Biblioteca Conan
Volume 3

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

INTRODUCIÓN

Todos os heroes dos pulp magazines están cortados por un patrón semellante: son fortes, intelixentes, áxiles, guapos... a fin de contas son heroes, que se lles vai pedir? Este tampouco é lugar para contar mentiras, logo non imos negar o feito obvio de que Conan é un heroe prototípico da literatura barata dos anos trinta do século XX. Poderiamos intentar encher unhas poucas páxinas defendendo a orixinalidade de Howard e inventando escusas máis ou menos críbeis sobre os relatos de Conan mais, querido lector, iso está completamente fóra dos nosos obxectivos nesta colección, polo que imos aforrar unha pouca tinta.

Posta xa sobre a mesa esta premisa, preguntaraste cal é o motivo que nos moveu ao inxente traballo de traducir e editar en galego os contos completos sobre este prototípico bárbaro sacado das páxinas de papel barato de Weird Tales e outras revistas da mesma corda. Cal é a mensaxe transcendental que nos pode traer esta escolma de relatos de heroes, aventuras, rapina e sangue? E ben, a resposta é bastante sinxela. A nosa intención non é outra que a de divertir, entreter e, como non, gañarnos vida, a mesma que movía os editores e os escritores dos pulps.

Os contos de Conan non son moralmente exemplares e tampouco politicamente correctos. Este singular bárbaro é iso, un bárbaro e, aínda que posúe un certo código ético (claro está, sempre é o bo), entre as súas andanzas polos reinos hyborianos cóntanse múltiples episodios de pirataría, traizón, conspiración, roubos e unha longa lista de comportamentos moralmente reprobábeis. Houbo que agardar moitos anos para que no xénero fantástico se comezase a desenvolver un tratamento de personaxes máis sofisticado pero, claro está, cando isto aconteceu, os autores xa non tiñan que vivir de vender os seus contos a adolescentes que mercaban as revistas principalmente polas súas portadas eroticamente suxestivas. Logo, para resumir, o que atoparás nestas páxinas e nas dos seguintes catro volumes desta biblioteca completa de relatos de Conan son historias sinxelas, escritas con gran pericia literaria, iso si, pero igualmente escritas cos prexuízos, a moralidade e as ideas doutro tempo e para un público completamente diferente. E o máis importante de todo, son historias coas que o seu autor intentaba levar un prato de comida á súa mesa, non gañar premios literarios.

A figura de Conan é se cadra a máis coñecida entre todos os heroes dos pulps, principalmente polas súas adaptacións á banda deseñada da man de Marvel Comics e máis tarde ao cinema, da man de John Milius, director igual de xenial e incomprendido que Robert E. Howard. O grave problema de ter adquirido unha fama tan notábel reside en que aos poucos, os contos foron perdendo orixinalidade, dando lugar a múltiples mudanzas, invencións e andrómenas asinadas por autores posteriores, até o punto en que moitas veces resulta difícil saber canto do Conan orixinal hai nun volume moderno de banda deseñada, ou mesmo en moitos dos contos que se presentan falsamente como da man de Howard. Para quen non o saiba, o autor de Conan, que foi tamén pai de personaxes como Solomon Kane, o rei Kull de Atlantis, Bran Mak Morn e outros moitos, suicidouse á pronta idade de trinta anos e deixou algunhas anotacións e resumos que quizais chegaría a converter en contos novos, se a vida lle sorrise un pouco máis do que o fixo. Algúns dos máis famosos compiladores e estudosos da súa obra aproveitaron este material para escribir esas historias mais tamén colleron outras xa rematadas e enchéronas de mudanzas, por motivos que aínda hoxe non están claros de todo. Daquela, a calquera que coñeza máis ou menos o universo de Hyboria, chamaralle a atención que «falten» algúns contos nesta colección. Mais non é que aquí «falten», é máis ben que nas outras «sobran», por dicilo dun xeito rápido e pouco elegante. O que presentamos aquí, en resumidas contas, é todo o material orixinal que Howard completou e publicou en vida, organizado segundo a súa cronoloxía interna. Sobre a cuestión da cronoloxía tamén hai debate e ao longo dos anos apareceron un feixe de propostas. Nós decidimos seguir, por ser a menos «contaminada» polos pastiches posteriores, a de Dale Rippke, chamada comunmente The Darkstorm Conan Chronology ou, para os seareiros da banda deseñada, a cronoloxía da serie de Dark Horse.

Entón, para rematar xa esta breve introdución, non queremos que ninguén se alporice ou monte en cólera se ve que nesta serie de volumes aparecen elementos como machismo, racismo, violencia gratuíta ou falta de respecto polas crenzas relixiosas de cada pobo. Tampouco está na nosa man expurgar todo o que poida resultar molesto para a nosa sociedade actual, xa que somos editores e non censores. En definitiva, isto é o universo de Conan, un mundo igual de salvaxe e primitivo que os Estados Unidos de América da época da Gran Depresión.

Tomás González Ahola
Compostela, outubro de 2011

A XENTE DO CÍRCULO NEGRO

[ O conto The People of the Black Circle foi publicado por primeira vez na revista Weird Tales, nos números de setembro, outubro e novembro de 1934. ]

I
A morte dun rei

O rei de Vendhya estaba a morrer. A noite era morna e sentía que tiña a cabeza a piques de rebentarlle. O terríbel latexo das tempas creaba un eco feble na estancia de cúpula dourada. O rei Bhunda Chand loitaba contra a morte sobre unha tarima forrada de veludo. Tiña a pel salpicada de brillantes pingas de suor. Os seus dedos apertábanse sobre a tea bordada con fíos de ouro na que descansaba o seu corpo. Era un mozo.

Ninguén lle disparara unha frecha nin vertera veleno no seu viño. Mais as veas azuladas resaltábanlle nas tempas como cordas e tiña os ollos desorbitados ante a proximidade da morte. Ao pé da tarima, varias escravas axeonlladas tremían e ao seu carón encontrábase a súa irmá, a Devi Yasmina, inclinada sobre el, contemplándoo con apaixonada intensidade. Acompañábaa o wazam, un nobre que envellecera na corte do rei.

A moza ergueu a cabeza cun xesto de ira e desespero, mentres ouvía o distante redobrar dos tambores.

—Eses sacerdotes e a súa troula! —exclamou—. Non valen máis que as sambesugas! O meu irmán está a morrer e ninguén sabe por que. Está a morrer e velaquí estou eu, que tampouco son quen de facer nada... Eu, que sería quen de incendiar toda a cidade e de derramar o sangue de miles para o salvar.

—Ninguén en Ayodhya pode facer nada por el, Devi —dixo o wazam—. Este veleno...

—Dígoche que non se trata de veleno! —berrou a moza—. O meu irmán estivo tan celosamente protexido desde que naceu que non puideron chegar até el nin os máis hábiles envelenadores de Oriente. Os cinco cranios que decoran a Torre dos Cativos constitúen unha clara proba dos intentos que houbo nese sentido. Todos fracasaron. Como sabes moi ben, hai dez homes e dez mulleres cuxa única obriga consiste en probar a súa comida e a súa bebida, e cincuenta guerreiros armados gardan os seus apousentos. Non, non se trata de veleno. É bruxaría... É espantoso... É maxia negra.

A moza calou e o rei falou. Os seus pálidos beizos apenas se moveron e os seus ollos vidrados non recoñecían ninguén. Pero a súa voz alzouse nunha pavorosa chamada, confusa e distante, como se a chamase desde alén dos abismos varridos polo vento.

—Yasmina! Yasmina! Irmá, onde estás? Non te atopo. Todo é escuridade e só ouzo o ruxido de ventos terríbeis.

—Irmán! —berrou Yasmina, que lle sostiña a man inerte—. Estou aquí. Non me recoñeces...?

Non houbo resposta. O rostro do rei reflectía o baleiro máis absoluto. Dos seus beizos xurdiu un murmurio confuso e inintelixíbel. As escravas que estaban axeonlladas aos pés da tarima saloucaron xemendo de medo e Yasmina, enlouquecida de dor, bateu no peito cos puños.

Noutro lugar da cidade había un home asomado a un balcón enreixado que daba a unha longa rúa. Alí brillaban numerosos fachos que iluminaban os rostros de pel escura e ollos brancos que miraban cara a arriba. Da multitude partía ocasionalmente un queixume que parecía un pranto fúnebre.

O home encolleu os ombros e volveuse cara a unha estancia chea de arabescos. Tratábase dun individuo alto e rexo, luxosamente ataviado.

—O rei aínda non morreu, mais soan xa os cantos fúnebres —díxolle a outro que estaba sentado sobre unha esteira, nun recuncho.

Este último levaba unha túnica de pelo de camelo de cor marrón, calzaba sandalias e tiña un turbante verde na cabeza. A súa expresión era tranquila e a súa mirada, impersoal.

—O pobo sabe que o rei non verá outro amañecer —respondeu. O primeiro dirixiulle unha mirada prolongada e interrogante.

—O que non entendo —dixo— é por que tiven que agardar tanto tempo até que os teus mestres atacasen. Se agora puideron asasinar o rei, por que non o fixeron hai meses?

—Tamén as artes do que se denomina maxia negra están gobernadas por leis cósmicas —retrucou o do turbante verde—. Igual que noutros asuntos, as estrelas rexen estes actos. Nin sequera os meus mestres poden alteralo. Non podían levar a cabo esta nigromancia até que o ceo e as estrelas fosen propicias.

O home detívose e trazou un diagrama das constelacións sobre o chan de mármore cunha longa uña manchada de negro. Logo dixo:

—A inclinación da lúa presaxiaba males para o rei de Vendhya. As estrelas están en desorde e a Serpe atópase na Casa do Elefante. Durante esa xustaposición desaparecen os gardiáns invisíbeis no espírito de Bhunda Chand. Ábrese un carreiro nos reinos ocultos e unha vez que se crea un punto de contacto, póñense en funcionamento poderes terríbeis.

—Un punto de contacto? —preguntou o outro home—. Refíreste a ese bucle de cabelos de Bhunda Chand?

—Si. Todas as partes refugadas do corpo humano seguen pertencéndolle a el, pois están unidas por elos intanxíbeis. Os sacerdotes de Asura teñen vagas nocións sobre isto. Por iso os recortes de uñas, cabelos e algunhas partes do corpo da familia real se reducen coidadosamente a cinzas, que logo se agochan. Mais ante os insistentes rogos da princesa de Kosala, que amou en balde a Bhunda Chand, este regaloulle un bucle dos seus longos cabelos negros como recordo. Cando os meus mestres decidiron condenalo a morte, o bucle, gardado nun estoxo dourado incrustado de pedras preciosas, foi roubado de debaixo da súa almofada mentres ela durmía e substituído por outro tan parecido ao primeiro que xamais notou a diferenza. Logo, o auténtico bucle viaxou nunha caravana de camelos pola longa ruta que conduce a Peshkhauri e despois até o desfiladeiro de Zhaibar, até chegar a mans dos interesados.

—Só un bucle de cabelos! —murmurou o nobre.

—Grazas ao cal unha alma se afasta do seu corpo para atravesar enormes abismos siderais —respondeu o home da esteira. O nobre fitouno con curiosidade.

—Non sei se es un demo ou un home, Khemsa —dixo finalmente—. Moi poucos de nós somos o que parecemos. Eu mesmo, a quen os kshatriyas coñecen como Kerim Ya, príncipe de Iranistán, son tan falso como a maior parte dos homes. Todos son traidores dun xeito ou doutro, e a metade deles non saben a quen serven. Nese sentido, polo menos, eu non teño dúbidas, porque sirvo o rei Yezdigerd de Turan.

—E eu os Adiviños Negros de Yimsha —dixo Khemsa— e os meus amos son máis poderosos que o teu, xa que lograron coas súas artes o que Yezdigerd non puido facer con cen mil espadas.

Fóra, o laio de miles de persoas semellaba elevarse cara ás estrelas que tremelucían na calorosa noite vendhyana.

Todos os guerreiros nobres de Ayodhya estaban reunidos no gran palacio ou nos seus arredores e, en todas as portas de entrada había cincuenta sentinelas armadas con arcos. Así e todo, a morte entrou no palacio real e ninguén puido impedirlle o paso.

O rei volveu berrar desde a tarima, sacudido por un espasmo terríbel. Ouviuse máis unha vez a súa voz feble e afastada e, máis unha vez, a Devi inclinouse sobre el, tremendo por mor dun medo máis escuro que a morte.

—Yasmina! Axúdame! Estou lonxe da miña morada mortal! Os bruxos levaron a miña alma a través da escuridade azoutada polos ventos. Están a tentar cortar o cordón de prata que me une ao meu corpo moribundo. Rodéanme. As súas mans abátense sobre min e os seus ollos son vermellos como chamas na escuridade. Sálvame, irmá! Os seus dedos de lume están a tocarme! Esnaquizarán o meu corpo e condenarán a miña alma! Que é isto que se cerne sobre min? Ai!

Ao ouvir aquel desesperado berro de terror, Yasmina guindouse convulsivamente sobre o corpo do seu irmán, angustiada e saloucando. Os espasmos apoderábanse do corpo do rei. Dos seus beizos xurdiu unha escuma branca e os crispados dedos do home deixaron a súa pegada nos ombreiros da moza. Mais nese intre desapareceu subitamente o veo que cubría os ollos do rei e este levantou a cabeza para mirar a súa irmá, a quen recoñeceu.

—Irmán! —saloucou a rapariga—. Irmán...

—Axiña! —exclamou o rei arquexando, pero falando con claridade—. Xa sei que é o que me leva á pira. Fixen unha longa viaxe e agora xa o entendín. Fun enmeigado polos feiticeiros himelios. Arrincáronme a alma do corpo para levala moi lonxe, a un cuarto de pedra. Alí loitaron por romper o cordón prateado da vida e meter a miña alma no corpo dunha ave nocturna de mal agoiro que conxuraron do inferno coa súa feitizaría. Agora sinto que tratan de levantarme! O teu pranto e a presión das túas mans fixéronme volver, mais volvo marchar axiña. A miña alma tenta agarrarse ao corpo, mais é moi feble. Axiña...! Mátame antes que atrapen a miña alma para sempre!

—Non podo!—exclamou a rapariga batendo cos puños no peito.

—Axiña, ordénocho! —berrou o moribundo con ton imperioso—. Xamais me desobedeciches... Obedece a miña última orde! Que a miña alma parta limpa cara a Asura! Bule! Se non o fas estarás a condenarme a unha eternidade tenebrosa. Axiña! Obedece!

Saloucando sen parar, Yasmina extraeu unha enxoiada daga da súa vaíña e afundiuna até a empuñadura no peito do seu irmán. O rei axitouse e logo permaneceu inmóbil, cun sorriso nos seus beizos mortos. Yasmina proferiu un berro de dor e guindouse ao chan, golpeando as alfombras cos puños. Fóra ouvíanse as campás...

II
O bárbaro dos outeiros

Chunder Shan, gobernador de Peshkhauri, deixou a un lado a pluma de ouro e leu detidamente o que acababa de escribir sobre o pergameo que levaba o seu selo oficial. Gobernaba en Peshkhauri desde había moito, pois en todo momento calculara cada unha das súas palabras, fosen estas faladas ou escritas. O perigo é o pai da precaución e só un home hábil consegue vivir longo tempo nun país salvaxe en que as ardentes mesetas vendhyanas se atopan coas rochas dos himelianos. A unha hora a cabalo de alí están as montañas nas que os homes seguen a rexerse pola lei do coitelo.

O gobernador estaba só na súa alcoba, sentado ante a mesa de madeira tallada con incrustacións de ébano. Pola xanela aberta víase un pequeno cadrado azul de noite himeliana sementado de grandes estrelas brancas. O parapeto próximo convertérase nunha liña esvaída e as ameas apenas se distinguían de lonxe baixo a feble luz das estrelas. A fortaleza do gobernador era moi sólida e atopábase fóra das murallas da cidade. A airexa movía os tapices das paredes e traía os febles sons das rúas de Peshkhauri. O gobernador estaba a ler con atención o que escribira, cunha man diante dos ollos para protexelos da luz da lámpada de bronce que iluminaba a estancia. Mentres lía movendo apenas os beizos, ouviu o golpe xordo dos cascos dos cabalos no exterior e logo sentiu a voz das sentinelas.

O gobernador, profundamente inmerso na lectura da súa carta, case non prestou atención. A misiva ía dirixida ao wazam de Vendhya, da corte de Ayodhya e, após o encabezamento de protocolo, dicía:

«Teño a honra de comunicarlle á súa Excelencia que cumprín fielmente as súas instrucións. Os sete nativos están ben custodiados na prisión e envían constantemente mensaxes ás montañas para que o seu xefe veña persoalmente negociar a súa liberdade. Así e todo, aínda non se presentou, malia que enviou en resposta outra mensaxe na que ameaza con incendiar Peshkhauri e con forrar a súa sela co meu pelello a menos que sexan liberados os cativos. Estou convencido de que é quen de facelo e por iso tripliquei o número de lanceiros da garda. Non se trata dun nativo de Ghulistán. Non podo prever cal será o seu próximo paso. Pero posto que ese é o desexo da Devi...»

Após un segundo, o gobernador ergueuse da súa cadeira de marfil e achegouse á porta. Tomou rapidamente a espada curva que se atopaba sobre a mesa e logo detívose na entrada.

Acababa de entrar unha muller sen anunciarse. Vestía só unha diáfana túnica de gasa que deixaba á vista a beleza do seu corpo alto e esvelto. Un transparente veo caía sobre o seu peito desde un tocado suxeito á súa cabeza por unha tripla trenza de ouro, adornada cunha media lúa dourada. Os seus ollos escuros contemplaban o abraiado gobernador por riba do veo e, a continuación, descubriu o seu rostro cun brusco movemento da súa pálida man.

—Devi!

O gobernador axeonllouse inmediatamente. Tanto a súa sorpresa como a súa confusión desmereceron a súa digna obediencia. A Devi ordenoulle erguerse cun aceno e o gobernador apresurouse a conducila á cadeira de marfil, sen deixar de facer reverencias. Mais as súas primeiras palabras foron de reproche.

—Maxestade, isto é moi pouco prudente! Hai perigo na fronteira. Os ataques desde as montañas son constantes. Viñestes cun gran séquito?

—Si, acompañáronme varias persoas até Peshkhauri. Aloxei a miña xente alí e vin até o forte coa miña doncela Gitara.

Chunder Shan palideceu arrepiado.

—Devi! Non acabades de comprender o perigo que hai en todo isto. A unha hora da cabalo de aquí, os outeiros ferven de bárbaros profesionais do roubo e do asasinato. Moitas mulleres foron raptadas e os homes acoitelados entre o forte e a cidade. Peshkhauri non é como as vosas provincias do sur...

—Mais velaquí estou, sa e salva —interrompeu a rapariga con impaciencia—. Ensineille o meu anel co selo á sentinela da entrada e á que está na porta dos vosos apousentos e deixáronme entrar sen anunciarme nin recoñecerme, supondo que se trataba dun correo secreto de Ayodhya. Mais non perdamos máis tempo. Non recibistes ningunha mensaxe do líder dos bárbaros?

—Ningunha, a non ser maldicións e ameazas, Devi. É un home astuto e desconfiado. Considera que pode ser unha trampa, cousa que é comprensíbel. Os kshatriyas non sempre cumpriron as súas promesas cos montañeses.

—Debe negociar! —exclamou Yasmina cos puños apertados.

—Non o entendo —respondeu o gobernador movendo a cabeza—. Cando capturei eses sete homes informei o wazam, como é habitual, e logo, antes de que eu puidese aforcalos, chegou a orde de que os retivese para que se comunicasen co seu xefe. Iso fixen, mais o home non veu. Estes bárbaros pertencen á tribo dos afghulis, mais o seu xefe é un estranxeiro de Occidente e chámase Conan. Ameacei con aforcalos mañá ao amañecer se non se presenta aquí.

—Moi ben! —exclamou a Devi—. Fixeches ben. E agora direiche por que dei esas ordes. O meu irmán...

Yasmina detívose, afogada pola emoción, e o gobernador inclinou a cabeza co habitual xesto de respecto cara a un soberano falecido.

—O rei de Vendhya foi destruído pola maxia —dixo finalmente Yasmina—. Desde ese momento decidín dedicar a miña vida a acabar cos seus asasinos. Ao morrer proporcionoume unha pista e seguina. Lin o Libro de Skelos e falei cunha infinidade de eremitas das covas que hai debaixo de Jhelai. Agora sei como e quen o asasinou. Os seus inimigos eran os Adiviños Negros do monte Yimsha.

—Por Asura! —exclamou Chunder Shan, palidecendo. Yasmina atravesouno coa mirada e logo preguntou:

—Teslles medo?

—Quen non ten medo deles, maxestade? —retrucou o gobernador—. Hai diaños negros que vagan polos desertos outeiros de alén do Zhaibar. Mais a lenda conta que moi rara vez interveñen nas vidas dos mortais.

—Non sei por que asasinaron o meu irmán —dixo Yasmina—. Mais xurei ante o altar de Asura que os destruiría a todos! E necesito a axuda dun home de alén da fronteira. Un exército kshatriya xamais chegaría a Yimsha sen a axuda axeitada.

—Si —murmurou Chunder Shan—. É certo. Habería que loitar a cada paso do camiño contra miles de bárbaros, que se descolgarían de cada rocha para facernos fronte cos seus longos coitelos. Unha vez os turanianos abríronse paso entre os montes Himelios, mais cantos volveron de Khorusun? Moi poucos, que fuxiron das espadas dos kshatriyas despois de que o rei, o voso irmán, derrotase as súas hostes no río Jhumda, volveron ver Secunderam.

—Por iso debo conducir eses homes a través da fronteira —dixo Yasmina—. Teñen que coñecer ben o camiño ao monte Yimsha...

—Pero as tribos temen os Adiviños Negros e evitan a montaña infernal —retrucou o gobernador.

—E ese líder seu, Conan, tamén os teme?

—Dubido que ese diaño teña medo de nada —rosmou o gobernador.

—Iso me dixeron. Daquela, é o home co que necesito tratar. El desexa liberar os seus sete guerreiros. Moi ben, pois o seu rescate será... a cabeza dos Adiviños Negros!

A voz de Yasmina zumegaba odio ao pronunciar estas palabras. As súas mans apertáronse con forza sobre as súas cadeiras. Parecía a imaxe da ira mentres mantiña a cabeza ergueita e arquexaba intensamente.

O gobernador axeonllouse máis unha vez. Sabía que nese estado emocional era máis perigosa que unha cobra cega.

—Cumpriranse os vosos desexos, maxestade —dixo finalmente. Logo, cando a muller pareceu acougar, engadiu—: Non podo prever como vai reaxir Conan. As tribos sempre están en pé de guerra e teño razóns para crer que os emisarios dos turanianos están a encirralas para que ataquen as nosas fronteiras. Como a vosa maxestade sabe, os turanianos estabelecéronse en Secunderam e noutras cidades do norte, aínda cando as tribos das montañas non foron reducidas aínda. O rei Yezdigerd hai tempo que olla para o sur con cobiza e é posíbel que busque, mediante a traizón, o que non puido conseguir pola forza das armas. Mesmo pensei que Conan podería ser un dos seus espías.

—Iso habémolo ver —respondeu Yasmina—. Se sente algún afecto polos seus homes, sen ningunha dúbida ao amencer estará ante as portas da cidade para negociar. Pasarei a noite na fortaleza. Cheguei disfrazada até Peshkhauri e aloxei o meu séquito nunha pousada no canto de facelo no palacio. Ademais da miña xente, só ti sabes que estou aquí.

—Maxestade, escoltareivos até os vosos apousentos —dixo o gobernador.

Cando atravesaron o limiar, o gobernador fíxolle un sinal ao guerreiro que estaba alí de garda, que saudou rapidamente, sostendo entre as súas mans unha longa lanza.

A doncela agardaba cuberta cun veo, do mesmo xeito que a súa señora, no exterior. O grupo percorreu un ancho e sinuoso corredor iluminado por fumarentos fachos e finalmente chegou aos apousentos reservados para as visitas importantes, xenerais e vicerreis na súa maior parte. Nunca un membro da familia real honrara aquel lugar da fortaleza. Chunder Shan tiña a molesta sensación de que non se trataba do sitio idóneo para alguén como a Devi e, aínda que fixo un verdadeiro esforzo por sentirse cómodo na súa presenza, sentiu un grande alivio cando esta o despediu. Todos os serventes do forte recibiron a orde de atender a súa convidada real, aínda que non se divulgou a súa identidade e o gobernador colocou un pelotón de lanceiros ante as súas portas, entre eles o guerreiro que sempre vixiaba a súa. Así e todo, na súa preocupación esqueceu substituír a súa sentinela particular.

Había pouco que o gobernador se retirara cando Yasmina lembrou de súpeto que desexaba discutir outro asunto con el. Referíase ao pasado dun tal Kerim Ya, un nobre de Iranistán que residira durante certo tempo en Peshkhauri antes de estabelecerse na corte de Ayodhya. En Yasmina espertara unha lixeira sospeita sobre el cando o vira en Peshkhauri aquela mesma noite. Preguntouse se a levaba seguindo desde Ayodhya. Como era unha Devi de carácter pouco corrente, Yasmina non chamou polo gobernador aos seus apousentos, senón que foi á súa alcoba.

Ao entrar no cuarto, Chunder Shan fechou a porta e dirixiuse á mesa. Tomou a carta que escribira e rompeuna en anacos. Nese preciso intre ouviu un suave ruído no parapeto próximo e viu unha silueta recortada contra a luz das estrelas. O home que había alí deixouse caer no interior. A luz reflectiuse nunha longa folla de aceiro que sostiña na man.

—Silencio! —advertiu—. Se fas un só ruído mándote facerlle compaña ao diaño!

O gobernador interrompeu o movemento que acababa de iniciar para coller a espada que tiña apoiada sobre a mesa. Mais comprendeu inmediatamente que se achaba ao alcance do longo coitelo zhaibar que brillaba na man do intruso. Deseguido decatouse de que se trataba dun montañés.

O home era alto, forte e áxil. Ía ataviado como un bárbaro das montañas, mais o seu rostro escuro e os seus ollos azuis non conxugaban co resto.

Chunder Shan xamais vira un home como aquel. Non se trataba dun oriental, senón máis ben dun bárbaro de Occidente, mais o seu aspecto era indomábel e feroz como o dos membros das tribos que habitaban nas montañas de Ghulistán.

—Vés como un ladrón nocturno —dixo o gobernador tras recuperar a compostura, aínda cando lembraba que no exterior non había ningún garda. Mais o intruso non podía coñecer ese detalle.

—Subín por un bastión —rosmou o montañés—. Unha sentinela asomou a cabeza por unha amea, xusto a tempo para que puidese golpealo coa empuñadura da daga.

—Es Conan?

—Que outro podería ser? Enviaches mensaxes ás montañas nas que dicías que viñese negociar contigo. Pois velaquí estou, por Crom! Aparta desa mesa se non queres que che abra as entrañas.

—Só quero sentar —retrucou o gobernador deixándose caer con todo o coidado sobre a súa cadeira de marfil, que inmediatamente apartou da mesa. Conan movíase diante del, inquieto, ollando a porta con desconfianza e tocando coa xema dun dedo o gume do seu coitelo dun metro de longo. Non camiñaba como un afghuli, senón que actuaba abertamente, mentres que calquera oriental o faría con máis sutileza.

—Tes sete dos meus homes no teu poder —dixo de súpeto—. Rexeitaches o rescate que che ofrecín. Que raio queres?

—Discutamos as condicións —respondeu Chunder Shan con calma.

—Condicións? —preguntou Conan cun ton de perigosa indignación—. Que queres dicir? Non che ofrecín ouro?

Chunder Shan comezou a rir.

—Ouro? Hai máis ouro en Peshkhauri do que poidas ver en toda a túa vida.

—Es un mentirán —espetou Conan—. Vin o mercado de ourives de Khorusún.

—Ben, pois daquela máis do que puidese ver na súa vida un afghuli —rectificou Chunder Shan—. E esa é só unha parte do tesouro de Vendhya. Para que quereriamos ouro? Para nós sería moito mellor colgar eses sete ladróns.

Conan proferiu un terríbel xuramento e a longa folla do seu sabre tremeu durante un segundo na súa man, á vez que todos os músculos dos seus brazos se puñan en tensión.

—Vouche a abrir a cabeza como se fose un melón maduro! —nos ollos de Conan ardía a indignación, mais Chunder Shan encolleu os ombros sen deixar de ollar para a folla de aceiro.

—Podes matarme sen problema e despois fuxir por ese muro. Mais iso non salvaría a vida dos teus sete homes. Os meus aforcaríanos, seguramente. E os teus sete son xefes dos afghulis.

—Seino —respondeu Conan—. A tribo non fai máis que berrar ás miñas costas porque aínda non conseguín a súa liberdade. Dime claramente o que desexas, porque por Crom que se non hai máis remedio conducirei toda unha horda de salvaxes até as mesmas portas de Peshkhauri!

Chunder Shan fitou o home que se achaba de pé ante el, sostendo o longo coitelo nunha man, á vez que o ollaba con expresión salvaxe, e non dubidou de que sería quen de cumprir a súa ameaza. O gobernador non cría que ningunha horda das montañas puidese conquistar Peshkhauri, mais tampouco desexaba que aqueles bárbaros arrasasen a campiña.

—Hai unha misión que debes levar a cabo —respondeu medindo escrupulosamente as súas palabras—. Hai que...

Conan saltou cara a atrás e deu media volta para ollar a porta, ensinando os dentes como un animal salvaxe. O seu fino ouvido captara un leve ruído de pisadas alén da porta. Nese preciso instante esta abriuse e no cuarto entrou unha muller vestida con túnica de seda que fechou a porta ás súas costas... Ao ver o bárbaro das montañas, detívose.

Chunder Shan ergueuse dun chouto. O seu corazón latexaba aceleradamente.

—Devi! —exclamou involuntariamente, perdendo a calma por un momento.

—Devi! —exclamou Conan como se fose un eco das palabras do gobernador.

Shan comprendeu que Conan descubrira todo e que nos seus fogosos ollos azuis brillaba unha faísca maliciosa.

O gobernador berrou con desespero e colleu a súa espada, mais Conan moveuse coa velocidade dun furacán. Deu un salto e derrubou a Shan cun golpe salvaxe da empuñadura do seu coitelo, agarrou con violencia a Devi por un brazo e despois empolicouse na xanela. Chunder Shan loitou por pórse en pé rapidamente e viu que no peitoril da xanela se axitaban os brancos brazos e as sedas da Devi. Despois ouviu o berro fero e desafiante de Conan:

—E agora atrévete a aforcar os meus homes!

Daquela Conan saltou o muro sen soltar a súa presa e desapareceu. O berro salvaxe do bárbaro das montañas chegou até os ouvidos de Shan.

—Gardas! Gardas! —berrou o gobernador, que se dirixiu cambaleando cara á porta. Abriuna e saíu ao amplo corredor. Os seus berros resoaron con mil ecos polas galerías e varios guerreiros acudiron correndo. Ficaron pampos ao ver o sangue que abrollaba da súa cabeza.

—Que saian inmediatamente os lanceiros! —bruou—. Acaba de se producir un secuestro!

Aínda no medio da súa axitación, da súa dor física e da súa desesperación, o gobernador tivo suficiente sentido común para ocultar a verdade. De súpeto, ouviu no exterior o repentino galope dun cabalo, un berro feminino e un bárbaro ouveo de triunfo.

O gobernador correu cara á escaleira, seguido polos asustados gardiáns. No patio do forte sempre había un pelotón de lanceiros xunto aos seus cabalos, dispostos a saíren ao galope ante o primeiro aviso. Chunder Shan conduciu o seu escuadrón de lanceiros ao galope tras do fuxitivo, aínda cando tiña que agarrar a sela con ambas as dúas mans por mor da terríbel dor que sentía na cabeza. Non divulgou a identidade da vítima. Só dixo que a muller nobre que mostraba o selo real fora raptada polo xefe dos afghulis. O secuestrador perdeuse de vista, mais non había dúbida sobre o camiño que había seguir: o que conducía directamente á boca do Zhaibar. Non había lúa. Baixo a luz das estrelas apenas se distinguían as cabanas dos campesiños. Axiña quedaron atrás o tétrico bastión do forte e as torres de Peshkhauri. Diante deles erguíanse os negros muros dos montes Himelios.

III
Khemsa emprega a súa maxia

No medio da confusión que reinou no forte mentres a garda se puña en alerta, ninguén se decatou de que a rapariga que acompañara a Devi se coara pola inmensa porta abovedada e logo desaparecera na escuridade. Correu directamente cara á cidade, recollendo as saias. Non seguiu a ruta normal, senón que atravesou campos e outeiros, evitando muros e cruzando as canles de rego coa mesma seguridade que se fose de día e coa mesma axilidade que un soldado adestrado. O ruído dos cascos dos cabalos da garda xa se apagara nas montañas antes de que a rapariga alcanzase os muros da cidade. Non se achegou á porta de entrada, na que sempre había lanceiros de garda, senón que seguiu camiñando ao longo da muralla até que chegou a certo punto desde o que se dexergaba a agulla dunha torre por riba das ameas. Despois levou ambas as dúas mans á boca e deitou un berro gutural que soou estraño.

Inmediatamente asomou unha cabeza no peitoril da xanela e un cabo caeu de arriba. A rapariga colocou un pé no lazo que había no extremo e despois fixo un aceno. Deseguido, uns fortes brazos tiraron da soga e a moza ascendeu axiña. Un momento despois achábase de pé sobre as ameas e enriba dun tellado plano que cubría unha casa construída no propio muro. Alí había unha trapela aberta e xunto a ela, un home vestido cunha túnica de pelo de camelo que comezou a envolver a longa soga en silencio, sen dar a menor mostra de cansazo após subir a muller desde unha altura de dez metros.

—Onde está Kerim Ya? —preguntou a rapariga, arquexando polo esforzo.

—Durmindo aquí abaixo, na casa. Hai novidades?

—Conan acaba de raptar a Devi na fortaleza e levouna ás montañas —contestou a moza ás présas.

O rostro de Khemsa non amosou a menor emoción. Só asentiu cun movemento da cabeza e dixo tranquilamente:

—Kerim Ya vaise pór contento cando o saiba.

—Agarda!

A rapariga rodeoulle o pescozo cos brazos, arquexaba intensamente, mais non só polo esforzo. Os seus ollos brillaban como acibeches á luz das estrelas. O seu rostro estaba moi preto do de Khemsa, mais este, aínda que non se resistiu ao seu abrazo, non a correspondeu.

—Non llo digas ao hyrkaniano! —dixo ela—. Aproveitemos isto para nós! O gobernador marchará ás montañas cos seus xinetes, mais é como se tentase cazar un fantasma. Non lle dixo a ninguén que se trataba da Devi. Só nós o sabemos.

—Pero que beneficio pode reportarnos? —preguntou o home—. Os meus amos ordenáronme que vaia onde está Kerim Ya para axudalo en todo o que poida...

—Axúdate a ti mesmo! —exclamou a moza con fereza—. Sacude ese xugo dos ombreiros!

—Queres dicir que... desobedeza os meus mestres? —preguntou abraiado o home, á vez que o seu corpo se conxelaba entre os brazos da rapariga.

—Si! —retrucou ela con emoción—. Ti tamén es un mago! Por que empregar os teus poderes só para enxalzar a outros? Emprega as túas artes no teu propio beneficio!

—Iso está prohibido! —retrucou Khemsa arquexando e tremendo—. Non pertenzo ao Círculo Negro. Só me atrevería a empregar os coñecementos que me transmitiron baixo as ordes directas dos meus amos.

—Si que podes facelo! —retrucou a rapariga apaixonadamente—. Prégocho. Conan levou a Devi como refén polos sete homes que o gobernador ten nos calabozos. Acaba con eles para que Chunder Shan non poida empregalos para recuperar a Devi. Despois marcharemos ás montañas e quitarémosllela aos afghulis. Nada poderán facer cos seus coitelos fronte á túa maxia. O tesouro dos reis vendhyanos será noso, como rescate... E despois, cando o teñamos nas nosas mans, poderemos enganalos e venderlle a Devi ao rei de Turan. Seremos máis ricos do que xamais poderiamos soñar. Daquela mercaremos guerreiros, tomaremos Khorbhul, expulsaremos os turanianos das montañas e enviaremos as nosas hostes ao sur. Seremos reis de todo un imperio!

Khemsa tremía como a folla dunha árbore ao vento. O seu rostro tornouse gris baixo a luz das estrelas e pola súa fronte esvararon unhas grosas pingas de suor.

—Ámote! —exclamou a rapariga con fereza, apertando o seu corpo contra o del, case afogándoo cos seus brazos—. Farei de ti un gran rei! Polo teu amor traizoei a miña señora! Ti debes traizoar os teus mestres por amor a min! Por que temer os Adiviños Negros? Xa violaches unha das súas leis amándome! Es tan forte coma eles!

Nin sequera un home de xeo podería soportar a calor da paixón da moza. Khemsa emitiu un berro inarticulado e apertouna contra si, despois inclinouse cara a ela e cubriu con apaixonados bicos os seus ollos, o seu rostro e os seus beizos.

—Fareino! —murmurou con voz rouca mentres cambaleaba como un borracho—. Empregarei as artes que me ensinaron no meu propio beneficio e non no dos meus mestres. Habemos ser os donos do mundo.

—Daquela, ven...!

A moza apartouse del, colleuno da man e conduciuno cara á trapela aberta, á vez que engadía:

—Primeiro debemos asegurarnos de que o gobernador non trocará eses sete afghulis pola Devi.

Khemsa movíase como nun soño. Logo descenderon por unha escaleira e a rapariga detívose diante dun cuarto. Kerim Ya xacía sobre un diván, inmóbil. A moza apertou o brazo de Khemsa e despois fixo un rápido aceno atravesando a súa propia gorxa. Khemsa levantou unha man. Despois, a súa expresión mudou e recuou un paso.

—Comín o seu pan e o seu sal —murmurou—. Ademais, non será un obstáculo para nós.

A continuación, conduciu a rapariga a través dunha porta orientada cara a unha escaleira exterior. Cando se apagou o son dos seus pasos volveu reinar o silencio e o home do diván espertou. Kerim Ya enxugou a suor que lle cubría a fronte. Non o asustaba o coitelo, pero temía a Khemsa igual que a un réptil velenoso.

—As persoas que conspiran sobre os tellados deberían coidarse de baixar a voz —murmurou o home—. Pero dado que Khemsa se rebelou contra os seus mestres e posto que el era o meu único contacto con eles, de aquí en diante non poderei contar coa súa axuda. De agora en diante xogarei a partida ao meu xeito.

Púxose en pé e aproximouse rapidamente a unha mesa, sacou do seu cinto unha pluma e un pergameo e escribiu ás presas unhas liñas:

«A Khosru, gobernador de Secunderam: Conan o cimmerián levou a Devi Yasmina á aldea dos afghulis. É unha boa oportunidade para que a Devi caia nas nosas mans, tal e como desexa o rei desde hai tanto tempo. Envía decontado tres mil xinetes. Heime reunir con eles no val de Gurashah con guías nativos.»

Asinou a nota cun nome que, evidentemente, non era Kerim Ya.

A continuación tirou unha pomba mensaxeira dunha gaiola dourada e suxeitou o pequeno cilindro da nota a unha das súas poutas coa axuda dun fío dourado. Logo achegouse a unha amea e soltou a pomba no ar da noite. O animal deu voltas no ar tentando orientarse, até que finalmente se afastou como unha sombra. Despois Kerim Ya colleu o casco, a espada e a capa, saíu ás présas da alcoba e descendeu pola escaleira exterior.

A prisión de Peshkhauri estaba separada do resto da cidade por un groso muro no que destacaba unha enorme porta de ferro debaixo dun arco. Sobre el ardía un facho e xunto á porta había un guerreiro armado con escudo e lanza, anicado, facendo a garda.

O home, que bocexaba apoiado sobre a súa lanza, púxose en pé dun chouto cando advertiu ao seu carón a presenza dun home ao que non ouvira chegar. Vestía unha túnica de pelo de camelo e cubría a cabeza cun turbante verde.

—Quen es? —preguntou a sentinela adiantando a lanza.

O estraño non pareceu perturbarse o máis mínimo, aínda cando a punta da lanza estaba apoiada no seu peito. A súa mirada sostivo a do guerreiro cunha estraña e serena intensidade.

—Cal é a túa obriga? —preguntou á súa vez o acabado de chegar.

—Vixiar a porta —retrucou o guerreiro mecanicamente, manténdose ríxido como unha estatua, cos ollos escintilando.

—Mentes! A túa obriga é obedecerme! Fitaches os meus ollos e a túa alma xa non che pertence. Abre esa porta!

Con movementos mecánicos e o rostro petrificado, a sentinela deu media volta, extraeu unha enorme chave do cinto e abriu rapidamente a porta. Despois púxose firme, ollando fixamente o baleiro.

Das sombras xurdiu unha muller que tomou ansiosamente o hipnotizador polo brazo.

—Ordénalle que vaia buscar cabalos, Khemsa —murmurou.

—Non é necesario —respondeu o rakhsha.

Despois levantou lixeiramente a voz e dirixiuse á sentinela.

—Xa non te necesito. Mátate!

Como un home en transo, o guerreiro apoiou o extremo inferior da súa lanza contra a base do muro e a punta afiada debaixo das costelas. Despois deixouse caer lenta e imperturbabelmente sobre a arma, até que lle saíu polas costas.

A rapariga ollouno fascinada, cunha expresión morbosa, até que Khemsa a agarrou dun brazo e xuntos atravesaron a porta. Os fachos iluminaban un estreito espazo entre o muro exterior e un interior máis baixo, no que se vían unhas portas en forma de arco situadas a intervalos. Un guerreiro vixiaba o lugar e ao ver que a porta se abría achegouse amodo, absolutamente seguro da inviolabilidade da fortaleza, até que Khemsa e a rapariga entraron. O rakhsha non perdeu tempo en hipnotizar o home. Entrementres, a rapariga observou toda a escena abraiada, pensando que aquilo era pura maxia. A sentinela baixou a lanza en xesto ameazador e abriu a boca para dar a alarma que faría saír numerosos gardas que se atopaban ao final do corredor. Khemsa apartou a un lado a lanza como se fose unha palla e moveu a man dereita como se estivese a acariñar o pescozo do guerreiro. Este caeu para adiante sen emitir un só son. A súa cabeza balanceábase dun xeito arrepiante sobre o pescozo fracturado.

Khemsa nin sequera o mirou. Dirixiuse directamente a unha das portas en forma de arco e apoiou a man sobre a enorme fechadura de bronce. A porta abriuse cun renxido sinistro. A rapariga, que ía detrás de Khemsa, viu que a porta de madeira se fixera achas, que as fechaduras de bronce estaban arrincadas e os enormes gonzos, rotos e separados dos marcos. Un ariete de mil quilos accionado por corenta homes non podía esnaquizala con tal perfección. Khemsa estaba bébedo de liberdade e de poder, e sementaba arredor de si mostras de forza, do mesmo xeito que un mozo xigante que malgastase un vigor innecesario impulsado polo orgullo do seu poderío.

A esnaquizada porta daba a un pequeno patio iluminado por outro facho. Fronte ao van había unha ancha reixa de ferro. Unha man peluda aferraba os barrotes e a escuridade do fondo constituía un marco idóneo para o fulgor duns ollos brancos.

Khemsa permaneceu inmóbil e en silencio durante un instante, esculcando as sombras, desde onde uns ollos lle devolveron a mirada con ardente intensidade. Daquela buscou algo debaixo da súa túnica. Da súa man saíu unha suave nube de finísimo po que cubriu todo nun segundo. Un lume de cor verde alumeou a escena. Baixo o suave fulgor destacáronse con nitidez as siluetas de sete homes de pé e inmóbiles tras dos barrotes. Tratábase de individuos altos, peludos, vestidos con farrapos. Non falaron, mais nos seus ollos brillou o lume da morte e os seus peludos dedos agarráronse con forza máis unha vez ás reixas.

O lume desvaneceuse, pero permaneceu o fulgor averdado. Era como unha bóla de cor esmeralda que tremía aos pés de Khemsa. Os ollos dos guerreiros estaban fixos nela. A bóla movíase e alargábase. Axiña se converteu nunha fina columna de fume verde que ascendeu suavemente en espiral. Axitábase como unha sombriza serpe que aumentaba de tamaño, mudando constantemente de forma. Despois adoptou a forma dunha nube e estendeuse polo chan, avanzando lentamente cara aos barrotes. Os homes mirábana cos ollos desorbitados. As reixas tremeron baixo a presión das súas mans. Abriron a boca, mais non eran quen de emitir un só son. A nube verde chegou até os barrotes e durante un segundo ocultou os sete homes. Daquela estendeuse como se fose unha mesta néboa e formou un muro impenetrábel. Desde o outro lado xurdiu un son afogado, como o de alguén que se mergulla subitamente na auga.

Khemsa tocou con suavidade o brazo da rapariga, que se achaba ao seu carón contemplando a escena cos ollos moi abertos e un xesto de abraio na boca. Afastouse mecanicamente en compaña de Khemsa, ollando por riba do ombreiro. A verde brétema estaba a esvaecerse. Preto dos barrotes viu uns pés calzados con sandalias, cos dedos cara a arriba, e logo as esvaídas siluetas doutros homes deitados na mesma posición.

Entrementres, Khemsa dicía:

—E agora, iremos na procura dun cabalo máis rápido que calquera que houbese xamais nunha corte. Estaremos en Afghulistán antes do amañecer.

IV
Encontro no desfiladeiro

Yasmina non lembraba claramente os detalles do seu secuestro. A brusquidade e violencia coa que se levara a cabo a acción aparvárana. Só tiña a confusa sensación de experimentar un verdadeiro bulebule de acontecementos: a forza dun poderoso brazo, os ollos brillantes do seu raptor e o seu fogoso alento, que parecía queimarlle a carne. Lembraba o salto desde a xanela até o parapeto, a louca carreira a través de ameas e tellados, cando sentiu un temor espantoso de caer e, logo, o rápido descenso por unha soga até outra amea. O home baixara pola corda coa súa prisioneira deitada sobre un dos seus ombreiros. Logo subiuna a un magnífico corcel que parecía voar. Todo isto formaba un caos de recordos na mente da Devi.

A medida que se foron aclarando as ideas da moza, as súas primeiras sensacións foron de rabia e vergoña. Estaba atónita. Os gobernantes dos dourados reinos situados ao sur dos montes Himelios eran considerados case divinos e ela era a Devi de Vendhya. O medo ficou afogado pola ira. Berrou con furia e comezou a loitar. Ela, Yasmina, sendo transportada sobre o cabalo dun xefe das montañas, como se fose unha prostituta do mercado! O home limitouse a apertar o brazo da moza e esta sentiu, pola primeira vez na súa vida, o poder dunha forza física superior. Os brazos do seu secuestrador eran de ferro. Despois o tipo ollou para ela e sorriu con xesto pícaro. Os seus brancos dentes brillaban baixo a luz das estrelas. As rendas colgaban frouxas sobre a crina do fogoso corcel e todos os músculos do enorme animal tensábanse cando galopaba facendo tremer o carreiro. Mais Conan cabalgaba con total indiferenza, case con descoido, como un centauro.

—Can das montañas! —berrou a rapariga arquexando e tremendo de vergoña, cólera e desamparo—. Como te atreves! Como te atreves a...! Halo pagar coa túa vida! Onde me levas?

—Ás aldeas de Afghulistán —retrucou Conan mirándoa por riba do ombreiro.

Detrás deles comezaban a acenderse os fachos nos muros da fortaleza. De súpeto distinguiu un fulgor moito máis intenso, o que significaba que se abrira a enorme porta de entrada. Conan lanzou unha sonora gargallada e exclamou:

—O gobernador envía os seus xinetes tras de nós. Por Crom que lle imos dar un pouco de traballo! Que opinas ti, Devi? Cres que pagarán sete homes por unha princesa kshatriya?

—Enviarán un exército para aforcarte a ti e a túa banda de diaños —retrucou a moza con total seguridade.

Conan botouse a rir e colocou a moza nunha postura máis cómoda entre os seus brazos, mais ela considerou aquilo unha aldraxe máis e anovou a súa loita inútil, até que comprendeu que os seus esforzos só lograban divertir o home e procurou tranquilizarse.

Mesmo sentiu que a súa ira se desvanecía ante o espanto cando entraron pola boca do desfiladeiro, situada nas escuras murallas que se alzaban como un xigantesco bastión que impedía avanzar. Era como se un xigantesco coitelo cortase o Zhaibar na rocha sólida. A ambos os dous lados erguíanse as abruptas pendentes a miles de metros de altura e a boca do desfiladeiro estaba completamente escura. Conan non vía ben, mais coñecía perfectamente o camiño. Como sabía que tras del cabalgaban baixo a luz das estrelas varios homes armados, non refreou o cabalo. O forte animal aínda non daba mostras de cansazo. Galopou desesperadamente polo carreiro que cruzaba o centro do val, despois subiu pola ladeira dunha montaña e, logo de pasar con dificultade pola rocha cuxos bordos estaban formados por lousa esvaradía, tomou un camiño que pasaba polo lado esquerdo do muro.

Nin sequera Conan puido distinguir naquela escuridade a emboscada que lle tendían os indíxenas zhaibar. Cando atravesaron a negra boca dunha garganta que se abría ao desfiladeiro, unha xavelina pasou asubiando ao seu carón e afundiuse nos flancos do cabalo. O animal rinchou de dor e caeu para adiante, despois de refrear o paso. Mais Conan recoñecera o asubío da xavelina e actuou con fantástica rapidez.

Cando o cabalo caeu, o bárbaro saltou no ar sostendo a moza entre os seus brazos para protexela e evitar que batese contra as rochas. Púxose en pé coa axilidade dun felino, deixou a rapariga nunha greta aberta nas rochas e lanzouse á escuridade desenvaiñando a súa daga.

Yasmina, aparvada pola rapidez dos acontecementos, non entendía moi ben o que acontecera. De súpeto viu unha forma vaga que xurdía das sombras, uns pés descalzos que emitían un son afogado sobre a pedra e uns farrapos que flotaban baixo a brisa nocturna. Logo distinguiu o brillo do aceiro contra o aceiro e acto seguido un espantoso renxer de ósos cando o longo coitelo do cimmerián partiu o cranio dun dos seus inimigos.

Conan saltou cara atrás e agochouse debaixo dunhas rochas. Os homes seguían movéndose ás escuras e nese momento ouviuse unha voz atronadora que dicía:

—Que ocorre, cans? Acovardádesvos? Adiante, malditos, collédeos!

Conan moveuse, mirou na escuridade e berrou:

—Yar Afzal! Es ti?

Ouviuse unha maldición e a outra voz respondeu:

—Conan? Es ti, Conan?

—Son! —respondeu o cimmerián deitando unha gargallada—. Adiante, vello can guerreiro! Matei un dos teus homes.

Houbo un movemento entre as rochas, unha luz brillou tenuemente e despois Conan viu avanzar unha chama en dirección a el. Baixo o seu fulgor recortouse un fero rostro barbudo. O home levantou o facho e alargou o pescozo para examinar as rochas. Na outra man sostiña unha enorme espada curva. Conan deu un paso adiante, envaiñando o seu coitelo, e o outro home bruou un alegre saúdo.

—Vaites, se é Conan! Saíde do voso agocho entre as rochas, cans! É Conan!

Os demais homes xuntáronse arredor do círculo de luz. Eran individuos barbudos, de aspecto salvaxe, con ollos de lobo e longos coitelos na man. Non viron a Yasmina, porque estaba oculta detrás do voluminoso corpo do guerreiro. Mais desde o seu agocho, pola primeira vez nesa noite, a moza sentiu verdadeiro terror. Aqueles homes parecían lobos máis que seres humanos.

—Que estás a cazar pola noite no Zhaibar, Yar Afzal? —preguntou lle Conan ao corpulento xefe, que sorriu como un vampiro.

—Quen sabe o que pode acontecer no desfiladeiro despois do anoitecer? Os wazulis somos falcóns nocturnos. Pero que fas ti aquí, Conan?

—Teño unha prisioneira —respondeu o cimmerián.

Apartouse a un lado e deixou a moza ao descuberto. Despois estendeu unha man e empurrouna para diante. A rapariga tremía da cabeza aos pés.

O porte nobre de Yasmina desaparecera. Ollou timidamente o círculo de rostros barbudos e sentiu un profundo agradecemento cara ao brazo que a sostiña con ar posesivo. O facho achegouse máis a ela e todos os alí presentes soltaron unha fonda exclamación de abraio.

—É a miña prisioneira —advertiu Conan mirando significativamente o home que acababa de matar e cuxo cadáver estaba iluminado pola luz do facho—. Levábaa a Afghulistán, mais agora matastes o meu cabalo e os kshatriyas están a pisarme os calcaños.

—Ven connosco á nosa aldea —suxeriu Yar Afzal—. Temos cabalos agochados na garganta da montaña. Non poderán seguirnos na escuridade. Dis que te seguen de preto?

—Tanto que xa ouzo o ruído dos cascos dos seus cabalos —retrucou Conan con xesto lúgubre.

De inmediato, os homes puxéronse en movemento. Apagouse o facho e as farrapentas figuras fundíronse como pantasmas na escuridade. Conan colleu a Devi no colo. A moza non se resistiu. O terreo rochoso facíalle dano nos pés, que ían calzados con finas zapatillas de seda. Sentíase pequena e desamparada naquela escuridade terríbel.

Ao notar que a moza tremía polo vento xeado que sopraba nos desfiladeiros, Conan quitoulle a capa a un guerreiro e cubriu a Yasmina con ela. Tamén lle ordenou en voz baixa que non fixese o menor ruído. A moza non era quen de ouvir o distante son de cascos que alertaba os homes das montañas, mais tiña demasiado medo como para non facer caso.

Non vía nada agás o pálido resplandor das estrelas, mais decatouse de que acababan de entrar na profunda garganta montañosa cando aumentou a escuridade. Após un instante ouviuse o inquieto movemento duns cabalos. Murmuraron unhas palabras e Conan montou no corcel do home que matara. Colocou a moza sobre a sela, diante del. O grupo subiu silenciosamente pola sombría foz. Só se ouvía o ruído de cascos de cabalos. Deixaron o animal e o home mortos no medio do camiño, que media hora despois foron achados polos xinetes da fortaleza. Recoñeceron que se trataba dun wazuli e chegaron ás súas propias conclusións.

Yasmina, aniñada nos brazos do seu raptor, estaba a durmir malia que non quería. O movemento do cabalo, aínda que era irregular, tiña un certo ritmo que, combinado coa lasitude e o esgotamento emocional, a impulsou ao soño. Perdera todo sentido do tempo e da orientación.

Percibiu vagamente que se apagaran todos os ruídos e que despois a levantaran e a levaran. Despois sentiu que o seu corpo descansaba sobre unhas suaves follas que murmuraban. Colocáronlle unha peza de tea dobrada baixo a cabeza, unha túnica quizais, e estenderon a capa que a envolvera durante a viaxe sobre o seu corpo. Despois ouviu rir a Yar Afzal.

—Magnífico premio, Conan. Digno dun xefe dos afghulis.

—Non é para min —murmurou Conan—. Con esta muller compraremos a vida dos meus sete homes, maldita sexa a súa alma!

Foron as últimas palabras que ouviu a moza antes de sumirse nun profundo soño.

Mentres Yasmina durmía, guerreiros armados cabalgaban polas escuras montañas e decidíase o destino dos reinos. As estrelas lanzaban escintileos sobre os seus cascos e espadas.

Unha destas bandas achábase na negra boca dun desfiladeiro cando os veloces cascos se perderon de lonxe. O seu xefe, un home corpulento que levaba un casco sobre a cabeza e unha capa bordada en ouro sobre os ombreiros, levantou unha man e permaneceu así até que os xinetes desapareceron. Despois botouse a rir suavemente.

—Deberon perderse! Ou decatáronse de que Conan chegou ás aldeas dos afghulis. Van necesitar moitos xinetes para desaloxar esa colmea. Ao amañecer haberá escuadróns enteiros cabalgando polo Zhaibar.

—Se hai loita nas montañas, seguramente haberá botín —murmurou unha voz detrás del no dialecto dos irakzai.

—Haberá botín —respondeu o home do casco—. Mais primeiro teremos que alcanzar o val de Gurashah e agardar os xinetes que galoparán ao sur, desde Secunderam, antes do amañecer.

O individuo tomou as rendas do cabalo e saíu do desfiladeiro. Os seus homes seguírono de preto. Eran trinta fantasmas farrapentos baixo a luz das estrelas.

V
O cabalo negro

>O sol estaba xa moi alto cando Yasmina espertou. Non se asustou, tampouco preguntou onde estaba. Espertou completamente consciente de todo o que acontecera. Os seus esveltos brazos e pernas estaban entumecidos pola longa viaxe e a súa carne firme aínda parecía sentir o contacto do musculoso brazo que a levara tan lonxe.

Estaba deitada sobre unha pel de cabra que había encima dun leito de follas secas no chan de terra pisada. Unha chaqueta de pel de cordeiro servíalle de almofada e como manta, unha capa farrapenta. A estancia era grande. Tiña unha enorme porta de bronce, que seguramente fora roubada nalgunha cidade da fronteira vendhyana. Fronte a ela había unha abertura no muro, fechada con varios barrotes de madeira. Alén do enreixado, viu un magnífico corcel negro que comía dunha morea de herba seca. O edificio era forte e tiña a vivenda e o cortello nunha mesma peza.

No outro lado do cuarto, unha rapariga ataviada coa túnica e os anchos pantalóns típicos das mulleres das montañas estaba agachada xunto a un pequeno lume, asando anacos de carne sobre unha grella de ferro que sostiñan uns bloques de pedra. A saída de fume atopábase a pouca distancia do chan e unha parte del ascendía cara a alí. O resto aboiaba por toda a estancia.

A rapariga das montañas mirou a Yasmina por encima do ombreiro. Tiña un rostro fermoso de trazos moi marcados. Logo seguiu cociñando. Ouvíronse unhas voces no exterior. A porta abriuse violentamente dunha patada e Conan fixo a súa aparición. Parecía máis grande que nunca co sol da mañá nas costas e Yasmina notou algúns detalles que pasara por alto a noite anterior. A roupa que levaba Conan estaba limpa e sen rachar. O ancho cinto bakhariota que sostiña a daga de vaíña ornamentada era digno dun príncipe e baixo a camisa víaselle unha fina cota de malla turaniana.

—A túa prisioneira está esperta, Conan —dixo a rapariga wazuli.

O cimmerián rosmou algo inintelixíbel, achegouse ao lume de dúas alancadas e deixou caer os anacos de carne nun prato de pedra.

A moza mirouno, riu con picardía e o bárbaro sorriu con xesto de lobo. Meteu un pé debaixo do vestido da rapariga e tirouna ao chan. A moza pareceu divertirse enormemente con aquela basta brincadeira, mais Conan non lle prestou máis atención. Colleu un anaco de pan e unha xerra de viño dun recuncho do cuarto e levoullos a Yasmina, que acababa de pórse en pé sobre o leito e ollaba para el coa dúbida marcada nos ollos.

—Éche un pouco ordinario para unha Devi —dixo Conan—, pero é o mellor que temos. Polo menos servirá para encher o teu bandullo.

Deixou o prato no chan e nese momento Yasmina decatouse de que tiña fame. Sentou sobre o leito sen facer o menor comentario, cruzou as pernas e logo colocou o prato no colo. Comezou a comer cos dedos, xa que non dispuña de ningún utensilio. Despois de todo, a capacidade para adaptarse é unha das características propias da verdadeira aristocracia. Conan ficou ollándoa durante un instante. El nunca sentaba coas pernas cruzadas ao estilo oriental.

—Onde estou? —preguntou Yasmina de socato.

—Na cabana de Yar Afzal, o xefe dos wazulis de Khurum —retrucou el—. Afghulistán está a moitas leguas de distancia cara ao oeste. Habemos ficar aquí algún tempo. Os kshatriyas baten os outeiros na túa procura e varios grupos deles xa foron aniquilados polas tribos.

—Que pensas facer? —volveu preguntar a rapariga.

—Manterte comigo até que Chunder Shan estea disposto a negociar a liberdade dos meus sete homes —retrucou Conan cun griñido—. As mulleres dos wazulis están a facer tinta con follas de shoki e dentro dun instante has poder escribirlle unha carta ao gobernador.

Yasmina sentiuse chea de rabia ao pensar no desastroso resultado dos seus plans, entre os que contaba con dominar o home que a fixera prisioneira. Deixou violentamente o prato no chan e púxose en pé dun salto, presa da ira.

—Non penso escribir carta ningunha! Se non me devolves, colgarán os teus sete homes e mil máis.

A rapariga wazuli botouse a rir. Conan dixo algo que a fixo calar e nese momento abriuse a porta e por ela entrou Yar Afzal. O xefe wazuli era tan alto como Conan e talvez máis corpulento, mais estaba gordo e fofo en comparación coa compacta musculatura do cimmerián.

Ollou para a rapariga wazuli á vez que acariñaba a barba. A moza púxose en pé e desapareceu inmediatamente da estancia. Daquela Yar Afzal xirouse cara ao seu convidado.

—Esta condenada xente murmura, Conan —dixo—. Queren que te mate e quede coa moza como refén. Disque pola súa roupa calquera pode deducir que se trata dunha nobre. Pregúntanse por que os cans afghulis teñen que aproveitarse dela cando é esta aldea a que corre o risco de retela.

—Empréstame o teu cabalo —retrucou Conan—. Heina levar de aquí.

Yar Afzal soltou unha sonora gargallada e logo dixo:

—Cres que non son quen de manexar a miña xente? Podo facelos bailar na punta das súas lanzas durante unha noite enteira se me apetece. Non te queren..., nin a ti nin a ningún outro forasteiro..., mais unha vez salvaches a miña vida e non o esquezo. Sae un momento, Conan. Acaba de volver un dos meus exploradores.

Conan axustou o ancho cinto e seguiu o xefe até o exterior. Fecharon a porta ás súas costas e Yasmina esculcou a través dun furado. Viu unha grande extensión de terreo chan diante da cabana. No extremo máis afastado había un grupo de chozas de xabre e laxes de pedra, xunto ás que uns nenos espidos xogaban entre as rochas e as ben formadas mulleres das montañas se dedicaban ás súas tarefas.

De fronte á mesma porta da cabana había un grupo de homes con longas melenas, barbudos e farrapentos, formando un círculo. Estaban todos sentados no chan. Conan e Yar Afzal achábanse de pé ante a porta e entre eles e o grupo de guerreiros había outro home sentado coas pernas cruzadas. Este último falaba co seu xefe co duro acento wazuli que Yasmina apenas entendía, aínda que como parte da súa educación real ensináranlle as linguas do Iranistán e as falas tribais de Ghulistán.

—Falei cun dagozai que viu os xinetes onte á noite —dixo o explorador—. Achábase oculto nas proximidades cando chegaron ao lugar onde emboscamos a Conan. Escoitou o que dicían. Chunder Shan estaba con eles. Atoparon o cabalo morto e un dos homes recoñeceu que era o de Conan. Tamén acharon o home que el matou e decatáronse de que se trataba dun wazuli. Pensaron que Conan morrera e que os wazulis levaran a muller, e por iso abandonaron o propósito de chegar até Afghulistán. Mais non sabían de que aldea era o morto e non deixamos ningunha pegada que os kshatriyas puidesen seguir.

»Por iso cabalgaron até o poboado wazuli máis próximo, o de Jugra, incendiárono e mataron moita xente. Mais os homes de Khojur atacáronos na escuridade, mataron algúns e feriron o gobernador. Os sobreviventes retiráronse ao Zhaibar en plena escuridade, antes do amañecer, mais regresaron con reforzos antes de saír o sol e houbo escaramuzas e pelexas nos outeiros durante toda a mañá. E seguro que vai chegar un grande exército para varrer as montañas que rodean o Zhaibar. As tribos afían os coitelos e tenden emboscadas en todos os desfiladeiros que hai desde aquí até o val de Gurashah. Ademais, Kerim Ya volveu ás montañas.

Do círculo de homes saíu un rosmar constante e Yasmina achegouse máis ao furado cando ouviu ese nome, do que comezaba a desconfiar.

—Onde foi? —preguntou Yar Afzal.

—O dagozai non o sabía. Con el había trinta irakzais das aldeas máis baixas. Perdéronse dacabalo entre as montañas.

—Estes irakzais son como chacais que seguen un león para recoller as súas migallas —dixo Yar Afzal cun gruñido—. Están a lamber as moedas que Kerim Ya reparte entre as tribos das fronteiras para mercar homes como se fosen cabalos. Non gusto dese tipo, aínda que sexa un parente noso do Iranistán.

—Nin sequera é iso —retrucou Conan—. Coñézoo desde hai tempo. É hyrkaniano e espía de Yezdigerd. Como lle poña a man enriba, hei pendurar o seu pelello dunha tamargueira.

—E os kshatriyas, que? —clamaron os homes do semicírculo—. Imos ficar aquí sentados até que nos maten a todos? Acabarán por saber en que aldea wazuli está a muller. Os zhaibar non nos queren. Axudarán os kshatriyas a darnos caza.

—Que veñan —respondeu Yar Afzal—. Podemos defender os desfiladeiros en favor dun convidado.

Un dos homes ergueuse dun chouto e levantou un puño cara a Conan.

—Habemos de correr todos os riscos mentres el colleita recompensas? —bruou—. Seica debemos pelexar por el?

Conan achegouse ao lugar que ocupaba o home cun par de longas alancadas e inclinouse para mirar de preto o seu rostro barbudo. O cimmerián non tirou o coitelo, mais tomou a vaíña que o gardaba e adiantouna dicindo:

—Nunca lle pedín a ninguén que pelexe por min. Desenvaíña o teu coitelo se te atreves, can noxento!

O wazuli retrocedeu gruñindo como un.

—Atrévete a pórme a man enriba —dixo—, que aquí hai cincuenta homes que te farán anacos!

—Como! —exclamou Yar Afzal, arroibando de ira—. Es ti o xefe de Khurum? Os wazulis reciben ordes de Yar Afzal ou dun can coma ti?

O home encolleuse ante o seu xefe e Yar Afzal achegouse a el, colleuno pola gorxa e sacudiuno violentamente até que o seu rostro adquiriu un ton cincento. Logo guindou o home ao chan con todas as forzas e fitouno, á vez que se vía brillar na súa man a folla curva do seu longo coitelo. Daquela preguntou:

—Hai alguén máis que cuestione a miña autoridade?

Os guerreiros agacharon a cabeza cando a mirada irada de Yar Afzal varreu o semicírculo. O xefe gruñiu con desprezo e envaiñou a arma nun aceno insultante. Logo deulle varias patadas ao home caído até que lle arrincou berros de dor.

—Vai até o val e fala cos vixías —ordenoulle—. Logo volve e dime se viron algo.

O home afastouse tremendo de medo e apertando os dentes con furia.

Yar Afzal sentou pomposamente sobre unha rocha e acariñou a barba. Conan ficou de pé preto del, coas pernas separadas e os polgares apoiados no ancho cinto, observando detidamente os demais guerreiros. Estes mirárono, hostís, sen atreverse a espertar outra vez a cólera de Yar Afzal, mais cun odio polo forasteiro como só o podían gardar os homes das montañas.

—E agora escoitádeme, fillos de cans bastardos. Conan e mais eu planeamos enganar os kshatriyas...

A voz de trono de Yar Afzal chegou mesmo a ouvidos do guerreiro que se afastaba. O home pasou xunto ao grupo de cabanas, onde as mulleres que contemplaran a súa derrota riron del facendo xocosos comentarios e logo apresurouse a tomar o camiño que serpeaba en dirección á entrada do val entre enormes formacións rochosas.

Cando tomou a primeira curva e perdeu de vista a aldea, detívose abraiado. Nunca crera que un estranxeiro puidese entrar no val de Khurum sen ser localizado inmediatamente desde o alto polos vixías, eses homes con ollos de falcón. Así e todo, había un home sentado coas pernas cruzadas sobre un pequeno chan de pedra, xunto ao camiño. Ía ataviado cunha túnica de pelo de camelo e levaba un turbante verde.

O wazuli abriu a boca para deitar un berro de alarma mentres agarraba a empuñadura do coitelo coa man dereita, mais nese preciso instante os seus ollos atopáronse cos do forasteiro e o berro morreu na súa gorxa, á vez que a súa man se paralizaba. Permaneceu inmóbil como unha estatua, cos ollos brillantes e mirando o baleiro.

Durante uns minutos a escena ficou conxelada. Despois, o home sentado no chan de rocha trazou un símbolo críptico sobre a terra co dedo furabolos. O wazuli non lle viu colocar nada dentro do círculo, mais viu decontado que algo brillaba no interior... Era unha bóla redonda, negra, que semellaba de acibeche puído. O home do turbante verde colleuna cunha man e guindouna contra o wazuli, que a atrapou con xesto mecánico.

—Lévalle iso a Yar Afzal —dixo o home.

O wazuli deu media volta como un autómata e retrocedeu polo carreiro, sostendo a bóla na man estendida. Nin sequera virou a cabeza ante os comentarios xocosos das mulleres cando volveu pasar a carón das cabanas. Semellaba non ouvir ren.

O home do turbante viuno afastarse e bosquexou un sorriso enigmático. Detrás do chan xurdiu a cabeza dunha moza, que o mirou con admiración, mais cun certo temor que non sentira a noite anterior.

—Por que fixeches iso? —preguntou.

O home acariñou os negros rizos da rapariga e contestou:

—Seica aínda estás tan mareada pola viaxe no cabalo voador que pos en dúbida a miña sabedoría?

Após dicir isto botouse a rir e engadiu:

—Mentres Yar Afzal viva, Conan estará a salvo entre os guerreiros wazulis. Os seus coitelos están moi afiados e son moitos. O que planeo será máis seguro, mesmo para min, que matalo e arrebatarlle a Devi das súas mans. Porque non hai que ser adiviño para predicir o que farán os wazulis e Conan cando a miña vítima lle entregue o globo de Yezud ao xefe de Khurum.

Yar Afzal, que estaba diante da cabana, detívose no medio dunha frase, sorprendido e desgustado ao ver que o home que enviara ao val estaba xa de volta.

—Ordeneiche que foses ver os vixías! —bruou o xefe—. Nin sequera tiveches tempo de ir até alí.

O guerreiro non contestou. Permaneceu inmóbil, ollando con xesto inexpresivo o rostro de Yar Afzal. Na man estendida levaba a bóla negra. Conan mirou sobre o ombreiro do seu amigo, murmurou algo e estendeu unha man para tocarlle un brazo. Mais cando o fixo, Yar Afzal, impulsado por un ataque de cólera, deulle unha pancada na cara ao guerreiro e tirouno ao chan. Cando o home caeu, a esfera negra rodou até os pés de Yar Afzal e este, que ao parecer a vira pola primeira vez, inclinouse e recolleuna. Os demais homes ollaron perplexos o seu camarada, que xacía sen sentido. Observaron que o seu xefe se inclinaba, mais non repararon no que acababa de recoller do chan.

Yar Afzal incorporouse, fitou a esfera e fixo un movemento como para gardala no cinto.

—Levade ese tolo á súa cabana —dixo cun griñido—. Parece un comedor de loto. Nin sequera me contestou. Eu...

Yar Afzal proferiu un berro de dor. Sentira un repentino movemento na man dereita. A súa voz apagouse de socato e os seus ollos ficaron mirando o baleiro. Dentro do puño apertado sentiu o pulso do cambio, do movemento, da vida. Xa non sostiña entre as mans a brillante esfera negra. Non se atrevía a mirar. A lingua pegábaselle ao padal e non podía abrir a man. Os atónitos guerreiros viron que os ollos do seu xefe se dilataban e o rostro se lle puña lívido. Logo dos seus beizos xurdiu un berro de dor. Cambaleou e esborrallouse no chan, boca abaixo, como derrubado por un raio, e dos seus dedos estendidos saíu unha enorme araña negra, horríbel e peluda, que brillaba como o acibeche. Os homes retrocederon cun berro e o espantoso animal ocultouse axiña entre unhas rochas próximas.

Daquela produciuse unha violenta axitación entre os guerreiros e por riba do clamor alzouse unha potente voz de mando que ninguén soubo de onde proviña. Ningún dos homes que quedaron con vida puido explicalo, pero todos a ouviran:

—Yar Afzal morreu! Matade o estranxeiro!

Aquel berro uniu todas as mentes nunha soa. A dúbida, o temor e o abraio desapareceron nun segundo, e de todas as gorxas xurdiu ao unísono un fantástico clamor que pedía sangue. O furioso berro ascendeu ao ceo como resposta dos bárbaros das montañas. Atravesaron rapidamente a distancia que os separaba coas capas ondeando ao vento, os ollos botando chispas e os coitelos ergueitos.

Conan actuou con máis rapidez ca eles. Ao ouvir aquel berro saltou en dirección á porta da cabana, mais os montañeses estaban máis preto desta ca el. Cando xa pisara o limiar, viuse obrigado a dar media volta para evitar unha terríbel folla de aceiro. Esquivou un golpe mortal e, após desfacerse dun guerreiro co puño esquerdo, apuñalou outro no ventre. Logo achegouse á porta e apoiou as súas poderosas costas sobre ela. Ao seu redor, os afiados gumes arrincaron achas da porta, que cedeu finalmente baixo o forte impacto do seu corpo. Conan entrou no interior da cabana, cambaleando. Un barbudo guerreiro tamén logrou entrar na estancia, mais Conan fechou axiña a porta no mesmo nariz dos homes que tentaban entrar. Ouviuse o renxido dos ósos baixo o impacto e un segundo despois Conan correu os ferrollos e deu media volta para enfrontarse co home que se incorporaba do chan e entraba en acción como un posuído.

Yasmina, encollida nun recuncho, contemplaba arrepiada o combate dos dous homes, que percorrían a estancia dun lado a outro, até o punto de que en máis dunha ocasión estiveron a piques de esmagala.

O son metálico do aceiro enchía o cuarto e no exterior a multitude ouveaba como unha manda de lobos, e golpeaban a porta cos seus longos coitelos e guindábanlle pedras. Alguén atopou un tronco de árbore e a porta comezou a tremer baixo o forte impacto do ariete. Yasmina tapou os ouvidos, mirando para diante cos ollos desorbitados. No cortello rinchou un cabalo e logo comezou a dar couces contra a parede. O animal deu media volta e asomou as patas entre os barrotes, cando o guerreiro, ao retroceder baixo o ataque de Conan, se atopou con elas. O espiñazo crebóuselle por tres puntos como unha póla seca. Os pezuños do animal lanzárono contra o cimmerián e ambos os dous caeron ao chan.

Yasmina berrou arrepiada e correu para adiante. A moza pensaba que ambos os dous homes morreran. Conan apartou o cadáver a un lado e púxose en pé. A rapariga agarrouno por un brazo, tremendo da cabeza aos pés.

—Ai, estás vivo! Pensei que... crin que estabas morto! —Conan fitouna e decatouse do rostro pálido da rapariga e os grandes ollos desorbitados, que o miraban cheos de terror.

—Por que tremes? —preguntou—. A ti que che importa que eu morra ou viva?

A moza tentou recuperar a compostura e recuou, realizando un enorme esforzo por comportarse como a Devi.

—Es mellor que eses lobos que ouvean aí fóra —retrucou sinalando a porta, cuxo lintel comezaba a moverse de maneira alarmante.

—Non aguantará moito tempo —rosmou Conan dirixíndose ao cortello onde se atopaba o cabalo.

Ao ver que Conan apartaba a un lado os esnaquizados barrotes e entraba no cortello onde se achaba a besta enlouquecida, Yasmina enlazou nerviosamente as mans e contivo a respiración. O cabalo púxose en dúas patas, rinchando con ferocidade, cos ollos brillantes e as orellas botadas para atrás. Mais Conan saltou a un lado, colleu o animal pola crina cunha incríbel mostra de forza e logrou que o animal se axeonllase. O cabalo piafou e tremeu, pero permaneceu inmóbil mentres o home o enselaba, botándolle sobre o lombo a sela traballada en ouro cos anchos estribos de prata.

Conan obrigou a besta a dar media volta no cortello e chamou axiña a Yasmina. A rapariga achegouse medorenta e evitou as patas traseiras do animal. Conan tenteaba o muro coas súas mans e falaba apresuradamente.

—Aquí hai unha porta secreta que nin sequera os wazulis coñecen. Yar Afzal ensinouma unha vez que estaba bébedo. Dá á boca do barranco que hai detrás da cabana. Velaquí a está!

Ao facer presión sobre un saínte, toda unha sección da parede virou sobre uns gonzos engraxados. A moza mirou a través da abertura e viu un estreito desfiladeiro que se abría nunha rocha cortada a pico, a pouca distancia da parede posterior da cabana. Entón Conan saltou sobre a sela e cun só brazo colocou a rapariga diante del. Detrás deles, a porta renxeu como unha criatura vivente e ouviuse un berro terríbel cando no limiar apareceron uns homes de rostros barbudos que portaban coitelos nas mans. De inmediato, o enorme corcel deu un tremendo salto para diante, como se o lanzase unha catapulta, e entrou no desfiladeiro galopando veloz mentres o vento arrastraba a escuma da súa boca.

Aquel movemento foi unha verdadeira sorpresa para os wazulis. E tamén para os que galopaban polo desfiladeiro. Todo aconteceu a tanta velocidade... Ese ataque do cabalo, como se fose un furacán... O home do turbante verde que había alí non tivo tempo de apartarse do camiño. Caeu baixo os cascos do frenético animal e despois ouviuse un berro de muller. Conan só puido vela unha décima de segundo, ao pasar como unha ventada ao seu lado. Era unha moza delgada, morena, con pantalóns de seda e unha tea bordada con pedras preciosas que lle cubría os seos. A rapariga apertouse rapidamente contra o muro. Os homes que saíron pola porta secreta do desfiladeiro, perseguíndoos, atopáronse con aquela parella, o que converteu os seus ouveos de sede de sangue en penetrantes berros de medo e de morte.

VI
A montaña dos Adiviños Negros

—Onde imos agora? —preguntou Yasmina, que tentaba manterse ergueita na sela e se agarraba desesperadamente ao seu secuestrador.

A rapariga advertiu, avergoñada, que non lle resultaba desagradábel sentir os poderosos músculos do home baixo os seus dedos.

—A Afghulistán —contestou o cimmerián—. O camiño é perigoso, mais o cabalo hanos conducir sen problemas, a menos que tropecemos con algúns dos teus amigos ou con tribos inimigas miñas. Agora que Yar Afzal está morto, eses malditos wazulis hannos perseguir. Sorpréndeme que non estean xa detrás de nós.

—Quen era ese home que atropelaches? —preguntou a moza.

—Non sei. Nunca antes o vira. Non é ghuli, iso seguro. Non sei que raio estaría a facer alí. Había unha rapariga con el.

—Si —respondeu a Devi cunha expresión sombría nos ollos—. Non o entendo. Esa rapariga era a miña doncela Gitara. Cres que viña na miña axuda? Sería ese home un amigo? Se así é, os wazulis vanos capturar.

—Ben —respondeu Conan—, non podemos facer nada por eles. Se regresamos, hannos arrincar o pelello. Non acabo de comprender como unha rapariga como esa puido penetrar tanto nestas montañas en compaña dun só home... E ademais, dun erudito con túnica, xa que iso é o que parecía. O certo é que en todo isto hai algo endiañadamente estraño. Yar Afzal morto e ese home que se movía como un somnámbulo. Vin os sacerdotes de Zamora executar abominábeis ritos nos seus templos prohibidos e as súas vítimas tiñan a mesma mirada dese home. Os sacerdotes mirábanos fixamente aos ollos e murmuraban palabras máxicas, e daquela os homes comportábanse como autómatas e facían todo o que se lles ordenaba, cos ollos vidrosos.

»E entón vin o que ese individuo tiña na man —seguiu dicindo—, o que Yar Afzal recolleu do chan. Era como unha bóla negra, moi brillante, parecida á que usan as sacerdotisas do templo de Yezud cando bailan ante o seu deus, é dicir, a araña negra. Yar Afzal sostívoa na man e non recolleu máis nada do chan. Con todo, cando caeu morto, unha araña semellante ao deus de Yezud, pero máis pequena, fuxiu de entre os seus dedos. E entón, cando os wazulis se amosaron medorentos e inseguros, unha voz incitounos a que me matasen. E eu sei que esa voz non saíu da gorxa de ningún guerreiro, nin das mulleres que miraban desde as cabanas. Semellaba vir desde arriba.

Yasmina non dixo ren. Enxergou o escuro perfil das montañas que os rodeaban e estremeceuse. Todo o seu ser tremeu ante a estarrecedora natureza. Aquela era unha terra na que todo podía acontecer.

O sol estaba alto e queimaba, atroz. Con todo, o vento que sopraba en refachos intermitentes parecía arrastrar con el cristais de xeo. Nun momento, a moza ouviu un estraño son sobre eles, un son que non provocaba vento e, a xulgar pola forma en que Conan ergueu a cabeza, Yasmina pensou que se nubrara momentaneamente un anaco de ceo, como se algún obxecto invisíbel se interpuxese entre ela e o firmamento, mais non estaba certa. Tampouco fixo ningún comentario, pero Conan afrouxou o coitelo na vaíña.

Nese momento ían por un carreiro debilmente marcado, que entraba en foces tan fondas que o sol xamais chegaba ao seu corazón. Ás veces discorría sobre abruptas pendentes cuxo chan de lousa solta ameazaba con esborrallarse baixo os seus pés e outras perfilábase polo bordo de terríbeis precipicios que se abrían a ambos os dous lados.

O sol excedera o cénit cando cruzaron un estreito carreiro que serpeaba entre grandes formacións rochosas. Conan dirixiu o seu cabalo cara ao sur, case en ángulo recto coa dirección que seguiran até ese momento.

—Nun extremo deste camiño hai unha aldea galzai —explicou—. As súas mulleres camiñan por este carreiro cando van por auga ao pozo. Necesitas roupa nova.

Yasmina ollou o seu vestido e asentiu cun movemento da cabeza. As súas zapatillas de seda bordada en ouro estaban desfeitas e a roupa interior de seda non era máis que un conxunto de farrapos que apenas se mantiña no seu sitio.

Ao chegar a un amplo recuncho aberto na rocha, Conan desmontou, axudou a facer o mesmo a Yasmina e despois ficou en actitude de espera. O cimmerián fixo un movemento coa cabeza, mais a rapariga non ouvía nada.

—Vén unha muller polo camiño —dixo Conan. Yasmina, medorenta, agarrouse ao seu brazo.

—Non... non a vas matar, verdade? —preguntou polo baixo.

—Polo xeral nunca mato mulleres —rosmou Conan—, aínda que algunhas das que viven nestas montañas e outeiros son verdadeiras lobas. Non, nada diso, por Crom!, voulle pagar pola súa roupa. Que che parece iso?

Conan ensinoulle á moza un puñado de moedas de ouro, de entre as que escolleu a máis grande. A rapariga asentiu en silencio, profundamente aliviada. Talvez era natural que os homes pelexasen e morresen, mais Yasmina sentiu un calafrío ante a idea de ver como asasinaban unha muller.

Após un instante apareceu unha rapariga nunha esquina da garganta. Tratábase dunha moza galzai, alta e delgada, moi ergueita, que cargaba un enorme pelello de auga baleiro. Fixo un movemento como se tentase botar a correr, pero despois decatouse de que Conan se achaba demasiado preto dela como para permitirlle fuxir e, daquela, ficou inmóbil, mirándoos cunha mestura de temor e de curiosidade.

Conan ensinoulle a moeda de ouro.

—Se lle dás a túa roupa a esta muller, douche esta moeda —dixo.

A resposta foi inmediata. A rapariga sorriu con sorpresa e delicia e, co desleixo típico dunha muller da montaña polas convencións pudorosas, quitou axiña a súa túnica bordada, os anchos pantalóns e logo a camisa de mangas anchas, á vez que se desfacía das sandalias. Fixo un vurullo coa roupa e entregoullo a Conan que, á súa vez, llo alcanzou á atónita Devi.

—Vai detrás daquela rocha e viste isto —dixo, demostrando coa súa actitude que non era ningún salvaxe—. Fai un paquete coa túa roupa e dámo cando saias.

—Os cartos! —exclamou a outra moza estendendo ansiosamente a man—. O ouro que me prometiches!

Conan guindoulle a moeda. A rapariga colleuna no ar, trabouna e ocultouna rapidamente entre os seus cabelos. Logo agachouse, tomou o pelello de auga e emprendeu de novo a camiñada, sen darlle a menor importancia á súa nudez. Conan agardou con certa impaciencia mentres a Devi, pola primeira vez na súa vida, se vestía soa. Cando saíu de detrás da rocha, Conan lanzou unha exclamación de sorpresa. A rapariga sentiu que no seu interior ardía un conxunto de emocións mesturadas ao ver a fera admiración que brillaba nos ollos azuis do cimmerián. Este apoiou unha man no ombreiro da rapariga, á vez que a contemplaba avidamente desde todos os ángulos.

—Por Crom! —exclamou—. Coa outra roupa tan mística parecías fría, afastada... si, distante como unha estrela. Agora es unha muller de carne e óso! Cando marchaches detrás desa rocha eras a Devi de Vendhya e agora saíches de alí como unha rapariga das montañas... aínda que mil veces máis fermosa que calquera outra muller de Zhaibar...! Antes eras unha deusa..., agora es unha muller real!

Conan deulle unha forte palmada á moza nas nádegas, como expresión da súa admiración, e a rapariga entendeuno así, sen sentirse aldraxada no máis mínimo por esa actitude. Era como se a mudanza da roupa provocase unha transformación da súa personalidade.

Así e todo, Conan non esqueceu que o perigo seguía roldando. Canto máis se afastasen de Zhaibar, menos posibilidades había de bater con soldados kshatriyas. Doutra banda, durante todo o camiño ouvira ruídos que o advertían, sen ningunha dúbida, de que os vingativos wazulis de Khurum lles pisaban os calcaños.

O bárbaro subiu a Devi á sela, logo montou el e dirixiu o cabalo cara ao oeste. Despois, guindou o paquete de roupa da Devi a un precipicio que seguramente medía miles de metros de profundidade.

—Por que fixeches iso? —preguntou ela—. Por que non lle deches esa roupa á rapariga?

—Os xinetes de Peshkhauri están a rastrexar a fondo estas montañas e outeiros —retrucou Conan—. Seguramente lles tenderán emboscadas e atacaranos en todas as curvas do camiño, mais en represalia eles destruirán todas as aldeas que atopen ao seu paso. Poida que en calquera momento viren cara ao oeste. Se atopan unha rapariga coa túa roupa, hana torturar até facela falar e nese caso terían unha boa pista.

—E que fará esa moza?

—Regresará á súa aldea e diralle á súa xente que a atacou un descoñecido. Os homes perseguirannos, mais antes terá que ir buscar auga, porque se se atreve a presentarse sen ela daranlle lategazos até arrincarlle o pelello. Iso daranos bastante tempo. Xamais nos collerán. Cara á noite cruzaremos a fronteira afghuli.

—Neste lugar non hai o menor rastro de vivendas humanas —dixo a Devi—. Esta rexión parece especialmente deserta, mesmo tratándose dos montes Himelios. Non vimos un só camiño desde que deixamos aquel polo que viña a moza.

En resposta, Conan sinalou cara ao noroeste, onde Yasmina distinguiu un curuto que sobresaía por encima das enormes rochas.

—Yimsha —dixo Conan cun gruñido—. Todas as tribos constrúen as súas aldeas o máis lonxe posíbel desa montaña.

A rapariga fixouse con máis atención.

—Yimsha! —exclamou—. A montaña dos Adiviños Negros!

—Iso din. Xamais estiven tan preto dela. Sempre virei cara ao norte para evitar os grupos de soldados kshatriyas que vixiaban as montañas. O camiño habitual de Khurum a Afghulistán está máis ao sur. Este é moi antigo e está moi pouco transitado.

A moza mirou fixamente o remoto pico e cravou as uñas nas súas palmas rosadas.

—Canto tempo se tardaría en chegar a Yimsha desde aquí?

—O resto do día e toda a noite —respondeu Conan, facendo un aceno—. Queres ir até alí? Por Crom! Non é un lugar para seres humanos, segundo di a xente das montañas.

—Por que non se reúnen e matan os diaños que a habitan? —preguntou a rapariga.

—Matar feiticeiros con espadas? De todos os xeitos, nunca molestan a ninguén, a menos que a xente os moleste a eles. Xamais vin un, aínda que falei cuns homes que aseguraban que o fixeron. Contan que viron uns individuos silandeiros e vestidos con túnicas negras, no alborexar e no solpor.

—Terías medo de atacalos?

—Eu?

Esa era unha idea nova para Conan. Gardou silencio durante uns segundos e logo dixo:

—Se tentasen atacarme, estaría en xogo a miña vida e mais a deles, mais non teño ningún interese en atacalos eu. Vin a estas montañas para reunir un grupo de homes e non para loitar contra bruxos.

Yasmina non aceptou a resposta inmediatamente. Ollou para o curuto como se se tratase dun inimigo. Sentía unha estraña sensación de rabia no seu peito. No seu interior comezaba a nacer un novo sentimento. Pensara en enfrontar o home que nese momento a levaba no colo contra os mestres de Yimsha. Talvez houbese outro camiño para acadar o seu propósito. Non se trabucaba ao valorar a mirada que lle dirixía aquel salvaxe cada vez que os seus ollos se pousaban nela. Cando as brancas mans dunha muller tiran das cordas do destino, derrúbanse reinos. De socato, Yasmina púxose en tensión e dixo sinalando de lonxe:

—Olla!

Sobre o distante pico colgaba unha nube de aspecto estraño. Era de cor carmesí, con algunhas manchas douradas. Movíase, viraba e contraíase. De súpeto, pareceu despegarse do curuto cuberto de neve, flotou como unha pluma e logo volveuse invisíbel contra o ceo azul.

—Que era iso? —preguntou a rapariga, preocupada cando un gran saínte de rocha ocultou a montaña durante un instante. Mesmo aquel fenómeno natural era inquietante malia a súa beleza.

—Os homes das montañas chámano a Alfombra de Yimsha, aínda que non sei que pode significar iso —respondeu Conan—. Vin cincocentos homes correndo como se os perseguise o mesmo demo para agocharse nas covas e nas fendas das rochas ao ver flotar esa nube sobre a montaña. Que raio...?

Nese momento avanzaban a través dunha estreita foz entre altos muros e saíron a un amplo chan flanqueado por unha serie de abruptas pendentes por unha banda e un xigantesco precipicio pola outra. O pequeno carreiro seguía o chan, viraba arredor dunha formación rochosa e reaparecía a intervalos moito máis abaixo, sempre serpeando. Mais ao saír da garganta que daba ao chan, o cabalo detívose de súpeto, rinchando e piafando. Conan golpeoulle os flancos con ambos os dous calcaños e o animal volveu rinchar e axitou a cabeza, vacilando e tremendo como se se atopase ante unha barreira invisíbel.

Conan maldiciu entre dentes e desmontou. Logo baixou a Yasmina da sela. Despois avanzou cunha man estendida, como se esperase achar algún obstáculo ou unha resistencia imprevista, mais non houbo tal cousa que o detivese, aínda que cando colleu o cabalo polas rendas o animal negouse a dar un só paso, rinchando e erguéndose sobre as patas traseiras. Daquela Yasmina berrou e Conan deu media volta, levando unha man á empuñadura do coitelo.

Ningún dos dous o vira chegar, pero alí estaba, cos brazos cruzados. Tratábase dun home cunha túnica de pelo de camelo e turbante verde. Conan gruñiu sorprendido cando recoñeceu o mesmo individuo que atropelara o seu cabalo ao saír disparado da cabana pola porta secreta, na aldea wazuli.

—Quen raio es ti? —preguntou o cimmerián.

O home non contestou. Conan viu que os seus ollos estaban desorbitados, que tiña a mirada fixa e que esta amosaba unha estraña luminosidade. Os ollos do descoñecido sostivéronlle a mirada como se fosen un imán.

A feitizaría de Khemsa baseábase no hipnotismo, como acontecía con case toda a maxia oriental. Moitas xeracións viviran firmemente convencidas da realidade e o poder do hipnotismo. A súa forza aumentou mediante a práctica e o pensamento, até formar unha atmosfera intanxíbel contra a cal o individuo, atafegado polas tradicións desa terra, se sentía absolutamente desamparado.

Mais Conan non era oriental. Esas tradicións non significaban nada para el. O hipnotismo non existía nin sequera como mito en Cimmeria. El non recibira a herdanza cultural que preparaba o oriental para someterse aos hipnotizadores.

Sabía perfectamente o que tentaba facer Khemsa con el mais, así e todo, sentía o impacto da forza daquel home como un vago impulso, como un tira e afrouxa do cal el podía desfacerse da mesma maneira que un home sacode unha arañeira da roupa.

Como coñecía ben a maxia negra, Conan desenvaiñou o longo coitelo e atacou coa velocidade dun león das montañas.

Mais o hipnotismo non era a única ciencia que practicaba Khemsa. Yasmina, que ollaba para a escena abraiada, non puido ver mediante que truco de movementos ou arte o home do turbante verde esquivou o terríbel golpe dirixido ao seu ventre. Pero o certo foi que a ancha folla do coitelo pasou a carón do seu corpo. Yasmina tivo a impresión de que Khemsa simplemente acariñara a caluga de Conan coa palma da man e o cimmerián caeu ao chan como un boi.

Con todo, Conan non estaba morto. Amorteceu a forza da caída coa man esquerda e atacou en dirección ás pernas de Khemsa mentres caía ao chan. Pero o rakhsha esquivou o coitelo dando un incríbel pinchacarneiro para atrás. Gitara saíu de entre as rochas e achegouse a Khemsa. Cando a recoñeceu, Yasmina soltou un berro agudo. O saúdo morreu na gorxa da Devi ao ver a expresión maligna que se reflectía no rostro da bela rapariga.

Conan incorporouse lentamente, aparvado pola cruel habilidade daquel golpe que, aplicado cunha arte esquecida moito antes do afundimento de Atlantis, era quen de crebar como unha póla seca o pescozo dun home máis feble que Conan. Khemsa mirouno con cautela, un tanto desconcertado. O rakhsha fixéralles fronte con éxito aos coitelos dos tolos wazulis no desfiladeiro, detrás da cabana de Khurum. Mais a resistencia do cimmerián minara un pouco a súa confianza en si mesmo. A maxia sempre se fortalece cos éxitos e non cos fracasos.

Deu un paso adiante cunha man levantada... e despois detívose, como conxelado, coa cabeza botada para atrás e os ollos desorbitados. Conan seguiu a dirección da súa mirada e o mesmo fixeron as mulleres: a rapariga que se encontraba xunto ao cabalo, que non paraba de tremer, e a que estaba a carón de Khemsa.

Nese intre viuse unha nube de cor carmesí descendendo pola aba da montaña como un remuíño de po brillante. O escuro rostro de Khemsa tornouse cincento, a súa man comezou a tremer e deixouna caer a un lado.

A nube separouse da aba e descendeu trazando un amplo arco no ar. Tocou o bordo do terrazo que había entre Conan e Khemsa, e o rakhsha recuou afogando un berro. Deu uns pasos para atrás e fixo retroceder a Gitara, protexéndoa con ambas as dúas mans.

A nube de cor carmesí balanceouse durante uns instantes e logo desapareceu como unha burbulla de xabón que estoura no ar. No terrazo había catro homes de pé. Era milagroso, incríbel, imposíbel, mais ben real. Alí non había espectros nin fantasmas. Eran catro homes altos, coas cabezas rapadas, parecidas á dun voitre. Levaban túnicas negras que lles cubrían os pés. As súas mans ficaban ocultas polas anchas mangas das túnicas. Estaban en silencio e as súas cabezas movíanse ao unísono, como asentindo. Achábanse fronte a Khemsa e Conan, situado detrás deles, sentiu que se lle xeaba o sangue nas veas. Ao erguerse do chan, recuou cambaleando até que sentiu a trémula pel do seu cabalo contra as costas. A Devi correu cara a el e aferrouno polo brazo. Ninguén dixo unha soa palabra. Reinaba un silencio de morte no lugar.

Os catro homes vestidos de negro ollaban a Khemsa. Os seus rostros de voitre denotaban a máis absoluta impasibilidade e os seus ollos miraban fixamente o baleiro, en actitude contemplativa. Khemsa tremía como un home atacado pola malaria. A suor alagaba o seu escuro rostro. A súa man dereita fechábase sobre algo que había debaixo da súa túnica con tal desespero que o sangue desapareceu dos seus dedos e estes tornáronse completamente brancos. Apoiou a man esquerda sobre un ombreiro de Gitara e tensouse como en plena agonía, como a man dun afogado. A moza non fixo o menor xesto de dor aínda cando aqueles dedos se afundiron como gadoupas na súa carne.

Conan vira centos de batallas ao longo da súa vida, pero xamais contemplara un enfrontamento como aquel, no cal catro vontades diabólicas tentaban derrotar outra máis feble que a súa, aínda que igualmente demoníaca, que se lles opuña. O cimmerián percibiu o monstruoso daquela loita. Coas costas contra a parede, cercado polos seus antigos mestres, Khemsa loitaba pola súa vida con todo o seu escuro poder, con todos os terríbeis coñecementos que eles lle ensinaran a través de longos anos de submisión e vasalaxe.

Era moito máis forte do que el mesmo imaxinara e o libre exercicio dos seus poderes no seu propio beneficio desencadeara forzas insospeitadas. O desespero e o medo que sentía proporcionábanlle nese momento unha enerxía incríbel. Retrocedeu ante o impacto daqueles ollos hipnóticos, mais así e todo mantívose firme no seu terreo. No seu rostro debuxouse un aceno bestial de dor.

Era unha loita de espíritos, de poderosos cerebros que participaban dun coñecemento vedado ao resto da humanidade durante millóns de anos, unha loita de vontades que cruzaran todos os abismos e exploraran as escuras estrelas onde reinan as sombras.

Yasmina comprendíao moito mellor que Conan. Tamén entendía vagamente por que Khemsa podía soportar a forza concentrada desas catro vontades infernais que poderían esnaquizar a propia rocha na que se afincaban os seus pés. A súa salvación era a moza á que se aferraba desesperadamente. Ela era como unha áncora para a súa alma trémula, que comezaba a esborrallarse baixo as ondas daquelas emanacións psíquicas. A súa debilidade era nese momento a súa forza. O seu amor pola moza, por moi violento e maligno que fose, era aínda un lazo que o mantiña unido ao resto da humanidade, unha ligadura terreal para a súa vontade, unha cadea que os seus inimigos sobrehumanos non poderían romper, polo menos non a través de Khemsa.

O catro homes vestidos de negro decatáronse diso antes ca el. Daquela un deles deixou de mirar para o rakhsha e pousou os ollos en Gitara. Alí non houbo batalla. A moza encolleuse e murchou como unha folla. Empurrada irresistibelmente cara ao nada, separouse do brazo do seu amante antes de decatarse do que estaba a acontecer. Daquela ocorreu algo espantoso. A rapariga comezou a recuar cara ao precipicio, mirando os seus verdugos cos ollos desorbitados, nos que xa desaparecera toda luz de intelixencia, Khemsa soltou un griñido e, cando tentaba avanzar cara á rapariga, caeu na trampa que lle prepararan. Unha mente dividida non podía librar unha batalla tan desigual. Estaba derrotado. Era como unha pluma nas súas mans. A rapariga seguiu retrocedendo igual que unha autómata e Khemsa camiñou cara a ela cambaleando como un borracho, coas mans estendidas, saloucando, á vez que os seus pés se movían como se estivesen mortos.

A moza detívose no mesmo bordo do precipicio, ríxida, cos calcaños no bordo. Khemsa caeu de xeonllos e arrastrouse cara a ela, tentando alcanzala para evitar a súa destrución. Pouco antes de que os seus dedos a tocasen, un dos bruxos botouse a rir. A espantosa gargallada resoou como o repenicar dunha campá do inferno. A moza recuou máis aínda e, de súpeto, a expresión de intelixencia volveu aos seus ollos, que naquela décima de segundo reflectiron o máis espantoso dos horrores. Berrou e tentou coller as mans estricadas do seu amante e daquela, incapaz de salvarse, caeu ao abismo cun terríbel ouveo de dor.

Khemsa chegou até o bordo e ollou para abaixo, movendo os beizos como se murmurase algo para si. Unha vez alí xirouse e encarou os seus verdugos durante un instante, cuns ollos que carecían de toda luz humana. E entón, de súpeto, estoupando nun alarido que case rebentou as rochas, lanzouse sobre eles co coitelo na man.

Un dos rakhshas deu un paso adiante e golpeou o chan de rocha co pé. Ao facelo ouviuse un repentino tronar que foi aumentando de intensidade. No punto da sólida rocha en que acababa de golpear co pé abriuse unha enorme fenda e entón cedeu toda unha sección do terrazo cun renxer enxordecedor. Durante unha décima de segundo viuse a Khemsa erguer os brazos aterrorizado para desaparecer despois entre o terríbel fragor da avalancha de rochas que caían ao abismo.

O catro bruxos contemplaron con calma o bordo crebado do carreiro que formaba o novo límite do precipicio e logo volvéronse. Conan, que caera ao chan a causa do tremor da montaña, púxose en pé xunto con Yasmina. Os seus movementos eran tan lentos como os seus pensamentos. Sentíase absolutamente aparvado e desorientado. Tiña plena consciencia da necesidade de erguerse, de subir a Devi á sela e de saír galopando coa velocidade do vento, mais unha inexplicábel torpeza mental e física impedíalle todo movemento.

Nese intre os catro bruxos volvéronse cara a el. Ergueron os brazos e Conan viu aterrorizado como os seus corpos se esvaían e se convertían nunha nebulosa, á vez que unha feble fumareda de cor carmesí lles rodeaba os pés e os envolvía aos poucos. Após un instante desapareceron nunha nube que viraba como un bulebule e Conan decatouse de que tamén el estaba envolvido nunha bruma de cor carmesí. Ouviu os berros de Yasmina e os xemidos do cabalo, que parecían os dunha muller dorida. A Devi soltoulle o brazo e cando Conan atacou cegamente co seu coitelo, un formidábel refacho de vento tormentoso guindouno contra as rochas. Ficou aparvado, ollando unha nube de cor carmesí que viraba, elevándose pola ladeira da montaña. Yasmina desaparecera, do mesmo xeito que os catro homes vestidos de negro. Sobre o chan de rocha da montaña só ficaban el e mais o seu estarrecido cabalo.

VII
A Yimsha

A nebulosa esvaeuse no cerebro de Conan, do mesmo xeito que o fai a bruma ante un forte vento. Saltou á sela do cabalo mentres soltaba unha terríbel maldición e o animal recuou cun rincho. Mirou cara á ladeira da montaña, dubidou durante un instante e logo avanzou na mesma dirección que seguía antes de que Khemsa o detivera. Mais agora xa non avanzaba cautelosamente. Afrouxou as rendas e o corcel saltou para diante como unha frecha, como se tratase de aliviar a súa tensión mediante un violento exercicio físico. Alén do terrazo de pedra, o home e o cabalo lanzáronse con furia nunha carreira desenfreada polo estreito carreiro. O camiño seguía un pregamento da rocha, serpeando interminabelmente cara a abaixo e houbo un momento en que Conan puido ver o que quedaba do anaco de terrazo desprendido da montaña: unha enorme morea de rochas ao pé da xigantesca pena.

Aínda había que descender bastante para chegar até o fondo do val cando Conan atopou un barranco que parecía unha saída natural. Seguiu cabalgando entre dous precipicios. Podía distinguir perfectamente o carreiro que debía seguir, que máis adiante trazaba unha curva fechada e retrocedía até o leito do río, á man esquerda. Conan maldiciu a necesidade de ter que percorrer tantas leguas, mais era o único camiño. Tentar descender ao bordo que había máis abaixo do carreiro sería imposíbel. Só un paxaro podería chegar até o leito do río sen romper o pescozo.

Esporeou o animal até que chegou aos seus ouvidos o batuxar dos cascos doutro cabalo que viña desde moito máis abaixo. Conan freou o seu corcel e achegouse até o bordo da rocha para esculcar o seco leito do río que corría ao pé da montaña. Na garganta víase unha longa columna de xinetes... uns homes barbudos a lombo de cabalos medio salvaxes. Eran aproximadamente uns cincocentos homes armados. O bárbaro lanzou un berro e inclinouse sobre o abismo, a cen metros de altura.

Os xinetes detivéronse e cincocentos rostros barbudos fitárono. Un repentino clamor encheu o canón. Conan non malgastou palabras.

—Cabalgaba cara a Ghor! —bramou desde as alturas—. Non agardaba atoparvos no meu camiño, cans. Seguídeme tan axiña como poidan facelo os vosos vellos cabalos! Vou a Yimsha e...

—Traidor!

O unánime bramido foi como un xerro de auga fría contra o seu rostro.

—Como!

Conan mirou en dirección á columna de homes, incapaz de pronunciar unha soa palabra máis. Viu unha cantidade de ollos que o observaban con furia, rostros conxestionados pola ira e mans que brandían armas.

—Traidor! —dixeron os xinetes con odio—. Onde están os sete xefes cativos de Peshkhauri?

—Supoño que na prisión do gobernador.

Un ouveo sanguinario xurdiu de centos de gorxas. O clamor e o ruído das armas foi tan forte que Conan non puido comprender o que dicían.

Daquela o cimmerián berrou con todas as súas forzas:

—Que raio significa todo isto? Que fale un só e así poderei entender o que queredes dicir!

Un vello xefe enxoito, cuxa enorme barba lle chegaba até a cintura, axitou a súa espada curva en dirección a Conan, como preámbulo, e berrou:

—Non nos deixaches ir a Peshkhauri para rescatar os nosos irmáns!

—Non, estúpidos! —retrucou Conan exasperado—. Aínda cando salvásedes o muro, o que é pouco probábel, colgaríanos a todos antes de que chegásedes alí.

—E ti marchaches só para negociar co gobernador! —berrou o afghuli furioso.

—E ben?

—Onde están o sete xefes? —bruou o ancián axitando a súa espada curva—. Onde están? Mortos!

—Como! Que dis? —preguntou Conan abraiado.

—Si, todos mortos! —berraron a un tempo cincocentas voces sedentas de sangue. E o ancián xefe ouveou:

—E non os aforcaron! Un wazuli que estaba noutra cela viunos morrer! O gobernador enviou un bruxo para que os matase coas súas artes máxicas.

—Iso non pode ser verdade —exclamou Conan—. O gobernador non se atrevería a facer iso. Onte á noite falei con el...

O que acababa de dicir fora moi pouco acertado. Un alarido de odio e de acusacións elevouse ao ceo.

—Si! Fuches velo completamente só! Para traizoarnos! É verdade. O wazuli fuxiu pola porta que o bruxo abriu para entrar e contoullo todo aos nosos exploradores, cos que se atopou en Zhaibar. Fóronte buscar ao ver que non regresabas. Cando ouviron o relato do wazuli volveron a Ghor ás présas e nós enselamos os nosos cabalos e collemos as nosas espadas.

—E que queredes facer, parvos?

—Vingar os nosos irmáns! —berraron os homes ao unísono—. Morte aos kshatriyas! Matádeo, irmáns, é un traidor!

As setas comezaron a caer ao seu redor. Conan púxose de pé sobre os estribos, loitando por facerse ouvir por riba do tumulto e daquela, cunha exclamación de cólera, desafío e noxo, comezou a galopar carreiro arriba. Detrás e debaixo del galopaban os afghulis con furor, demasiado encolerizados como para advertir que para alcanzar o cimmerián era preciso atravesar o leito do río en dirección oposta, tomar daquela o carreiro en forma de ferradura e subir despois polo serpeante camiño da rocha. Cando lembraron isto e retrocederon, o seu repudiado xefe xa case alcanzara o punto en que o terrazo se unía á rocha.

Unha vez arriba, Conan non tomou o camiño polo que descendera, senón que virou noutra dirección, cara a un carreiro sen marcar, polo cal o cabalo apenas podía pasar. Así e todo, ao mirar cara a arriba, comprobou que debía percorrer un traxecto bastante longo para alcanzar o lugar desde onde caeran Gitara e o home do turbante verde.

Non avanzara moito cando o cabalo rinchou e recuou ante algo que se interpuña no seu camiño. Conan viu os restos dun home. Era unha morea de carne e ósos, que pouco se parecía xa a un corpo humano, malia que aínda conservaba a vida.

Só os escuros deuses que gobernan os sinistros destinos dos bruxos sabían como Khemsa puidera arrastrar o seu esnaquizado corpo desde aquel caos de rochas até o carreiro.

Impulsado por unha misteriosa forza, Conan desmontou e contemplou durante un momento o horríbel corpo desfigurado, consciente de que estaba a ser testemuña de algo milagroso, contrario ás leis da natureza. O rakhsha levantou a súa esnaquizada cabeza e os seus estraños ollos, que brillaban de dor ante a proximidade da morte, pousáronse en Conan e recoñecérono.

—Onde están? —preguntou.

A súa voz non era humana. Era unha especie de griñido chegado de alén da tumba.

—Regresaron ao seu maldito castelo de Yimsha —retrucou Conan polo baixo—. Levaron con eles a Devi.

—Irei cara a alí! —murmurou o home—. Penso seguilos! Mataron a Gitara. Acabarei con eles..., cos acólitos, cos Catro do Círculo Negro e co mesmo Mestre! Matareinos a todos!

Khemsa tentou arrastrar o seu mutilado corpo un pouco máis, mais nin sequera aquela afoutada vontade puido mover esa morea de carne e ósos que se mantiña con vida.

—Ségueos! —murmurou Khemsa vomitando sangue—. Ségueos!

—Iso penso facer. Fun buscar os meus afghulis, mais volvéronse contra min. Irei a Yimsha só. Recuperarei a Devi aínda que teña que destruír toda esa montaña coas miñas mans. Non pensei que o gobernador se atrevería a matar os meus homes cando raptei a Devi, mais semella que o fixo. Iso custaralle a cabeza. Ela xa non me serve como refén, pero...

—Que caia sobre eles a maldición de Yizil! —murmurou o rakhsha—. Vai! Eu... estou a morrer. Agarda... toma o meu cinto...

O moribundo tentou furgar entre os seus farrapos coas mans trémulas e Conan, comprendendo o que trataba de facer, agachouse e quitoulle un cinto de aspecto estraño.

—Segue a veta dourada a través do abismo —murmurou Khemsa, sen que Conan entendese o significado das súas palabras—. Usa o cinto. Regaloumo un sacerdote estixio. Hache axudar, aínda que a min falloume ao final. Rompe a esfera de cristal. Ten moito coidado coas transmutacións do Mestre... Eu marcho con Gitara..., está a agardar por min no inferno. Ya Skelos yar!

Khemsa morreu cun último berro.

Conan ollou para o cinto. O pelo negro co que o teceran non era de cabalo. O cimmerián estaba convencido de que eran cabelos de muller. Entre o pelo brillaban unhas xoias diminutas que xamais vira. A fibela dourada tiña unha forma estraña. Parecía a cabeza afiada dunha serpe. Conan estremeceuse e volveuse, disposto a lanzar o cinto ao precipicio, mais tivo un momento de dúbida e por último cinguiuno ao seu talle, baixo o cinto bakhariota que usaba normalmente. A continuación, montou no seu cabalo e retomou a marcha.

O sol ocultouse tras as rochas. Conan seguiu subindo polo carreiro, baixo a enorme sombra que proxectaban as pendentes rochosas como un manto azul sobre os vales e barrancos. Non faltaba moito para chegar á cima cando, ao aproximarse á aresta dunha rocha, ouviu troupeleo de cascos de cabalo. Non deu a volta. O carreiro era tan estreito que o animal non sería quen de facelo. Seguiu cabalgando e, ao bordear a aresta, desembocou nun carreiro un pouco máis ancho. Un coro de laios ameazadores estourou nos seus ouvidos, á vez que un brazo que sostiña unha cimitarra se dispuña a caer sobre a súa cabeza. Conan detivo o brazo levantado do xinete, mentres que o seu corcel facía retroceder o cabalo do outro.

—Kerim Ya! —exclamou Conan cos ollos botando chispas.

O turaniano non loitou. Os dous individuos atopábanse sobre os cabalos, case ombreiro con ombreiro. Os dedos de Conan apertáronse sobre o brazo armado. Detrás de Kerim Ya había un grupo de enxoitos irakzais dacabalo. Tiñan mirada de lobo, pero parecían inseguros por mor do estreito do carreiro e da proximidade do precipicio que había ás súas costas.

—Onde está a Devi? —quixo saber Kerim Ya.

—Que che importa a ti iso, espía hyrkaniano? —dixo Conan cun gruñido.

—Sei que a tes no teu poder —retrucou Kerim Ya—. Dirixíame ao norte con algúns dos meus homes cando uns inimigos nos emboscaron no desfiladeiro de Shalizah. Moitos dos meus morreron e os outros fuximos como chacais polas montañas. Cando logramos desfacernos dos nosos perseguidores, viramos ao oeste, ao desfiladeiro de Amir Jehun, e esta mañá atopamos un wazuli que andaba perdido polas montañas. Toleara, mais tirei datos importantes das súa incoherencias antes de que morrese. Souben que era o único sobrevivente dun grupo que seguiu un xefe afghuli e unha muller kshatriya cativa até unha foz situada detrás da aldea de Khurum. Falou moito sobre un home de turbante verde ao que derrubou o afghuli, mais cando foi atacado polos demais wazulis que o perseguían, esmagounos coa súa maxia en forma tal que caeron como se fosen nubes de lagostas derrubadas polo trebón.

»Non sei como fuxiu ese home —engadiu— e tampouco el sabía como o fixera, mais polo que dixo souben que Conan de Ghor estivera en Khurum coa súa nobre prisioneira. Logo, mentres cabalgabamos polas montañas, atopamos unha rapariga galzai que levaba un pelello de auga, que nos contou que a espira e violara un xigante estranxeiro vestido con roupa de xefe afghuli. Dixo ademais que lle entregara a súa roupa a unha muller vendhya que o acompañaba. E finalmente engadiu que vos dirixiades ao oeste.

Kerim Ya non considerou necesario explicar que se dirixía á súa cita coas esperadas tropas de Secunderam, cando atopou o camiño bloqueado por montañeses hostís. A ruta do val de Gurashah, a través do desfiladeiro de Shalizah, era máis longa que a do desfiladeiro de Amir Jehun, mais esta última atravesaba parte do país afghuli, que Kerim Ya desexaba evitar até contar cun exército. Con todo, ao atopar bloqueado o camiño de Shalizah, seguira a ruta prohibida até que tivo noticias de que Conan aínda non chegara a Afghulistán coa súa prisioneira. Isto obrigouno a virar ao sur e a avanzar ás présas, coa esperanza de bater co cimmerián nas montañas.

—Será mellor que me digas onde está a Devi —suxeriu Kerim Ya.

—Se un dos teus cans dispara unha soa frecha, heite guindar de cabeza por ese abismo —ameazou Conan—. De todos os xeitos, matarme non che serviría de nada. Séguenme cincocentos afghulis e se se decatan de que os enganaches, hante esfolar. Doutra banda, a Devi non está no meu poder. Está en mans dos Adiviños Negros de Yimsha.

—Por Tarim! —maldiciu Kerim Ya polo baixo, perdendo a compostura e o porte elegante durante un instante—. Khemsa...

—Khemsa morreu —dixo Conan cun gruñido—. Os seus mestres enviárono ao inferno. E agora, aparta do meu camiño. Estaría encantado de matarte se tivese tempo, mais teño présa por chegar a Yimsha.

—Irei contigo —dixo o turaniano subitamente.

Conan soltou unha gargallada.

—Seica pensas que confío en ti, can hyrkaniano?

—Non che pido que o fagas —retrucou Kerim Ya—. Os dous queremos a Devi. Coñeces as miñas razóns. O rei Yezdigerd desexa anexionar o reino da Devi ao seu imperio e tela a ela mesma no seu harén. Eu coñecinte cando eras atamán nas estepas kozakas, polo que sei das túas ambicións. Queres saquear Vendhya e obter un bo rescate por Yasmina. Ben, deixemos de lado o noso problema persoal durante un tempo, unamos as nosas forzas e tratemos de rescatar a Devi de mans dos Adiviños. Se temos éxito e vivimos, pelexaremos para ver quen queda con ela.

Conan asentiu coa cabeza, á vez que soltaba o brazo do turaniano.

—De acordo —dixo—. E os teus homes?

Kerim Ya volveuse cara aos silenciosos irakzais e faloulles brevemente:

—Este xefe e mais eu imos a Yimsha loitar contra os bruxos. Vides connosco ou ficades aquí para que os afghulis que o perseguen vos exterminen?

Os guerreiros mirárono e nos seus ollos reflectiuse un tremendo fatalismo. Estaban condenados e sabíano. Sabíano desde que as frechas dos seus atacantes dagozai os expulsaran do desfiladeiro de Shalizah. O grupo era demasiado pequeno como para abrirse paso desde as montañas até as aldeas da fronteira sen a axuda do hábil turaniano. Posto que xa se consideraban perdidos, responderon do único xeito en que pode facelo un moribundo:

—Iremos contigo e morreremos en Yimsha.

—Entón partamos xa, en nome de Crom —rosmou Conan, que ollaba impaciente a feble luz do solpor—. Perdemos un tempo precioso.

Kerim Ya fixo retroceder o seu cabalo saíndo de onde se atopaba, entre o muro rochoso e o cabalo de Conan, envaiñou a súa espada e fíxolle dar a volta coidadosamente ao seu corcel. O grupo de homes comezou a avanzar o máis rápido que puido polo estreito carreiro. Chegaron ao curuto situado a un quilómetro ao leste do lugar no que Khemsa detivera o cimmerián e a Devi. O camiño que percorreran era perigoso, mesmo para os homes das montañas, e por iso Conan o evitara cando ía con Yasmina, aínda que Kerim Ya, que o seguía, tomouno, supondo que o bárbaro tamén o fixera. Mesmo Conan suspirou aliviado cando os cabalos se afastaron do bordo do precipicio. Os homes avanzaron como fantasmas polo reino das sombras.

VIII
Yasmina coñece o terror extremo

Yasmina non tivo tempo máis que para soltar un berro en canto a envolveu o remuíño carmesí, que a separou do seu protector cunha forza abraiante. Berrou unha vez e despois xa non tivo forzas para volvelo facer. Tiña a impresión de estar cega, xorda e muda, e de carecer de calquera outro sentido por mor da terríbel corrente de ar que a rodeaba. Tiña a estarrecedora sensación de acharse a unha tremenda altura, ascendendo a unha enorme velocidade e de que todos os seus sentidos tolearan. Logo chegaron a vertixe e o esquecemento.

Cando recuperou o coñecemento aínda notaba un vestixio daquelas sensacións. Berrou con desespero, pois sentía que o seu corpo estaba a realizar un voo cara ao infinito, alleo á súa vontade. Os seus dedos tocaron unha suave tea e após un instante tivo unha agradábel sensación de estabilidade. Entón esculcou o que a rodeaba.

Estaba deitada sobre unha tarima cuberta de veludo negro. Esta achábase no fondo dunha enorme estancia ateigada de tapices que representaban uns dragóns dun realismo noxento. Polo visto non había xanelas nin portas, aínda que ben podían estar ocultas baixo os tapices. Yasmina non puido distinguir de onde procedía a tenue luz que alumaba o salón. O misterio parecía reinar no lugar, inzado de sombras e estrañas formas nas que a rapariga non percibiu o menor movemento, aínda que lle produciron un terror infinito.

Os seus ollos pousáronse en algo tanxíbel. Tratábase dun home sentado noutra tarima máis pequena, situada a poucos metros de distancia, que a miraba fixamente. A súa longa túnica de veludo negro bordada en ouro envolvíao e ocultáballe o corpo enteiro. Tiña as mans ocultas nas anchas mangas. Levaba un gorro de veludo na cabeza. O seu rostro reflectía calma e placidez, e os seus ollos brillantes eran lixeiramente oblicuos. Non moveu nin un só músculo mentres enxergaba a moza e a súa expresión non mudou ao ver que Yasmina recuperaba o coñecemento.

Yasmina sentiu que o terror lle xeaba o sangue. Incorporouse apoiándose en ambos os cóbados e mirou con medo o descoñecido.

—Quen es? —preguntou e notou que o ton da súa voz soaba metálico e estraño.

—Son o Mestre de Yimsha.

A voz do home era plástica e estridente como a badalada da campá dun templo.

—Para que me trouxeches aquí? —preguntou Yasmina.

—Non me buscabas?

—Se es un dos Adiviños Negros... si! —retrucou axiña a moza, convencida de que o home podía ler os seus pensamentos.

—Querías que os salvaxes fillos das montañas se volvesen contra os Adiviños de Yimsha! —dixo o Mestre cun sorriso—. Lino na túa mente, princesa. Na túa mente humana chea de mesquiños soños de odio e vinganza.

—Mataches o meu irmán! —berrou Yasmina cunha mestura de cólera e horror—. Por que o perseguiches? Nunca che fixo dano. Os sacerdotes din que os Adiviños están moi por riba dos asuntos humanos. Por que destruíches o rei de Vendhya?

—Como pode entender un ser humano corrente os motivos dun Adiviño? —respondeu con calma o Mestre—. Os meus acólitos dos templos de Turan, que son os segundos sacerdotes despois dos de Tarim, pedíronme que obrase en favor de Yezdigerd. Por motivos persoais, dixen que si.

»Como podería explicar as miñas razóns místicas para que as comprendese o teu pobre intelecto? Xamais o entenderías.

—Só entendo isto: que o meu irmán morreu!

Polas fazulas da moza escorregaron unhas bágoas de rabia e de dor. Axeonllouse e fitou o Mestre cos ollos botando chispas.

—Así foi como o quixo Yezdigerd —respondeu o Mestre coa mesma calma—. Durante un tempo quixen satisfacer as súas ambicións.

—Seica Yezdigerd é o teu vasalo?

Yasmina trataba de manter inalterábel o seu ton de voz. Acababa de sentir que un dos seus xeonllos tocaba algo duro e simétrico baixo un pregamento de veludo. Cambiou coidadosamente de posición movendo unha man baixo a dobrez.

—Acaso o can que lambe un óso podre no patio do templo é vasalo dos deuses? —preguntou o Mestre pola súa banda.

O home non parecía decatarse do que estaba a facer Yasmina. Ocultos polo veludo, os dedos da moza agarraron o que estaba segura que era a empuñadura dunha daga. Despois inclinou a cabeza para que o mestre non vise a expresión de triunfo que lucía nos seus ollos.

—Estou canso de Yezdigerd —dixo o Mestre—. Agora dedícome a outros entretementos... Ah!

Yasmina saltou como un gato da selva mentres deitaba un berro feroz e atacou o home coa daga na man e unha forza salvaxe.

Logo cambaleou e caeu ao chan, desde onde mirou o home da tarima. Este non se movera. O sorriso enigmático non se borrara do seu rostro. Yasmina ergueu unha man e mirouna abraiada, tremendo. A moza viu que os seus dedos non suxeitaban unha daga, senón un ramo de lotos dourados, cuxos gomos esmagados colgaban murchos desde o talo.

Yasmina deixou caer o ramo ao chan como se fose unha serpe e afastouse axiña de onde se achaba o seu verdugo. Regresou á súa propia tarima porque considerou que era máis digno dunha raíña colocarse naquel lugar que arrastrarse polo chan ante os pés dun feiticeiro. Mirouno con medo desde alí, agardando a reacción do Mestre. Mais el non se moveu.

—Toda a substancia é unha para quen posúe a chave do cosmos —dixo o Mestre enigmaticamente—. Para un adepto nada é inmutábel. Os gomos de aceiro florecen en xardíns sen nome e as espadas-flores brillan á luz da lúa a vontade.

—Es un demo —dixo a rapariga saloucando.

—Eu non! —retrucou o Mestre sorrindo diabolicamente—. Nacín neste planeta hai moito tempo. Algunha vez fun un home normal, mais non perdín todos os meus atributos humanos nos meus infinitos séculos de existencia. Un ser humano iniciado na maxia negra é superior a un diaño. A miña orixe é humana, mais goberno sobre os demos. Viches os Señores do Círculo Negro e ficarías enormemente abraiada se soubeses desde que reino remoto acudiron á miña chamada e de que condena os protexo cun cristal máxico e con serpes douradas.

Fixo unha pausa e despois engadiu, sen abandonar o seu sorriso de diaño:

—Mais só eu goberno sobre eles. Ese estúpido de Khemsa creuse poderoso..., pobre parvo...!, rompendo portas materiais e atravesando o ar coa súa amante, de outeiro en outeiro. Con todo, de non ser destruído o seu poder, talvez chegase a igualar o meu.

O Mestre volveu rir e continuou:

—E ti, pobriña! Planeando enviar un peludo xefe dos outeiros a invadir Yimsha! Pero desde que caíches nas súas mans as cousas desenvolvéronse igual que se eu mesmo as planease. E lin na túa mente infantil a intención de seducilo cos teus encantos femininos para así acadar os teus propósitos. No entanto e, aínda tendo en conta a túa estupidez, es unha muller fermosa. Desexo conservarte como escrava.

A filla de mil orgullosos emperadores abriu a boca, abraiada e furiosa pola declaración do Mestre.

—Non te atreverás!

A gargallada burlona do home produciulle o mesmo efecto que un lategazo sobre os seus ombreiros espidos.

—Seica non se atreve o rei a pisar un verme no camiño? Pequena estúpida. Non entendes que para min o teu orgullo real non é máis que palla que arrastra o vento? Eu, que coñecín os beixos das raíñas do inferno! Xa viches como trato os rebeldes!

Asustada e aparvada, a rapariga aniñouse na tarima cuberta de veludo. A luz debilitouse e o ambiente adquiriu un aspecto máis fantasmagórico. O rostro do Mestre tornouse sombrizo.

—Xamais me someterei a ti! —exclamou a moza coa voz trémula, mais chea de resolución.

—Halo facer —respondeu o Mestre cunha convicción terríbel—. O medo e a dor hanche ensinar. Castigareite cunha crueldade que fará tremer cada átomo do teu corpo até que te convertas en cera moldeábel nas miñas mans. Coñecerás unha disciplina que non coñeceu xamais muller ningunha, até que a máis trivial das miñas ordes sexa para ti como a inalterábel vontade dos deuses. E en primeiro lugar, para castigar o teu orgullo, viaxarás no tempo e serás testemuña de todas aquelas formas polas que pasaches. Yil a khosa!

Despois de que o Mestre pronunciase estas palabras, a estancia comezou a virar ante os ollos aterrorizados de Yasmina. Puxéronselle os pelos de punta e sentiu como a lingua se lle pegaba ao padal. Nalgún lugar soou un terríbel gong. Os dragóns dos tapices brillaron cun lume azulado e despois esvaéronse. O Mestre na súa tarima non era máis que unha sombra informe. A tenue luz deu paso a unha profunda escuridade, mesta, case tanxíbel, que latexaba con estrañas radiacións. Yasmina xa non vía o Mestre. Non vía nada. Tiña a estraña sensación de que as paredes e o teito se afastaban dela.

Nalgún lugar algo comezou a brillar como un lucecú que cobraba movemento ritmicamente. Pronto se converteu nunha bóla dourada e, ao agrandarse, a súa luz volveuse máis intensa e ardeu como unha labarada branca. De súpeto estoupou, enchendo a escuridade con brancas faíscas que non iluminaban as sombras. Pero había unha feble luminosidade, como se quedase unha impresión no cuarto, que revelou un esvelto talo que nacía nas sombras do chan. Baixo a mirada arrepiada da rapariga, o talo ascendeu e cobrou forma. Apareceron gomos, follas anchas e grandes flores negras e velenosas que colgaban sobre a súa cabeza. Yasmina encolleuse máis sobre a tarima de veludo. No ambiente aboiaba un perfume sutil. Era o loto negro que medraba nas selvas prohibidas de Khitai.

As anchas follas zumegaban vida maligna. As flores inclináronse cara a ela como entidades vivas. Parecían cabezas de serpe recortadas contra a mesta escuridade, que se erguían sobre ela cobrando un aspecto estarrecedor. Yasmina tentou recuar ao percibir o aroma embriagador e fixo un esforzo por afastarse da tarima. Logo agarrouse a ela como se fose o seu único medio de salvación. Berrou estarrecida e agarrou o veludo, mais sentiu que este rachaba entre os seus dedos. Tivo a sensación de que a estabilidade e a cordura a abandonaban por completo. Era como un átomo sensíbel arrastrado cara a un baleiro xeado por un forte vento que ameazaba extinguir a pouca vida que lle quedaba, como se fose unha candea apagada baixo o temporal.

Daquela mesturouse cun milleiro de átomos de vida por medio de impulsos e movementos cegos e logo volveu emerxer como individuo consciente, virando nunha espiral infinita de diferentes vidas.

No medio dunha brétema de terror, reviviu todas as súas vidas anteriores e volveu encarnarse en todos os corpos que transportaran o seu ego a través do tempo. Volveu magoar os pés no longo camiño da vida que a levaba ao doloroso pasado inmemorial. Máis aló dos albores do tempo Yasmina encolleuse, tremendo, en selvas primordiais, perseguida por terríbeis animais de presa. Afundiuse espida en arroceiras e pantanos e loitou contra enormes aves acuáticas por capturar o precioso gran. Traballou xunto aos bois arando a terra e viviu en cabanas primitivas terribelmente incómodas.

Viu estoupar en chamas cidades amuralladas e fuxiu berrando dos verdugos. Camiñou espida, desangrándose sobre as areas ardentes, impulsada polo látego do mercador de escravos e coñeceu o contacto de mans brutais sobre a súa carne atormentada. Berrou baixo o látego e tratou de resistirse, louca de horror, ás mans que a forzaban sen remedio a apoiar a cabeza sobre o cepo do cadafalso.

Coñeceu a dor do nacemento e a amargura do amor traizoado. Sufriu todas as humillacións e inxustizas que o home lle inflixiu á muller a través dos séculos e aturou o desprezo e a maldade doutras mulleres. Mais nesa viaxe no tempo Yasmina era consciente de que era a Devi. Era todas as mulleres que fora e ao mesmo tempo seguía a ser Yasmina.

A súa vida mesturábase con outras vidas nun caos espantoso, cada unha delas coa súa carga de vergoña e de dor, até que ouviu a súa propia voz berrando feble, como un doloroso queixume que resoaba con mil ecos diferentes a través dos tempos.

Daquela espertou. Achábase sobre a tarima cuberta de veludo que había no misterioso cuarto.

Baixo a agrisada luz fantasmagórica volveu ver a tarima e a enigmática figura sentada sobre ela. A cabeza encapuchada estaba inclinada e os ombreiros apenas se distinguían na escuridade. Yasmina non distinguía claramente todos os detalles, mais a capucha que substituíra o gorro de veludo espertou nela unha estraña inquietude. Ao esculcar o Mestre, ficou estarrecida. Tiña a sensación de que non era o Mestre quen ocupaba a tarima nese instante.

A figura púxose en pé. Inclinouse sobre ela e estendeu os longos brazos cubertos polas amplas mangas. Yasmina loitou contra aqueles brazos, incapaz de pronunciar unha soa palabra, sorprendida pola dura delgadeza daqueles membros. A cabeza encapuchada tamén se inclinou sobre ela e Yasmina deitou un berro de terror. Uns brazos osudos rodearon o seu fermoso corpo. Desde a carrapucha asomaba un rostro morto e desintegrado que a ollaba..., un rostro que parecía un pergamiño podrecido pegado a un cranio esnaquizado.

Yasmina volveu berrar e entón as enormes e noxentas mandíbulas achegáronse aos seus beizos e ela perdeu o coñecemento...

IX
O castelo dos bruxos

O sol estaba a erguerse xa sobre os brancos curutos dos montes Himelios. Un grupo de xinetes detívose ao pé dunha enorme costa e ollou para arriba. Alí, por riba deles, víase unha torre saíndo da mesma aba da montaña. Máis arriba brillaban os muros dun edificio máis grande, preto da liña onde a neve comezaba a cubrir o cumio do Yimsha. A paisaxe parecía irreal: as abas púrpura subían cara ao fantástico castelo e a branca cima resplandecente recortábase contra o ceo azul.

—Deixaremos os cabalos aquí —dixo Conan cun griñido— É máis seguro subir esa aba traizoeira a pé. Ademais, os animais están esgotados.

O cimmerián baixou do cabalo dun chouto. O negro corcel mantíñase en pé coas patas dianteiras separadas e a cabeza baixa. Cabalgaran durante toda a noite e comeran o pouco que quedaba nas alforxas. Só se detiveran para darlles de comer aos animais os poucos restos de comida que quedaban.

—Esa primeira torre é a dos acólitos dos Adiviños Negros —dixo Conan—. Polo menos, iso di a xente. Cans de presa dos seus amos... bruxos menores. Non deixarán de vixiarnos mentres escalamos o outeiro.

Kerim Ya ollou para a montaña e logo para o camiño polo que viñeran. O turaniano buscou en balde algún indicio ou movemento que advertise da presenza de seres humanos naqueles labirintos rochosos. Evidentemente, os afghulis perderan o rastro do seu xefe durante a noite.

—En marcha.

Ataron os cabalos e iniciaron o ascenso sen máis palabras. Non había lugares onde pórse a cuberto. A pendente estaba inzada de rochas que non eran grandes dabondo como para ocultar un home. Mais, así e todo, servían en certo xeito de protección.

O grupo aínda non dera cincuenta pasos cando unha silueta que griñía furiosa saltou desde unha rocha. Era un dos fracos cans salvaxes que infestaban as aldeas das montañas. O animal tiña os ollos vermellos e as mandíbulas cheas de escumallos. Conan avanzaba diante do grupo, mais o animal non o atacou. Pasou ao seu carón con rapidez e abalanzouse sobre Kerim Ya. O turaniano esquivouno e o can caeu sobre o irakzai que viña detrás del. O home berrou e ergueu un brazo, que foi esnaquizado inmediatamente polos cabeiros da fera. Nunha décima de segundo, unha ducia de espadas curvas mataron a besta. Con todo, até que non estivo completamente esnaquizado, o espantoso animal non deixou de trabar os homes.

Kerim Ya vendou a ferida do guerreiro, mirouno fixamente durante un momento e logo deu media volta sen pronunciar unha soa palabra. Achegouse a Conan e ambos os dous homes retomaron o ascenso en silencio.

Após un instante, Kerim Ya falou:

—Resulta estraño atopar un can de aldea neste lugar.

—Por aquí non hai desperdicios de ningunha clase —rosmou Conan.

Ambos os dous viraron a cabeza para mirar cara ao guerreiro ferido que avanzaba tras deles, xunto cos seus camaradas. A suor cubríalle o rostro escuro, no que se debuxaba un aceno de dor. Logo, os dous homes miraron en dirección á torre de pedra que se erguía por riba deles.

Unha tensa quietude reinaba nas alturas. Nin a torre nin o estraño edificio en forma de pirámide que había máis arriba amosaban sinais de vida. Mais os homes subían como se estivesen a camiñar sobre o bordo dun precipicio.

Atopábanse a un tiro de frecha da torre cando algo caeu repentinamente do ceo. Pasou tan preto de Conan que este sentiu o vento que producían as súas enormes ás. No entanto, foi un irakzai quen cambaleou e caeu coa xugular aberta. Un falcón con ás que parecían vernizadas en aceiro pasou co peteiro ganchudo cheo de sangue, á vez que Kerim Ya lle disparaba unha seta. O paxaro caeu en picado, mais ninguén viu onde.

Conan inclinouse sobre o guerreiro ferido polo paxaro, mais o home xa estaba morto. Ninguén dixo ren. Era inútil dicir que xamais se vira que un falcón matase un home. A cólera comezou a espertar na alma salvaxe dos fatalistas irakzais. Uns dedos peludos apertáronse sobre os arcos e os homes miraron con sede de vinganza a torre que os inquietaba co seu silencio.

Mais o seguinte ataque chegou moi rapidamente. Todos o viron... Era unha branca nube de fume de forma redonda, que oscilou sobre a torre e logo rodou pendente abaixo na súa dirección. Outras bólas de fume seguiron a primeira. Parecían simples e inofensivos globos de escuma, mais Conan fíxose a un lado para evitar o contacto coa primeira. Detrás del, un irakzai deu un salto para adiante e afundiu a súa espada na estraña bóla. Inmediatamente unha explosión sacudiu a montaña. Produciuse unha labarada cegadora e a bóla desapareceu, pero do curioso guerreiro só ficaron unha morea de ósos calcinados. A súa man aínda aferraba a empuñadura da espada, mais a folla de aceiro desaparecera, fundírase, destruída por aquela terríbel calor. Con todo, os homes que se achaban a carón da vítima non sufriran ningunha ferida, agás a cegueira momentánea producida polo súbito fulgor da explosión.

—O aceiro fainas estoupar! —berrou Conan—. Coidado..., aí veñen!

A pendente que había enriba deles estaba cuberta case completamente de esferas rodantes. Kerim Ya tensou o arco e disparou unha frecha cara á masa, que estourou en chamas. Os homes seguiron o seu exemplo e durante os minutos seguintes foi como se unha treboada alagase a aba da montaña, enchéndoa de raios e de chamas. Cando todo acabou, quedaban poucas frechas nas alxabas dos guerreiros.

Seguiron ascendendo polo terreo calcinado e ennegrecido nalgúns puntos, a rocha convertérase en lava por mor da explosión daquelas bombas diabólicas.

Achábanse a un tiro de frecha da silenciosa torre e despregáronse en liña, cos nervios en tensión, preparados para enfrontar calquera horror que descendese sobre eles.

Na torre apareceu unha figura cun corno de bronce de tres metros de longo. O seu estridente bramido resoou nas montañas con mil ecos, como se se tratase das trompetas do Xuízo Final. Axiña a mesma terra lle deu resposta. O terreo tremeu baixo os pés dos invasores e desde as profundidades subterráneas xurdiron sons estraños.

Os irakzais berraron recuando como bébedos sobre a abrupta ladeira e Conan, cos ollos lanzando lóstregos, correu adiante, coitelo en man, e foi directamente cara á porta que había no muro da torre. Por enriba del ouviuse máis unha vez o enorme corno, que soou como unha burla cruel. Kerim Ya tensou o arco e disparou unha frecha.

Só un turaniano era quen de efectuar un disparo así. O ruxido do corno cesou inmediatamente e no seu lugar ouviuse un prolongado berro de dor. A figura vestida de verde que estaba na torre cambaleou agarrando a longa seta que lle sobresaía do peito e acto seguido caeu do outro lado do parapeto. O enorme corno ficou pendurado do bordo e outra figura vestida de verde correu para collelo, berrando con horror. O turaniano disparou outra frecha e ouviuse un ouveo de morte. Ao caer o segundo acólito, empurrou o corno co cóbado e o longo instrumento estampouse contra as rochas que había máis abaixo.

Conan percorrera a distancia que o separaba da torre a tal velocidade que, moito antes de se apagaren os ecos da caída do corno, xa estaba a tentar derrubar a porta. Advertido polo seu instinto salvaxe, retrocedeu subitamente no preciso instante en que caía desde arriba unha enorme cantidade de chumbo derretido. Mais un segundo despois volveu atacar os paneis con anovada furia. Animábao o feito de que os seus inimigos tivesen que recorrer a armas deste mundo. A bruxaría dos acólitos era limitada. Os seus recursos máxicos tiñan que se esgotar en calquera momento.

Kerim Ya subía ás présas pola aba e os seus homes seguíano con grande entusiasmo. A medida que avanzaban seguían disparando.

A enorme porta de teca cedeu baixo o furioso ataque do cimmerián, que mirou cara ao interior agardando o peor. Nese instante estaba a contemplar unha estancia circular na que había unha escaleira de caracol. Do outro lado da sala había outra porta desde a que se vía a aba da montaña... e as costas de media ducia de siluetas verdes que fuxían a fume de carozo.

Conan soltou un berro e entrou na torre, pero máis unha vez o seu instinto fíxoo retroceder xusto cando caía ao chan un enorme bloque de pedra, no mesmo lugar no que estivera el un segundo antes. Logo correu arredor da torre, dándolle ordes aos seus seguidores.

Os acólitos evacuaran a súa primeira liña de defensa. Cando Conan rodeou finalmente a torre, viu as súas túnicas averdadas flotando ao vento na montaña. Iniciou a caza, arquexando con sede de sangue, mentres Kerim Ya e os irakzais o seguían.

A torre erguíase no bordo inferior dunha estreita planicie cuxa inclinación apenas era perceptíbel. A uns centos de metros de distancia, a planicie terminaba de súpeto nun precipicio que non se vía desde a parte baixa da montaña. Os acólitos saltaran ao interior daquel abismo sen reducir aparentemente a velocidade da súa carreira. Os seus perseguidores viron flotar as túnicas verdes, que desapareceron rapidamente naquel lugar.

Poucos minutos despois, Conan, Kerim Ya e os irakzais achábanse sobre o bordo do abismo que os separaba do castelo dos Adiviños Negros. Tratábase dun barranco cortado a pico que se estendía en todas as direccións, ao parecer rodeando a montaña. Mediría aproximadamente uns catrocentos metros de ancho por cento cincuenta metros de profundidade. E de bordo a bordo flotaba unha brétema estraña, translúcida e brillante.

Conan mirou para abaixo e soltou un griñido. Aos seus pés, movéndose sobre o relucente fondo que brillaba como a prata, viu as siluetas verdes dos acólitos. Estas estaban un tanto esvaídas, como se estivesen baixo a auga. Avanzaban en fila india en dirección á parede de en fronte.

Kerim Ya colocou unha frecha no seu arco e disparou. Mais cando o dardo penetrou na estraña brétema que enchía o abismo, pareceu perder forza e dirección, e desviouse do seu curso.

—Se eles baixaron, tamén nós poderemos facelo! —dixo Conan mentres Kerim Ya miraba a súa frecha cheo de abraio—. Vinos hai un momento neste mesmo lugar...

Aguzando a vista, distinguiu de lonxe algo brillante. Era como unha febra dourada que cruzaba o canón. Os acólitos parecían seguir aquela senda. Conan lembrou inmediatamente as estrañas palabras de Khemsa: «Sigue a veta dourada!» Ao agacharse descubriu unha fina veta de ouro brillante sobre o bordo, que ía desde unha formación rochosa até o extremo e continuaba até o fondo prateado do val. E descubriu algo máis que antes non conseguira distinguir por mor da luz que se reflectía: a veta dourada seguía unha estreita rampla que se afundía no barranco, con banzos para descender.

—Deberon de baixar por aquí —dixo Conan a Kerim Ya—. Non son paxaros! Seguirémolos...

Nese momento, o home a quen trabara o can lanzou un berro terríbel e saltou sobre Kerim Ya, ensinando os cabeiros, igual que un animal rabioso. O turaniano, rápido como un felino, saltou a un lado e o tolo caeu de cabeza no precipicio. Os demais correron cara ao bordo e mirárono atónitos. O tolo non caeu normalmente. Descendeu con suavidade, como se flotase en augas profundas. Os seus membros movíanse como os dun home que tentase nadar e o seu rostro estaba completamente azul. Por último, o seu corpo tocou levemente o fondo brillante.

—Neste abismo reina a morte —dixo Kerim Ya—. Que facemos agora, Conan?

—Oh! —respondeu o cimmerián facendo un aceno—. Eses acólitos son seres humanos. Se a brétema non os matou a eles, tampouco me matará a min.

Axustou o cinto e tocou coas mans o que lle regalara Khemsa. Conan bosquexou un sorriso. Esquecera ese cinto. Con todo, a morte pasara tres veces ao seu carón e tocara finalmente outra persoa.

Os acólitos xa alcanzaran a parede oposta e subían por ela como enormes moscas verdes. Conan comezou a descender cautelosamente pola rampla, apoiando un pé no primeiro banzo. A nube rosada tocou os seus nocellos e foi ascendendo a medida que el baixaba. A bruma chegoulle aos xeonllos, coxas e cintura. Conan sentíase como se fose a pesada néboa dunha noite cargada de humidade. Ao tocar o seu queixo dubidou e logo seguiu descendendo. A súa respiración cesou subitamente. Sentiu que unha estraña presión gravitaba sobre as súas costelas, afogándoo. Cun esforzo frenético por conservar a vida, volveu subir. Asomou a cabeza á superficie e encheu os pulmóns de ar.

Kerim Ya inclinouse cara a el e faloulle, mais Conan non o escoitou nin lle fixo caso. Teimudo e lembrando todo o que lle dixera Khemsa ao morrer, o cimmerián buscou a veta dourada e descubriu que se desviara dela ao descender. Na rampla había unha serie de ocos para apoiar as mans. Colocándose directamente sobre a veta, comezou a descender máis unha vez. A rosada bruma rodeouno. Agora a súa cabeza estaba baixo a nube, mais podía respirar ar puro. Por riba del viu os seus compañeiros, que o miraban. Os seus rostros aparecían borrosos a causa do halo que aboiaba sobre a súa cabeza. Fíxolles un aceno para que o seguisen e descendeu rapidamente sen agardar a ver se o obedecían.

Kerim Ya envaiñou a espada sen dar un chío e seguiuno. Os irakzais, que tiñan máis medo de quedar sós que dos horrores que puidesen atopar alí abaixo, tamén foron detrás do seu xefe. Todos os homes seguiron a veta dourada, tal e como fixera o cimmerián.

Unha vez no fondo do barranco, avanzaron sobre un terreo nivelado e brillante, sempre seguindo a veta. Era como se camiñasen por un túnel invisíbel. Sentían que a morte os rodeaba, por arriba e desde os lados, mais non os tocaba.

A veta dourada ascendía por unha rampla semellante que había na parede pola que desapareceran os acólitos e, acto seguido, Conan e o seu grupo seguíronos con todos os nervios en tensión, sen saber que os agardaba entre os saíntes rochosos que marcaban o bordo do precipicio.

Alí agardaban por eles os acólitos vestidos de verde, con coitelos nas mans. Talvez alcanzaran os límites aos que se podían retirar. Se cadra, o cinto estixio que rodeaba a cintura de Conan fora a causa de que a maxia daquela xente fracasase por completo. Ou talvez fora tamén o coñecemento dunha morte imposíbel o que os fixera saltar desde as rochas cos ollos brillantes e os coitelos nas mans, recorrendo a armas materiais como medida desesperada.

Alí, entre os cabeiros rochosos do bordo do precipicio, non se libraba unha loita contra a maxia. Era unha batalla de aceiro, onde se fería e se derramaba sangue de verdade.

Un irakzai morreu desangrado entre as rochas, mais todos os acólitos caeron, decapitados ou coas entrañas ao ar sobre o chan prateado que brillaba aos seus pés.

Entón os conquistadores limparon o sangue e a suor que lles cubría os ollos e miráronse uns a outros. Conan e Kerim Ya mantíñanse en pé, xunto con catro irakzais.

Estaban entre as rochas que formaban o serrado bordo do precipicio e desde alí partía un carreiro lixeiramente inclinado cara a unha ancha escalinata formada por media ducia de banzos, situada a trinta metros de distancia e fabricada cun estraño material de cor verde xade. Os banzos, pola súa banda, levaban a unha especie de galería sen teito construída coa mesma pedra e sobre esta galería erguíase o castelo dos Adiviños Negros. Parecía estar tallado na mesma rocha da montaña. A arquitectura era impecábel, mais carecía de adornos. As súas xanelas enreixadas estaban encubertas por cortinas desde o interior. Non se vía nin o menor sinal de vida.

Ascenderon cautelosamente, como se estivesen a pisar a gorida dunha serpe. Os irakzais ían en silencio, convencidos de que se encamiñaban a unha morte segura. Mesmo Kerim Ya permanecía completamente mudo. Só Conan non parecía advertir que aquela invasión significaba unha monstruosa violación de todas as tradicións dese lugar sacro. El non era oriental e pertencía a unha estirpe que loitaba contra diaños e feiticeiros coa mesma furia que contra inimigos humanos.

O cimmerián subiu ás présas a brillante escalinata, atravesou a galería e dirixiuse directamente á enorme porta de teca con gonzos dourados que tiña diante. Botou unha rápida ollada á pirámide que se erguía por riba del. Logo estricou unha man, apoiouna sobre o tirador de bronce da porta e detívose cun sorriso endiañado debuxado no rostro. O tirador tiña a forma dunha serpe coa cabeza levantada sobre un pescozo arqueado. Conan sospeitou que aquela cabeza de metal podería cobrar vida en canto entrase en contacto coa súa man.

Golpeouna unha soa vez e o ruído metálico que produciu ao caer ao chan brillante non fixo diminuír as súas precaucións. Apartouna a un lado coa punta do seu longo coitelo e volveuse novamente cara á porta. Na torre reinaba un silencio absoluto. As abas da montaña perdíanse na brétema purpúrea e de lonxe víase un voitre que parecía estar suspendido no azul do ceo. Os homes que había ante a porta parecían pequenas manchas negras sobre o fondo verde da galería de xade.

O xeado vento azoutáballes o rostro. O coitelo de Conan espertou ecos durmidos ao golpear os paneis de teca. Bateu unha e outra vez, facendo saltar achas da madeira puída e arrincando as bandas de metal. Esculcou o interior a través da esnaquizada madeira, alerta e cauteloso como un lobo. Viu un amplo cuarto con puídos muros de pedra sen tapices e un chan de mosaico sen alfombras. O único mobiliario eran cadeiras de ébano e unha enorme tarima de pedra. Non había ninguén no cuarto. Ao fondo da sala víase outra porta.

—Deixa unha sentinela no exterior —dixo Conan cun griñido—. Eu vou entrar.

Kerim Ya nomeou un guerreiro para que ocupase o posto e os demais homes retrocederon até o centro da galería cos arcos preparados. Conan entrou no castelo, seguido do turaniano e dos outros tres irakzais. O home que quedara de sentinela cuspiu ao chan e rosmou algo inintelixíbel. De súpeto sentiu un sobresalto ao escoitar unha gargallada burlona.

Ergueu a cabeza e viu unha xanela aló arriba onde se recortaba unha silueta alta, vestida de negro e cuxa cabeza descuberta asentía lixeiramente ao miralo. Todo naquel home suxería burla e malevolencia. Veloz como un lóstrego, o irakzai tensou o arco e disparou. A frecha ascendeu e cravouse no peito cuberto pola túnica negra. O sorriso burlón non se borrou do rostro. O Adiviño arrincou o dardo do peito e guindouno contra o arqueiro, nun aceno de desprezo. O irakzai agachouse instintivamente e levantou un brazo. Os seus dedos fecháronse sobre a frecha.

Daquela soltou un ouveo. O dardo retorceuse na súa man. Volveuse flexíbel como se se fundise con ela. Tentou soltalo mais xa era tarde. Na man sostiña unha serpe que xa se lle envolvera no pulso. A terríbel cabeza atacou o brazo musculoso do home. Este volveu berrar cos ollos fóra das cuncas, como se estivese a contemplar unha espantosa visión, e o seu rostro arroibouse. Caeu de xeonllos sacudido por terríbeis convulsións e após uns segundos ficou completamente inmóbil.

Os homes que entraran no castelo deron media volta ao ouvir o berro. Conan dirixiuse cara á porta e logo detívose en seco. Aínda que non podía ver ren, sentiu como se ante el houbese un duro cristal colocado no mesmo limiar. Entón viu o irakzai deitado no chan cunha frecha cravada no brazo.

O cimmerián levantou o seu coitelo e atacou. Os demais homes ficaron pampos ao ver que daba golpes no ar, á vez que a súa folla soaba contra unha substancia dura. Conan non desperdiciou máis esforzos. Sabía que nin sequera a lendaria espada curva de Amir Khurum podería esnaquizar aquela cortina invisíbel. Explicoulle en poucas palabras ao turaniano o que ocorría e Kerim Ya encolleu os ombreiros, dicindo:

—Ben, se temos a saída bloqueada, debemos atopar outra. Entrementres, o noso obxectivo está por diante, non é?

O cimmerián rosmou algo e cruzou a sala en dirección á outra porta, coa sensación de estar a camiñar cara ao limiar da morte. Ao levantar o coitelo para esnaquizar a porta, esta abriuse silenciosamente como se o fixese por si mesma. Entrou nun enorme salón flanqueado por altas e brillantes columnas. A uns trinta metros de distancia da porta achábanse os anchos banzos de cor verde xade dunha escaleira que parecía o lado dunha pirámide. Pero entre el e o comezo da escaleira había un estraño altar brillante de cor negra. Catro enormes serpes douradas enroscaban as súas colas arredor do altar, coas cabezas no ar orientadas aos catro puntos cardinais como se fosen gardiáns dun fabuloso tesouro. Mais no altar, entre os curvados pescozos dos animais, só había un globo de cristal cheo dunha estraña substancia que semellaba fume, onde flotaban catro serpes douradas.

Ao ver aquilo, Conan lembrou algo. Logo detívose, porque nos banzos inferiores viu catro figuras vestidas de negro. Non os viu vir. Eran altos e enxoitos, e as súas cabezas de voitre movíanse ao unísono.

Un deles levantou o brazo dereito e a manga escorregou deixando ao descuberto a man..., mais non era unha man. Conan detívose, a pesar do seu desexo de seguir adiante. Acababa de tropezar contra unha forza moi diferente da maxia de Khemsa e non podía dar un só paso, aínda que comprobou que, se o desexaba, podía recuar. Os seus compañeiros tamén se detiveron e parecían aínda máis desamparados ca el, incapaces de moverse en ningunha dirección. O Adiviño que levantara o brazo fíxolle un aceno a un dos irakzai e o home avanzou cara a el como en transo, cos ollos fixos e sostendo a espada na man apenas cun fío de forza. Ao pasar a carón de Conan, este estendeu un brazo e tocoulle o peito para impedir que avanzase máis. O cimmerián era moito máis forte que o irakzai, até o punto de que en circunstancias normais resultaríalle moi sinxelo partirlle o espiñazo como se fose un ramallo. Mais nesa ocasión o seu musculoso brazo viuse apartado a un lado con toda facilidade e o irakzai seguiu avanzando como un autómata. Chegou até os banzos, axeonllouse e entregou a súa espada inclinando a cabeza. O monxe colleu a arma. O gume brillou como un lóstrego. Un segundo despois, a cabeza do irakzai caeu ao chan de mármore no medio dun charco de sangue.

A man deforme volveu moverse no ar e outro irakzai avanzou rixidamente cara á súa morte.

Cando o terceiro irakzai pasou xunto a Conan no seu camiño cara á morte, o cimmerián, coas veas das tempas a piques de estoupar polo esforzo de romper a barreira invisíbel que o retiña, advertiu de súpeto a presenza de invisíbeis forzas aliadas que cobraban vida no seu interior. Era unha revelación inesperada, mais tan poderosa que non dubidou do seu instinto. A súa man esquerda esvarou involuntariamente baixo o seu cinto bakhariota e agarrou o cinto estixio. Ao facelo, sentiu que unha nova forza alagaba todo o seu corpo. O desexo de vivir latexaba intensamente nel, acompañado dunha cólera sen límites.

O terceiro irakzai xa se convertera nun cadáver decapitado e o dedo do home de negro volvíase erguer cando Conan sentiu que rompía a barreira invisíbel. Un berro involuntario e fero xurdiu dos seus beizos ao saltar para diante cheo de furia. A súa man esquerda agarrou o cinto do bruxo igual que un home se agarra a un anaco de madeira para non afogar. Na súa man dereita brillaba a folla de aceiro do longo coitelo. Os homes que estaban nos banzos non se moveron. Contemplaban o espectáculo cunha expresión cínica. Se sentían algunha sorpresa, non a exteriorizaban en absoluto. Nese momento, Conan non se permitiu pensar no que podería acontecer de pórse ao alcance dos seus coitelos. O sangue latexaba nas súas tempas e unha nube de cor carmesí escurecíalle a vista. Sentía unhas ansias terríbeis de matar, de afundir o seu coitelo na carne e nos ósos dos seus inimigos.

Uns pasos máis e chegaría aos banzos nos que se achaban aqueles diaños. Respirou fondo e a súa furia aumentou, do mesmo xeito que a velocidade do seu ataque. Xa estaba a piques de pasar xunto ao altar das serpes douradas cando de súpeto no seu maxín tomaron vida as palabras de Khemsa: «Rompe a bóla de cristal!»

A súa reacción foi case involuntaria. A acción seguiu a idea de xeito tan espontáneo que nin o feiticeiro máis grande da época tería tempo de ler os seus pensamentos ou de evitar a súa acción. Virou sobre os calcaños como un felino e deixou caer o seu coitelo sobre o cristal. De inmediato, o ar vibrou cun espantoso clamor, aínda que Conan non chegou a decatarse de se procedía das escaleiras, do cristal ou do altar. Uns terríbeis seseos encheron os seus ouvidos cando as serpes douradas tomaron vida, se retorceron e atacaron. Mais Conan actuou coa velocidade e a fereza dun tigre enrabechado. Un terríbel remuíño de aceiro caeu sobre os abominábeis animais que se movían arredor e golpeou o globo de cristal unha e outra vez. A esfera estoupou cun ruído terríbel, esparexendo polo chan de mármore milleiros de anacos diminutos de vidro. Ao mesmo tempo as granadas douradas, como liberadas do seu cativerio, eleváronse cara ao teito e desapareceron.

No enorme salón ouvíronse uns ouleos bestiais. Sobre os chanzos retorcíanse catro figuras vestidas de negro, sacudidas por convulsións espantosas e unha escuma noxenta caía das súas bocas pálidas. Daquela, aumentando sen parar a intensidade dos seus ouveos, as figuras fóronse inmobilizando até exhalar un último estertor. Estaban mortos. Conan mirou cara ao altar e viu anacos de cristal. Alá xacían catro serpes douradas sen cabeza, mais no brillante metal xa non había vida.

Kerim Ya incorporouse lentamente. Unha forza invisíbel guindárao ao chan. Moveu a cabeza para aclarar as ideas.

—Ouviches ese ruído cando escachou o cristal? —preguntou—. Foi como se estourasen mil paneis de vidro en todo o castelo. Serían as almas dos bruxos as que estaban aprisionadas dentro desas bólas douradas? Coidado!

Conan deu a volta rapidamente e Kerim Ya desenvaiñou a súa espada.

Outra figura achábase de pé na parte alta da escaleira. A súa túnica tamén era negra, mais estaba feita de veludo luxosamente bordado e levaba un gorro do mesmo material. O seu rostro expresaba unha gran calma e non era de todo desagradábel.

—Quen raio es ti? —preguntou Conan mirándoo co coitelo na man.

—Son o Mestre de Yimsha!

A voz do home soaba como a campá dun templo, malia que nela se percibía un certo aquel de crueldade.

—Onde está Yasmina? —quixo saber Kerim Ya.

O Mestre comezou a rir mirándoo fixamente á cara.

—E a ti que che importa, cadáver? Seica esqueciches xa a miña forza, a que unha vez che ensinei, que vés a min armado, pobre estúpido? Creo que che vou arrincar o corazón, Kerim Ya!

Estendeu a man como para recibir algo e o turaniano proferiu un berro agudo, como o dun home que agoniza. Retrocedeu cambaleando como un borracho e o seu corazón saíu disparado, rachándolle o seu peito e foi parar á man estendida do Mestre, como se fose un anaco de ferro que avanza cara a un imán. O turaniano caeu ao chan, onde permaneceu inmóbil, e o Mestre botouse a rir, guindando o corazón aos pés do cimmerián.

Conan soltou un ruxido e unha maldición e avanzou en dirección á escaleira. O cinto de Khemsa dáballe forza e sentíase alagado por un odio mortal cara a aquela terríbel emanación de poder que se enfrontaba a el. O ar encheuse dunha bruma aceirada á que Conan se guindou de cabeza, co brazo esquerdo protexéndolle o rostro e empuñando o formidábel coitelo na man dereita. Os seus ollos medio cegos miraron por riba do seu cóbado e enxergou a odiada figura do Adiviño. A silueta daquela figura escura movíase diante del como se se tratase dun reflexo sobre augas axitadas.

Sentíase golpeado e torturado por forzas que ían alén da súa comprensión, mais a pesar do poder do bruxo e da súa propia dor sentíase impulsado para diante por unha forza inexorábel.

Xa alcanzara a parte superior das escaleiras e o rostro do Mestre seguía aboiando entre a escura bruma que había diante dos seus ollos. Con todo, naqueles ollos inescrutábeis reflectíase un estraño temor. Conan atravesou a bruma e o seu coitelo ergueuse a toda velocidade, como se tivese vida. A afiada punta rachou a túnica do Mestre no momento en que este saltaba para atrás cun berro. Logo, o feiticeiro desapareceu ante os ollos do cimmerián... simplemente esvaeceu como unha voluta de fume e unha cousa longa e ondulante ascendeu ás présas polas escaleiras máis pequenas que partían a dereita e esquerda desde o terrazo.

Conan correu tras aquel ser, en dirección á escaleira da esquerda, sen estar moi certo de que se trataba.

Entrou nun largo corredor que tiña o chan e as paredes espidas de xade pulido. A cousa alongada deslizouse veloz por diante del a través do corredor e entrou por unha porta cuberta por unha cortina. Do interior daquel cuarto xurdiu un espantoso berro de terror. O berro prestoulles ás aos pés de Conan, que entrou na sala dun par de longos saltos.

Daquela os seus ollos contemplaron unha escena terríbel. Yasmina, encollida no extremo máis afastado dunha tarima cuberta de veludo negro, berraba estarrecida, protexendo o rostro co antebrazo, mentres que ante ela se axitaba a cabeza dunha serpe enorme co brillante pescozo arqueado. Conan maldiciu e guindoulle o seu coitelo.

O animal deu media volta instantaneamente e abalanzouse sobre el como un refacho de vento. O longo coitelo aínda vibraba no pescozo da besta. A empuñadura sobresaía por un dos laterais, mentres que polo outro se vía a folla aceirada. Mais iso só serviu para enfurecer o réptil. A enorme cabeza da xigantesca serpe balanceouse por riba de Conan e despois descendeu nun súbito ataque, abrindo as mandíbulas e amosando os terríbeis cairos cheos de veleno. Mais o cimmerián xa tirara unha daga do cinto e deu un golpe ascendente cando a cabeza da serpe descendeu. A punta da daga atravesou a súa mandíbula inferior e cravouse na superior, unindo ambas as dúas. Un instante despois, o enorme tronco do animal rodeaba o corpo de Conan. Ao non poder usar os cabeiros, empregaba un xeito de atacar distinto.

O brazo esquerdo de Conan estaba suxeito entre os potentes aneis do animal, mais quedáballe libre o dereito. Separando os pés para conservar mellor o equilibrio, estendeu a man, que aferrou a empuñadura do longo coitelo e cun forte tirón sacouno do pescozo da serpe, enchoupando o brazo de sangue. Como se adiviñase as súas intencións con algo máis que unha intelixencia animal, a serpe retorceuse, tentando atrapar entre os seus aneis o brazo dereito de Conan. Así e todo o longo coitelo subiu e baixou coa velocidade da luz e cortou en dous o tronco do repugnante réptil.

Antes de que puidese atacar de novo, os grandes aneis afrouxáronse sobre o brazo do cimmerián e o monstro arrastrouse polo chan deixando un rego de sangue. Conan saltou para diante co coitelo levantado, mais o seu golpe cortou o ar cando a serpe se afastou del e a súa cabeza chocou contra un panel de madeira de sándalo. O panel virou cara a dentro e o corpo medio esnaquizado do animal desapareceu pola abertura.

Conan atacou instantaneamente o panel e desfíxoo cuns cantos golpes. Logo mirou cara á alcoba pouco iluminada que había do outro lado. Non se vía serpe ningunha. Había sangue no chan de mármore e o rastro levaba até unha porta en forma de arco. Mais o rastro de sangue pertencía a uns pés humanos espidos...

—Conan!

O cimmerián correu cara ao cuarto para recibir nos seus brazos a Devi de Vendhya. A rapariga cruzou a sala correndo e rodeou o pescozo de Conan cos seus brazos, medio histérica de terror, gratitude e alivio.

Ao bárbaro fervíalle o sangue por todo canto acontecera. Apertou a rapariga contra o seu corpo nun abrazo que a faría xemer de dor noutras circunstancias e apertou os seus beizos contra os da moza. Yasmina non opuxo a menor resistencia. Fechou os ollos e bebeu os seus bicos feros e ardentes con todo o abandono da súa paixón.

—Sabía que virías por min —murmurou ela—. Estaba certa de que non me abandonarías nesta gorida de diaños.

Ante as palabras da rapariga, Conan pareceu lembrar de súpeto todo o que os rodeaba. Levantou a cabeza e escoitou con atención. Un silencio ameazador reinaba no castelo de Yimsha. Sentía un perigo invisíbel acazapado en todos os recunchos.

—Será mellor que lisquemos de aquí mentres poidamos facelo —dixo Conan—. Esas feridas serían máis que dabondo para matar unha besta corrente... ou un ser humano..., mais os bruxos teñen unha ducia de vidas. Feres un e inmediatamente foxe como unha serpe para obter veleno fresco dalgunha fonte máxica.

Colleu a moza no colo, como se fose unha nena, saíu ao corredor de xade brillante e baixou as escaleiras con todos os nervios en tensión, alerta ante calquera son ou sinal.

—Tiven un encontro co Mestre —murmurou a moza tremendo e apertando máis o pescozo do cimmerián cos brazos—. Tentou dobregar a miña vontade empregando a súa maxia. Pero o máis terríbel foi un corpo monstruoso que me tomou entre os seus brazos... Daquela esvaecín e estiven moito tempo como morta. Logo recuperei o sentido e ouvín ruídos de pelexa que chegaban desde abaixo, despois berros e logo esa serpe deslizouse baixo os tapices. Sabía que non se trataba dunha ilusión, senón que era de verdade unha serpe que tentaba matarme.

—Polo menos non era unha sombra —respondeu Conan con ton enigmático—. Sabía que estaba derrotado e pensou en matarte antes que alguén te rescatase.

—A quen te refires? —preguntou a moza, inquieta.

Logo aniñouse contra Conan saloucando e esquecendo a pregunta. Vira os cadáveres ao pé das escaleiras. Non resultaba nada agradábel ver os corpos mortos dos Adiviños. Retortos, cos pés e mans ao ar, eran en conxunto un espectáculo verdadeiramente noxento. Yasmina púxose lívida e ocultou o seu rostro no poderoso ombreiro de Conan.

X
Yasmina e Conan

Conan atravesou axiña o vestíbulo e a estancia exterior e achegouse á porta que daba á galería. Daquela reparou en que o chan estaba sementado de diminutos cachiños de vidro. O panel de cristal que cubría o limiar estaba feito anacos e lembrou o forte ruído que acompañara o estouro do globo de cristal. Conan pensou que todas as pezas de vidro que había no castelo romperan e o instinto suxeriulle a verdade da monstruosa relación que existía entre os Señores do Círculo Negro e as granadas douradas. Sentiu que se lle puñan os pelos de punta e tentou non pensar máis no asunto.

Respirou fondo, con alivio, cando saíu á galería de xade verde. Aínda tiña que cruzar a foz do desfiladeiro, mais polo menos vía brillar os picos da montaña baixo o sol e as abas do outeiro que se perdían ao lonxe entre as brétemas azuladas.

Os irakzais xacían no chan, no mesmo lugar onde caeran, formando unha desagradábel morea de cadáveres sobre a puída superficie. Mentres descendía polo serpeante camiño, Conan sorprendeuse ao ver que o sol aínda non pasara o cénit. O cimmerián tiña a sensación de que transcorreran moitas horas desde que entrara no castelo dos Adiviños Negros.

Sentiu que debía apurar, non só polo pánico que sentía, senón pola sensación de que axexaba o perigo. Non lle dixo nada a Yasmina. A rapariga parecía contenta e segura nos seus brazos de ferro, coa súa cabeza morena apoiada no amplo peito do cimmerián. Conan detívose un instante no bordo do precipicio coa fronte engurrada. A brétema que había antes na estreita foz do desfiladeiro xa non tiña aquel ton rosado e brillante. Agora era máis ben gris, sutil, fantasmal. Pensou que a maxia dos bruxos debía de cambiar a paisaxe dalgún xeito.

Mais alí embaixo o chan brillaba como a prata e a veta de ouro seguía a escintilar. Conan cargou a Yasmina sobre un ombreiro. A moza deixouse levar sen opor resistencia. O cimmerián descendeu pola rampla ás présas e logo atravesou o fondo do val a toda velocidade. Tiña a convicción de que estaban a loitar contra o tempo, de que as súas posibilidades de salvación dependían de cruzar pronto aquela foz terrorífica antes de que o malferido Mestre do castelo recuperase forzas para lanzar sobre eles algunha nova maldición.

Cando á fin Conan ascendeu a rampla e chegou ao cumio, respirou fondo e deixou a Yasmina de pé sobre o chan.

—Desde aquí toca camiñar monte abaixo sen parar.

A rapariga lanzou unha mirada cara á brillante pirámide que se erguía alén do precipicio. O estraño castelo recortábase contra a nevada aba da montaña como unha cidadela de silencio e de mal eterno.

—Seica es un feiticeiro? Como puideches vencer os Adiviños Negros de Yimsha? —preguntou a moza ao baixaren polo carreiro, mentres Conan rodeaba o seu fráxil talle co seu brazo musculoso.

—Foi o cinto que me entregou Khemsa antes de morrer —respondeu Conan—. Si, atopeino no carreiro. Trátase dun cinto moi estraño que che xa ensinarei cando teña tempo. Era ineficaz contra algunhas prácticas de bruxaría, mais poderoso contra outras, e un bo coitelo é unha arma que sempre lle vai ben a quen o sabe empregar.

—Mais se o cinto che axudou a vencer o Mestre, por que non axudou a Khemsa? —preguntou a rapariga.

Conan moveu a cabeza e respondeu:

—Quen sabe? Khemsa fora escravo do Mestre. Talvez iso debilitou a súa maxia. O Mestre non tiña o mesmo dominio sobre min que sobre Khemsa. Con todo, non podo dicir que o derrotei. El retirouse. Mais teño a sensación de que o volveremos ver. Quero pór a maior cantidade de leguas de distancia entre nós e a súa gorida.

Conan sentiuse máis aliviado aínda ao comprobar que os cabalos seguían atados entre as tamargueiras, tal como os deixara. Soltounos axiña. Montou sobre o corcel negro e colocou a Yasmina diante del. Os demais animais seguíronos con anovadas forzas grazas ao descanso que tiveran.

—E agora que? —preguntou a moza—. A Afghulistán?

—Aínda non! —retrucou Conan cun estraño sorriso—. Alguén, se callar o gobernador, matou os meus sete homes. Eses estúpidos que me seguen cren que eu tiven algo que ver con iso e a menos que poida convencelos de que non foi así, hanme cazar como un chacal ferido.

—E que será de min? Se os xefes morreron xa non vallo como refén. Matarasme para te vingar te?

Conan mirou para a Devi con ollos brillantes e botou a rir.

—Daquela cabalguemos cara á fronteira —dixo ela—. Alí estarás a salvo dos afghulis.

—Si, para caer nunha trampa vendhyana.

—Son a raíña de Vendhya —lembroulle a moza recuperando o seu antigo orgullo—. Salváchesme a vida e recibirás unha recompensa por iso.

A rapariga non tivera intención de darlle ese ton ás súas palabras, mais Conan rosmou algo inintelixíbel, un pouco indignado.

—Garda os teus tesouros para os teus cans, princesa! Se ti es a raíña das chairas, eu son o xefe das montañas e non darei nin un só paso máis para levarte á fronteira!

—Mais estarías a salvo... —comezou a dicir Yasmina, perplexa.

—E ti serías a Devi outra vez —interrompeuna Conan—. Non, rapariga, prefírote tal como es agora: unha muller de carne e óso que cabalga canda min sobre este cabalo.

—Pero non me podes reter! —exclamou a Devi—. Non podes...

—Agarda e verémolo!

—Dareiche unha boa recompensa...

—Que o diaño leve a túa recompensa! —retrucou Conan con brusquidade.

Logo apertouna con máis forza contra o seu corpo e engadiu:

—O reino de Vendhya non podería darme nada que desexe tanto como a ti. Arrisquei a vida para salvarte. Se os teus cortesáns queren recuperarte, que veñan a Zhaibar e que pelexen por ti.

—Pero agora non tes ninguén do teu lado! —protestou a moza—. Perséguente! Como vas defender a túa vida e moito menos a miña?

—Aínda teño amigos nas montañas —respondeu—. Hai un xefe khurakzai que te coidará mentres eu discuto cos afghulis. Se non queren saber nada de min, por Crom!, cabalgarei cara ao norte contigo, até as estepas dos kozakos. Fun xefe dos Compañeiros Libres antes de vir ao sur. Fareite raíña do río Zaporoska!

—Pero non podo! —protestou a rapariga—. Non debes reterme...

—Se a idea che resulta noxenta —dixo Conan—, por que me bicaches con tanta paixón?

—Unha raíña tamén é un ser humano —retrucou Yasmina arroibándose—. Mais a miña obriga é pensar no meu reino. Ven a Vendhya comigo!

—Faríasme o teu rei? —preguntou Conan ironicamente.

—Ben, hai costumes... —tatexou a rapariga.

Conan soltou unha sonora gargallada.

—Si, costumes civilizados que non che permitirían facer o que desexas. Casarás con algún rei decrépito das chairas e eu tería que seguir o meu camiño co recordo dalgúns bicos roubados dos teus beizos. Non!

—Debo regresar ao meu reino! —repetiu a moza.

—Para que? —preguntou Conan enfurecido—. Para apoiar as nádegas sobre tronos de ouro e escoitar os aplausos duns estúpidos vestidos de veludo? Para que? Oe: eu nacín nas montañas cimmeriás, onde todos son bárbaros. Fun soldado mercenario, corsario, kozako e outras cen cousas máis. Que rei viaxou por tantos países, pelexou en tantas batallas, amou tantas mulleres e conquistou a fama que eu teño?

Conan fixo unha pausa e logo engadiu:

—Vin a Ghulistán para conseguir homes e conquistar os reinos do sur..., entre eles o teu. Ser xefe dos afghulis era só un comezo. Se podo convencelos, dentro dun ano contarei cunha ducia de tribos. Do contrario, regresarei ás estepas e saquearei as fronteiras turanianas cos kozakos. E ti acompañarasme. Que vaia ao inferno o teu reino! Os seus habitantes arranxábanse perfectamente ben antes de que ti naceses.

A rapariga estaba no seu colo, fitándoo. No seu interior, sentía algo que a impulsaba cara a aquel home. Pero mil xeracións de soberanía pesaban sobre ela.

—Non podo! —exclamou—. Non podo!

—Non che queda outra alternativa —afirmou Conan—. Ti... Pero que raio...?

Deixaran Yimsha moi atrás e avanzaban ao longo dunha elevada rocha que separaba dous profundos vales. Atopábanse nun cumio desde o que podían dexergar perfectamente o val que había á dereita. Alí abaixo librábase unha batalla. Sopraba un vento forte que lles impedía ouvir ben, malia que percibían o son do metal e dos cascos dos cabalos.

Viron o reflexo do sol sobre a punta das lanzas e dos cascos de funil. Tres mil guerreiros protexidos por cotas de malla empurraban diante deles un grupo de xinetes farrapentos que fuxían defendéndose como lobos.

—Turanianos! —exclamou Conan—. Escuadróns de Secunderam. Que raio están a facer aquí?

—Quen son os homes aos que perseguen? —preguntou Yasmina—. E por que retroceden? Non poden enfrontarse a unha cabalaría tan organizada.

—Cincocentos dos meus estúpidos afghulis —rosmou Conan esculcando o val—. Caeron de cheo nunha trampa e sábeno.

O val, evidentemente, era un canellón sen saída.

Estreitábase formando unha foz de altos muros e abríase despois nun redondo cunco sen saída, flanqueado por paredes imposíbeis de escalar.

Os esfarrapados xinetes toucados con turbantes estaban a verse empurrados cara á foz porque non había outro lugar onde ir e daquela tiñan que recuar, contraatacando feramente entre unha verdadeira chuvia de frechas e un bulebule de espadas. Os xinetes con helmos atacábanos, mais sen demasiada forza. Coñecían a furia desesperada das tribos das montañas e sabían tamén que tiñan a presa collida nunha trampa da que era imposíbel fuxir. Decatáronse de que os montañeses eran afghulis e desexaban capturalos vivos e facer que se rendesen, pois necesitaban reféns para conseguir os seus obxectivos.

O seu emir era un home con grande iniciativa. Cando chegou ao val de Gurashah e viu que nin guías nin emisarios agardaban por el, seguiu avanzando, confiado nos seus propios coñecementos do terreo. Durante o camiño desde Secunderam producíronse combates e algunhas tribos lambían as feridas nas aldeas das montañas. Sabía que existía a posibilidade de que nin el nin os seus homes volvesen xamais a Secunderam, xa que nese momento as tribos das montañas habían perseguilos, mais tiña a firme decisión de cumprir as ordes que recibira. Estas consistían en arrebatar a Devi Yasmina de mans dos afghulis e levala prisioneira a Secunderam ou, se isto non podía ser, cortarlle a cabeza antes de que el mesmo morrese.

Por suposto, os que dexergaban o espectáculo desde a cima da rocha non sabían nada disto. Así e todo, Conan rebuldou coas rendas do cabalo, nervioso.

—Por que raio se deixaron atrapar así? —preguntou en voz alta—. Sei o que estaban a facer aquí. Eses cans tentaban atraparme! Metéronse en todos os vales até que os encerraron neste. Parvos! Polo momento aguantan nesa foz, mais non poderán facelo durante moito tempo. Cando os turanianos os fagan entrar nese canellón sen saída, non quedará un só afghuli vivo.

O fragor da batalla aumentou en intensidade. Na estreita boca da garganta os afghulis resistían desesperadamente contra os turanianos, armados e protexidos por armaduras, que non se decidían a lanzarse contra eles con todas as forzas.

Conan engurrou a fronte, moveuse inquieto, acariñando a empuñadura do coitelo e dixo:

—Devi, teño que baixar con eses homes. Hei atopar un lugar para que te agoches até que eu volva. Falaches do teu reino... Ben, non pretendo coidar deses diaños peludos como se fosen os meus fillos, mais despois de todo son os meus homes. Un xefe xamais debe abandonar os seus seguidores, aínda cando eles desertasen primeiro. Cren que tiveron razón ao expulsarme... O demo, non o penso permitir! Aínda son o xefe dos afghulis e vouno demostrar. Podo baixar a pé até a foz.

—E que vai ser de min? —laiouse a moza—. Apartáchesme á forza do meu pobo. E agora déixasme morrer soa nas montañas mentres ti baixas aí para sacrificarte inutilmente.

As veas de Conan estaban a piques de estoupar polo conflito das súas emocións.

—É certo —murmurou o cimmerián—. Crom sabe o que eu podo facer.

A rapariga virou a cabeza un pouco, cunha estraña expresión gravada no seu fermoso rostro e logo dixo:

—Escoita! Escoita!

Até os ouvidos de ambos os dous chegou un forte bruar de trompetas. Miraron cara ao profundo val da esquerda e no seu extremo máis afastado distinguiron o brillo do aceiro. Unha longa liña de lanzas e de puídos cascos avanzaba polo val, brillando baixo a luz do sol.

—Os xinetes de Vendhya! —exclamou a moza, contenta.

—Son miles! —dixo Conan—. Había moito, moito tempo que un kshatriya non entraba nestas montañas.

—Están a buscarme! Dáme o teu cabalo! Unireime aos meus guerreiros! Esta rocha non é tan abrupta na aba esquerda e podo chegar con facilidade ao fondo do val. Ti podes ir cos teus homes e facer que resistan un pouco máis e eu conducirei os meus xinetes até o val polo outro extremo, para atacar os turanianos. Esmagarémolos nun dicir amén. Axiña, Conan! Serías quen de sacrificar os teus homes para cumprir os teus desexos?

A ardente paixón das estepas e dos densos bosques brillou nos ollos do home, mais negou violentamente coa cabeza á vez que desmontaba e lle entregaba as rendas do cabalo á moza.

—Ti gañas! Corre como o demo en persoa!

Yasmina descendeu pola ladeira esquerda e Conan correu ao longo da rocha até que chegou á entrada da foz en cuxo extremo se libraba a batalla. Baixou pola parede como un mono, agarrándose a gretas e saíntes, para caer á fin de pé no medio do combate, cuxos ecos enchían cada recanto das montañas.

Cando pousou o pé na terra berrou como un lobo, colleu un cabalo polas súas rendas bordadas en ouro e, esquivando o terríbel golpe dunha cimitarra, atacou co seu coitelo cara a arriba, en dirección ás entrañas dun xinete. Un segundo despois atopábase sobre a sela do cabalo impartíndolles ordes aos afghulis. Durante un instante todos ollaron para el con xesto estúpido. Despois, ao ver a fenda que o seu aceiro estaba a abrir nas filas inimigas, puxéronse de novo ao seu carón e aceptárono sen dar un chío. Naquel inferno de espadas e sangue non había tempo para facer preguntas nin para respondelas.

Os xinetes, cos seus cascos e as súas cotas de malla bordadas en ouro, contábanse por centos na entrada da foz. O desfiladeiro estaba ateigado de cabalos e de homes, e os guerreiros loitaban con todas as forzas, descargando ataques mortais cando había tempo abondo para empregar as espadas. Cando un home caía xa non podía erguerse porque o pisaban os cascos dos cabalos. A importancia da forza era decisiva e o xefe dos afghulis realizaba o labor de dez. En momentos así o costume une os homes e os guerreiros, que estaban afeitos a ver a Conan na vangarda, dobraron os seus esforzos a pesar de que seguían desconfiando del.

Mais tamén contaba o número. A presión dos homes da retagarda fixo que os xinetes turanianos penetrasen máis e máis na foz. Aos poucos os afghulis foron recuando, deixando o chan do desfiladeiro sementado de cadáveres. Mentres o seu coitelo facía estragos, Conan non deixaba de pensar e de preguntarse se Yasmina cumpriría a súa promesa. Se se unía aos seus guerreiros e viraba cara ao sur, el e mais os seus afghulis serían aniquilados.

Mais á fin, cando os minutos da batalla comezaban a parecer séculos enteiros, ouviuse outro boureo fóra do val, que se ergueu por riba do batuxar do aceiro e dos laios de dor. E daquela, cun bruar de trompetas que fixo tremer os muros de pedra, cinco mil xinetes de Vendhya atacaron as hostes de Secunderam.

O repentino ataque dividiu os turanianos e após un instante os homes dispersáronse polo val, esnaquizados, e produciuse un choque caótico en que se mesturaron sangue, berros e o rinchar dos cabalos. O emir caeu cunha lanza atravesándolle o peito e os xinetes de casco de funil esporearon os cabalos con furia na procura dunha vía de fuxida daquel val. A medida que se dispersaban, os perseguidores seguían acosándoos e ambos os dous grupos encheron o val, as abas das montañas e os cumios das rochas. Os afghulis que aínda quedaban dacabalo saíron da foz e uníronse aos seus inimigos, aceptando a inesperada alianza, do mesmo xeito que aceptaran o regreso do seu repudiado xefe.

O sol estaba a pórse xa tras dos afastados picos cando Conan, coa súa roupa esnaquizada e a cota de malla luxada de sangue, camiñou coitelo en man sobre o chan cheo de cadáveres até onde se atopaba Yasmina dacabalo, entre os seus nobres, preto dun fondo cantil.

—Cumpriches a túa promesa, Devi! —exclamou—. Por Crom! Aínda que pasei algúns malos momentos nesa foz... Coidado!

Nese preciso instante un xigantesco voitre descendeu do ceo batendo as ás e derrubou varios homes dos seus cabalos.

O peteiro da ave, en forma de cimitarra, dirixiuse á gorxa da Devi, mais Conan foi máis rápido... Botou unha curta carreira, deu un chouto de tigre e cravoulle salvaxemente o coitelo. O voitre deitou un ouveo terríbel e acto seguido caeu rodando pola pendente da rocha en dirección ao río que fluía trescentos metros máis abaixo. Mentres caía, as súas negras ás azoutaron o ar e ao descender adoptou aspecto humano e estendeu os seus brazos e pernas.

Conan volveuse cara a Yasmina, co coitelo manchado de sangue na man. Os seus fogosos ollos azuis brillaban cun terríbel fulgor e das feridas dos seus musculosos brazos e pernas abrollaba o sangue en abundancia.

—Es outra vez a Devi —dixo.

Sorriu feramente mentres admiraba a túnica bordada en ouro que a rapariga vestira sobre o vestido de montañesa, sen amosar o menor respecto polo brillante cortexo de nobres que a rodeaban. Logo engadiu:

—Teño que darche as grazas por salvarlles a vida aos meus trescentos cincuenta homes, que finalmente se convenceron de que non os traizoara. Puxeches as miñas mans unha vez máis sobre as rendas da conquista.

—Aínda che debo a miña recompensa —dixo Yasmina fitándoo cos ollos brillantes pola emoción—. Pagareiche dez mil pezas de ouro.

—Recibirei a túa recompensa á miña maneira, cando chegue o momento. Cobrareina no teu palacio de Ayodhya e irei até alí con cincuenta mil homes para asegurarme de que a balanza estea equilibrada.

A moza botou a rir, colleu as rendas do cabalo e retrucou:

—Recibireite xunto ao Jhumda con cen mil homes!

Os ollos de Conan brillaron con admiración cando recuou e ergueu a man nun xesto de aceptación, á vez que lle indicaba á moza que tiña o camiño libre.

SOMBRAS EN ZAMBOULA

[O conto Shadows in Zamboula foi publicado por primeira vez na revista Weird Tales, en 1935.]

I
Soa un tambor

»O perigo asexa na casa de Aram Baksh!

A voz do que falaba tremía coa mesma urxencia coa que os seus dedos delgados e de uñas negras se cravaban no enorme brazo musculoso de Conan, mentres grallaba aquela advertencia. Era un tipo enxoito e queimado polo sol, cunha barba negra descoidada e unha vestimenta roída que delataba que se trataba dun nómade. Parecía máis pequeno e fraco que nunca en contraste co xigantesco cimmerián de cellas negras, amplo peito e membros poderosos. Achábanse nunha esquina do barrio de espadeiros e a ambos os lados deles fluía o río multilingüe e multicolor das rúas de Zamboula, exóticas, híbridas, extravagantes e ruidosas.

Conan apartou a mirada dunha ghanaresa de ollos escuros e labios vermellos cuxa saia curta deixaba á vista as súas bronceadas coxas a cada paso que daba e ollou para o seu inoportuno compañeiro.

—Que queres dicir con iso de perigo? —inquiriu.

O home do deserto botou unha ollada furtiva sobre o ombro antes de contestar e baixou a voz.

—Quen sabe? Mais houbo homes do deserto e outros viaxeiros que durmiron na casa de Aram Baksh e nunca se volveron ver nin se volveu ouvir deles. Logo que lles pasou? El xura que se ergueron e continuaron o seu camiño e tamén é certo que ningún habitante da cidade desapareceu nunca na súa casa. Mais ninguén volveu ver os viaxeiros e a xente di que os seus bens apareceron despois á venda na feira. Se non foi Aram quen os vendeu despois de desfacerse dos seus propietarios, logo como chegaron até alí?

—Eu non teño nada que roubar —rosmou o cimmerián tocando a empuñadura de chagrén da espada ancha que levaba pendurada do cinto—. Mesmo vendín o meu cabalo.

—Mais non sempre son ricos os forasteiros que desaparecen na casa de Aram Baksh! —continuou parolando o zuaxir—. Non ho, moitos nómades pobres foron durmir alí porque cobra menos que outras tabernas e non se volveu saber deles. Unha vez, un xefe zuaxir, Jungir Khan, cuxo fillo desapareceu alí, queixouse ao sátrapa, quen lles ordenou aos soldados que rexistrasen a casa.

—E atoparon un rocho cheo de cadáveres? —preguntou Conan chanceándose.

—Non! Non atoparon ren! E botaron o xefe zuaxir da cidade entre ameazas e maldicións! Pero —nese momento achegouse a Conan e tremeu— atoparon algo máis! No bordo do deserto, detrás das casas, hai un bosquiño de palmeiras e alí hai un pozo. E naquel pozo atoparon ósos humanos, roídos e denegridos. E non unha vez, senón varias!

—E iso que proba? —rosmou o cimmerián.

—Que Aram Baksh é un demo! Non, nesta cidade maldita que construíron os estixios e gobernan os hyrkanianos, onde se mesturan os brancos, os morenos e os negros para parir híbridos de toda clase de cores e orixes incertas, quen pode dicir quen é un home e quen é un demo? Aram Baksh é un demo nun corpo humano! Pola noite adopta a súa verdadeira forma e arrastra os seus hóspedes ao deserto, onde os seus compañeiros, os diaños dos baldíos, se reúnen.

—E por que sempre son forasteiros? —preguntou Conan con ar escéptico.

—Porque a xente da cidade non consentiría que asasinase os seus veciños, mais non lles importan os estranxeiros que caen nas súas gadoupas. Conan, ti vés do oeste e non sabes nada dos segredos desta antiga terra. Así e todo, desde o comezo dos tempos, os diaños do deserto adoraron a Yog, o Señor das Moradas Baleiras, e fixérono con lume, lume que devora vítimas humanas.

»Anda con ollo! Ti viviches nas tendas dos zuaxires durante moitas lúas e es o seu irmán! Non vaias á casa de Aram Baksh!

—Agóchate! —dixo Conan de súpeto—. Por aí vén unha patrulla da garda da cidade. Se te ven poida que lembren un cabalo que roubaron das cortes do sátrapa.

O zuaxir tusiu e sacudiuse cun arrepío. Desapareceu entre un posto e un bebedoiro de cabalos, non sen antes murmurar:

—Ficas avisado, irmán! Hai demos na casa de Aram Baksh! —logo meteuse a fume de carozo nunha calella estreita e desapareceu da vista.

Conan axustou a vaíña da espada ancha no cinto e devolveu con tranquilidade as miradas inquisitivas que lle dirixiu o grupo de gardas ao pasar. Mirárono cunha mestura de curiosidade e sospeita, xa que era un home só que estaba quieto no medio da multitude en movemento que alagaba as rúas sinuosas de Zamboula. Os seus ollos azuis e faccións estranxeiras diferenciábano claramente da masa de orientais e a espada de folla recta que levaba ao cinto engadía un punto de diferenza cultural.

Así e todo, os gardas non se dirixiron a el, senón que continuaron rúa abaixo mentres que a multitude lles abría paso. Eran pelishtim, baixos, de nariz ganchudo e cunhas barbas negras azuladas que lles caían sobre o peito cuberto con cota de malla. Non eran máis que mercenarios contratados para realizar o traballo que os señores turanianos consideraban demasiado baixo, mais non por iso os odiaba menos a poboación mestiza.

Conan observou a traxectoria do sol, que comezaba a afundirse tras das casas de tellado plano que se aliñaban do lado oeste da feira, logo axustou de novo o cinto e tomou a dirección da taberna de Aram Baksh.

Moveuse a grandes alancadas entre as sempre cambiantes cores das rúas, onde as túnicas gastadas dos mendicantes contrastaban coas xilabas reberetadas con armiño dos poderosos mercadores e cos saténs decorados con perlas dos cortesáns ricos. Cruzouse con xigantescos escravos negros que avanzaban coa cabeza baixa, con vagabundos de barba azul procedentes das cidades shemitas, con curtidos nómades dos desertos que os rodeaban, con comerciantes e con aventureiros procedentes de todas as terras do Leste.

Os nativos non eran menos heteroxéneos. Había séculos, até aquel lugar chegaran os exércitos de Estixia, que foran forxando o seu imperio desde o deserto oriental. Naquel tempo Zamboula non era máis que unha pequena vila dedicada ao comercio no medio dun círculo de oasis, habitada por descendentes de nómades. Os estixios convertérana nunha auténtica cidade e asentáranse alí xunto cos seus escravos shemitas e kushitas. As innumerábeis caravanas que atravesaban o deserto de leste a oeste e de volta outra vez, trouxeron riquezas e máis mesturas étnicas. Logo chegaron os conquistadores turanianos cabalgando desde o leste e desprazando cara a atrás as fronteiras de Estixia, polo que desde había unha xeración Zamboula era a atalaia máis occidental de Turan, baixo o dominio do seu sátrapa.

Aquel babel de linguas golpeaba os ouvidos do cimmerián mentres que o bulebule das rúas de Zamboula se sucedía arredor, interrompido só de tanto en tanto por algún grupo de xinetes, os altos e delgados guerreiros de Turan, de rostro escuro e aquilino, armaduras de aceiro e espadas curvas. A multitude apartábase ao seu paso, xa que eran os señores de Zamboula. Mais os altos e sombríos estixios, ocultos baixo as sombras dos soportais, ollábanos con gravidade, lembrando as súas glorias de antano. Á poboación mestiza pouco lle importaba se o rei que gobernaba os seus destinos vivía na negra Khemi ou na brillante Aghrapur. Jungir Khan gobernaba en Zamboula e os homes murmuraban que Nafertari, a amante do sátrapa, gobernaba a Jungir Khan. Así e todo a xente ía ao seu, vestindo os seus milleiros de cores polas rúas, regateando, rifando, xogando, bebendo a baldes e amando, que era o que en Zamboula levaban facendo durante todos aqueles séculos desde que as súas torres e minaretes se ergueran sobre as areas do Kharamun.

Uns farois de bronce con dragóns tallados acendéronse nas rúas antes de Conan chegar á casa de Aram Baksh. A taberna era a última casa habitada da rúa, que ía en dirección oeste. Un amplo xardín cheo de datileiras e rodeado por un muro separábaa do resto das vivendas, que comezaban máis ao leste. No lado occidental medraba outro bosque de palmeiras, onde a rúa se convertía nun camiño que levaba ao deserto. Do outro lado da rúa, fronte á pousada, había unha serie de cabanas abandonadas que se aliñaban á sombra dunhas poucas palmeiras e que só ocupaban os morcegos e os chacais. Cando Conan chegou polo camiño preguntouse por que os esmoleiros, tan abondosos en Zamboula, non empregaban aquelas vivendas baleiras para durmir. As luces remataran xa a certa distancia tras del. Aquí xa non había farois, agás o que colgaba da porta da taberna. Alí só estaban as estrelas, o suave po do camiño baixo os pés e o murmurio das palmeiras axitadas coa airexa do deserto.

A porta de Aram non daba á estrada, senón a unha calella que separaba o edificio do bosque de datileiras. Conan tirou con forza da corda da campá que estaba cravada a carón do farol e fixo máis patente a súa presenza batendo na porta de teca chatolada co pomo da espada. Abriuse un postigo e un rostro negro esculcou a través da fenda.

—Abre, carallo —pediu Conan—. Son un hóspede. Paguei a Aram por un cuarto e heino ter, por Crom!

O criado estricou o pescozo para esculcar a rúa iluminada polas estrelas detrás de Conan e finalmente abriu a porta sen dar un chío, para logo fechala co ferrollo e a tranca após entrar o cimmerián. O muro era estrañamente alto, mais había moitos ladróns en Zamboula e unha casa no bordo do deserto tiña que se poder defender contra un asalto nocturno dos nómades. Conan atravesou o xardín, onde unhas flores grandes e pálidas se axitaban baixo a luz das estrelas, e logo entrou na taberna, onde un estixio, coa cabeza rapada de iniciado estaba sentado ante unha mesa estudando algúns misterios sen nome e outro grupo de persoas xogaba aos dados nunha esquina.

Aram Baksh adiantouse con camiñar pausado. Era un home grande, coa barba negra que lle caía sobre o peito, o nariz de aguia e uns ollos pequenos e negros que nunca estaban quietos.

—Queres comer? —preguntou—. Beber?

—Xa comín no zoco un anaco de pernil cunha rebanda de pan —rosmou Conan—. Tráeme unha xerra de viño de Ghazan, creo que me chegan os cartos xustos para pagalo —dixo guindando unha moeda de cobre sobre a barra manchada de viño.

—Non gañaches nada nas mesas de xogo?

—Como ía gañar ren se só tiña un puñado de prata para comezar a xogar? Pagueiche o cuarto hoxe á mañá porque supuxen que probabelmente perdería. Quería estar seguro de ter un teito sobre a cabeza esta noite. Decateime de que ninguén dorme nas rúas de Zamboula. Mesmo os esmoleiros buscan algún acubillo para agocharse antes da noite. Debe de haber unha banda de ladróns especialmente sanguinarios na cidade.

Enguliu o viño barato con deleite e logo seguiu a Aram fóra da zona común. Tras del os xogadores deixaron a partida para esculcalo cunha críptica expectación escrita nos ollos. Non dixeron ren, mais o estixio riu cunha gargallada espantosa cargada cun cinismo e unha mofa inhumanos. Os outros baixaron a vista, nerviosos, para evitar a súa mirada. As artes que estudaba o estixio non o preparaban precisamente para compartir os sentimentos dunha criatura normal.

Conan seguiu a Aram por un corredor iluminado por lámpadas de cobre e non gustou do paso completamente silencioso do seu anfitrión. Os pés de Aram estaban calzados cunhas zapatillas brandas e o corredor estaba forrado con grosas alfombras turanianas, mais así e todo había un desagradábel aquel de cautela no xeito de andar do zamboulés.

Aram parou ante unha porta ao final do tortuoso corredor. Estaba trancada cunha pesada barra de ferro, asentada sobre uns poderosos gonzos metálicos. Aram ergueuna e indicoulle ao cimmerián que entrase na estancia, cuxas xanelas eran pequenas e estaban fortemente reforzadas cuns barrotes de ferro ben soldados, como ben notou axiña Conan. O chan estaba cuberto de alfombras, había un leito de estilo oriental e uns tallos ornamentados. Era un cuarto moito máis luxoso que calquera que Conan puidese pagar por aquel prezo máis preto do centro, feito que nun primeiro momento o atraera a alugalo cando pola mañá descubriu o que lle adelgazara a bolsa após uns cantos días de esmorga. Chegara do deserto había unha semana.

Aram acendeu unha lámpada de bronce e sinaloulle a Conan as dúas portas. Ambas as dúas tiñan pesados ferrollos.

—Poderás durmir seguro toda a noite, cimmerián —dixo o anfitrión ollando para a porta interior por riba da barba.

Conan rosmou e tirou a espada ancha sobre a cama.

—Os teus ferrollos e trancas serán fortes, mais eu sempre durmo co aceiro ao meu carón.

Aram non respondeu, senón que ficou tocando a súa mesta barba durante un instante mentres ollaba a cruel arma. Logo retirouse en silencio fechando a porta tras de si. Conan botou o ferrollo, cruzou a estancia, abriu a porta do outro lado e saíu a botar unha ollada. O cuarto estaba do lado do edificio que daba ao camiño que saía da cidade cara ao oeste. A porta exterior daba a un pequeno patio rodeado polo seu propio muro. As súas paredes, que a separaban do resto do complexo, eran altas e non tiñan entradas, mais o muro que flanqueaba o camiño era baixo e a entrada non tiña fecho.

Conan ficou un instante na porta. As lámpadas de bronce brillaban ás súas costas e a súa luz desaparecía entre as densas palmeiras. As follas das árbores mexíanse baixo unha leve airexa e, máis alá, estendíase o deserto espido. Lonxe, rúa arriba, na outra dirección, as luces brillaban e os ruídos da cidade chegábanlle apagados. Mais aquí só estaba a luz das estrelas, o murmurio das palmeiras e, alén daquel muro baixo, o po do camiño e as cabanas abandonadas que estricaban os seus tellados planos cara ao ceo estrelado. En algures, do outro lado do bosque de palmeiras, soou un tambor.

As atropeladas advertencias do zuaxir volvéronlle á cabeza e parecéronlle menos fantasiosas do que antes, nas rúas ateigadas e iluminadas polo sol. Estrañouse outra vez do misterioso daquelas cabanas baleiras. Por que as evitarían os esmoleiros? Volveu á estancia, fechou a porta e botou o ferrollo.

A luz comezaba a fraquear, así que foi mirar o que acontecía, para atopar que o aceite de palma co que ardía a lámpada estaba case esgotado. Dispúxose a berrar para que viñese Aram, mais logo encolleu os ombros e soprou a chama. Deitouse completamente vestido na cama, arrolado pola suave escuridade, e a súa man nervuda buscou instintivamente a empuñadura da espada ancha. Coa visión das estrelas enmarcadas nas xanelas enreixadas e o murmurio da brisa entre as palmeiras nos seus ouvidos, afundiuse nun sopor no que apenas tivo unha vaga consciencia do murmurio apagado dun tambor que soaba no deserto, o baixo bater dun tambor de pel que tocaba con golpes suaves e rítmicos unha man negra e aberta...

II
Os que espreitan na noite

Foi o ruído furtivo dunha porta ao abrirse o que espertou o cimmerián. Non espertou como o faría un home civilizado, adormecido, drogado e estúpido. Espertou instantaneamente, coa mente clara e perfectamente consciente do son que lle interrompera o sono. Deitado en tensión na escuridade, viu abrirse lentamente a porta exterior. Contra unha fenda de ceo estrelado que se foi ensanchando viu recortado un gran vulto negro, de ombros anchos e baixos, e mais unha cabeza deforme.

Conan sentiu un calafrío. Botara o ferrollo. Como podía abrise agora, a menos que fose por mor dun feito sobrenatural? E como un ser humano podía ter unha cabeza como aquela que se debuxaba contra as estrelas. Todas as historias de diaños e trasnos que ouvira nas tendas dos zuaxires volvéronlle á cabeza para cubrirlle a pel dunha suor pegañenta. Agora o monstro movíase silandeiro cara ao interior do cuarto, nunha postura medio encollida e uns andares zoupóns. Logo un cheiro familiar encheu as ventas do cimmerián, mais non o tranquilizou, xa que segundo as lendas dos zuaxires os diaños fedían así.

Sen facer nin o máis mínimo ruído, Conan dobrou as pernas baixo o corpo, agarrou a espada coa man dereita e cando saltou foi tan rápido e mortal como un tigre que asexa na escuridade. Nin sequera un diaño podería evitar aquel ataque. A espada atravesou carne e óso, e un vulto caeu pesadamente ao chan dando un berro esganado. Conan agachouse na escuridade sobre el coa espada pingando. Diaño, besta ou ser humano, aquela cousa estaba morta. Podía ventar a morte igual que calquera besta salvaxe. Esculcou o patio iluminado polas estrelas a través da porta medio aberta. O portalón estaba aberto, mais o patio estaba baleiro.

Fechou a porta mais non lle botou o ferrollo. Apalpou na escuridade e atopou unha lámpada, que acendeu deseguido. Só tiña óleo para un minuto de chama, máis ou menos. Un instante despois estaba acazapado sobre o corpo que xacía no chan deitado nun charco de sangue.

Era un negro xigantesco, completamente espido agás por un taparrabos. Nunha man aínda sostiña unha porra de cabeza nodosa. O seu pelo crecho estaba peiteado en forma de pequenos cornos fixados con paus e lama seca. Aquel peiteado bárbaro déralle aquel aspecto deforme á súa cabeza baixo a luz das estrelas. Sospeitando xa a solución ao misterio, Conan levantoulle os beizos e gruñiu ao ver aqueles dentes afiados.

Axiña entendeu o misterio dos forasteiros que desaparecían da casa de Aram Baksh, o enigma dos tambores negros que soaban do outro lado do bosque de palmeiras e o daquel pozo de ósos queimados, aquel pozo onde se asaba unha estraña carne baixo a luz das estrelas e arredor do cal unhas bestas negras sentaban para saciar a súa fame abominábel. O home que xacía no chan era un escravo caníbal de Darfar.

Había moitos deles na cidade. O canibalismo non estaba abertamente permitido en Zamboula. Porén, Conan xa entendía por que a xente se encerraba durante a noite e por que mesmo os esmoleiros evitaban as rúas e as ruínas sen portas. Sentiu unha ondada de noxo ante a idea daquelas sombras escuras e bestiais que espreitaban nas rúas nocturnas na procura de presas humanas e tamén polos homes como Aram Baksh, que lles abrían as portas. O pousadeiro non era un diaño, era peor. Os escravos de Darfar eran excelentes ladróns. Non había dúbida de que unha boa parte do seu botín ía parar ás mans de Aram Baksh. E a cambio el vendíalles carne humana.

Conan soprou a chama da lámpada, dirixiuse á porta e abriuna, logo pasou a man polas molduras ornamentadas do exterior. Unha delas movíase e accionaba o ferrollo interior. O cuarto era unha trampa para cazar humanos igual que coellos. Mais desta volta non caera un coello, senón un tigre de dentes de sabre.

Conan deu a volta e dirixiuse á outra porta, retirou o tarabelo e empurrou. Non se movía, logo lembrou o ferrollo do outro lado. Aram non aforraba precaucións coas súas vítimas e cos seus socios. Logo o cimmerián puxo o cinto da espada e saíu ao patio, após fechar a porta tras de si. Non tiña intención algunha de prolongar a súa estadía na morada de Aram Baksh. Preguntouse cantos pobres diaños foran golpeados durante o soño e arrastrados fóra daquel cuarto, polo camiño que levaba baixo os escuros bosques de palmeiras, até o pozo de asar.

Parou un instante no patio. O tambor aínda murmuraba e puido albiscar o brillo dunha chama avermellada entre as árbores. O canibalismo era algo máis que un apetito perverso entre os negros de Darfar, era unha parte fundamental do seu culto abominábel. Os voitres estaban reunidos. Mais, fose cal for a carne que enchería os seus bandullos aquela noite, non sería a de Conan.

Para chegar até Aram Baksh debía gabear por unha das paredes que separaban o pequeno patio do resto do complexo. Eran altas, pensadas para protexerse dos comedores de homes, mais Conan non era un habitante dos pantanos. Os seus membros convertéranse en aceiro xa na súa nenez nos abruptos cantís dos seus montes natais. Achábase ao pé do muro máis próximo cando un berro resoou baixo as árbores.

Nun instante Conan acazapouse xunto á cancela, espreitando o camiño. O son procedía das sombras das cabanas do outro lado. Ouviu un desesperado arquexo, como se alguén estivese loitando por berrar mentres unha man negra se fechaba sobre a súa boca. Un compacto grupo de figuras emerxeu das sombras das cabanas e tomou o camiño. Eran tres homes enormes que levaban presa unha figura delgada que se resistía. Conan percibiu o brillo dos pálidos membros axitándose baixo a luz das estrelas xusto cando, cunha torsión imposíbel do corpo, o cativo se zafou do agarre dos brutais dedos. Era unha muller nova e esvelta, espida como o día do seu nacemento, e chegou correndo camiño abaixo. Conan viuna ben antes de que desaparecese nas sombras das cabanas. Os caníbales estaban case enriba dela e, de volta nas sombras, os corpos mesturáronse e soou un intolerábel berro de angustia e terror.

Vermello de ira por aquela terríbel escena, o bárbaro cruzou o camiño a todo correr.

Nin a vítima nin os seus raptores se decataron da súa presenza até que o movemento do po que cubría o chan os puxo sobre aviso, mais nese momento xa estaba case sobre eles, avanzando coa tempestuosa furia do vento da montaña. Dous opoñentes encarárono e ergueron as porras. Porén, calcularon mal a velocidade á que se aproximaba. Un deles xa caera destripado antes de poder dar o golpe. Conan virou con axilidade felina para esquivar o ataque do outro e contraatacou cun tallo que asubiou no ar. A cabeza do seu inimigo voou polo ar, o corpo decapitado deu tres pasos vacilantes, abrollando sangue e agarrando o ar coas mans, para logo esborrallarse sobre o po.

O caníbal que ficaba en pé ceibou un berro e soltou violentamente a cativa. Esta tropezou e caeu ao chan, mentres o caníbal corría cara á cidade, presa do pánico. Conan pisáballe os calcaños. O medo dáballes ás aos pés do seu inimigo, mais antes de chegar até a cabana máis oriental, sentiu a morte nas súas costas e ouveou como un boi no matadoiro.

—Can do Inferno! —Conan empurrou a espada entre os ombros escuros con tal furia vingadora que polo peito negro do seu inimigo asomou a metade da folla. Cun berro afogado, o caníbal caeu de fociños e o cimmerián turrou da espada.

A brisa mexía as follas das árbores. Conan sacudiu a cabeza como un león que axita a súa melena e gruñiu. Pero non xurdiron máis sombras entre as árbores. Ante as cabanas víase o camiño iluminado polas estrelas, completamente baleiro. Virou con rapidez sobre os calcaños ao ouvir un ruído de pasos ás súas costas. Pero tratábase só da muller, que correu cara a el, rodeoulle o pescozo con ambas as mans e púxose a choromicar desesperadamente polo que acababa de acontecer, aliviada por fuxir dunha morte segura.

—Calma, rapariga —dixo Conan—. Xa pasou todo. Como te colleron?

A moza saloucou e murmurou algo inintelixíbel. Deseguido esqueceu a Aram Baksh e observou a rapariga á luz das estrelas. Era branca, aínda que de pel morena. Tratábase evidentemente dunha das tantas mesturas étnicas que se daban en Zamboula. Era alta, esvelta e grácil. Doutra banda, estaba nunha posición perfecta para ser observada. A admiración reflectiuse nos ollos feros do cimmerián cando mirou os seus espléndidos seos e as súas ben formadas pernas, que aínda tremían a causa do medo e o esforzo físico. Conan rodeoulle o talle cun brazo e dixo, tratando de acougala:

—Deixa de tremer, rapariga. Estás a salvo.

O contacto co brazo de Conan pareceu tranquilizala. Botou para atrás os seus mestos e sedosos cabelos negros e botou unha mirada medorenta por encima do seu ombreiro, á vez que se apertaba máis ao cimmerián, como buscando protección e seguridade.

—Colléronme na rúa —murmurou con voz trémula—. Os caníbales... estaban a agardar acazapados baixo unha arcada escura..., eses monos noxentos! Set teña piedade de min! Coido que soñarei toda a vida con isto!

—E que estabas a facer na rúa a esas horas da noite? —preguntou Conan, fascinado pola sedosa pel que sentía baixo os dedos.

Unha vez máis, a rapariga botou para atrás a negra cabeleira cun nervioso movemento de cabeza e fitou a Conan. Non parecía decatarse das súas caricias.

—Foi o meu amante —dixo—. Por culpa do meu amante tiven que saír correndo á rúa. Volveuse tolo e tentou matarme. Cando fuxía del, caín no colo desas bestas.

—Unha beleza como a túa pode volver tolo a calquera home —dixo Conan acariñando os seus sedosos cabelos.

A rapariga sacudiu a cabeza, como se espertase dun soño. Xa non tremía e a súa voz era máis firme.

—Foi a maldición dun sacerdote... de Totrasmek, o gran sacerdote de Hanuman, que me desexaba para el..., can maldito!

—Non debes insultalo por iso —dixo Conan cun sorriso—. A vella hiena ten mellor gusto do que eu cría.

A rapariga ignorou o cumprido. Estaba a recuperar lentamente a serenidade.

—O meu amante é... é un soldado turaniano novo. Para vingarse de min, Totrasmek deulle unha droga que o volveu tolo. Desenvaiñou a súa espada e, no medio da súa tolemia, tentou matarme, mais eu fuxín á rúa. Os caníbales colléronme e trouxéronme a este..., que foi iso?

Conan deu a volta rapidamente. Sen facer o menor ruído, como se fose unha sombra, arrastrou a rapariga detrás da cabana máis próxima e ambos os dous se ocultaron baixo unha palmeira. Permaneceron inmóbiles e tensos, mentres o murmurio de voces que os dous ouviran se ía facendo cada vez máis audíbel. Un grupo de negros, uns nove ou dez, avanzaban polo camiño procedentes da cidade. A moza apertou o brazo de Conan e este sentiu que a muller tremía arrepiada.

Neses momentos ouvíronse claramente as voces guturais dos seus inimigos.

—Os nosos irmáns xa están reunidos xunto á foxa —dixo un—. Non tivemos sorte. Agardo que eles a tivesen por nós.

—Aram prometeunos un home —murmurou outro, á vez que, mentalmente, Conan lle prometía a Aram outra cousa.

—Aram sempre cumpre a súa palabra —rosmou outro—. Conseguimos moitos homes na súa taberna. Pero pagámoslle ben. Eu mesmo lle entreguei dez pacas de seda que lle roubei ao meu amo. Por Set que era boa seda!

Pasaron de longo, levantando o po cos seus pés descalzos. Logo as súas voces perdéronse de lonxe.

—Veunos ben que os cadáveres estean detrás desas cabanas —murmurou Conan—. Se miran no cuarto de Aram, atoparán outro morto. Lisquemos de aquí.

—Si, marchemos canto antes! —suplicou a rapariga, que volveu pórse nerviosa—. O meu amante estará vagando só polas rúas. Os caníbales poderían collelo.

—Vaia costume do demo! —exclamou Conan mentres camiñaba coa rapariga en dirección á cidade e deixaban atrás as cabanas e as palmeiras—. Por que os cidadáns non se desfán destes cans?

—Son escravos valiosos —murmurou a moza—. Son moitos e témese que se rebelen se se lles nega a carne que desexan. A xente de Zamboula sabe que vagan de noite polas rúas e todo o mundo se coida moi ben de fechar as portas, agás cando acontece algo imprevisto, como no meu caso. Atacan todas as presas que poden, mais adoitan preferir os estranxeiros. A xente de Zamboula non se preocupa dos forasteiros que veñen de paso por aquí.

A rapariga fixo unha pausa e engadiu:

—Hai homes, como ese Aram Baksh, que lles venden estranxeiros aos caníbales. Non se atreverían a facer tal cousa cun dos nosos cidadáns.

Conan cuspiu con noxo e, após un intre instante conduciu a súa acompañante ao camiño que se convertía en rúa. A ambos os dous lados había casas escuras e silenciosas. Ocultarse nas sombras non ía co seu carácter.

—Onde queres ir? —preguntou o cimmerián. A moza non parecía pór reparos a que Conan a levase cinguida pola cintura.

—Á miña casa, espertar os meus criados —respondeu—, para que busquen o meu amante. Non quero que a cidade..., os sacerdotes... nin ninguén... saiban que se volveu tolo. É... é un oficial novo cun futuro prometedor. Se callar, se logramos atopalo, poidamos curalo da súa tolemia.

—Se logramos? —preguntou Conan—. Que che fai pensar que estou disposto a pasar a noite buscando un tolo polas rúas?

A rapariga mirouno aos ollos e interpretou perfectamente o brillo da súa mirada. Calquera muller comprendería que o cimmerián a seguiría onde quer que fose..., polo menos de momento. Pero ao ser muller ocultou os seus pensamentos sobre a cuestión.

—Por favor —suplicou con bágoas nos ollos—. Non teño ninguén a quen lle pedir axuda..., ti fuches bo...

—Está ben! —rosmou Conan—. Está ben! Como se chama ese mozo?

—Alafdhal. Eu chámome Zabibi e son bailarina. Dancei moitas veces para o sátrapa Jungir Khan e a súa querida Nafertari, e ante todos os señores e damas da corte. Totrasmek desexábame e, como o rexeitei, converteume na ferramenta inocente da súa vinganza contra Alafdhal. Pedín a Totrasmek un filtro de amor sen sospeitar até onde podían chegar o seu odio e a súa astucia. Deume unha droga para que a botase no viño e xuroume que cando Alafdhal a bebese amaríame máis que nunca e satisfaría todos os meus desexos. Daquela mesturei a droga co viño do meu amante. Mais cando o bebeu enlouqueceu e despois aconteceu o que che contei. Ese can de Totrasmek..., maldita víbora!

A moza apertou o brazo de Conan e ambos os dous se detiveron no acto. Chegaran ao distrito de tendas, que estaba deserto e ás escuras porque era moi tarde. Estaban a pasar fronte a unha calella na que había un home de pé, inmóbil e silencioso. Tiña a cabeza inclinada, mais Conan notou o estraño brillo dos seus ollos, que o miraban sen pestanexar. O cimmerián estremeceuse, non por medo á espada que o home sostiña na man, senón debido á súa misteriosa postura e ao seu silencio. Estaba claro que se trataba dun tolo. Conan apartou a rapariga e desenvaiñou a súa espada.

—Non o mates! —suplicou a moza—. En nome de Set, non o mates! Es forte... e poderás dominalo!

—Veremos —murmurou o cimmerián, coa espada na man dereita e fechando o puño da esquerda.

Deu un paso cara á calella... e nese intre, cunha terríbel gargallada, o turaniano atacouno. Ao se aproximar, o oficial levantou a espada e púxose na punta dos pés para atacar con todas as súas forzas. Ao parar o golpe, a espada de Conan arrincou faíscas no aceiro inimigo e un segundo despois o tolo estaba deitado no chan, inconsciente, a causa da formidábel puñada que Conan lle acababa de dar coa man esquerda.

A rapariga correu cara a el.

—Oh, non está..., non está...!

Conan agachouse cun rápido movemento e volveu o corpo do home de lado. Logo examinouno coas mans.

—Non está malferido —dixo Conan—. Sangra polo nariz, mais iso pasaríalle a calquera despois de recibir unha pancada así na mandíbula. Ha recuperar o sentido deseguido e mesmo é posíbel que recupere a razón. Entrementres, voulle atar os pulsos co cinto da espada... así. E agora, onde queres que o leve?

—Agarda!

A moza axeonllouse a carón do corpo inmóbil, colleu as mans atadas do home e examinounas detidamente. Logo moveu a cabeza cun xesto de desilusión e púxose en pé. Achegouse ao xigantesco cimmerián e apoiou as súas delgadas mans no seu enorme peito. Os ollos negros da moza brillaron como acibeches á luz das estrelas cando o mirou.

—Es un home de verdade! —dixo—. Axúdame! Totrasmek debe morrer. Mátao por min!

—E meter o meu pescozo nun nó corredizo turaniano? —preguntou Conan con brusquidade.

—Non!

Os delgados brazos da rapariga, duros como o aceiro, rodearon o musculoso pescozo do cimmerián. Logo, o cálido corpo da moza latexou apertándose contra o seu. Deseguido engadiu:

—Os hyrkanianos non aman a Totrasmek. Os sacerdotes de Set témeno. É un can bastardo que goberna grazas ao medo e á superstición. Eu rendo culto a Set e os turanianos adoran a Erlik, mais Totrasmek realiza sacrificios ante Hanuman, o maldito. Os nobres turanianos temen a súa maxia negra e o poder que exerce sobre a poboación mestiza, e ódiano por iso. Mesmo Jungir Khan e a súa querida Nafertari lle teñen medo e ódiano ao mesmo tempo. Se pola noite aparecese morto no templo, ninguén buscaría o seu asasino.

—E a súa maxia negra? —preguntou Conan.

—Ti es un guerreiro —respondeu a moza—. Arriscar a túa vida é parte da túa profesión.

—Por un prezo —admitiu Conan.

—Haberá un prezo! —retrucou a moza, respirando fondo e subindo nas puntas dos pés para miralo fixamente aos ollos.

A proximidade daquel corpo cálido e vibrante fixo que o lume correse polas veas de Conan. O perfume do seu alento subiulle á cabeza. Mais cando os seus brazos rodearon o seu esvelto corpo, a moza zafouse cun movemento rápido e dixo:

—Agarda! Primeiro sérveme neste asunto.

—Dime o prezo —propuxo Conan, falando con certa dificultade.

—Recolle o meu amante.

Conan obedeceu e colocou o corpo inerte do individuo sobre o seu ombreiro. Nese momento sentía que podería derrubar o palacio de Jungir Khan coa mesma facilidade. A rapariga murmurou unhas palabras tenras ao ouvido do home inconsciente. Non había ningunha hipocrisía na súa actitude. Evidentemente, amaba moito a Alafdhal. Fose cal for o trato que fixese con Conan, non influiría para nada nas súas relacións con Alafdhal. Nestas cousas, as mulleres son máis prácticas que os homes.

—Sígueme!

A moza apurou o paso pola rúa e o cimmerián camiñou tras dela sen sentirse molesto no máis mínimo pola carga que levaba sobre o ombreiro. Mirou cautelosamente arredor, mais non detectou nada sospeitoso. Sen dúbida, os homes de Darfar estaban reunidos xunto o pozo de asar. A rapariga torceu por unha rúa estreita e após un instante chamou a unha porta en forma de arco.

Case deseguido un criado abriu o panel superior de madeira e asomou a súa cabeza escura. A moza murmurou algo polo baixo. Soaron os ferrollos e abriuse a porta. Un xigantesco negro recortouse contra a feble luz dunha lámpada de cobre. A Conan abondoulle unha rápida mirada para comprobar que non se trataba dun home de Darfar. Tiña os dentes torcidos e a cabeza case rapada. Seguramente procedía de Wadai.

Zabibi dixo algo e Conan depositou o corpo do home nos brazos do outro, que acto seguido o colocou sobre un diván de veludo. O oficial non daba sinais de recuperar o sentido. O golpe que recibira derrubaría un boi. Zabibi inclinouse sobre el, retorcendo as mans. Logo incorporouse e fíxolle un sinal ao cimmerián.

A porta fechouse suavemente e volveron ouvirse os ferrollos. Unha vez na rúa, Zabibi colleu a Conan da man. A súa tremía un pouco.

—Non me vas fallar? —preguntou.

Conan negou en silencio, movendo a cabeza.

—Entón, ségueme até o santuario de Hanuman e que os deuses teñan piedade de nós.

Avanzaron silandeiros como dous fantasmas pola rúa. Se cadra, a rapariga pensaba no seu amante, que se achaba deitado no diván, sen coñecemento, baixo as lámpadas de bronce, ou talvez tremía de medo polo que os agardaba no demoníaco templo de Hanuman. O bárbaro pensaba na muller que camiñaba con axilidade a carón del. O perfume dos seus cabelos chegáballe ás ventas e a aura sensual que a rodeaba enchía o seu cerebro sen deixar espazo para máis pensamentos.

En certo momento ouviron un ruído de pasos e ocultáronse baixo as sombras dunha arcada escura até que viron pasar un grupo de gardas pelishtianos. Eran uns quince. Marchaban en formación fechada, con lanzas na man e os homes da retagarda levaban escudos de latón pendurados das costas para protexerse das coiteladas a traizón. A terríbel ameaza dos caníbales resultaba perigosa mesmo para os homes armados.

En canto o grupo de gardas se perdeu de vista ao final da rúa, Conan e a rapariga saíron do seu agocho e apuraron o paso. Pouco despois viron o edificio cadrado e de teito baixo que se alzaba preto deles.

O templo de Hanuman achábase no medio dunha gran praza, deserto e silencioso baixo as estrelas. Un muro de mármore rodeaba o santuario, que tiña unha abertura fronte ao portal. Esa abertura carecía de portas ou de calquera outro tipo de barreiras.

—Por que os caníbales non buscan as súas presas aquí? —preguntou Conan—. Non hai nada que lles impida entrar no templo.

Sentiu como a rapariga tremía co medo cando se arrimou a el.

—Temen a Totrasmek, igual que todos os habitantes de Zamboula, incluídos Jungir Khan e Nafertari. Ven! Actuemos axiña antes de que perda o pouco valor que me queda!

O medo da rapariga era evidente, mais aínda así non vacilaba. Conan desenvaiñou a espada e atravesou o limiar do templo diante da moza. O cimmerián coñecía moi ben os terríbeis hábitos dos sacerdotes orientais e estaba certo de que un invasor do templo de Hanuman podería atoparse con calquera clase de terror. Tamén sabía que existía a posibilidade de que ningún dos dous saíse vivo do templo, mais Conan arriscara a súa vida demasiadas veces como para pensalo.

Entraron nun patio con chan de mármore, que brillaba cunha luz branca baixo as estrelas. Un breve tramo de chanzos anchos conducía ao pórtico rodeado de enormes columnas. As grandes portas de bronce estaban abertas de pau a pau, como estiveran durante séculos. Mais no interior non había lume nin se queimaba incenso. Durante o día chegaban homes e mulleres que deixaban as súas ofrendas ao pé do negro altar, ante o deus-mono. Pola noite, a xente evitaba o templo como a lebre o rastro dunha serpe.

O interior do santuario estaba feblemente iluminado cunhas lámpadas estrañas que daban certa sensación de irrealidade. Preto da parede do fondo, detrás do altar de pedra negra, erguíase o deus sentado coa mirada fixa para sempre na porta aberta pola que durante séculos entraran as vítimas arrastradas por cadeas de rosas. Había unha pequena canle que ía desde o limiar até o mesmo altar e cando os pés de Conan o pisaron, o cimmerián afastouse rapidamente, como se pisase unha serpe. Aquel suco fora tallado polos miles de pés humanos que morreran berrando sobre o sinistro altar.

Alí estaba Hanuman mirando con ollos malignos e bestiais a través da súa máscara tallada. Non estaba sentado como un mono, senón que tiña as pernas cruzadas como un home, aínda que co mesmo aspecto de simio. Estaba tallado en mármore negro, mais os seus ollos eran rubís que escintilaban cun resplandor vermello e libidinoso. Parecían brasas do inferno. As súas enormes mans estaban apoiadas sobre o colo, coas palmas para arriba, e tiña os dedos separados como se fosen gadoupas. O cinismo abominábel do culto dexenerado que o adoraba reflectíase no esaxerado dos seus atributos e no seu aspecto de sátiro.

A rapariga movíase arredor da imaxe, cara á parede traseira, e cando unha das súas cadeiras rozou un dos xeonllos de mármore do mono, saltou para atrás como se a tocase un réptil. Había un espazo dun metro entre as anchas costas do ídolo e a parede de mármore con friso de follas de ouro. A cada lado do ídolo abríase unha porta de marfil baixo un arco dourado.

—Estas portas dan a un corredor en forma de ferradura —alasou a moza—. Estiven unha vez no interior do templo..., unha soa vez!

A rapariga tremeu e o seu corpo tensouse ante a lembranza terríbel e obscena. Despois engadiu:

—O corredor ten forma de ferradura e cada un dos seus extremos vai dar a este cuarto. As estancias de Totrasmek áchanse na curva do corredor. Mais hai unha porta secreta nesta parede que dá directamente a un cuarto interior.

A moza comezou a pasar as súas mans pola suave superficie, onde non se vía unha soa greta nin unha físgoa. Conan estaba ao seu carón coa espada na man, ollando arredor con cautela. O silencio, o baleiro que había no santuario e o que imaxinaba que habería detrás do muro facíano sentir como unha besta salvaxe nunha trampa.

—Ah!

Finalmente, a rapariga atopou un resorte oculto. Deseguido abriuse unha fenda cadrada no muro.

—Set! —berrou ela.

Malia que Conan saltou cara a ela, non puido facer nada. Nese momento, unha enorme man deforme agarrou a moza polos cabelos e nunha décima de segundo todo o seu corpo desapareceu pola abertura que había no muro. Conan só puido tocar unha das súas pernas espidas. Desde o outro lado da parede ouviu o ruído afogado da loita, daquela un berro e despois unha risa que lle xeou o sangue nas veas.

III
As mans negras que apertan

Á vez que soltaba un xuramento, o cimmerián golpeou a parede con todas as súas forzas, axudándose do pomo da espada. O mármore fíxose cachizas. Así e todo a porta secreta non cedeu e a razón díxolle que, sen dúbida, puxeran unha tranca do outro lado. Deu a volta e correu cara a unha das portas de marfil.

Levantou a espada para rachar os paneis, mais antes empurrou a porta instintivamente coa man esquerda. Abriuse con facilidade e viu ante si un longo corredor que trazaba unha curva baixo a luz dunhas lámpadas moi similares ás que iluminaban o altar. Un pesado ferrollo de ouro suxeitaba firmemente a porta. Conan tocouna lixeiramente coas xemas dos dedos. A lixeirísima calor do metal só a podía detectar un home coas facultades dun lobo. Alguén tocara o ferrollo... e daquela, corrérano... había uns segundos. O asunto estaba a ter cada vez máis o aspecto dunha verdadeira trampa. Debía sospeitar que Totrasmek sabía cando alguén entraba no templo.

Entrar no corredor sería meterse directamente na trampa do sacerdote. Mais Conan non dubidou. Nalgún lugar daquel santuario debilmente iluminado achábase cativa Zabibi e, polo que el sabía sobre os sacerdotes de Hanuman, estaba certo de que a rapariga necesitaba a súa axuda. O cimmerián entrou no corredor avanzando como unha pantera, preparado para atacar a dereita e esquerda.

Á súa esquerda había máis portas de marfil e tentou abrilas. Estaban todas fechadas. Despois de avanzar uns metros, o corredor trazaba unha curva cara á esquerda, tal coma ela lle dixera. Había unha porta que daba a esta curva, que cedeu baixo a súa man.

Viu unha estancia enorme, cadrada, algo máis iluminada que o corredor. Os seus muros estaban construídos con mármore branco, o chan era de marfil e o teito, de prata tallada. Viu diváns de seda, tallos de marfil con incrustacións de ouro para apoiar os pés e unha mesa redonda feita dun material semellante ao metal. Sobre un dos diváns estaba reclinado un home que miraba en dirección á porta. O individuo botouse a rir cando os seus ollos se atoparon cos de Conan.

O home estaba espido, agás por un taparrabos e unhas sandalias que levaba atadas ás pernas. Tiña a pel morena, curtos cabelos negros e ollos inquietos da mesma cor. O seu rostro era ancho e de aspecto arrogante. O individuo era enorme e ao menor movemento que facía, inchábanse todos os seus músculos. As súas mans eran as máis grandes que vira Conan en toda a súa vida. A seguridade que lle confería a súa forza titánica notábase en todos os seus xestos e movementos.

—Por que non entras, bárbaro? —preguntou o home con ton de burla e un esaxerado ademán de invitación.

Os ollos de Conan ardían con ferocidade, mais entrou cautelosamente na estancia, espada en man.

—Quen carallo es? —preguntou o cimmerián cun gruñido.

—Son Baal-pteor —respondeu o home—. Unha vez, hai moito tempo e noutras terras, chamábame doutra maneira. Pero este é un bo nome e calquera muller do templo podería explicarche por que Totrasmek me chama así.

—Así que ti es o seu can! —exclamou Conan—. Ben, pois maldita sexa a túa pel, Baal-pteor. Onde está a muller que atrapaches a través da parede?

—O meu amo está a darlle a benvida! —riu Baal-pteor—. Escoita!

Do outro lado da porta situada fronte á que Conan acababa de traspasar ouviuse o berro dunha muller, feble e apagado pola distancia.

—Maldita sexa a túa alma!

Conan deu un paso en dirección á porta e logo virou sobre os calcaños. Baal-pteor estaba a rirse del, mais naquela risa había unha ameaza solapada que lle puxo os pelos de punta ao cimmerián e alagouno dunha vermella sede de vinganza.

Avanzou cara a Baal-pteor, apertando tanto a espada na man dereita que os cotenos se lle puxeron brancos polo esforzo. Cun movemento rápido, Baal-pteor guindoulle algo... Era unha especie de esfera de cristal que brillaba intensamente baixo a estraña luz das lámpadas.

Conan esquivouna instintivamente, mais a esfera detívose no ar, a pouca distancia do seu rostro, como por encantamento. Non caeu ao chan. Ficou como suspendida por fíos invisíbeis, a un metro de altura. Ao observala, abraiado, a esfera comezou a virar cada vez a maior velocidade. E ao facelo, aumentou de tamaño e converteuse nunha nebulosa que enchía o cuarto. A esfera envolveuno. Converteu o mobiliario, as paredes e o riseiro rostro de Baal-pteor nunha mancha. Conan sentíase perdido no medio do azulado bulebule cegador. Un vento terríbel sacudiu a Conan e case lle fixo perder o equilibrio, arrastrándoo cara ao vórtice do bulebule que viraba freneticamente diante del.

Conan retrocedeu cambaleando, á vez que lanzaba un berro afogado e tropezou coa sólida parede que había ás súas costas. Ao contacto coa parede, a ilusión desvaneceuse subitamente. A xigantesca esfera desapareceu como unha burbulla. Conan estaba de pé no cuarto de teito prateado, cos pés rodeados por unha bruma gris e viu a Baal-pteor deitado no diván, rindo a gargalladas.

—Fillo dun can! —berrou Conan mentres se lle botaba enriba.

Mais a brétema elevouse, facendo que a xigantesca figura morena esvaecese. Cegado pola espesa nube que o rodeaba, Conan experimentou unha estraña sensación... e acto seguido, o cuarto, a bruma e o home do diván desapareceron. Atopábase só entre os altos xuncos dunha braña, onde o atacaba un búfalo coa cabeza baixa. O cimmerián saltou ao lado para esquivar os cornos como sabres do furioso animal e afundiu a espada detrás dunha das súas patas dianteiras, atravesándolle as costelas e o corazón. Entón non foi o búfalo moribundo o que viu no pantano, senón a Baal-pteor. Maldicindo en voz alta, Conan cortoulle a cabeza dun só tallo. Daquela a cabeza saltou do chan e os seus afiados cairos de besta dirixíronse á súa gorxa. Conan estaba certo de que nin a súa tremenda forza física podería impedir ese ataque mortal. Entón ouviuse un ruxido espantoso e máis unha vez achouse no cuarto con Baal-pteor, que tiña a cabeza firmemente apoiada sobre os seus ombreiros. Deitado no diván, o xigante riu silenciosamente del.

—Porco feiticeiro! —gruñiu Conan acazapándose e apoiando firmemente os seus pés no chan de mármore.

Os seus ollos lanzaban escintileos. Ese can negro estaba a burlarse del! Mais aquela estupidez, ese truco de néboas e de sombras non podía facerlle ningún dano! Non tiña máis que saltar e atacar, e o sicario converteríase en cadáver en poucos segundos. Desta volta non se deixaría enganar polas sombras da ilusión... No entanto, foi enganado máis unha vez.

Conan ouviu un gruñido estarrecedor ás súas costas, virou sobre os calcaños e atacou coa velocidade do pensamento o home que estaba acazapado como unha pantera sobre a mesa de metal, disposto a saltar sobre el. Ao golpealo, a aparición esvaeceu e a folla da súa espada chocou cun ruído xordo contra a durísima superficie metálica. Nese mesmo intre notou algo anormal. A folla ficou adherida á mesa! Turrou dela con todas as súas forzas, mais a arma non cedía. Aquilo non era bruxaría. A mesa era un xigantesco imán. Agarrou máis unha vez a empuñadura da espada con ambas as dúas mans e nese preciso instante ouviu unha voz ás súas costas. Deu media volta e atopouse fronte a fronte co home moreno que se acababa de erguer do diván.

Baal-pteor era lixeiramente máis alto que Conan e moito máis corpulento. Neses momentos erguíase fronte a el como unha masa de músculos. Os seus poderosos brazos eran esaxeradamente longos. As súas grandes mans abríanse e fechábanse convulsivamente. Conan soltou a empuñadura da espada pegada á mesa e ficou en silencio, para contemplar o seu inimigo a través das pálpebras medio fechadas.

—A túa cabeza, cimmerián! —dixo Baal-pteor cun ton provocador—. Heicha arrincar coas mans, como se fose a dun pito! Así é como os fillos de Kosala ofrecen os seus sacrificios a Yajur. Bárbaro, estás diante dun estrangulador de Yota-pong. Os sacerdotes de Yajur elixíronme cando era un neno e logo, na a miña adolescencia e mocidade, adestráronme na arte de matar coas mans..., porque é así como se fan os verdadeiros sacrificios. Yajur ama o sangue e non desaproveitamos nin unha soa pinga das veas das vítimas. Cando eu era neno entregábanme bebés para me adestrar. Ao chegar á adolescencia estrangulei raparigas e de mozo facíao con mulleres e anciáns. Até que non alcancei completa madurez, non me entregaron un home forte para sacrificar no altar de Yota-pong.

»Durante anos ofrecinlle sacrificios a Yajur. Centos de pescozos estiveron entre estes dedos... —o xigantesco individuo axitou ambas as mans ante os ollos furiosos de Conan. Logo engadiu—: O motivo polo que fuxín de Yota-pong para converterme en servente de Totrasmek non é asunto teu. Dentro dun instante acabará para sempre a túa curiosidade. Os sacerdotes de Kosala, os estranguladores de Yajur, son moito máis fortes do que poida imaxinar un ser humano. E eu era máis forte que todos. Heiche tronzar o pescozo coas mans, bárbaro!

Nun amén, as súas enormes gadoupas fecháronse sobre o pescozo de Conan como cobras. O cimmerián non fixo o menor esforzo por desvialas, pero as súas tamén agarraron o pescozo do kosalano. Baal-pteor abriu abraiado os seus negros ollos cando sentiu entre as súas mans os poderosos músculos que protexían a gorxa do bárbaro. Este griñiu e aplicou toda a súa forza sobrehumana. Os seus formidábeis músculos marcáronse como cordas nos seus brazos. Cando Conan apertou os dedos arredor da súa gorxa, o xigante abriu a boca para respirar. Durante un segundo, os dous homes permaneceron inmóbiles como estatuas. Os seus rostros eran dúas máscaras tensas e nas tempas avultábanse as súas azuladas veas. Conan sorriu, griñindo e deixando á vista a súa branca dentadura. Os ollos de Baal-pteor estaban fóra das cuncas, cunha expresión de terríbel sorpresa e medo. Ambos os dous homes continuaron inmóbiles durante un instante, con excepción das contraccións dos músculos dos seus brazos e pernas. Alí desenvolvíase unha incríbel loita de forzas..., forzas capaces de arrincar árbores de raíz e de esmagar cranios de bois.

Pola boca entreaberta de Baal-pteor asubiou o ar. O seu rostro comezou a tornarse azul e o temor reflectiuse nos seus ollos. Os músculos dos seus enormes brazos estaban a piques de estoupar. Porén, o pescozo de touro do cimmerián non cedía. Baixo os dedos desesperados do xigante, os músculos do pescozo de Conan eran como cordas de aceiro. No entanto, a carne de Baal-pteor cedía baixo os dedos de ferro do cimmerián, que afundían máis e máis nos músculos da gorxa do outro, até esmagalos contra a xugular.

A inmobilidade dos homes, que ficaban quietos como estatuas, deu paso a un movemento súbito e veloz cando o kosalano comezou a retorcerse e a tentar botarse para atrás. Soltou a gorxa de Conan e levou ambas as mans á súa, buscando apartar aqueles dedos inexorábeis.

Cunha arremetida repentina, o cimmerián foino dobrando para atrás até que as costas do xigante golpearon a mesa. Conan seguiu dobrando o home máis e máis até que a súa columna vertebral estivo a piques de crebarse.

A suave risa de Conan foi tan implacábel como o son metálico de dúas espadas.

—Parvo! —exclamou—. Seica nunca viras un home occidental? Seica te crías forte porque eras quen de retorcer os pescozos de homes civilizados, pobres diaños con músculos como cordas podres? Demo! Tenta romper o pescozo dun touro salvaxe de Cimmeria antes de considerarte forte. Iso é o que fixen eu antes de me converter nun home... Así!

Cun movemento salvaxe, Conan retorceu a cabeza de Baal-pteor até que o seu rostro quedou mirando o ombreiro e as súas vértebras renxeron como unha póla rota.

Logo guindou o corpo inerte ao chan, empuñou a espada con ambas as dúas mans, apoiando firmemente os pés. O seu ancho peito estaba manchado de sangue por mor das feridas que lle fixeran as uñas do xigante no pescozo. Tiña os cabelos mollados e a suor enchoupáballe o rostro. A pesar de rirse da forza de Baal-pteor, estivera a piques de perder a partida contra el. Mais sen deterse a recuperar o alento, deu un forte tirón e arrincou a espada do imán ao que estaba pegada.

Deseguido abriu a porta detrás da que soara o berro. Atopouse ante un corredor longo e recto no que se vían varias portas de marfil. O outro extremo estaba cuberto por unha cortina de veludo e tras dela ouvíase unha música diabólica que Conan non ouvira nin sequera nos seus peores pesadelos. Aquela estraña música púxolle os pelos de punta.

Tamén se ouviron arquexos e saloucos histéricos de muller mesturados coa música. Conan brandiu con forza a súa espada e saíu a fume de carozo polo corredor.

IV
Baila, rapariga, baila!

Cando Zabibi atravesou a abertura que aparecera na parede detrás do ídolo, o seu primeiro pensamento confuso e incoherente foi que chegara a súa hora. Fechou os ollos instintivamente e agardou o golpe. Mais no canto diso sentiuse guindada con moi poucas cerimonias ao duro e puído chan de mármore, co que mancou os xeonllos e a cadeira. Cando abriu os ollos ollou medorenta ao seu redor, á vez que ouvía un afogado impacto alén do muro. Viu un xigante de pel escura e taparrabos, e no extremo oposto do cuarto un home sentado nun diván, de costas a unha cortina de veludo. Era un individuo groso, de mans brancas e gordas e ollos de víbora. A rapariga estremeceuse, porque ese home era Totrasmek, o sacerdote de Hanuman, que durante anos estendera as súas redes de poder por toda a cidade de Zamboula.

—O bárbaro pretende entrar pola parede —dixo Totrasmek con retranca—, mais o ferrollo vai aguantar.

A rapariga viu que alguén correra o pesado ferrollo de ouro da porta secreta, que se vía perfectamente desde ese lado da parede. Tanto o ferrollo como os seus soportes resistirían o ataque dun elefante.

—Ábrelle unha das portas, Baal-pteor —ordenou Totrasmek—. Mátao na sala cadrada do outro extremo do corredor.

O kosalano saudou respectuosamente e abandonou a estancia pola porta que había na parede lateral do cuarto. Zabibi púxose en pé e mirou medorenta para o sacerdote, cuxos ollos percorreron con avidez o seu espléndido corpo, mais a rapariga mostrouse completamente indiferente. Unha bailarina de Zamboula estaba habituada á nudez, mais a crueldade que había nos ollos do sacerdote fíxoa tremer.

—Unha vez máis vés ao meu retiro, fermosa miña —dixo con cinismo—. É unha honra inesperada para min. Pareciches gozar tan pouco da túa visita anterior que non agardaba que a repetises. Con todo, fixen todo o que puiden para che proporcionar unha experiencia interesante.

Era imposíbel que unha bailarina se ruborizase, mais nos seus ollos desorbitados había un fulgor de cólera mesturado con medo.

—Porco! —exclamou—. Sabes moi ben que non vin aquí por amor a ti.

—Non —respondeu Totrasmek rindo—. Viñeches como unha parva pola noite, acompañada dun estúpido bárbaro para cortarme a gorxa. Por que queres a miña morte?

—Sabes moi ben por que! —berrou a moza, decatándose de que era inútil disimular.

—Estás a pensar no teu amante —dixo o sacerdote sorrindo—. O feito de que queiras matarme demostra que a droga que che dei tivo grande efecto. Pero non fuches ti quen ma pediu? Non che enviei o que me pediches sen ter en conta para nada o meu amor?

—Pedinche unha droga que o fixese durmir durante unhas horas —respondeu con amargura a moza—. E ti..., ti mandaches polo teu criado unha droga que o volveu tolo! Fun unha parva ao confiar en ti. Tiña que me decatar do falsas que eran as declaracións de amizade coas que disfrazabas o teu odio e o teu desprezo.

—Para que querías que o teu amante durmise? —preguntou el—. Para roubarlle o único que xamais che daría: o anel coa xoia que os homes chaman a Estrela de Khorala..., a xoia roubada á raíña de Ofir, que pagaría unha sala ateigada de ouro por recuperala. El non cha quería dar porque sabe que a xoia ten poderes máxicos que, debidamente controlados, poden escravizar o corazón de calquera ser humano do sexo oposto. Querías roubarlla por temor a que os seus magos descubrisen a clave desa maxia e el se esquecese de ti, pois seguro que con ela tentaría conquistar todas as raíñas do mundo. Ti venderíaslla á raíña de Ofir, que coñece todo o seu poder e utilizaríao para escravizarme, como fixo antes de que lla roubasen.

—E para que a querías ti? —preguntou a rapariga.

—Porque coñezo os seus poderes. Así aumentaría a forza das miñas artes.

—Ben. Pois xa a tes!

—Que eu teño a Estrela de Khorala? Non, trabúcaste.

—Por que mentes? —retrucou a muller con amargura—. El levábaa no dedo cando tiven que saír correndo á rúa e, cando o volvín atopar, xa non a tiña. O teu criado debía de estar a vixiar a casa e arrebatoulla cando eu fuxía. Ao diaño con ela! Só quero recuperar san e salvo o meu amante. Ti xa tes o anel. Castigáchesnos aos dous. Por que non lle devolves a razón? Podes facelo?

—Podo —respondeu o sacerdote con ton lacónico, gozando co sufrimento da moza.

Extraeu un pequeno frasco da súa túnica e engadiu:

—Este frasco contén a esencia do loto dourado. Se o teu amante a bebe, curará no acto. Si, terei piedade del. Os dous me enganastes non unha, senón moitas veces. El sempre se opuxo aos meus desexos. Pero así e todo voume apiadar del. Ven e toma o frasco da miña man.

A rapariga mirou a Totrasmek, tremendo de ansiedade por coller o frasco, mais con temor a que se tratase dunha broma cruel. Avanzou timidamente cunha man estendida e o sacerdote botouse a rir desapiadado e apartou o frasco do seu alcance. A moza entreabriu os beizos para maldicilo, mais o seu instinto impulsouna a levantar os ollos. Desde o teito dourado caeron catro vasos de xade. A moza tratou de esquivalos, mais fixéronse cachizas ao seu redor. A rapariga berrou con desesperación. De cada fragmento de vaso roto xurdiu a cabeza dunha cobra e unha delas tocoulle a perna espida. O rápido movemento que fixo para evitar a mordedura mortal obrigouna a pórse ao alcance doutra serpe, da cal tamén tivo que fuxir coa rapidez dun raio.

Estaba metida nunha trampa mortal. As catro serpes abaneaban e tocaban os seus pés, nocellos, xeonllos, coxas, cadeiras, calquera parte do seu voluptuoso corpo que estivese preto delas. A moza non podía saltar nin pasar entre elas para pórse a salvo. Só podía dar voltas e saltar en todas as direccións, retorcendo o seu corpo para evitar que a trabasen e, cada vez que esquivaba unha serpe, púñase ao alcance doutra, co que que tiña que seguir movéndose coa velocidade da luz. Esas cabezas significaban unha ameaza mortal. Só unha bailarina de Zamboula podería sobrevivir naquel cuadrilátero de morte.

Zabibi converteuse nun bulebule abraiante de rápidos movementos. As cabezas fallaban por centímetros. Desde algún lugar oculto chegaba unha música estraña que se mesturaba co terríbel seseo das serpes, que era como un vento nocturno maligno que sopra a través das cuncas baleiras dunha caveira. A pesar da rapidez dos seus movementos, a moza deuse perfecta conta de que os odiosos animais non atacaban ao azar. Obedecían a estraña e sinistra melodía que soaba de lonxe. Atacaban cun ritmo espantoso e, pola forza, os movementos da rapariga tiñan que se axustar ao ritmo dos animais. Os seus frenéticos movementos facían parecer normais e serenas as danzas máis obscenas de Zamora. Enferma de noxo e vergoña e horror, Zabibi ouviu a risa implacábel do seu verdugo.

—A Danza das Cobras, amada miña! —dixo Totrasmek rindo—. Así bailaban as virxes ante o altar de sacrificios de Hanuman hai séculos..., mais nunca coa mesma beleza e suavidade ca ti. Baila, rapariga, baila! Durante canto tempo máis poderás evitar os cabeiros do Pobo Velenoso? Minutos? Horas? Ao final has cansar. Os teus pés rápidos e seguros han vacilar. As túas pernas hanche fallar. As túas cadeiras han virar con máis lentitude. Daquela, os cabeiros das cobras comezarán a afundirse na túa carne de marfil...

Detrás del, a cortina axitouse como movida por un forte refacho de vento e Totrasmek berrou. Os seus ollos abríronse, desorbitados, e as súas mans agarraron febrilmente o anaco de aceiro que sobresaíu de súpeto do seu peito.

A música parou. A rapariga cambaleou no medio da danza, berrando ante a ameaza dos terríbeis cabeiros... e logo viu no chan só catro columnas de fume azulado, inofensivas, e Totrasmek caeu de bruzos sobre o diván.

Conan saíu de detrás da cortina, limpando a folla da súa espada. Vira bailar a rapariga con desesperación a través das grosas cortinas, entre catro inofensivas espirais de fume, mais decatárase de que ela vía outra cousa. Conan sabía que matara a Totrasmek.

Zabibi caeu ao chan arquexando e cando Conan avanzou cara a ela, a moza, ao tentar incorporarse, volveu cambalear porque as súas pernas non a obedecían a causa do cansazo.

—O frasco! —exclamou—. O frasco!

Totrasmek aínda sostiña o pequeno frasco nunha man. A moza arrincoullo con desesperación dos seus dedos ríxidos e logo comezou a rexistrar a roupa do cadáver.

—Que raio estás a buscar? —preguntou Conan.

—Un anel..., o que lle roubou a Alafdhal. Debeullo de quitar mentres o meu amante camiñaba polas rúas, presa da tolemia. Polos demos de Set!

Após un instante, Zabibi convenceuse de que o anel non estaba oculto entre a roupa de Totrasmek. Buscou por toda a estancia, rachou o tapizado do diván e as cortinas e envorcou varios vasos. Logo detívose un momento e apartou un guecho de cabelos que lle tapaba os ollos.

—Esquecía a Baal-pteor! —exclamou a moza.

—Está no inferno co pescozo roto —afirmou Conan. A rapariga alegrouse ante a noticia, mais un instante despois maldíxoo con forza e engadiu:

—Non podemos ficar aquí. Falta pouco para que amañeza. Os sacerdotes menores adoitan visitar o templo a calquera hora da noite e, se nos descobren aquí con este cadáver, o pobo hanos facer cachizas. Os turanianos non poderán salvarnos.

Zabibi levantou o ferrollo da porta secreta e un momento máis tarde atopábanse na rúa apurando o paso para afastarse o máis axiña posíbel do antigo templo de Hanuman.

Nunha sinuosa calella que había a pouca distancia Conan detívose e apoiou unha man sobre o ombreiro espido da súa acompañante.

—Lembra que había un prezo...

—Non o esquecín! —respondeu a rapariga, apartándose do cimmerián—. Mais primeiro temos que... atopar a Alafdhal.

Pouco despois, o escravo negro fíxoos pasar pola porta traseira do edificio. O mozo turaniano achábase deitado sobre un diván, cos brazos e pernas atados con grosas cordas. Tiña os ollos abertos, mais semellaban os dun lunático. Os seus beizos estaban cubertos de escuma. Zabibi estremeceuse.

—Ábrelle as mandíbulas pola forza! —dixo a moza. Os dedos de ferro de Conan obedeceron a orde.

Zabibi baleirou o frasco na gorxa do tolo. O efecto foi máxico. Inmediatamente tranquilizouse. O estraño fulgor dos seus ollos desapareceu. Ollou para a moza aparvado, pero era evidente que a recoñecía. Logo caeu nun soño normal.

—Cando esperte estará curado —murmurou a moza facéndolle un aceno ao escravo negro.

Este último inclinouse e entregoulle á rapariga unha pequena bolsa de coiro. Logo botoulle a capa de seda sobre os ombreiros. Os modais da rapariga variaron sutilmente cando lle fixo un aceno a Conan para que a seguise fóra da alcoba.

Nunha arcada que daba á rúa, volveuse cara a Conan e dixo inesperadamente:

—Debo dicirche a verdade. Eu non son Zabibi. Son Nafertari. E el non é Alafdhal, un pobre capitán da garda, senón Jungir Khan, o sátrapa de Zamboula.

Conan non fixo ningún comentario. Non moveu nin un só músculo do seu escuro rostro cheo de cicatrices.

A muller continuou:

—Mentinche porque non me atrevía a contarlle a verdade a ninguén. Estabamos sós cando Jungir Khan toleou. Só eu o sabía. Se se divulgase a nova de que o sátrapa de Zamboula toleara, seguramente habería unha revolta, tal como planeara Totrasmek, que desexaba a nosa destrución.

Houbo un silencio e a moza engadiu:

—Agora verás por que é completamente imposíbel que che dea a recompensa que agardabas. A amante do sátrapa non é..., non pode ser para ti. Pero terás unha recompensa. Aquí tes unha bolsa de ouro.

Acto seguido entregoulle a bolsa que recibira de mans do escravo.

—Agora marcha e cando saia o sol ven ao palacio. Farei que Jungir Khan te nomee capitán da súa garda. Mais en segredo obedecerás as miñas ordes. O teu primeiro deber será marchar cun pelotón de homes até o templo de Hanuman, aparentemente para buscar as pegadas do asasino do sacerdote, pero en realidade para buscar a Estrela de Khorala. Debe de estar agochada nalgún lugar. Cando a atopes, tráema. Agora, podes marchar.

Conan asentiu cun movemento da cabeza e despois afastouse. A moza, ao ver que marchaba balanceando os seus anchos ombreiros, sentiuse un tanto estrañada ao non observar no home ningún sinal de que se sentise contrariado ou enganado.

Cando o cimmerián dobrou a esquina, mirou para atrás e logo mudou de dirección apurando o paso. Pouco despois atopábase no distrito da cidade onde estaba o Mercado de Cabalos. Golpeou nunha porta até que asomou un rostro barbudo por unha xanela para preguntar que quería.

—Un cabalo —dixo Conan—. O máis rápido que teñas.

—Non lle abro a porta a ninguén a estas horas da noite —dixo cun gruñido o mercador de cabalos. Conan fixo soar unhas moedas.

—Fillo dun can! —exclamou—. Non ves que son branco e estou só? Baixa antes de que faga achas a túa porta!

Após un instante, Conan cabalgaba sobre un corcel baio en dirección á casa de Aram Baksh.

Internouse pola calella que había entre a taberna e as palmeiras, pero non se detivo na porta. Seguiu avanzando cara á esquina nordés do muro, logo virou e avanzou pegado a este, até que finalmente se detivo a uns pasos da esquina. Non había árbores preto da parede, mais si algunhas matogueiras baixas. Atou o cabalo nunha e a piques estaba de subir de novo á sela cando ouviu un murmurio de voces máis aló do ángulo que facía o muro.

Despois de retirar o pé do estribo, achegouse á esquina e esculcou arredor. Había tres homes avanzando polo camiño en dirección ao pequeno bosque de palmeiras e, a xulgar pola súa forma de camiñar, adiviñou que eran caníbales. Detivéronse ante a orde de alto de Conan e arrimáronse uns a outros cando este avanzou cara a eles coa espada na man. Os ollos dos homes brillaban baixo a luz das estrelas. Nos seus rostros de ébano reflectíase unha ansia brutal, mais sabían que as súas tres porras de madeira nada podían contra espada do xigantesco bárbaro. Conan tamén o sabía.

—Onde ides? —preguntou.

—Avisar os nosos irmáns de que apaguen o lume que arde do outro lado das palmeiras —retrucaron—. Aram Baksh prometeunos un home, mais mentiu. Atopamos un dos nosos irmáns mortos na alcoba-trampa. Esta noite habemos pasar fame.

—Non creo —respondeu Conan cun sorriso—. Aram Baksh havos entregar un home. Vedes esa porta? —sinalou unha pequena porta de ferro situada no centro da parede. Despois engadiu—. Agardade aí. Aram Baksh havos entregar un home.

Recuando con coidado até que estivo fóra do alcance dun posíbel golpe de porra, Conan deu media volta e torceu polo ángulo noroeste do muro. Ao chegar onda o seu cabalo detívose un momento para asegurarse de que os negros non o seguían e a continuación subiu á sela, onde permaneceu inmóbil e tranquilizou o animal murmurándolle algo polo baixo. Estendeu as mans até alcanzar o bordo do muro e, cun lixeiro chouto, baixou do outro lado da parede. Unha vez alí estudou o terreo. A taberna estaba construída no ángulo suroeste e o resto do soar estaba ocupado por hortos e xardíns. Non viu ninguén polos arredores. A taberna estaba escura e silenciosa. Conan sabía que todas as portas e xanelas estaban fechadas e trancadas por dentro.

Tamén sabía que Aram Baksh durmía nun cuarto que daba a un carreiro flanqueado por cipreses e que conducía á porta do muro occidental. Moveuse como unha sombra entre as árbores e, após un instante, chamou suavemente á porta.

—Quen é? —preguntou unha voz somnolenta desde o interior.

—Aram Baksh! —berrou Conan—. Os negros están a saltar polo muro!

A porta abriuse case ao instante. No limiar apareceu o taberneiro, que levaba só unha camisa e sostiña unha daga na man. Sacou a cabeza e viu a Conan.

—Que andrómena é esta...? Ti!

Os poderosos dedos de Conan apertáronlle a gorxa e afogaron o seu berro. Os dous homes caeron xuntos ao chan e o cimmerián arrebatoulle a daga nunha décima de segundo. A folla brillou baixo a luz das estrelas e despois abrollou o sangue. Aram Baksh abriu a boca nun horrendo gurgullar antes de vomitar un chorro escarlata. Conan levantouno e a daga volveu brillar. Gran parte da rizada barba do taberneiro caeu ao chan.

Agarrando a gorxa do seu cativo (porque un home sempre pode berrar incoherentemente mesmo coa lingua cortada), Conan sacouno da escura estancia e arrastrouno polo carreiro de cipreses até a porta do muro exterior. Levantou o ferrollo cunha man e abriu a porta. Do outro lado viu tres siluetas negras que agardaban como voitres. Conan lanzou o pousadeiro aos seus brazos ansiosos.

Da gorxa de Aram Baksh xurdiu un berro espantoso, mais non houbo resposta ningunha desde a silenciosa taberna. A xente estaba afeita ouvir berros preto dos muros. Aram Baksh loitou como un salvaxe, ollando freneticamente para o cimmerián. Mais non había piedade nos seus ollos. Conan pensaba na cantidade de seres humanos —homes, mulleres e nenos— que perderan a vida pola cobiza daquel tipo.

Cheos de felicidade, os negros arrastrárono polo carreiro facendo mofa dos seus queixumes incoherentes. Como habían saber que aquel corpo medio espido, cuberto de sangue e coa barba rapada, que balbucía cousas sen sentido, era Aram Baksh? Os ruídos da pelexa chegaron até Conan, que ficaba de pé xunto ao limiar, aínda despois de que os homes desaparecesen entre as palmeiras.

Despois de fechar a porta tras de si, o cimmerián regresou onde estaba o seu cabalo, montou nel e dirixiuse cara ao oeste, en dirección ao deserto, dando un amplo rodeo para evitar o sinistro bosquiño de palmeiras. Mentres cabalgaba, extraeu da súa bolsa un anel no que brillaba unha xoia, que escintilaba marabillosamente á luz das estrelas. Sostívoo no alto para admiralo por todos os lados. A compacta bolsa de moedas de ouro tintinaba a medida que o cabalo avanzaba, como unha promesa de futuras e maiores riquezas.

«Pregúntome que diría ela se soubese que desde o primeiro momento en que a vin me decatei de que era Nafertari e el, Jungir Khan», pensou Conan.

Tamén coñecía a existencia da Estrela de Khorala. «Haberá unha bonita escena se ela sospeita algunha vez que lle quitei o anel a Jungir Khan mentres o ataba co cinto da súa espada. Pero xamais me collerán.»

Mirou para atrás. Entre as palmeiras víase o vermello resplandor dunha fogueira. Ouviuse un canto que vibraba cun xúbilo salvaxe na noite.

Outro son mesturouse con este. Eran berros incoherentes dos que non se entendía unha soa palabra. Conan seguiunos ouvindo mentres se dirixía ao leste baixo a pálida luz estelar. O espantoso son deses ouveos seguiuno até que finalmente se afastou baixo as estrelas moribundas.

O ESTANQUE DO NEGRO

[ O conto The Pool of the Black One foi publicado por primeira vez na revista Weird Tales, no número de outubro de 1933. ]

I

Sancha, de Kordava, bocexou con delicadeza, estricou preguizosamente os seus membros esveltos e logo acomodouse mellor no leito de pel de armiño e seda da cuberta de popa. Sabía perfectamente que a tripulación a observaba con avidez e tamén sabía que a curtísima túnica que levaba, típica do seu país, deixaba ao descuberto gran parte do seu corpo. Con todo, sorriu con insolencia e dispúxose a adurmiñar un instante antes de que o sol, que xa se albiscaba sobre o océano, lle ferise os ollos.

Pero nese intre chegou aos seus ouvidos un ruído moi diferente do que producía o renxer da madeira e as cordas, ou do batuxar das ondas contra o buque. Incorporouse e cravou a mirada na borda, pola que nese momento rubía un home pingando auga. Os seus ollos negros abríronse con abraio e tivo que facer un esforzo por afogar unha exclamación de sorpresa. O intruso éralle completamente descoñecido. A auga caíalle desde os ombros sobre os brazos musculosos. A súa sinxela vestimenta, uns pantalóns de seda vermella, estaba enchoupada, igual que o ancho cinto con fibela de ouro e a vaíña coa espada que colgaban del. Cando se puxo en pé sobre a borda, o abrente debuxou a súa silueta. Parecía unha estatua de bronce. Pasou a man polos cabelos enchoupados e os seus ollos azuis ilumináronse cando viu a rapariga.

—Quen es? —preguntou ela—. De onde vés?

O home sinalou cara ao vasto océano, sen apartar os ollos dela.

—Seica es un deus que xorde das ondas? —preguntou novamente a moza, confundida pola franqueza da súa mirada, a pesar de que estaba afeita a que a admirasen.

Antes de que puidese responder, soaron uns pasos rápidos sobre a cuberta e detivéronse xunto a el. O capitán da nave mirou o estraño, mentres apoiaba a man na empuñadura da espada.

—Quen raio es ti? —preguntou con voz de poucos amigos.

—Son Conan —retrucou o acabado de chegar con serenidade. Sancha prestou máis atención. Xamais ouvira falar o zingariano con ese acento.

—E como chegaches a bordo do meu barco? —preguntou outra vez con desconfianza.

—Nadando.

—Nadando! —exclamou o capitán, indignado—. Can! Estás a mofarte de min? Estamos moi lonxe de terra, nin sequera se albisca a costa. De onde vés?

Conan sinalou cunha man cara ao leste.

—Veño das illas.

—Oh!

O capitán ollouno con interese. Engurrou a fronte e adiantou a mandíbula nun aceno pouco compracente.

—Así que ti es un deses cans baracháns —os beizos de Conan bosquexaron un leve sorriso—. Sabes quen son? —preguntou o capitán.

—Este barco é o Folgazán. De modo que ti debes de ser Zaporavo.

—Si!

O patrón do barco sentiuse afagado na súa vaidade ao ver que o forasteiro sabía quen era. Tratábase dun home tan alto como Conan, aínda que moito máis delgado e menos corpulento. Baixo o morrión de aceiro, o seu rostro escuro de trazos aquilinos tiña aspecto saturnino, polo que o chamaban o Falcón. A súa luxosa vestimenta ía a ton coa moda e cos hábitos zingarianos. A súa man nunca se apartaba demasiado da empuñadura da espada.

O capitán observaba a Conan con xesto de poucos amigos, pois os renegados zingarianos e os proscritos que infestaban as costas do sur de Zingara, preto das illas Barachas, non se levaban demasiado ben. A maioría dos proscritos eran mariñeiros de Argos mesturados con homes doutras nacionalidades. Atacaban os barcos e arrasaban a costa zingariana e as súas cidades, igual que o facían os piratas zingarianos, mais estes esnaquizaban os bucaneiros baracháns e dignificaban a súa profesión chamándose a si mesmos filibusteiros, palabra moito máis honorábel e cualificando os baracháns de piratas. Non eran os primeiros nin os últimos que darían prestixio á palabra ladrón.

Estes pensamentos pasaron pola mente de Zaporavo mentres a súa man rebuldaba coa empuñadura da espada e observaba coa fronte engurrada o seu entremetido hóspede. Nese momento Conan non exteriorizou en absoluto os seus pensamentos. Permaneceu en pé, inmóbil, cos brazos cruzados sobre o peito, tan tranquilo como se se achase no seu propio barco. Sorría e nos seus ollos reflectíase unha estraña expresión de calma.

—Que fas aquí? —preguntou Zaporavo subitamente.

—Considerei necesario abandonar o meu cargo en Tortage onte pola noite, antes de saír a lúa —retrucou Conan—. Partín nunha lancha vella e remei até o amañecer. Daquela vin as velas superiores do teu barco e deixei que afundise a miserábel embarcación na que viaxaba, porque había avanzar máis rápido a nado.

—Hai quenllas nestas augas —dixo Zaporavo.

O home sentiuse vagamente irritado cando Conan se limitou a encoller os ombros como única resposta. Dirixiu unha mirada á cuberta inferior e viu un conxunto de rostros ansiosos que miraban para arriba. Unha soa palabra faría subir todos aqueles homes, que coas súas espadas sufocarían no acto calquera acometida dun bo loitador como parecía ser o acabado de chegar.

—Por que teño que cargar con todo vagabundo que vomita o mar? —bruou Zaporavo cunha mirada e un ton máis insultantes aínda que as súas palabras.

—Un capitán sempre pode darlle emprego a un bo mariñeiro —respondeu Conan sen resentimento.

Zaporavo engurrou a fronte e gardou silencio. Sabía que iso era verdade. Tivo un momento de dúbida que máis tarde lle custaría o barco, o mando, a rapariga e a vida. Mais non podía adiviñar o futuro e para el Conan non era máis que outro loubán vomitado, como dixera antes, polo mar. Non lle gustaba nada ese home, malia que non o provocara en absoluto. Os seus modos non eran insolentes, pero a Zaporavo molestáballe a súa evidente seguridade en si mesmo.

—Traballarás para gañar a túa manutención —dixo finalmente o Falcón—. E fóra desta cuberta! Lembra que aquí a miña vontade é lei.

Conan bosquexou un sorriso. Sen pausa, mais sen présa, deu media volta e descendeu á cuberta inferior. Non se volveu para mirar a Sancha, que durante a breve conversa ollaba para el con avidez.

Cando chegou á cuberta inferior, rodeouno a tripulación. Eran todos zingarianos, medio espidos, coa súa escasa roupa de seda sucia de alcatrán e brillantes xoias nas orellas e nas empuñaduras das súas dagas. Todos os homes estaban ansiosos pola diversión que prometía o tradicional «bautizo» do forasteiro. Alí poríano a proba e decidiríase a súa futura posición entre a tripulación. Na cuberta superior, Zaporavo parecera esquecer por completo a existencia de Conan, mais Sancha vixiaba con grande interese. Estaba afeita a presenciar tales escenas e sabía que o soado «bautizo» podía ser brutal e probabelmente sanguento.

Mais a súa familiaridade con tales situacións era moito menor que a de Conan. Este debuxou un suave sorriso cando chegou á cuberta inferior e viu as figuras que o rodeaban con ar ameazador. Detívose e examinou os homes sen alterar a súa postura no máis mínimo. Nesas situacións rexía un código determinado. Se Conan atacaba o capitán, toda a tripulación se abalanzaría sobre el, mais tería carta branca contra o que seleccionaran para iniciar a loita.

O home elixido para esa tarefa avanzou dous pasos. Tratábase dun tipo rexo e peludo que levaba unha faixa carmesí envolvida na cabeza como se fose un turbante. Adiantara a mandíbula inferior nun aceno de desafío. Tiña o rostro cuberto de cicatrices e parecía a encarnación do mal. Cada un dos seus movementos e miradas foi neses momentos unha verdadeira afronta. A súa maneira de iniciar o «bautizo» foi primitiva e cruel coma el mesmo.

—Barachán, eh? —dixo en ton de burla—. Alí é onde crían cans no canto de homes. Nós, os Camaradas, cuspimos sobre eles... Así!

O tipo cuspiu no rostro de Conan e logo levou unha man á espada.

O movemento do bárbaro foi demasiado rápido como para que o puidese distinguir a vista humana. O seu enorme puño chocou con forza terríbel contra a mandíbula do seu adversario e o zingariano saíu proxectado polo ar até caer feito un farrapo xunto á borda.

Conan volveuse de face aos demais. Agás por un leve brillo que se reflectía nos seus ollos, a súa compostura e serenidade eran as mesmas de antes.

Mais o «bautizo» rematara coa mesma rapidez coa que comezara. Os mariñeiros levantaron o seu compañeiro. A súa mandíbula fracturada colgaba fláccida e a súa cabeza bambeaba de xeito pouco natural.

—Por Mitra..., ten o pescozo roto! —exclamou un pirata de barba negra.

—Vós, os filibusteiros, sodes xente moi frouxa —dixo Conan cun sorriso—. Os baracháns non temos en conta os tipos coma vós. Queredes xogar ás espadas comigo? Non? Daquela todo está ben e somos amigos, verdade?

A maioría dos homes asentiron. Uns brazos bronceados guindaron pola borda o cadáver do home e cando o corpo desapareceu baixo as augas víronse varias aletas negras e brillantes que se achegaban axiña. Conan botouse a rir e estendeu os seus brazos como un tigre preguizoso. Logo botou unha ollada á cuberta superior. Sancha, apoiada na varanda, tiña a boca aberta de abraio. Nos seus ollos había un brillo especial. O sol que a iluminaba por detrás delineaba o seu corpo esvelto, que se transparentaba a través da lixeira túnica que levaba. Nese momento apareceu detrás dela a sombra de Zaporavo e a súa pesada man apoiouse no ombro da rapariga nun xesto claramente posesivo. Dirixiulle unha mirada ameazadora ao xigante, á que Conan respondeu cun sorriso.

Zaporavo cometeu un erro habitual entre os autócratas. Solitario na sombría grandeza da cuberta superior, subestimou o home que tiña ás súas ordes. Abstraído nos seus propios pensamentos, deixara pasar a oportunidade de matar a Conan. Non concibía que os cans que se achaban aos seus pés puidesen constituír unha ameaza para el. Ocupara durante tanto tempo postos importantes e pisara tantos inimigos que, inconscientemente, se sentía moi por riba de toda maquinación de rivais inferiores.

Conan non o provocou en absoluto. O pirata mesturábase coa tripulación e vivía tan alegremente como os demais. Demostrou ser un excelente mariñeiro e, por suposto, o máis forte de todos. Facía o traballo de tres homes e sempre era o primeiro en realizar as tarefas máis pesadas e perigosas. Non discutía cos seus compañeiros, que tamén evitaban discutir con el. Cando xogaba con eles, apostaba o seu cinto e a súa vaíña, gañáballes o diñeiro e as armas e logo devolvíalles todo o que perderan, cunha gargallada. A tripulación considerábao o xefe da segunda cuberta. O cimmerián xamais lles contou por que abandonara os piratas baracháns, mais a posibilidade de que se puidese deber a un feito sanguento aumentaba o respecto que sentían cara a el. Adoptara unha actitude imperturbabelmente cortés tanto cara a Zaporavo como cara aos seus compañeiros e nunca facía un aceno insolente ou servil.

Mesmo o mariñeiro máis zoupón se sentía impresionado polo contraste entre o silandeiro, áspero e pensativo capitán e o pirata que ría estrepitosamente, entoaba cancións nunha ducia de idiomas, bebía como dez e, aparentemente, non se preocupaba en absoluto do futuro.

Se Zaporavo se decatase daquelas comparacións, probabelmente ficaría mudo de rabia. Mais o capitán andaba sempre mergullado nos seus propios pensamentos, que se facían máis escuros a medida que ían pasando os anos e gozaba cos seus vagos soños de grandeza e coa rapariga, cuxa posesión era un pracer amargo, do mesmo xeito que todos os seus praceres.

A moza miraba con crecente interese o xigante de negra cabeleira, que superaba os seus compañeiros tanto no traballo como nos xogos. Xamais falara con ela, mais era evidente a naturalidade que se reflectía na mirada do bárbaro. A rapariga non se trabucaba niso e preguntábase se sería perigoso permitirlle que se achegase.

Había pouco tempo que deixara os palacios de Kordava, mais parecíalle que un mundo enteiro a separaba da vida que levara antes de que Zaporavo a arrincase da carabela en chamas que os seus lobos abordaran. Ela, que fora a filla consentida do duque de Kordava, axiña aprendeu o que significaba ser un xoguete de pracer en mans dun bucaneiro. Posto que era unha muller de gran fortaleza, seguía vivindo nunha situación na que outras mulleres morrerían e, dado que era nova e estaba chea de vida, lograra achar pracer na súa existencia.

A vida era incerta como un soño, con fortes contrastes de batallas, pillaxes, asasinatos e fuxidas, e as vermellas visións de Zaporavo facíana máis incerta aínda que a dos demais filibusteiros. Ninguén podía imaxinar o que o capitán planeaba. Neses días deixaran atrás todas as costas que figuraban nos mapas e avanzaban cara ao descoñecido, cara a aqueles lugares polos que se aventuraran moitos barcos para perderse definitivamente. Todas as terras coñecidas ficaban atrás e día tras día seguían tendo ante os seus ollos a inmensa soidade do mar. Alí non había ningún botín, ningunha cidade que saquear nin barcos que incendiar. Os homes murmuraban, malia que non permitían que os seus murmurios chegasen a ouvidos do seu implacábel capitán, que pasaba días e noites paseando polo castelo de proa, ou dobrado sobre antigos mapas e cartas de navegación amareladas polo tempo, ou lendo pergameos case comestos de todo polos vermes. Ás veces falaba con Sancha, como se fose un demente, sobre continentes perdidos e illas fabulosas que había no medio de golfos descoñecidos, onde os dragóns coidaban tesouros reunidos por reis anteriores á humanidade había moito, moito tempo.

Sancha escoitábao sen entender ren, abstraída nos seus propios pensamentos, que se centraban sempre no xigante de bronce cuxas gargalladas eran tan ruidosas e elementais como o vento do mar.

Após varias semanas albiscaron terra no oeste e ao amañecer botaron a áncora nunha baía pouco profunda. Viron unha praia que parecía unha faixa branca que bordeaba unha grande extensión de herba, onde medraban mestas as árbores. O vento arrastraba o recendo a plantas e a especias. Sancha aplaudiu con xesto infantil ante a perspectiva de pisar terra. Mais a súa ansia converteuse en amargura cando Zaporavo lle ordenou que permanecese a bordo até que el chamase por ela. Zaporavo nunca daba explicacións sobre as súas ordes, mais a moza tiña a sensación de que moitas veces o único que pretendía era facerlle dano sen motivo.

Daquela, a rapariga deitouse preguizosamente no castelo de proa e contemplou como os homes remaban cara a terra sobre as augas serenas, que semellaban xade líquido baixo o sol da mañá. Viunos reunirse na praia, alerta, coas armas preparadas, mentres algúns deles se internaban entre as árbores que bordeaban a praia. Notou que entre estes últimos estaba Conan. Non podía trabucarse, vendo a silueta alta e bronceada que avanzaba como unha pantera. Os homes da tripulación dicían que non era un home civilizado, senón un cimmerián, un membro das tribos salvaxes que vivían nas montañas grises do norte e que sementaban o terror entre os seus veciños cada vez que atacaban. Ela sabía que había algo especial nel, que tiña unha vitalidade superior ou unha barbarie que o distinguía dos seus túzaros compañeiros.

Soaron fortes voces na praia e o silencio que reinou a continuación tranquilizou os bucaneiros. Daquela os homes dispersáronse na procura de froita. Sancha viunos rubir ás árbores e sentiu que a consumía a fame. Ergueuse e maldiciu cunha habilidade que adquirira polo trato diario cos seus blasfemos compañeiros.

Os homes da praia atoparan froitas e comíanas con deleite. Tratábase dunha variedade descoñecida, de pel brillante e dourada, especialmente saborosa. Mais Zaporavo amosábase indiferente ante o achado. Ao decatarse de que os seus exploradores non atoparan nada que indicase a presenza de homes ou animais, permaneceu inmóbil ollando cara ao interior da illa, en dirección ás costas cubertas de herba e de árbores. Logo deu unha orde, axustou o ancho cinto que sostiña a súa espada e comezou a internarse entre as árbores. O seu axudante máis próximo aconselloulle que non fose só e como recompensa recibiu unha pancada na boca. Zaporavo tiña as súas razóns para querer ir só. Quen ía saber se esa era a illa que se mencionaba no misterioso Libro de Skelos, na que moraban uns monstros estraños que coidaban celosamente unhas criptas ateigadas de ouro. E se o que pensaba era verdade, non lle interesaba compartir o seu segredo con ninguén e moitísimo menos coa súa tripulación.

Sancha, que contemplaba a escena desde a ponte, viuno desaparecer entre as árbores. Após un instante puido observar que Conan daba media volta, miraba os homes dispersos pola praia e logo encamiñábase rapidamente na mesma dirección que Zaporavo. O xigantesco pirata axiña desapareceu entre o arboredo.

A manobra espertou a curiosidade de Sancha. Agardou a que ambos os homes reaparecesen, mais non o fixeron. Os mariñeiros aínda andaban dun lado a outro, por toda a praia, ao parecer sen obxectivo ningún. Algúns deles internáronse cara á terra. Outros deitáronse a durmir á sombra. O tempo pasou e a moza comezou a pórse nerviosa. Alí, a bordo, todo estaba en silencio, mais era unha paz que pesaba. A poucos metros de distancia había unha faixa de auga pouco profunda e o fresco misterio dunha praia rodeada de árbores atraíaa enormemente. Doutra banda, tamén a tentaba o misterio daquelas manobras de Zaporavo e de Conan.

Sancha coñecía perfectamente ben o castigo que lle aplicaba o seu implacábel amo cada vez que o desobedecía e por iso ficou un instante sentada, indecisa. Por último, decidiu que pagaba a pena soportar uns azoutes de Zaporavo e, sen pensalo máis, tirou as sandalias de coiro, a saia curta e a blusa. Rubiu sobre a borda, descendeu polas cadeas da áncora, mergullouse na auga e nadou cara a terra. Permaneceu un instante na praia gozando do formigo da area nas plantas dos pés, mentres buscaba a tripulación coa mirada. Viu só uns poucos homes preto dela, que semellaban estar a durmir baixo as árbores. Todos tiñan restos daqueles estraños froitos dourados nas mans. A moza preguntouse por que durmirían tan profundamente a aquela hora do día.

Ninguén a detivo cando cruzou a branca faixa de area e penetrou nas sombras que proxectaban as árbores. Notou que estas estaban distribuídas en grupos irregulares, entre os que había pequenas e grandes extensións de herba verde que cubrían o terreo inclinado. Ao continuar na mesma dirección que tomara Zaporavo, a rapariga ficou abraiada pola marabillosa paisaxe que vía. Había suaves outeiros verdes con árbores e reinaba un silencio onírico, como encantado.

Após un instante chegou ao curuto dun outeiro rodeado de altas árbores e entón aquela marabillosa sensación de paz e encanto que antes a alagara esvaeceuse subitamente por culpa do que acababa de ver sobre a herba pisada e manchada de sangue. Sancha deitou un berro involuntario e recuou. Logo avanzou cos ollos moi abertos e tremendo da cabeza aos pés.

Zaporavo xacía sobre a pradaría mirando fixamente o ceo cunha enorme ferida no peito. Preto da súa man inerte estaba a súa espada. O Falcón realizara o seu último voo.

Sancha contemplou o cadáver do seu amo con certa emoción. Non tiña motivos para amalo e, con todo, sentía o mesmo que experimentaría calquera moza ao contemplar o corpo do home que a posuíra pola primeira vez. Non chorou nin sentiu a necesidade de facelo, mais o seu corpo comezou a tremer automaticamente e xeóuselle o sangue nas veas. No entanto, conseguiu superalo e resistir a ondada de histeria que estaba a piques de facerse con ela.

Mirou arredor, agardando ver o home en quen estaba a pensar nese momento. Mais só viu o círculo de árbores xigantescas e as abas azuladas da montaña que se erguían alén. Daquela Zaporavo arrastrárase até ese lugar ferido de morte? Mais arredor do cadáver non se vía ningunha pegada de sangue.

Sancha vagou desorientada entre as árbores, tensando todos os músculos do corpo cada vez que ouvía o murmurio das follas que de cando en cando axitaba a brisa.

—Conan? —preguntou cun estraño ton de voz, debilitada polo terríbel silencio que de súpeto se volveu tenso.

Un pánico inesperado fixo presa dela e os seus xeonllos comezaron a tremer.

—Conan! —berrou desesperada—. Son eu... Sancha! Onde estás? Por favor, Conan...

A voz ficoulle afogada na gorxa. Un terror incríbel dilatoulle os ollos. Entreabriu os seus vermellos beizos para berrar. Unha estraña parálise apoderouse de todos os seus membros cando máis necesidade tiña de fuxir. Non podía moverse. O único que conseguía facer era berrar sen que xurdise un só son da súa gorxa apertada.

II

Cando Conan viu que Zaporavo se internaba só no bosque, pensou que acababa de aparecer a oportunidade pola que tanto agardara. Non comera froita nin participara nos xogos dos seus compañeiros. Toda a súa atención centrábase en vixiar o xefe pirata. Afeitos aos hábitos de Zaporavo, os seus homes non se abraiaron de que o capitán partise só a explorar unha illa descoñecida e probabelmente hostil. Dedicáronse, logo, a divertirse e non se decataron de que Conan avanzaba tras o xefe como unha pantera á espreita.

Conan non dubidaba da influencia que exercía sobre a tripulación, mais non gañara o dereito de retar o capitán a un duelo a morte. Naqueles mares desertos non tiña a oportunidade de probarse a si mesmo, segundo a lei que imperaba entre os filibusteiros. A tripulación apoiaría o seu xefe en caso de que Conan o matase directamente. Mais sabía que se mataba o capitán sen que os seus homes se decatasen, aquela tripulación sen xefe non permanecería fiel á memoria dun morto. Para aquela manda de lobos, só contaban os vivos.

Seguiu ansioso a Zaporavo coa espada desenvaiñada até que chegou a un outeiro rodeado de árbores. Entre dous troncos enxergou a verde paisaxe dos cotarelos, que parecían confundirse na distancia. Alí, Zaporavo, que intuíra a persecución, xirouse coa espada desenvaiñada na man.

O pirata proferiu unha maldición e despois preguntou:

—Por que me segues, can?

—Como se che ocorre facer esa pregunta tan parva? —retrucou Conan botándose a rir e avanzando rapidamente contra o seu xefe.

Un sorriso debuxouse no seu rostro e os seus ollos azuis brillaron cun fulgor salvaxe.

Zaporavo soltou un xuramento e a súa espada chocou contra o sabre de Conan cando o barachán atacou. A folla ancha era como unha chama azul sobre a súa cabeza.

Zaporavo era veterano de mil combates en mar e terra. Non había home no mundo mellor coñecedor ca el do manexo da espada. Mais nunca cruzara o seu aceiro contra o dun home case primitivo e criado alén dos confíns da civilización. A súa formidábel mestría no terreo das armas enfrontábase cunha velocidade e unha forza física inconcibíbeis nunha persoa civilizada. O xeito de loitar de Conan era completamente heterodoxo, mais instintivo e natural como o dun lobo salvaxe. As sutís complexidades da esgrima eran tan inútiles contra a súa furia primitiva como a habilidade dun boxeador contra os ataques dunha pantera.

Zaporavo pelexou como xamais o fixera na súa vida e fixo esforzos desesperados por deter a folla que escintilaba sobre a súa cabeza como un lóstrego. Mais de súpeto a espada de Conan golpeou a empuñadura do seu sabre e sentiu que o seu brazo ficaba paralizado polo terríbel impacto. O golpe foi seguido instantaneamente por unha arremetida tan forte que a folla de aceiro lle atravesou a cota de malla e mais as costelas como se fosen de papel e despois cravóuselle no corazón. Os beizos de Zaporavo retorcéronse durante a súa breve agonía, mais sorriu até o final. Da súa gorxa non xurdiu nin unha soa queixa. Antes de que o seu corpo ficase deitado sobre a herba pisada, onde as pingas de sangue brillaban como rubís baixo o sol, xa estaba morto.

Conan sacudiu o sangue que lle luxaba a espada, sorriu satisfeito e estirouse con preguiza... De súpeto, tensou todos os músculos do corpo. A expresión de satisfacción que se reflectía no seu rostro deu paso a unha mirada de abraio. Permaneceu inmóbil como unha estatua durante algúns segundos, coa espada estendida a medias cara a adiante.

Ao apartar a mirada do seu inimigo vencido, fixouna nas árbores que o rodeaban e na paisaxe que refulxía de lonxe. Daquela dexergou algo fantástico..., algo incríbel e inexplicábel. Sobre a aba dun outeiro distante recortábase unha alta figura negra que cargaba outra branca sobre un ombro. A aparición desvaneceuse coa mesma rapidez coa que se presentou e deixou a Conan coa boca aberta pola sorpresa.

O pirata mirou arredor, logo observou inquieto o camiño que percorrera momentos antes e soltou unha maldición. Sentíase profundamente molesto, desasosegado, se é que ese termo podía aplicarse a un ser coma el, con nervios de aceiro. No medio dunha paisaxe real e fantástica a un tempo, introduciuse unha imaxe de pesadelo. Conan non dubidaba da súa vista nin da súa cordura. Mais acababa de ver algo estraño e incríbel, estaba seguro diso. Unha figura negra que se movía rapidamente cargando unha cativa branca xa era motivo de sorpresa, pero aquela figura negra era asombrosamente alta.

Moveu a cabeza con incredulidade e dirixiuse rapidamente cara ao lugar onde vira aquilo. Non valorou a prudencia do seu acto: estaba tentado pola curiosidade e sentía o impulso irresistíbel de obedecer os seus instintos.

Cruzou un outeiro tras outro, cada un coas súas xigantescas árbores. O camiño ascendía, malia que ás veces, con monótona regularidade, tamén tiña leves descensos. A abraiante disposición de pequenas cimas e declives parecía interminábel. Porén, Conan alcanzou finalmente o que cría que era o curuto máis alto da illa e detívose ao ver unhas brillantes murallas verdes e unhas torres da mesma cor, que até ese momento se confundiran tan perfectamente coa paisaxe que o cimmerián non as dexergara a pesar da súa vista de aguia.

Conan dubidou, acariñou a empuñadura da espada e logo seguiu adiante encirrado pola curiosidade. Non viu ninguén ao achegarse a unha alta arcada que había na muralla sen portas. Asexou por entre unhas gretas e percibiu o que parecía ser un amplo patio aberto, tapizado de herba e rodeado dun muro circular fabricado cunha substancia verde medio translúcida. Tiña varios arcos. Avanzando no bico dos pés e coa espada preparada, entrou por unha daquelas arcadas e saíu a outro patio semellante. Por riba doutra muralla interior viu asomar os pináculos dunhas estrañas estruturas que semellaban torres. Unha delas estaba construída en parte sobre o patio no que el se achaba. Unha longa escaleira conducía até ela e Conan subiuna, preguntándose se todo aquilo era real ou se sería un soño provocado polo loto negro.

Ao final da escaleira atopouse nun relanzo amurallado ou quizais nun balcón. Non estaba certo. Nese momento distinguía máis detalles das torres, mais carecían de significado para el. Decatouse con certa inquedanza de que non podían estar construídas por mans humanas. Había simetría na súa arquitectura, mais era unha simetría demencial. Tratábase dun sistema alleo á mente humana. En canto ao plano da cidade, castelo ou o que fose, vía o suficiente como para pensar que había un gran número de patios, case todos circulares e cada un deles estaba rodeado dun muro e conectado cos demais mediante uns arcos abertos. Todo o conxunto parecía estar agrupado arredor das fantásticas torres do centro.

Ao xirarse para asexar o outro lado, Conan tivo unha terríbel sorpresa e agachouse rapidamente detrás do parapeto do balcón, coa mirada fixa en fronte e a boca aberta de abraio.

O balcón ou relanzo era máis alto que o muro de en fronte e, nese momento, Conan vía por encima desa parede outro patio. A curva interior do muro daquel patio era distinta das que vira, pois en lugar de ser continua parecía ter longas ringleiras de andeis ateigados de pequenos obxectos cuxa natureza Conan non puido determinar.

Con todo, nese momento prestoulle moi pouca atención á muralla. A súa curiosidade centrábase no grupo de seres que se atopaban agachados ao redor dun estanque verde que se abría no centro do patio. Eran uns individuos negros que, malia teren aparencia humana, eran xigantes comparados co alto pirata. Eran tipos máis ben delgados, pero ben formados, sen rastro de deformidade, agás polo seu talle anormal. Mais mesmo na distancia Conan percibiu o diabólico dos seus rostros.

No centro encontrábase, tremendo, un raparigo que Conan recoñeceu como o mariñeiro máis novo do Folgazán. Seguramente era o prisioneiro que o cimmerián vira que levaban pola aba do outeiro. Conan non ouvira ruído de pelexa e non viu feridas nin manchas de sangue nos delgados membros de ébano dos xigantes. Evidentemente o mozo internárase desde a praia, afastándose dos seus compañeiros e fora capturado nunha emboscada. Conan soubo instintivamente que aqueles tipos xigantescos e escuros non eran humanos.

Aos seus ouvidos non chegaba ningún ruído. Os xigantes asentían con movementos de cabeza e facían xestos, mais non falaban. Un deles, agachado diante do raparigo, sostiña na man un obxecto semellante a unha gaita. Levouno aos beizos e ao parecer soprou, aínda que o bárbaro non ouviu ningún son. Mais o mozo zingariano ouviu ou sentiu algo. Tremeu e retorceuse como se estivese a agonizar. Había unha certa regularidade ou ritmo na convulsión dos seus membros. As convulsións deron paso a violentas sacudidas e logo a movementos regulares. O mozo comezou a bailar do mesmo xeito en que o facían as cobras baixo a frauta do faquir. Na estraña danza había un certo abandono carente de gozo e desagradábel á vista. Era como se a muda melodía das gaitas invisíbeis tocase o fondo da alma do mozo con dedos lascivos e lle arrincase toda expresión involuntaria da súa paixón secreta por medio dunha tortura brutal. Era como contemplar unha alma completamente espida con todos os seus escuros e vergoñosos segredos ao descuberto.

Conan seguiu observando a escena con repulsión. Aínda cando era tan elemental como un lobo salvaxe, non ignoraba os perversos secretos das civilizacións decadentes. No seu vagar polas cidades de Zamora coñecera as mulleres de Shadizar a Maldita. Mais nese momento percibía unha vileza cósmica que transcendía a simple dexeneración humana... Era unha rama perversa da Árbore da Vida, que se desenvolvera fóra de toda comprensión humana. Non sentía abraio polas contorsións agónicas nin polas posturas do mozo, senón máis ben pola obscenidade cósmica daqueles seres que puñan de manifesto os segredos insondábeis que xacían latentes nas reviravoltas da alma humana e achaban pracer naquelas voluptuosidades propias dun pesadelo.

De súpeto o torturador deixou o instrumento no chan e ergueuse por riba da retorta figura branca. Agarrou brutalmente o raparigo polo pescozo e as cadeiras e mergulloulle a cabeza no estanque verde. Conan distinguiu o brillo do seu branco corpo na auga, mentres o xigante o retiña baixo a superficie. Logo houbo un movemento de inquietude entre os presentes e Conan agachouse axiña baixo o parapeto, sen atreverse a levantar a cabeza.

Após un instante a curiosidade venceuno e volveu mirar con moita cautela. Os xigantes saían en fila dunha arcada e dirixíanse a outro patio. Un deles colocou algo sobre un andel que había no muro máis afastado. Conan viu que era precisamente o que torturara o mozo. Era máis alto que os demais e levaba un turbante cuberto de pedras preciosas. Non había rastro do raparigo torturado. O xigante seguiu logo os seus compañeiros e após un instante Conan viunos saír pola arcada a través da que el mesmo entrara no castelo do horror. Segundos despois puido observar que se encamiñaban ás verdes abas por onde el chegara. Non levaban armas mais, con todo, Conan presentía que planeaban un ataque contra o resto da tripulación.

Mais antes de partir para pór sobre aviso os filibusteiros, sentiu un gran desexo de pescudar cal fora o destino do mozo. O silencio era impresionante. O pirata pensaba que tanto nos patios como nas torres non había ninguén, agás el. Baixou ás présas polas escaleiras, cruzou o patio e atravesou unha arcada para entrar noutro patio, precisamente o que acababan de abandonar os xigantes. Foi daquela cando viu a muralla estriada. Tiña varias ringleiras de estreitos andeis nos que había miles de figuras diminutas, na súa maior parte de cor agrisada. Estas figuras, que non eran máis grandes que unha man humana, representaban homes e estaban realizadas cunha perfección tal que Conan puido recoñecer as características raciais de diferentes pobos: os trazos típicos dos zingarianos, argosianos, ofirianos e corsarios kushitas. Estes últimos eran de cor negra, do mesmo xeito que os seus modelos reais. Conan sentiu un certo desasosego ao contemplar aquelas figuras mudas e sen ollos. En todas se percibía un toque de realidade que resultaba sorprendente e á vez perturbador. Tampouco foi quen de distinguir de que material estaban feitas, aínda que parecían de óso petrificado. Mais non entendía como podía existir naquel lugar tal cantidade de substancia petrificada como para facer tantas imaxes.

Notou que algunhas delas representaban tipos humanos que coñecía, mais estas ocupaban os andeis máis altos. Os máis baixos estaban cheos de figuras cuxos trazos lle resultaban descoñecidos. Se callar, eran produto da imaxinación dalgún artista ou talvez representaban razas desaparecidas e esquecidas.

Conan sacudiu a cabeza con impaciencia e volveuse cara ao estanque. No patio circular non había onde ocultarse e, posto que non se vía o corpo do mozo por ningures, o máis lóxico era que aínda estivese no fondo da auga.

Achegouse ao sereno círculo verde e observou a superficie brillante. Era como mirar a través dun vidro groso, nítido, mais á vez estrañamente ilusorio. O estanque, que non tiña grandes dimensións, era redondo como un pozo e estaba rodeado por un peitoril de xade verde. Mirou para abaixo e distinguiu o fondo, tamén redondo, mais non foi quen de calcular a súa profundidade, malia que daba a impresión de ser incribelmente profundo, xa que lle produciu a mesma vertixe que se experimentaba ao esculcar o fondo dun abismo.

Sentiuse desconcertado cando se decatou de que podía ver o fondo, mais alí estaba, debaixo dos seus ollos, remoto, ilusorio, sombrío, pero visíbel. Durante un instante pareceulle distinguir unha rara luminosidade, aínda que non estaba moi certo. O que si podía asegurar era que o pozo estaba baleiro, agás pola auga resplandecente que contiña.

Entón, onde andaría o raparigo que el vira afogar tan brutalmente naquelas augas? Conan incorporouse, acariñou a empuñadura da espada e observou o patio outra vez. A súa mirada fixouse nun punto situado nun dos andeis máis altos. Vira o xigante colocando algo alí... e no acto unha suor fría cubriu a pel morena do cimmerián.

Dubidando, mais como se estivese a ser arrastrado por un imán xigantesco, o pirata achegouse á parede brillante. Aparvado pola sospeita, demasiado monstruosa como para atreverse a expresala sequera na súa mente, ollou para a última figura colocada naquel andel. Deseguido fíxose evidente a espantosa familiaridade. O rostro de pedra, inmóbil, diminuto, mais inequivocamente seu, do raparigo zingariano, fitábao fixamente. Conan retrocedeu, fondamente conmovido. A espada tremeulle na man ao mirar para arriba, coa boca aberta, aparvado por unha realidade demasiado abismal e espantosa como para que a mente puidese asimilala.

Mais o feito era evidente. Velaí estaba revelado o segredo das imaxes diminutas, aínda que detrás deste xacía o misterio máis escuro e complexo da súa existencia.

III

Conan nunca soubo o tempo que permaneceu inmóbil, aparvado por aquela visión espantosa. Un ruído tirouno do estupor. Era unha voz feminina que berraba como se a muller estivese a achegarse. Conan recoñeceu a voz e a súa parálise desapareceu no acto.

Deu un tremendo chouto até os andeis máis altos, aos que se agarrou con ambas as dúas mans e apartou as pequenas figuras cos pés para se poder apoiar. Con outro salto chegou nuns segundos ao bordo do muro e asexou por riba del. Era unha muralla exterior desde a que se vía a enorme pradaría que rodeaba o castelo.

Un xigante negro atravesaba nese intre a enorme extensión de herba, levando baixo un brazo, sen ningún esforzo, a prisioneira, que se sacudía violentamente entre os seus brazos. Tratábase de Sancha, cuxo cabelo negro caía igual que unha fervenza. A súa pel olivácea contrastaba co negro pelello do seu raptor. O xigante non se inmutaba ante os seus berros e movementos desesperados por zafarse mentres se encamiñaba cara á arcada exterior.

Ao desaparecer no interior, Conan achegouse dun salto ao arco que daba ao patio. Acazapado alí, viu entrar o xigante no patio do estanque, cargando aínda a súa furiosa prisioneira. Nese momento, Conan puido distinguir claramente os detalles daquela estraña criatura.

A soberbia simetría do seu corpo e das súas extremidades era moito máis impresionante de preto. Baixo a pel de ébano brillante movíanse uns músculos enormemente desenvolvidos. Conan non tiña a menor dúbida de que ese individuo sería quen de esnaquizar calquera home. As uñas dos seus dedos constituían unha arma, pois eran longas como as gadoupas dun animal salvaxe. Os seus ollos brillaban con reflexos dourados. O rostro era unha especie de máscara de ébano, de trazos absolutamente inhumanos. Cada liña da súa cara estaba tinguida dunha estraña expresión de maldade que transcendía toda maldade humana. Non se trataba dun ser humano... Era unha creación blasfema..., unha perversión da natureza.

O xigante guindou a Sancha á terra e a rapariga encolleuse, berrando estarrecida. Logo mirou arredor como se non se sentise seguro e entrefechou os ollos ao contemplar as figuras envorcadas e derrubadas dos andeis. Entón agarrou a cativa polo pescozo e a caluga e camiñou con ela directamente cara ao estanque. Mais nese intre Conan saíu da arcada e atravesou o patio como se fose un refacho de vento infernal.

O xigante deu media volta e os seus ollos brillaron ao ver achegarse o vingador. Durante un instante afrouxou a presión que exercía sobre a súa vítima por mor da sorpresa e Sancha retorceuse violentamente entre os seus brazos e caeu sobre a herba do patio. O xigante estendeu para adiante as súas mans rematadas en gadoupas, mais Conan esquivounas agachándose coa velocidade dun tigre e atacou coa espada a caluga do inimigo. O negro caeu como unha árbore cortada de raíz e o cimmerián sentiu que Sancha o rodeaba cos seus brazos, estarrecida de medo.

Conan maldiciu polo baixo. O seu inimigo morrera. Os ollos do xigante estaban vidrosos e os movementos espasmódicos dos seus longos membros de ébano pararan.

—Oh, Conan! —dixo Sancha saloucando e agarrándose con forza ao seu salvador—. Que vai ser de nós? Quen son estes monstros? Oh, seguramente isto é o inferno e ese xigante era o diaño!

—Daquela o inferno terá necesidade dun novo diaño —dixo el sorrindo con fereza—. Mais, como te capturou? Seica se apoderaron do barco?

—Non o sei —dixo a rapariga tentando enxugar as bágoas—. Eu nadei até a praia. Vin que seguías a Zaporavo e seguinvos aos dous. Logo atopei a Zaporavo... e estaba... Fuches ti quen o fixo?

—Que outro podería ser? —griñiu Conan—. Continúa.

—Percibín algo que se movía entre as árbores e crin que eras ti. Chameite... e despois vin esa cousa negra acazapada como un mono entre as pólas, fitándome. Foi como un pesadelo. Sentíame incapaz de correr. Non puiden facer outra cousa que berrar. Daquela deixouse caer desde a árbore e colleume... Oh..., oh!

A rapariga ocultou o rostro entre as mans e púxose a tremer ao lembrar os horrores pasados.

—Temos que saír de aquí —rosmou Conan mentres agarraba a rapariga por un pulso—. Vamos, debemos volver onda a tripulación...

—A meirande parte dos homes estaban durmidos na praia cando me internei no bosque.

—Durmidos? Por Crom! A que demo obedece todo isto...?

—Escoita!

A moza ficou paralizada como unha imaxe demudada do horror.

—Ouvino! É un laio! Agarda!

Conan correu de novo cara aos andeis. Mirou máis unha vez cara ao exterior e maldiciu con tanta furia concentrada que mesmo Sancha se sorprendeu. Os xigantes regresaban, mais non viñan sós. Cada un deles cargaba cun corpo inerte. Algúns levaban dous. Os seus prisioneiros eran os filibusteiros do Folgazán. Penduraban fláccidos dos brazos dos seus raptores e, de non ser por algún movemento automático dos seus corpos, Conan pensaría que estaban mortos. Desarmáranos, mais aínda conservaban a roupa. Un dos xigantes cargaba coas espadas de aceiro brillante. De cando en vez un dos mariños berraba debilmente como un bébedo chamando por alguén en soños.

Conan mirou arredor como un lobo acurralado. Tres das arcadas conducían ao exterior do patio do estanque. Os xigantes abandonaran o patio polas arcadas do leste e seguramente entrarían de novo por alí. Con todo, el entrara polo arco que daba ao sur. Ocultouse na arcada oeste e non tivo tempo de observar o que había máis aló. Malia ignorar completamente o plano do castelo, viuse obrigado a tomar unha rápida decisión.

Saltou a terra desde a parede e volveu colocar rapidamente as imaxes no seu sitio. Logo arrastrou o cadáver do xigante cara ao estanque e guindouno á auga. O corpo afundiuse inmediatamente e Conan viu claramente que o cadáver se contraía dun xeito estraño, logo encollíase e endurecíase. O cimmerián sentiu un calafrío e deu media volta. Logo colleu a súa acompañante por un brazo e conduciuna cara á arcada sur, mentres a moza suplicaba que lle explicase o que acontecía.

—Atraparon a tripulación —dixo—. Non teño ningún plan, mais habemos de agocharnos en algures e vixiaremos. Se non miran cara ao estanque, talvez non sospeiten da nosa presenza.

—Mais han ver o sangue que hai sobre a herba!

—É probábel que pensen que a verteu un dos seus propios diaños —retrucou—. De todos os xeitos, imos ter que correr ese risco.

Achábanse no patio, desde onde Conan contemplara a tortura do raparigo. O pirata conduciu rapidamente a moza até a escaleira que subía pola muralla sur e alí obrigouna a agocharse tras do peitoril do balcón. O agocho non era bo, mais non tiñan outro mellor.

Apenas ocuparan o seu sitio cando os negros entraron no patio. Houbo un ruído ao pé das escaleiras e Conan púxose en tensión e brandiu a espada. Mais os escuros xigantes pasaron por diante a través dunha arcada que se abría do lado suroeste. Logo ouvíronse unha serie de queixumes e laios. Os xigantes estaban a deixar caer as súas vítimas no chan. Un salouco histérico afogou na gorxa de Sancha no momento en que Conan lle tapou a boca coa man para evitar que o ruído os delatase.

Após un instante ouviron as pisadas de moitos homes sobre a herba e, logo, reinou o silencio. Conan mirou por riba da muralla. O patio estaba deserto. Os xigantes atopábanse máis unha vez reunidos arredor do estanque, no patio próximo, sentados en crequenas. Non lles prestaban a menor atención ás enormes manchas de sangue que había tanto sobre a herba como sobre o peitoril do pozo. Evidentemente, as manchas de sangue non debían de ser algo anormal alí. Tampouco miraron cara ao estanque. Estaban inmersos nun estraño conclave. O negro alto estaba a tocar a gaita dourada e os seus compañeiros escoitaban inmóbiles como estatuas de ébano.

Conan colleu a Sancha por unha man e baixou rapidamente polas escaleiras, agachándose para que a cabeza non lle sobresaíse por riba da muralla. A rapariga seguiuno con dificultade, mirando estarrecida cara á arcada que daba ao patio do estanque, mais desde ese ángulo non se vían o estanque nin os estraños individuos. Ao pé das escaleiras estaban tiradas as espadas dos zingarianos. O ruído que ouviran momentos antes fora o das armas que o xigante deixara caer no chan.

Conan conduciu a Sancha cara á arcada suroeste, cruzaron en silencio a extensión de herba e entraron no patio que se atopaba un pouco máis lonxe. Alí estaban os membros da tripulación nunha morea informe. Algúns movíanse ou griñían entre dentes. Conan inclinouse sobre eles e Sancha axeonllouse ao seu carón.

—Que será ese recendo tan doce? —preguntou—. Nótase no alento de todos.

—É desa maldita froita que estaban a comer —retrucou Conan polo baixo—. Lembro perfectamente o seu cheiro. Debe de ser algo semellante ao loto negro, que fai durmir a xente. Por Crom! Están a comezar a espertar..., mais non teñen armas e estou certo de que eses diaños negros non han tardar moito en aplicar a súa maxia sobre eles. Que posíbel saída haberá para estes raparigos desarmados e drogados?

Conan ficou profundamente sumido nos seus pensamentos durante un instante. Logo apoiou unha man sobre o branco ombro de Sancha, dun xeito tan brusco que a moza se sobresaltou.

—Escoita! Vou facer por atraer eses porcos noxentos cara a outro lugar do castelo e alí tereinos ocupados durante un instante. Entrementres, ti vas espertar estes estúpidos e traeraslles as súas armas... É unha oportunidade de salvarnos. Poderás facelo?

—Non sei —respondeu Sancha sacudindo a cabeza con medo, case sen saber o que dicía.

Conan colleu a moza polos cabelos mentres soltaba un xuramento e sacudiuna até que Sancha sentiu que as murallas daban voltas ao seu redor.

—Tes que facelo! —dixo o pirata—. É a nosa única posibilidade!

—Farei o que poida! —murmurou Sancha.

Conan afastouse griñindo algo inintelixíbel e deulle unha pancada de ánimo á moza nas costas, que case a fixo caer de bruzos ao chan.

Pouco despois atopábase acazapado na arcada que daba ao patio do estanque, mirando os seus inimigos. Aínda estaban sentados tal como os vira antes, mais comezaban a amosar unha maligna impaciencia. Conan ouviu griñidos e maldicións, mesturados con palabras incoherentes que viñan do patio onde se achaban os homes. O cimmerián tensou todos os músculos do corpo e agachouse un pouco máis, como unha pantera disposta a atacar.

O xigante enxoiado púxose en pé apartando a estraña gaita dos seus beizos... e nese preciso instante, Conan, cun fantástico salto de tigre, caeu entre eles e atacou como unha fera salvaxe. A súa espada brillou tres veces como un lóstrego antes de que os sorprendidos inimigos tivesen tempo de levantar unha man para defenderse. Logo afastouse e correu veloz polo patio. Detrás del quedaban tres xigantescas figuras negras.

Pero malia que a súa inesperada furia tomara por sorpresa os xigantes, os sobreviventes recuperáronse de inmediato. Cando Conan atravesou a arcada oeste, os negros xa o estaban a perseguir de preto cunha velocidade de vertixe. Con todo, Conan tiña unha gran confianza en si mesmo no tocante a vencelos en calquera carreira a pé. Así e todo, esa non era a súa intención. O seu propósito era arrastralos a unha longa carreira coa fin de que Sancha tivese tempo de espertar os zingarianos.

Cando Conan correu cara ao patio que había máis aló da arcada oeste, proferiu un xuramento. Este era diferente dos demais porque non era redondo, senón octogonal e o arco polo que entrara era á súa vez a única saída.

Deu media volta e viu que o estaba seguindo todo o grupo de xigantes. Algúns deles obstruían a arcada e o resto despregárase nunha ampla liña para achegarse a el. O cimmerián fíxolles fronte á vez que retrocedía lentamente cara á muralla norte. Entón, a liña de inimigos formou un semicírculo para acurralalo. Conan seguiu retrocedendo, cada vez máis amodo, advertindo que se ensanchaban os espazos que había entre os xigantes. Temían que a súa presa fuxise por un extremo do semicírculo e por iso se estendían todo o posíbel.

Conan observaba todos os detalles coa atención dun lobo acurralado e, cando atacou, fíxoo coa devastadora rapidez dun furacán... no mesmo centro do semicírculo. O xigante que lle impedía o paso caeu co peito aberto e o pirata atopouse fóra do círculo que se fechaba antes de que os seus adversarios puidesen acudir en axuda do seu camarada. O grupo que se atopaba na arcada preparouse para recibir a súa agresión, mais Conan non atacou. Deu media volta e contemplou os seus perseguidores sen ningunha emoción nin temor.

Desta volta non se despregaron en liña. Aprenderan que era fatal dividir as súas forzas contra semellante encarnación da furia. Formaron unha masa compacta e avanzaron cara a el lentamente, mantendo a formación.

Conan sabía que se chegaba a ser presa daquela masa de gadoupas, músculos e ósos non tería ningunha posibilidade de salvación. Se conseguían arrastralo cara a un lugar no que puidesen empregar o peso dos seus corpos con maior vantaxe, nin sequera a primitiva ferocidade do pirata serviría de nada.

Mirou cara á parede e viu un saínte nunha esquina. Non sabía que era, mais habíalle servir. Comezou a retroceder cara a aquel punto e os xigantes avanzaron con máis rapidez. Era evidente que pensaban que axiña o acurralarían e Conan tiña a certeza de que aqueles individuos o consideraban mentalmente inferior a eles. Moito mellor así. Non hai nada máis fatal que subestimar un inimigo.

Cando se achaba a poucos metros de distancia da muralla, os negros comezaron a achegarse máis rápido, coa intención de cercalo antes de que puidese decatarse da súa situación. O grupo da entrada abandonara os seus postos e corría a unirse aos seus compañeiros. Os xigantes avanzaban agachados, cos ollos ardendo cun lume infernal e os dentes refulxindo, e estendían as mans provistas de gadoupas como se tentasen impedir un ataque. Agardaban un golpe repentino e violento por parte da súa presa, mais cando se produciu, volveunos coller por sorpresa.

Conan levantou a espada, avanzou cara a eles e despois deu media volta e correu cara á muralla. Cun incríbel esforzo dos seus músculos de aceiro saltou no ar e estendeu un brazo, conseguindo agarrar o saínte cos dedos. Deseguido ouviuse un renxer e todo o saínte da muralla cedeu e fixo que o pirata caese ao patio.

Conan caeu de costas. De non ser pola tupida herba que cubría a terra, na que rebotou como un gato, a súa columna vertebral ficaría fracturada, malia a formidábel musculatura que protexía os seus ósos. Daquela dispúxose a enfrontarse cos seus inimigos. Dos seus ollos desaparecera toda expresión de calma ou cautela. Agora brillaban como os dunha fera salvaxe e ensinaba os dentes a través dos seus labios abertos. Nun instante a situación mudara e deixara de ser un simple xogo para tornarse nunha batalla de vida ou morte. Entón o cimmerián respondeu con toda a furia salvaxe dos bárbaros.

Os negros, que se detiveron un momento ante a rapidez dos acontecementos, iniciaron o seu avance para caeren sobre el, mais nese intre un berro resgou o silencio. Os xigantescos diaños deron media volta e viron que pola entrada do patio aparecía un grupo de homes de aspecto horríbel. Os piratas cambaleaban como bébedos e berraban maldicións incoherentes. Parecían atemorizados, mais sostiñan con forza as súas espadas e avanzaban cunha ferocidade que revelaba que sabían o que estaba a acontecer.

Os inimigos fitáronos abraiados e Conan ceibou un berro feroz á vez que atacaba coa velocidade dun lóstrego. Os xigantes comezaron a caer como froita madura baixo a súa espada, mentres os zingarianos atravesaron correndo o patio entre berros furiosos e caeron sobre os seus inimigos cargados de carraxe. Os homes da tripulación seguían atordados. Sentiran as violentas sacudidas que lles dera Sancha para os obrigar a empuñar as espadas e ouviran as palabras que os incitaban a entrar en acción. Non deran comprendido todo o que lles dicía, mais a vista de estraños e o derramamento de sangue era un estímulo que xamais fallaba neles.

Nun instante, o patio converteuse nun campo de batalla que axiña tomou o aspecto dun matadoiro. Os zingarianos cambaleaban, mais manexaban a espada con firmeza e seguridade, ignorando por completo as súas feridas, agás as que eran letais. Eran moito máis numerosos que os xigantes, no entanto estes tiñan unha forza incríbel. Os seus ombros e as súas cabezas sobresaían por riba dos seus inimigos e sementaban a morte con mans e dentes, trabando as gorxas dos piratas e dando pancadas co puño fechado sobre os cranios, que ficaban esmagados de vez. Mesturados naquela barafunda, os bucaneiros non podían empregar a súa maior axilidade na súa vantaxe e moitos deles aínda se achaban baixo os efectos da droga e non podían esquivar a tempo os golpes que recibían. Loitaban cunha ferocidade cega, demasiado familiarizados coa morte como para evitala. O ruído das espadas era semellante ao da machada dun carniceiro. Os alaridos e os berros de dor resultaban aterrecedores.

Sancha, acazapada na arcada do patio, estaba aparvada polo ruído da batalla e tiña a impresión de estar a dexergar un cadro endiañado en que aparecían e desaparecían rostros contorsionados, brazos levantados, espadas luxadas de sangue e corpos que semellaban bailar unha danza demencial.

Todos os detalles distinguíanse moi brevemente, como se fosen pinceladas sobre un lenzo de sangue. Sancha viu un mariñeiro zingariano que, cego de carraxe, apoiaba os pés no chan e afundía a espada nun ventre escuro. A rapariga ouviu claramente o salvaxe griñido do mariñeiro ao atacar. O xigante moribundo agarrou a folla coas mans e o mariñeiro cambaleou. Unha man negra pousouse cunha forza titánica sobre a cabeza do zingariano e acto seguido este sentiu un xeonllo sobre as costas. Algo turrou para atrás da cabeza do mariñeiro e crebou como a póla dunha árbore. O xigante guindou o corpo da súa vítima ao chan e ao facelo, algo semellante a un raio de luz azul brillou ás súas costas, de dereita a esquerda. Logo cambaleou e caeu ao chan como un peso morto.

Sancha sentiu náuseas. Fixo un esforzo por fuxir daquel espectáculo, mais as pernas non a obedeceron. Tampouco foi quen de fechar os ollos. Mesmo os abriu máis. Estaba completamente anoxada, mais sentía, malia todo, a fascinación que sempre experimentaba ao ver sangue. Doutra banda, xamais presenciara unha loita semellante entre seres humanos, nin sequera nos ataques dos piratas a cidades ou portos da costa, nin nas batallas no mar. Daquela viu a Conan.

Separado dos seus compañeiros polo inimigo, o cimmerián viuse envolvido nunha negra onda de brazos e corpos, que o sacudiron dun lado a outro a pesar dos seus esforzos titánicos. Caeu ao chan, onde seguramente o houberon matar, mais arrastrara con el un dos xigantescos inimigos que neses momentos lle servía de escudo. Os demais tentaron pisalo e apartar o seu compañeiro, mais o cimmerián mantiña os seus dentes cravados na gorxa do xigante, agarrando con desespero o seu escudo de carne e óso.

A carnizaría que estaban a realizar os zingarianos contivo o ataque dos inimigos, polo que Conan guindou a un lado o corpo do negro e púxose en pé, cuberto de sangue, cun aspecto lamentábel. Os xigantes alzábanse por riba del como sombras negras e daban terríbeis pancadas no ar. Era tan difícil capturar ou golpear o pirata como unha pantera enfurecida e a cada tallo da súa espada saltaba o sangue ao seu redor. Conan recibira golpes capaces de matar tres homes, mais a súa vitalidade de touro mantíñao de pé.

O seu berro de guerra ouviuse por riba do fragor da batalla e os furiosos zingarianos redobraron o seu ataque até que o son afogado da carne resgada e dos ósos estalados case sufocou os ouveos de dor e de cólera.

Os negros vacilaron e correron cara á saída. Sancha berrou ao velos chegar e apartouse rapidamente do seu camiño. Os xigantes amoreáronse desordenadamente na saída e os furiosos zingarianos atacáronos por detrás con golpes mortais. A saída ao patio converteuse nun matadoiro antes de que os poucos sobreviventes negros fuxisen por cadanseu lado.

A batalla converteuse nunha persecución. Os xigantes fuxían polos patios, polas brillantes escaleiras, por riba dos tellados das fantásticas torres e mesmo polos anchos bordos das murallas, vertendo sangue a cada paso e perseguidos polos mariñeiros. Ao verse rodeados, moitos deles daban media volta e mataban algún zingariano. Mais o resultado final era sempre o mesmo: un enorme corpo negro que se retorcía sobre a herba, nos parapetos ou nun tellado.

Sancha refuxiouse no patio do estanque, onde se acazapou tremendo de horror. No exterior resoaban ouveos feroces. Daquela ouviu uns pasos pesados e viu entrar no patio, a través da arcada, unha figura inmensa. Tratábase do xigante do turbante enxoiado. Un mariñeiro perseguíao de preto e o xigante deu media volta xusto no bordo do estanque. Alí recolleu unha espada que perdera algún zingariano e cando o mariñeiro que o perseguía se achegou máis a el, atacouno con esa arma pouco familiar para el. O bucaneiro caeu ao chan co cranio esmagado. Mais aplicara o golpe con tanta forza e torpeza que a folla da espada crebara.

O xigante guindou a empuñadura contra os adversarios que nese momento atravesaban a arcada e logo correu cara ao estanque cunha terríbel expresión de carraxe reflectida no rostro. Conan abriuse paso entre os homes e correu sobre a espesa herba do patio.

Daquela o xigante estendeu os brazos a ambos os dous lados e dos seus beizos xurdiu un berro inhumano..., o único son que emitira un xigante durante toda a batalla. Semellaba estar a berrarlle ao ceo todo o seu odio. Era como unha voz que bruaba desde os foxos do inferno. Ao ouvir aquel ouleo fantástico, os zingarianos dubidaron e ficaron inmóbiles. Mais Conan non se detivo. Avanzou silandeiro, cunha expresión sinistra no rostro, en dirección á figura de ébano que estaba de pé xunto ao peitoril do pozo.

Mais cando a súa espada escintilou no ar, o xigante deu media volta e saltou. Durante unha décima de segundo vírono deterse no ar, por riba do estanque. Logo lanzou un bruído que sacudiu a terra. As augas verdes levantáronse para recibilo e envolvérono como un volcán de cor esmeralda.

Conan retrocedeu a tempo para non caer no estanque e empurrou os seus homes para atrás cos seus poderosos brazos.

O ruxido da auga semellaba anular as facultades dos mariñeiros. Sancha estaba completamente paralizada, mirando con ollos desorbitados en dirección á columna de auga. Conan obrigouna a retroceder cun berro que á vez a fixo reaccionar. A rapariga abalanzouse sobre el cos brazos estendidos. O cimmerián tomouna por un brazo e correu desesperado cara á saída.

No patio que se abría ao mundo exterior reuníronse os sobreviventes, esfarrapados, feridos, extenuados e luxados de sangue. Todos miraban a enorme columna de auga averdada que se elevaba cara ao azul do ceo. O tronco da columna parecía pintado de branco e a escuma da súa coroa formaba unha circunferencia tres veces máis grande que a da súa base. Daba a impresión de que en calquera momento a impoñente columna de auga ía estourar nun formidábel torrente e, con todo, continuaba ascendendo.

A mirada de Conan percorreu o grupo ensanguentado e extenuado, e ao ver que só un dos mariñeiros estaba algo menos ferido e mazado que os demais berrou unha maldición. Colleuno polo pescozo e sacudiuno con forza.

—Onde están os demais homes? —preguntou o cimmerián erguendo a voz por riba do ruído da auga.

—Non quedamos máis que os que estamos aquí! —exclamou—. Eses malditos cans matáronos a todos...

—Logo lisca de aquí! —bruou Conan, empurrándoo con tanta violencia que o mariñeiro saíu catapultado pola arcada de saída—. Esa fonte vai rebentar dun momento a outro.

—Imos afogar todos! —laiouse outro mariñeiro, que se dirixía coxeando cara á saída.

—Imos afogar no inferno! —berrou Conan—. Habemos converternos en ósos petrificados! Fóra de aquí, parvo!

Conan correu cara á saída do patio, ollando á vez a enorme columna de auga averdada e os homes. Atordados pola recente batalla e polo ruído enxordecedor da auga, algúns zingarianos movíanse como se estivesen en transo. Conan animounos cun método moi simple. Agarraba os atrasados polo pescozo e empurrábaos con violencia cara á saída, aumentando o impulso con patadas nas nádegas, á vez que maldicía toda a familia de quen se demoraba. Sancha tentou permanecer ao seu carón, mais Conan desfíxose dos seus brazos blasfemando con furia e logo deulle unha palmada nas nádegas con tanta forza que a rapariga apareceu no exterior da arcada case sen decatarse.

Conan non abandonou o patio até que estivo certo de que todos os que seguían vivos saíran do castelo. Deu a volta para ollar a enorme columna de auga que facía pequenas as torres do estraño lugar e fuxiu daquel castelo do horror.

Os zingarianos xa cruzaran o bordo da chaira e baixaban polas abas da montaña. Sancha agardou a Conan no cumio do primeiro outeiro, que se erguía un pouco máis aló. O cimmerián detívose xunto a ela para mirar por última vez en dirección ao castelo. Era como se unha xigantesca flor verde con bordos brancos cubrise as torres, á vez que o murmurio da auga enchía o ar. Entón a columna rachou e produciu un son semellante ao dun poderoso trono, e as murallas e torres ficaron cubertas por un torrente atronador.

Conan colleu a rapariga da man e fuxiu. Diante deles erguíanse numerosos outeiros e detrás ouvíanse as augas dun río. Botou unha ollada por enriba do ombreiro e viu unha ancha cinta verde que subía e baixaba no seu percorrido a través dos outeiros. O torrente non se estendeu nin se disipou. Fluía como unha xigantesca serpe por riba dos declives e os cumios arredondados. Mantiña un curso constante... e estábaos a seguir.

Cando se decatou do que estaba a acontecer, Conan sentiuse invadido por unha forza sobrenatural. Sancha tropezou e caeu de xeonllos, berrando de desespero e esgotamento. Conan colleuna no colo, cargouna sobre un dos seus ombros e botou a correr a toda velocidade. O seu peito parecía a piques de estoupar e tremíanlle os xeonllos. Apertou as mandíbulas e viu que os mariñeiros corrían diante del, impulsados polo mesmo horror.

De súpeto apareceu ante os seus ollos o océano. Nas súas augas tranquilas aboiaba o Folgazán, intacto. Os homes correron atropeladamente cara aos botes. Sancha caeu ao fondo dun deles e permaneceu inmóbil alí. Conan, aínda que o sangue lle zoaba nos ouvidos e vía o mundo a través dunha nube vermella, tomou un remo para axudar os seus mariñeiros, que non paraban de arquexar.

Vogaron todos xuntos cara ao buque, ao límite da extenuación. O río verde xurdía entre as árbores e estas caían como se as arrincasen de raíz, para desapareceren logo baixo o líquido da cor do xade. As augas averdadas alagaron a praia e tocaron o océano. As suaves ondas deste adquiriron un matiz máis profundo, unha cor verde máis escura e sinistra.

Os piratas seguían avanzando, sen pensar, animados por un medo instintivo, que encirraba os seus esgotados corpos naquel esforzo supremo. En realidade non sabían o que temían, mais intuían que aquela terríbel cinta verde agochaba unha ameaza para o corpo e para a alma. Conan tamén o intuíu e cando viu que o torrente sucaba as augas do océano e se dirixía cara a eles sen alterar o seu curso, recorreu ás súas últimas forzas físicas con tanta fereza que o remo rompeu nas súas mans.

Á fin as proas dos botes tocaron o casco do Folgazán. Os mariñeiros deixaron os botes á deriva e rubiron axiña polas cadeas da áncora. Sancha, cargada sobre un ombro de Conan, inerte como un cadáver, foi lanzada sobre a cuberta sen maior cerimonia e o pirata púxose ao leme e comezou a darlle ordes á decimada tripulación. Conan fíxose cargo do mando e ninguén llo discutiu. Os homes seguíano instintivamente. Manexaron como bébedos as maromas e as brazas. Levaron áncoras e arriaron velas. O Folgazán tremeu uns segundos e logo dirixiuse maxestosamente ao mar aberto. Conan enxergou a praia. A faixa verdosa brillaba sobre a auga como unha chama de cor esmeralda, a un remo de distancia da quilla do Folgazán. Non avanzou máis.

Desde ese extremo da faixa, os ollos de Conan foron percorrendo aos poucos toda a súa extensión até que chegou á praia e logo aos outeiros, e finalmente desapareceu de lonxe.

O pirata recuperou o seu bo humor e sorriulle á extenuada tripulación. Sancha achábase preto del. Polas súas fazulas escorregaban unhas bágoas de histeria. Os pantalóns de Conan colgaban como farrapos sucios luxados de sangue. O cinto e a vaíña da súa espada desapareceran. O sabre, que guindara a bordo desde o bote, estaba fanado e cuberto de sangue. Os seus brazos, pernas, peito e ombreiros parecía que sufriran as trabadas dunha pantera. No entanto, o pirata sorriu á vez que separaba as súas poderosas pernas e facía virar a roda do leme exhibindo a súa fantástica musculatura.

—E agora que? —preguntou a rapariga a media voz.

—O lobo dos mares! —exclamou Conan ceibando unha gargallada—. Cunha escasa tripulación feita cachizas. Así e todo, os homes aínda poden traballar a bordo e sempre se poden atopar máis mariñeiros. Ven aquí, moza, e dáme un bico.

—Un bico? —berrou Sancha, histérica—. Como podes pensar en bicos nun momento como este?

As gargalladas de Conan afogaron o ruído das velas inchadas co vento. Logo levantou a moza cun só brazo e apertou con fereza os seus beizos contra os dela.

—Só penso na vida! —bruou—. Os mortos, mortos están e o que pasou, xa non existe! Teño un barco, homes que saben pelexar e unha rapariga cos beizos de mel. Iso é todo o que desexo agora. Lambede as vosas feridas, cans! E abride un bocoi de viño! Ides traballar neste barco como xamais o fixestes. Malditos, bailade e cantade até que non poidades máis! Ao diaño cos mares desertos! Navegaremos rumbo a lugares onde haxa portos e barcos mercantes que abordar!

ALÉN DO RÍO NEGRO

[ O conto Beyond the Black River foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, nos números de mai0 e xuño de 1935. ]

I
Conan perde a súa machada

A quietude no carreiro do bosque era tan absoluta que as pisadas duns pés calzados con botas brandas producían un ruído alarmante. Polo menos iso lle parecía ao camiñante, malia que avanzaba pola senda coa cautela á que están afeitos todos os que se aventuran no outro lado do río Trono. Era un home novo, de mediana estatura, ía co rostro descuberto e unha melena leonina e escura que non cubría capacete nin helmo ningún. O seu atavío era bastante común naquel lugar: unha túnica basta cinguida cun cinto, unhas calzas curtas de pel por baixo e unhas botas brandas de ante que lle chegaban até o xeonllo. A empuñadura dunha daga sobresaía da parte superior dunha das botas. Do ancho cinto de coiro colgábanlle unha pesada espada e unha bolsa de pel. Non había nerviosismo nos seus ollos grandes, que esculcaban os muros verdes que flanqueaban o camiño. Malia que non era moi alto, tiña un corpo proporcionado e nos seus brazos, que a túnica de manga curta deixaba ao descuberto, avultaban uns fortes músculos.

Avanzaba imperturbábel malia que a cabana habitada máis próxima xa quedara moitos quilómetros atrás e cada paso levábao máis preto do sombrizo perigo que aboiaba como unha sombra crecente sobre a antiquísima foresta.

Non facía tanto ruído como lle parecía, malia que sabía ben que os esvaídos pasos das súas botas podían espertar as alarmas dos feros ouvidos que se callar asexaban naquela traizoeira espesura verde. Así e todo, a súa actitude despreocupada non era certa, pois tiña os ollos e os ouvidos alerta, especialmente estes últimos, xa que non había vista que puidese penetrar máis duns poucos metros naquela maraña de follas.

Pero foi o instinto máis que unha advertencia concreta dos seus sentidos o que o fixo levar subitamente a man á empuñadura. Ficou completamente quieto no centro do carreiro, contendo o alento inconscientemente e preguntándose que fora o que ouvira, ou se de verdade ouvira algo. O silencio era absoluto. Non se ouvía esquío nin paxaro. Logo fixou a vista nunhas matogueiras que medraban un pouco máis adiante, a carón do camiño. Non sopraba nin a máis leve airexa e así e todo viu tremer unha póla. Os pelos da caluga arreguizáronselle e ficou un instante indeciso, certo de que un movemento en calquera dirección desencadearía unha morte chegada dos arbustos.

Un forte batuxar resoou tras das follas. As matogueiras estaban a ser sacudidas con violencia e, ao mesmo tempo que o son, unha frecha errática saíu disparada do lugar e desapareceu entre as árbores. O camiñante observou a traxectoria e desprazouse rapidamente para buscar cobertura.

Agochouse tras un groso tronco coa espada disposta na man e logo viu como a matogueira se separaba e unha figura alta saía ao camiño con ar despreocupado. O viaxeiro ollouna sorprendido. Aquel estraño ía vestido coma el, con botas e calzas, malia que estas últimas eran de seda e non de pel. Mais no canto de túnica levaba unha cota sen mangas feita cunha malla de aceiro escura e mais un helmo que lle tapaba a escura melena. O helmo chamoulle a atención, xa que non levaba crista, senón que ía adornado cuns curtos cornos de touro. Ningunha man civilizada forxara aquela peza de armadura. E tampouco o rostro que había debaixo era o dun home civilizado: escuro, cheo de cicatrices, cuns ollos azuis chameantes, era o rostro tan indómito como a foresta que o rodeaba. Brandía unha espada longa na man dereita, co gume manchado de carmesí.

—Sae de aí —berroulle ao camiñante cun acento descoñecido—. Agora xa estás a salvo. Só había dous cans. Sae dunha vez.

O outro saíu dubitativo e fitou aquel forasteiro misterioso. Sentiuse estrañamente indefenso e pequeno cando contemplou as proporcións do home do bosque: o seu inmenso peito cuberto de aceiro e o brazo que brandía a avermellada espada, torrado polo sol e formado por uns apertados músculos. Movíase coa perigosa sutileza da pantera e era demasiado flexíbel e fero como para ser produto da civilización, mesmo da afastada civilización que conformaba as fronteiras exteriores.

Deu a volta e internouse de novo na matogueira. O camiñante do leste, aínda non estaba certo do que acababa de acontecer, avanzou e ollou para os arbustos. Alí xacía un home de pequena estatura, pel escura e corpo musculoso. Ía espido agás por un taparrabos, un colar de dentes humanos e un brazal de bronce. Levaba unha espada curta colgando da fita do taparrabos e cunha man aínda suxeitaba un arco pesado e escuro. Aquel home tiña o cabelo negro, mais era o único que o viaxeiro podía dicir sobre a súa cabeza, posto que o rostro agora era unha morea de sangue e miolos. Fendéranlle o cranio até a altura dos dentes.

—Por todos os deuses, é un picto! —exclamou o camiñante.

Os ardentes ollos azuis ollaron para el.

—Sorpréndeste?

—A ver, en Velitrium e nas cabanas dos colonos que hai xunto ao camiño dixéronme que estes diaños ás veces se arrastran alén da fronteira, mais non agardaba atoparme cun tan no interior.

—Só estás a seis quilómetros do río Negro —informou o estraño—. Ás veces achéganse até un quilómetro de Velitrium. Non hai colono entre o río Trono e o forte Tuscelan que estea realmente a salvo. Atopei o rastro deste can a catro quilómetros do forte hoxe pola mañá e lévoo seguindo desde aquela. Alcanceino xusto cando che estaba a guindar a frecha. Un instante máis e habería outro forasteiro no inferno. Pero eu cheguei primeiro.

O camiñante fitaba cos ollos moi abertos o outro home, atónito ao saber que este conseguira seguir o rastro dun dos diaños da foresta e asasinalo sen que o sospeitase. Aquilo implicaba que tiña unhas habilidades de montaraz incríbeis, mesmo nun lugar como Conajohara.

—Pertences á gornición do forte? —preguntou.

—Non son soldado. Cobro o xornal e as racións dun oficial, mais traballo no bosque. Valannus sabe que son máis útil movéndome canda o río que fechado na fortaleza.

Con xesto despreocupado o home empurrou o cadáver co pé máis ao interior da matogueira e volveu xuntar os arbustos, logo regresou ao camiño. O outro seguiuno.

—Chámome Balthus —díxolle—. Pasei a noite en Velitrium. Aínda non decidín se reclamar un anaco de terra ou entrar ao servizo do forte.

—As mellores terras próximas ao río Trono xa están collidas —rosmou o asasino—. Hai terra boa de sobra entre o regato da Caveira, que cruzaches hai uns poucos quilómetros, e o forte, mais esa zona tan próxima ao río está a se volver moi perigosa. Os pictos cruzan para queimar e asasinar, igual que ese. Non sempre veñen sós. Un día intentarán expulsar dunha vez os colonos de Conajohara. E poida que o consigan..., probabelmente o fagan. Sexa como sexa, este asunto da colonización é unha loucura. Hai boa terra de sobra ao leste das marcas bosonianas. Se os aquilonios lles quitan algunhas das grandes propiedades aos seus baróns e plantan trigo onde agora só se dedican a cazar cervos, non terían que cruzar a fronteira e ocupar a terra dos pictos.

—Ese é un discurso estraño para vir dun home que está ao servizo do gobernador de Conajohara —obxectou Balthus.

—A min nin me vai nin me vén —retrucou o outro—. Son un mercenario. Vendo a miña espada ao mellor pagador. Nunca plantei trigo nin o penso facer, mentres haxa outras colleitas que segar coa espada. Mais vós os hyborianos expandístesvos todo o que fostes capaces. Cruzastes as marcas, queimastes unhas cantas aldeas, exterminastes uns cantos clans e empurrastes a fronteira até o río Negro. Mais dubido que sexades quen de manterdes o que conquistastes e nunca poderedes estender a fronteira máis ao oeste. O idiota do voso rei non entende o que acontece aquí. Non vos vai enviar suficientes reforzos e non hai suficientes colonos para conter a forza dun ataque planificado desde o outro lado do río.

—Mais os pictos están divididos en pequenos clans —porfiou Balthus—. Nunca se unirán. Podemos enfrontarnos a calquera clan.

—Ou mesmo a tres ou catro clans xuntos —admitiu o asasino—. Mais un día nacerá un home que unirá trinta ou corenta clans, igual que aconteceu entre os cimmeriáns, cando os homes de Gunderland tentaron expandir a súa fronteira cara ao norte, hai moitos anos. Tentaron colonizar as marcas meridionais de Cimmeria, acabaron cuns poucos clans pequenos e construíron a vila fortificada de Venarium, supoño que xa ouvirías esa historia.

—Abofé —contestou Balthus con ton triste. A lembranza daquel vermello desastre é unha mancha escura nas crónicas dun pobo orgulloso e guerreiro—. O meu tío estaba en Venarium cando os cimmeriáns atravesaron os muros. Foi un dos poucos que conseguiron fuxir da carnizaría. Ouvín a historia da súa boca máis dunha vez. Os bárbaros baixaron dos outeiros formando unha horda enlouquecida, sen previo aviso, e golpearon Venarium cunha furia nunca antes vista neles. Homes, mulleres e nenos foron esnaquizados. Venarium foi reducido a unha masa de carbóns e ruínas e así segue agora. Os aquilonios foron empurrados de volta do outro lado da fronteira e desde aquela nunca volveron intentar colonizar as terras cimmeriás. Pero falas de Venarium con familiaridade. Pode ser que ti estiveses alí?

—Estiven —espetou o outro—. Formaba parte da horda que penetrou nas murallas. Aínda non vira o meu décimo quinto inverno, mais xa repetían o meu nome nos concilios á luz do lume.

Balthus recuou involuntariamente, fitando o estraño. Parecíalle incríbel que o home que camiñaba tranquilamente ao seu carón puidese ser un daqueles sanguinarios homes-demo que saltaran as murallas de Venarium naquel afastado día para tinxir as súas rúas de carmesí.

—Daquela es un bárbaro! —exclamou involuntariamente.

O outro asentiu sen ofenderse.

—Son Conan, un cimmerián.

—Ouvín falar de ti —no rostro de Balthus acendeu unha chama de anovado interese. Agora entendía por que o picto caera vítima del. Os cimmeriáns eran unha raza de bárbaros tan feroces como os pictos, pero moito máis intelixentes. Evidentemente, Conan pasara moito tempo entre a xente civilizada, malia que ese contacto, obviamente, non o abrandara nin debilitara ningún dos seus primitivos instintos. O medo de Balthus tornou en admiración cando observou o rápido paso felino e o silencio involuntario co que o cimmerián se movía pola senda. Os elos aceitados da súa armadura non tintinaban e Balthus soubo que Conan podería atravesar a espesura máis profunda ou o bosque máis enmarañado tan silandeiro como calquera picto espido.

—Ti non es de Gunderland? —foi máis unha afirmación que unha pregunta.

Balthus negou coa cabeza.

—Son tauranés.

—Coñecín bos montaraces de Taurán. Mais os bosonianos protexéronvos a vós os aquilonios das terras salvaxes durante demasiados séculos. Precisades endurecervos.

Aquilo era certo. As marcas bosonianas, coas súas vilas fortificadas cheas de resoltos arqueiros, serviran a Aquilonia durante moitísimo tempo como barreira contra os bárbaros do exterior. Agora entre os colonos do outro lado do río Trono comezaba a nacer unha caste de montaraces capaces de enfrontarse cos bárbaros no seu propio terreo, mais aínda eran poucos. A maior parte dos habitantes da fronteira eran como Balthus, máis colonos que montaraces.

O sol non se puxera aínda, pero xa non se vía, oculto tras a mesta parede do bosque. As sombras alongábanse e metíanse na espesura a medida que os dous avanzaban camiño abaixo.

—Vaise facer noite antes de chegarmos ao forte —comentou Conan, despreocupado—. Escoita!

Parou de súpeto, medio agachado, coa espada presta, transformado nunha figura salvaxe feita de sospeita e ameaza, preparada para saltar e esgazar. Balthus tamén o ouviu, un berro salvaxe que se conxelou na nota máis aguda. Era o berro dunha persoa que sufría o máis espantoso medo ou a máis terríbel agonía.

Conan desapareceu nun momento, correndo camiño abaixo e afastándose con cada alancada do seu abraiado compañeiro. Balthus rosmou unha maldición. Entre os tauraneses estaba considerado un bo corredor, mais Conan estábao a deixar atrás a unha velocidade de loucura. Logo esqueceu a súa exasperación cando aos ouvidos lle chegou o berro máis estarrecedor que xamais ouvira. Non era humano, era un ouveo felino e demoníaco de aborrecíbel triunfo que semellaba expresar un intenso xúbilo pola caída da humanidade e que atopara un eco nos negros abismos que se abrían tras do coñecemento dos homes.

Balthus fraqueou e unha suor fría enchoupoulle a pel. Mais Conan non perdeu a determinación e precipitouse alén dunha curva do camiño para desaparecer e Balthus, ao se atopar só con aquel terríbel berro aínda arrincando ecos do bosque, aumentou a velocidade e correu detrás do bárbaro.

O aquilonio case tropeza co cimmerián, que estaba en pé no camiño sobre un corpo esgazado. Mais Conan non miraba o cadáver que xacía sobre a terra luxada de carmesí. Estaba esculcando o profundo do bosque a ambos os lados da senda.

Balthus murmurou un xuramento de horror. O corpo que xacía sobre o chan era o dun home baixo e gordo, vestido cunhas botas caras e, malia a calor que ía, cunha túnica de armiño propia dun mercador adiñeirado. O seu rostro gordo e pálido estaba petrificado nun aceno de horror e o groso pescozo fora seccionado de lado a lado por un gume extremadamente afiado. A espada curta que descansaba aínda na vaíña parecía indicar que se vira sorprendido sen posibilidade de loitar por defender a vida.

—Un picto? —murmurou Balthus cando virou a cabeza para esculcar as sombras da foresta.

Conan negou coa cabeza e achegouse para examinar o cadáver.

—Un diaño do bosque. Este é o quinto, por Crom!

—De que falas?

—Ouviches falar algunha vez dun bruxo picto que chaman Zogar Sag?

Balthus negou coa cabeza, nervioso.

—Vive en Gwawela, a aldea máis próxima do outro lado do río. Hai tres meses emboscouse neste camiño e roubou unha caravana de mulas que se dirixían ao forte, despois de drogar dalgún xeito os seus condutores. As mulas pertencíanlle a este home —Conan fixo un aceno despreocupado co pé—, Tiberias, un mercador de Velitrium. Ían cargadas de bocois de cervexa e o vello Zogar parou a botar unha fecha antes de cruzar o río. Un montaraz chamado Soractus seguiuno e levou a Valannus, xunto con tres soldados máis, á matogueira onde o vello ficou a durmir a mona. Ante o enorme enfado de Tiberias, Valannus guindou a Zogar Sag a unha cela, que é o peor insulto que lle podes facer a un picto. Este amañouse para matar o garda que o custodiaba e así fuxir, e prometeu matar a Tiberias e os cinco homes que o capturaran, dun xeito que faría tremer os aquilonios durante séculos.

»E ben, Soractus e os soldados están mortos. Soractus foi asasinado xunto ao río, os soldados a carón mesmo do forte. E agora Tiberias tamén está morto. E os pictos non mataron ningún deles. Todas as vítimas, agás Tiberias, como podes ver, estaban decapitadas, e non teño dúbidas de que agora as súas cabezas adornan o altar do deus particular de Zogar Sag.

—Como sabes que non os mataron os pictos? —inquiriu Balthus.

Conan sinalou o cadáver do mercador.

—Pensas que iso llo fixeron cun coitelo ou cunha espada? Mírao máis de preto e decataraste de que o único que pode facer un corte como ese é unha gadoupa. A carne está resgada, non cortada.

—Se callar foi unha pantera —comezou a dicir Balthus, pouco convencido.

Conan negou coa cabeza, impaciente.

—Un tauranés non pode trabucarse ao recoñecer a marca das gadoupas dunha pantera. Non. É un diaño do bosque convocado por Zogar Sag para executar a súa vinganza. Tiberias foi un louco por saír de Velitrium sen escolta e tan preto do solpor. Mais todas e cada unha das vítimas semellaban estar posuídas pola loucura xusto antes de acharen o seu destino. Mira aquí, os trazos son claros abondo. Tiberias chegou cabalgando só pola senda coa súa mula, quizais cun feixe de peles de lontra selectas atadas na parte de atrás da sela para vender en Velitrium, cando a cousa se precipitou sobre el desde detrás dese arbusto. Ves como as pólas están rotas?

»Tiberias ceibou un berro, logo abríronlle a gorxa e agora estará vendendo as súas peles no inferno. A mula fuxiu polo bosque adiante. Escoita! Mesmo agora se pode ouvir arrastrándose baixo as árbores. O demo non tivo tempo de levar a cabeza do mercador. Asustouse cando chegamos nós.

—Cando chegaches ti —corrixiu Balthus—. Non debe de ser unha criatura tan terríbel se foxe dun home armado. Mais como sabes que non foi un picto armado con algunha clase de gancho que resga e non corta? Viches a criatura, ou?

—Tiberias era un home armado —rosmou Conan—. Se Zogar Sag pode convocar demos que o axuden, tamén lle pode dicir a que homes matar e a cales deixar en paz. E non, non a vin. Só vin os arbustos moverse cando abandonou o carreiro. Mais se queres outra proba, olla aquí!

O asasino deu un paso cara ao charco de sangue sobre o que xacía o cadáver. Baixo os arbustos do bordo do camiño había unha pegada de sangue impresa sobre a terra dura e arxilosa.

—Un ser humano deixa estas pegadas? —inquiriu Conan.

Balthus sentiu como se lle puñan os pelos de punta. Nunca xamais vira persoa ou besta que deixase unha pegada de tres dedas tan estraña e monstruosa como aquela, que era unha estraña combinación de pouta de paxaro e de réptil, mais ningunha das dúas a un tempo. Estendeu os dedos sobre ela, con coidado de non a tocar e rosmou abraiado. Non podía abranguela enteira.

—Que é isto? —murmurou—. Na vida vin unha besta que deixe un rastro como este.

—Nin ti nin ningún outro humano que conserve a cordura —retrucou Conan, sombrío—. É un diaño do pantano, hai tantos como morcegos nas brañas do outro lado do río Negro. Nas noites cálidas, cando o vento sopra forte do sur, pódelos sentir ouveando como almas condenadas.

—E que imos facer? —preguntou o aquilonio esculcando nervioso as sombras de cor azul escura. O medo paralizante que ficara gravado no rostro do cadáver dáballe pánico. Preguntouse que clase de aborrecíbel cabeza vira aquel desgraciado emerxer de entre as follas para que lle xease o sangue co maior dos horrores.

—Non paga a pena tentar seguir un demo —rosmou Conan tirando do cinto unha machada curta de montaraz—. Tentei seguirlle o rastro despois de que matase a Soractus. Nunha ducia de pasos xa o perdera. Deberon de saírlle ás para voar lonxe, ou ben afundiu na terra cara ao inferno. Non sei. Tampouco teño intención de seguir o rastro dunha mula. Ela soa atopará o camiño de volta ao forte ou até a cabana dalgún colono.

Mentres falaba, Conan afanábase no bordo do camiño coa machada. Cuns poucos tallos cortou un par de varas duns tres ou catro metros de longo e peloulle os gomos. Logo cortou un bo anaco dunha rubideira que se enroscaba nos arbustos próximos e, após atar un extremo á punta dunha das varas, atou a punta da outra a medio metro e foi facendo un zigzag entre as dúas. Un instante despois xa tiña unha basta pero forte padiola.

—O diaño non ha volver pola cabeza de Tiberias se eu podo evitalo —rosmou—. Levaremos o corpo até o forte. Non está a máis de cinco quilómetros. Nunca gustei deste idiota gordo, mais non podemos permitir que os diaños pictos fagan o que queiran coas cabezas dos homes brancos.

Os pictos eran unha etnia branca, aínda que de pel algo máis escura, mais os habitantes da fronteira non falaban deles como tales.

Balthus colleu a parte traseira da padiola, na que Conan envorcou sen maior cerimonia o cadáver do infortunado mercador e logo avanzaron camiño abaixo o máis rápido que puideron. Conan, cargado con aquela grotesca equipaxe, non facía máis ruído que sen ela. Atara o cinto do mercador no extremo das varas e levaba a súa parte do peso cunha soa man, mentres que na outra agarraba a espada longa, coa mirada incansábel esculcando as sinistras paredes que os flanqueaban. As sombras comezaban a se tornar máis mestas. Unha brétema azulada comezaba a borrar os contornos da espesura. O bosque volveuse máis profundo no luscofusco e converteuse nun escenario de misterio que gardaba secretos inesperados.

Xa fixeran case dous quilómetros e os músculos dos robustos brazos de Balthus comezaban a lle doer un pouco, cando un berro se ergueu desde o bosque, onde as sombras azuladas se tornaban da cor da púrpura.

Conan parou en seco e Balthus case deixou caer a padiola.

—Unha muller —berrou o mozo—. Por Mitra, foi unha muller quen berrou!

—A muller dun colono que se internou no bosque —queixouse Conan baixando o seu lado da padiola—. Seguramente saíu na procura dunha vaca e... Agarda aquí!

Mergullouse na parede de follas como un lobo de cazaría. O cabelo de Balthus axitouse no ar.

—Que fique aquí só cun cadáver e un demo oculto no bosque? —comentou—. Vou contigo!

E, meu dito meu feito, precipitouse tras do cimmerián. Conan mirou para atrás, mais non puxo obxección ningunha, malia que non minorou o paso para se adaptar ás pernas máis curtas do seu compañeiro. Balthus gastaba o alento en xuramentos mentres o cimmerián se afastaba del outra vez, igual que un fantasma entre as árbores, e logo, cando entrou nun escuro clareiro, Conan parou en seco, agachouse, torceu a boca e ergueu a espada.

—Por que paras? —espetoulle Balthus limpando a suor dos ollos e agarrando a espada curta.

—O berro viña deste clareiro ou dalgún outro lugar próximo —contestou Conan—. Non me equivoco na procedencia dos sons, nin sequera nos bosques. Mais onde raio...

De súpeto, volveuse ouvir o son detrás deles, no camiño que acababan de abandonar. Erguíase penetrante e agudo, era o berro dunha muller dominada polo máis absoluto dos terrores. Logo, de súpeto, mudou para se tornar nun berro de risa burlona que ben podía saír dos labios dun espectro do máis profundo dos infernos.

—Que é iso, en nome de Mitra...? —o rostro de Balthus era unha mancha pálida e esvaída na escuridade.

Cun xuramento brutal, Conan deu a volta e precipitouse cara ao lugar de onde viñan e o aquilonio saíu a tombos tras del. Alcanzou o cimmerián, que se achaba completamente quieto máis adiante, e co impacto rebotou como se chocase contra unha estatua de ferro. Logo ouviu o bárbaro sesear entre dentes. O cimmerián parecía completamente conxelado.

Balthus mirou sobre o ombro e sentiu como os pelos se lle puñan de punta. Algo se movía entre os frondosos arbustos que flanqueaban o carreiro, algo que nin camiñaba nin voaba, senón que semellaba arrastrarse como unha serpe. Mais non era unha serpe. A súa silueta non era clara, pero era máis alta que un home e non demasiado avultada. Emanaba un resplandor estraño, como unha chama azul e esvaída. Aquel lume misterioso era o único realmente tanxíbel naquela silueta. Ben podía ser unha chama corpórea que se movía con motivo e propósito na escuridade do bosque.

Conan soltou unha maldición salvaxe e brandiu a machada cunha vontade feroz. Mais a cousa seguiu arrastrándose sen mudar a traxectoria. Foi só un instante en que aquela cousa alta e escura feita de lume esvaído aboiou entre os arbustos. Despois desapareceu e o bosque ficou nunha quietude tensa.

Cun berro, Conan precipitouse pola espesura e chegou ao camiño. Cando Balthus chegou xunto a el, non paraba de maldicir. O cimmerián achábase ante a padiola na que xacía o corpo de Tiberias. Mais aquel cadáver xa non tiña cabeza.

—Enganounos co seu maldito berro! —ruxiu Conan, movendo a grande espada arredor da cabeza, cheo de ira—. Debín supolo! Debín adiviñar que era un truco! Agora haberá cinco cabezas decorando o altar de Zogar.

—Pero que clase de criatura pode berrar como unha muller, rir como un diaño e brillar como un fogo fatuo mentres se arrastra entre as árbores? —dixo Balthus entre arquexos mentres limpaba a suor do rostro pálido.

—Un diaño do pantano —retrucou Conan con desgana—. Agarra esas varas. Habemos levar o corpo, sexa como sexa. Dentro do malo, agora pesa un pouco menos.

Con esa escura filosofía, agarrou o cinto de coiro cunha man e emprendeu de novo o camiño.

II
O bruxo de Gwawela

O forte Tuscelan erguíase na ribeira oriental do río Negro, cuxas ondas lambían o pé da estacada. Esta estaba feita de troncos, igual que todos os edificios do interior, incluída a torre da homenaxe (chamábanlle así para darlle algo de dignidade), na que se achaba o cuartel xeral do gobernador, dominando a estacada e o escuro río. Alén daquel negro curso estendíase un inmenso bosque, que chegaba até as ribeiras brañentas cunha densidade semellante á dunha auténtica selva. Os homes camiñaban polas pasarelas do parapeto día e noite, vixiando aquela mesta muralla verde. Rara vez aparecía unha figura que supuxese unha ameaza, mais as sentinelas sabían que elas tamén estaban a ser vixiadas con fereza e avidez, cun odio antigo e carente de toda piedade. O bosque do outro lado do río podía parecer deserto e inerte para os ollos ignorantes, mais rebordaba de vida e non só o habitaban paxaros, bestas e réptiles, senón tamén humanos, as bestas cazadoras máis feras de todas.

Alí, no forte, acababa a civilización. O forte Tuscelan era a última atalaia dun mundo civilizado. Representaba a avanzada máis occidental das dominantes razas hyborianas. Do outro lado do río o mundo primitivo aínda reinaba nos bosques sombríos, en cabanas onde penduraban macabras caveiras humanas e recintos con muros de xabre onde resplandecían as fogueiras e redobraban os tambores, e onde uns homes escuros, silenciosos, de cabelo negro e enleado e ollos de serpe portaban lanzas. Aqueles ollos a miúdo esculcaban entre os arbustos o forte do outro lado do río. Noutro tempo os homes de pel escura construíran as súas cabanas onde agora se erguía ese forte. Si, e tamén onde agora se estendían os campos e as casas de madeira dos colonos de cabelo claro, alén da mesma Velitrium, esa ruda e turbulenta vila fronteiriza que se erguía nas ribeiras do río Trono, até as ribeiras dese outro curso que marcaba a fronteira coas marcas bosonianas. Logo viñeran os mercadores e os sacerdotes de Mitra, que camiñaban cos pés espidos e as mans baleiras, e case todos morreron de xeito terríbel. Mais despois chegaron os soldados, os homes con machadas nas mans e as mulleres coas súas crianzas en carros de bois. Os aborixes víranse empurrados con matanzas e masacres até o río Trono, e máis atrás aínda, do outro lado do río Negro. Mais a xente de pel escura nunca esqueceu que unha vez Conajohara lles pertencera.

O garda da porta oriental ceibou un berro. Pola abertura titilaba a luz dun facho que iluminaba un helmo de aceiro e uns ollos desconfiados.

—Abre a porta —grallou Conan—. Non ves que son eu?

A disciplina militar fíxolle calar a boca.

A porta moveuse para dentro e Conan e mais o seu compañeiro entraron. Balthus decatouse de que a entrada estaba flanqueada por dúas torres, cuxa parte superior se erguía máis alta que a estacada. Viu que había aberturas para disparar.

Os gardas rosmaron cando viron a carga que levaban. As súas picas tintinaron unha contra a outra ao fecharen a porta, coa cabeza baixa, e Conan preguntoulles con mal humor:

—É que nunca vistes un cadáver decapitado antes?

Os rostros dos soldados víanse pálidos á luz dos fachos.

—É Tiberias —espetou un—. Recoñezo esa túnica con reberete de peles. Valerius débeme cinco moedas de prata. Díxenlle que Tiberias enlouquecera cando saíu pola porta dacabalo da mula coa mirada vidrada. Aposteille que había volver sen a cabeza.

Conan rosmou de xeito enigmático, fíxolle un aceno a Balthus para que deixase a padiola no chan e logo afastouse cara aos cuarteis do gobernador co mozo aquilonio pisándolle os calcaños. O rapaz de cabelo alborotado miraba arredor con curiosidade as ringleiras de barracóns que se aliñaban contra os muros, as cortes, os pequenos postos dos mercadores, o alto fortín e as outras construcións, coa gran praza cadrada no medio, onde os soldados adestraban e onde agora os lumes danzaban e os homes descansaban após o traballo. Agora apresurábanse a unirse á morbosa multitude que rodeaba a padiola que ficara na porta. As figuras delgadas dos piqueiros aquilonios e dos montaraces mesturábanse coas dos máis baixos e fortes arqueiros bosonianos.

Non se sorprenderon moito cando o gobernador en persoa os recibiu. A sociedade autocrática coas súas ríxidas normas de clase ficaran moi ao leste daquelas terras. Valannus aínda era un home novo, ben feito, cun rostro de faccións belas aínda que marcado coas engurras propias de quen atura unha gran responsabilidade.

—Dixéronme que saíches do forte antes do amañecer —díxolle a Conan—. Comezaba a temer que os pictos conseguisen cazarte finalmente.

—Cando afumen a miña cabeza, o río enteiro hao saber —rosmou o bárbaro—. Ouvirán as mulleres pictas chorar os seus mortos até Velitrium. Só saín a dar unha volta. Non podía durmir. Ouvíanse moito os tambores do outro lado do río.

—Falan cada noite —lembrou o gobernador e os seus ollos ensombrecéronse cando se achegou a Conan. Aprendera que non era sabio menosprezar os instintos dos salvaxes.

—A noite pasada foi distinto —murmurou Conan—. Leva sendo así desde que Zogar Sag cruzou o río.

—Deberiamos darlle regalos e mandalo de volta á casa ou ben aforcalo —suspirou o gobernador—. Xa nolo advertiches, mais...

—Mais a vós os hyborianos non vos gusta aprender a facer as cousas doutro xeito —dixo Conan—. En fin, agora non se pode amañar, mais non haberá paz na fronteira mentres Zogar viva e lembre a cela onde o encerrastes. Seguín un guerreiro que andaba por aí na procura duns cantos brancos que anotarse. Despois de fenderlle o cranio atopei este camarada que se chama Balthus e que veu de Tauran para axudar a manter a fronteira.

Valannus ollou cunha mirada de aprobación o rostro franco do mozo e o seu corpo robusto.

—Alégrame darlle a benvida, señor. Agardo que veñan máis dos seus até as nosas terras. Precisamos homes afeitos á vida na foresta. Moitos dos nosos soldados e algúns dos colonos proceden das provincias orientais e non saben nada sobre o bosque ou sobre a agricultura.

—Poucos deses viven deste lado de Velitrium —rosmou Conan—, pero así e todo esa vila está chea deles. Ouve, Valannus, atopamos a Tiberias morto na senda —logo acabou de contarlle aquel sombrío asunto en poucas palabras. Valannus palideceu.

—Non sabía que abandonara o forte. Debeu de enlouquecer!

—Así foi —contestou Conan—. Igual que os outros catro. Todos e cada un deles, cando lles chegou o momento, enlouqueceron e precipitáronse no bosque para iren ao encontro da morte, igual que unha lebre que corre cara á gorxa dunha pitón. Algo chamou por eles desde o máis profundo do bosque, algo que os homes dirían que é a loucura, a falta dun nome mellor, pero que só os condenados poden ouvir. Zogar Sag teceu un feitizo contra o que a civilización aquilonia non pode loitar.

Valannus non contestou axiña, só levou a man trémula á fronte.

—Saben algo disto os soldados?

—Deixamos o corpo na porta leste.

—Debías ocultalo, agochar o corpo nalgún lugar da espesura. Os soldados xa están nerviosos dabondo.

—Habíano saber dun xeito ou doutro. Se chego a agochar o corpo devolveríano ao forte igual que devolveron o de Soractus: atado na parte exterior da porta para que os homes o atopasen pola mañá.

Valannus estremeceuse. Deu a volta e camiñou até unha xanela para ollar en silencio o río, negro e brillante baixo a luz das estrelas. Do outro lado da corrente, a xungla erguíase como unha muralla de ébano. O berro distante dunha pantera rompeu a quietude. A noite avanzaba, esvaecendo as voces dos soldados no exterior da torre, apagando os lumes. Levantouse un vento que asubiou entre as negras pólas das árbores e formou pequenas ondas sobre a auga en sombras. Nas súas ás chegou un bater grave e rítmico, sinistro como as pisadas dun leopardo.

—Despois de todo —dixo Valannus dándolles voz aos seus pensamentos—, que saberemos nós e que saberá ninguén sobre as cousas que esa xungla pode ocultar? Ouvimos vagos rumores sobre grandes pantanos e ríos, e sobre un bosque que se estende infinito sobre chairas e outeiros até que á fin remata nas costas do océano occidental. Mais sobre o que hai entre este río e este océano nin sequera nos atrevemos a preguntarnos. Ningún home branco se internou moito nesa espesura e volveu vivo para nos contar o que atopou. Somos sabios nos nosos coñecementos civilizados, mais o noso saber esténdese só até aí, até o bordo occidental dese antigo río! Quen sabe que criaturas da terra e de fóra da terra se arrastrarán alén do esvaído círculo de luz que proxecta a nosa sabedoría?

Quen sabe que deuses son adorados baixo as sombras dese bosque pagán, ou que diaños se arrastran fóra do negro icor dos pantanos? Quen pode estar certo de se todos os habitantes desa negra comarca son fillos da natureza? Zogar Sag... Un feiticeiro das cidades do leste mofaríase da súa maxia primitiva igual que dos trucos dun faquir. Así e todo, levou á loucura e matou cinco homes dun xeito que ninguén pode explicar. Pregúntome se el mesmo será completamente humano.

—Se me podo achegar a el á distancia de tiro dunha machada, dareille resposta a esa pregunta —rosmou Conan mentres collía unha botella de viño do gobernador e lle ofrecía un copo a Balthus, quen o aceptou dubitativo após unha mirada insegura a Valannus.

O gobernador virouse cara a Conan e ollou para el, pensativo.

—Os soldados, que non cren en fantasmas nin en diaños —falou— están case dominados polo pánico. E ti, que cres en fantasmas, espectros, trasnos e toda clase de criaturas sobrenaturais, non pareces temer nada diso no que cres.

—Non hai nada no universo que o frío aceiro non poida cortar —retrucou Conan—. Guindei a machada contra o demo e non o ferín, mais puiden fallar na escuridade, ou puido dar contra unha póla. Non me aparto do meu camiño na procura de diaños, mais tampouco me fago a un lado para os deixar pasar.

Valannus ergueu a cabeza e atopouse coa mirada do cimmerián.

—Conan, as cousas dependen máis de ti do que pensas. Coñeces a debilidade desta provincia, que non é máis que unha delgada cuña que se interna nas terras salvaxes. Sabes que as vidas de toda a xente ao oeste das marcas depende deste forte. Se cae, as machadas vermellas estarán fendendo as portas de Velitrium antes de que chegue a cabalaría. A súa maxestade, ou os conselleiros da súa maxestade, ignoraron a miña solicitude de que envíen máis tropas para manter a fronteira. Non saben nada da vida aquí e néganse a investir máis neste lugar. O destino da fronteira depende da xente que agora a mantén.

»Sabes que a maior parte do exército que conquistou Conajohara xa foi retirado. Sabes que as forzas que quedaron son insuficientes, especialmente desde que ese diaño de Zogar Sag conseguiu envelenar o noso fornecemento de auga e morreron corenta homes nun só día. Moitos dos outros están enfermos ou trabáronos serpes ou feríronos as bestas salvaxes que día a día proliferan nas proximidades do forte. Os soldados cren que Zogar pode convocar as bestas do bosque para que maten os seus inimigos.

»Teño trescentos piqueiros, catrocentos arqueiros bosonianos e, se cadra, cincuenta homes que, igual ca ti, teñen experiencia nos bosques. Hai máis ou menos dez veces o seu número de soldados, mais así e todo son moi poucos. Sinceramente, Conan, a miña situación está a se tornar precaria. Os soldados falan de desertar, están baixos de moral e pensan que Zogar Sag soltou os seus diaños contra nós. Temen a negra praga coa que nos ameazou, esa terríbel morte negra dos pantanos. Cando vexo un soldado enfermar, comezo a suar de medo a velo ennegrecer e engurrarse até morrer diante dos meus ollos.

»Conan, se esa praga se desencadea, os soldados desertarán en masa! A fronteira ficará sen defensas e nada freará o avance das hordas de salvaxes até as mesmas portas de Velitrium e quizais máis alá! Se non podemos defender o forte, como poderemos defender a vila?

»Conan, Zogar Sag debe morrer se queremos manter Conajohara. Ti penetraches máis fondo no descoñecido que ningún outro home do forte. Ti sabes onde está Gwawela e tamén coñeces algúns dos camiños do outro lado do río. Has xuntar un grupo de homes esta noite para a misión de matalo ou capturalo? Oh, xa sei que é unha loucura. Só hai unha posibilidade entre mil de que volvades con vida. Mais se non o capturamos será a morte de todos. Podes coller tantos homes como queiras.

—Para un choio como ese é mellor unha ducia que un rexemento enteiro —retrucou Conan—. Cincocentos homes non poderían abrirse paso até Gwawela e volver, mais unha ducia poderían ir e volver sen ser vistos. Deixa que os escolla. Non quero soldados.

—Déixame ir! —exclamou Balthus ansioso—. Levo toda a vida cazando cervos en Tauran.

—De acordo. Valannus, iremos comer á taberna onde se reúnen os montaraces e alí escollerei os meus homes. Sairemos dentro dunha hora, baixaremos o río en bote até un lugar que hai pola parte de abaixo da aldea e logo avanzaremos até ela atravesando o bosque. Se seguimos con vida, estaremos de volta ao amencer.

III
Os que se arrastran na escuridade

O río era só unha vaga liña entre dúas paredes de ébano. As pas coas que se impulsaba a longa embarcación que se desprazaba baixo a profunda sombra da ribeira oriental afundían suavemente na auga, sen facer máis ruído que o peteiro dunha garza. Os largos ombreiros do home que estaba diante de Balthus eran só unha mancha azulada na mesta escuridade. Sabía que nin sequera os agudos ollos do bárbaro que ía axeonllado na proa podían distinguir nada a máis duns poucos metros por diante. Conan guiábase polo seu instinto e a gran familiaridade que tiña con aquel río.

Ninguén falaba. Balthus estudara ben os seus compañeiros no forte antes de saíren da estacada cara á ribeira onde os agardaba a canoa. Eran unha nova raza nacida no agreste bordo da fronteira, uns homes aos que a dura necesidade lle ensinara a moverse polos territorios salvaxes. Aqueles aquilonios das provincias do oeste tiñan moitas cousas en común con el. Vestían dun xeito semellante, con botas de ante, calzas de pel e camisas de coiro de cervo, con amplos cintos nos que portaban machadas e espadas curtas. Todos eles eran delgados, con cicatrices, mirada dura, nervudos e silandeiros.

Eran homes das terras salvaxes á súa maneira e así e todo había un abismo entre eles e o cimmerián. Eles eran fillos da civilización que sufriran unha regresión a un estado de semibarbarismo. El era un bárbaro descendente dun milleiro de xeracións de bárbaros. Eles aprenderan o sixilo e a habilidade, mais el nacera con elas. El superábaos mesmo na máis lixeira economía de movementos. Aqueles eran lobos, mais el era un tigre.

Balthus admiraba a todos e sentiu un intenso orgullo porque o admitiran na súa compaña. Sentíase orgulloso de moverse tan en silencio coma eles. A ese respecto polo menos era o seu igual, malia que as habilidades que aprendera nas súas cazarías en Tauran non se poderían comparar nunca co que sabían aqueles homes que habitaban a fronteira.

Un pouco por baixo do forte o río describía unha ampla curva. Axiña desapareceron as luces da atalaia, mais a canoa mantivo o rumbo durante case dous quilómetros, evitando os obstáculos e os troncos flotantes cunha precisión que case non era deste mundo.

Logo o seu líder rosmou algo polo baixo e todos viraron a cabeza e vogaron cara á ribeira oposta. Ao saír das negras sombras da vexetación que medraba na ribeira e internarse no centro da corrente tiveron unha peculiar ilusión de nudez. Mais as estrelas apenas alumeaban e Balthus sabía que a menos que os estivesen a agardar, era case imposíbel mesmo para o ollo máis agudo distinguir a forma da canoa cruzando o río.

Internáronse baixo a vexetación da ribeira occidental e Balthus tenteou coa man até que achou unha raíz á que agarrarse. Non pronunciaron nin unha palabra. Recibiran todas as instrucións antes de deixar o forte. Igual de silandeiro que unha inmensa pantera, Conan saíu pola borda e desapareceu entre os arbustos. Co mesmo silencio, nove dos homes seguírono. A Balthus, que suxeitaba a raíz co remo cruzado sobre o xeonllo parecíalle incríbel que dez homes puidesen desaparecer daquel xeito entre a mesta foresta sen producir un só son.

Acomodouse para a espera. Non cruzou palabra co outro home que deixaran con el. En algures, a algo máis dun quilómetro en dirección noroeste, erguíase a aldea de Zogar Sag rodeada de espesos bosques. Balthus coñecía ben as ordes. El e mais o seu compañeiro debían agardar até o regreso do grupo. Se Conan e os seus homes non volvían coas primeiras luces do abrente, debían apresurarse río arriba até o forte e informar de que o bosque volvera cobrarlles o seu inmemorial tributo aos invasores. O silencio era opresivo. Dos negros bosques, invisíbeis tras a barreira das altas matogueiras, non viña nin un só ruído. Balthus xa non ouvía os tambores. Levaban horas en silencio. Seguiu cos ollos medio fechados, tentando inconscientemente esculcar na mesta negrura. Os malsáns cheiros nocturnos do río e a humidade do bosque abafábano. Nalgún lugar próximo produciuse un son, como se un gran peixe saltase da auga e se volvese mergullar. Balthus pensou que debera de saltar tan preto da canoa que chocara contra a borda, xa que a embarcación vibrou levemente. A popa do bote comezou a afastarse lentamente da ribeira. O home que tiña detrás debera de soltar o seu amarre. Balthus virou a cabeza para murmurarlle unha advertencia e só puido distinguir o contorno do seu compañeiro, un vulto lixeiramente máis escuro na escuridade.

Non respondeu. Balthus preguntouse se ficara durmido, así que estricou o brazo e agarroulle o ombro. Para o seu abraio, o corpo do home cedeu ao seu toque e esborrallouse no chan da canoa. Inclinouse sobre el, o corazón latexáballe con forza. Pasou os dedos trémulos sobre o pescozo. Só o feito de apertar instintivamente a mandíbula conseguiu conter o berro que estivo a piques de ceibar. O seu dedo achou unha ferida aberta e que sangraba. Alguén cortara o pescozo do seu compañeiro de lado a lado.

Balthus ergueuse de vez nese instante de horror e pánico, e logo un forte brazo saído da escuridade fechouse con fereza sobre a súa gorxa estrangulándolle o berro. A canoa deu voltas á deriva. Balthus tiña o puñal na man, malia que non podía lembrar o momento en que o sacara da bota e comezou a dar coiteladas ás cegas. Notou que a folla afundía en algo brando e un berro estarrecedor soou na súa orella, un berro que foi terribelmente contestado. A escuridade semellou cobrar vida ao seu redor. Un clamor bestial ergueuse por todos os lados e outros brazos estricáronse cara a el. Lastrada baixo unha masa de corpos que se precipitaban sobre ela, a canoa escorou a un lado, mais antes de ir a pique con ela, algo rompeu contra a cabeza de Balthus e a noite iluminouse brevemente cun cegador resplandor de lume, antes de dar lugar a unha negrura onde nin sequera aparecían as estrelas.

IV
As bestas de Zogar Sag

Os lumes volveron cegar a Balthus cando, aos poucos, foi recuperando os sentidos. Pestanexou e sacudiu a cabeza. O resplandor magoáballe os ollos. Unha confusa mestura de sons ergueuse ao seu redor, sons que se foron volvendo máis claros a medida que recuperaba os sentidos. Ergueu a cabeza e ollou torpemente arredor. Rodeábano unhas figuras escuras que se recortaban contra unhas linguas de lume de cor carmesí.

Volveulle a memoria rapidamente e entendeu a situación. Estaba atado a un poste nun lugar aberto, rodeado de figuras feras e terríbeis. Do outro lado do anel ardían uns lumes que alimentaban unhas mulleres espidas e de pel escura. Alén das fogueiras distinguiu unhas cabanas de xabre e vimbias con teito de uz. Máis alá das cabanas erguíase unha estacada cunha ampla porta. Mais só viu estas cousas de casualidade. Mesmo só se fixou de maneira distraída nas estrañas mulleres de pel escura e raros peiteados. Tiña toda a atención centrada, cunha terríbel fascinación, nos homes que ollaban para el.

Eran baixos, anchos de ombreiros, peito afundido e cadeiras estreitas, e estaban completamente espidos agás por uns pequenos taparrabos. O lume destacáballes os avultados músculos. Tiñan o escuro rostro impasíbel, mais nos ollos estreitos brillaba o mesmo lume que arde nos ollos do tigre que espreita. As melenas enleadas levábanas atadas cuns diademas de cobre. Portaban espadas e machadas nas mans. Algúns tiñan os membros tapados cunhas vendas bastas e outros tiñan costras de sangue seco sobre a pel escura. Estiveran combatendo recentemente e fora unha loita a morte.

Apartou os ollos da mirada firme dos seus raptores e logo reprimiu un berro de terror. Uns poucos metros máis aló erguíase unha pirámide baixa e terríbel, construída con sanguentas cabezas humanas. Os ollos mortos miraban vidrosos cara ao ceo negro. Medio paralizado, conseguiu recoñecer os trazos dos que ollaban na súa dirección. Eran as cabezas dos homes que seguiran a Conan no bosque. Non podía dicir se a cabeza do cimmerián tamén estaba entre elas. Só lle eran visíbeis uns poucos rostros. Pareceulle que habería unhas dez ou once cabezas máis ou menos. Unha náusea mortal alagouno. Loitou contra a gana de vomitar. Un pouco máis alá xacían os corpos de media ducia de pictos e ao velos sentiu unha fera alegría. Os montaraces tamén cobraran algunhas baixas.

Torceu a cabeza para non contemplar aquel estarrecedor espectáculo e daquela descubriu outro poste que se erguía preto del: unha estaca pintada de negro, igual que a que estaba atado el. Un home agonizaba atado alí, espido agás por unhas calzas de pel. Balthus recoñeceuno como un dos montaraces de Conan. O sangue escorregáballe da boca e abrollaba lentamente dunha ferida no costado. Ergueu a cabeza, lambeu os beizos lívidos e murmurou, facéndose ouvir con dificultade por riba do clamor dos pictos:

—Así que tamén te pillaron a ti!

—Arrastráronse fóra da auga e cortaron o pescozo do meu compañeiro —grallou Balthus—. Non os ouvimos até que estiveron sobre nós. Por Mitra, como se pode mover alguén tan en silencio?

—Son diaños —murmurou o montaraz—. Seguro que nos estiveron a vixiar desde que cruzamos polo centro do río. Fomos directos a unha trampa. Comezaron a chovernos frechas de todos os lados antes de que nos decatásemos. A maioría dos nosos caeron na primeira acometida. Tres ou catro conseguimos correr a través das matogueiras e chegar ao corpo a corpo. Pero eran demasiados. Conan debeu de fuxir. Non vin a súa cabeza. Era mellor para nós que nos matasen e xa está. Non podo culpar a Conan. Nunha situación normal chegariamos á aldea sen que nos descubrisen. Non teñen espías na ribeira á altura á que arribamos nós. Debemos de atoparnos cun gran continxente que subía polo río desde o sur. Están tramando algunha maldade. Hai demasiados pictos por aquí. Non todos son de Gwawela. Hai homes das tribos occidentais e do curso alto e baixo do río.

Balthus ollou as feroces figuras. Aínda que pouco sabía dos costumes dos pictos, decatouse de que había demasiados homes arredor deles para o tamaño da aldea. Non había cabanas suficientes para darlles acubillo a todos. Logo decatouse das diferenzas entre os bárbaros deseños tribais que levaban pintados no rostro e no peito.

—Algunha malignidade —murmurou o montaraz—. Deberon de reunirse aquí para admirar a maxia de Zogar. Vai realizar algunha clase de feitizo estraño cos nosos cadáveres. En fin, un home da fronteira non agarda morrer na cama. Así e todo, desexaría estar morto cos demais.

O ouveo alobado dos pictos aumentou de volume e alborozo e por un movemento entre as súas filas Balthus deduciu que alguén importante acababa de chegar. Xirou a cabeza para o outro lado e fixouse nunhas estacas que chantaran ante un longo edificio, máis grande que o resto das cabanas e cos beirados decorados con cabezas humanas penduradas. Na porta da construción danzaba agora unha fantástica figura.

—Zogar! —murmurou o montaraz e o seu ensanguentado rostro adquiriu un xesto de lobo cando inconscientemente tirou das ataduras. Balthus viu unha figura enxoita de mediana estatura, case oculta polas plumas de avestruz que decoraban a súa armadura de coiro e cobre. Entre as penas distinguíase un rostro terríbel e maligno. Aquel atavío deixou a Balthus abraiado. Sabía que o animal do que proviñan habitaba a medio mundo de distancia cara ao sur. Movíanse e viraban dun xeito maligno cando o xamán chimpaba e choutaba.

Cuns pinchacarneiros e saltos fantásticos entrou no círculo e deu voltas ante os seus cativos atados e silenciosos. De ser outra persoa, o espectáculo resultaría ridículo: un salvaxe enlouquecido dando pinchacarneiros sen sentido nun remuíño de plumas. Mais aquel rostro feroz que ollaba entre aquela masa informe dáballe á escena un ton sombrizo. Ningún home cun rostro como aquel podía parecer ridículo nin outra cousa que non fose un diaño.

Subitamente ficou quieto como unha estatua. As plumas axitáronse unha vez e pararon ao seu redor. Os guerreiros deixaron de ouvear. Zogar Sag ficou dereito e inmóbil, e pareceu medrar en altura. Balthus experimentou a ilusión de que o picto estaba a erguerse por riba del e que o ollaba contemplativo desde unha grande altura, malia que sabía que o xamán non era máis alto ca el. Só con dificultade conseguiu tirar esa ilusión da cabeza.

O xamán estaba a falar agora cun acento basto e gutural que tamén posuía o siseo velenoso dunha cobra. Moveu a cabeza en dirección ao home ferido que estaba atado na estaca e os ollos brilláronlle vermellos como o sangue á luz do lume. O montaraz cuspiulle de cheo na cara.

Cun ouveo estarrecedor, Zogar deu un xiro brusco no ar e os guerreiros puxéronlle voz a un berro que se ergueu até as estrelas. Precipitáronse contra o home atado na estaca, pero o xamán impedíullelo. Unha orde brusca fixo que se dirixisen á porta. Abrírona, deron a volta e volveron ao círculo. O anel que formaban os homes dividiuse en dous, a metade para a dereita e a metade para a esquerda. Balthus ollou como as mulleres e as crianzas espidas se metían nas cabanas. Logo ficaron asexando polas portas e xanelas. Ficou aberto un amplo carreiro até a porta da estacada e do outro lado erguíase a negra foresta.

Reinou un tenso silencio cando Zogar Sag ollou para o bosque, se ergueu sobre as puntas dos pés e ceibou un berro inhumano á noite. Nalgún lugar, lonxe nas profundidades da foresta, un berro máis forte aínda contestoulle. Balthus estremeceuse. Pola calidade daquel ouleo soubo que non proviña dunha gorxa humana. Lembrou o que contara Valannus, que Zogar se gababa de que podía convocar as bestas salvaxes para que fixesen a súa vontade. O rostro do montaraz estaba lívido baixo a máscara de sangue. Lambía os beizos de xeito espasmódico.

Toda a aldea contiña o alento. Zogar Sag aínda estaba quieto como unha estatua e as plumas tremían apenas ao seu redor. Pero de súpeto o van deixou de estar baleiro.

Unha xorda exclamación percorreu a aldea e os homes recuaron axiña, apertándose uns contra os outros entre as cabanas. Balthus sentiu como se lle poñía de punta os pelos da caluga. A criatura que se erguía na porta era como un pesadelo feito corpóreo. Era dunha cor estrañamente pálida que o facía parecer fantasmal e irreal na penumbra. Mais aquela cabeza baixa e terríbel non tiña nada de irreal, e os grandes cabeiros curvados que brillaban á luz do lume, tampouco. Aproximouse como un fantasma do pasado sobre uns pés que non facían ruído ningún. Era un supervivente dunha era máis antiga e dura, o cérbero de moitas antigas lendas: un tigre dentes de sabre. Ningún cazador hyboriano ollara unha daquelas bestas primixenias desde había séculos. Os mitos inmemoriais déranlles a aquelas criaturas unha calidade sobrenatural, inducida pola súa cor fantasmal e a súa ferocidade brutal.

A besta que se aproximaba aos homes atados ás estacas era máis grande e pesada que un tigre ordinario e chegaba case ao tamaño dun oso. Os ombros e as poutas dianteiras eran tan grandes e estaban dotados duns músculos tan poderosos que lle daban un aspecto máis pesado aínda, malia que os seus cuartos traseiros eran máis fortes que os dun león. As mandíbulas eran xigantescas, mais a forma da cabeza era a dunha besta bruta. Tiña pouca capacidade cranial. Nel non había espazo para máis instintos que o da destrución. Era un monstro na evolución das criaturas carnívoras que destruía todo ao seu paso cun horror de cabeiros e gadoupas.

Aquela era a monstruosidade que Zogar Sag convocara do profundo da foresta. Balthus xa non albergaba dúbidas sobre as habilidades máxicas do xamán. Só as artes negras podían estabelecer un vínculo de dominación con aquel monstro de diminuto cerebro e enormes músculos. Como un murmurio no fondo da súa mente consciente, espertou unha vaga lembranza do nome dun antigo deus da escuridade e do medo primordial, ante quen nun tempo tanto homes como bestas se inclinaran e cuxos fillos, segundo murmuraba a xente, aínda se arrastraban nos recunchos escuros do mundo. Os ollos cos que mirou a Zogar Sag estaban tinxidos dun novo terror.

O monstro pasou polo lado dos corpos amoreados e da pirámide de cabezas sen dar mostras de reparar neles. Non era un preeiro. Só cazaba criaturas vivas, pois a súa vida estaba dedicada unicamente á matanza. Unha fame terríbel ardía nos seus ollos grandes que nunca pestanexaban, unha fame que non só proviña do estómago baleiro, senón tamén da ansia de matar. As mandíbulas abertas babuxaban. O xamán deu un paso atrás e sinalou o montaraz co brazo.

O xigantesco gato agachouse e Balthus lembrou as lendas sobre a súa estarrecedora ferocidade: de como podía saltar sobre un elefante para afundir os seus cairos como espadas na caveira do titánico animal e que nunca se retiraba, senón que era quen de manterse agarrado á súa vítima até morrer de inanición. O xamán soltou un agudo berro e cun ruxido enxordecedor o monstro saltou.

Balthus nunca fora quen de soñar cun salto semellante, un chouto que era a destrución encarnada no corpo daquela masa xigantesca de membros de aceiro e gadoupas como coitelas. Turrou de cheo contra o peito do montaraz e a estaca partiu pola base e caeu á terra coa forza do impacto. Logo o dentes de sabre marchou cara á porta medio arrastrando, medio cargando cun terríbel vulto avermellado que só vagamente lembraba un home. Balthus ollou a escena case paralizado, o seu cerebro negábase a dar creto ao que acababan de ver os seus ollos.

Con aquel salto a besta non só rompera a estaca, senón que arrincara o corpo esgazado da súa vítima do poste ao que estaba atado. No momento do contacto as xigantescas gadoupas medio destriparan e desmembraran o home, mentres os enormes cabeiros lle arrincaran a parte superior da cabeza, atravesando a caveira e penetrando na carne con facilidade. Os duros músculos e tendóns do montaraz cederan como papel, e igual fixeron a carne e os ósos. Balthus comezou a vomitar subitamente. Cazara osos e panteras, mais nunca soñara cunha besta viva que puidese facer semellante carnizaría cun corpo humano nun só instante.

O dentes de sabre desapareceu pola porta e un instante despois un grave ruxido soou no profundo do bosque e desapareceu na distancia. Mais os pictos aínda estaban arrecunchados contra as cabanas e o xamán mantíñase quieto ollando para a porta que era como un negro limiar á noite.

Unha suor fría cubriu subitamente a pel de Balthus. Que novo terror entraría por aquela porta para converter o seu corpo en prea? Un pánico enfermizo alagouno e os seus membros tensáronse en balde. A noite era negra e terríbel fóra do círculo de luz. Os mesmos lumes brillaban arrepiantes como as fogueiras do inferno. Sentiu os ollos dos pictos pousados sobre el. Centos de ollos crueis e famentos que reflectían a cobiza dunhas almas completamente carentes da clase de humanidade que el coñecía. Xa non lle parecían homes. Era diaños daquela xungla negra, tan inhumanos como as criaturas ás que o demo das plumas convocaba a berros na escuridade.

Zogar ceibou outro berro estarrecedor, pero foi completamente distinto ao primeiro. Este tiña unha calidade sibilante e noxenta, e Balthus púxose frío ao pensar o que significaría. Se unha serpe puidese sesear así de forte, produciría un son como ese.

Desta volta non houbo resposta, só un instante de silencio sepulcral no que o bater do corazón de Balthus case o deixa sen alento. Logo chegou un asubío do outro lado da porta, un renxido que encheu o mozo do máis absoluto pavor. Máis unha vez a entrada iluminada polo lume tiña un aborrecíbel ocupante.

Máis unha vez Balthus recoñeceu o monstro das antigas lendas. Viu e recoñeceu a antiga e maligna serpe que se arrastraba alí, a súa cabeza cuneiforme, grande como a dun cabalo e o corpo cilíndrico que brillaba con palidez. Unha lingua bífida entraba e saía da boca e a luz do lume resplandecía nos cairos.

Balthus non era quen de sentir nada. O terror ante o seu destino paralizárao. Aquel era o réptil que os devanceiros chamaran «Serpe Pantasma», o terror pálido e abominábel dos tempos remotos que se arrastraba nas cabanas durante a noite para devorar familias enteiras. Apertaba as súas vítimas como a pitón, mais a diferenza das constritoras, os seus cairos tiñan un veleno que levaba á loucura e á morte. Desde había moito tempo considerábana extinta. Mais Valannus dixera a verdade. Ningún home branco sabía que criaturas se agochaban nos inmensos bosques do outro lado do río Negro.

Avanzaba silandeira, arrastrándose polo chan, coa cabeza abominábel ao mesmo nivel e o pescozo lixeiramente curvado, como preparada para golpear. Balthus miraba case hipnotizado aquel execrábel pescozo polo que axiña sería engulido e non foi quen de sentir nada agás unha lixeira náusea.

E logo algo que refulxiu á luz do lume golpeou desde as sombras das cabanas e o gran réptil deu unha sacudida e comezou a convulsionar. Como sumido nun soño, Balthus viu unha especie de xavelina atravesando o xigantesco pescozo, xusto por baixo da mandíbula entreaberta. A punta saía por un lado e a parte traseira, polo outro.

O enlouquecido réptil enroscábase e xiraba, e dirixiuse cara ao círculo de guerreiros que observaban desde atrás. A lanza non lle perforara o espiñazo, senón que simplemente atravesara os potentes músculos do pescozo. A súa furiosa cola, como un látego, derrubou unha ducia de homes e as fauces, que se abrían e fechaban convulsas, salpicaron sobre outros un veleno que os queimaba como lume líquido. Ouveando, maldicindo e berrando frenéticos, correron ante ela, golpeándose uns a outros no seu intento de fuxida, pisando os caídos e precipitándose entre as cabanas. A xigantesca serpe rolou até unha fogueira facendo voar as muxicas e a dor fixo que os seus movementos fosen máis frenéticos. A parede dunha cabana cedeu ante o impacto da súa enorme cola e esmagou os seus ocupantes.

Os homes corrían entre as fogueiras facendo caer os troncos a un lado e a outro. As chamas erguéronse, despois baixaron. Un resplandor avermellado e esvaído iluminaba aquela escena de pesadelo, onde o xigantesco réptil golpeaba e xiraba e os homes se abrían camiño e berraban na súa frenética fuxida.

Balthus notou que algo tiraba das súas ataduras e logo, milagrosamente, viuse ceibe e unha enorme man arrastrouno detrás do poste. No medio da confusión viu a Conan e sentiu a man de ferro do cimmerián sobre o seu brazo.

A cota de malla do bárbaro estaba luxada de sangue, a espada que brandía na man dereita tamén, e erguíase esvaído e xigantesco contra a luz escura.

—Veña! Vamos antes de que se recuperen do pánico!

Balthus sentiu o mango dunha machada na man. Zogar Sag desaparecera. Conan arrastrou a Balthus tras de si até que o cerebro anubrado do mozo espertou e as pernas comezaron a moverse pola súa propia vontade. Logo Conan soltouno e penetrou no edificio do que penduraban as caveiras. Balthus seguiuno. Viu un terríbel altar de pedra levemente iluminado polo resplandor que se escoaba desde o exterior. Había cinco cabezas humanas sobre el e os trazos da máis recente resultáronlle horrorosamente familiares. Era a cabeza do mercador Tiberias. Detrás do altar había un ídolo, estraño, difícil de describir, bestial aínda que vagamente humanoide. Logo un novo terror golpeou a Balthus cando a figura se ergueu de súpeto cun resoar de cadeas e estricou os seus brazos deformes na escuridade.

A espada de Conan baixou con forza, atravesando carne e óso. Logo o cimmerián arrastrou a Balthus ao outro lado do altar, pasaron a carón dun vulto peludo e chegaron até unha porta que había no fondo da cabana. Precipitáronse por ela de volta ao recinto da aldea. Mais a poucos metros erguíase a estacada.

Reinaba a escuridade detrás da cabana do altar. A louca desbandada dos pictos aínda non os levara nesa dirección. Conan parou xunto á muralla, colleu a Balthus e levantouno no ar con tanta facilidade como se fose un meniño. O mozo agarrouse á parte superior dos troncos, que estaban unidos con barro secado ao sol e gabeou por eles sen preocuparse das súas feridas. Logo tendeulle a man ao cimmerián, cando de súpeto apareceu un picto dobrando a esquina da cabana do altar. Parou de socato ao ver o home subido na muralla baixo o esvaído resplandor das fogueiras. Conan guindoulle a machada cunha forza bestial, mais o guerreiro xa abrira a boca para dar a alarma e o seu berro soou sobre a barafunda, antes de que a súa cabeza caese seccionada.

O terror cego non conseguira superar os instintos máis arraigados. Cando aquel berro se ergueu sobre o clamor, houbo un instante de calma tensa e, logo, un cento de gorxas deron unha feroz resposta e os guerreiros chegaron correndo para repeler o ataque do que advertía aquel berro.

Conan deu un salto tan grande que non agarrou a man de Balthus, senón o seu ombro, e logo subiu pola estacada. Balthus apertou os dentes co esforzo e nun instante o cimmerián xa estivo sobre a muralla, ao seu carón. Logo os fuxitivos deixáronse caer do outro lado.

V
Os fillos de Jhebbal Sag

—En que dirección está o río? —Balthus estaba confuso.

—Non deberiamos tentar cruzalo agora —rosmou Conan—. Os bosques que o separan da aldea deben de estar inzados de guerreiros. Veña! Iremos na última dirección que esperarían que tomásemos: ao oeste!

Mirando para atrás ao entraren na espesura, Balthus puido distinguir a muralla salpicada de cabezas escuras que ollaban sobre o bordo. Os pictos non entendían nada. Non chegaran a tempo para ver os fuxitivos. Precipitáranse contra a muralla agardando repeler un potente ataque. Viran o corpo do guerreiro morto. Mais non había inimigos á vista.

Balthus entendeu que aínda non se decataran da fuxida do seu prisioneiro. Polos outros sons supuxo que os guerreiros, dirixidos pola voz aguda de Zogar Sag, estaban a rematar a frechazos coa serpe ferida. O monstro estaba fóra do control do xamán. Un instante despois os berros mudaron. A noite encheuse de ouveos de rabia.

Conan riu sombriamente. Levaba a Balthus por un estreito carreiro que se dirixía ao oeste baixo as pólas escuras e avanzaba con tanta rapidez e seguridade como se camiñase por unha senda aberta e ben iluminada. Balthus tropezaba tras del, guiándose pola mesta parede de vexetación que subía a cada lado.

—Deben de estar buscándonos agora mesmo. Zogar descubriu que fuxiches e sabe que a miña cabeza non estaba na morea ante a cabana do altar. O moi can! Se tivese outra lanza atravesaríao a el antes que a serpe. Ollo co rastro que deixas. Poden seguirnos á luz dos fachos e hai poucos camiños que saian da aldea. Primeiro buscarán nos que levan ao río e formarán unha cadea de guerreiros de varios quilómetros ao longo da ribeira agardando a que saiamos. Non nos internaremos na espesura a menos que sexa preciso. O mellor que podemos facer é seguir esta senda. Agora mantente nela e corre como nunca antes o fixeches.

—Superaron o pánico demasiado rápido! —dixo Balthus mentres aumentaba a velocidade, tal e como llo indicara o seu compañeiro.

—Non tiveron medo de nada durante moito tempo —rosmou o cimmerián.

Durante un treito non dixeron nada. Os fuxitivos dedicaban toda a atención a pór terra entre eles e a aldea. Estábanse a internar máis e máis cara ao fondo na xungla e a cada paso afastábanse máis da civilización, mais Balthus non cuestionaba para nada a Conan. O bárbaro rosmou de alí a un pouco:

—Cando esteamos lonxe dabondo da aldea volveremos ao río describindo un amplo círculo. Non hai ningún outro asentamento en varios quilómetros. Todos os pictos se concentran nesa zona. Rodearémolos. Non nos poderán seguir até que sexa día. Daquela seguirannos o rastro, mais antes do amañecer deixaremos a senda e internarémonos nos bosques.

Continuaron avanzando. Os berros morreron ás súas costas. A respiración de Balthus era un asubío entre os dentes. Sentiu unha coitelada de dor no costado e correr converteuse nunha tortura. Tropezaba contra as matogueiras que medraban a ambos os dous lados do camiño. Conan freou de súpeto, virouse e ollou a esvaída senda pola que viñan.

En algures a lúa estaba a saír e un resplandor esbrancuxado iluminaba a maraña de pólas.

—Temos que internarnos no bosque? —preguntou Balthus.

—Dáme a túa machada —murmurou Conan polo baixo—. Algo está a seguirnos de preto.

—Logo mellor será que deixemos o carreiro! —exclamou Balthus. Conan negou coa cabeza e empurrou o seu compañeiro a unha espesa matogueira. A lúa ergueuse máis, proxectando unha luz esvaída sobre o camiño.

—Non podemos enfrontarnos á tribo enteira! —murmurou Balthus.

—Non hai ser humano que poida atopar o noso rastro tan rápido e seguirnos tan de preto —murmurou Conan—. Está calado.

A isto seguiu un tenso silencio no que Balthus pensou que o latexar do seu corazón podía ouvirse a quilómetros de distancia. Despois, de súpeto e sen ningún son que a anunciase, unha cabeza brutal apareceu polo carreiro. O corazón do montaraz subiulle até a súa gorxa e a primeira vista temeu estar ollando a cabeza horrorosa do dentes de sabre. Pero esta era máis pequena e máis estreita. Era un leopardo que osmaba en silencio e esculcaba o camiño. Por fortuna, a airexa sopraba cara aos homes e non delataba o seu cheiro. A besta abaixou a cabeza, osmou o rastro e logo avanzou dubitativa. Balthus notou como un arrepío lle baixaba polo espiñazo. A criatura estaba a lles seguir o rastro, sen dúbida.

E sospeitaba algo. Ergueu a cabeza, os ollos brillábanlle como bólas de lume e ceibou un grave ruxido gutural. Nese intre Conan lanzou a machada.

Cargou todo o peso do brazo e o ombro no lanzamento e a arma converteuse nunha faísca prateada baixo o pálido luar. Case antes de decatarse do que acontecera, Balthus viu o leopardo rodar sobre o chan no seu último estertor, co mango da machada saíndolle da cabeza. O gume da arma fendéralle o estreito cranio.

Conan saíu da matogueira, liberou a machada e arrastrou o corpo inerte entre as árbores para o agochar da vista.

—Agora lisquemos. Rápido! —rosmou abrindo o paso cara ao sur, fóra da senda—. Virán guerreiros detrás dese micho. En canto se recompuxo, Zogar enviouno tras de nós. Probabelmente os pictos foron detrás, mais deben de estar bastante atrasados. Rodeou a aldea até que atopou o noso rastro e logo precipitouse tras de nós. Non o puideron manter con eles, pero polo menos teñen unha idea xeral da dirección que tomamos. E seguro que viñeron para aquí seguindo o seu ruxido. Ben, iso non o ouvirán máis, pero o que si verán será o sangue no carreiro e buscarán polos arredores na procura do corpo. Aí collerán o noso rastro, se poden. Camiña con coidado.

Conan evitaba as silveiras e as pólas baixas sen maior esforzo e escorregaba entre as árbores sen tocar sequera as súas follas, sempre colocando os pés en lugares ben calculados para deixar o menor rastro posíbel do seu paso, mais para Balthus aquel era un choio máis lento e máis laborioso.

Das súas costas non chegaba son ningún. Xa cubriran case dous quilómetros cando Balthus dixo:

—É que Zogar Sag caza cachorros de leopardo e os adestra como sabuxos?

Conan negou coa cabeza.

—Ese era un leopardo que chamou do bosque.

—Pero —porfiou Balthus—, se pode ordenarlles ás bestas que fagan a súa vontade, por que non as convoca todas para que saian na nosa procura. A xungla está inzada de leopardos, por que só mandou un tras o noso rastro?

Conan tardou un instante en contestar e cando o fixo non foi sen reticencia.

—Non ten poder sobre todos os animais. Só sobre aqueles que lembran a Jhebbal Sag.

—Jhebbal Sag? —repetiu Balthus dubitativo ante aquel antigo nome. Non ouvira falar del na vida máis que tres ou catro veces.

—Houbo un tempo en que todas as criaturas vivas o adoraban. Iso foi hai moito, cando bestas e humanos falaban a mesma lingua. A humanidade esqueceuno e tamén as bestas esquecen. Son poucos os que o lembran. Os homes e as bestas que lembran a Jhebbal Sag son irmáns e falan a mesma lingua.

Balthus non retrucou. Estivera atado nunha estaca dos pictos e vira saír da xungla nocturna dous horrores que convocara o xamán.

—Os homes civilizados rin —dixo Conan—. Así e todo, ninguén me pode explicar como é que Zogar Sag pode chamar pitóns, tigres e leopardos da xungla e facerlles obedecer as súas ordes. Dirían que é mentira, se poden. Así fai a xente civilizada. Cando non poden explicar algo coa súa ciencia pouco precisa, néganse a crelo.

A xente de Tauran estaba máis preto do estado primitivo que a maior parte dos aquilonios. As supersticións aínda persistían naquela terra e as súas raíces perdíanse na antigüidade. E Balthus vira cos seus propios ollos aquelas cousas. Non podía refutar a monstruosidade que implicaban as palabras de Conan.

—Ouvín que hai unha antiquísima caverna consagrada a Jhebbal Sag nalgún lugar desta foresta —dixo o cimmerián—. Non sei onde está. Nunca a vin. Pero nesta comarca hai máis bestas que o lembran das que vin xamais.

—Logo vai haber outras que nos sigan o rastro?

—Xa as hai —foi a inquietante resposta de Conan—. Zogar nunca encomendaría a nosa procura a unha soa besta.

—E logo, que imos facer? —preguntou Balthus con nerviosismo, agarrando a machada mentres esculcaba as escuras arcadas que formaban as pólas por riba das súas cabezas. Puxéronselle os pelos de punta ao pensar que en calquera momento unhas poutas e uns cabeiros asasinos podían saltar desde as sombras.

—Agarda!

Conan deu a volta, anicouse e comezou a trazar un estraño símbolo na lama coa axuda do coitelo. Balthus espiou sobre o seu ombreiro e cando viu o que facía un calafrío percorreulle o espiñazo, sen saber o motivo. Non sentía vento no rostro, mais as follas murmuraban e as pólas que formaban o teito do bosque reproduciron un rumor fantasmal. Conan ollou para arriba con xesto misterioso, despois ergueuse e ficou ollando sombriamente para o símbolo que acababa de debuxar.

—Que é? —preguntou Balthus nun murmurio. Aos seus ollos era un símbolo arcaico e carente de significado. Supuxo que a súa ignorancia en canto á arte lle impedía identificalo como un dos deseños convencionais de calquera cultura importante. Mais aínda que fose o artista máis erudito do mundo, tampouco acharía o seu significado.

—Vino gravado na rocha dunha caverna que ningún ser humano visitara nun millón de anos —murmurou Conan—, nas montañas deshabitadas que se erguen do outro lado do mar de Vilayet, a medio mundo de distancia deste lugar. Máis tarde vin un cazador de bruxas negro de Kush debuxalo sobre o leito de area dun río sen nome. Contoume parte do seu significado. Está consagrado a Jhebbal Sag e ás criaturas que o adoran. Olla!

Recuaron uns cantos metros entre a mesta follaxe e agardaron nun tenso silencio. Uns tambores murmuraron no leste e nalgún lugar cara ao norte e o oeste outros contestaron. Balthus estremeceuse, malia que sabía que moitos quilómetros de bosque o separaban daqueles sombríos repenicadores, cuxo monótono bater era o preludio sinistro que daba comezo a un drama sanguento.

Balthus atopouse contendo o alento. Logo, cunha leve sacudida de follas, a matogueira abriuse en dúas e unha magnífica pantera apareceu á vista. O luar que se escoaba entre a maleza iluminou a súa brillante pelaxe, que ondulaba con cada movemento dos poderosos músculos que había debaixo.

Dirixiuse cara a eles coa cabeza baixa. Estaba a ventar o seu rastro. Logo parou como conxelada, o fociño case tocaba o símbolo gravado na lama. Ficou alí quieta durante un longo tempo, co corpo abaixado e a cabeza deitada sobre o chan xusto diante do símbolo. Balthus sentiu un arreguizo. A actitude daquel gran carnívoro era de medo e adoración.

Logo a pantera ergueuse e deu a volta lentamente coa barriga case rozando o chan. Tomou impulso cos cuartos traseiros aínda metidos entre a matogueira e marchou rapidamente como presa do pánico.

Balthus limpou a suor da fronte coa man trémula e mirou para Conan.

Os ollos do bárbaro ardían cun lume que nunca iluminaba os ollos da xente alimentada co pensamento do mundo civilizado. Nese instante era todo salvaxismo e esquecera o home que tiña a carón. Naquela mirada ardente Balthus albiscou e recoñeceu vagamente imaxes prístinas e lembranzas medio encarnadas, sombras do amañecer da Vida, esquecidas e repudiadas pola xente máis sofisticada, antiquísimos e primixenios fantasmas innominados e innomeábeis.

Logo aqueles lumes máis fondos desapareceron e Conan continuou liderando a marcha máis e máis cara ao fondo da foresta.

—Xa non temos nada que temer das bestas —dixo após un instante—, pero deixamos un símbolo que os homes poden ler. Non seguirán o noso rastro facilmente e até que atopen o símbolo non estarán certos de se viramos ou non cara ao sur. Tampouco lles será doado ventarnos sen bestas que os axuden. Mais os bosques que hai ao sur do camiño estarán fervendo de guerreiros na nosa procura. Se continuamos a movernos cando amañeza, seguro que damos con algún deles. En canto atopemos un lugar axeitado agocharémonos e agardaremos até a vindeira noite para avanzar e chegar ao río. Temos que advertir a Valannus, mais non lle seremos de grande axuda se facemos que nos maten.

—Advertir a Valannus?

—E logo non? Os bosques ao longo do río están inzados de pictos! Por iso estamos aquí. Zogar está a preparar maxia de guerra. Desta volta non vai ser unha escaramuza. Fixo algo que ningún picto fixo xamais, unir quince ou dezaseis clans. Fíxoo a súa maxia. Seguirán o seu bruxo máis cegamente do que o farían cun señor da guerra. Xa viches o ateigada que estaba a aldea e había centos agochados ao longo da ribeira que non chegaches a ver. E están a vir máis desde as aldeas máis afastadas. En pouco tempo terá polo menos tres mil guerreiros. Ouvinos falar mentres estaba agochado nas matogueiras do exterior da aldea. Pretenden atacar o forte. Non sei cando, mais Zogar non ha tardar demasiado. Xa os reuniu e tenos ben encirrados. Se non os conduce axiña á batalla comezarán a loitar entre eles. Son como tigres rabiosos.

»Non sei se serán quen de tomar o forte ou non. Así e todo, debemos cruzar o río e pólos sobre aviso. Os colonos que viven xunto o camiño de Velitrium deben buscar refuxio no forte ou na cidade. Mentres os pictos asedian o forte, seguro que mandan partidas de guerreiros cara ao leste para saquear e mesmo poida que crucen o río Trono e ataquen as terras moi habitadas que hai detrás de Velitrium.

Mentres falaba, abríase paso máis e máis cara ao fondo no antiquísimo bosque. Logo, de súpeto, rosmou satisfeito. Chegaran a un punto onde a vexetación baixa era máis rara e podían verse afloramentos rochosos no chan, que se afastaban cara ao sur. Balthus sentiu máis seguridade cando os seguiron. Nin sequera un picto podería seguirlles o rastro sobre a rocha viva.

—Como conseguiches fuxir? —preguntou de socato.

Conan tocou a cota de malla e mais o helmo.

—Se houbese máis habitantes da fronteira con armadura, habería menos caveiras penduradas nas cabanas-templo. No entanto, a maioría dos homes fan ruído cando a levan. Estaban a agardar por nós a ambos os lados da senda, sen moverse. Cando un picto fica inmóbil, mesmo as bestas do bosque pasan a carón sen notar a súa presenza. Víronnos cruzar o río e preparáronse. Se estivesen a preparar a emboscada cando desembarcamos, eu decataríame de algo. Mais xa agardaban por nós e non se movía unha palla. Nin o diaño en persoa sospeitaría. A primeira sospeita que tiven foi cando ouvín a hasta dunha frecha rozar contra o arco ao tensalo. Tireime ao chan e berreilles aos que viñan detrás de min que abaixasen, mais foron demasiado lentos e colléronos por sorpresa.

»A maioría caeu na primeira descarga, que veu desde os dous lados. Algunhas das frechas cruzaron a senda e acertaron nos pictos da outra banda. Ouvinos ouvear —sorriu cun xesto de depravada satisfacción—. Os que sobrevivimos precipitámonos no bosque para loitar corpo a corpo. Cando vin que os demais xa caeran mortos ou cativos, zafeime e fuxín dos diaños pintados na escuridade. Rodeábanme por todos os lados. Corrín e arrastreime, e ás veces mesmo me tirei no chan baixo os arbustos mentres os meus perseguidores pasaban aos lados.

»Tentei aproximarme á ribeira, pero había toda unha liña deles agardando aquel movemento. E estaba a piques de abrirme paso para tentar fuxir a nado cando ouvín bater os tambores na aldea e souben que colleran alguén con vida.

»Estaban tan absortos na maxia de Zogar que fun quen de gabear pola estacada de detrás da cabana-templo. Supostamente debía de haber un guerreiro vixiando aquel punto, mais estaba acazapado detrás da cabana atendendo a cerimonia. Aparecinlle detrás e tronceille o pescozo coas mans antes de que se decatase do que acontecía. Foi a súa lanza o que lle guindei á serpe e a machada que levas ti agora era a súa.

—Pero que era iso, aquela cousa que mataches detrás do altar? —preguntou Balthus cun arrepío pola lembranza daquel terror da penumbra.

—Un dos deuses de Zogar. Un dos fillos de Jhebbal que non lembraba e que houbo que manter encadeado ao altar. Un mono-touro. Os pictos cren que serven ao Deus Peludo que habita na lúa, Gullah, o deus gorila.

»Está amencendo. Aquel é un bo sitio para agocharnos mentres vixiamos o preto que están do noso rastro. Probabelmente teñamos que agardar até a noite para dirixirnos ao río.

Había un outeiro baixo que ascendía no medio da espesura, rodeado e cuberto de árbores e xestas. Preto do cumio, Conan escorregou pola fenda que formaban dúas rochas xuntas, coroadas por mestos arbustos. Deitados alí, podían esculcar a xungla desde arriba sen ser vistos. Era un bo lugar para agocharse ou para defenderse. Balthus pensaba que nin sequera un picto podería seguirlles o rastro sobre aquel terreo rochoso nos últimos seis ou sete quilómetros, mais as bestas que obedecían a Zogar Sag eran outro cantar. A súa fe no estraño símbolo comezaba a fraquear. Mais Conan descartara a posibilidade de que houbese bestas seguíndolles o rastro.

Unha brancura fantasmal estendeuse entre as mestas pólas e os parches visíbeis do ceo mudaron de ton, do rosa ao azul. Balthus sentiu a trabada da fame, aínda que xa saciara a sede nun regato que cruzaran había pouco. Reinaba o silencio máis absoluto, agás polo ocasional trilar dun paxaro. Os tambores xa non se ouvían. O pensamento de Balthus volveu á grotesca escena que vivira ante a cabana-templo.

—As plumas que levaba Zogar Sag eran de avestruz —dixo—. Vinas nos helmos dos cabaleiros do leste que viñan visitar os baróns das marcas. Non hai avestruces neste bosque, non si?

—Proceden de Kush —contestou Conan—. A moitas xornadas de aquí en dirección oeste está o mar. Ás veces veñen barcos de Zingara e cambian armas, abelorios e viño coas tribos costeiras por peles, mineral de cobre e po de ouro. Ás veces comercian con plumas de avestruz que lles compran aos estixios, que á súa vez as conseguen das tribos negras de Kush, que está ao sur de Estixia. Os xamáns comercian moito con eles, pero é un negocio de risco. Os pictos son máis dados a abordar os barcos. E a costa é perigosa. Eu navegueina cando andaba embarcado cos piratas das illas Barachas, que están ao suroeste de Zingara.

Balthus mirou para o seu compañeiro con xesto de admiración.

—Sabía que non pasaras a vida nesta fronteira. Mencionaches varios lugares afastados. Viaxaches moito?

—Vaguei moito, máis lonxe do que ningún outro home da miña raza antes ca min. Vin todas as grandes cidades dos hyborianos, os shemitas, os estixios e os hyrkanianos. Vaguei por países descoñecidos, ao sur dos reinos negros de Kush e ao leste do Mar de Vilayet. Fun capitán mercenario, corsario, kozako, esmoleiro vagabundo, xeneral... O demo... Fun de todo agás rei dun país civilizado e poida que o chegue a ser antes de morrer —aquela fantasía agradábao, logo sorriu amplamente. Despois encolleu os ombros e pegou o seu enorme corpo contra as rochas—. Esta é unha vida tan boa como calquera outra. Non sei canto tempo permanecerei na fronteira. Poida que unha semana, un mes ou un ano. Pero teño pés de vagabundo. E estou igual de ben na fronteira como en calquera outro lugar.

Balthus colocouse para poder vixiar o bosque que se estendía máis abaixo. Durante un instante agardou ver uns rostros pintados e feros aparecendo entre a follaxe. Mais a medida que pasaban as horas ningunha pisada cautelosa rompeu o silencio reinante. Balthus creu que os pictos lles perderan o rastro e abandonaran a procura. Conan comezou a inquietarse.

—A esta hora xa debiamos de ter visto algunhas patrullas na nosa procura. Se abandonaron a busca é porque teñen un obxectivo máis grande. Poida que se estean a reunir para cruzar o río e atacar o forte.

—Chegarían até tan ao sur se perdesen o rastro?

—De acordo, perderon o rastro. Doutro xeito, xa estarían sobre nós. Baixo circunstancias normais estarían peiteando o bosque en todas as direccións. Algúns deles deberan de pasar preto deste outeiro. Deben de estar a prepararse para cruzar o río. Temos que intentar chegar antes.

Mentres se arrastraba sobre as rochas, Balthus notou un arreguizo na caluga ao pensar que dun momento a outro podería aparecer unha súbita nube de frechas procedente da verde follaxe que os cubría. Temeu que os pictos os descubriran e que estivesen agardando por eles para emboscalos. Mais Conan estaba convencido de que non había inimigos nas proximidades e estaba no certo.

—Estamos a moitos quilómetros ao sur da aldea —rosmou o cimmerián—. Avanzaremos en liña recta cara ao río. Non sei até que punto se despregaron, agardo que esteamos por baixo.

Apresuráronse cara ao leste a unha velocidade que a Balthus lle pareceu imprudente. Os bosques parecían carentes de toda vida. Conan cría que todos os pictos estarían reunidos nas proximidades de Gwawela se é que aínda non cruzaran o río. Así e todo, supuña que non o cruzarían de día.

—Algún montaraz podería velos e dar a voz de alarma. Cruzarán o río pola parte de arriba e pola parte de abaixo do forte, fóra da vista das sentinelas. Logo outro grupo subirá ás canoas e cruzará de fronte á muralla. En canto ataquen, os que se agocharan nos bosques da ribeira leste atacarán o forte desde os dous lados. Xa intentaron iso mesmo antes, aínda que os masacraron. Mais desta volta teñen homes dabondo para realizar un ataque en toda regra.

Avanzaron sen pausa, aínda que Balthus non deixaba de mirar receoso para os esquíos que chimpaban de póla en póla e máis dunha vez estivo a piques de guindarlles a machada. Suspirou e axustou o seu cinto largo. O persistente silencio e a penumbra que reinaba naquel primitivo bosque comezaban a deprimilo. Sorprendeuse pensando nas grandes covas e as pradarías asolladas de Tauran, na simple fermosura da casa do seu pai, de tellado inclinado, nas gordas vacas lacazaneando entre a herba exuberante e na amizade profunda dos rexos agricultores e gandeiros.

Sentiuse só a pesar da compaña. Conan era moito máis parecido a aquel lugar salvaxe, onde Balthus era un estraño. Poida que o cimmerián pasase varios anos vagando polas grandes cidades do mundo, poida que camiñase cos gobernantes da civilización, quizais tamén un día alcanzaría aquel anhelo imposíbel de ser rei dunha nación civilizada. Cousas máis estrañas aconteceran. Pero non por iso era menos bárbaro. Só se preocupaba polo que era realmente esencial na vida. As amábeis intimidades das cousas pequenas e boas, os sentimentos e as deliciosas trivialidades que tanto significaban nas vidas da xente civilizada, non tiñan sentido para el. Un lobo non deixa de selo polo feito de que un capricho da fortuna o leve a vivir cos cans gardiáns. O derramamento de sangue, a violencia e o salvaxismo eran os elementos naturais da vida que Conan coñecía. Non podía e nunca sería quen de entender as pequenas cousas que tan queridas lles son aos homes e mulleres civilizados.

As sombras comezaban a alongarse cando chegaron ao río e esculcaron entre os arbustos. Tiñan á vista case dous quilómetros en ambas as dúas direccións. A escura corrente estaba baleira e espida. Conan enxergou a outra ribeira.

—Aquí temos que correr outro risco. Imos ter que cruzar a nado. Aínda non sabemos se cruzaron ou non. Os bosques do outro lado poden estar ateigados deles. Temos que arriscarnos. Estamos case a dez quilómetros ao sur de Gwawela.

De súpeto, deu a volta e tirouse ao chan cando soou o tanxido dunha arco. Un refacho de luz branca saíu de entre os arbustos. Balthus soubo que fora unha frecha. Logo, cun salto propio dun tigre, Conan saltou de entre as matogueiras. Balthus puido ver o refulxir do aceiro cando axitou a espada e logo ouviu un berro de morte. Un instante despois xa corría entre os arbustos tras do cimmerián.

Sobre o chan xacía un picto boca abaixo e coa cabeza fendida, os dedos agarraban a herba cun espasmo. Había outra media ducia rodeando a Conan, coas espadas e as machadas dispostas. Tiraran os arcos, inútiles a aquela distancia tan curta. Tiñan a mandíbula inferior pintada de branco, o que contrastaba fortemente cos seus rostros escuros, e os deseños que levaban pintados sobre o peito musculoso eran distintos a calquera outro que vira Balthus xamais.

Un deles guindoulle a machada ao mozo e correu contra el brandindo o coitelo. Balthus agachouse e despois agarrou o pulso que dirixía aquel coitelo directo ao seu pescozo. Logo rodaron xuntos polo chan. O picto parecía unha besta salvaxe cos músculos duros como cordas de aceiro.

Balthus esforzábase por manter o pulso do home agarrado e ao mesmo tempo atacalo coa machada, mais a loita era tan rápida e violenta que cada intento de golpear resultaba bloqueado. O picto forcexaba furioso para ceibar a man do coitelo e ao mesmo tempo tentaba agarrar a machada de Balthus e cravarlle o xeonllo na ingua. Subitamente tentou mudar o coitelo de man e nese intre Balthus, que loitaba por manterse equilibrado sobre un xeonllo, fendeulle o cranio pintado cun desesperado golpe de machada.

Logo ergueuse e buscou rapidamente o seu compañeiro coa mirada, agardando velo superado en número polos seus inimigos. Daquela decatouse da auténtica forza e ferocidade do cimmerián. Conan xa acabara con dous dos seus atacantes, cortáraos pola metade coa súa terríbel espada ancha. Cando Balthus mirou para el, o cimmerián evitou unha estocada dunha espada curta, esquivou o tallo dunha machada cun felino salto lateral e aterrou a curta distancia dun salvaxe que andaba agachado na procura dun arco. Antes de que se puidese erguer, a espada avermellada baixou e pegoulle un tallo que lle entrou polo ombro e chegou até a metade do esterno, onde a espada ficou atoada. O resto dos combatentes precipitáronse sobre el, un por cada lado. Balthus lanzou a machada cunha precisión tal que reduciu o número de atacantes a un e Conan abandonou os esforzos por recuperar a espada, xirouse e enfrontouse ao picto coas mans espidas. O rexo guerreiro, unha cabeza máis baixo que o seu inimigo, deu un salto para golpear coa machada mentres atacaba ao mesmo tempo co seu mortal coitelo. O coitelo partiu contra a cota de malla do cimmerián, a machada parou a medio camiño cando os dedos de aceiro de Conan agarraron o mango da arma que descendía. Un óso escachou resoando con forza e Balthus viu o picto facer un aceno de dor e fraquear. Un instante despois Conan estábao a levantar sobre a cabeza, este revolveuse un momento, espernexando, mais finalmente o cimmerián guindouno á terra con tal forza que o fixo rebotar. Logo ficou quieto e nunha postura imposíbel que indicaba que tiña as extremidades partidas e a columna rota.

—Veña! —espetoulle Conan mentres recuperaba a espada e buscaba unha machada—. Colle un arco e un feixe de frechas e apura! Temos que liscar a fume de carozo. Seguro que ouviron os berros. Estarán aquí antes de que nos decatemos. Se tentamos mergullarnos agora no río atravesarannos coas súas frechas antes de chegar ao medio!

VI
Machadas vermellas na fronteira

Conan non se internou moito na foresta. A uns poucos centos de metros do río mudou de dirección e comezou a correr paralelo ao curso de auga. Balthus entendeu que non debían de separarse moito do río, posto que o tiñan que cruzar para advertir os homes do forte. Tras deles erguéronse máis fortes os berros dos salvaxes. Balthus supuxo que serían os pictos que chegaran ao clareiro onde deixaran os cadáveres. Logo outros berros pareceron indicar que os seus perseguidores estaban a internarse no bosque para os buscar. Deixaran un rastro que calquera picto podería seguir.

Conan aumentou a velocidade e Balthus apertou os dentes e mantivo o paso, malia que a cada instante sentía que ía desmaiarse. Parecíalle que levaba séculos sen comer. Mantíñase en pé pola súa forza de vontade máis que por calquera outro motivo. O sangue batíalle tan forte nos ouvidos que non se decatou de que os berros xa morrían ás súas costas.

Conan parou en seco. Balthus apoiouse nunha árbore e comezou a arfar.

—Liscaron! —rosmou o cimmerián coa fronte engurrada.

—Estarán a ocultarse para caer sobre nós —falou Balthus.

Conan negou coa cabeza.

—No pouco tempo que nos perseguiron non pararon de berrar. Non. Regresaron. Penso que ouvín alguén berrar tras eles uns segundos antes de que o ruído comezase a facerse máis distante. Deron volta. E iso é ben bo para nós, pero condenadamente malo para os que están no forte. Significa que están a reunir os guerreiros dispersos na foresta para levar a cabo un ataque. Aqueles cos que nos atopamos eran guerreiros dunha tribo que habita río abaixo. Dirixíanse a Gwawela, sen dúbida, para unirse ao asalto do forte. Maldición, estamos moi lonxe. Temos que cruzar.

Logo virou ao leste e apresurouse entre as matogueiras sen tentar sequera pasar desapercibido. Balthus seguiuno e pola vez primeira sentiu dor nas feridas que os dentes salvaxes do picto lle abriran no peito e no ombro. Estaba atravesando o xestal que medraba ao longo da ribeira cando Conan o fixo parar en seco. Logo ouviu un batucar rítmico e ao espreitar entre as follas dexergou unha canoa estreita que remontaba o curso, co seu único ocupante padexando con forza contra a corrente. Era un picto de constitución forte e levaba unha pena branca de garza suxeita cun diadema de cobre que lle suxeitaba a melena de corte recto.

—É un home de Gwawela —murmurou Conan—. Un emisario de Zogar. Iso é o que significa a pena branca. Vén de negociar coas tribos que habitan no curso baixo e agora tenta volver para tomar parte na carnizaría.

O solitario emisario case estaba de fronte ao lugar onde eles se agochaban, cando de súpeto Balthus deu un chouto do susto. Xusto a carón da orella ouviu o berro gutural dun picto. Logo decatouse de que fora Conan, que chamara polo remeiro na súa propia lingua. O home ergueu a cabeza, esculcou a matogueira e contestou algo. Logo, cunha mirada confusa, inclinouse e dirixiu a canoa cara á ribeira occidental. Sen entender nada, Balthus viu a Conan coller o arco do que se apropiara no clareiro e colocar unha frecha.

O picto, que xa estaba moi próximo, mirou para os arbustos e berrou algo. A resposta que recibiu foi o tanxido da corda do arco e o voo fugaz da frecha que afundiu até as penas no seu ancho peito. Cun suspiro afogado, caeu de lado e precipitouse nas augas pouco profundas. Nun instante Conan xa saíra do agocho e vadeaba para coller a canoa que ía á deriva. Balthus foi tras del e, aínda algo confundido, arrastrouse ao interior da embarcación. Conan subiu, agarrou a pa e impulsou o esquife cara á ribeira oriental a fume de carozo. Balthus ollou case con envexa os movementos dos grandes músculos baixo a pel bronceada do bárbaro. O cimmerián semellaba un home de ferro descoñecedor da fatiga.

—Que lle dixeches ao picto? —preguntou o mozo.

—Pedinlle que se achegase porque había un branco correndo polo bosque que lle quería disparar.

—Iso non parece moi xusto —obxectou Balthus—. Debeu de pensar que lle falaba un amigo. Imitaches o acento picto perfectamente.

—Precisabamos a canoa —rosmou Conan sen parar de padexar—. Era o único xeito de atraelo á costa. Que é peor, traizoar un picto que adoraría esfolarnos vivos a ambos os dous ou traizoar toda a xente que vive do outro lado do río e cuxas vidas dependen de que cheguemos alá?

Balthus remoeu naquela delicada cuestión ética durante un instante, logo encolleu os ombros e preguntou:

—Canto de lonxe estamos do forte?

Conan sinalou un regato procedente do leste que desembocaba no río Negro, a uns poucos centos de metros río abaixo.

—Ese é o rego Sur, que desemboca a dezaseis quilómetros do forte. Marca a fronteira meridional de Conajohara. Ao sur esténdense unhas brañas sen fin. Non hai que temer un ataque dese lado. A catorce quilómetros ao norte do forte, o rego Norte marca a outra fronteira. Alén dese curso de auga tamén se estenden as brañas. Por iso o ataque ten que vir necesariamente do oeste, do outro lado do río Negro. Conajohara é exactamente como unha frecha, cunha punta de trinta quilómetros de extensión que se crava nas fronteiras salvaxes dos pictos.

—E por que non quedamos coa canoa e facemos o camiño pola auga?

—Porque, tendo en conta a corrente contra a que temos que vogar e as reviravoltas do río, chegaremos máis axiña a pé. Ademais, lembra que Gwawela está ao sur do forte e, se os pictos están a cruzar o río, daremos de fociños con eles.

Comezaba a escurecer cando arribaron á ribeira oriental. Sen pausa, Conan emprendeu a marcha cara ao norte, a un paso que mesmo a Balthus, que tiña unhas pernas ben fortes, lle provocaba cambras.

—Valannus quería que construísen un forte na desembocadura do rego Norte e outro na do rego Sur —rosmou o cimmerián—. Dese xeito o río estaría sempre vixiado. Pero o goberno non o fixo. Eses parvos de bandullo brando sentados en coxíns de veludo con raparigas espidas que lles serven de xeonllos viño xeado. Coñezo ben esa caste. Non ven alén dos muros dos seus palacios. Diplomacia... O carallo! Se por eles fose, loitarían contra os pictos con teorías de expansión territorial. Valannus e os homes coma el teñen que obedecer as ordes dun fato de condenados parvos. Non poderán conquistar máis territorio picto e tampouco poderán reconstruír Venarium. Non se demorará moito o momento en que vexan os bárbaros penetrar as murallas das súas cidades do leste!

Unha semana atrás Balthus riría ante un vaticinio tan absurdo. Así e todo, desta volta non retrucou. Vira a inconquistábel ferocidade dos homes que vivían do outro lado das fronteiras.

Sentiu un calafrío ao ollar para o escuro río, só visíbel entre as matogueiras e os arcos que formaban as árbores da ribeira. Aínda lembraba que os pictos, se callar, xa o cruzaran, e que podían estar preparando unha emboscada nalgún lugar entre eles e o forte. Axiña escurecía.

Un leve son que proviña de diante deles fixo que o corazón se lle subise á boca, e logo a espada de Conan refulxiu no ar. Estaba a baixala cando un can, unha besta grande, fraca e chea de cicatrices, saíu de entre os arbustos e ficou ollando para eles.

—Ese animal pertencía a un colono que tentou construír a súa cabana na ribeira, uns poucos quilómetros ao sur do forte —murmurou Conan—. Seguro que os pictos apareceron e o mataron, para logo queimar a casa. Atopámolo morto entre as brasas, co can deitado sen sentido entre os cadáveres dos pictos que matara. Estaba case feito anacos. Levámolo ao forte e vendámoslle as feridas, pero despois de recuperarse marchou ao bosque e volveuse bravo. Que foi, Degolador, estás a cazar os tipos que mataron o teu amo?

A enorme cabeza moveuse para os lados e os ollos brillaron cheos de vida. Porén, non griñiu nin ladrou. Silencioso como un fantasma, colocouse tras deles e seguiunos.

—Deixa que veña —murmurou Conan—. Pode ventar os diaños antes de que os vexamos.

Balthus sorriu e pousou a man sobre a cabeza do bicho para acariñalo. Os beizos do animal levantáronse involuntariamente para ensinar os brillantes cairos, logo abaixou a gran cabeza, submiso, e moveu o rabo con incerteza, como se xa esquecese o que era a amizade. Balthus, ao ver aquel gran corpo fraco e duro pensou nos lustrosos sabuxos que enredaban ruidosos uns cos outros na canceira do seu pai. Suspirou. A fronteira non era menos dura para as bestas que para os homes. Aquel can case esquecera o significado da bondade e a amizade.

Degolador púxose á cabeza do grupo e Conan deixouno ir. O último rescaldo de penumbra fundiuse coa máis absoluta negrura. Os quilómetros ían ficando atrás baixo os seus pés rápidos. Degolador semellaba un ser mudo. De súpeto parou, en tensión e coas orellas levantadas. Un instante despois os homes ouvírono, era un berro endiañado que viña de río arriba, máis adiante, tan esvaído como un murmurio.

Conan maldiciu como un louco.

—Atacaron o forte! Chegamos tarde! Veña!

Acelerou o paso, confiado en que o can advertise as posíbeis emboscadas. Naquela marea de tensa excitación, Balthus esqueceu a fame e o cansazo. Os berros fóronse facendo máis fortes a medida que avanzaban e sobre aquel berro endiañado puideron distinguir os berros dos soldados. Xusto cando Balthus comezaba a temer que dun momento a outro se ían precipitar sobre os salvaxes que parecían estar a ouvear diante deles, Conan mudou o rumbo para afastarse do río describindo un amplo semicírculo que os acabou levando a un outeiro baixo desde o que podían esculcar o bosque. Viron o forte, iluminado por uns fachos colocados sobre unhas longas varas que apoiaban nos parapetos. Estes enchían o clareiro dunha luz incerta, grazas á que puideron dexergar a multitude de figuras espidas e pintadas que se aliñaban arredor da zona desarborizada. O río era un fervedoiro de canoas. Os pictos tiñan o forte completamente rodeado.

Sobre a estacada chovía un incesante corisco de frechas procedente dos bosques e do río. O forte tanxido dos arcos erguíase por riba do boureo. Ouveando como lobos, uns cantos centos de guerreiros armados con machadas saíron da cobertura das árbores e precipitáronse sobre a porta oriental. Estaban a uns cento cincuenta metros do seu obxectivo cando unha preguiceira descarga de frechas procedente da muralla cubriu o campo de cadáveres e enviou os sobreviventes de volta á foresta. Os homes das canoas dirixiron axiña as embarcacións á muralla do río, onde os recibiu outra ducha de setas incendiarias e unha descarga dunha pequena catapulta que montaran sobre as torres daquel lado da estacada. Pedras e troncos voaron polo ar para romper e afundir media ducia de canoas, matando os seus ocupantes, o que fixo que as outras embarcacións recuasen até ficaren fóra de alcance. Das murallas do forte ergueuse un gran ruxido de triunfo, que foi contestado por un ouveo bestial procedente de todos os barracóns.

—Intentamos abrirnos paso? —preguntou Balthus tremendo de entusiasmo.

Conan negou coa cabeza. Estaba en pé, cos brazos cruzados e a cabeza lixeiramente baixa, unha figura sombría e alta.

—O forte está condenado. Aos pictos férvelles o sangue e non pararán até que morran todos. E son demasiados para os homes do forte. Non poderiamos abrirnos paso e, de facelo, non conseguiriamos nada agás morrer xunto con Valannus.

—Logo o único que podemos facer é salvar o pelello?

—Si. Pero tamén podemos advertir os colonos. Sabes por que os pictos non tentan pegarlle lume ao forte con frechas incendiarias? Porque non queren que as chamas poñan sobre aviso aos que viven ao leste de aquí. O seu plan é tomar o forte e logo despregárense cara ao leste antes de que ninguén saiba da súa caída. Cruzarán o río Trono e tomarán Velitrium antes de que a xente se decate do que aconteceu. Como mínimo destruirán todo ser vivo entre o forte e o río Trono.

»Fracasamos na nosa misión de pór o forte sobre aviso e agora vexo que tampouco serviría de moito que o conseguísemos. Ten poucos homes. Unhas poucas cargas máis e os pictos estarán sobre as murallas, derrubando as portas. Mais podemos facer que os colonos fuxan a Velitrium. Veña! Estamos fóra do círculo de pictos que rodea o forte. Podemos conseguilo.

Afastáronse trazando unha ampla curva mentres ouvían os berros subir e baixar, marcando cada carga e cada defensa. Os homes do forte mantíñanse firmes, mais o salvaxismo dos ouveos dos pictos non diminuía. Vibraban cunha nota que translucía a súa seguridade na vitoria final. Antes de Balthus poder ouvir o preto que estaban de conseguilo, chegaron até o camiño do leste.

—Agora corre! —espetoulle Conan. Balthus apertou os dentes. Había trinta quilómetros até Velitrium e uns oito cumpridos até o río da Caveira, onde comezaban os asentamentos dos colonos. Ao aquilonio parecíalle que levaban loitando e correndo séculos enteiros, mais a nerviosa excitación que bulía no seu sangue facíao quen de realizar esforzos hercúleos.

Degolador corría diante deles co fociño pegado ao chan, rosmando polo baixo, o que era o primeiro son que lle ouvían emitir.

—Hai pictos diante! —dixo Conan deixándose caer sobre un xeonllo e esculcando o chan á luz das estrelas. Sacudiu a cabeza, confuso—. Non podo dicir cantos. Probabelmente sexa un grupo pequeno. Uns poucos que non puideron agardar a tomar o forte. Adiantáronse para masacrar os colonos nas súas propias camas. Veña!

De súpeto, diante deles, dexergaron un leve resplandor entre as árbores e ouviron uns cánticos salvaxes e feroces. A senda trazaba unha curva naquel punto, logo abandonárona e cortaron pola espesura, entre as matogueiras. Un instante despois estaban contemplando unha escena espantosa. Unha carreta de bois cargada cun magro mobiliario doméstico bloqueaba o camiño. Estaba ardendo e a xugada xacía a carón coa gorxa cortada. Sobre o camiño tamén xacían un home e unha muller, espidos e mutilados. Cinco pictos bailaban arredor dando enormes pinchacarneiros e brandindo unhas machadas sanguentas. Un deles axitaba na man a túnica da muller, luxada de vermello.

Ante aquela visión, unha bruma de sangue alagou os sentidos de Balthus. Sacou o arco, apuntou a aquel ser malvado que se recortaba negro contra o lume e soltou a corda. O asasino deu un salto convulsivo e caeu morto cunha seta atravesándolle o corazón. Logo os dous homes brancos e mais o can saltaron sobre os sorprendidos sobreviventes. A Conan movíao unicamente o seu espírito loitador e un odio racial antigo, mais Balthus estaba inflamado coa ira.

Enfrontou o primeiro picto cun feroz tallo que lle fendeu a cabeza tatuada e logo saltou sobre o seu corpo cambaleante para entrar a corpo a corpo cos demais. Mais Conan xa matara un dos dous que escollera e o salto do aquilonio chegou un segundo tarde. O guerreiro xa caera dunha estocada de espada longa cando a machada de Balthus aínda estaba no alto para lle descargar un golpe. Ao xirarse para encarar o picto que quedaba, Balthus viu como Degolador se erguía sobre o corpo da súa vítima, coas grandes mandíbulas pingando sangue.

Balthus non dixo nada cando ollou o estado lamentábel dos corpos que xacían no camiño a carón da caravana en chamas. Ambos os dous eran novos, a muller pouco máis que unha nena. Por algún capricho do destino, os pictos non lle bateran no rostro, co que, mesmo na agonía dunha morte terríbel, se vía unha rapaza fermosa. Mais o seu tenro corpo xuvenil fora horribelmente esgazado por moitos coitelos e ante aquela visión os ollos de Balthus anubráronse e tivo que aguantar unha arcada. Aquela traxedia superouno durante un instante. Sentiuse como se caese ao chan e chorase co rostro contra a terra.

—Só eran unha parella de mozos que estaban a construír a súa propia vida —dicía Conan impasíbel mentres limpaba a espada—. Deron cos pictos camiño do forte. Poida que o rapaz se fose alistar na tropa. Poida que fosen na procura dun anaco de terra a carón do río. En fin, iso é o que lle vai acontecer a todo home, muller e crianza deste lado do río Trono se non facemos que se metan en Velitrium axiña.

A Balthus tremíanlle as pernas ao seguir a Conan, mais non había nin un indicio de debilidade nas grandes e seguras alancadas do cimmerián. Había unha semellanza entre el e a gran besta fraca que camiñaba ao seu carón. Degolador xa non rosmaba co fociño contra a terra. Tiñan o camiño despexado. Os berros do río chegáronlles apagados, mais Balthus quixo crer que o forte aínda resistía. Conan parou de súpeto e proferiu unha maldición.

Amosoulle a Balthus unha senda que levaba ao norte desde o camiño principal. Era unha senda vella na que xa medrara nova vexetación, mais esta estaba medio esmagada. Balthus reparou nisto máis por intuición que pola vista, mais Conan parecía ser quen de ver como un gato na escuridade. O cimmerián sinaloulle o lugar onde unhas largas rodas de carro se desviaban do camiño principal para se internar nas profundidades do bosque.

—Uns colonos que foron ás salinas —rosmou—. Están nas marxes das brañas, a uns quince quilómetros de aquí. Maldición! Hanos esnaquizar! Escoita! Un de nós pode advertir a xente que vive a carón do camiño. Ti avanza, espértaos e condúceos a Velitrium. Eu seguirei este carreiro e irei polos homes das salinas. Deben de estar acampados nas brañas. Non volveremos polo camiño. Avanzaremos cruzando a espesura.

Sen unha palabra máis, Conan apartouse da ruta e precipitouse pola esvaída senda e Balthus, após mirar para el durante un instante, continuou pola estrada principal. O can ficara con el e seguíao de preto cun camiñar silencioso. Cando Balthus xa levaba avanzado un anaco ouviu o animal griñir. Deu a volta axiña e ollou na dirección da que viña, logo albiscou un vago resplandor que desaparecía no lugar onde Conan mudara de dirección. Degolador soltou un griñido fondo, cos cabeiros asomando e os ollos convertidos en bólas de lume verde. Balthus lembrou a estarrecedora aparición que levara a cabeza de Tiberias, o mercador, non lonxe daquel lugar e o seu ánimo fraqueou. Aquela cousa debía de estar seguindo a Conan. Mais o xigantesco cimmerián demostrara repetidamente a súa capacidade de coidarse só e Balthus sentía que a súa obriga era axudar os indefensos colonos que durmían no lugar de paso dun furacán vermello de sangue. O terror que nel espertaba aquel fantasma de lume viuse superado polo que lle inspiraran aqueles corpos inertes e esgazados que xacían a carón da carreta de bois.

Apresurouse camiño abaixo, cruzou o rego da Caveira e atopou a primeira cabana de colonos, un edificio longo e baixo construído con troncos labrados a machada. Nun instante estaba petando na porta. Unha voz adurmiñada preguntoulle o que quería.

—Erguédevos! Os pictos cruzaron o río!

Aquilo tivo unha resposta inmediata. Un choro apagado respondeu as súas palabras e logo a porta abriuse para amosar unha muller apenas medio vestida. O cabelo caíalle desordenado sobre os ombros espidos. Sostiña unha candea nunha man e unha machada na outra. Tiña o rostro exsangüe e os ollos abertos de pau a pau polo medo.

—Entra! —pregou—. Defenderemos a cabana.

—Non. Debemos chegar até Velitrium. O forte non os conterá moito tempo. Probabelmente xa caeu. Non pares nin para vestirte. Colle as crianzas e vamos!

—Pero o meu home marchou cos outros ás salinas! —choromicou apertando as mans. Tras dela espiaban tres crianzas esfarrapadas e de rostro medorento.

—Conan foinos buscar. Haos traer sans e salvos. Nós debemos apresurarnos e advertir a xente das outras cabanas.

Unha ondada de alivio alagou o rostro da muller.

—Bendicido sexa Mitra —dixo—. Se o cimmerián foi por eles, logo están máis seguros que con calquera outro mortal!

Nun rápido remuíño de actividade, colleu no colo a crianza máis cativa e conduciu as outras pola porta, diante dela. Balthus colleu a candea e apagouna co pé. Escoitou durante un instante. Ningún son rompía a quietude no escuro camiño.

—Tes cabalo?

—Na corte —contestou ela.

—Veña, apura!

Empurrouna a un lado despois de sacar a tranca da porta do cortello. Logo Balthus turrou da besta, subiu as crianzas e díxolles que se agarrasen á crina e entre eles. Os cativos ollárono co rostro moi serio, mais sen un choro. A muller guiou o cabalo até o camiño. Aínda aferraba a machada nunha man e Balthus soubo que se a acurralaban, loitaría co valor desesperado dunha pantera.

Mantívose detrás, escoitando. Preocupábao a idea de que o forte xa caera e fora arrasado, e de que as hordas de pel escura xa estarían a avanzar polo camiño cara a Velitrium, embebedados co masacre e a sede de sangue. Chegarían coa velocidade de lobos famentos.

De súpeto viu outra cabana un pouco máis adiante. A muller ceibou un berro de advertencia, mais Balthus fíxoa calar. Apresurouse até a porta e petou. Respondeulle a voz dunha muller. Repetiu a advertencia e axiña a cabana ficou baleira dos seus ocupantes, que eran unha vella, dúas mulleres novas e catro crianzas. Igual que o marido da outra muller, os seus homes marcharan ás salinas o día anterior, sen temer perigo ningún. Unha das mulleres novas parecía confusa, a outra a piques dun ataque de histeria. Mais a vella, unha dura veterana da fronteira, tranquilizounas axiña. Axudou a Balthus a sacar os dous cabalos que tiñan gardados nun pendello detrás da cabana e a subir as crianzas a eles. Balthus pediulle que tamén subise ela, mais a vella negou coa cabeza e fixo subir unha das mulleres novas.

—Ela ten crianzas —rosmou—. Eu son quen de camiñar e tamén de loitar, se nos toca facelo.

Ao emprenderen a marcha, unha das mulleres novas dixo:

—Unha parella nova pasou polo camiño contra a tardiña. Nós pedímoslles que pasasen a noite na nosa cabana, mais eles querían chegar ao forte esta noite.

—Atopáronse cos pictos —respondeu Balthus secamente e logo a muller comezou a chorar.

Apenas acababan de perder de vista a cabana cando a certa distancia tras eles resoou un berro agudo.

—Un lobo! —exclamou unha das mulleres.

—Un lobo pintado cunha machada na man —murmurou Balthus—. Vamos! Temos que espertar os demais colonos do camiño e levalos connosco. Eu ficarei atrás vixiando.

Sen un chío, a vella conduciu o resto da caravana. Cando se fundiron coa escuridade, Balthus aínda foi quen de ver os pálidos óvalos que eran os rostros das crianzas que viraran a cabeza para ver o camiño que deixaban atrás. Lembrouse da súa propia xente en Tauran e un momentáneo mareo alagouno. Logo, atrapado por unha repentina debilidade, deu a volta e perdeuse no camiño, deixou caer o seu musculoso brazo sobre o enorme pescozo de Degolador e sentiu a húmida e cálida lingua do can lambelo.

Logo ergueu a cabeza e bosquexou un sorriso cun doloroso esforzo.

—Vamos, rapaz —murmurou—. Temos choio por diante.

De súpeto, un resplandor vermello apareceu entre as árbores. Os pictos incendiaran a última cabana. Balthus sorriu. Zogar Sag encabuxaríase ben de saber que os seus guerreiros deixaran que a súa natureza destrutiva lles tirase o siso. O lume podía advertir os habitantes de máis adiante. Podían estar espertos cando a caravana chegase a eles. Mais logo o seu rostro ensombreceuse. As mulleres avanzaban moi amodo, ían a pé e en cabalos demasiado cargados. Os pictos tiñan os pés rápidos e alcanzaríanos nun par de quilómetros... Iso a menos que conseguise frealos defendendo a súa posición detrás dunha morea de troncos caídos a carón do camiño. A banda occidental do camiño estaba iluminada pola cabana en chamas e, cando os pictos apareceron, Balthus puido distinguilos como unhas siluetas negras e furtivas recortadas contra o resplandor distante.

Sacou unha frecha e disparou contra eles, logo unha das siluetas caeu. Os demais desapareceron na espesura a ambos os lados do carreiro. Degolador soltou un xemido de ansia asasina ao seu carón. De súpeto apareceu unha figura no bordo do camiño, baixo as árbores, e comezou a avanzar cara aos troncos caídos. A corda do arco de Balthus tanxeu outra vez e o picto ceibou un chío, cambaleou e caeu entre as sombras cunha frecha que lle atravesaba a coxa. Degolador sorteou os troncos dun salto e precipitouse nos arbustos. Houbo unha violenta sacudida e logo o can volveu aparecer a carón de Balthus coa mandíbula tinxida de carmesí.

Non apareceu ningún máis no camiño e Balthus comezou a temer que se estaban a arrastrar cara á súa posición entre a espesura co que, en canto ouviu un leve son á esquerda, disparou a cegas. Soltou unha maldición cando escoitou que a frecha se cravaba nunha árbore, mais Degolador desapareceu como un fantasma silencioso e nun instante Balthus ouviu un balbordo. Logo o can volveu como un espectro entre os arbustos e fregou a súa cabeza grande e manchada de vermello contra o brazo do aquilonio. O sangue abrollaba dunha ferida que tiña no ombro, mais do bosque non volveron vir sons.

Abofé que os que se arrastraban polos bordos do camiño comprenderan o fado do seu compañeiro e decidiran que unha carga frontal era mellor que ser esgazado na escuridade por unha besta diabólica que non podían ver nin ouvir. Se callar, decatáranse xa de que só había un home tras dos troncos. Atacaron de súpeto, abandonando a cobertura a ambos os lados do carreiro. Tres deles caeron atravesados por setas e os dous restantes fraquearon un instante. Un deles deu volta e correu camiño arriba, mais o outro saltou sobre o parapeto cos ollos e dentes escintilando á luz amortuxada e coa machada en alto. Balthus esvarou ao erguerse, mais o esvarón foi o que lle salvou a vida. O tallo descendente da machada cortoulle un floco do cabelo e o picto caeu a rolos polos troncos, turrado pola forza do seu golpe no baleiro. Antes de poder pórse en pé, Degolador xa lle esnaquizara a gorxa.

Logo seguiu un tenso período de espera no que Balthus non deixou de preguntarse se o home que fuxira fora o único sobrevivente do grupo. Obviamente tratábase dunha partida pequena que ou deixara o combate no forte ou se adiantara do grupo principal. A cada momento que pasaba aumentaban as posibilidades de salvación das mulleres e as crianzas que se apresuraban cara a Velitrium.

Logo, sen aviso previo, unha chuvia de frechas comezou a asubiar sobre el. Un ouveo salvaxe ergueuse dos bosques que flanqueaban o carreiro. Ou ben o sobrevivente fora na procura de axuda ou ben outro grupo se unira ao primeiro. A cabana en chamas aínda mantiña un rescaldo que proxectaba certa cantidade de luz. Axiña estiveron sobre el, chegados de entre as árbores. Balthus disparou tres frechas e logo desfíxose do arco. Como se fosen conscientes da situación desesperada do seu inimigo, os pictos avanzaron, mais agora non berraban, senón que se mantiñan nun silencio mortal agás polo rápido son de múltiples pisadas.

Balthus colleu con forza a cabeza do gran can, que rosmaba ao seu carón, e murmurou:

—Moi ben, rapaz, agora temos que mandalos ao inferno!

Logo ergueuse coa machada disposta. As figuras escuras precipitáronse sobre a morea de troncos e fecháronse sobre el nunha treboada de machadas, coitelos e cabeiros.

VII
O diaño de lume

Cando Conan se apartou do camiño de Velitrium, agardaba ter que percorrer quince quilómetros até o seu obxectivo. Mais non andara nin seis cando ouviu o son dun grupo de homes que se aproximaban desde a fronte. Polo ruído que facían no seu avances, soubo que non se trataba de pictos. Daquela saíulles ao paso.

—Quen vai? —preguntou unha voz dura—. Fica onde estás até que te poidamos ver ben, ou atravesámoste cunha frecha.

—Non poderiades atinarlle a un elefante nesta escuridade —retrucou Conan con impaciencia—. A ver, parvos, son eu, Conan. Os pictos cruzaron o río.

—Iso sospeitamos —contestou o xefe do grupo mentres se adiantaba un pouco do grupo de homes altos, enxoitos e de trazos duros, armados con arcos e frechas—. Un dos nosos feriu un antílope e seguiuno até preto do río Negro. Alí ouviu os berros e volveu correndo ao campamento. Deixamos alí o sal e os carros, soltamos os bois e regresamos o máis rápido que puidemos. Se os pictos están a asediar o forte, seguro que hai grupos armados no camiño dirixíndose ás nosas cabanas.

—As vosas familias están a salvo —rosmou Conan—. O meu compañeiro adiantouse para conducilos a Velitrium. Se volvemos ao camiño principal bateremos de fociños con toda a horda. Temos que dirixirnos ao sueste a través do bosque. Veña. Eu cubrireivos a retagarda.

Un instante despois todo o grupo estaba apurando o paso cara ao sueste. Conan seguíaos máis amodo, a unha distancia suficiente para poder ouvilos. Maldiciu o ruído que estaban a facer, xa que un grupo dese tamaño formado por pictos ou cimmeriáns podería moverse polo bosque tan silencioso como o vento entre as pólas. Acababa de cruzar un pequeno clareiro cando deu a volta, xa que os seus primitivos instintos estaban convencidos de que o estaban a seguir. Ficou inmóbil entre as matogueiras e ouviu os sons dos colonos esvaecer na distancia. Logo unha voz apagada chamou por el desde o lugar do que viña:

—Conan! Conan! Agarda por min, Conan!

—Balthus! —maldiciuo confundido. Logo berrou con coidado—. Estou aquí!

—Agarda por min, Conan!

A voz soaba máis clara agora. O cimmerián saíu de entre as sombras, desconfiado.

—Que raio estás a facer aquí? Por Crom!

De súpeto sentiu un calafrío percorrerlle o lombo e agachouse. O que aparecía do outro lado do clareiro non era Balthus. Habían un resplandor estraño entre as árbores. Movíase cara a el, brillando misterioso: era un fogo fatuo de cor verde que se desprazaba con vontade propia.

Parou a uns poucos metros de distancia e Conan ollou para el, tentando distinguir a súa silueta difusa polo lume. A chama tremelucente tiña un núcleo sólido e o lume non era máis que un disfrace verde que agochaba algunha entidade viva e maligna. Pero o cimmerián non era quen de distinguir a súa forma. Logo, para o seu abraio, unha voz saíu daquela columna de lume.

—Por que ficas aí quieto como unha ovella agardando polo matachín, Conan?

A voz era a dun home, mais tiña un timbre que non era humano de todo.

—Como unha ovella? —a ira de Conan varreu case todo o medo momentáneo que sentira—. Pensas que teño medo dun maldito diaño picto do pantano? Un amigo chamou por min.

—Fun eu coa súa voz —retrucou o outro—. Os homes que estás a seguir perténcenlle ao meu irmán. Non hei privar o seu coitelo dese sangue. Pero ti es meu. Oh, parvo, viñeches dos afastados outeiros grises de Cimmeria para achar o teu destino nos bosques de Conajohara.

—Xa tiveches unha oportunidade antes —espetoulle Conan—. Por que non me mataches daquela?

—O meu irmán non pintara unha caveira de negro para ti e a botara ao lume que arde por sempre no altar negro de Gullah. Non lles murmurara o teu nome aos negros espectros que habitan os altos da Terra Escura. Mais un morcego voou sobre os montes dos Mortos e pintou a túa imaxe con sangue na pel de tigre branco que colga ante a gran cabana onde dormen os Catro Irmáns da Noite. As grandes serpes enróscanse nos seus pés e as estrelas arden como lucecús no seu cabelo.

—E por que me condenaron a morte os deuses da escuridade? —rosmou Conan.

Algo que non podía asegurar, quizais unha man, un pé ou unha gadoupa, saíu do lume e moveuse rápido sobre o chan lamacento. No lugar brillou un símbolo feito de lume e logo desapareceu, mais o cimmerián tivo tempo de recoñecelo.

—Ousaches debuxar un símbolo que só un sacerdote de Jhebbal Sag pode trazar. Un trono resoou na negra montaña dos Mortos e un vento procedente do Abismo dos Espectros derrubou a cabana-templo de Gullah. O mergullón, que é o heraldo dos Catro Irmáns da Noite, voou axiña e murmurou o teu nome no meu ouvido. A túa carreira acabou. Xa es un home morto. A túa cabeza pendurará da cabana do meu irmán. O teu corpo será alimento para os Fillos de Jhil, de ás negras e peteiro afiado.

—E que diaño é o teu irmán? —inquiriu Conan. Tiña na man a espada desenvaiñada e afrouxaba discretamente a machada no cinto.

—Zogar Sag, un fillo de Jhebbal Sag que aínda visita as súas covas sagradas ás veces. Unha muller de Gwawela durmiu nunha cova consagrada a Jhebbal Sag. O seu fillo foi Zogar Sag. Eu tamén son fillo de Jhebbal Sag, nacido dunha criatura de lume dun reino afastado. Zogar Sag convocoume das Terras Brumosas. Con feitizos, bruxaría e o seu propio sangue, materializoume nun corpo sólido deste planeta. Somos un só, unidos por lazos invisíbeis. Os seus pensamentos son os meus. Se o golpean a el, eu sufro o dano. Se eu me corto, el sangra. Pero xa falei dabondo. Axiña o teu espírito ha falar cos espectros da Terra Escura e eles contaranche cousas sobre os antigos deuses que non están mortos senón que dormen nos abismos exteriores para espertar cada certo tempo.

—Gustaríame ver o teu aspecto —murmurou Conan sacando a machada—, ti que deixas un rastro como o dun paxaro, que ardes como unha chama e que falas coa voz dun ser humano.

—Halo ver —contestou a voz desde o lume—, mira e leva contigo esa imaxe á Terra Escura.

As chamas subiron e baixaron para ir diminuíndo até desaparecer. Un rostro comezou a tomar forma. Nun primeiro momento Conan pensou que era o propio Zogar Sag o que se achaba alí envolvido nun lume verde. Mais o rostro era máis grande e tiña un certo aspecto demoníaco. Conan xa notara certas anormalidades nos trazos de Zogar Sag: a oblicuidade dos ollos, o aguzado das orellas, os beizos finos e alobados. Agora, estas particularidades estaban esaxeradas na imaxe que aparecía ante el. Os ollos eran vermellos como carbóns a lume vivo.

Logo foron aparecendo máis detalles: un torso delgado e cuberto de escamas de serpe, que parecía humano aínda así, incluídos os brazos, de cintura para arriba. Pero de cintura para abaixo estendíanse unhas longas poutas de garza rematadas nunhas gadoupas de tres dedas semellantes ás dun paxaro xigante. Un lume azulado corría por aqueles membros monstruosos. Conan distinguiunos como se os estivese a ver a través dunha néboa resplandecente.

Logo, de súpeto, achouse diante del, erguido en toda a súa altura, aínda que non o vira moverse. Un longo brazo, no que distinguiu pola primeira vez unhas uñas curvadas como fouciños, ergueuse para baixar directo contra o seu pescozo. Cun berro fero, Conan rompeu o feitizo e saltou a un lado, asestando un tallo coa machada. O diaño evitou o golpe cun movemento incribelmente rápido da súa cabeza estreita e logo estivo outra vez sobre el cun forte refacho de lume.

Mais fora o medo o que loitara por el cando asasinara as súas outras vítimas e Conan non o sentía. Sabía que calquera ser vestido con carne mundana podía morrer baixo armas materiais, por grotesca que resultase a súa forma.

Unha das súas gadoupas de uñas curvadas golpeouno na cabeza e tiroulle o helmo. Un pouco máis abaixo e xa non tería cabeza. Mais unha fera alegría ardía nel e a súa espada, conducida polo seu espírito salvaxe, afundiu na ingua do monstro. Este recuou ante o terríbel golpe, liberándose da espada. As gadoupas rabuñaron o peito do bárbaro, arrincando aneis da súa cota de malla como se fose unha simple tea. Mais o contraataque foi como o dun lobo famento. Meteuse entre os brazos flaxelantes e afundiu a espada no ventre do monstro. Sentiu os seus brazos fecharse sobre el e as gadoupas esgazarlle a malla das costas nunha loita agónica. O cimmerián viuse logo rodeado por un lume azul frío como o xeo e logo conseguiu zafarse bruscamente daqueles brazos que comezaban a perder a forza, describiu unha ampla curva coa espada e descargou un tallo fendido.

O diaño cambaleou e caeu de lado, coa cabeza colgando só dunha tira de carne. O lume que o rodeaba ergueuse con forza, agora tinxido dunha cor vermella como o sangue derramado, que lle agochou o corpo. O fedor á carne queimada alagou o nariz de Conan. Limpou a suor e o sangue dos ollos, deu a volta e precipitouse correndo na foresta. O sangue manaba dos seus membros. En algures, a quilómetros ao sur, distinguiu un esvaído resplandor de chamas que ben podía ser unha cabana ardendo. Tras del, contra o camiño, comezaba a soar un distante ouveo que lle fixo apurar o paso.

VIII
Adeus para sempre, Conajohara

Houbo unha batalla no río Trono, unha cruenta batalla ante as murallas de Velitrium. As ribeiras foron castigadas pola machada e o facho e moitas das cabanas dos colonos foron reducidas a borralla antes de que a horda pintada recuase.

Unha estraña calma seguiu a tempestade, unha calma en que a xente se reuniu e falou entre murmurios, e os homes coas súas vendas manchadas de vermello beberon a súa cervexa en silencio nas tabernas que se estendían xunto a ribeira.

Alí, xunto a Conan o cimmerián, que engulía malhumorado un gran vaso de viño, chegou un fraco montaraz cunha venda que lle cubría a cabeza e un brazo en estribeira. Era o único sobrevivente do forte Tuscelan.

—Fuches cos soldados até as ruínas do forte? —dixo Conan virando a cabeza.

—Non fun quen —murmurou o outro.

—Non houbo loita?

—Os pictos retiráronse ao outro lado do río Negro. Algo debeu de romper a súa seguridade, aínda que só o demo sabe o que puido ser —o montaraz mirou para o seu brazo vendado e suspirou—. Disque non hai ningún corpo que enterrar.

Conan negou coa cabeza.

—Só hai borralla. Os pictos amoreáronos todos no forte e incendiárono antes de cruzar o río. Tanto os seus propios mortos como os homes de Valannus.

»Valannus foi un dos últimos en morrer, mentres loitaba man a man cos demais cando romperon as murallas. Tentaron collelo vivo, pero non se deixou. Tomaron dez de nós como prisioneiros cando xa non eramos quen de loitar máis. Os outros nove sacrificáronos un despois do outro. Cando Zogar Sag morreu tiven a oportunidade de liberarme e fuxir.

—Zogar Sag está morto? —espetou Conan.

—Está. Vino morrer. Por iso os pictos non atacaron Velitrium con tanta fereza como o forte. Foi unha cousa rara. Non o feriron na batalla. Estaba danzando entre os mortos, axitando unha machada coa que acababa de degolar o último dos meus compañeiros. Achegouse a min ouveando como un lobo, logo cambaleou, deixou caer a machada e comezou a dar voltas berrando como nunca antes ouvín berrar un home. Esborrallouse entre eu e a pira que acenderan para asarme vivo, mentres vomitaba e botaba escuma pola boca, e logo, de súpeto, quedou teso e os pictos comezaron a berrar que morrera. Aí foi cando aproveitei a confusión e conseguín zafarme das ataduras e fuxir ao monte.

»Vino xacer inerte á luz do lume. Non o feriu arma ningunha. Así e todo, tiña unhas marcas vermellas que parecían feridas dunha espada na ingua, o abdome e o pescozo, e parecía que case lle cortaran a cabeza dun tallo. Que che parece?

Conan non respondeu e o montaraz, consciente da reticencia dos bárbaros a falar de determinadas cuestións, continuou:

—Viviu pola feitizaría e, dalgún xeito, morreu por ela. Foi o misterio da súa morte o que lles tirou o ánimo aos pictos. Ningún dos homes que o viron morrer estivo na batalla de Velitrium. Apuraron a cruzar o río Negro de volta. Os que cruzaron o río Trono eran guerreiros que chegaran alí antes da morte de Zogar Sag. Non eran dabondo para tomar a cidade.

»Eu cheguei polo camiño, detrás das súas forzas principais, e souben que ningún me seguira desde o forte. Coeime entre as súas liñas e cheguei até a cidade. Ti trouxeches os colonos sans e salvos, mais as súas mulleres e crianzas chegaron a Velitrium xusto antes que eses diaños pintados. Se Balthus o mozo e o vello Degolador non os chegan a reter durante un instante, asasinarían toda muller e crianza de Conajohara. Pasei polo lugar onde Balthus e o can libraron a súa última batalla. Os seus corpos xacían entre unha morea de pictos mortos. Puiden contar sete caídos pola machada ou esgazados polos cabeiros do can e había outros no camiño atravesados por frechas. Deuses, a batalla debeu de ser digna de ver!

—El era un auténtico guerreiro —dixo Conan—. Brindo polo seu espectro e polo do can, que non coñecía o medo —enguliu unha parte do viño e o resto derramouno sobre o chan, nun curioso xesto pagán e logo esmagou a copa—. Dez pictos pagarán coa cabeza pola súa morte e sete pola do can, que era mellor guerreiro que moitos homes.

Logo o montaraz, ao ollar para os ollos sombríos e dun azul ardente, soubo que mantería aquel xuramento bárbaro.

—Non volverán levantar o forte?

—Non, Conajohara xa está perdida para Aquilonia. A fronteira recuou. O río Trono será agora a nova fronteira.

O montaraz suspirou e ollou para a man chea de calos, curtida polo rozamento do mango da machada e da empuñadura da espada. Conan estricou o brazo para alcanzar a xerra de viño. O montaraz mirouno e comparouno cos homes que os rodeaban, cos homes que morreran no río perdido, cos outros homes salvaxes que vivían do outro lado. Conan non pareceu decatarse daquela mirada.

—O barbarismo é o estado natural da humanidade —dixo o home da fronteira, aínda ollando sombrío para o cimmerián—. A civilización é antinatural. É unha circunstancia efémera. E o barbarismo sempre acaba triunfando.

Créditos

Títulos orixinais:
The People of the Black Circle, Shadows in Zamboula, The Pool of the Black One, Beyond the Black River.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Tomás González Ahola
Revisión da edición en papel:
Raquel Vila Amado
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel:
outubro de 2010
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

A versión orixinal en papel deste título recibiu unha axuda da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, Dirección Xeral de Creación e Difusión da Cultura, na convocatoria para o ano 2010, consistente no 71% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa