois onde debía reinar a quietude da morte había movemento: lentas flexións e torsións de membros de ébano. Entón, ao quedar roto o feitizo que a mantiña muda e inmóbil, Olivia deitou un berro estarrecedor. Conan saltou case no mesmo intre e púxose en pé, coa espada preparada e os dentes brillantes na penumbra.

—As estatuas! As estatuas! —exclamou a moza—. Ai, deuses, as estatuas están a cobrar vida!

A continuación, a rapariga saltou a través dunha ampla fenda que había na parede e botou a correr freneticamente, sen deixar de berrar. Finalmente, uns brazos rodeárona e ela loitou desesperadamente contra aquilo que a retiña, ata que unha voz familiar atravesou a cortina de horror e viu a Conan cuxo rostro era unha máscara perplexa á luz da lúa.

—No nome de Crom, rapariga, que ocorre? Tiveches un pesadelo? —preguntoulle el e a súa voz resoou estraña e afastada.

Sen deixar de saloucar, Olivia rodeou cos seus brazos o pescozo do cimmerián e aferrouse a el, tremendo convulsivamente.

—Onde están? Seguíronnos?

—Ninguén nos segue —respondeu el.

A moza incorporouse, aínda aferrada a el, e mirou medorenta ao seu redor. A súa fuxida desesperada leváraa até o bordo sur da meseta. Xusto debaixo dela achábase a pendente cuxa parte inferior ficaba oculta polas espesas sombras dos bosques. Detrás deles alzábanse as ruínas iluminadas pola lúa.

—Non viches esas estatuas? —preguntoulle a Conan—. Non viches como se movían, como levantaban as mans, como miraban os seus ollos desde as sombras?

—Non, non vin nada —respondeu o bárbaro con certa inquietude—. Durmín máis profundamente do normal, porque había tempo que non durmía. Así e todo, non creo que puidese entrar ninguén nesta sala sen que eu o ouvise e espertase.

—Non entrou ninguén —dixo Olivia cunha risada histérica—. Era algo que xa estaba alí dentro. Oh, Mitra, e pensar que nos deitamos a durmir entre eles, como años xunto a unha manda de lobos!

—De que estás a falar? —preguntou el—. Levanteime cando te ouvín berrar, pero antes que tivese tempo de mirar ao meu redor, vinte desaparecer polo buraco da parede. Seguinte por temor a que che ocorrese algo, seguro de que tiveras un pesadelo.

—Si! —exclamou Olivia, sen poder reprimir un calafrío—. Ouve...

A continuación, a moza contoulle todo o que soñara e crera ver. Conan escoitou con atención. O bárbaro non compartía o escepticismo do home civilizado. A mitoloxía do seu pobo estaba chea de espíritos, fantasmas e nigromantes. Cando ela concluíu, Conan sentou en silencio ao seu carón e acariñou con aire distraído a súa espada.

—Dime, o mozo torturado era semellante ao home que apareceu ao final? —preguntou Conan logo dun instante.

—Como un pai e un fillo —respondeu ela—. Se a mente fose capaz de concibir o fillo da unión dun ser divino cun humano, o seu aspecto sería como o daquel mozo. Os deuses da antigüidade copulaban ás veces con mulleres mortais, segundo contan as lendas.

—Que deuses? —preguntou o cimmerián.

—Deuses esquecidos. Quen sabe? Desapareceron nas quietas augas dos lagos, no centro das montañas, nos abismos siderais que hai máis aló das estrelas. Os deuses non son máis perdurábeis que os humanos.

—Pero se esas estatuas eran homes convertidos en imaxes de ferro por algún deus ou demo, como poden estar vivas?

—Hai maxia na lúa —dixo ela, estremecéndose—. En soños vin que o home sinalaba cara á lúa. Mentres esta os ilumine, estarán vivos. Iso creo.

—Pero xa ves que non nos perseguen —murmurou Conan, lanzando unha mirada cara ás ruínas sombrizas—. Talvez soñaches que se moveron. Creo que vou volver para comprobalo.

—Non, non! —exclamou ela agarrándose a el con desesperación—. Se cadra algún feitizo retenos naquela sala. Non volvas! Hante torturar desapiadadamente! Ai, Conan, vaiamos á barca e fuxamos desta illa maldita! Seguramente, o barco hyrkaniano xa marchou! Vamos!

A súa súplica era tan desesperada que Conan ficou impresionado. A súa curiosidade en relación ás estatuas víase freada polo seu espírito supersticioso. Non temía inimigos de carne e óso, por poderosos que fosen, pero calquera alusión ao sobrenatural espertaba nel o monstruoso terror atávico dos bárbaros.

Finalmente, tomou a rapariga da man e ambos os dous descenderon outeiro abaixo e se internaron entre os mestos bosques, onde as follas murmuraban e descoñecidas aves nocturnas chiaban somnolentas. Debaixo das árbores aniñábanse as sombras e Conan avanzou procurando eludir as zonas máis escuras. Os seus ollos esculcaban todos os recunchos, incluíndo as pólas que había enriba das súas cabezas. Avanzaba rápida pero cautelosamente e o seu brazo cinguía con tal forza a cintura da rapariga que esta se sentía transportada máis que guiada. Ningún dos dous falou. O único son que se ouvía era o rápido e nervioso arquexo de Olivia, así como o rozamento dos seus pequenos pés sobre a herba. Así chegaron até a beira do mar, que brillaba como prata fundida á luz da lúa.

—Deberiamos traer algúns froitos connosco —murmurou Conan—. Pero seguramente acharemos outras illas. Aínda faltan algunhas horas para que amenza e...

A voz morreu nos seus beizos. A soga da barca aínda estaba atada á póla, pero no outro extremo só había restos de táboas esnaquizadas e mergulladas a medias no mar.

Olivia proferiu un berro afogado. O cimmerián volveuse con rapidez e ficou de fronte ás mestas sombras, acazapado como unha ameaza. No bosque reinaba unha quietude total. As aves nocturnas deixaran de cantar e nin sequera a brisa mexía as pólas. Con todo, desde algún lugar ouviuse un rozamento de follas.

Rápido como un felino, Conan colleu a Olivia no colo e botou a correr. Avanzou como un fantasma entre as sombras, mentres ás súas costas se seguía ouvindo o estraño rumor de follas, que se ía achegando implacabelmente. De súpeto a lúa iluminou os seus rostros, mentres Conan remontaba a pendente con gran rapidez.

Unha vez na parte superior do promontorio, o cimmerián depositou a Olivia no chan e volveuse para ollar o abismo de sombras que deixaran atrás. As pólas seguíanse a mover por mor da brisa que se levantara subitamente. Iso era todo. Conan sacudiu a cabeza e lanzou un gruñido furioso. Olivia achegouse a el como unha nena asustada e fitouno con ollos que parecían un escuro pozo de horror.

—Que imos facer, Conan? —saloucou. O bárbaro observou as ruínas e botoulles outra mirada aos bosques que había máis abaixo.

—Iremos aos cantís —declarou, á vez que volvía collela no colo—. Mañá construirei unha balsa e volveremos confiar a nosa sorte ao mar.

—Non serían... eles quen destruíron a nosa barca? —preguntou Olivia cun ton que era case unha afirmación.

Conan moveu negativamente a cabeza, con ar silandeiro.

Cada paso que daban pola meseta iluminada pola lúa en dirección ás ruínas era un novo motivo de terror para Olivia. Pero non saíu ningunha sombra das ruínas e, finalmente, chegaron ao pé das rochas que se alzaban maxestosas por riba delas. Alí Conan detívose como se dubidase e despois escolleu un lugar resgardado, debaixo dun gran seixo e lonxe das árbores.

—Déitate e durme se podes, Olivia —dixo el—. Eu vixiarei.

Pero Olivia non logrou prender no sono e quedou mirando en dirección ao bosque e ás ruínas distantes até que palideceron as estrelas, clareou o oriente e a alborada de cor rosa e ouro derramou o seu lume sobre as herbas das fragas.

A rapariga púxose rapidamente en pé e lembrou todos os acontecementos da véspera. Á luz do día os seus terrores nocturnos parecéronlle invencións dunha imaxinación sobreexcitada. Conan achegouse a ela e díxolle algo que a electrizou.

—Pouco antes do abrente ouvín un ruído de aparellos e un renxer de remos. Un barco fondeou na praia, non lonxe de aquí. Probabelmente sexa o que vimos onte. Iremos aos cantís para ver que ocorre.

Subiron polas penas e, deitados boca abaixo entre as rochas, viron un mastro que sobresaía por riba das árbores.

—É unha nave hyrkaniana, polo aspecto do seu aparello —murmurou o cimmerián—. Pregúntome se a tripulación...

Chegou até eles un rumor de voces afastadas e polo extremo sur do cantil viron aparecer unha grande horda que, tras avanzar algúns pasos, se detivo ao bordo do outeiro para debater. Braceaban, movían as espadas e discutían en voz alta. Finalmente, todo o grupo se encamiñou cara ás ruínas cruzando a meseta, de modo que debían pasar polo pé do cantil.

—Piratas! —murmurou Conan e un malicioso sorriso abrollou nos seus beizos—. Parece que capturaron unha galera hyrkaniana. Ven, agóchate entre esas rochas e non saias de aí até que eu cho diga.

Unha vez que a rapariga ficou ben oculta entre as penas que había no cumio do cantil, o cimmerián engadiu:

—Vou enfrontarme con eses cans. Se o meu plan sae ben, todo se arranxará e marcharemos con eles. Pola contra... será mellor que sigas oculta entre as rochas até que marchen, pois non hai demos máis crueis en toda a illa que eses lobos de mar.

E desprendéndose dos brazos da rapariga, que procuraba en balde retelo, o cimmerián descendeu rapidamente polo cantil.

Olivia mirou espantada desde o seu agocho e viu que a banda se achegaba ao pé do promontorio. Conan saltou entre as rochas e enfrontouse cos piratas, espada na man. Estes recuaron proferindo berros de ameaza e sorpresa. Logo mantivéronse a unha prudente distancia e observaron aquel personaxe que aparecera tan de improviso entre as rochas. Eran uns setenta homes, unha horda salvaxe composta por individuos de todas as nacionalidades: kothos, zamorianos, brithunianos, corinthianos e shemitas. Os seus rostros reflectían a súa condición de salvaxes. Moitos deles tiñan cicatrices de espadas, de látegos ou de ferros candentes. Había tamén orellas cortadas, narices cernados, concas sen ollos e tocos en brazos e pernas. Eran as pegadas de múltiples batallas. A maior parte deles estaban medio espidos, pero o pouco que levaban posto era de excelente calidade: chalecos con bordados de ouro, cintos de raso e pantalóns de seda. Todo estaba rachado e sucio de sangue e de lama e, nalgúns casos, as pezas cubrían unha coiraza prateada finamente traballada. As xemas relucían nas súas orellas e narices, así como nas empuñaduras das súas dagas.

A rexa e bronceada figura do cimmerián contrastaba con esa estraña turba.

—Quen es? —ruxiron algúns integrantes da horda.

—Son Conan o cimmerián! —dixo o bárbaro cunha voz profunda e desafiante como a dun león—. Son un dos Compañeiros Libres e quero unirme á Irmandade Escarlata. Quen é o voso xefe?

—Eu, por Ishtar! —bruou unha voz de touro.

A voz era tan impoñente como a figura que se adiantou cambaleando. Tratábase dun xigante espido até a cintura, cuxo enorme ventre cinguía un amplo cinto que suxeitaba uns folgados pantalóns de seda. Tiña a cabeza rapada, con excepción dun guecho, e os bigotes caíanlle a ambos os dous lados da boca. Calzaba babuchas shemitas de cor verde coa punta retorta para arriba e empuñaba unha longa espada de folla recta.

Conan mirouno e os seus ollos escintilaron.

—Sergius de Khrosha! —exclamou.

—Si, por Ishtar! —respondeu o xigante, cunha intensa expresión de odio nos seus negros ollos—. Criches que me esquecería? Non! Sergius xamais esquece un inimigo! Voute colgar dos pés e voute destripar vivo! A el, raparigos!

—Si, podes enviar os teus cans contra min, gordo —dixo Conan con desprezo—. Sempre fuches un covarde, porco kotho.

—Covarde eu? —bruou o aludido e o seu ancho rostro arroibou de ira—. En garda, can do norte! Vouche atravesar o corazón!

Un segundo despois, os piratas formaban un círculo arredor de ambos os dous os adversarios. Os seus ollos brillaban e o alento resollaba entre os seus dentes, ante a excitación que lles causaba a posibilidade de ver un espectáculo sanguento. Olivia observaba desde o alto das rochas e cravou con forza as uñas nas palmas das mans por mor da dolorosa emoción.

Os dous inimigos iniciaron a loita sen máis formalidades. Sergius avanzou coa rapidez dun xigantesco felino malia o seu voluminoso corpo. Sen deixar de botar maldicións, paraba golpes e atacaba. Conan loitaba en silencio e os seus ollos eran estreitas fendas de lume azul.

O kotho deixou de proferir xuramentos para aforrar alento. Os únicos sons que se percibían eran o rápido rozamento dos pés sobre a herba, o arquexo do pirata e os ecos do aceiro. As espadas botaban chispas cunha luz aceirada baixo o sol da mañá, trazando círculos e liñas crebadas no ar. Parecían repelerse mutuamente, para volver atoparse con redobrada violencia. Sergius retrocedía. Só a súa enorme destreza o salvara de caer nos primeiros momentos ante a cegadora rapidez do cimmerián. De súpeto, ouviuse un choque metálico máis forte, daquela un xuramento afogado. Da horda de piratas xurdiu un berro feroz que cortou o ar ao afundir Conan a súa espada no voluminoso corpo do capitán. Entreviuse a punta metálica como unha branca chama entre os ombros de Sergius. O cimmerián retirou o aceiro no momento en que o pesado corpo caía de bruzos ao chan, no medio dun charco de sangue, mentres as súas anchas mans se retorcían uns instantes.

Conan volveuse rapidamente cara aos abraiados piratas e dixo cun ruxido:

—Ben, cans! Xa enviei o voso xefe ao inferno! Que di a lei da Irmandade Escarlata?

Antes que ninguén puidese responderlle, un brithuniano con cara de rato que se achaba detrás dos seus compañeiros fixo virar rapidamente unha fonda e lanzou unha pedra, que avanzou como un dardo até o seu albo. Conan cambaleou e caeu abatido como unha enorme árbore baixo a machada do leñador. Arriba, no cumio do cantil, Olivia tivo que suxeitarse a unha pedra para non caer. A escena virou vertixinosamente ante os seus ollos. O único que puido ver foi que o cimmerián xacía deitado sobre a herba, mentres o sangue manaba da súa cabeza.

O individuo con cara de rato proferiu un berro triunfal e correu apuñalar o caído, mais un enxoito corinthiano detívoo e empuxouno cara a atrás.

—Que, vas romper a lei da Irmandade, Aratus?

—Non quebranto ningunha lei —dixo o brithuniano cun gruñido.

—Que non, can? Este home que acabas de abater é por xusto dereito o noso capitán!

—Non, de ningunha maneira! —exclamou Aratus—. Non pertencía á nosa banda, senón que era un intruso. Non fora admitido na Irmandade. O feito de matar a Sergius non o converte no noso capitán, como ocorrería, en cambio, se o matase calquera de nós.

—Pero el quería unirse á nosa banda —respondeu o corinthiano—. Ouvímolo todos.

Entón resoou o clamor dunha forte discusión. Algúns amosáronse partidarios de Aratus e outros do corinthiano, ao que chamaban Ivanos. Proferíronse xuramentos e ameazas e as mans aferraron as empuñaduras das espadas. Finalmente, un shemita dixo en voz alta:

—Por que discutir se ese home está morto?

—Non, non está morto —retrucou o corinthiano, tras examinar rapidamente a Conan—. Só está aparvado polo golpe.

Con iso anováronse as discusións e Aratus tratou de rematar o ferido, o que impediu Ivanos con actitude ameazadora e a espada desenvaiñada. Olivia tivo a sensación de que o corinthiano apoiaba a Conan non tanto por defendelo, senón por oporse a Aratus. Seguramente, ambos os dous os homes foran lugartenentes de Sergius e non se tiñan ningunha simpatía. Tras moitas discusións, decidiron atar a Conan e levalo con eles, para decidir máis tarde sobre a súa sorte.

O cimmerián, que comezaba a recuperar o sentido, foi atado cunhas grosas sogas de coiro e, entre queixas e maldicións, catro rexos piratas levantárono e levárono a través da meseta. O corpo de Sergius ficou tendido no chan, no mesmo lugar en que caera.

No alto do cantil, Olivia estaba aparvada e desconsolada pola súa desastrosa situación. Sen saber que facer, optou por permanecer oculta, mentres contemplaba con ollos estarrecidos como a horda brutal levaba o seu protector.

A rapariga non soubo canto tempo estivo alí até que viu, alén da meseta, que os piratas chegaban até as ruínas e entraban no edificio arrastrando o seu prisioneiro. Despois advertiu que os integrantes da banda entraban e saían por portas e orificios, empolicábanse polas paredes medio derrubadas e apoiábanse nos cascallos. Logo dun instante, unha vintena deles regresaron pola meseta, recolleron o cadáver de Sergius e levárono, posibelmente para guindalo ao mar. Preto das ruínas, os demais piratas dedicábanse a cortar árbores e partían leña como para facer lume. Olivia ouviu as súas voces e os seus berros, inintelixíbeis por mor da distancia. Finalmente volveron os que recolleran o cadáver de Sergius, cargados con bocois de bebida e sacos de comida. Avanzaron cara ás ruínas proferindo maldicións a causa do peso que levaban.

Olivia observaba todo isto como se a escena fose irreal, pois o seu atafegado cerebro estaba a piques de estourar por mor da intensidade das emocións sufridas. Agora que estaba soa fronte a tantos perigos, decatábase do moito que significara para ela a protección do cimmerián. Así eran as bromas do destino, capaz de facer que a filla dun rei dependese por completo dun bárbaro coas mans cubertas de sangue. A moza sentiu repugnancia cara aos da súa clase. Tanto o seu pai como Shah Amurath eran homes aos que se consideraba civilizados, pero con eles só experimentara sufrimentos. Xamais coñecera un home civilizado que a tratase con delicadeza, a menos que tivese unha razón oculta e egoísta para facelo. Conan, pola contra, axudáraa e protexéraa sen pedirlle nada a cambio, polo momento. A rapariga apoiou a cabeza no seu colo e púxose a chorar amargamente, até que uns berros distantes lle lembraron a perigosa situación na que se atopaba.

Botou unha mirada cara ás escuras ruínas onde se movían os piratas como figuras diminutas por mor da distancia. Algúns deles dirixíronse cara á mesta vexetación. Aínda que o terror que sentira nas ruínas a noite anterior puidese ser produto da súa imaxinación, a ameaza que se erguía sobre ela desde a espesura da fraga era algo moi real. Se mataban a Conan ou o levaban os piratas consigo, o único recurso que ficaba era entregarse a eses lobos de mar ou ficar soa naquela illa enmeigada.

O horror da súa triste sorte dominouna até tal extremo que a moza esvaeu.

III

O sol estaba baixo cando Olivia recuperou o sentido. Unha suave brisa levaba até os seus ouvidos berros afastados e o son de cancións obscenas. A rapariga levantou a cabeza con cautela e mirou a través da meseta. Viu os piratas reunidos arredor da fogueira, no exterior das ruínas, e o seu corazón latexou aceleradamente cando advertiu que un grupo de bandidos saía do interior do edificio en ruínas arrastrando alguén que resultou ser Conan. Colocárono contra unha parede, aínda firmemente atado, e logo tivo lugar unha longa discusión, durante a cal brandiron armas. Despois volvérono levar ao interior do templo e continuaron bebendo sen parar. Olivia suspirou. Cando menos Conan seguía vivo. Entón tomou unha determinación. Á tardiña arrastraríase até aquelas lúgubres ruínas e tentaría liberar o cimmerián. Se fracasaba, caería nas mans daquela turba de desalmados. A rapariga era consciente de que ao liberar a Conan non o facía só por motivos egoístas.

Tranquilizada por esta idea, arrastrouse polas proximidades do lugar en que se atopaba, en busca dalgúns froitos que crecían nos arredores. Non comera nada desde o día anterior. Mentres estaba ocupada naquela tarefa, tivo a estraña sensación de que alguén a observaba. Chea de temor, ascendeu pola parte norte do cantil e mirou nerviosamente cara a abaixo, en dirección ás matogueiras, que se encheran de sombras despois do solpor. Olivia non viu nada sospeitoso. Desde o lugar en que se atopaba era imposíbel que alguén a puidese ver. Porén, sentiu a mirada duns ollos ocultos e tivo a certeza de que un ser animado e sensíbel era consciente da súa presenza.

A moza regresou ao seu agocho e botouse de bruzos entre as rochas, observando as ruínas distantes até que caeu a noite. Despois, a luz das chamas vacilantes indicoulle o lugar en que se atopaban as negras figuras dos piratas que corrían cambaleando a causa do viño.

Entón púxose en pé. Era hora de levar a cabo o plan. Primeiro volveu ao extremo norte das rochas e mirou para abaixo, en dirección aos bosques que bordeaban a praia. Aguzou a vista todo o que puido e á tenue luz das estrelas viu algo que a deixou paralizada. Sentiu como se unha man xeada lle tocase o corazón.

Alí embaixo algo se movía. Tratábase dunha sombra negra que destacaba das demais e se desprazaba lentamente ascendendo pola abrupta parede do cantil. Era unha vaga masa informe que se movía na penumbra. O pánico apertáballe a gorxa. Olivia dominou un berro instintivo levando unha man á boca. Logo deu a volta e descendeu rapidamente pola aba sur.

Aquela fuxida pola pendente sombriza foi como un pesadelo. Tropezaba e escorregaba no seu intento de aferrarse ás rochas afiadas coas súas mans frías. As pedras rozaron a fina pel dos seus brazos e pernas. Olivia botou de menos o bárbaro de músculos de aceiro que o día anterior a levara no colo. Pero este era só un de tantos pensamentos que asaltaron como un bulebule a mente da desvalida moza.

Olivia tivo a sensación de que o descenso era interminábel, mais finalmente os seus pés pisaron a herba do outeiro. Daquela botou a correr con tolo frenesí cara ás fogueiras que ardían como o vermello corazón da noite. Tras de si ouviu o ruído dunha morea de pedras que caían pola aba do outeiro e ese son deulles ás aos seus pés. Procurou non pensar en quen podía provocar a caída desas pedras.

O esforzo físico que tivo que realizar disipou en parte o cego terror que a dominaba e, antes de chegar ás ruínas, a súa mente estaba clara e as súas facultades alerta, a pesar de que lle tremían as pernas por mor da carreira.

Despois botouse de bruzos e reptou sobre a herba, até que puido observar os seus inimigos escondida tras dunhas árbores que se salvaran da machada dos piratas. Estes xa cearan, pero seguían enchendo as xerras e copas douradas nos bocois de viño. Algúns roncaban xa sobre a herba, en tanto que outros se dirixían con paso torpe cara ás ruínas. A moza non viu sinal ningún do cimmerián. Permaneceu alí deitada, mentres o orballo comezaba a cubrir as follas que había ao seu redor. Os poucos homes que había xunto á fogueira xogaban, maldicían e discutían. Os demais estaban a durmir no interior das ruínas.

Sen saber que facer, Olivia seguiu onde estaba, mentres aumentaba a súa angustia pola incerteza da espera. Un calafrío percorreulle o corpo ao pensar no que vira ao subir pola aba norte e en quen podía estar a observala e achegándose a ela por detrás. O tempo pasou cunha extraordinaria lentitude. Un por un, os piratas que aínda estaban espertos foron caendo no sopor da ebriedade, até ficar todos durmidos canda o lume moribundo.

Olivia dubidou. Logo decidiuse a actuar ao ver un tenue resplandor que se alzaba entre as árbores. A lúa estaba a saír!

Púxose en pé dun salto e correu cara ás ruínas. Co corazón encollido, avanzou na punta dos pés entre os piratas bébedos que durmían ante o portal do edificio medio derruído. Dentro había moitos máis piratas que se movían e falaban no medio dos seus axitados soños de alcol, mais ningún espertou cando se deslizou entre eles. Un mudo salouco de alegría xurdiu dos seus beizos cando viu a Conan. O cimmerián estaba esperto, atado a unha columna; os seus ollos azuis brillaron, reflectindo o tenue resplandor da fogueira que había no exterior.

Avanzou entre os dormentes e achegouse a el, que a viu en canto apareceu no portal. Un leve sorriso debuxouse nos seus beizos.

Olivia achegouse e abrazouse a el. O cimmerián notou o acelerado latexar do corazón da moza contra o seu peito. A través dunha enorme greta que había na parede entrou un raio de luar. O aire estaba cargado dunha tensión sutil. O cimmerián advertiuno e o seu corpo púxose ríxido. O mesmo lle ocorreu á moza, que soltou un salouco. Os piratas seguían roncando ruidosamente. Olivia inclinouse e extraeu unha daga do cinto dun deles e procedeu a cortar as fortes ligaduras que retiñan o cimmerián. Eran cabos de aparellos, grosos e resistentes, e estaban atados coa destreza dos mariñeiros. A rapariga traballou con desesperación, mentres a luz da lúa se aproximaba lentamente polo chan da sala en dirección ás negras figuras que había entre as columnas.

Olivia arquexaba. Os pulsos de Conan ficaran libres, pero os seus cóbados e pernas seguían firmemente atados. A moza botou unha mirada fugaz ás estatuas, que parecían esperar e esperar. Tivo a impresión de que a estaban a ollar coa impaciencia atroz dun ser vivo. Os borrachos que xacían aos seus pés comezaron a se mover e a rosmar en soños. A luz da lúa achegábase aos negros pés das estatuas. Nese momento as cordas que retiñan os brazos de Conan cederon e este colleu a daga das mans de Olivia e dun só tallo cortou a corda que lle inmobilizaba as pernas. Apartouse da columna flexionando os brazos, entalados despois de tantas horas de estar atado. A moza aniñouse contra el, tremendo como unha vimbia. Sería unha ilusión creada pola luz da lúa a que enchía de lume os ollos das negras estatuas e as facía brillar cun resplandor avermellado na penumbra?

Conan moveuse coa rapidez dun felino. Levantou a súa espada do chan e, collendo a Olivia no colo, deslizouse a través dunha abertura do muro cuberto de hedra.

Non dixeron nin unha soa palabra. Coa moza no colo, Conan avanzou rapidamente sobre a herba bañada pola luz da lúa. Olivia arrodeou o enorme pescozo do cimmerián, fechou os ollos e apoiou a súa cabeza no ombreiro do seu acompañante. Invadíaa unha deliciosa sensación de seguridade.

A pesar da carga que levaba, este cruzou a meseta en poucos segundos e, ao abrir os ollos, Olivia puido comprobar que estaban a pasar baixo a sombra do cantil.

—Había alguén a subir polas rochas —murmurou ela—. Ouvino detrás cando eu estaba a baixar.

—Teremos que arriscarnos —dixo el.

—Non teño medo... agora —contestou Olivia cun suspiro.

—Tampouco tiveches medo cando fuches liberarme. Por Crom, que día! Non sei como salvei o pelello. Aratus quería matarme e Ivanos negouse, talvez para contrariar a Aratus, a quen odia. Estiveron a discutir, pelexando e cuspíndose un ao outro, pero os seus colegas estaban demasiado bébedos para tomar partido.

Conan detívose de socato, como unha estatua de bronce baixo a luz da lúa. Cun aceno rápido, botou a un lado a moza, que se puxo detrás del. Olivia non puido evitar un berro de espanto ante o que viu.

Das sombras das rochas xurdiu unha masa monstruosa, un horror con forma vagamente humana, unha grotesca parodia de home.

O seu aspecto lembraba un ser humano, pero o seu rostro era bestial, con orellas pegadas, nariz largo e brillante e uns enormes beizos fláccidos que deixaban ver uns afiados cairos. Estaba cuberto dun enguedellado cabelo prateado que brillaba á luz da lúa. As súas grandes mans, como gadoupas deformes, case tocaban o chan. O volume do seu corpo era enorme, aínda cando estaba agachado e as súas curtas pernas se arqueaban, a súa cabeza cónica alzábase moi por riba da do cimmerián. A amplitude do seu peludo torso e das súas enormes costas quitaba o alento. Os brazos eran como grandes árbores nodosas.

A escena iluminada pola lúa daba voltas ante os ollos de Olivia. Daquela, alí acababa a súa viaxe. Que ser humano sería quen de resistir o ataque daquela peluda montaña de músculos e de violencia? Porén, mentres observaba con ollos desorbitados polo horror o corpo de bronce que se enfrontaba ao monstro, advertiu unha pavorosa similitude entre ambos os dous antagonistas. Tivo a sensación de que aquel enfrontamento non era tanto a loita entre un home e unha besta como o conflito entre dous seres salvaxes, igualmente implacábeis e feroces.

O monstro atacou, ensinando os seus brancos cabeiros. Os seus poderosos brazos abríronse no momento en que trucaba cunha abraiante rapidez, a pesar do seu tamaño e das súas pernas torcidas.

A resposta de Conan foi un alustro de velocidade que Olivia apenas puido seguir coa mirada. A moza só viu que o cimmerián evitaba aquel abrazo mortal e que a súa espada, ardendo como un lóstrego, caía sobre un dos enormes brazos do ser antropomórfico e o seccionaba limpamente algo máis arriba do cóbado. Unha fervenza de sangue mollou a herba ao caer o membro cernado, que aínda se retorceu horribelmente uns instantes no chan. Pero nese mesmo momento a outra man deforme do monstro agarrou a Conan pola súa escura melena.

Os férreos músculos do pescozo do cimmerián salvárono de morrer no momento. Estricou a man esquerda cara á gorxa da fera, en tanto que o seu xeonllo se apoiaba firmemente no peludo ventre do monstro. Entón comezou un terríbel forcexar que durou só uns segundos, pero que á paralizada moza lle pareceron eternos.

O monstruoso simio seguía aferrando a Conan pola cabeleira e aos poucos ía atraéndoo cara aos seus cairos, que brillaban á luz da lúa. O cimmerián resistiu o ataque mantendo ríxido o brazo esquerdo, mentres que co dereito afundía a súa espada unha e outra vez nas inguas, no peito e no ventre do seu inimigo. A besta recibiu o castigo cun silencio aterrecedor. A perda de sangue, que fluía a ríos das súas tremendas feridas, non parecía debilitala. A terríbel forza do antropoide non tardou en superar a oposición que exercían o brazo esquerdo e o xeonllo de Conan. Inexorabelmente, o brazo do cimmerián íase flexionando e Conan quedaba cada vez máis preto das horrendas fauces do monstro, que se abrían tremendamente para cobrar a vida do inimigo. Agora, os ollos escintilantes do bárbaro miraban fixamente os ollos inxectados en sangue do enorme simio e Conan seguía afundindo a súa espada no corpo peludo. De súpeto, as mandíbulas cheas de espuma do monstro renxeron cun espasmo e fecháronse a moi pouca distancia do rostro do cimmerián. Este viuse guindado con forza sobre a herba, impulsado polas convulsións do monstro agonizante.

Olivia, medio desmaiada, viu que o mono se retorcía no chan, no medio de estertores, mentres apertaba con xesto humano a empuñadura da espada que sobresaía do seu corpo. Após un instante, a gran mole estremeceuse e quedou inmóbil.

Conan púxose en pé cambaleando. O cimmerián respiraba entrecortadamente e avanzou con dificultade, como un home cuxas articulacións e músculos foron sometidos a un esforzo que está case no límite da resistencia humana. Tocou o sanguento coiro cabeludo e proferiu un xuramento ao ver na peluda man do monstro grandes guechos da súa negra cabeleira.

—Por Crom! —dixo arquexando—. Estou como se me moesen a paus! Preferiría loitar contra unha ducia de homes. Un segundo máis e a miña cabeza queda entre os seus dentes. Maldito sexa, arrincoume de raíz unha presada de pelo!

Empuñando a espada con ambas as dúas mans, Conan foille cortando os dedos ao monstro até conseguir liberar aqueles guechos do seu cabelo. Olivia, ao seu carón, contemplaba con ollos desorbitados o corpo da besta.

—Que..., que é...? —preguntou a rapariga cun murmurio.

—É un home-mono gris —respondeu o cimmerián—. Un animal que come seres humanos e habita nas costas orientais deste mar. Talvez chegou até aquí collido a algún tronco arrastrado pola corrente.

—Sería el quen tirou a pedra? —inquiriu Olivia.

—Si. Xa o sospeitei cando nos atopabamos no bosque e vin que as pólas se movían sobre as nosas cabezas. Estes seres sempre se ocultan nos bosques máis impenetrábeis e de cando en cando saen deles. Non comprendo que o puido facer saír do seu refuxio, pero en todo caso para nós foi unha sorte, pois entre as árbores eu non tería a menor posibilidade de vencelo.

—Seguiume até aquí —dixo a moza cun tremor—. Vino rubir polas penas.

—E seguindo os seus instintos, ocultouse nas sombras, en lugar de seguirte a través da meseta. Estas criaturas das tebras viven en lugares silenciosos e odian a luz do sol e da lúa.

—Cres que haberá outros por aquí?

—Non creo. Doutro xeito atacarían os piratas cando atravesaron o bosque. O mono gris é moi cauteloso malia a súa forza colosal, como demostra o feito de que non se decidise a atacarnos no bosque. Debe de sentirse terribelmente atraído por ti para seguirte até un lugar aberto. Pero...

Conan sentiu un sobresalto e virou en redondo para mirar cara ao lugar polo que viñeran. Un berro espantoso cortou o aire da noite. Proviña das ruínas.

Logo seguiron unha serie de chíos, laios e queixumes de agonía. Aínda que se ouvía o choque do aceiro, os sons parecían provir dunha masacre, máis que dunha batalla.

Conan ficou xeado, coa rapariga abrazada a el, presa do pánico. O clamor ascendeu nun crescendo de tolemia e entón o cimmerián deu media volta e achegouse rapidamente ao bordo da meseta, debuxado polas árbores iluminadas pola lúa. A Olivia tremíanlle tanto as pernas que era incapaz de camiñar, polo que Conan tivo que levala no colo. O frenético latexo do seu corazón acougou cando se aniñou nos seus brazos acolledores.

Logo cruzaron o tenebroso bosque, pero as sombras parecían agora menos temíbeis. Os raios prateados da lúa que se escoaban entre as pólas non ocultaban ningunha ameaza. As aves nocturnas murmuraban somnolentas. Os berros da matanza atenuáronse até se converteren nunha confusa mestura de sons. Nalgún lugar un papagaio gritou, como un eco misterioso:

—Yagkoolan yok tha, xuthalla!

Pouco despois chegaron á praia e viron a galera coa vela despregada. As estrelas comezaban a palidecer ante a chegada do día.

IV

Baixo a pálida luz do abrente, un feixe de figuras esfarrapadas e cubertas de sangue avanzaron cambaleando entre as árbores até chegaren á estreita praia. Eran só corenta e catro homes, que formaban un grupo medorento e desmoralizado. Botáronse arquexando á auga e comezaron a nadar até alcanzar a galera. Entón, os desalentados piratas víronse fronte a un novo contratempo. Recortándose contra o ceo luminoso viron a Conan o cimmerián, de pé na proa, coa espada na man e a negra melena mexida ao vento.

—Alto! —ordenou—. Non vos acheguedes máis, cans!

—Déixanos subir a bordo! —suplicou un pirata peludo apertando o toco sanguento dunha orella cernada—. Queremos marchar desta illa endiañada!

—Ao primeiro home que tente subir pola borda pártolle a cabeza —advertiu o cimmerián.

Eran corenta e catro homes contra un, pero Conan tíñao todo ao seu favor. A terríbel experiencia pasada quitáralles todo impulso combativo.

—Déixanos subir ao barco, amigo —rogou xemendo un roibo zamoriano, á vez que lanzaba unha mirada medorenta por encima do seu ombreiro en dirección aos silenciosos bosques—. Chegamos tan esnaquizados, feridos e cansos de loitar que non estamos en condicións de levantar unha espada.

—Onde está o can de Aratus? —preguntou Conan.

—Morto, como tantos outros! Caeron sobre nós como demos! Fixéronnos anacos a todos os que non espertamos a tempo. Unha ducia dos nosos homes morreron mentres durmían. As ruínas estaban cheas de sombras con ollos ardentes, afiadas garras e cabeiros.

—Si! —interveu outro—. Eran os demos da illa, que adoptaron forma de estatuas para enganarnos. Por Ishtar que fomos incautos ao botarnos a durmir entre eles! Pero non somos covardes e presentámoslles batalla, coas desvantaxes dun mortal que loita contra os poderes das tebras. Despois fuximos e aí quedaron esnaquizando cadáveres, como se fosen chacais. Pero estamos certos de que nos perseguirán.

—Si, déixanos subir a bordo! —suplicou un enxoito shemita—. Déixanos subir polas boas ou empuñaremos as espadas a pesar do noso cansazo e, aínda que mates a moitos de nós, non poderás con todos.

—Daquela farei un buraco no casco e afundirei o barco —respondeu Conan, con ton sombrizo e ameazador.

Un frenético coro de protestas acolleu estas palabras, pero el silenciounas cun ruxido semellante ao do león.

—Cans! Credes que vou axudar os meus inimigos? Debo permitirvos que subades a bordo para que me cortedes o corazón en cachos?

—Non, non! —protestaron a un tempo—. Seremos amigos, Conan. Somos os teus camaradas, rapaz, pois todos somos proscritos. Odiamos o rei de Turan, igual ca ti.

O abatido grupo ollou para o cimmerián, que á súa vez os observaba coa fronte engurrada.

—Entón, se son un da Irmandade —dixo cun gruñido—, as leis desta teñen aplicación tamén a min. E posto que matei o voso xefe nunha loita corpo a corpo, son o voso capitán!

Non houbo voces disidentes. Os piratas estaban demasiado esgotados e acovardados como para pensar noutra cousa que non fose marchar canto antes daquela illa temíbel. Conan viu entre os homes o corinthiano que tiña algunhas feridas e estaba manchado de sangue.

—Ti, Ivanos! —dixo o cimmerián—. Antes puxécheste da miña parte. Volverías facelo?

—Si, por Mitra! —respondeu o pirata, que desexaba estar a ben co cimmerián—. Ten razón, raparigos! El é o noso capitán, de acordo coa lei da Irmandade!

Ouviuse un rumor afirmativo, se cadra non demasiado entusiasta, pero cunha convicción acentuada pola sospeita de que detrás deles, nos bosques, podían estar a seguilos os negros seres demoníacos de ollos avermellados e garras sanguentas.

—Xurádeo sobre a empuñadura das vosas espadas —dixo o cimmerián. Cara a el alzáronse corenta e catro espadas e outras tantas voces pronunciaron o xuramento de lealdade dos piratas.

Conan sorriu e a continuación envaiñou a espada, á vez que lles dicía:

—Subide a bordo, meus afoutos, e collede os remos —despois volveuse e levantou a Olivia, que permanecera oculta tras a borda.

—Que será de min, señor? —inquiriu a rapariga.

—Que desexas facer? —preguntou á súa vez Conan, ollando para ela fixamente.

—Quero ir contigo onde queira que vaias! —respondeu rodeando cos seus brancos brazos o bronceado pescozo do cimmerián.

—Estás disposta a seguir un camiño de sangue e morte? —preguntou el—. Esta galera deixará un rastro de cor carmesí por onde pase.

—Non me importa navegar sobre augas azuis ou vermellas, se o fago ao teu carón —respondeu ela con ton apaixonado—. Ti es un bárbaro e eu unha paria rexeitada pola miña propia xente. Ambos os dous vagamos polo mundo sen rumbo fixo. Por favor, lévame contigo!

Lanzando unha repentina gargallada, Conan colleuna pola cintura e levantouna até os seus beizos feros e ardentes exclamando:

—Convertereite na raíña do mar azul! Aos vosos postos, tigres do mar! Por Crom, que non tardaremos en queimar os pantalóns do rei Yildiz!

O COLOSO NEGRO

[ O conto Black Colossus foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de xuño de 1933.]

Era a noite do Poder, cando o destino avanza polos corredores do mundo como un coloso acabado de resucitar dun antiquísimo trono de granito. — E. Hoffman Price, A moza de Samarcanda

I

Só o silencio do pasado reinaba nas misteriosas ruínas de Kuthchemes, pero o medo estaba alí, acazapado. O temor bateu as ás no maxín de Shevatas, o ladrón, e acelerou a súa respiración a través dos seus dentes apertados.

Estaba de pé, un átomo de vida no medio da desolación e as ruínas que había entre os colosais monumentos de pedra. Nin sequera os voitres batían as súas ás negras na inmensa bóveda azul do ceo no que brillaba un sol ardente. A ambos os dous lados alzábanse as lúgubres reliquias dunha era esquecida: enormes columnas rotas que erguían os seus tocos truncados cara ás alturas. Longuísimas ringleiras ondulantes de murallas derruídas. Caídos bloques de pedra de dimensións ciclópeas. Estatuas esnaquizadas cuxos contornos monstruosos foran erosionados polos ventos e as treboadas de area. Non había sinais de vida en todo o espazo que se estendía de horizonte a horizonte. Só o impoñente deserto espido, dividido en dous pola cobregueante liña dun río que levaba moito tempo seco. Aquela inmensidade de cabeiros relucentes que constituían as ruínas, de columnas ergueitas como rotos mastros de naves afundidas, dominábaa a elevada cúpula de marfil ante a que tremía Shevatas.

A base daquela cúpula era un xigantesco pedestal de mármore que se elevaba desde o que fora algunha vez unha especie de miradoiro sobre o antigo río. Amplos chanzos conducían á gran porta de bronce, apoiada sobre a súa base como a metade dun ovo xigantesco. Aquela cúpula de marfil puro brillaba como se unhas mans misteriosas estivesen a puíla continuamente. Guindaba alustros dourados a través dos cales se albiscaban os brillantes xeroglíficos que circundaban a ábsida. Ningún home no mundo era quen de ler esas inscricións, mais Shevatas sentiu un calafrío ante as sensacións que espertaban nel, pois pertencía a unha raza moi antiga cuxos mitos se remontaban á noite dos tempos.

Shevatas era un home fraco e áxil, como corresponde a un mestre de ladróns de Zamora. Tiña a cabeza rapada e vestía só un taparrabos de seda de cor escarlata. Como todos os do seu pobo, era de pel moi escura e rostro de voitre, do que destacaban uns ollos negros e vivaces. Os seus dedos, longos e finos, eran rápidos e nerviosos como as ás dunha bolboreta nocturna. Do seu cinto de escamas douradas colgaba unha espada curta e estreita cunha empuñadura enxoiada e unha vaíña de coiro ornamentado. Shevatas parecía tratar a súa arma cun coidado esaxerado, mesmo daba a impresión de querer manter a vaíña apartada do seu corpo, a fin de que non entrase en contacto coa pel espida da coxa. E os seus coidados non carecían de fundamento.

Shevatas era ladrón entre ladróns e o seu nome pronunciábase con temor nos antros do Maul e á sombra dos templos de Bel. Del falaban as cancións e lendas daquelas terras. Así e todo, o medo encolleu o seu ánimo cando se atopou de pé ante a cúpula de marfil de Kuthchemes. Calquera persoa, por pouco entendida que fose, podía decatarse de que había algo sobrenatural naquel edificio. O vento e o sol azoutárano durante tres mil anos e, malia todo, o marfil e o ouro alzábanse claros e relucentes como o día en que fora erixido por mans descoñecidas nas marxes do río anónimo.

Esta sensación misteriosa e sobrenatural que transmitía o edificio estaba en consonancia coa aura que emanaba das ruínas encantadas. O deserto era unha enigmática faixa de terra que se estendía cara ao sueste de Shem. Uns poucos días en camelo nesa dirección, como ben sabía Shevatas, levarían o vello até o gran río Styx, onde este trazaba un ángulo e seguía cara ao oeste para desembocar finalmente no afastado mar. Xustamente no punto en que se desviaba comezaba Estixia, a escura terra do sur, cuxos dominios, bañados polo gran río, contrastaban cos ermos circundantes.

Cara ao leste, o deserto prolongábase nas estepas que chegaban até o reino hyrkaniano de Turan, que alzaba o seu esplendor bárbaro nas ribeiras do gran mar interior. A unha semana de viaxe dacabalo cara ao norte, o deserto concluía nunha serie de montes áridos, detrás dos cales se achaban as fértiles chairas de Koth, o reino máis meridional de Hyboria. Ao oeste, as areas do deserto fundíanse coas pradarías de Shem, que chegaban até o océano.

Shevatas sabía todo isto sen ser consciente, do mesmo xeito que unha persoa coñece as rúas da súa cidade. Era un viaxeiro experto e saqueara os tesouros de moitos reinos. Pero agora dubidaba e arreguizábase ante o que constituía a súa maior aventura e ante o tesouro máis cuantioso de cantos coñecera.

Debaixo daquela cúpula de marfil xacían os ósos de Thugra Khotan, o escuro feiticeiro que reinara en Kuthchemes tres mil anos atrás, cando os reinos de Estixia e Aquerón chegaban até as mesetas que había ao norte do río, pasando polas pradarías de Shem. Máis tarde, as grandes invasións hyborianas chegaron até o sur desde o berce da súa raza, que se atopaba preto do polo norte. Foran migracións masivas, que se prolongaran durante séculos e eras. Mais baixo o reinado de Thugra Khotan, o último bruxo de Kuthchemes, uns bárbaros de ollos grises e cabelo louro, vestidos con peles de lobo e cotas de malla, chegaran desde o norte para subxugar o opulento reino de Koth coas súas espadas de ferro. Abatéranse sobre Kuthchemes como as ondas dunha marea e bañaran en sangue as torres de mármore. O reino de Aquerón fora sometido polo lume e a violencia.

Pero mentres arrasaban as rúas da cidade e mataban os seus arqueiros como se estivesen a tallar árbores, Thugra Khotan tomou un estraño e terríbel veleno. Os seus sacerdotes sepultárono na tumba que el mesmo ordenara que lle construísen. Alí morreron, nun sanguento holocausto, todos os seus adeptos, mais os bárbaros non foron quen de abrir a porta e nin sequera a violencia e o lume lograron danar o edificio. En consecuencia, afastáronse de alí deixando a gran cidade en ruínas. Deste xeito, Thugra Khotan puido descansar en paz no seu sepulcro de marfil, mentres o verme da destrución comezaba a roer as columnas e o río que regaba as súas terras se ía afundindo nas areas até secar por completo.

Moitos ladróns trataron de facerse co tesouro que, segundo a lenda, estaba entre os vellos ósos esbrancuxados que xacían baixo a cúpula. Moitos deles pereceron na porta do sepulcro, mentres que outros foron acosados desde entón por soños espantosos, até que á fin morreron coa espuma da tolemia nos beizos.

Por todo iso Shevatas estremeceuse ao atoparse ante a tumba e non era pola lenda segundo a cal unha serpe coidaba o esqueleto do feiticeiro. Sobre todos os mitos de Thugra Khotan penduraba o horror e a morte como un veo tenebroso. Desde onde se atopaba, o ladrón podía ver as ruínas da gran sala na que se axeonllaran centos de prisioneiros encadeados durante as celebracións, para ser decapitados polo rei-sacerdote en honra de Set, a serpe divina dos estixios. Preto de alí debía de estar o pozo escuro e terríbel xunto ao cal se encadeaba ás estarrecidas vítimas que lle servirían de alimento a un monstro temíbel que saía das profundidades dunha caverna infernal. A lenda convertera a Thugra Khotan en algo máis que un ser humano. O seu culto entrara en decadencia, aínda que os seus devotos acuñaban aínda moedas coa imaxe do monarca, que servían para pagar o paso dos seus mortos polo gran río de sombras cuxa representación material era o Styx. Aquela imaxe ficou gravada en forma indelébel na mente de Shevatas, que adoitaba sacar as moedas da boca dos cadáveres.

O ladrón deixou finalmente de lado os seus temores e subiu até a gran porta de bronce en cuxa suave e lisa superficie non se vía ningún ferrollo nin fecho. Shevatas tivera acceso a cultos tenebrosos, escoitara os estarrecedores murmurios dos adoradores de Skelos a medianoite baixo as árbores e lera os libros prohibidos de Vathelos o Cego.

De xeonllos no chan, buscou ás apalpadelas no limiar da porta e logrou dar cuns saíntes demasiado pequenos para seren percibidos polo ollo humano ou por dedos menos sensíbeis. Apertou cos seus dedos dunha maneira especial, á vez que pronunciaba en voz baixa as palabras dun esquecido encantamento. Cando apertou o último saínte, saltou con grande axilidade e deu un golpe seco no centro exacto da porta coa man aberta.

A enorme porta abriuse para dentro sen renxido ningún. O ar escapou cun forte asubío entre os apertados dentes de Shevatas. Quedou á vista un corredor curto e estreito cuxo chan, paredes e teito eran de marfil. De súpeto, dunha abertura que había ao carón do corredor saíu reptando en silencio un monstro espantoso que fitou o intruso con ollos brillantes: era unha serpe dun seis metros de lonxitude, cuxo corpo brillante estaba cuberto de escamas tornasoladas.

O ladrón non perdeu tempo en pensar como sobreviviría o monstro naquelas profundidades sen luz. Desenvaiñou cautelosamente a espada, da que pingaba un líquido averdado idéntico ao que manaba dos afiados cabeiros do réptil. A folla estaba enchoupada nun veleno igual que o da serpe e o simple feito de obter ese veleno dos pantanos de Zingara constituíra unha fazaña de seu.

Shevatas avanzou en silencio, coas pernas algo flexionadas, disposto a saltar coa velocidade do raio. E necesitou de toda a súa coordinación e axilidade cando a serpe arqueou o pescozo e atacou cunha rapidez vertixinosa. A pesar dos seus rápidos reflexos, Shevatas morrería de non ser por unha casualidade. Os seus plans de saltar a un lado e darlle un tallo ao pescozo estendido ficaron anulados pola cegadora velocidade do ataque do réptil. O ladrón só tivo tempo para estricar a espada cara a adiante mentres fechaba os ollos e deitaba un berro. Shevatas sentiu que lle arrebataban a espada da man e logo resoaron no corredor os ecos duns terríbeis renxidos.

Abriu os ollos, abraiado de estar aínda con vida, e viu que o monstro se retorcía con fantásticas contorsións, coa espada afundida nas súas xigantescas fauces. O azar fixera que o réptil caese sobre a folla que el adiantara a cegas. Pouco despois, a serpe converteuse nun conxunto de trémulos aneis que se retorcían debilmente. O poderoso veleno fixera efecto.

Logo de pasar por riba do ondulante corpo do réptil, o ladrón empuxou unha porta lateral que deixou ver o interior do recinto coroado pola cúpula. O intruso soltou un berro de abraio. No canto da penumbra que deixaba atrás, achouse ante unha luz de cor carmesí que palpitaba cunha intensidade superior á que poderían soportar ollos mortais. Procedía dunha xigantesca pedra vermella situada no alto da cúpula. Shevatas ficou atónito, a pesar do afeito que estaba a contemplar riquezas. O tesouro estaba alí, amoreado sen orde, en pías de diamantes, zafiros, rubís, turquesas, ópalos e esmeraldas. Había, ademais, cigurats de xade, acibeche e lapislázuli, pirámides de moedas de ouro e de lingotes de prata, espadas adornadas con pedras preciosas e empuñaduras de ouro, cascos de metais preciosos con crinas de cabalo de todas as cores, armaduras de escamas de prata, arneses incrustados de xemas pertencentes a antigos reis guerreiros, copas talladas en pedras preciosas de gran tamaño, cranios con incrustacións de ouro, así como colares feitos de dentes humanos con pequenas pedras engastadas. O chan de marfil estaba cuberto por varios palmos de po de ouro que reflectía o fulgor carmesí do enorme rubí con millóns de luces escintilantes. O ladrón atopábase ante un mundo de maxia e esplendor e as sandalias dos seus pés parecían pisar estrelas.

Mais os ollos de Shevatas estaban fixos só na grande urna de cristal que se alzaba no medio do cegador conxunto, exactamente debaixo da enorme pedra vermella onde debían de estar os ósos do rei, seguramente convertidos en po despois de tantos séculos. E mentres miraba, o seu escuro rostro palideceu e xeóuselle o sangue nas veas, en tanto que os pelos se lle puñan de punta polo horror e os seus beizos se movían sen poder pronunciar unha soa palabra. Pero de súpeto a súa boca lanzou un berro espantoso que resoou estarrecedor baixo a cúpula. Despois, o silencio dos séculos volveu reinar entre as ruínas da misteriosa Kuthchemes.

II

O rumor espallouse polas pradarías até chegar ás cidades dos hyborianos. Viaxou coas caravanas que cruzaban os desertos conducidas por homes magros e con ollos de falcón, vestidos con caftáns brancos. Pasou na fala da xente, entre os pastores de nariz afiado das sabanas, entre os nómades que vivían en tendas de campaña e até as grandes cidades construídas de pedra, onde os reis de barbas negras e rizadas adoraban deuses de ventres prominentes con ritos estraños. Os rumores tamén se estenderon polas abas das montañas até chegar aos fértiles vales, onde pobos prósperos levantaban as súas casas a beiras de lagos e ríos azuis, e polos camiños brancos que percorrían apracíbeis rabaños, ricos mercadores, cabaleiros armados, arqueiros e sacerdotes.

As novas chegaron desde o deserto que se estendía entre Estixia e o sur das montañas de Koth. Dicían que nacera un novo profeta entre os nómades. Falábase dunha guerra tribal, dunha reunión de saqueadores no sueste e dun terríbel xefe que conducira as súas crecentes hordas á vitoria. Os estixios, que constituían unha ameaza perpetua para as nacións do norte, non parecían estar relacionados con aquel movemento, xa que tiñan as súas tropas acampadas nas fronteiras orientais e os seus sacerdotes formulaban esconxuros contra o feiticeiro, a quen chamaban Natohk o Velado, pois levaba o rostro sempre oculto.

Mais a ondada invasora dirixiuse para o noroeste e os reis de barbas azuladas morreron ante os altares dos seus deuses e as súas cidades amuralladas ficaron enchoupadas en sangue. Díxose que o obxectivo de Natohk e os seus seguidores eran as mesetas dos hyborianos.

As incursións procedentes do deserto era habituais por aquela época, pero esta última parecía prometer algo máis que unha simple incursión. Os rumores tamén dicían que Natohk lograra reunir trinta tribos nómades e quince cidades baixo o seu mando, e que certo príncipe estixio rebelde se unira a el. Isto último deu ao movemento un ton de guerra auténtica.

Como era habitual, a maior parte das nacións hyborianas decidiu ignorar a crecente ameaza. Pero Khoraja, que lles fora arrebatada aos shemitas coa axuda das espadas dos aventureiros kothos, deu crédito ao rumor. Por acharse ao sueste de Koth, Khoraja debía soportar o maior peso da invasión. O seu novo rei permanecía prisioneiro do monarca traidor de Ophir, que dubidaba entre devolvelo a cambio dun cuantioso rescate ou entregalo ao inimigo do novo soberano, o rei de Koth, que en lugar de ouro lle propuña un vantaxoso tratado. Entrementres, o goberno de Khoraja achábase nas brancas mans da nova princesa Yasmela, irmá do rei cativo.

Os trobadores cantaban por todo o mundo occidental a beleza de Yasmela, que pertencía a unha das dinastías reais máis importantes da zona. Mais aquela noite o seu orgullo sufriu un duro golpe. Yasmela estaba no seu apousento, cuxo teito era unha cúpula de lapislázuli e cuxo chan de mármore estaba cuberto de peles rarísimas. Naquel cuarto con frisos dourados, dez raparigas, fillas de nobres e cubertas de xoias, durmían sobre diváns de veludo arredor do leito da princesa, adornado cun baldaquino de seda. Pero a princesa Yasmela non estaba naquel leito morno, senón que xacía espida, boca abaixo, sobre o mármore frío, coa fervenza dos seus negros cabelos estendida sobre as costas e cos finos dedos entrelazados, como unha humilde suplicante. O horror xeáralle o sangue nas veas e tiña os fermosos ollos desorbitados e o esvelto corpo bañado nunha suor fría.

Por encima dela, no recuncho máis escuro da alcoba de mármore, erguíase unha enorme sombra informe. Non era unha cousa viva, nin sequera era un ser de carne e óso, senón só unha mancha escura, un borrón nos ollos, un monstruoso íncubo da noite, que semellaría o pesadelo dun cerebro enfermo de non ser por dous puntos luminosos, como un lume amarelo, que brillaban como ollos na escuridade.

Ademais, daquela sombra xurdía unha voz. Era un son suave e sibilante que non podía emanar dunha gorxa humana, senón dunha serpe. Aquel son enchía a Yasmela dun espanto tan imposíbel de aturar que a facía retorcerse como se o seu corpo branco estivese sometido ao castigo dun látego.

—Es miña, princesa. Estás marcada —dicía aquela cousa estarrecedora nun murmurio—. Antes de espertar deste longo soño, marcárate e tíñate predestinada para min. Eu son a alma de Natohk o Velado. Mírame ben, princesa! Axiña me verás na miña envoltura carnal e entón amarasme!

O murmurio fantasmagórico converteuse nun libidinoso resoar da lingua que lle arrincou a Yasmela un laio, á vez que esta golpeaba as laxas de mármore cos seus pequenos puños nun paroxismo de terror.

—Eu durmo agora nun cuarto do palacio de Akbitana —proseguiu a sombra—. Alí está o meu corpo na súa materialización carnal. Porén, neste momento non é máis que unha cuncha baleira da que fuxiu o espírito durante uns segundos. Se puideses mirar desde as xanelas deste palacio, decataríaste da inutilidade da túa resistencia. O deserto é como un xardín de rosas baixo a lúa, onde florecen as fogueiras dos meus cen mil guerreiros. Así como avanza un alude crecendo en volume e velocidade, da mesma maneira invadirei as terras dos meus antigos inimigos. Os seus reis proporcionaranme os cranios para facer copas, as súas mulleres e nenos serán os escravos dos meus escravos. Fíxenme moi forte durante os anos en que durmín... Ti serás pronto a miña raíña e eu ensinareiche as antigas formas do pracer, xa esquecidas! Nós...

Ante o dioivo de obscenidades cósmicas que comezou a proferir aquela sombra xigantesca, Yasmela remexeuse como se unha vimbia marcase as súas delicadas carnes.

—Lémbrao! —dixo o monstro en voz baixa—. Non pasarán moitos días antes de que te reclame como miña!

Yasmela tiña o rostro pegado ás laxas e apertaba os fráxiles ouvidos coas mans, mais a pesar diso pareceulle ouvir un estraño ruído, semellante ao bater das ás dun morcego. Entón, ao ollar medorenta para arriba, viu só un raio de lúa que brillaba a través da xanela, como se unha espada de prata tomase o lugar da sombra. Tremendo por completo, púxose en pé, dirixiuse insegura a un diván de satén e botouse sobre el chorando desesperadamente. As outras raparigas seguían a durmir, pero unha espertou e, despois de bocexar e de estricar o seu esvelto corpo, ollou ao seu redor. Achegouse decontado ao leito da princesa e púxose de xeonllos ao seu carón, rodeando cos seus brazos a fina cintura de Yasmela.

—Que ocorreu? Era...? —preguntou a moza, cos ollos negros abertos de espanto.

Yasmela colleulle as mans e apertoullas convulsivamente.

—Oh, Vateesa, volveu! Vino... Ouvino falar! Díxome o seu nome... Chámase Natohk! É Natohk! Non é un pesadelo. Estaba alí arriba mentres vós durmiades como narcotizadas. Que podo facer? Oh, que hei facer?

Vateesa fixo virar unha das súas pulseiras de ouro arredor do seu pulso níveo mentres meditaba.

—Oh, princesa! —dixo a moza—. É evidente que ningún poder mortal pode vencer ese ser e que tampouco vale de nada o amuleto que os sacerdotes de Ishtar che deron. Por tanto, deberías acudir ao esquecido oráculo de Mitra.

Yasmela arreguizouse. Os deuses de onte convértense ás veces nos demos do mañá. Os kothos abandonaran había moito tempo o culto de Mitra, até o punto de esquecer os atributos do deus universal dos hyborianos. Yasmela tiña a vaga idea de que, se Ishtar era de temer, aqueloutro deus, por ser antiquísimo, deberíao ser aínda máis. A cultura kotha, así como a súa relixión, sufriran a poderosa influencia de shemitas e estixios. Dese xeito, os sinxelos usos dos hyborianos modificáronse e corrompéranse en gran medida ao entrar en contacto cos sensuais, luxuriosos e despóticos costumes orientais.

—Ti cres que Mitra me axudará? —preguntou Yasmela agarrando os dous pulsos de Vateesa—. Veneramos a Ishtar desde hai tanto tempo...

—Claro que axudará! —respondeu a moza, que era filla dun sacerdote de Ophir que trouxera consigo os costumes do seu país cando chegara a Khoraja fuxindo dos seus inimigos políticos—. Vai ao santuario! —engadiu a moza—. Eu irei contigo.

—Si, fareino! —exclamou Yasmela póndose en pé. Así e todo, cando Vateesa quixo vestila, a princesa negouse dicindo:

—Non me parece acaído ir vestida de seda ao templo. Será mellor que vaia espida e de xeonllos, como as suplicantes. Así Mitra reparará na miña humildade.

—Nada diso! —retrucou Vateesa, que non sentía moito respecto polo que ela consideraba unha falsa manifestación relixiosa—. Mitra desexa que os seus fieis camiñen erguidos no canto de se arrastraren como vermes, e tampouco quere que se derrame sangue de animais sacrificados ante o seu altar.

Convencida con estes argumentos, Yasmela consentiu en que a outra moza a vestise cunha leve blusa sen mangas, encima da cal lle puxo unha túnica de seda que atou ao seu talle cun ancho cinto de veludo. Colocoulle unhas zapatillas de raso nos pés e, finalmente, os hábiles dedos de Vateesa peitearon a súa escura cabeleira. Despois, a princesa seguiu a rapariga, que apartou un pesado tapiz e descorreu o ferrollo dourado dunha porta que había oculta detrás. Saíron a un sinuoso corredor que as dúas percorreron rapidamente, até chegaren a outra porta que daba a un amplo salón. Alí había unha sentinela con casco, coiraza prateada e grebas con relevo, que sostiña unha gran machada de combate entre as mans.

Yasmela correspondeu ao saúdo do soldado cun leve aceno. Este, logo de presentar a arma, seguiu coa súa garda, inmóbil como unha estatua. As dúas mozas atravesaron o enorme salón iluminado a medias polos fachos que había nas paredes e despois descenderon por unha escaleira, onde Yasmela se estremeceu ao ver as sombras que parecían aniñar nos recunchos. Tres pisos máis abaixo detivéronse ante un estreito corredor, cuxo teito abovedado estaba cheo de pedras preciosas e cuxo chan estaba feito de bloques de cristal, en tanto que frisos dourados decoraban as paredes. Por alí avanzaron collidas da man até chegaren a unha porta de ouro.

Vateesa abriuna e puideron ver un altar esquecido desde había moito tempo por todos, agás por uns poucos fieis e nobres visitantes da corte de Khoraja, para cuxo beneficio se mantiña aquel santuario. Yasmela xamais entrara alí, a pesar de que nacera no palacio. Sobrio e sen adornos en comparación co barroquismo dos santuarios de Ishtar, este impuña pola súa dignidade e sinxela beleza, características propias da relixión de Mitra.

O teito era bastante alto, pero non tiña forma de cúpula. As paredes, do mesmo xeito que o chan e o teito, eran de mármore branco. Detrás dun altar de xade de cor verde clara achábase o pedestal sobre o cal se alzaba a representación material do deus. Yasmela contemplou estarrecida os amplos ombreiros, as faccións definidas, a mirada serena, a barba patriarcal e a cabeleira rizada que caracterizaban o deus Mitra. Aquilo, aínda que ela non o soubese, era a arte na forma máis elevada. Era a manifestación dunha raza de gran sentido estético, non inhibido polo simbolismo convencional.

A princesa caeu de xeonllos e prosternouse sen importarlle as críticas de Vateesa. Esta, para non desentoar, seguiu o seu exemplo, pois ela era, a fin de contas, só unha rapariga e o santuario de Mitra era moi impoñente. Cando estiveron de xeonllos, non puido conterse e murmuroulle á princesa Yasmela:

—Esta non é máis que unha imaxe do deus. Ninguén pretende saber cal é o aspecto real de Mitra. Aquí está representado cunha forma de home idealizada, tan perfecto como pode concibilo a mente humana. Pero non vive nesta fría pedra, como che ensinan de Ishtar os seus sacerdotes, senón que está en todas as partes, por riba de nós e ao noso redor, e soña no alto, entre as estrelas. Pero aquí é onde o seu ser se concentra. Agora podes invocalo.

—Que debo dicir? —inquiriu Yasmela balbucindo presa do pánico.

—Antes de que empeces a falar, Mitra xa sabe o que pasa pola túa mente... —comezou a dicir Vateesa.

Nese momento, unha voz que chegaba desde o alto fixo tremer as dúas raparigas. A voz, de ton profundo e sereno, non procedía da imaxe nin de ningún lugar especial do santuario. Un novo calafrío percorreu o corpo de Yasmela, pero agora non era de horror nin de repulsión.

—Non necesitas falar, filla miña, pois sei moi ben o que che ocorre —dixo a voz coa entoación musical que parecía latexar ritmicamente—. Hai unha forma de salvar o teu reino e de que, ao facelo, salves tamén a todo o mundo dos cabeiros dunha serpe que saíu reptando da noite dos séculos. Vai soa á rúa e pon o teu reino en mans do primeiro home que atopes.

A voz etérea extinguiuse e as raparigas miráronse. Despois puxéronse en pé e non volveron falar até que se acharon de novo na alcoba de Yasmela. A princesa ollou para fóra a través dos barrotes dourados das xanelas. Era bastante máis de medianoite e a lúa xa se puxera. Xa se apagaran todos os ruídos da cidade. Khoraja durmía baixo as estrelas, que se reflectían nos xardíns, nas rúas e teitos das casas.

—Que vas facer? —preguntou Vateesa en voz baixa, sen poder dominar aínda a súa turbación.

—Dáme a miña capa —dixo Yasmela con decisión.

—Pero soa polas rúas, a esta hora... —obxectou a outra moza.

—Mitra falou —retrucou a princesa—. É posíbel que fose a voz do deus ou o truco dun sacerdote. De calquera xeito estou decidida a ir.

Yasmela envolveuse nunha ampla capa de seda e cubriu a cabeza cun gorro de veludo do que colgaba un fino veo. Logo percorreu ás présas os corredores até chegar a unha porta de bronce, onde unha ducia de alabardeiros ficaron ollando para ela cheos de abraio cando pasou ao seu carón. Aquela zona do palacio conducía directamente á rúa, mentres que nos demais sectores había amplos xardíns arrodeados por unha muralla alta. Yasmela saíu á rúa, iluminada por farois situados a intervalos regulares.

A moza dubidou, pero antes de que a súa resolución fraquease, fechou a porta ás súas costas. Un leve tremor sacudiuna ao lanzar unha mirada cara á rúa deserta, mergullada no máis absoluto silencio. Esta filla de caste real xamais se aventurara sen compaña fóra do seu antigo palacio. Finalmente, decidiuse e avanzou rapidamente rúa arriba. Os seus pés, calzados con finas zapatillas de raso, pisaron suavemente o lastrado, pero mesmo aquel son imperceptíbel encollíalle o corazón. Parecíalle que o tenue eco dos seus pasos resoaba con estrondo en toda a cidade, espertando os monstros en forma de rata que corrían polos sumidoiros. Todas as sombras semellaban ocultar un asasino. En todos os vans das portas cría ver acazapados os sabuxos das tebras.

Nese momento volveu sentir un profundo arreguizo. Diante dela, pola escura calella, apareceu unha misteriosa figura. Yasmela escondeuse rapidamente nun lugar pouco iluminado, que agora lle parecía un refuxio acolledor. O seu pulso latexaba rápido. O descoñecido non avanzaba de maneira furtiva, como un ladrón, nin con timidez, como un viaxeiro medorento. Pola contra, o seu camiñar era o dunha persoa que non ten necesidade nin desexo de andar con sixilo. Os seus pasos resoaban no lastrado coa forza que dá a confianza nun mesmo. Cando pasou baixo o farol, Yasmela viuno claramente. Tratábase dun home alto, cuberto coa típica cota de malla dos mercenarios. A princesa sacou forzas de fraqueza e saíu das sombras, premendo a capa contra o seu corpo.

O home desenvaiñou a súa espada a medias pero detívose ao ver que se trataba dunha muller. No entanto, a mirada do descoñecido esculcou máis aló da figura feminina, para ver se traía acompañantes.

O descoñecido quedou inmóbil, mirando a muller coa man na empuñadura, que sobresaía por baixo da súa capa escarlata. A luz dos farois reflectíase no brunido aceiro do seu casco, pero outro lume máis intenso brillaba no azul dos seus ollos. Yasmela decatouse decontado de que aquel home non era un nativo de Koth e, cando falou, puido reparar en que tampouco era hyboriano. Ía vestido como un capitán mercenario, cargo que desempeñaban homes de moi diversos países, tanto bárbaros como civilizados. Pero naquel guerreiro había algo que indicaba ás claras que era bárbaro. Os ollos dun home civilizado, fose un criminal ou un desesperado, non brillaban daquel xeito. Doutra banda, aínda que exhalaba un lixeiro cheiro a viño, de ningún xeito cambaleaba e tampouco vacilou ao falar.

—Vaia, deixáronte na rúa, rapariga? —preguntou el en lingua kotha, con forte acento bárbaro.

Os dedos do descoñecido agarraron con delicadeza o pulso de Yasmela, pero ela sentiu que el lle podía esnaquizar os ósos sen ningún esforzo.

—Veño da última taberna que atopei aberta —engadiu el—. Ishtar maldiga eses condenados puritanos que fechan as casas de bebida! «Deixade que os homes durman, no canto de que beban», afirman. Si, así poden traballar e loitar mellor para os seus amos! Eunucos desprezábeis, chámolles eu. Cando servía nas tropas mercenarias de Corinthia, embebedabamos e pasabamos todas as noites con mulleres, sen que iso nos impedise combater durante o día. Si, o sangue pingaba da folla das nosas espadas... Pero que me dis ti, rapariga? Veña, tira ese condenado veo...

Ela evitou con axilidade o intento do bárbaro, para que non parecese que o rexeitaba. Decatábase do perigo que corría estando soa cun home que, seguramente, bebera demasiado. Se ela lle revelaba a súa identidade, o descoñecido podería rir dela abertamente ou ben marchar. Nin sequera estaba segura de que aquel home non fose cortarlle o pescozo. Os bárbaros facían cousas estrañas e inexplicábeis. Loitou contra o seu temor en aumento e díxolle cun sorriso:

—Non, aquí non. Ven comigo...

—Onde? —preguntou o mercenario co sangue alterado, pero alerta como un lobo—. Lévasme seica a algunha cova de ladróns?

—Non, non, xúrocho! —contestou ela tratando de evitar máis unha vez a man que el tendía cara ao seu veo.

—O demo te leve! —dixo el cun gruñido—. Es tan necia como todas as hyrkanianas, cos seus malditos veos. Veña, ensíname a cara dunha vez!

Antes que ela puidese evitalo, o descoñecido arrincoulle a capa e deixou o seu rostro ao descuberto. Logo quedou mirándoa, como se a súa rica vestimenta lle impresionase até o punto de disipar os efectos da bebida. Yasmela viu un alustro receoso nos seus ollos.

—Quen raio es? —murmurou el—. Non es unha muller da rúa... a menos que o teu protector roubase o gardarroupa do harén do rei.

—Non importa —respondeu Yasmela, apoiando a man no rexo brazo cuberto de malla de aceiro—. Ven comigo a outra rúa.

El dubidou un momento e logo encolleuse de ombreiros. A rapariga decatouse de que el a tomara por unha dama nobre que, cansa se cadra dos seus corteses amantes, buscaba un xeito de divertirse doutra maneira. Deixou que ela se cubrise de novo e logo seguiuna. De esguello, Yasmela observou o seu acompañante mentres avanzaban xuntos rúa abaixo. A súa cota de malla non chegaba a ocultar o rexo do corpo de tigre daquel home. Todo nel era felino, elemental, indómito. Resultáballe tan estraño como a selva, comparado cos delicados cortesáns aos que ela estaba afeita. A princesa temía a súa ruda forza bruta e o seu innegábel carácter de bárbaro. Porén, algo nel a atraía. Aquela corda primitiva que se oculta na alma de toda muller vibrara con forza. Cando sentiu a forte man sobre o seu brazo, algo a fixo estremecerse. Moitos homes axeonlláranse ante ela e alí había un que, segundo ela presentía, xamais se puxera de xeonllos ante ninguén. A rapariga estaba asustada e fascinada a un tempo, como en presenza dun enorme tigre.

Yasmela detívose ante a porta do palacio e despois abriuna. Mirou furtivamente o seu acompañante e non viu receo nos seus ollos.

—O palacio, eh? —dixo el en voz baixa—. Así que es dama de honra, non é así?

A princesa preguntouse cun estraño sentimento de envexa se algunha das súas damas o levara algunha vez ao seu palacio. Os soldados non se inmutaron cando Yasmela fixo pasar o descoñecido entre eles, pero este mirounos coa fereza dun can de caza que observa unha manda estraña. Yasmela conduciuno por unha porta até un cuarto. O home ficou de pé, contemplando con ar algo tímido os tapices que colgaban das paredes. Viu unha xerra de viño sobre unha mesa de ébano, colleuna e levouna aos beizos con expresión de satisfacción. Neste momento entrou Vateesa, que os mirou con inquietude e exclamou:

—Oh, miña princesa...!

—Princesa?

A xerra bateu contra o chan. Cun movemento demasiado rápido para que puidese seguilo coa vista, o mercenario arrincou o veo do rostro de Yasmela. Ao recoñecela, recuou proferindo unha maldición, á vez que a súa espada trazaba un arco azul no ar. Os seus ollos escintilaron como os dun tigre nunha trampa. O ar estaba cargado de tensión, como a calma que precede a tormenta. Vateesa botouse ao chan, presa de terror, pero Yasmela enfrontouse ao bárbaro enfurecido sen dubidar. Sabía que a súa vida dependía do que fixese. Tolo pola sospeita e por un pánico irracional, o estranxeiro estaba disposto a matar á menor provocación, pero ela sentíase estrañamente serena.

—Non temas —díxolle a princesa—. Son Yasmela, pero non hai razón ningunha para que desconfíes de min.

—Para que me trouxeches a este lugar? —preguntou o mercenario con brusquidade, mentres os seus ollos ardentes miraban arredor—. Que clase de trampa é esta?

—Non hai trampa ningunha —respondeu ela—. Tróuxenche aquí porque podes axudarme. Consultei a Mitra e el díxome que saíse á rúa e pedise axuda ao primeiro home que atopase.

Iso era algo que el podía entender. Os bárbaros tamén tiñan os seus oráculos. Daquela baixou a espada, aínda que non a envaiñou.

—Se es Yasmela, sen dúbida necesitas axuda —dixo o mercenario cun gruñido—. O teu reino é un verdadeiro caos. Pero, como podo axudarte? Se desexas cortarlle o pescozo a alguén, daquela...

—Toma asento —pregoulle a princesa—. Vateesa, trae máis viño.

O home sentou, pero tivo coidado de se situar contra unha parede, para poder vixiar ben todo o cuarto. Despois colocou a espada desenvaiñada sobre os seus xeonllos, que cubría unha malla de aceiro. Ela contemplou fascinada aquel brillo de cor azulado que parecía reflectir saqueos e xestas sanguentas. Tamén advertiu Yasmela o tamaño das mans do bárbaro e pensou que non eran as bastas gadoupas dun troglodita. Cun arreguizo de culpabilidade, imaxinou aqueles dedos acariñando os seus escuros cabelos.

Cando a princesa tomou asento no diván fronte ao descoñecido, este pareceu cobrar máis confianza. Tirou o casco e púxoo sobre unha mesa. Despois botou para atrás a malla que lle cubría a cabeza e os pregues metálicos caeron sobre os seus enormes ombreiros. Yasmela comprobou daquela que o home non se parecía en absoluto aos da raza hyboriana. No seu rostro escuro cuberto de pequenas cicatrices había certa expresión silandeira e aínda que as súas faccións non expresaban depravación nin maldade, había nelas algo sinistro que subliñaban os seus ardentes ollos azuis. Enmarcaba a súa fronte ampla unha melena de corte cadrado, negra como as ás dun corvo.

—Quen es? —preguntoulle de improviso Yasmela.

—Son Conan, un capitán de lanceiros mercenarios —contestou el mentres baleiraba a súa xerra de viño dun grolo e estricaba o brazo para que lle servise máis—. Nacín en Cimmeria.

Aquel nome significaba pouco para a princesa, que só sabía que se trataba dun país salvaxe, basto e montañoso, situado no norte, moi lonxe, máis aló dos últimos fortíns hyborianos e poboado por xente fera e bruta. Yasmela xamais vira a un cimmerián até ese momento.

A rapariga apoiou o queixo nas súas mans e observou a Conan con aqueles ollos escuros e profundos cuxa mirada escravizara tantos corazóns.

—Conan o cimmerián —dixo á fin—. Antes dixeches que eu necesitaba axuda. Por que?

—Ben, calquera pode decatarse diso —respondeu el—. O teu irmán, o rei, está prisioneiro nun cárcere de Ophir. Aí tes á xente de Koth, que planeaescravizarvos. Hai un bruxo shemita que esparexe o lume e a destrución por onde pasa. E o que é peor, aí están os teus soldados, que desertan a diario.

A princesa non respondeu no acto. O feito de que un home lle falase tan sinceramente, sen disfrazar as palabras cun veo de cortesía, era algo completamente novo para ela.

—E porqué desertan os meus soldados, Conan? —preguntou ela.

—Algúns son recrutados por Koth —respondeu o cimmerián, mentres tomaba uns grolos de viño, con ar satisfeito—. Moitos outros cren que Khoraja está destinado a desaparecer como estado independente. Outros collen medo ante o que se conta dese can de Natohk.

—E cres que os mercenarios resistirán? —inquiriu Yasmela chea de ansiedade.

—Si, mentres nos paguen ben —afirmou el con franqueza—. Os teus motivos políticos non nos interesan. Para iso podes confiar no noso xeneral Amalric, pero os demais somos homes simples aos que só nos preocupa obter un bo botín. Se pagas a Ophir o rescate que pide, dise que non terás con que pagarnos. Nese caso, talvez pasemos ás filas do rei de Koth, malia que son poucos os que simpatizan con ese miserábel. Ou se cadra saqueamos esta cidade. Nunha guerra civil, o botín adoita ser cuantioso.

—E non pensades unirvos a Natohk? —inquiriu a princesa.

—Con que ía pagarnos? —respondeu o cimmerián—. Cos ídolos de latón roubados nas cidades shemitas? Non. Mentres sigas loitando contra Natohk, podes confiar en nós.

—Seguirante os teus camaradas? —preguntoulle ela de socato.

—Que queres dicir?

—Digo que te vou nomear comandante dos exércitos de Khoraja! Conan detívose en seco, coa xerra nos beizos, que se curvaron deseguido nun amplo sorriso. Os ollos do cimmerián brillaron cunha nova luz.

—Comandante en xefe? Por Crom! Pero que dirán a iso os teus perfumados cortesáns?

—Terán que me obedecer!

A princesa bateu as mans e ao momento entrou un escravo, que se inclinou ante ela.

—Fai que veñan decontado o conde Thespides, o chanceler Taurus, o xeneral Amalric e Agha Shupras —dixo Yasmela.

Unha vez que o escravo se retirou, a moza ollou a Conan, que devoraba con grande apetito a comida que colocara ante el a trémula Vateesa.

—Deposito a miña confianza en Mitra —dixo a princesa—. E agora dime, participaches en moitos combates?

—Nacín no medio dunha batalla —respondeu o cimmerián mentres lle daba grandes dentadas a un anaco de carne cos seus fortes dentes—. O primeiro que ouvín foi o resón metálico das espadas e os queixumes dos moribundos. Pelexei en loitas tribais, en guerras civís e en campañas imperiais.

—Pero es quen de dirixir exércitos e de ordenar liñas de batalla?

—Ben, podo tentalo —respondeu el imperturbábel—. Non é máis que unha pelexa a grande escala. Trátase de sorprender a garda do adversario e, despois... atacar! Daquela, ou ben cae a súa cabeza ou ben a nosa.

O escravo volveu entrar para anunciar a chegada dos homes convocados. Yasmela saíu ao salón adxacente e os nobres inclináronse dobrando un xeonllo, evidentemente estrañados de que os chamase a esa hora.

—Reuninvos para facervos coñecer a miña decisión —dixo Yasmela—. O reino está en perigo...

—É unha gran verdade, miña princesa —manifestou o conde Thespides.

O nobre era un home alto, de cabeleira rizada e perfumada. Cunha man endereitaba a punta dos bigotes e na outra sostiña un gorro de veludo adornado cunha pluma de cor escarlata asegurada cun broche de ouro. Levaba zapatos de raso e un chaleco de veludo bordado. Os seus modais eran levemente afectados, pero debaixo das sedas adiviñábanse uns músculos de ferro.

—Sería oportuno ofrecer a Ophir máis ouro polo rescate do voso real irmán —engadiu o conde.

—Opóñome por completo —dixo Taurus, o chanceler, que era un ancián ataviado cunha túnica reberetada de armiño e en cuxas faccións se percibían as pegadas de moitos anos ao servizo do seu país—. Xa ofrecemos máis do que pode pagar o noso reino. Dar máis sería fomentar a cobiza dos ophirianos. Miña princesa, repito o que xa dixen: Ophir non fará nada mentres non deteñamos esa horda de invasores. Se perdemos, o rei Khossus será entregado a Koth e, se gañamos, devolveranos a súa Maxestade previo pago do rescate.

—E entrementres —interveu Amalric—, os soldados desertan a diario e os mercenarios están inquietos, pois non saben por que perdemos o tempo e que estamos a planear. Debemos actuar rapidamente, pola contra...

Amalric era nemediano, un home corpulento cunha gran melena leonina.

—Mañá marcharemos ao sur —dixo Yasmela—. E aí está o home que vos conducirá!

Tras apartar a cortina de veludo, a princesa sinalou o cimmerián cun aceno cargado de dramatismo. Se cadra aquel non era o momento máis oportuno para facer a presentación do novo comandante, pois Conan estaba escarranchado nunha cadeira de brazos, cos pés enriba da mesa de ébano e moi ocupado en roer un óso de veado, que suxeitaba fortemente con ambas as mans. O comensal lanzou unha mirada indiferente aos abraiados nobres, sorriu a Amalric e seguiu mastigando cun deleite fóra de toda dúbida.

—Mitra nos protexa! —estoupou Amalric—. Ese é Conan o cimmerián, o máis trouleiro de todos os meus cans! Aforcaríao hai moito tempo, se non fose o que mellor manexa a espada!

—Sen dúbida a súa Alteza chancea —terzou o conde Thespides e o seu aristocrático rostro ensombreceuse—. Este home é un salvaxe, un individuo sen cultura nin educación. Considero un insulto que nós, uns cabaleiros, teñamos que estar ás súas ordes! Eu...

—Conde Thespides —díxolle Yasmela—, ti levas a miña xente baixo os teus arreos. Por favor, devólvemos e marcha.

—Marchar? —exclamou el—. Onde?

—A Koth ou ao inferno! —respondeu ela cunha enerxía insospeitada—. Se non me obedeces, non necesito dos teus servizos.

—Equivócaste, miña princesa —respondeu o conde, inclinándose con xesto ofendido—. Eu non podo abandonarte. Só por ti porei a miña espada a disposición dese bárbaro.

—E ti, xeneral Amalric?

Este xurou en voz baixa e logo sorriu. Era un verdadeiro soldado de fortuna e ningunha virada da sorte, por dura que fose, o inmutaba.

—Aceptarei as súas ordes —declarou—. A vida curta e pracenteira é o meu lema. E tendo a Conan o Degolador por comandante, estou seguro de que a vida vai ser tan alegre como breve. Por Mitra, se ese can mandou algunha vez algo máis que unha compañía de saqueadores, son quen de comermo con arnés incluído!

—E ti, Agha? —preguntou Yasmela, dirixíndose a Shupras.

O aludido encolleu os ombreiros con ar de resignación. Era un individuo co aspecto típico dos nativos da fronteira meridional de Koth: un home alto e delgado, con cara de falcón.

—Ishtar manda, princesa —contestou. O fatalismo dos seus antepasados falaba pola súa boca.

—Agardade aquí —ordenou ela e, mentres Thespides apertaba unha punta da súa capa de veludo, Taurus murmuraba algo en voz baixa e Amalric paseaba dun lado a outro acariñando a súa a barba e sorrindo como un león famento, a princesa volveu desaparecer tras as cortinas e chamou os seus escravos.

Seguindo as súas ordes, estes volveron cun arnés para substituír a cota de malla que vestía Conan. O cimmerián vestiu a gorgueira, os escarpíns, a coiraza, a espaldeira, a xeonlleira, a celada do casco e, á fin, todo o que compuña a armadura dun cabaleiro. Cando Yasmela correu de novo as cortinas, un cimmerián cuberto de aceiro brillante apareceu ante os nobres. Tiña a viseira alzada e o aspecto escurecido polas negras plumas do seu casco, e da súa figura emanaba un ar sombrío e impoñente que mesmo Thespides non puido menos que advertir, ao seu pesar. Unhas palabras de broma morreron nos beizos de Amalric, que dixo con voz pausada:

—Por Mitra, nunca crin que te vería con armadura completa, Conan de Cimmeria, pero debo recoñecer que non quedas mal! Polos ósos dos meus dedos, que vin moitos reis que levaban a armadura con bastante menos maxestade que ti!

Conan ficou calado. Unha vaga sombra cruzou pola súa mente, como unha profecía. Nos vindeiros anos ía lembrar as palabras de Amalric, cando o soño se convertese en realidade.

III

Baixo a madrugadora luz da alba, as rúas de Khoraja ateigáronse de xente que observaba a partida das hostes cara ao sur. O exército púxose en camiño, á fin. Alí ían os cabaleiros, coas súas brillantes armaduras prateadas e plumas de cores ondeando sobre os cascos puídos. Os seus cabalos, cubertos de petos de seda, arreos de coiro vernizado e fibelas douradas, piafaban mentres os xinetes lles facían gardar o paso. Os primeiros raios de sol arrincaban reflexos ás puntas das lanzas, que se erguían como un bosque por riba dos escuadróns, mentres os pendóns ondeaban ao vento. Cada un dos cabaleiros levaba unha peza concedida por unha dama —unha luva, un veo ou unha flor—, que ataba ao seu casco ou ao cinto da espada. Era a cabalaría nobre de Khoraja, cincocentos homes conducidos polo conde Thespides quen, segundo se dicía, aspiraba á man da mesma Yasmela.

Seguíaos a cabalaría lixeira en ringleiras apertadas. Os xinetes era montañeses típicos, homes delgados con rostro de falcón. Levaba bacinetes en punta e a cota de malla resplandecía baixo os seus amplos caftáns. A súa arma principal era o terríbel arco shemita, capaz de enviar unha frecha a unha distancia de quiñentos pasos. Había cinco mil xinetes lixeiros, a cuxa cabeza cabalgaba Agha Shupras, silandeiro e inescrutábel baixo o casco picudo. A curta distancia seguíanos a pé os lanceiros de Khoraja. Eran relativamente poucos, do mesmo xeito que en calquera outro estado hyboriano, onde se estimaba que a cabalaría era o único corpo distinguido e honroso. Estes, igual que os cabaleiros, pertencían á antiga raza de Koth. Eran fillos de familias arruinadas, homes fracasados, mozos sen diñeiro que non podían pagar os cabalos e as armaduras prateadas. Sumaban uns quiñentos.

Os mercenarios fechaban a marcha. Tratábase dun milleiro de xinetes e dous mil lanceiros do montón. Os esveltos corceis da cabalaría mercenaria parecían rexos e salvaxes, como os seus xinetes, e non piafaban nin daban choutos ao andar. Había algo sombrizo no aspecto daqueles profesionais da morte, veteranos de incontábeis campañas sanguentas. Cubertos da cabeza aos pés con cotas de malla, empregaban bacinetes sen viseira para protexeren a cabeza. Os seus escudos eran lisos e as súas longas lanzas estaban desposuídas de calquera adorno. Das súas monturas colgaban machadas de guerra e mazas de aceiro, e levaban unha longa cimitarra na cintura. Os lanceiros ían armados de forma parecida, aínda que empuñaban picas no canto das lanzas que levaba a cabalaría.

Eran homes de todas as razas que cometeran toda clase de crimes. Entre eles había altos hiperbóreos, xente delgada, de ósos grandes, poucas palabras e carácter violento. Homes louros de Gunderland, que procedían das montañas do noroeste. Renegados corinthianos, falabaratos como poucos. Escuros zingarianos, de hirsutos bigotes negros e temperamento fero, e aquilonios, que chegaban do afastado oeste. Pero todos eles, agás os zingarianos, eran hyborianos.

Detrás de todos eles viña un camelo con espléndidos arreos, conducido por un cabaleiro que montaba nun corcel inmenso, rodeado dun escuadrón de guerreiros escollidos entre as tropas reais. O que ía no camelo era un personaxe delgado e esvelto, vestido de seda. Ao velo, a turba sempre sensíbel á realeza, guindou os chapeus ao ar e lanzou fortes aclamacións.

Conan o cimmerián, arrogante na súa armadura prateada, lanzou unha mirada de desaprobación ao camelo e díxolle algo a Amalric, que cabalgaba ao seu carón, resplandecente coa súa coiraza dourada enriba da cota de malla e o casco sobre o que flotaba unha crista de negras crinas de cabalo.

—A princesa quixo vir connosco pero é demasiado delicada e feble para isto. De calquera xeito, terá que mudar de roupa.

Amalric acariñou o bigote louro para disimular un sorriso. Pensou que Conan imaxinaba que Yasmela empuñaría unha espada e tomaría parte activa na loita, como facían a miúdo as mulleres bárbaras.

—As mulleres dos hyborianos non combaten como a dos cimmeriáns, Conan —dixo Amalric—. Yasmela só vén connosco para observar a campaña. Así e todo —engadiu inclinándose e baixando a voz—, entre nós, teño a impresión de que a princesa non quere quedar soa. Creo que ten medo de algo...

—Un alzamento? Si, talvez debemos aforcar a algúns rebuldeiros antes de partir.

—Non, non é iso. Unha das súas doncelas dixo que algo se lle aparecera no palacio pola noite e aterrorizara a Yasmela. Serán bruxarías de Natohk, sen dúbida. Conan, asegúroche que estamos a combater contra algo máis que seres de carne e óso!

—Ben —respondeu o cimmerián—, é mellor ir en busca do inimigo que agardar por el.

Conan lanzou unha mirada cara á prolongada fila de carromatos e axudantes de campo que seguían as tropas, despois observou as súas liñas e, ao ver que todo estaba en orde, ergueu unha man e proferiu o berro dos mercenarios.

—Botín ou inferno, camaradas! Adiante!

Detrás da interminábel ringleira fecháronse as macizas portas de Khoraja. Algunhas cabezas asomáronse ás xanelas. Os habitantes da cidade sabían que estaban a contemplar a súa vida ou a súa morte. Se as hostes resultaban derrotadas, o futuro de Khoraja escribiríase con sangue. As hordas que viñan das terras salvaxes do sur non coñecían a piedade.

As columnas avanzaron durante todo o día. Atravesaron onduladas pradarías e vadearon ríos até que o terreo se foi tornando cada vez máis escarpado. Diante das tropas víase unha serie de montes baixos que se estendían sen solución de continuidade de leste a oeste. Aquela noite acamparon na aba setentrional daqueles montes e chegaron até as fogueiras moitos homes de nariz afiado e ollos feros procedentes das montañas próximas, que transmitiron as novas que chegaban do misterioso deserto. En todos os rumores aparecía o nome de Natohk como un ondulante réptil. Ao seu esconxuro, afirmaban os montañeses, os demos do ar traían o trono, o vento e a néboa, e os diaños subterráneos sacudían a terra con espantosos terremotos. Natohk facía caer das alturas un lume co que destruía as portas das cidades amuralladas e queimaba os seus defensores até os reducir a ósos calcinados. Os seus guerreiros eran tan numerosos que cubrían o horizonte e contaba con cinco mil estixios con carros de combate baixo as ordes do príncipe Kutamún.

Conan escoitaba, imperturbábel. A guerra era o seu oficio. A vida era para el unha continua batalla ou, mellor dito, unha serie ininterrompida de batallas. Desde o seu nacemento, a morte fora a súa compañeira habitual. Ela cabalgaba con ar sinistro ao seu carón, alzábase sobre o seu ombreiro cando Conan sentaba nas mesas de xogo, facía tintinar cos seus dedos osudos as copas de viño, erguíase sobre el como unha sombra monstruosa cando se deitaba a durmir. El prestáballe tan pouca atención como un rei ao seu copeiro. Algún día, aquelas mans osudas apoderaríanse del. Iso era todo. O importante era estar vivo, polo momento.

Pero había outros que non se sentían con tanto ánimo. Conan pasou entre as sentinelas e detívose ante unha esvelta figura cuberta cunha capa, que lle fixo un sinal coa man para que se detivese.

—Princesa, deberías estar na túa tenda de campaña —díxolle o cimmerián.

—Non podía durmir —respondeu ela cos ollos velados por unha sombra—. Conan, teño medo!

—Hai alguén entre estes homes a quen temas? —preguntou el, botándolle a man á empuñadura da súa espada.

—Non se trata dun home —declarou ela cun leve tremor—. Dime, Conan, ti non temes nada?

El reflexionou un momento, acariñou o queixelo e admitiu á fin:

—Si, temo a maldición dos deuses.

A princesa tremeu visibelmente e, logo dun instante, engadiu:

—Eu estou maldita, Conan. Un demo dos abismos marcoume. Noite tras noite álzase entre as sombras e murmúrame cousas terríbeis. Quere arrastrarme aos infernos para facerme a súa raíña. Non me atrevo a durmir, pois sei que virá á miña tenda, igual que veu á miña alcoba do palacio. Conan, ti es forte. Déixame estar ao teu carón! Teño medo!

Yasmela, nese momento, non era unha princesa, senón só unha moza aterrada. O seu orgullo abandonáraa deixándoa coa alma espida. Presa de pánico, acudira ao cimmerián. A implacábel forza que a repelera ao principio, agora atraíaa.

Como única resposta, Conan tirou a capa escarlata e envolveu con ela a princesa. Fíxoo con xesto basto, como se a tenrura lle estivese vedada. A súa man férrea descansou por un instante sobre os delicados ombreiros de Yasmela e esta volveu tremer, pero agora non era de medo. Unha forza primitiva, semellante ao raio, apropiouse dela polo simple contacto da man do bárbaro, como se el lle transmitise parte da súa enorme forza e vitalidade.

—Déitate aí —díxolle el indicando un espazo libre que había canda unha fogueira.

Conan non vía nada estraño no feito de que unha princesa se deitase no chan á beira da fogueira dun campamento, envolvida na capa dun soldado. A rapariga obedeceu sen facer a menor obxección.

El sentou preto dela, sobre unha rocha, e colocou a cimitarra sobre os xeonllos. Co lume reflectíndose na súa armadura parecía unha imaxe de aceiro, a encarnación do poder e da forza nun momento de quietude, agardando un sinal para volver mergullarse na acción. A luz das chamas xogaba coas súas faccións, que parecían duras como o ferro. Pero os seus ollos ardían cunha vida salvaxe. Xa non era só un bárbaro, senón que formaba parte da indómita natureza. Polas súas veas corría o sangue dunha manda de lobos. No seu cerebro acazapábanse as tebras sombrizas das noites do norte. O seu corazón latexaba ao ritmo da vida do bosque.

Mentres meditaba nunha especie de medio soño, Yasmela ficou profundamente durmida, envolvida nunha pracenteira sensación de seguridade. Tiña a certeza de que ningunha sombra de ollos chameantes se inclinaría sobre ela na escuridade mentres aquela implacábel figura cuberta de aceiro velase ao seu lado.

Así e todo, volveu espertar e arreguizouse cun medo cósmico que non puido explicar.

Espertouna un rumor de voces apagadas. Ao abrir os ollos, Yasmela viu que o lume apenas ardía. Notábase no ar a proximidade do abrente. Podía ver a Conan no lusquefusque, aínda sentado sobre a pedra, co sabre encima dos xeonllos. Preto del había un home de nariz afiado e ollos diminutos e brillantes baixo o turbante branco. O descoñecido falaba moi rápido nun dialecto shemita que ela non entendía.

—Que Bel me corte un brazo se non digo a verdade! —dicía o home—. Por Derketa, Conan, son o príncipe dos embusteiros, pero xamais lle mentiría a un antigo compañeiro. Xúroo polos días en que ambos os dous eramos ladróns en terras de Zamora, antes de que vestises a cota de malla!

»Dígoche que vin a Natohk —continuou— e, xunto cos demais, axeonlleime ante el cando lanzou esconxuros a Set. Pero non enterrei o meu nariz na area como fixeron os outros. Son un ladrón de Shumir e a miña vista é máis aguda que a dunha aguia. Levantei un pouco a cabeza e vin que o seu veo flotaba ao vento. El abriuno e vin... Bel me axude, Conan, o que vin! O sangue xeóuseme nas veas e puxéronseme os pelos de punta. O que vin queimoume a alma como un ferro candente. Non puiden descansar até que estiven certo do que sospeitaba.

»Dirixinme entón ás ruínas de Kuthchemes —proseguiu o descoñecido—. A porta que hai baixo a cúpula de marfil estaba aberta. Ao entrar, atopeime cunha enorme serpe traspasada por unha espada. Debaixo da cúpula xacía o corpo dun home, tan consumido e deforme que ao comezo apenas puiden recoñecelo. Despois vin que se trataba de Shevatas o zamoriano, o único ladrón no mundo que recoñecín como superior a min. O tesouro estaba intacto e aparecía en moreas relucentes arredor do cadáver. Iso era todo.

—Non había ósos... —comezou a dicir o cimmerián.

—Non había nada! —interrompeu o outro con vehemencia—. Nada! Só o cadáver!

Houbo un silencio e Yasmela sentiuse presa dun horror sen palabras.

—Sabes de onde chegou Natohk? —dixo finalmente cun vibrante murmurio o shemita—. Pois veu do deserto, unha noite en que o ceo e a terra parecían loucos, as nubes fuxían con frenesí baixo as estrelas e o ouveo do vento mesturábase cos queixumes dos espíritos da chaira. Os vampiros estaban por todas as partes aquela noite. As bruxas andaban espidas e os lobos ouveaban por toda a estepa. Natohk chegou entón nun camelo negro, rápido como o vento. Rodeábao un fulgor infernal e as pegadas que deixaba o seu animal brillaban na escuridade. Cando desmontou ante o templo de Set, xunto ao oasis de Afaka, o animal deu a volta e desapareceu na noite. Despois falei coa xente das tribos próximas e xuraron que viran o animal despregar unhas ás xigantescas e emprender o voo cara ás nubes, deixando atrás un ronsel luminoso. Ninguén volveu ver ese camelo desde aquela noite, pero si se viu unha sombra negra e brutal con vago aspecto humano, que fala con Natohk na súa tenda antes do amencer. Dígoche, Conan, que Natohk é... Mira, vouche ensinar unha imaxe do que vin aquel día en que o vento apartou o veo e deixou o seu rostro ao descuberto.

Yasmela viu un alustro de ouro na man do shemita cando este se inclinou sobre un obxecto. Conan soltou un gruñido. De súpeto, a escuridade abateuse sobre a moza. Pola primeira vez na súa vida, Yasmela esvaérase.

IV

O amencer era só unha difusa liña avermellada no horizonte cando o exército anovou a marcha. Os nómades das tribos acudiran ao campamento cos cabalos esgotados pola longa camiñada, para informar de que a horda do deserto acampaba canda o pozo de Altaku. Por tanto, os soldados avanzaron con rapidez a través das montañas, deixando que os seguisen os carromatos. Yasmela ía coas tropas, pero os seus ollos estaban velados polo medo. Un horror máis atroz aínda apoderouse dela desde que recoñecera a moeda que mostrara o shemita a noite anterior. Tratábase dunha das que acuñaran en segredo os devotos do decadente culto zuxita e que reproducía as faccións dun home morto había tres mil anos.

O camiño serpeaba entre escarpadas rochas e lúgubres penas e bordeaba estreitos desfiladeiros. Aquí e alá víanse aldeas colgadas da rocha, cuxas chozas de pedra estaban cubertas de barro seco. Os habitantes do lugar apresuráronse a reunirse cos seus irmáns de raza, de maneira que, antes de atravesar as montañas, o exército incrementara o seu número con tres mil arqueiros salvaxes.

De súpeto, víronse ante unha inmensa chaira que se estendía cara ao sur. Na vertente meridional, os montes perdían altura subitamente, sinalando unha clara división xeográfica entre as mesetas de Koth e o deserto do sur. Aquelas montañas eran o bordo do altiplano e constituían unha muralla case ininterrompida. Naquela zona, a terra parecía espida e abatida, habitada só polos membros do clan zaheemi, cuxo deber era protexer o camiño das caravanas. Máis aló das montañas aparecía un enorme deserto poeirento e sen vida. No entanto, alén do horizonte atopábase o pozo de Altaku, xunto ao cal acampaban as hordas de Natohk.

As hostes miraron para abaixo, ao paso de Shamla, polo que fluía a riqueza do norte e do sur, e a través do cal pasaban os exércitos de Koth, Khoraja, Shem, Turan e Estixia. Alí, a muralla impenetrábel de montañas interrompíase. As abas descendían abruptamente cara ao deserto formando inhóspitos vales fechados por enormes rochas, agás un deles. Este era o único paso á chaira deserta. O desfiladeiro era como unha gran man aberta desde as montañas. Dous dedos separados constituían o val en forma de abano. Os dedos estaban representados por amplos outeiros cara a ambos os dous lados, coa parte externa lisa e a interna separada. Máis aló atopábanse a planicie e o pozo, e arredor deste alzábase un grupo de torres de pedra ocupadas polos zaheemis.

Conan detívose, tirando das rendas do seu cabalo. Quitou a armadura prateada, xa que se sentía máis a gusto coa cota de malla. Thespides achegóuselle e preguntoulle con ar estrañado:

—Por que te detés?

—Agardaremos aquí —respondeu o cimmerián.

—Sería máis digno seguir avanzando e enfrontarnos a eles —dixo o conde en ton cortante.

—Supérannos amplamente en número —respondeu Conan—. Ademais, alí non hai auga. Acamparemos nesta meseta...

—Os meus cabaleiros e mais eu farémolo no val —dixo Thespides anoxado—. Somos a vangarda e nós, cando menos, non tememos unha turba de farrapentos do deserto.

Conan encolleu os ombreiros e o irritado nobre afastouse dacabalo. Amalric detívose abraiado ao ver que a relucente tropa descendía pola aba da montaña en dirección ao val.

—Os moi parvos! —comentou—. As súas cantimploras pronto estarán baleiras e terán que regresar ao pozo para abeberar os seus cabalos.

—Que fagan o que queiran —retrucou Conan—, xa que non lles gusta recibir as miñas ordes. Dilles aos soldados que descansen. Andamos moito e por terreo accidentado. Que os homes coman e que lles dean de beber aos cabalos.

Non había necesidade de enviar exploradores, xa que o deserto se estendía ante os seus ollos, aínda que agora unhas nubes baixas e esbrancuxadas, procedentes do sur, limitaban a visibilidade. A monotonía do deserto só ficaba rota por unhas ruínas de pedra que se alzaban a algunhas leguas no deserto e das que se dicía que eran restos dun antigo asentamento estixio. Conan fixo desmontar os arqueiros e distribuíunos polos outeiros, xunto cos salvaxes das montañas. Despois situou os mercenarios e os lanceiros de Khoraja no alto da meseta, arredor do pozo. Máis atrás, no lugar onde o desfiladeiro desembocaba na meseta, procedeuse a instalar a tenda de Yasmela.

Ao non haber inimigos á vista, os soldados tomaron un merecido descanso. Quitaron os bacinetes e as cofias, e botaron para atrás a malla que lles cubría a cabeza e o pescozo.

Fixeron algunhas chanzas de mal gusto mentres comían con apetito e bebían grandes xerras de cervexa. Nas abas das montañas, os nómades tamén descansaban e repuñan forzas coas súas provisións de dátiles e olivas. Amalric adiantouse até unha gran pedra agrisada sobre a que sentou o cimmerián e dixo:

—Conan, ouviches o que din os nómades sobre Natohk? Din... Por Mitra, paréceme unha tolemia mesmo o feito de repetilo. Ti que pensas?

—As sementes ás veces dormen na terra durante séculos sen botar raíces —respondeu Conan—. Pero Natohk é un home, sen ningunha dúbida.

—Non estou certo diso —dixo Amalric—. E, falando doutra cousa, vexo que dispuxeches as tropas como o faría un xeneral veterano. Se os demos de Natohk caen sobre nós, non nos collerán desprevidos. Por Mitra, que néboa endiañada!

—Ao comezo pensei que eran nubes —dixo Conan—. Olla como avanza!

O que parecían nubes era en realidade unha mesta néboa que se dirixía ao norte como unha marea, ocultando rapidamente o deserto. Deseguido estivo sobre as ruínas estixias e seguiu adiante.

Os homes ollaban cheos de abraio. Era algo inaudito..., algo antinatural e inexplicábel.

—Non podemos enviar unha partida de exploradores —dixo Amalric, desgustado—, pois non poderán ver nada. Pronto estará cuberta toda a zona.

Conan, que observara con crecente inquietude a néboa que avanzaba, inclinouse de súpeto e apoiou unha orella no chan. Decontado deu un salto e proferiu unha maldición.

—Son cabalos e carros de combate! —exclamou—. Son miles e miles e fan vibrar o chan ao seu paso!

A continuación levantou a voz, que resoou estrondosamente por todo o val, pondo ás tropas en pé:

—Ei, meus homes! Levantade as picas e as alabardas! Formade filas!

Ante estas ordes, os soldados aliñáronse, despois de vestir apresuradamente os cascos e armaduras. Nese momento a néboa disipouse como se xa non resultase necesaria. Non desapareceu lentamente, como adoita ocorrer, senón que esvaeceu como unha chama que se extingue. O deserto, oculto un momento antes polo espeso manto branco, brillaba agora baixo un ceo asollado e sen nubes. Pero xa non estaba baleiro, senón ateigado polo aparello vivente da máquina bélica. Un berro de abraio sacudiu as montañas.

A primeira vista, os atónitos observadores parecían estar a contemplar un fulgurante mar de bronce e ouro, sobre o que as puntas das lanzas tremelucían como milleiros de estrelas. Ao desaparecer a néboa, os invasores detivéronse, subitamente, en liñas apertadas cuxas armas brillaban baixo os raios do sol.

En primeira liña estaban os pesados carros de combate, arrastrados por grandes e feros cabalos de Estixia adornados con plumas, que rinchaban inquietos mentres os aurigas medio espidos se botaban atrás apoiados nas súas pernas robustas para tirar con forza das rendas. Os homes que ían en carros eran guerreiros de grande estatura, con rostros de falcón baixo os cascos de bronce e unha crista en forma de media lúa sobre unha esfera dourada. Empuñaban arcos pesados e víase que non eran arqueiros comúns. Tratábase de nobres do sur, criados para a guerra e a caza, afeitos a abater leóns coas súas frechas. Tras deles aparecía un mesto conxunto de homes de aspecto salvaxe, con cabalos non menos feros. Eran os guerreiros de Kush, o primeiro dos grandes reinos negros situados ao sur de Estixia. Parecían feitos de ébano puído e cabalgaban completamente espidos, sen utilizar selas baixo o seu corpo áxil e flexíbel.

Detrás deles había unhas hordas que parecían reunir todos os habitantes do deserto. Eran miles e miles de belicosos fillos de Shem, xinetes con armaduras de escamas de metal e cascos cilíndricos. Eran os asshuri de Nippr, Shumir, Eruk e cidades veciñas, hordas salvaxes vestidas de branco e integradas por diversos clans nómades.

Nese momento as tropas comezaron a se axitar nun remuíño desordenado. Os carros de combate apartáronse a un lado, en tanto que o groso das hostes avanzaba como un tropel desorganizado.

No extremo do val, os cabaleiros de Khoraja montaran nos seus corceis e o conde Thespides galopou aba arriba cara a onde se atopaba Conan. Nin sequera se dignou a desmontar, senón que falou con ton brusco desde o seu cabalo.

—A desaparición da néboa desconcertounos! —dixo Thespides—. Agora é o momento de atacar! Os kushitas non teñen arcos e entorpecen a súa vangarda. Unha carga dos meus cabaleiros aniquilaraos até as mesmas filas dos shemitas, esnaquizando a súa formación. Seguídeme! Seguídeme! Gañaremos esta batalla cun só golpe!

Conan moveu negativamente a cabeza e dixo:

—Se estivésemos a loitar cun inimigo corrente estaría de acordo. Pero a confusión que demostran paréceme máis finxida que real. Temo que sexa unha trampa.

—Entón, négaste a avanzar? —increpou Thespides indignado.

—Se razoábel —retrucou Conan—. Temos a vantaxe da nosa posición...

Tras lanzar un furioso xuramento, o conde Thespides virou en redondo co seu cabalo e volveu galopando ao val, onde os seus cabaleiros agardaban impacientes.

Amalric moveu a cabeza con xesto de desalento e dixo:

—Non debiches deixalo volver, Conan. Paréceme que... Mira alí!

Conan levantouse dun salto e proferiu unha maldición.

Thespides puxérase á cabeza dos seus homes e podía escoitarse a súa voz exaltada de lonxe. Aínda que non se percibisen as súas palabras, o aceno sinalando a horda inimiga era significativo. Un segundo despois, quiñentas lanzas apuntaron á fronte e toda a compañía de cabaleiros armados descendía cun ruído atronador polo último tramo do val.

Un paxe chegou correndo desde a tenda de Yasmela e díxolle a Conan con voz de urxencia:

—Meu señor, a princesa pregunta por que non segues e apoias o conde Thespides.

—Porque non son tan parvo coma el —retrucou o cimmerián cun gruñido e, tras volver sentar na rocha, comezou a devorar unha enorme pata de carneiro.

—O mando volveute sensato —dixo Amalric—. Esa clase de tolemias foron sempre a túa debilidade.

—Si, cando só xogaba coa miña propia vida. Pero agora... Ei, por todos os infernos...!

As hordas inimigas detivéronse. Do flanco máis afastado avanzou un carro de guerra cuxo auriga espido azoutaba os cabalos como se estivese posuído. O outro ocupante do carro era un home alto cuxa túnica flotaba ao vento dándolle un ar fantasmagórico. Sostiña no seu colo unha gran frasca de ouro da que deixaba caer un fino po que resplandecía baixo a luz do sol. O carro cruzou por diante da horda. Detrás das súas impoñentes rodas quedaba, como o ronsel dun barco, unha longa liña luminosa que brillaba sobre a area como a pegada fosforescente dunha serpe.

—Ese é Natohk! —exclamou Amalric, proferindo un xuramento—. Que semente infernal está a botar na terra?

Os cabaleiros de Khoraja non diminuíran a velocidade do seu ataque. Cincuenta pasos máis e baterían contra as filas irregulares dos kushitas, que permanecían quietas, coas lanzas levantadas. Agora, os cabaleiros que ían na vangarda chegaban á delgada liña que brillaba sobre a area e cando os cascos dos cabalos a pisaron foi como o aceiro cando choca contra o pedernal, pero con resultados moito máis terríbeis. Unha explosión estarrecedora conmoveu o deserto, que pareceu rachar entre chamas esbrancuxadas ao longo da liña.

A primeira fila de cabaleiros ficou envolvida en chamas e tanto os cabaleiros como os cabalos comezaron a se retorcer como insectos que caen a unha fogueira. Un instante despois, o groso da tropa botábase sobre os corpos carbonizados dos seus compañeiros. Incapaces de se deter, precipitáronse fila tras fila sobre a crecente e informe morea de cadáveres. Cunha rapidez incríbel, o ataque dos poderosos xinetes converteuse nun caos no que os cabaleiros morrían un tras outro entre o rinchar dos animais agonizantes.

Daquela, a aparente confusión que reinaba nas filas kushitas esvaeuse. As ringleiras máis próximas organizáronse con toda precisión e atacaron os xinetes caídos, esnaquizándoos sen piedade e rematando os outros con mazas e pedras. Todo ocorreu con tal rapidez que os observadores que estaban nas montañas ficaron pampos. As hordas seguían avanzando, tratando de evitar a morea de corpos carbonizados. Desde as montañas alzouse unha exclamación:

—Non loitamos contra homes, senón contra demos!

Os que estaban alí apostados dubidaron. Un deles botou a correr para atrás, en dirección á planicie, co rostro bañado en sangue e con espuma na boca.

—Fuxide, fuxide! —farfallaba babeando—. Quen pode loitar contra a maxia de Natohk?

O cimmerián soltou un gruñido, levantouse dun chouto e co enorme óso de carneiro deulle unha pancada na cabeza ao asustado fuxitivo, que caeu ao chan mentres o sangue manaba en abundancia do seu nariz e da súa boca. Conan desenvaiñou a espada cos ollos convertidos en esferas de lume azul e berrou con voz atronadora:

—Volvede aos vosos postos! Se calquera de vós dá un só paso atrás, sepárolle a cabeza do corpo! Loitade como homes, maldición!

A desbandada detívose tan rapidamente como comezara. A fera personalidade de Conan foi como un caldeiro de auga fría na fogueira de terror dos seus homes.

—Regresade aos vosos postos e resistide! —ordenou—. Nin os homes nin os demos cruzarán o desfiladeiro de Shamla!

Alí onde a meseta se interrompía e comezaba o val descendente, os mercenarios axustaron os cintos e empuñaron as alabardas. Detrás deles, os xinetes montaron nos seus cabalos, mentres que nun dos flancos ficaban os lanceiros de Khoraja como tropas de reserva. A Yasmela, que estaba pálida e silenciosa moito máis atrás, ante a porta da súa tenda de campaña, as súas hostes parecíanlle un fato lamentábel de homes, en comparación coas numerosas hordas do deserto.

Conan ficou entre os lanceiros. Sabía que os invasores non efectuarían un ataque polo desfiladeiro para non pórse ao alcance das frechas dos arqueiros, pero lanzou un gruñido de sorpresa ao ver que os xinetes inimigos desmontaban. Aqueles salvaxes non tiñan forzas de aprovisionamento. As cantimploras e as bolsas de alimentos colgaban das súas selas. Beberon a pouca auga que quedaba e logo botaron a un lado as cantimploras.

—Isto non me gusta nada —murmurou o cimmerián—. Preferiría un ataque de cabalaría por parte deles. Os animais feridos entorpecen o avance.

As hordas formaran unha enorme cuña cuxa punta eran os estixios e o corpo dos asshuri. Os flancos estaban ocupados polos nómades. Avanzaron lentamente, en formación fechada e cos escudos levantados, mentres detrás deles unha figura sombriza erguía os brazos cubertos polos pregues da túnica, nunha terríbel invocación.

Cando a horda de atacantes entrou no val, os montañeses lanzaron as súas frechas. A pesar da forte formación defensiva, os homes do deserto caeron por ducias. Os estixios refugaran os seus arcos. Coas cabezas inclinadas para diante e os ollos escuros mirando feramente por riba do bordo dos seus escudos, adiantáronse como unha marea implacábel, pisando os seus compañeiros caídos. Os shemitas devolveron o ataque e nubes de frechas escureceron o ceo. Conan botou unha ollada por riba das ondas de frechas e preguntouse que novo horror estaría a invocar o feiticeiro. Intuía que Natohk, como todos os da súa especie, era máis temíbel na defensa que no ataque. Tomar a ofensiva contra el supuña un desastre inevitábel.

Seguramente era algunha maxia o que facía avanzar as hordas cara ás fauces da morte. Conan contivo o alento ante a destrución causada polos seus arqueiros entre as filas atacantes. Os bordos da cuña parecían fundirse e o val estaba sementado de morte. Pero os sobreviventes seguían adiante como tolos, inconscientes do desastre. Algo máis atrás, os arqueiros volveron empuñar as súas armas e novas nubes de frechas voaron cara ás posicións superiores, obrigando os montañeses a pórse a cuberto. O pánico apoderouse destes ante aquel avance irresistíbel e ollaron para abaixo como lobos atrapados. Cando a horda estixia cruzou a parte máis estreita do desfiladeiro, unha chuvia de rochas rodou polo noiro, esmagando centos de invasores. A pesar diso, o ataque non se detivo. Os mercenarios de Conan preparáronse para o choque inevitábel. A súa formación fechada e as súas mellores armaduras impediron que as frechas inimigas os aniquilasen. O cimmerián temía o impacto do ataque cando a enorme cuña batese contra as súas filas. Nese momento comprendeu que non había forma de evitar a masacre. Agarrou entón polo ombreiro un zaheemi que se encontraba preto del e preguntoulle:

—Hai algún xeito de que uns xinetes poidan chegar até o val que hai do outro lado desa serra que se ve alí?

—Si —contestou o outro—. É un camiño escarpado e perigoso, pero...

Conan levou o home até onde estaba Amalric, sentado sobre o seu enorme cabalo de batalla.

—Amalric! —exclamou—. Segue este home! El guiaravos a ti e as túas tropas até o val exterior. Debes descender e, despois de rodear aquela montaña, atacar as hordas pola retagarda. Non fales e fai o que che digo! Sei que é unha tolemia, pero de calquera xeito estamos condenados. Faremos todo o dano que poidamos antes de caer. Veña, poñédevos en marcha axiña!

O bigote de Amalric curvouse nun sorriso fero. Pouco despois, os lanceiros seguían o seu xefe pola madeixa de desfiladeiros que conducían até a planicie. Conan correu espada na man até onde se achaban as tropas armadas con picas.

O cimmerián chegaba a tempo. A cada lado do val, os montañeses de Shupras, loucos pola certeza da derrota, deixaban caer as súas armas con desespero. Os homes morrían como moscas, tanto no val como polas abas. Cun estrondo enxordecedor, os estixios bateron á fin contra o resto das tropas mercenarias.

As liñas foron sacudidas por un furacán de aceiro. Os nobres do deserto, criados para a guerra, enfrontábanse a duros soldados profesionais. Os escudos chocaban entre si, mentres as lanzas sementaban a morte.

Conan distinguiu a poderosa figura do príncipe Kutamún a través do mar de espadas, pero a presión dos atacantes mantíñao peito contra peito ante escuros combatentes que arquexaban e asestaban tallos a un lado e a outro. Detrás dos estixios, os asshuri chegaban en mandas, á vez que lanzaban os seus berros tribais.

Os nómades do exército inimigo rubiron polas rochas que había a ambos os dous lados do val e encerelláronse nunha loita corpo a corpo cos montañeses. O combate feroz xeneralizouse por toda a serra. Con uñas e dentes, loucos polo fanatismo de antigas disputas, os nómades e os montañeses mataban e morrían. Coa melena ao vento, os espidos kushitas mesturáronse na pelexa proferindo ouveos.

Conan tivo a sensación de que os seus ollos, velados pola suor, contemplaban un océano de aceiro que ondulaba, avanzaba e retrocedía, enchendo o val de lado a lado. A batalla estaba no seu punto culminante e máis sanguento. Os montañeses mantíñanse nos curutos e os mercenarios, aferrando as súas ensanguentadas picas, resistían no centro do desfiladeiro. A superioridade da posición e a calidade das armaduras defensivas compensaban a abafadora superioridade numérica dos inimigos. Pero aquilo non podía durar demasiado: onda tras onda, os rostros feroces e as lanzas resplandecentes seguían ascendendo polas abas. Os asshuri enchían os ocos que deixaban os estixios caídos.

O cimmerián mirou cara á serra occidental para ver se aparecían as lanzas de Amalric, pero non viu nada. Os lanceiros comezaban a retroceder ante a arremetida da xente do deserto. Conan abandonou daquela toda esperanza de vitoria e mesmo de supervivencia. Á vez que daba unha orde aos seus capitáns, abriuse paso entre os combatentes e correu pola meseta en dirección ás tropas de infantaría que se mantiñan máis atrás con reserva, tremendo de ansiedade. Nin sequera ollou para a tenda de Yasmela. Esquecera totalmente a princesa. O seu único pensamento era o instinto salvaxe de matar antes de morrer.

—Hoxe convertédesvos en cabaleiros! —dixo o cimmerián cunha risa salvaxe mentres sinalaba coa súa espada os cabalos dos montañeses, que estaban agrupados preto de alí—. Montade nos corceis e acompañádeme ao inferno!

Conan seguía a rir con expresión sombriza á vez que guiaba cincocentos infantes cara a unha ramificación da planicie —todos eles patricios empobrecidos, segundoxénitos, ovellas descarreiradas de boas familias— montados en cabalos shemitas medio salvaxes. Atacaban un exército nun terreo inclinado onde ningunha cabalaría ousaría facelo.

Atravesaron a foz do desfiladeiro cun ruído atronador, pisando os corpos caídos que cubrían o chan. O terreo aínda era bastante escarpado e uns vinte cabalos escorregaron e caeron rodando cos seus xinetes. Máis abaixo, os homes proferían maldicións e abandonaban as súas armas. O impacto do ataque era como unha avalancha que se abre camiño por entre un bosque de árbores novas. Os improvisados cabaleiros foron deixando tras de si unha alfombra de corpos caídos.

E entón, cando a horda se revolvía e se repregaba sobre si mesma, os lanceiros de Amalric, despois de abrirse paso a través dunha columna de xinetes que atoparan no val exterior, irromperon por unha curva da serra occidental e atacaron as hostes do deserto coa fereza que dá a desesperación. O seu ataque traía con el a sorpresa que desmoraliza o inimigo. Créndose rodeados por unhas forzas moi superiores e medorentos de ficar illados do deserto que era a súa morada, moitos nómades deron media volta e iniciaron unha fuxida tumultuosa, causando estragos entre as filas das tropas máis ordenadas que tiñan detrás. Nas abas das montañas, os homes do deserto vían o cariz que tomaban a batalla en terreo chan e os montañeses que estaban á defensiva, pola súa banda, caeron sobre os seus inimigos con anovada furia e rexeitáronos cara ao val.

Desconcertados, os guerreiros do deserto romperon filas sen ver, na súa precipitación, que só os atacaba un fato de homes. E cando unha tropa heteroxénea e numerosa se desorganiza na loita, nin un mago é quen de volver agrupala. A través do mar de cabezas e lanzas, os homes de Conan viron que os xinetes de Amalric avanzaban imparábeis entre os anárquicos combatentes do deserto. Un xúbilo vitorioso apoderouse deles. Co corazón cheo dunha forza indómita, os seus brazos parecían aínda máis hábiles no manexo das lanzas.

Pola súa banda, os alabardeiros que se atopaban no desfiladeiro afirmaron os pés no chan esvaradío, arroibado polo sangue, e iniciaron o avance, chocando brutalmente contra as filas que tiñan enfronte. Os estixios resistiron pero, máis atrás, os asshuri comezaron a ceder. Os mercenarios atacaron entón os nobres do deserto, que sucumbiron nos seus postos até o último home.

Arriba, entre as rochas, o vello Shupras xacía cunha frecha cravada no corazón. A Amalric derrubárano do cabalo e maldicía como un pirata mentres apertaba unha ferida que tiña nunha perna. Da infantaría montada de Conan apenas quedaban cento cincuenta homes sobre os seus cabalos. Pero a horda estaba esnaquizada. Nómades e arqueiros fuxían cara aos campamentos, onde estaban os seus cabalos, mentres os montañeses descendían polas abas atacando os fuxitivos por detrás cos sabres e cortando as cabezas dos feridos.

Naquel caos de sangue xurdiu de súpeto unha aparición terríbel diante do cabalo de Conan. Era o príncipe Kutamún, cuberto só cun taparrabos, pois fora desposuído da súa armadura no fragor da batalla. O seu corpo estaba cuberto de sangue e de negróns. O príncipe lanzou un berro terríbel e guindou a empuñadura rota da súa espada contra o rostro de Conan. Despois deu un chouto e agarrou polas rendas o corcel do cimmerián. Conan revolveuse na súa sela, desconcertado. Entrementres, pondo en xogo unha forza incríbel, o xigante de pel escura empuxou o cabalo para arriba e atrás até que, perdido o equilibrio, o animal caeu ao chan, enriba dos corpos que se retorcían.

Conan saltou no preciso instante en que o seu cabalo se esborrallaba. Kutamún botouse sobre el cun ruxido. Debido ao furor da batalla, o bárbaro non puido lembrar daquela exactamente como dera morte ao seu inimigo. Só sabía que unha pedra que tiña o estixio na man déralle varias veces no casco, impedíndolle ver. Despois Conan extraeu a súa daga e afundiuna unha e outra vez no corpo do príncipe, sen que iso parecese afectarlle á súa terríbel vitalidade. O mundo xa daba voltas ante os ollos do cimmerián, cando o adversario se estremeceu convulsivamente e caeu a un lado.

Conan incorporouse co rostro enchoupado en sangue baixo o casco crocado e observou mareado o panorama de destrución que se ofrecía aos seus ollos. Os cadáveres xacían por todas as partes, como unha alfombra vermella que cubría o val. E abaixo, no deserto, continuaba a masacre. Os sobreviventes chegaran até os seus cabalos e espallábanse pola planicie, perseguidos polos vencedores. Conan ficou espantado ao ver o minguado grupo ao que ficaran reducidos.

Daquela ouviuse un ouleo espantoso que cortou o clamor da batalla. Polo desfiladeiro ascendía un carro de guerra a unha velocidade tremenda, sen que parecesen molestarlle os cadáveres amoreados no chan. O carro non ía tirado por cabalos, senón por un enorme animal negro, parecido a un camelo. Sobre a carruaxe víase a Natohk, coa túnica flotando ao vento. Diante, sostendo as rendas e dando lategazos como un tolo, ía un ser antropomórfico escuro e deforme, con vaga aparencia humana, que semellaba un simio monstruoso.

O carro de guerra ascendeu o último tramo do val e chegou á meseta, dirixíndose á tenda de campaña na que se atopaba soa Yasmela, pois mesmo a garda se unira aos combatentes. Conan ouviu o berro de terror da princesa cando o longo brazo do feiticeiro Natohk se tendeu cara a ela e a subiu á carruaxe. Despois, o monstruoso animal que tiraba do carro virou rapidamente e regresou val abaixo, sen que ningún dos homes de Yasmela se atrevese a guindar unha lanza ou unha frecha por temor a ferir a princesa, que se remexía estarrecida no colo de Natohk.

Conan deitou un berro inhumano e, tras recoller a espada do chan, saltou cara ao sitio por onde debía pasar a carruaxe infernal. Mais cando erguía a súa espada, as patas dianteiras da besta negra golpeárono no peito e enviárono a varios metros de distancia, deixándoo atordado e ferido. O berro de Yasmela chegou até os ouvidos de Conan no momento en que a carruaxe pasaba ante el.

O cimmerián reaccionou nese mesmo intre e, agarrando as rendas dun cabalo que corría sen xinete, tomou impulso e saltou sobre a montura sen que o animal detivese a súa carreira. Correu con tolo frenesí tras da carruaxe de Natohk e cruzou como un bulebule o campamento shemita. Despois dirixiuse ao deserto pasando a carón dos seus propios xinetes, que perseguían os do feiticeiro.

O carro de guerra seguiu adiante e Conan non abandonou a persecución, malia que o arquexo da súa besta se facía cada vez máis intenso. O deserto rodeábaos por completo, cos seus areais bañados polo esplendor do sol poñente. Diante deles alzábanse as antigas ruínas do templo. Un novo ouleo xeou o sangue nas veas de Conan. O cimmerián levantou a vista e viu que o monstruoso auriga de Natohk botaba fóra do carro o feiticeiro e a rapariga. Ambos os dous rodaron sobre a area e entón, ante o abraio de Conan, a carruaxe sufriu unha extraordinaria transformación. A besta negra despregou unhas enormes ás e emprendeu o voo cara ao ceo, deixando atrás unha chama cegadora sobre a cal un humanoide negro ría con gargalladas triunfais. Pasou tan rápido como o monstro dun pesadelo inconcibíbel.

Natohk púxose en pé dun chouto e dedicoulle unha mirada ao seu ameazante perseguidor, que chegaba a todo galope, coa espada disposta a asestar un golpe mortal. O bruxo recolleu a Yasmela, que esvaera, e correu con ela no colo até as ruínas.

Conan saltou do seu cabalo e lanzouse á carreira tras do feiticeiro, que entraba xa no que fora o antigo templo. O cimmerián tamén entrou nunha nave iluminada cun fulgor ultraterreo, aínda cando no exterior caía a tarde. Sobre un altar de xade negro xacía a princesa. O seu corpo espido resplandecía como se fose de marfil. A súa roupa estaba espallada polo chan, como se fose arrincada cunha présa brutal. Natohk enfrontouse ao cimmerián. Unha brillante túnica de seda verde cubría o corpo inhumano, alto e delgado, do feiticeiro. Apartou o veo que lle cubría o rostro e Conan puido ver as faccións que aparecían na moeda do zuxita.

—Si, can maldito! —exclamou o bruxo cunha voz sibilante como a dunha xigantesca serpe—. Son Thugra Khotan! Xacín moito tempo na miña tumba, á espera do día do meu espertar e da miña liberación. As artes que me salvaron dos bárbaros hai moitos séculos retivéronme preso, pero eu sabía que un daqueles mesmos bárbaros chegaría, tarde ou cedo... E finalmente chegou para que se cumprise o destino e para que morrese como ninguén morreu en tres mil anos! Parvo! Cres que venciches porque a miña xente se dispersou e porque me traizoou e me abandonou o demo que lograra escravizar? Non! Son Thugra Khotan e dominarei o mundo a pesar dos vosos ridículos deuses! Os desertos están ateigados da miña xente. Os demos fan a miña vontade e todos os réptiles da terra me obedecen. O meu desexo por unha muller debilitou os meus poderes máxicos. Agora esa muller é miña e recreándome na súa alma serei invencíbel! Atrás, parvo! Non derrotaches a Thugra Khotan!

O feiticeiro guindou o seu bastón aos pés de Conan e este retrocedeu proferindo un berro involuntario, xa que ao caer ao chan a vara sufriu unha terríbel transformación: derreteuse, retorceuse e ante o arrepiado cimmerián apareceu unha cobra. A reacción de Conan foi instantánea: alzou a súa enorme espada e dun só corte seccionou en dúas partes o espantoso réptil. Daquela viu que aos seus pés había só as dúas metades dun bastón de ébano. Thugra Khotan botou a rir con gargalladas malignas, despois agachouse e recolleu algo que avanzaba polo chan poeirento.

Na súa man estendida, algo se contorsionaba ameazador. Non se trataba de trucos de sombras desta volta. Na palma da man de Thugra Khotan víase un escorpión negro de case medio metro de longo. Era o animal máis mortífero do deserto e a súa picada significaba a morte instantánea. O rostro do feiticeiro, parecido ao dunha caveira, distendeuse nun espantoso sorriso de momia. Conan dubidou pero á fin atacou como un raio.

Sorprendido nun gozo infernal, Thugra Khotan nin sequera puido facer un movemento para evitar a espada de Conan, que atravesou o seu corazón e lle saíu polos ombreiros. O bruxo caeu ao chan, apertando o velenoso escorpión co puño mentres se esborrallaba.

O cimmerián achegouse ao altar e levantou a Yasmela cos seus brazos luxados de sangue. A princesa estricou as mans convulsivamente e apertouse contra el saloucando con desespero, agarrándose ao seu pescozo como se non fose soltalo xamais.

—Polos demos de Crom, rapariga! —dixo Conan, cun gruñido—. Sóltame! Hoxe morreron cincuenta mil homes e aínda hai moito por facer...

—Non! —respondeu ela alasando e aferrándose a el con todas as súas forzas—. Non te vou deixar marchar! Son túa, polo lume, o aceiro e o sangue! E ti es meu! Alí pertenzo a outros..., pero aquí tan só a ti! Non has marchar!

O cimmerián vacilou ao notar que o seu espírito era xa un volcán de paixóns encontradas. O fulgor sobrenatural aínda brillaba na estancia sombriza, alumando cunha luz espectral o rostro morto de Thugra Khotan, que parecía sorrirlles cun aceno sinistro. Fóra, no deserto, os homes morrían, ouveaban e mataban como tolos, e os reinos cambaleaban sobre os seus alicerces. Pero todo aquilo pareceu borrarse da alma de Conan mentres apertaba con forza entre os seus brazos de ferro o esvelto corpo de marfil que brillaba no lusquefusque como unha branca chama enmeigada.

Créditos

Títulos orixinais:
The Hyborian Age, Gods of the North, The Tower of the Elephant, Rogues in the House, Shadows in the Moonlight, Black Colossus.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Tomás González Ahola
Revisión da edición en papel:
Rodrigo Vizcaíno Bravo
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel: 2010
Primeira edición ebook: 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

A versión orixinal en papel deste título recibiu unha axuda da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, Dirección Xeral de Creación e Difusión da Cultura, na convocatoria para o ano 2010, consistente no 71% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa