Biblioteca Conan
Volume 5
A hora do Dragón

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

INTRODUCIÓN

Todos os heroes dos pulp magazines están cortados por un patrón semellante: son fortes, intelixentes, áxiles, guapos... a fin de contas son heroes, que se lles vai pedir? Este tampouco é lugar para contar mentiras, logo non imos negar o feito obvio de que Conan é un heroe prototípico da literatura barata dos anos trinta do século XX. Poderiamos intentar encher unhas poucas páxinas defendendo a orixinalidade de Howard e inventando escusas máis ou menos críbeis sobre os relatos de Conan mais, querido lector, iso está completamente fóra dos nosos obxectivos nesta colección, polo que imos aforrar unha pouca tinta.

Posta xa sobre a mesa esta premisa, preguntaraste cal é o motivo que nos moveu ao inxente traballo de traducir e editar en galego os contos completos sobre este prototípico bárbaro sacado das páxinas de papel barato de Weird Tales e outras revistas da mesma corda. Cal é a mensaxe transcendental que nos pode traer esta escolma de relatos de heroes, aventuras, rapina e sangue? E ben, a resposta é bastante sinxela. A nosa intención non é outra que a de divertir, entreter e, como non, gañarnos vida, a mesma que movía os editores e os escritores dos pulps.

Os contos de Conan non son moralmente exemplares e tampouco politicamente correctos. Este singular bárbaro é iso, un bárbaro e, aínda que posúe un certo código ético (claro está, sempre é o bo), entre as súas andanzas polos reinos hyborianos cóntanse múltiples episodios de pirataría, traizón, conspiración, roubos e unha longa lista de comportamentos moralmente reprobábeis. Houbo que agardar moitos anos para que no xénero fantástico se comezase a desenvolver un tratamento de personaxes máis sofisticado pero, claro está, cando isto aconteceu, os autores xa non tiñan que vivir de vender os seus contos a adolescentes que mercaban as revistas principalmente polas súas portadas eroticamente suxestivas. Logo, para resumir, o que atoparás nestas páxinas e nas dos seguintes catro volumes desta biblioteca completa de relatos de Conan son historias sinxelas, escritas con gran pericia literaria, iso si, pero igualmente escritas cos prexuízos, a moralidade e as ideas doutro tempo e para un público completamente diferente. E o máis importante de todo, son historias coas que o seu autor intentaba levar un prato de comida á súa mesa, non gañar premios literarios.

A figura de Conan é se cadra a máis coñecida entre todos os heroes dos pulps, principalmente polas súas adaptacións á banda deseñada da man de Marvel Comics e máis tarde ao cinema, da man de John Milius, director igual de xenial e incomprendido que Robert E. Howard. O grave problema de ter adquirido unha fama tan notábel reside en que aos poucos, os contos foron perdendo orixinalidade, dando lugar a múltiples mudanzas, invencións e andrómenas asinadas por autores posteriores, até o punto en que moitas veces resulta difícil saber canto do Conan orixinal hai nun volume moderno de banda deseñada, ou mesmo en moitos dos contos que se presentan falsamente como da man de Howard. Para quen non o saiba, o autor de Conan, que foi tamén pai de personaxes como Solomon Kane, o rei Kull de Atlantis, Bran Mak Morn e outros moitos, suicidouse á pronta idade de trinta anos e deixou algunhas anotacións e resumos que quizais chegaría a converter en contos novos, se a vida lle sorrise un pouco máis do que o fixo. Algúns dos máis famosos compiladores e estudosos da súa obra aproveitaron este material para escribir esas historias mais tamén colleron outras xa rematadas e enchéronas de mudanzas, por motivos que aínda hoxe non están claros de todo. Daquela, a calquera que coñeza máis ou menos o universo de Hyboria, chamaralle a atención que «falten» algúns contos nesta colección. Mais non é que aquí «falten», é máis ben que nas outras «sobran», por dicilo dun xeito rápido e pouco elegante. O que presentamos aquí, en resumidas contas, é todo o material orixinal que Howard completou e publicou en vida, organizado segundo a súa cronoloxía interna. Sobre a cuestión da cronoloxía tamén hai debate e ao longo dos anos apareceron un feixe de propostas. Nós decidimos seguir, por ser a menos «contaminada» polos pastiches posteriores, a de Dale Rippke, chamada comunmente The Darkstorm Conan Chronology ou, para os seareiros da banda deseñada, a cronoloxía da serie de Dark Horse.

Entón, para rematar xa esta breve introdución, non queremos que ninguén se alporice ou monte en cólera se ve que nesta serie de volumes aparecen elementos como machismo, racismo, violencia gratuíta ou falta de respecto polas crenzas relixiosas de cada pobo. Tampouco está na nosa man expurgar todo o que poida resultar molesto para a nosa sociedade actual, xa que somos editores e non censores. En definitiva, isto é o universo de Conan, un mundo igual de salvaxe e primitivo que os Estados Unidos de América da época da Gran Depresión.

Tomás González Ahola
Compostela, outubro de 2011

I
OH, DORMENTE, ÉRGUETE!

[ A novela The Hour of the Dragon (a única novela longa de Conan o bárbaro escrita por Robert E. Howard), publicouse seriada nos números de decembro de 1935 a abril de 1936 da revista Weird Tales, e foi a última publicación do autor en vida. Máis tarde, en 1950, Gnome Press publicouna nun volume único baixo o título Conan the Conqueror (‘ Conan o conquistador’ ). ]

Os cirios tremeluciron e as sombras negras danzaron nas paredes, á vez que se movían os tapices que as cubrían. Así e todo, non entrara o refacho de vento máis mínimo na estancia. Os catro homes achábanse en pé arredor da mesa de ébano sobre a que repousaba un sartego verde que brillaba como se estivese feito de xade. Cada un deles portaba un estraño cirio negro na man dereita, que guindaba unha luz azulada e fantasmal. Fóra era noite e o vento bruaba entre as árbores.

No tenso silencio que reinaba na sala, os catro pares de ollos permanecían fixos na caixa verde e alongada cuxos estraños xeroglíficos semellaban estar dotados de vida e movemento baixo aquela luz tétrica. O individuo que se atopaba ao pé do sarcófago trazou no ar co cirio unha serie de signos máxicos. Logo colocou a candea no candelabro de ouro escuro que había ao pé do cadaleito e, á vez que murmuraba un sortilexio imposíbel de entender, introduciu a súa larga man branca na túnica reberetada de armiño. Cando a sacou, na palma ardía unha xema semellante a unha bóla de lume vivo.

Os outros tres, incapaces de disimular o abraio, respiraron fondo e o home moreno e rexo que se achaba á cabeza do sartego murmurou:

―O corazón de Ahriman!

Logo ergueu a outra man para impor silencio.

Ningún dos presentes apartou o seu ollar da caixa. O suxeito da túnica movía a pedra preciosa por riba da momia mentres murmuraba un sortilexio que xa era antigo cando Atlantis se afundira nos océanos. O alustro da xema cegaba os presentes. Nada do que acontecía estaba claro nas súas mentes. Un instante despois, como se unha forza imposíbel de aturar a empurrase, a tapa ricamente labrada do sartego saltou. Os catro homes, presos dunha forte ansiedade, asexaron o interior do cadaleito e viron un corpo acartonado, encolleito e seco, cos membros da cor da ferruxe envolvidos en vendaxes poeirentas.

―Imos devolverlle a vida a este ser? ―preguntou cunha risada sarcástica o home enxoito que se achaba á dereita―. Se semella que se vai desfacer ao máis mínimo contacto. Somos uns pailáns...

―Shhh!

O home alto que portaba a xema na man impuxo silencio cun aceno de autoridade. A suor cubríalle a fronte larga e as meniñas dos seus ollos estaban moi dilatadas. Abaixouse outra volta e, sen tocala coas mans, depositou sobre o peito da momia a ardente xema. Logo recuou e permaneceu coa mirada fixa no corpo inerte, mentres os seus beizos murmuraban unha invocación.

Era como se unha bóla de lume vivo ardese sobre o peito morto e seco. Dos beizos dos catro presentes xurdiu unha exclamación de abraio contido. Perante eles estaba a desenvolverse unha transformación incríbel. A figura reseca do sartego alongábase, alargábase, medraba. As vendaxes estalaron e ficaron reducidas a po. Os membros acarunchados semellaron inchar e estirar. A cor escura da pel ía clareando aos poucos.

―Por Mitra! ―murmurou o home alto e louro que se achaba á esquerda―. Non era un estixio. Cando menos iso é certo.

No exterior ladraba un can, case se laiaba, como se estivese a ter un soño maligno. Despois deixouse de ouvir. No silencio que veu despois ouviuse o renxer da pesada porta, como se alguén a empurrase con forza desde fóra para abrila. O home do cabelo louro volveuse cara a ela coa man na empuñadura da súa espada, mais o seu compañeiro, o do manto con reberetes de armiño, dixo cun seseo:

―Quieto! Non rompas o feitizo. E pola túa vida, non vaias cara á porta!

O home louro encolleu os ombros e virouse de volta cara ao sartego. Cando reparou no interior, ficou abraiado. Na gran caixa de xade xacía un home vivo, alto, vigoroso, de pel branca e barba e cabelos escuros. Estaba espido, inmóbil, cos ollos abertos e inexpresivos como os dun acabado de nacer. Sobre o peito refulxía a gran xoia.

O home do manto de armiño recuou como se se zafase dunha enorme tensión.

―Por Ishtar! ―exclamou―. É Xaltotun... e está vivo! Valerius, Tarascus, Amalric! Védelo? Védelo? E aínda dubidabades de min! Mais conseguino! Esta noite estivemos nas portas do inferno, as criaturas da escuridade reuníronse connosco... si, seguírono até a mesma porta. Mais o importante é que devolvemos á vida o gran meigo.

―E ao facelo condenamos para sempre as nosas almas ―murmurou Tarascus, o home moreno e baixo.

―Que maior condena que a propia vida? ―dixo Valerius, mentres ría con aspereza―. Todos estamos condenados desde que nacemos. Ademais, quen non vendería a súa alma miserenta por un trono?

―Olla, Orastes, non hai sinal ningún de intelixencia nos seus ollos ―dixo o home alto.

―Estivo morto durante moito tempo ―retrucou Orastes―. É como quen acorda dun longo soño. Semella que ten a mente baleira. Pero estaba morto e non durmido. Trouxemos o seu espírito desde as simas do esquecemento e da noite. Agardade, vou falar con el.

Abaixouse sobre o sartego, chantou a mirada nos ollos grandes e escuros do home que xacía no interior e dixo amodo:

―Esperta, Xaltotun!

Os beizos do xacente movéronse dun xeito case imperceptíbel.

―Xaltotun... ―repetiu en voz baixa.

―Si, ti es Xaltotun! ―dixo Orastes, como un hipnotizador que tenta suxestionar a súa vítima―. Ti es Xaltotun de Python, do reino de Aqueron.

Unha luz feble brillou nos ollos escuros.

―Eu era Xaltotun ―murmurou―. Agora estou morto.

―Non, xa non estás morto. Volves vivir! ―contestou Orastes.

―Son Xaltotun e estou morto ―continuou o murmurio sobrenatural―. Deixei de existir na miña morada de Khemi, en Estixia. Alí finei.

―E os sacerdotes que te envelenaron momificaron despois o teu corpo para conservar, mediante as súas artes negras, todos os teus órganos. Mais agora volves á vida! O Corazón de Ahriman devolveute á existencia, atraeu a túa alma desde os abismos do espazo e da eternidade.

―O Corazón de Ahriman! ―murmurou o home, como se comezase a lembrar con claridade―. Os bárbaros quitáronmo!

―Xa lembra ―dixo Orastes―. Veña, sacádeo do sartego.

Os outros obedeceron con acenos de desgusto, como se lles dese noxo tocar o home ao que eles mesmos devolveran a vida. E non semellaron acougar moito máis cando notaron baixo os seus dedos a carne firme e musculosa, vibrante de sangue e de vida. Mais á fin colocárono sobre a mesa e Orastes cubriuno cunha estraña túnica de veludo negro adornada con estrelas de ouro e lúas crecentes. Logo púxolle unha fita dourada na fronte para suxeitar a cabeleira negra, que caía sobre os ombros. O renacido non falou, nin sequera cando, con moito coidado, o sentaron nunha cadeira de brazos, que semellaba un brillante trono co seu gran respaldo de ébano, brazos de prata e patas que representaban as gadoupas douradas dunha besta. Xaltotun permanecía inmóbil, mais aos poucos a vida volvía aos seus ollos escuros que se facían máis profundos e luminosos. Aqueles ollos parecían fachos enmeigados que chegaban aboiando amodo a través das tebras da noite.

Orastes mirou de esguello para os seus compañeiros, que estaban pendentes, cunha fascinación mórbida, do seu estraño hóspede. Aqueles homes, de nervios tranquilos, estaban a resistir unha proba que, talvez, volvese tolos a seres máis febles. Orastes sabía que non estaba a conspirar xunto a covardes pusilánimes, senón que aqueles eran homes de valor tan comprobado como a súa ambición ilimitada e a súa falta de escrúpulos. Volveu a atención á figura que se achaba sentada na cadeira de brazos de ébano e que, á fin, falou.

―Agora lembro todo ―dixo o resucitado cunha voz forte e chea de matices nunha lingua nemediana estrañamente arcaica―. Son Xaltotun e fun sumo sacerdote de Set en Python, no reino de Aqueron. O Corazón de Ahriman... soñei que o achaba de novo. Onde está?

Orastes colocouno na man do sacerdote, que contivo a respiración mentres enxergaba aquela xoia terríbel e misteriosa que guindaba reflexos de lume sobre a pel pálida do resucitado.

―Roubáronmo hai xa moito tempo ―dixo―. É o corazón vermello da noite, o que salva ou condena. Veu desde moi lonxe, hai moito tempo. Mentres o tiven comigo, ninguén ousou enfrontarse a min. Pero roubáronmo, Aqueron caeu e tiven que fuxir á escura Estixia. Si, lembro moitas cousas, pero tamén son moitas as que esquecín. Estiven nunha terra afastada, alén dos océanos e das augas neboentas. Dicídeme, en que ano estamos?

―Está a acabar o ano do León ―contestoulle Orastes―, tres mil anos despois da caída de Aqueron.

―Tres mil anos! ―murmurou Xaltotun―. Canto tempo! E vós, quen sodes?

―Eu son Orastes, noutra época sacerdote de Mitra. Este é Amalric, barón de Tor, de Nemedia. O alto é Valerius, lexítimo herdeiro do trono de Aquilonia.

―Por que me devolvestes á vida? Que queredes de min? ―preguntou Xaltotun.

Estaba completamente esperto e a súa mirada viva reflectía a actividade dun cerebro lúcido. Non había dúbida nin indicio de incerteza no seu xeito de actuar. Ía directamente ao miolo das cousas, como o que coñece que non hai efecto sen causa. Orastes faloulle coa mesma franqueza e dixo:

―Esta noite abrimos as portas do inferno para liberar a túa alma e devolvela ao teu corpo, e fixémolo porque necesitamos a túa axuda. Queremos o trono de Nemedia para Tarascus, e para Valerius a coroa de Aquilonia. Coas túas artes de nigromancia podes axudarnos.

Os outros comprobaron daquela que a mente de Xaltotun estaba ateigada de recunchos inesperados.

―Ti mesmo tes que ser moi hábil nestas artes, Orastes ―dixo Xaltotun―, posto que fuches quen de devolverme á vida. Pero pregúntome como é posíbel que un sacerdote de Mitra coñeza o Corazón de Ahriman e os sortilexios de Skelos.

―Deixei de ser sacerdote de Mitra ―contestou Orastes―. Expulsáronme da Orde por mor da miña inclinación cara á maxia negra. De non ser por Amalric queimaríanme vivo por bruxo.

»Desde aquela tiven a liberdade necesaria para continuar cos meus estudos. Viaxei por Zamora, por Vendhya, por Estixia e polas terras encantadas de Khitai. Lin os libros encadernados con tapas de ferro que hai en Skelos e falei con criaturas descoñecidas, habitantes dos pozos profundos e das mestas selvas. Descubrín o teu sartego na misteriosa cripta que hai debaixo do xigantesco templo negro de Set, en Estixia, e aprendín as artes para devolverlle a vida ao teu corpo seco. Grazas a uns vellos manuscritos souben todo relacionado co Corazón de Ahriman. Logo, durante un ano, estiven a buscar o seu agocho, e á fin dei con el.

―Daquela por que molestarse en devolverme a vida? ―preguntou Xaltotun mentres fixaba a súa penetrante mirada no antigo sacerdote de Mitra―. Por que non empregaches o Corazón para aumentar o teu propio poder?

―Porque non hai ser humano no mundo que coñeza ben os segredos do corazón de Ahriman ―dixo Orastes―. Nin sequera nas lendas se contaron as artes que poden ceibar os poderes ilimitados desa xema. Eu só sabía que podía devolverche a vida, mais descoñezo as súas verdadeiras posibilidades. Unha vez resucitado é cando podemos utilizar a túa sabedoría, porque só ti coñeces a fondo os ocultos poderes desa xema.

Xaltotun moveu a cabeza cun aceno de dúbida e ficou esculcando a pedra brillante.

―Os meus poderes nigrománticos son maiores que a suma dos que posúe toda a humanidade xunta ―dixo―. E así e todo non teño un poder absoluto sobre a xoia. Eu non a empreguei no pasado, só a gardaba celosamente para que ninguén a usase na miña contra. Roubáronma e caeu en mans dun bruxo dos bárbaros que derrotou a miña poderosa feitizaría. Daquela a xema desapareceu e eu caín prisioneiro dos sacerdotes estixios, antes de que puidese saber onde estaba oculta.

―Estaba escondida nunha cripta, debaixo do templo de Mitra, en Tarantia ―informouno Orastes―. Sóubeno logo de grandes dificultades, cando xa localizara os teus restos no templo subterráneo de Set, en Estixia.

»Uns ladróns zamorianos, protexidos por certos sortilexios que aprendín de fontes que prefiro non revelar, roubaron o teu sartego, transportárono nunha caravana de camelos, logo en galera e á fin a caixa chegou até esta cidade nun carro de bois.

»Aqueles mesmos ladróns, os que sobreviviron despois da perigosa aventura, roubaron o Corazón de Ahriman da súa cripta sombriza do templo de Mitra. A habilidade dos homes e o poder dos meus feitizos apenas foron dabondo e a empresa estivo a piques de fracasar. Un dos ladróns viviu o suficiente como para facerme chegar a xema. Antes de morrer contoume, cheo de espanto, o que vira naquela cripta maldita. Os ladróns de Zamora saben cumprir os seus tratos. Aínda contando coa forza dos meus esconxuros, só eses homes poderían roubar o Corazón do tétrico lugar en que se achaba agochado desde a caída de Aqueron, hai xa uns tres mil anos.

Xaltotun levantou a súa orgullosa cabeza e deixou vagar a mirada cara ao lonxe como se rememorase acontecementos que tiveran lugar moitos milenios atrás. Logo dixo:

―Tres mil anos! Por Set, dicídeme como é o mundo agora, como están repartidos os imperios!

―Os bárbaros que destruíron Aqueron fundaron máis tarde novos reinos ―explicou Orastes―. Onde antes se achaba Aqueron érguense agora os reinos de Aquilonia, Nemedia e Argos. Outros reinos máis antigos, os de Ophir, Corinthia e Koth occidental, que estiveran sometidos á realeza de Aqueron, recuperaron a súa independencia logo da caída do Imperio.

―E que aconteceu co pobo aqueroniano? ―preguntou Xaltotun―. Cando fuxín a Estixia, Python estaba en ruínas e as grandes cidades aqueronianas, que noutros tempos ollaban orgullosas desde as súas altas torres douradas, foran arrasadas polos bárbaros e estaban bañadas en sangue.

―Nas montañas aínda quedan pequenas tribos que din descender do pobo de Aqueron ―dixo Orastes―. Aos outros esmagounos a marea que desataron os meus antepasados bárbaros e aniquiláronos. Os bárbaros sufriran moito baixo o xugo dos reis aqueronianos.

O sacerdote resucitado falou mentres un sorriso brutal e terríbel se debuxaba nos seus beizos:

―Así foi. Moitos bárbaros, homes e mulleres, morreron nos altares entre berros. Cando os reis regresaban das súas incursións ao oeste, traían como botín longas ringleiras deles como escravos. Eu vin na gran praza de Python as súas cabezas amoreadas en pirámides estarrecedoras.

―Por iso ―dixo Orastes― cando chegou o día da vinganza, non houbo repouso para a espada. Así desapareceu Aqueron e a altiva Python ficou nun recordo esvaído de tempos remotos. Outros reinos máis novos erguéronse daquela sobre as ruínas do antigo reino destruído. Devolvémoste á vida para que nos axudes a dominalos. Eses reinos non teñen o esplendor do antigo reino de Aqueron, pero son ricos, poderosos, dignos de que se loite por eles. Olla!

Orastes sacou un mapa e despregouno ante o estraño. Xaltotun mirouno e moveu a cabeza, abraiado.

―Mesmo os propios contornos da terra mudaron ―dixo―. É como se estivese a ver algo moi coñecido pero distorsionado pola bruma dun soño.

―Aquí está Belverus, a capital de Nemedia, onde nos achamos agora ―explicou Orastes, mentres sinalaba no mapa―. Estas son as fronteiras da terra de Nemedia. Ophir e Corinthia áchanse ao sueste, ao leste Brythunia e ao oeste Aquilonia.

―É o mapa dun mundo que non coñezo ―dixo Xaltotun.

Orastes percibiu o alustro de odio que escintilou nos escuros ollos do pythoniano.

―É un mapa que podes axudarnos a cambiar ―contestou Orastes―. Primeiro queremos instalar a Tarascus no trono de Nemedia, pero sen loita e sen que caia a máis mínima sospeita sobre el, pois non desexamos ver estas terras divididas por unha guerra civil, pois necesitamos reservar todas as nosas enerxías para a conquista de Aquilonia.

»Se o rei Nimed e os seus fillos morresen de xeito natural, por unha praga por exemplo, Tarascus sería coroado como o herdeiro lexítimo, pacificamente e sen oposición.

Xaltotun asentiu coa cabeza e Orastes proseguiu a súa explicación.

―O paso seguinte é máis difícil ―dixo―. Non podemos colocar a Valerius no trono de Aquilonia sen desencadear unha guerra, e ese reino é un inimigo terríbel. Os seus habitantes son duros e belicosos, están curtidos na guerra polos seus continuos enfrontamentos cos pictos, os zingareses e os cimmeriáns. Durante cincocentos anos, os aquilonianos e os nemedianos estiveron en loita permanente e sempre a mellor parte foi para os aquilonianos.

»O seu actual rei é o guerreiro máis famoso de todo Occidente e así e todo é un estranxeiro, un mercenario que se fixo coa coroa pola forza durante unha guerra interna, e que esganou o rei Numedides coas súas propias mans cando se achaba no trono. Ese aventureiro chámase Conan, e non hai ninguén que poida enfrontárselle en combate.

»Valerius é o herdeiro lexítimo do trono. Marchou ao exilio cando o expulsou o seu parente real, Numedides, e estivo lonxe da súa terra durante moitos anos, mais polas súas veas corre o sangue da antiga dinastía. Moitos nobres desexarían ver a Conan desposuído da coroa porque non ten liñaxe real e nin sequera é de ascendencia nobre. Mais o pobo gárdalle lealdade, do mesmo xeito que os baróns das provincias periféricas. Se as súas tropas caesen, se Conan morrese, coido que non resultaría difícil coroar a Valerius, porque Conan, que é un aventureiro solitario, non forma parte de dinastía ningunha e nin sequera ten herdeiros lexítimos.

―Gustaríame ver ese rei ―murmurou Xaltotun mentres miraba ao espello que formaba un dos paneis da parede.

Aquel estraño espello non devolvía reflexo ningún, mais pola súa expresión, Xaltotun deu a entender que comprendía o que agardaban del. Orastes asentiu cun aceno de orgullo, como un bo artesán que recibe as gabanzas do seu mestre.

―Tentarei ensinarcho ―contestou Orastes e, logo de sentar ante o espello, mirou con intensidade a lámina prateada onde comezou a tomar forma unha imaxe esluída.

Os presentes sabían á perfección que o que estaban a ver non era outra cousa que a imaxe reflectida do pensamento de Orastes. A silueta tremeu un chisco e á fin se debuxou con claridade. Daquela puido verse un home alto, de ombros poderosos e torso amplo, pescozo rexo e membros musculosos. Estaba vestido de seda e veludo, cos leóns reais de Aquilonia bordados en ouro sobre o rico xibón. A coroa do reino brillaba sobre a súa melena escura recortada na fronte. A enorme espada que levaba pendurada do costado parecía nel máis natural que a vestimenta de rei. Tiña ollos azuis e ardentes. O rostro escuro, case de expresión sinistra por mor das pequenas cicatrices que o cubrían, era, alén de calquera dúbida, o dun guerreiro. O seu traxe de veludo non podía ocultar o aspecto felino dos seus membros fibrosos.

―Este home non é un hyboriano! ―dixo Xaltotun con estrañeza.

―Non, é cimmerián, un deses bárbaros das tribos que habitan os montes sombrizos do norte.

―Hai moito tempo loitei contra os seus antepasados ―engadiu Xaltotun―. Nin sequera os reis de Aqueron puideron chegar a dominalos.

―E aínda son o terror das nacións do sur ―dixo Orastes―. El é un verdadeiro fillo daquela xente salvaxe que demostrou ser invencíbel na batalla.

Xaltotun non contestou. Seguiu sentado, contemplando a xema resplandecente que brillaba na súa man. A imaxe do espello desvaneceuse e fóra o can volveu ouvear dun xeito longo e estarrecedor.

II
O VENTO ESCURO SOPRA

O Ano do Dragón trouxera a guerra, a praga e a inquietude. A peste negra espallábase polas rúas de Belverus e batía igualmente ao mercador na súa tenda, ao servo no campo e ao nobre no seu palacio. De nada valían as artes dos médicos fronte a aquela epidemia virulenta. Entre a poboación aterrecida medraba a convicción de que a peste fora enviada como castigo polos pecados de orgullo e luxuria. A enfermidade era rápida e mortal como a picada dunha víbora. O corpo da vítima tornaba vermello, logo negro e despois duns minutos o enfermo agonizaba e o fedor da súa propia podremia envolvíao antes de morrer. Un vento cálido sopraba sen descanso desde o sur. As colleitas murchaban nos campos e o gando esborrallábase sobre os prados secos.

O pobo erguía pregarias a Mitra mentres comezaba a murmurar contra o rei. Espallábase o rumor de que o soberano se entregaba en segredo a noxentas prácticas de feitizaría durante a noite nos recintos máis recónditos do palacio. E foi daquela cando a morte arrasou o palacio real dun xeito sinistro. Nunha soa noite morreron o rei e mais os seus tres fillos, e o son dos tambores que comunicaban a desgraciada nova apagou o lúgubre tintinar das campaíñas que anunciaban o paso das carretas cargadas cos cadáveres corrompidos dos apestados.

Esa noite, pouco antes do abrente, o vento ardente que soprara durante as últimas semanas parou misteriosamente. Do norte chegaron refachos tempestuosos e, máis tarde, entre fortes lóstregos e tronos, caeu unha chuvia torrencial.

Cando amañeceu todo mudara.

Os prados secos estaban agora cubertos de herba mesta. As colleitas murchas recuperaran a súa viveza e á fin a peste negra desaparecera.

A xente aseguraba que os deuses estaban satisfeitos porque o malvado rei e todos os seus descendentes morreran. Cando o seu irmán máis novo, Tarascus, foi coroado no gran salón do trono do palacio, o pobo aclamou feliz o novo gobernante, que contaba co favor das propias deidades.

Un entusiasmo frenético fixo presa entre o xentío e a euforia desatada facía presaxiar unha nova expedición de conquista. O certo é que ninguén se sorprendeu cando o rei Tarascus crebou a tregua estabelecida polo defunto monarca cos seus veciños do oeste e reuniu un exército para invadir Aquilonia. Os emisarios proclamaron aos catro ventos a decisión do rei e a empresa tornou nunha auténtica cruzada. Tarascus apoiaba a causa de Valerius como «lexítimo herdeiro do trono» e presentábase a si mesmo, non como un inimigo de Aquilonia, senón como o liberador que había salvar o pobo da tiranía dun estranxeiro que usurpara a coroa.

E así, os preparativos para a guerra proseguiron con toda celeridade e entusiasmo.

Chegou o día. O rei e mais os seus aliados emprenderon a marcha cara ao oeste, á fronte dun exército de cincuenta mil homes, formado por cabaleiros de armaduras brillantes, infantes armados con picas e albardas e arqueiros con xibóns de coiro. Cruzaron a fronteira, tomaron un castelo e saquearon e queimaron tres aldeas da montaña. Logo, no val do río Valkia, tres leguas ao oeste da fronteira, avistaron as hostes de Conan, o rei de Aquilonia. Eran corenta e cinco mil efectivos, entre cabaleiros, arqueiros e albardeiros, o máis selecto dos guerreiros de Aquilonia. Non estaban aínda os cabaleiros de Poitain, dirixidos por Prospero, que debían atravesar todo o reino desde as marcas do suroeste, para chegar ao lugar da batalla. Tarascus iniciara as hostilidades sen previo aviso e a invasión producírase moi pouco despois de chegar ao trono, sen que houbese polo medio ningunha declaración de guerra.

Ambos os dous exércitos enfrontáronse nun val largo rodeado por montes escarpados. Polo centro do val, un río pouco fondo cobregueaba entre xuncos e silveiras. As dúas formacións encamiñáronse cara ao río e detivéronse en cadansúa beira. Os últimos raios do sol brillaron sobre o dragón escarlata que lucía sobre a bandeira dourada de Nemedia. O vento do anoitecer facía ondear o pendón sobre a tenda do rei Tarascus, no máis alto dun outeiro próximo ás rochas do leste. A sombra das montañas do oeste caía como un espeso manto escuro sobre as tendas do exército de Aquilonia, envolvendo o negro estandarte, co león dourado, que ondeaba sobre o pavillón do rei Conan.

Toda a noite arderon as fogueiras no fondo do val e o vento apagaba o paso xordo das sentinelas que percorrían os límites dos campamentos.

⁂

Non amencera aínda cando o rei Conan, deitado sobre un leito recuberto de peles, acordou desacougado. Ergueuse dun chouto e comezou a berrar con forza coa espada na man. Pallantides, o seu comandante, cando ouviu aqueles berros correu cara a el e viu o rei ergueito, coa man na empuñadura da arma e co rostro terribelmente pálido e perlado dunha suor fría.

―Maxestade! ―dixo Pallantides―. Acontece algo?

―Que está a pasar no campamento? ―preguntou Conan―. Están as sentinelas nos seus postos?

―Cincocentos xinetes patrullan as beiras do río. Os nemedianos afirmaron que non atacarían durante a noite. Agardan ao abrente, igual ca nós.

―Por Crom! Espertei coa sensación de que unha maldición caía sobre min esta noite.

O cimmerián levantou os ollos cara á gran lámpada dourada que proxectaba un suave resplandor sobre as cortinas de veludo e as alfombras que cubrían a tenda. Os dous homes estaban sós, alí non durmía nin un só paxe nin un só escravo. Só o facía o rei sobre o chan cuberto de alfombras. Os ollos de Conan brillaban como non o fixeran ante os máis grandes perigos e tremíanlle as mans. Pallantides mirouno, inquieto. Daquela Conan púxose en tensión, como se acabase de ouvir algo.

―Non ouves? ―dixo o rei entre dentes―. Son pasos furtivos!

―Sete cabaleiros vixían a túa tenda, Maxestade ―contestou Pallantides―. Ninguén podería achegarse aquí sen que o deteñan.

―Non é fóra. Os pasos parecen vir de dentro da tenda.

Pallantides botou unha rápida ollada receosa arredor. O xeneral negou coa cabeza e dixo:

―Aquí non hai ninguén, meu señor. Lembra que dormes rodeado dos teus homes.

―Vin a morte abaterse sobre un rei rodeado de miles de soldados. Hai algo solto por aquí que non podemos ver...

―Quizais fose un pesadelo, Maxestade ―dixo Pallantides, turbado.

―Si, tiven un soño infernal. Volvía percorrer os duros camiños que tiven que andar até chegar a ser rei.

Logo Conan permaneceu en silencio e Pallantides mirouno sen dicir ren. Para o xeneral, do mesmo xeito que para o resto dos seus súbditos, o rei era un verdadeiro enigma. Pallantides só sabía que o soberano levara unha vida axitada con grandes subidas e baixadas, até que un golpe de sorte o levara até o trono de Aquilonia.

―Vin outra vez o campo de batalla no que nacín ―dixo o cimmerián, que agora estaba sentado e apoiaba o queixelo no puño―. Logo vinme cun taparrabos de pel de pantera cazando feras na selva. Máis tarde como mercenario, logo como xefe dos kozakos que habitan nas ribeiras do río Zaporoska, como corsario arrasando as costas de Kush, como pirata das illas Baracha e como xefe dos montañeses de Himelia. Todo iso foi a miña vida e todo o soñei. Cada un dos meus roles nas distintas épocas da miña vida desfilaron como unha procesión sen fin e ouvín os ecos dos meus pasos levantar con forza o po dos camiños.

»No soño movíanse estrañas figuras veladas, sombras fantasmais e unha voz afastada que se mofaba de min. Ao final vinme deitado sobre as peles da miña tenda. Unha sombra abaixábase sobre min e eu non podía moverme. Logo, a capa que cubría ese ser botouse para atrás e daquela vin unha caveira que ollaba para min, riseira. Espertei xusto nese instante.

―Foi un mal soño, Maxestade ―dixo Pallantides cun arreguizo―. Tan só iso, señor.

Conan moveu a cabeza nun aceno de dúbida, máis que de negación. Descendía dun pobo bárbaro e as supersticións do seu legado ancestral abrollaban desde o máis fondo da súa memoria.

―Tiven pesadelos moitas veces ―dixo― e case sempre carecían de sentido. Mais, por Crom!, este soño foi distinto! Querería que esta batalla comezase axiña e querería gañala, porque tiven premonicións escuras desde que o rei Nimed morreu vítima da peste negra. Por que pararía a praga xusto cando el deixou de existir?

―A xente di que era un pecador...

―A xente é parva ―espetou Conan―. Se a peste atacase a todos os pecadores, por Crom, non quedaría ninguén para contalo. Por que as deidades que segundo os sacerdotes son xustas, haberían matar tantos campesiños, mercadores e nobres antes de acabar co rei, se a peste ía contra el? É que as deidades apuntan ás cegas como un arqueiro na néboa? Por Mitra, se eu non apuntase con máis puntaría Aquilonia tería un novo rei hai boa.

»Non, eu creo que a peste negra non é unha praga normal; está agochada nas tumbas de Estixia e só aparece por arte do esconxuro dos feiticeiros. Eu era soldado do exército do príncipe Almuric cando invadimos Estixia. Dos trinta mil que compuñan as súas hostes, quince mil morreron baixo as frechas estixias. Todos os demais foron vítimas da peste negra, que caeu sobre nós como o vento do sur. Eu fun o único que sobreviviu.

―Mais en Nemedia só morreron cincocentas persoas ―dixo Pallantides.

―Quen chamou pola peste soubo como facela desaparecer cando lle viña ben. Estou convencido de que foi algo premeditado e endiañado. Alguén trouxo esa enfermidade terríbel e logo fíxoa desaparecer en canto concluíu a súa tarefa. Tarascus senta agora no trono e o pobo lóuvao por aplacar a ira das deidades. Por Crom, detrás de toda esta historia non pode haber outra cousa que unha mente negra e sutil. Que se sabe sobre ese estranxeiro que segundo contan é o conselleiro de Tarascus?

―Disque procede de Estixia ―contestou Pallantides― e que usa un veo.

―Un estranxeiro de Estixia! Eu diría un estranxeiro do inferno ―rosmou Conan―. Eh! Que foi iso?

―As trompetas nemedianas! E escoita tamén, meu señor, como responden as nosas... Comeza o día, os capitáns preparan o exército para a batalla. Que Mitra os axude, porque moitos non verán o solpor.

―Chama polos meus escudeiros! ―dixo o cimmerián póndose en pé dun chouto mentres sacaba a súa vestimenta nocturna de veludo.

Semellara esquecer as súas premonicións sombrizas ante a inminente perspectiva da loita.

―Supervisa o labor dos capitáns, Pallantides. Que todo estea a punto. Hei estar contigo en canto vista a armadura.

Que Conan desexase durmir só e sen escolta na súa tenda resultaba inexplicábel para os seus vasalos. Pallantides saíu axiña do pavillón facendo resoar a armadura que xa puxera antes do abrente, logo de escasas horas de sono. O campamento comezaba a bulir de actividade e os soldados movíanse ás présas baixo a luz pálida da mañá, entre as ringleiras de tendas.

⁂

Pallantides dirixiuse a unha tenda máis pequena na que durmían os escudeiros reais que xa estaban a prepararse, alertados polas trompetas. Mentres Pallantides lles dicía que apurasen, escoitou un forte berro e o ruído dun violento golpe no interior do pavillón real. Acto seguido percibiu o son que fai un corpo ao caer. O corazón pareceu paralizarse no seu peito. Logo escoitou unha risa xorda e sinistra.

Pallantides correu cara á tenda do rei. Cando entrou non puido reprimir unha exclamación: Conan achábase deitado sobre as alfombras, no chan. Preto del víase a grande espada e un poste esnaquizado do pavillón indicaba o lugar no que o rei golpeara coa súa arma. Pallantides desenvaiñou a súa e rexistrou toda a tenda. Non había ninguén e nada semellara mudar, agás o poste esnaquizado.

―Maxestade! ―dixo Pallantides mentres se axeonllaba á beira do xigante caído.

Conan tiña os ollos abertos e estaba completamente consciente. Os seus beizos contraéronse, mais ningún son saíu deles, semellaba incapaz de moverse.

Fóra ouvíronse voces e Pallantides incorporouse rapidamente, encamiñándose cara á porta do pavillón. Alí estaban os escudeiros reais e tamén os cabaleiros que vixiaban a tenda.

―Ouvimos ruídos estraños dentro do pavillón ―dixo un dos cabaleiros―. Atópase ben o rei?

Pallantides atravesouno coa mirada e preguntou:

―Vistes alguén entrar ou saír esta noite da tenda do rei?

―Ninguén alén de ti, meu xeneral ―contestou o cabaleiro.

Pallantides soubo que dicía a verdade.

―O rei... caeu e escorregoulle a espada ―dixo Pallantides―. Podes volver ao teu posto.

Mentres o nobre regresaba ao seu posto de garda, o xeneral fíxolles un discreto aceno aos cinco escudeiros reais para que entrasen con el no pavillón e logo fechou coidadosamente a entrada coa cortina. Os cinco escudeiros ficaron demudados ao ver o seu rei estomballado sobre a alfombra. Un aceno de Pallantides contivo a tempo as súas exclamacións.

O xeneral inclinouse outra volta sobre Conan, que tentaba falar. As veas das súas tempas e os músculos do pescozo incháronselle co esforzo. Á fin ergueu a cabeza do chan un bocado e balbuciu unhas palabras apenas intelixíbeis.

―A cousa... a cousa que estaba na esquina da tenda!

Pallantides mirou ao seu redor, desconfiado, e só viu os rostros pálidos dos escudeiros e as sombras aveludadas que proxectaban as candeas. Non foi quen de ver máis nada.

―Aquí non hai ninguén, maxestade ―dixo o xeneral.

―Estaba aí, nese recuncho ―murmurou o rei axitando a súa melena de león e movendo a cabeza de lado a lado nun esforzo por erguerse―. Era un home, ou cando menos iso semellaba. Estaba envolvido en vendaxes, como unha momia, e levaba un manto poeirento e unha carrapucha. O único que puiden ver foron os seus ollos cando estaba aí, acazapado na penumbra. Ao comezo crin que se trataba só dunha sombra, até que reparei nos seus ollos que semellaban dúas xemas negras.

»Boteime sobre el coa espada disposta, mais non sei como, fallei o golpe e rompín o poste do pavillón. Daquela, cando perdín o equilibrio, agarroume o pulso e sentín que os seus dedos me queimaban como un ferro quente. Entón as forzas abandonáronme e caín ao chan. Logo comprobei que marchara, mais eu seguía aí, deitado no chan e... maldición! Non podo moverme, estou paralizado!

Pallantides levantou un brazo do xigantesco rei e sentiu un calafrío. No pulso de Conan víanse as marcas azuis duns dedos longos e delgados. Que man puidera apertar tan forte como para deixar un sinal semellante no seu poderoso pulso? Pallantides lembrou daquela a risa muda que escoitara cando corría cara á tenda e unha suor fría abrollou da súa fronte. Estaba seguro de que non era Conan quen rira.

―Isto é obra do diaño! ―dixo un dos escudeiros―. A xente murmura que os seres da escuridade combaten no bando de Tarascus!

―Silencio! ―ordenou secamente Pallantides.

Fóra o abrente xa tinxía o ceo. Unha lixeira brisa descendía das montañas veciñas e carrexaba con ela o eco de mil trompetas. Ao ouvir aquel estrondo, o corpo do rei estremeceuse compulsivamente. Outra vez incháronselle as veas das tempas cando loitou por romper as ataduras invisíbeis que o subxugaban.

―Colocádeme a armadura e logo atádeme á sela do cabalo ―dixo Conan―. Vou dirixir o ataque, custe o que custe.

Pallantides negou coa cabeza, mais daquela un escudeiro falou:

―Meu señor, se os soldados se decatan de que o rei está incapacitado, estamos perdidos. Só el nos pode conducir á vitoria!

―Axudádeme a levantalo do chan ―dixo o xeneral―. Que repouse no leito de peles.

Os demais obedeceron e trasladaron o xigante inmóbil até o leito para logo cubrilo cun manto de seda. Pallantides volveuse cara aos cinco cabaleiros e esculcou os seus rostros demudados antes de falar. Á fin dixo:

―Hai que gardar o segredo máis absoluto sobre o que aconteceu nesta tenda. O reino de Aquilonia depende diso. Un de vós que vaia buscar o oficial Valannus, o capitán dos lanceiros poitaneses.

O último escudeiro que falara saudou e saíu axiña da tenda. Pallantides seguiu esculcando o rei mentres, fóra, o sol conquistaba o horizonte, os tambores resoaban e medraba o balbordo da multitude armada. Pouco despois o escudeiro regresou co oficial que Pallantides mandara chamar. Era un home alto e rexo, de constitución semellante á do rei. Igual ca el, tiña o cabelo escuro, mais os seus ollos eran de cor gris e o seu rostro en nada lembraba ao de Conan.

―O rei está afectado por unha enfermidade estraña ―dixo Pallantides―. Sobre ti, capitán, vai recaer unha grande honra. Hoxe vestirás a súa armadura, montarás o seu cabalo e encabezarás as tropas. Ninguén debe sospeitar que non é o rei quen cabalga á fronte das súas hostes.

―É unha honra pola cal moitos darían a vida con gusto ―dixo o capitán, emocionado―. Queira Mitra que o meu ataque non desmereza o valor da súa Maxestade!

Mentres o rei, estomballado no leito, reflectía nos seus ollos a amarga ira e a humillación que o consumían, os escudeiros colocáronlle a Valannus a armadura de Conan, coas placas negras e o helmo rematado por unha crista de penas escuras. Logo puxéronlle o xibón co león real bordado no peito e cinguíronlle o cinto cunha fibela de ouro que sostiña a espada de folla ancha e empuñadura enxoiada. Fóra da tenda, as trompetas volveron resoar, as armas cantaron cos seus renxidos metálicos e un intenso ruxido ergueuse do outro lado do río a medida que os distintos escuadróns de cabalaría ocupaban posicións.

Valannus, armado como Conan, dobrou o xeonllo e inclinou a cabeza empenada ante a figura do monarca que xacía sobre as peles.

―Señor, meu rei ―dixo―. Queira Mitra que non deshonre as armas que levo nesta grande ocasión.

―Tráeme a cabeza de Tarascus e fareite nobre! ―contestou Conan.

O rei, angustiado polo seu estado, esquecera os seus modais civilizados. Rinchábanlle os dentes e os seus ollos brillaban coa sede de sangue dos bárbaros habitantes de Cimmeria.

III
O TREMOR NO DESFILADEIRO

As hostes aquilonianas estaban preparadas. Formaban longas ringleiras fechadas de lanceiros e cabaleiros ataviados con armadura relucentes, cando un home xigantesco, cuberto por unha armadura negra e brillante, saíu do pavillón real para dirixirse ao seu corcel negro. Axudado por catro dos seus escudeiros, montou o seu cabalo, á vez que das hostes xurdiu un ruxido que fixo estremecer os montes veciños. Todos os soldados, os cabaleiros con armaduras, os albardeiros con cotas de malla e sinxelos bacinetes e os lanceiros de xibóns de coiro que portaban grandes arcos na man esquerda, brandiron as armas e aclamaron o seu rei guerreiro.

As tropas do outro lado do val xa estaban en movemento, os cabalos trotaban pola suave pendente, en dirección ao río. As súas armas relucían entre a brétema liviá do amencer que semellaba enredarse nas patas dos animais.

Os aquilonianos encamiñáronse sen présa ao encontro dos nemedianos. Os cascos dos cabalos facían tremer o chan. As bandeiras ondeaban baixo a airexa matinal e as lanzas semellaban un bosque de arbustos espidos.

Dez cabaleiros de confianza, xente curtida e veterana que sabía manter a boca fechada, quedaron vixiando o pavillón real, onde un escudeiro miraba cara ao exterior a través da regaña da cortina que cumpría a función de porta. Ninguén sabía, fóra deste reducido grupo, que non era Conan quen cabalgaba sobre o enorme corcel á cabeza das tropas de Aquilonia.

O exército estaba disposto segundo a formación habitual: no centro, o continxente máis forte, con toda a cabalaría pesada formada polos cabaleiros coas súas armaduras pesadas; nos extremos, os corpos de cabalaría lixeira, apoiados por alabardeiros e arqueiros. Estes últimos eran bosonianos rexos das marcas occidentais, de estatura mediana, protexidos con xibóns de coiro e bacinetes de ferro.

O exército nemediano presentaba unha formación semellante e as dúas hostes avanzaron cara ao río cos flancos lixeiramente adiantados respecto ao centro. No centro da tropa aquiloniana, a gran bandeira negra do león ondeaba sobre a impoñente silueta revestida de aceiro escuro que cabalgaba sobre o negro corcel.

Na tenda, deitado sobre as peles, Conan gruñía impaciente e non deixaba de maldicir con estraños xuramentos pagáns.

―Os dous exércitos móvense á vez ―dixo o escudeiro, que observaba desde a físgoa da porta―. Ouza, señor, como tocan as trompetas. O sol, no alto, verte lume sobre os helmos e as coirazas, e as augas do río tórnanse de cor carmesí. Cando o día termine estarán tinguidas de vermello!

»O inimigo alcanza xa a beira oposta. Agora as nosas frechas voan entre as hostes como nubes afiadas que ocultan o sol. Ben feito, arqueiros! Os bosonianos levan a mellor parte! Ouza, meu señor, como berran cheos de entusiasmo!

Apenas chegaba aos ouvidos do rei, por riba do estrondo das trompetas e dos aceiros ao bateren entre si, o fero berro dos bosonianos, cando todos a unha, tensaban os seus arcos e disparaban os dardos.

―Os seus arqueiros fan por atraer a atención dos nosos mentres os seus cabaleiros cruzan o río ―seguiu a dicir o escudeiro―. As ribeiras non son demasiado escarpadas e os xinetes crúzanas mentres as monturas levantan nubes de auga. Agora as dúas formacións de cabalaría enfróntanse. Por Mitra que as lanzas semellan estar a buscar cada unha das fendas das armaduras! Cabalos e xinetes esborrallan, loitan e golpean mesmo na auga. O río semella ter unha escasa profundidade e as súas augas non son rápidas, mais algúns homes morren ao afundir polo peso das armaduras ou baixo os cascos dos cabalos. Os nosos cabaleiros de Aquilonia avanzan entre as ringleiras do inimigo e semella que levan vantaxe. A auga chega até o ventre dos cabalos e o ruído das espadas é enxordecedor.

Malia que continuaba inmobilizado sobre o leito, Conan sentía que o seu sangue corría alborotado polas veas e exclamou:

―Por Crom!

―Os flancos están a fecharse ―dixo o escudeiro―. Os infantes armados con picas e espadas loitan corpo a corpo entre a corrente, e detrás deles os arqueiros continúan a disparar os seus dardos mortais.

»Por Mitra, os besteiros nemedianos nada teñen que facer fronte aos nosos arqueiros bosonianos que afinan a puntaría para cravar as súas frechas no corazón das filas inimigas! O centro inimigo non avanza un só paso e os seus flancos seguen cedendo aos poucos.

―Por Crom, Ymir e Mitra! Oxalá quixesen os deuses que eu puidese chegar até o campo de batalla, aínda que morrese ao dar o primeiro tallo!

⁂

A batalla prolongouse ao longo do caloroso día. O val semellaba vibrar cos ataques e contraataques, o fragor dos escudos fendidos e o renxer das lanzas crebadas. Porén, as hostes de Aquilonia mantivéronse firmes. Só nunha ocasión se viron obrigadas a recuar para abandonar a ribeira, mais un contraataque encabezado polo xinete do poderoso corcel negro fíxolles recuperar o terreo perdido. Resistiron na marxe oposta como se estivesen nun baluarte e á fin o escudeiro lle deu a Conan a nova de que os nemedianos recuaban e abandonaban as marxes do río.

―Os seus flancos están desorganizados ―dixo o escudeiro―, os seus cabaleiros non resisten o empuxe dos nosos! Que é isto? O teu estandarte avanza rapidamente, señor! Por Mitra, Valannus ataca con ímpeto seguido dun grupo reducido de homes!

―Parvo ―berrou Conan―, iso pode ser unha estrataxema! Debeu manter a súa posición!

―Os nosos cabaleiros seguen avanzando baixo unha chuvia de frechas. Non vacilan. Están a ascender pola pendente da outra beira. Pallantides lanzou os seus flancos a través do río para apoiar a Valannus e os seus xinetes. Non pode facer outra cousa. O estandarte do león intérnase entre as filas inimigas. Os cabaleiros de Nemedia tentan resistir mais están desconcertados. Retroceden! O seu flanco esquerdo foxe e os nosos lanceiros, á carreira, aniquílanos. Vexo a Valannus, que cabalga e descarga golpes como un louco. Os nosos homes xa non fan caso de Pallantides. Seguen a Valannus crendo que el é o rei.

»Valannus reuniu cinco mil xinetes e anova a súa ofensiva! O corpo principal dos nemedianos é un verdadeiro caos! O seu flanco protexeuse entre as rochas, pero alí hai unha engroba estreita, como unha enorme greta na parede que se abre detrás das filas nemedianas. Por Mitra, Valannus viu a súa oportunidade e está a aproveitala! Turra contra o flanco e conduce os seus xinetes cara ao desfiladeiro. Separáronse do núcleo da batalla, ábrense camiño a través dunha fila de lanceiros e cargan cara ao desfiladeiro!

―É unha emboscada! ―berrou Conan tentando erguerse.

―Non, non! ―dixo, feliz, o escudeiro―. Todas as tropas nemedianas están á vista. Parece que esqueceron o desfiladeiro. Talvez non agardaban verse empurrados cara a atrás. Que torpe foi Tarascus ao cometer un erro como ese! Vexo as lanzas e os pendóns máis aló da boca do desfiladeiro, máis aló das liñas nemedianas. Van atacar desde a retagarda para esmagalas. Pero... Por Mitra! Que é iso?

De lonxe, por riba do fragor da batalla, ouviuse un profundo ruxido que se facía cada vez máis intenso.

―As rochas estremécense! ―berrou o escudeiro―. Deuses! Que acontece? As rochas esborralláronse, treme a terra, os noiros derrúbanse no estreito desfiladeiro, os cabalos caen esmagados cos seus xinetes!

Mentres o escudeiro falaba, un ruxido espantoso xurdía da terra, como se se estremecese violentamente. Por riba do balbordo das armas escoitábanse berros dun pavor indescritíbel.

―As rochas caeron! ―berrou o escudeiro, que tornara pálido―. As rochas caeron á engroba e esmagaron parte das nosas tropas. A bandeira do león treme entre as pedras que caen. Desapareceu! Os nemedianos lanzan berros de triunfo! O alude aniquilou máis de cinco mil dos nosos cabaleiros máis valentes!

Até os ouvidos de Conan chegou un rumor que foi subindo até tornarse violento e frenético.

―O rei morreu! O rei morreu! ―ouvíase gritar―. Fuxamos! Fuxamos! O rei morreu!

―Cans, covardes! ―exclamou Conan―. Ah, Crom, se eu puidese erguerme, se puidese arrastrarme aínda que só fose até o río coa espada entre os dentes! Dime, raparigo, foxen definitivamente eses condenados?

―Si, meu señor ―dixo saloucando o escudeiro―. Recúan cara ao río, estarrecidos. Pallantides trata de impedir a fuxida, mais... cae e os cabalos pasan por riba del e esmágano. Todos, cabaleiros, arqueiros e albardeiros, corren cara ao río mesturados nunha riada de confusión. Os nemedianos séguenos de preto e abátenos como o segador que corta as espigas de trigo.

―Mais... cando menos resistirán cando estean nesta beira do río ―dixo o rei, que conseguira incorporarse sobre un cóbado cun inmenso esforzo.

―Non! Non poden facelo! Están perdidos, totalmente desorganizados. Ai, deuses, por que tiven que vivir para ver isto!

O escudeiro, lembrando as súas obrigas, deulles ordes ás sentinelas que continuaban a vixiar, impasíbeis, o pavillón.

―Conseguide rapidamente un cabalo e axudádeme a subir o rei nel! Non debemos ficar aquí máis tempo!

Pero antes de que puidesen levar a cabo a súa tarefa, a desbandada de tropas estaba sobre eles. Cabaleiros, arqueiros e infantes fuxían entre as tendas, caían tropezando entre as cordas e as provisións. Entre os fuxitivos cabalgaban os nemedianos atacando a esquerda e dereita. Rotas as cordas, os pavillóns esborrallábanse. O lume iniciouse nun cento de sitios ao mesmo tempo e algúns nemedianos saqueaban o campamento. As sentinelas que vixiaban a tenda de Conan morreron nos seus postos ao repeler a arremetida dos inimigos. Os seus corpos caídos eran pisados polos cabalos.

O escudeiro fechara a tempo a entrada da tenda e, na confusión da batalla, os inimigos non se decataron de que naquel pavillón había un ocupante. Os que fuxían e os seus perseguidores pasaron por diante enchendo o val cos seus berros atronadores. Daquela o escudeiro viu un grupo de cabaleiros que se achegaban até o pavillón real, sabedores á perfección de a quen pertencía.

―Chega o rei de Nemedia con catro acompañantes e mais un escudeiro ―díxolle o mozo a Conan―. Veñen pedir a vosa rendición, meu señor.

―Que se renda o demo! ―contestou Conan, rinchando os dentes.

O rei de Aquilonia conseguira sentar sobre o seu leito. Logo, cun esforzo supremo, ergueuse, cambaleando como un borracho. O escudeiro apurouse a axudalo, mais Conan apartouno.

―Dáme ese arco! ―dixo o cimmerián, sinalando unha das armas que penduraba dun poste da tenda.

―Pero, Maxestade, a batalla xa se perdeu! O inimigo respectará o sangue real do soberano derrotado!

―Eu non teño sangue real. Son un bárbaro, fillo dun ferreiro.

Conan colocou unha frecha no arco e avanzou, vacilante, cara á porta do pavillón. Tan aterrecedor era o seu aspecto, cun fino calzón de coiro e unha camisa sen mangas que deixaban ao descuberto a potencia inhumana dos seus músculos e o peito, que o escudeiro retrocedeu, asustado máis pola presenza do seu rei que pola ameaza de todas as hostes nemedianas.

Con paso cambaleante, Conan apartou dun golpe a cortina que daba acceso ao pavillón e saíu ao exterior, para ficar baixo o lintel da entrada. O rei de Nemedia e mais os seus acompañantes baixaran dos cabalos e detivéronse abraiados ao contemplar a estraña e poderosa figura que se enfrontaba a eles.

―Aquí estou, chacais! ―ruxiu o cimmerián―. Son o rei! Morrede, cans!

Levantou repentinamente o arco e soltou a corda. A frecha cravouse no peito do cabaleiro que estaba máis preto de Tarascus.

―Maldita sexa a miña man insegura! ―dixo Conan―. Vide e collédeme se sodes quen!

O cimmerián retrocedeu amodo e, logo de apoiarse contra un poste da tenda, alzou a súa enorme espada coas dúas mans.

―Por Mitra! É o rei! ―dixo Tarascus estupefacto. Pero riu ás gargalladas ao comprender o engano e engadiu―: O outro era alguén que ocupaba o seu lugar, coa súa armadura posta! Soldados, cortádelle a cabeza!

Tres soldados, xinetes co emblema da garda real nemediana, lanzáronse cara a Conan e un deles abateu o escudeiro cunha maza de combate. Os outros dous non tiveron tanta sorte. Ao primeiro, que se achegou levantando a espada, Conan respondeulle cun violento tallo que lle cernou un brazo logo de seccionarlle a cota de malla. O escudeiro caeu para atrás, o seu compañeiro tropezou con el e, antes de que puidese recuperarse, a grande espada xa terminara o seu traballo.

Conan, que avanzara uns pasos, volveu recuar e recostouse contra o poste. Os grandes músculos das súas pernas tremían, o seu peito movíase con espasmos e a suor enchoupaba o seu rostro e o seu pescozo. Mais os seus ollos chameaban cheos de enerxía salvaxe.

―Por que quedas tan lonxe, can de Belverus? Eu non podo ir até aí. Ven e loita!

Tarascus dubidou, mirou para os demais homes da súa escolta e para o seu escudeiro, un individuo de ar melancólico ataviado con cota de malla, e deu un paso adiante. Era un home máis baixo e con menos forza que o xigantesco Conan, mais levaba unha armadura completa e era coñecido en todas as nacións de Occidente por tratarse dun home hábil coa espada. Así e todo, o escudeiro colleuno por un brazo e díxolle cautelosamente:

―Non, Maxestade, non xogues así coa túa vida. Ordenareilles aos arqueiros que derruben ese bárbaro como se abate unha fera salvaxe.

Ningún dos presentes reparara no carromato que se achegaba ao lugar onde se atopaban, até que estivo xusto ao seu lado, mais Conan, que si o viu ao mirar por riba dos homes que tiña enfronte, sentiu un calafrío. Había algo estraño na aparición repentina daquela carruaxe tirada por cabalos negros, mais foi por riba de todo o seu ocupante quen atraeu a atención do cimmerián.

Era un home alto e dunha forma física magnífica. Vestía unha longa túnica de seda, sen adorno nin bordado ningún, e na cabeza levaba un toucado shemita que lle ocultaba o rostro, aínda que podía apreciarse o brillo magnético da súa mirada. As mans que levaban as rendas eran brancas pero fortes.

Conan observou o estranxeiro e no mesmo instante os seus instintos primitivos alertárono. Daquela figura velada emanaba unha aura ameazadora, tan perceptíbel como o ondular das herbas altas ao paso dunha víbora.

―Saúde, Xaltotun! ―dixo Tarascus―. Velaquí o rei de Aquilonia, que non morreu no alude, como criamos ao comezo.

―Xa o sabía ―dixo o outro, sen molestarse en dicir como se decatara―. E ben, que pensas facer con el?

―Direilles aos arqueiros que o maten ―dixo o nemediano―. Mentres estea vivo, será un perigo para nós.

―Mesmo un can pode ser útil ás veces ―explicou Xaltotun―. Collédeo vivo!

Conan riu ás gargalladas e contestou:

―Vinde e tentádeo! Se non fose porque as miñas pernas me traizoan faríavos cachizas. Mais non habedes conseguir collerme con vida, malditos!

―Temo que di a verdade ―dixo Tarascus―. Ese home é un bárbaro, tan fero e irracional como un tigre ferido. Vou chamar polos arqueiros.

―Olla para o que vou facer e vai aprendendo ―dixo Xaltotun.

O sacerdote de Set introduciu unha man baixo a súa túnica; cando a sacou, nela brillaba unha esfera escintilante. De súpeto guindouna contra Conan e o cimmerián, cun aceno de desdén, quixo golpeala co plano da espada para desviala, mais no momento en que o cristal e o aceiro chocaron, produciuse unha explosión, xurdiu unha labarada branca e cegadora e Conan caeu sen sentido no chan.

―Morreu? ―preguntou Tarascus, que semellaba convencido de que así fora.

―Non, só perdeu o coñecemento; hase recuperar dentro dalgún tempo. Dilles aos teus homes que o aten forte de pés e mans e que o suban á miña carruaxe.

Tarascus deu unha orde e os homes da escolta colocaron o pesado corpo do cimmerián sobre o vehículo, laiándose polo peso da carga. Xaltotun cubriu o corpo cun manto de veludo para ocultalo así das miradas dos demais. Logo volveu tomar as rendas.

―Encamíñome a Belberus ―dixo―. Podes dicirlle a Amalric que estarei con el se precisa de min. Mais con Conan fóra de xogo e o seu exército esnaquizado, unhas poucas lanzas serán dabondo para consolidar a nosa vitoria. Prospero non pode traer máis de dez mil homes ao campo de batalla e sen dúbida hase retirar a Tarantia cando se decate dos resultados da batalla. Non lle digas nada a Amalric nin a Valerius; é mellor que crean que Conan morreu no alude.

Daquela o sacerdote mirou fixamente para o soldado da garda, que non puido evitar que un calafrío de medo lle paralizase o corpo ante unha mirada tan penetrante.

―Que levas na cintura? ―preguntou Xaltotun.

―Ben... é o meu cinto, señor ―balbuciu o asustado garda.

―Mentes! ―afirmou Xaltotun cunha gargallada―. É unha serpe velenosa! Que parvo es... mira que levar unha víbora na cintura!

Cos ollos fóra das concas polo arrepío, o soldado mirou para abaixo e, onde debía estar a fibela, descubriu, arrepiado, a cabeza dunha serpe. Viu os ollos malignos do ofidio e os seus cabeiros zumegando veleno, ouviu un seseo e sentiu o frío contacto do réptil no seu corpo.

O soldado berrou espantado e, ao tentar quitar o animal de enriba, sentiu que os cabeiros se lle chantaban na man. Ergueuse un momento e logo caeu esborrallado no chan. Tarascus mirouno cun xesto inexpresivo. O soldado só levaba un cinto e unha fibela, que lle cinguían a roupa á cintura; a punta da fibela estaba cravada na palma da man do home. Daquela Xaltotun fixou a súa hipnótica mirada no escudeiro de Tarascus, que palideceu intensamente e comezou a tremer. Pero o rei intercedeu ao seu favor e dixo:

―Non , podemos confiar nel.

O feiticeiro mexeu as rendas e fíxolles dar volta aos cabalos.

―Procura que ninguén saiba o que ocorreu aquí ―díxolle Xaltotun a Tarascus―. Se me precisas, dille a Altaro, o servente de Orastes, que me mande chamar, tal e como acordamos. Eu estarei no teu palacio de Belverus.

Tarascus levantou a man para saudar, mais en canto o bruxo se afastou, a súa expresión amosou a súa contrariedade.

―Por que lle perdoou a vida ao cimmerián? ―preguntou o escudeiro asustado.

―Iso é precisamente o que eu me estaba a preguntar ―contestou Tarascus.

O sol poñente lambeu as rochas cunha labarada de cor escarlata, mentres a carruaxe se perdía entre as sombras azuladas que avanzaban desde o leste. O fragor xordo da batalla íase apagando de lonxe.

IV
DESDE QUE INFERNO TE ARRASTRACHES?

Conan nunca lembraría nada daquela longa viaxe na carruaxe de Xaltotun. Estaba como morto, mentres as rodas de bronce resoaban ao bater contra as pedras nos carreiros das montañas ou ao esmagar a herba dos vales. Máis tarde, cando deixaron as terras altas, rodaron máis amodo, atravesando os camiños que serpeaban a través das fértiles pradarías que se estendían aos pés das murallas de Belverus.

Pouco antes do amencer, Conan sentiu un feble alustro de vida. O cimmerián ouviu un rumor de voces e o chío duns poderosos gonzos. Logo, a través dun rachón na capa que o cubría, puido ver, á luz dos fachos, a porta dunha muralla, o rostro barbudo dos soldados e o resplandor dos cascos e das lanzas.

―Como terminou a batalla, meu señor? ―preguntou unha voz ansiosa, en lingua nemediana.

―Moi ben ―respondeu―. O rei de Aquilonia morreu e o seu exército foi aniquilado.

Os berros de xúbilo quedaron rapidamente afogados polo ruído das rodas sobre o lastrado. Saltaron faíscas das pedras cando Xaltotun acirrou os cabalos para atravesar a arcada, mais Conan puido ouvir unha das sentinelas dicir:

―Chegaron a Belverus desde máis aló da fronteira cabalgando desde o solpor até o abrente! E os cabalos apenas suaron! Por Mitra, coido que...!

A última parte da frase perdeuse afogada polo ruído dos cascos dos animais e das rodas do carromato.

Aínda que non significaban nada para el, aquelas palabras ficaron gravadas na mente de Conan. O cimmerián era como un autómata que ve e ouve..., mais incapaz de comprender nada. As imaxes e os sons desfilaban ante el sen sentido ningún. Logo caeu outra volta nun profundo letargo e só se decatou de que a carruaxe se detiña nun patio de paredes altas. Máis tarde moitas mans levantárono e trasladárono por un longo corredor e logo por unha escaleira chea de reviravoltas. Murmurios, pasos furtivos e sons mesturados deixábanse ouvir ao seu redor, afastados.

Así e todo, nun momento dado, acordou de socato e notou que estaba en plena posesión das súas facultades. Lembraba perfectamente todos os detalles da batalla e mesmo tiña unha remota idea do lugar en que se achaba.

Estaba deitado sobre un leito forrado de veludo, coa mesma vestimenta que o día anterior, mais cargado con inmensas cadeas, demasiado pesadas mesmo para a súa forza titánica.

A estancia estaba amoblada cunha magnificencia sombriza. Das paredes penduraban tapices negros e o chan estaba cuberto por pesadas alfombras de cor vermella escura. Non había sinal de portas ou xanelas, e unha lámpada, dourada e cuns labrados estraños, caía do teito e esparexía a súa luz por todo o lugar.

Baixo aquela luz, a figura vestida co fina roupa de seda que estaba sentada nunha cadeira de brazos de prata semellante a un trono, parecía irreal e fantástica. As faccións do home podían distinguirse con claridade, malia que a iluminación escasa lle daba un aspecto fantasmal. Era como se un estraño halo lle rodease a cabeza, realzándoa de xeito que parecía o único elemento palpábel que había naquel salón espectral.

Era un rostro espléndido, de beleza clásica e coas faccións firmemente modeladas. Mais había algo de inquietante na súa calma serena: un indicio de algo superior ao coñecemento humano, unha seguridade tan profunda que non semellaba deste mundo. Mentres observaba aquel home, Conan descubriu en si mesmo unha estraña sensación de familiaridade. Nunca o vira até a data e, así e todo, resultáballe coñecido, como se aquela faciana lle lembrase outra persoa. Era como se os personaxes dalgún pesadelo se encarnasen nun home concreto.

―Quen es? ―preguntou Conan con agresividade, mentres loitaba por incorporarse malia as cadeas que o inmobilizaban.

―Chámanme Xaltotun ―contestou o home con voz forte e ben timbrada.

―Onde estou? ―preguntou o cimmerián.

―Estás nun cuarto do palacio do rei Tarascus, en Belverus.

Conan non deu mostras de sorpresa. Belverus, a capital de Nemedia, era tamén a cidade máis importante daquela terra fronteiriza.

―E onde está Tarascus?

―Co seu exército.

―Está ben ―dixo Conan con dureza―, se queres matarme por que non o fas dunha vez?

―Non te salvei dos arqueiros do rei para matarte aquí ―contestou Xaltotun.

―Que raio me fixeches? ―preguntou o cimmerián.

―Deixeite sen sentido. Non poderías entender como o fixen, mais se che prace chámao maxia negra.

Conan chegara a unha conclusión e estaba a cavilar arredor dela.

―Creo comprender por que me perdoaches a vida. Amalric desexa conservarme para que poida conter a Valerius no caso de que se converta no rei de Aquilonia. É evidente que o barón de Tor está detrás deste asunto, coa fin de pór a Valerius no meu trono. E creo coñecer a Amalric dabondo como para decatarme de que quere facer de Valerius un monicreque, como o é Tarascus neste momento.

―Amalric non sabe nada da túa captura ―dixo Xaltotun―, como tampouco o sabe Valerius. Ambos os dous cren que morriches en Valkia.

Conan entornou os ollos mentres fitaba o seu interlocutor.

―Sospeitaba que alguén moi astuto estaba detrás de todo isto, mais cría que se trataba de Amalric. Seica el, igual que Tarascus e Valerius, é só un boneco que danza ao son que ti lle tocas? Quen es ti?

―Iso non importa. Aínda que cho dixese, non me crerías. E se eu volvese colocarte no trono de Aquilonia?

A mirada de Conan brillou como a dun lobo famento.

―Cal é o teu prezo? ―preguntou.

―Que me obedezan.

―Vai ao inferno, ti e mais a túa proposición! ―contestou o cimmerián cheo de furia―. Eu non son un fantoche. Gañei a coroa coa miña espada e lémbroche que o reino aínda non foi conquistado. Unha batalla non decide unha guerra. Está alén do teu poder a compra ou a venda do trono de Aquilonia.

―Estás a loitar contra algo máis que espadas ―dixo Xaltotun―. Foi unha espada a que te inmobilizou na túa tenda antes da batalla? Non. Foi un fillo das tebras, un espírito do espazo cósmico, cuxos dedos enchoupados co frío dos abismos siderais xearon o sangue das túas veas e a medula dos teus ósos; un frío tan intenso que queimou a túa carne como se fose un ferro acabado de sacar da forxa!

»Foi unha casualidade ―proseguiu Xaltotun―, que o home que vestía a túa armadura conducise os seus xinetes cara ao estreito desfiladeiro e que logo se esborrallasen as rochas sobre eles?

Conan, calado, volveu observalo, mentres un calafrío percorría o seu corpo. Estaba afeito a enfrontarse con bruxos e feiticeiros e, por outra banda, calquera podía decatarse de que aquel personaxe non era un home normal. Así e todo, o cimmerián advertiu que nese personaxe había algo inexplicábel que o situaba á marxe dos demais. Emanaba unha estraña aura de tempo e espazo, unha sensación de tremenda e sinistra antigüidade. Porén, o seu espírito teimudo negouse a deixarse dominar.

―A carga cara ao desfiladeiro foi algo que calquera comandante faría ―dixo o cimmerián―. E o derrubamento das rochas ben puido tratarse dunha casualidade.

―Mais non foi así. En primeiro lugar, ti sospeitarías que se trataba dunha emboscada e nunca te internarías por aquela valgada. Tampouco cruzarías o río até estar seguro de como se ía desenvolvendo a batalla. A suxestión hipnótica non che afectaría, aínda no medio da tolemia da batalla, até o punto de levarte até a boca da trampa, como fixo ese pobre estúpido que puxeches no teu lugar.

―Daquela, se todo respondía a un plan preconcibido ―dixo escepticamente o cimmerián―, por que o «fillo das tebras» non me deu morte no meu pavillón?

―Porque quería terte vivo. Non é preciso ser moi espelido para adiviñar que Pallantides enviaría outro home coa túa armadura. Eu desexaba que estiveses vivo e ileso, así poderías entrar nos plans que teño trazados. Ti tes unha forza vital que vale moito máis que a ambición ou a astucia dos meus aliados. Es un mal inimigo, mais poderías ser un excelente vasalo.

Ante aquelas palabras Conan cuspiu no chan, cheo de xenreira. Ignorando o comportamento do cimmerián, Xaltotun colleu unha bóla de cristal que había nunha mesa próxima e colocouna ante el. Non estaba apoiada en ningures, porén, a esfera aboiaba no ar, inmóbil e firme como se se atopase sobre un pedestal de ferro. Conan rosmou ante aquela demostración de feitizaría mais, así e todo, sentiuse impresionado.

―Gustaríache saber o que acontece en Aquilonia? ―preguntou o feiticeiro.

Aínda que Conan non contestou, a rixidez súbita das súas faccións delataba o seu interese.

Xaltotun observou as veladas profundidades da esfera e dixo:

―Agora é a noite do día seguinte á batalla de Valkia. Onte á noite, o continxente principal do exército nemediano acampou en Valkia, mentres escuadróns de xinetes atacaban os aquilonianos que fuxían. Ao amencer, o exército levantou o campamento e avanzou cara ao oeste a través das montañas. Prospero, cos seus dez mil poitaneses, estaba a bastantes leguas de distancia do campo de batalla cando, nas primeiras horas do amencer, atopou os sobreviventes que fuxían. Marchara durante toda a noite coa esperanza de alcanzar o lugar do combate antes de que este se iniciase. Incapaz de reunir os restos do desorganizado exército, regresou a Tarantia.

»Agora cabalga sen descanso e, logo de cambiar as súas monturas esgotadas por outros cabalos que atopa no camiño, achégase a Tarantia.

»Vexo os seus cabaleiros exhaustos con armadura gris e pendóns poeirentos que avanzan a través da chaira. Tamén vexo as rúas de Tarantia. Chegou a nova da derrota e a morte do rei Conan e a cidade é un bulebule, o pobo está louco e aterrecido. Óuvense berros que se laian pola morte do rei e non hai ninguén que os defenda dos nemedianos. Xigantescas sombras érguense sobre Aquilonia desde o leste e o ceo aparece cuberto de negro por bandadas de voitres.

Conan maldiciu.

―Non son máis que palabras ―contestou―. O máis parvo dos esmoleiros pode profetizar outro tanto. Se me dis que ves todo iso no cristal dunha esfera, non es máis que un falabarato. Prospero saberá defender Tarantia e os baróns uniranse a el na defensa. O conde Trocero de Poitain goberna o reino na miña ausencia e fará que os cans nemedianos fuxan ladrando co rabo entre as pernas. Que son cincuenta mil nemedianos? Aquilonia acabará con eles. Non volverán nunca xamais a Belverus. En Valkia non foi vencida Aquilonia, senón unicamente Conan, o seu rei.

―Aquilonia está perdida ―dixo Xaltotun, impasíbel―. A espada, a lanza e o facho hana conquistar. Mais se isto falla entrarán en acción outros poderes xurdidos das profundidades do tempo. Do mesmo xeito que en Valkia se esborrallaron os noiros, así se esborrallarán as cidades amuralladas e os ríos desbordarán do seu curso para alagar provincias enteiras, se fose preciso.

»Mais é mellor que prevalezan o aceiro e as cordas dos arcos sen que interveñan as artes. Demasiados feitizos poden pór en movemento forzas que fagan tremer os alicerces do propio universo.

―De que inferno saíches, condenado? ―dixo Conan mirando fixamente a Xaltotun, arrepiado ao percibir no bruxo algo incribelmente ancestral e maligno.

Xaltotun levantou a vista como se escoitase murmurios procedentes do máis aló. Semellara esquecer o seu prisioneiro. Logo abaneou a cabeza un bocado, con impaciencia, e observou impasíbel a Conan.

―Xa che dixen que non me crerías. Abonda! Xa cansei de falar contigo. Resulta máis doado destruír unha cidade amurallada que tratar de convencer un bárbaro sen cerebro coma ti.

―Se tivese as mans libres podes estar seguro de que axiña faría de ti un cadáver sen cerebro.

―Non o dubido... sempre que eu fose tan parvo como para che dar esa oportunidade.

Xaltotun bateu as mans para chamar polos escravos. Mudara de actitude. Agora había impaciencia no seu ton de voz e tamén preocupación. Conan sabía que a mudanza nada tiña que ver con el.

―Pensa no que che dixen ―dixo Xaltotun―. Terás moito tempo para iso, bárbaro. Ademais, aínda non decidín o que vou facer contigo, todo depende das circunstancias. Mais has ter ben claro que se me decido a incluírte nos meus plans, será mellor que te sometas á miña vontade sen resistencia.

Conan maldiciu o seu interlocutor. Daquela alzáronse os panos que cubrían unha porta e apareceron catro xigantescos escravos de pel escura que vestían unicamente un taparrabos de seda sostido por un cinto do que penduraba unha chave.

Xaltotun sinalou brevemente a Conan e logo volveuse, desentendéndose por completo do asunto. Colleu logo unha caixiña de xade verde tallado e extraeu dela unha manchea de po negro, esparexeuno sobre un braseiro pousado sobre un trípode de ouro e ao momento a esfera de cristal, que Xaltotun semellara esquecer, caeu subitamente ao chan, como se a desposuísen do seu apoio invisíbel.

Para aquel momento os escravos levantaran a Conan, que non podía camiñar por mor das grosas cadeas, e sacárano do salón. Ao volver a vista atrás, antes de que se fechase a maciza porta de madeira, Conan puido ver a Xaltotun sentado nunha especie de trono cos brazos cruzados e observando unha tenue nube de fume que ascendía curvándose desde o braseiro. Conan sentiu que se lle puñan os pelos de punta. En Estixia, aquel antigo e perverso reino que existía moi lonxe, cara ao sur, o cimmerián coñecera aquel po escuro. Era o pole do loto negro, que producía soños monstruosos e podía provocar a morte. E o bárbaro sabía que só os malignos feiticeiros do Anel Negro, o máis alto chanzo da maxia, buscaban voluntariamente os pesadelos aterrecedores dese loto, para reavivar os seus poderes nigrománticos.

O Anel Negro era unha farsa ou, como moito, unha fábula para a meirande parte da xente de Occidente. Mais Conan coñecía a súa estarrecedora realidade e vira os seus devotos practicar feitizarías noxentas baixo as escuras bóvedas de Estixia e de Sabatea.

Mirou para a estraña porta reforzada con ferrollos de ouro e sentiu un arreguizo ao pensar no que se puidese agochar tras dela.

O palacio do rei Tarascus era un lugar sombrizo onde parecía evitarse a luz natural. Daquela Conan non podía dicir se nese momento era de día ou de noite. O espírito das sombras dominaba o edificio, un espírito que, sen dúbida ningunha, estaba encarnado naquel estranxeiro, en Xaltotun.

Os escravos levaron a Conan por un corredor cheo de reviravoltas e apenas iluminado. Logo descenderon por unhas escaleiras de pedra en espiral que semellaban non ter fin. O facho que levaba un dos escravos proxectaba sombras espectrais sobre as paredes. Era como se catro escuros demos estivesen a baixar ao inferno co corpo dun condenado.

Chegaron ao final da escaleira e avanzaron por un corredor no que se abrían unhas portas en forma de arco, con escaleiras polas que se ascendía a un nivel superior. Ao final do corredor había unha parede con numerosas portas enreixadas abertas a intervalos regulares.

Logo de detérense fronte a unha daquelas portas, un dos escravos colleu a chave que penduraba do seu cinto e abriu a fechadura. Entraron nun pequeno alxube con fortes paredes de pedra, ao fondo do cal había outra porta enreixada. Conan non sabía o que podería haber alén daquela porta, mais estaba certo de que non era outro corredor. A luz do facho escoábase entre os barrotes e permitía entrever un gran recinto no que resoaba o eco.

Nunha esquina do alxube, á beira da porta pola que entraran, xacía unha gran morea de cadeas enferruxadas entre cuxos elos destacaba a tétrica brancura dun esqueleto. Conan mirouno con atención e decatouse de que a meirande parte dos ósos estaban estalados e rotos. O cranio, caído no chan, estaba esmagado, como se recibise un golpe salvaxe e terríbel.

O esqueleto esborrallouse cando un dos escravos o empurrou co pé, amoreando os restos nun recuncho. Logo asegurou as cadeas de Conan aos grillóns, mentres os seus compañeiros comprobaban que a porta do fondo estaba debidamente fechada.

Os tres miraron a Conan con xesto enigmático. O resplandor do facho reflectíase na súa pel, firme e escura e só pasados uns segundos, o que tiña a chave da entrada, dixo:

―Este é agora o teu palacio, can branco real! Ninguén máis que o noso amo e nós coñecemos o lugar no que te atopas. Todo o palacio dorme e nós saberemos gardar o segredo. Poida que nunca máis saias de aquí e que neste lugar vivas e morras. Toma, a ver se vos facedes amigos...!

Ao pronunciar as últimas palabras, o escravo deulle unha patada ao esnaquizado cranio, que rebotou sobre as laxas de granito producindo un son lúgubre.

Conan non se dignou a contestar aquela brincadeira macabra e o escravo, irritado ante aquel silencio altivo, murmurou unha maldición, agachouse e cuspiu na cara do rei cativo. Foi unha idea moi pouco afortunada: Conan estaba sentado no chan coas cadeas suxeitándolle o talle, os nocellos e os pulsos, e suxeito por elas á argola da parede. Non podía moverse nin separarse da parede máis dun paso. Porén, as cadeas dos pulsos eran máis longas e, antes de que o escravo se apartase, o cimmerián bateulle na cabeza cunha volta da cadea. O home caeu como un boi no matadoiro.

Os outros dous escravos ficaron atordados ollando para o seu compañeiro, mais non se atreveron a contraatacar nin foron tan insensatos como para situarse ao alcance das cadeas, que Conan aínda brandía enrabechado. Murmuraron unhas palabras imposíbeis de entender na súa lingua gutural, levantaron o seu compañeiro e levárono como se fose unha peza de caza. Empregaron a chave da vítima para fechar a porta, mais non a sacaron da cadea dourada que a unía ao cinto. Logo afastáronse co facho polo corredor e, mentres se perdían, a escuridade foi apoderándose das celas, como se se tratase dun ser animado.

V
O MORADOR DOS POZOS

Conan permanecía inmóbil. Aturaba o peso das cadeas e o desesperado da súa situación co estoicismo propio da xente bárbara da que descendía. Estaba quieto porque, ao menor movemento, as cadeas resoaban na quietude dos alxubes. Conan sabía, por un instinto transmitido a través de xeracións, que non convén delatar a posición cando se está indefenso.

Sabía que na escuridade non axexaba ningún perigo. E aínda que Xaltotun lle asegurara que non lle ía facer dano ningún e Conan estaba seguro de que tiña interese en conservalo vivo, cando menos de momento, os costumes ancestrais eran máis poderosos que a razón. De cativo estaba afeito a quedar quieto e calado cando as preas roldaban nas proximidades.

Nin sequera a súa aguda vista podía atravesar a intensa escuridade. Así e todo, logo dun tempo, reparou nun resplandor feble que lle permitiu ver, aínda que vagamente, unha das portas enreixadas e a morea de ósos que había xunto á outra. Ao comezo estrañoulle o resplandor, mais logo comprendeu que se achaba moi por baixo da superficie, nos alxubes do palacio e que probabelmente existiría un pozo que comunicase co nivel do chan. Por aí chegaría o que, con toda seguridade, era o resplandor feble do luar. Pensou que así podería levar a conta dos días que permanecese preso. Talvez o sol tamén proxectase a súa luz polo pozo, se é que non o fechaban polo día. Tamén pensou que podía tratarse dun agudo método de tortura para que o prisioneiro sufrise o lento paso do tempo.

A súa mirada pousouse novamente nos ósos que brillaban no outro extremo da cela. Volveu fixarse en que estaban como estalados e cando a súa vista acabou por afacerse á escuridade descubriu que estaban partidos ao longo, como se os crebasen así para lles zugar a medula. Que criatura inhumana podía rachar os ósos dese xeito? Aqueles restos debían de ser os refugallos dalgún horrendo festín de caníbales ou talvez fosen obra dalgún desgraciado que se volvera tolo a causa da fame. Conan pensou entón que talvez co tempo alguén podería atopar os seus ósos daquel xeito, suxeitos a unhas cadeas balorecidas. Ao sentirse como un lobo collido nunha trampa, o cimmerián loitou contra o seu propio pánico irracional.

Nalgún lugar cara ao oeste, as hostes nemedianas abríanse paso a sangue e lume até o corazón do reino do que el era soberano. O pequeno exército de poitaneses non podería resistir. Prospero podería ser quen de defender Tarantia durante semanas ou quizais meses, mais ao final, se ninguén o auxiliaba, tería que renderse ante a superioridade numérica do inimigo. Era probábel que os baróns se unisen a Prospero contra os invasores, mais en todo caso el, Conan, estaba fóra de xogo, deitado nun alxube escuro, mentres outros conducían as súas tropas e loitaban polo seu reino. O rei, cheo de furia, apertou os dentes até facelos rinchar.

Uns pasos furtivos resoaron alén da porta da cela e Conan ergueuse. Forzou a vista e puido apreciar unha figura esborranchada que se inclinaba alén das reixas da porta. Ouviuse un ruído metálico, como se fixesen virar unha chave na fechadura e decontado a figura desapareceu. Conan pensou que sería algunha sentinela que comprobaba se fecharan ben a porta, mais logo dun instante escoitou outra vez o mesmo ruído, máis afastado, seguido do renxer dunha porta ao abrir, e uns pasos que se afastaban ás présas. Despois volveu reinar o silencio.

Conan continuou expectante durante un tempo que a el lle pareceu moi longo mais que, a xulgar pola luz da lúa, non debeu de selo. Porén, non volveu ouvir son ningún. Finalmente mudou de postura e as súas cadeas tintinaron. Logo ouviu con claridade uns pasos moi lixeiros por fóra da porta máis próxima, aquela pola que entrara no alxube. Un instante despois viu unha figura que se recortaba contra a luz tenue.

―Meu señor Conan! ―murmurou alguén―. Oh, Maxestade, estás aí?

―Quen é? ―preguntou el con voz cautelosa mentres se volvía cara á porta.

Viu entón unha rapariga que se agarraba coas súas mans delgadas aos barrotes da porta. O seu corpo esvelto estaba cuberto por un vestido de seda que se axustaba no talle e no peito escintilaban algunhas xoias. Malia a escuridade podían apreciarse os seus grandes ollos, a súa pel, branca como o alabastro, e a súa negra cabeleira, sedosa e mesta.

―Aí van as chaves! ―dixo a rapariga, que lle guindou tres obxectos metálicos.

―Que brincadeira é esta? Falas en nemediano e eu non teño amigos entre a xente desta xente. Que nova argucia tenta o teu amo? Envioute para mofarse aínda máis de min?

―Non é brincadeira ningunha ―respondeu a moza cun tremor tan forte que as xoias do seu peito e as pulseiras tintinaron―. Xúroo por Mitra! Roubeilles as chaves aos carcereiros, despois de embebedalos. Cada un garda unha soa chave que abre unicamente unha fechadura, mais o carcereiro ao que lle rompiches a cabeza levárono para curalo e por iso non lle puiden quitar a chave. Aos demais si. Por favor, meu señor, non o dubides. Alén destes alxubes hai uns pozos que son a antesala do inferno.

Impresionado, Conan probou as chaves con receo, convencido de que ningunha abriría e que daquela ouviría unha risada de mofa. Mais sentiu un arreguizo ao comprobar que unha, abofé, abría os grillóns que o suxeitaban. Uns instantes despois puido erguerse en toda a súa estatura e sentiu un enorme pracer ante aquela relativa liberdade. Axiña se achegou á porta enreixada, pasou o seu brazo dereito entre os barrotes e rodeou a miúda cintura da moza.

A rapaza levantou a vista e encarouse coa mirada do bárbaro.

―Quen es, rapariga? Por que fixeches isto?

―Son Zenobia ―murmurou co alento contido, como se estivese atemorizada―. Unha simple doncela do harén do rei.

―Non vexo a razón para que me traias estas chaves, a non ser que se trate dunha maldita trampa.

Ela inclinou a cabeza e cando a levantou, o cimmerián viu que as súas pestanas humedecidas polas bágoas brillaban como diminutas perlas.

―Díxenche, meu señor, que só son unha das raparigas do harén do rei. Así e todo, o meu rei nunca me mirou sequera e talvez non o faga nunca. Para el vallo menos que un dos cans que roen os ósos nos banquetes do gran salón. Mais non son unha boneca de trapo; son unha muller de carne e óso; respiro, odio e amo. E eu, meu señor, ameite desde o día en que te vin desfilando polas rúas de Belverus, á fronte dos teus cabaleiros, cando hai algúns anos visitaches o rei Numa. Daquela o corazón latexoume con tal forza que temín que me saíse do peito.

A moza arroibou, mais os seus ollos non capelexaron. Conan non contestou. Malia a súa dureza e a súa natureza salvaxe, estaba impresionado, como o estaría calquera home ante unha muller que ispe a súa alma.

A rapariga volveu a cabeza e cos seus beizos rozou os dedos del, que apreixaban os barrotes. Cando volveu mirar o cimmerián, o terror alagaba os ollos da doncela.

―Axiña! ―murmurou―. Xa é máis de media noite. Tes que fuxir!

―Que che van facer cando descubran que roubaches estas chaves? ―preguntou Conan.

―Nunca o saberán. Se pola mañá os carcereiros lembran a persoa que lles deu viño, non se atreverán a admitir que lles roubaron as chaves mentres estaban bébedos. A única chave que non puiden conseguir foi a desta porta, polo que debes tentar fuxir a través dos pozos da prisión. Non sei que perigos poden ameazarte alén daquela porta enreixada, mais serán maiores se permaneces nesta cela. Ademais, o rei Tarascus regresou...

―Como? Tarascus?

―Si. Volveu con gran sixilo. E non hai moito que baixou a estes alxubes, mais volveu saír pálido e trémulo, como se acabase de correr un gran risco. Ouvino murmurarlle ao seu escudeiro, Arideus, que malia o que diga Xaltotun é preciso que ti morras.

―E que di Xaltotun? ―preguntou Conan.

A moza estremeceuse e contestou nun murmurio:

―Non pronuncies ese nome! Ás veces os demos acoden cando se esconxuran certos nomes. Os escravos din que está recluído na súa alcoba, coa porta fechada con chave, entregado ao soño do loto negro. Estou segura de que mesmo Tarascus lle ten medo. Pola contra xa estarías morto. O certo é que o rei estivo aquí esta noite e só Mitra sabe o que viría facer.

―Pregúntome se sería Tarascus quen estivo a manipular a porta hai un instante ―murmurou Conan, pensativo.

―Toma esta daga! ―dixo a rapariga, mentres lle tendía unha arma por entre os barrotes.

Conan tocou aquela forma familiar e agarrou con forza a empuñadura.

―Marcha por aquela porta, toma á esquerda e segue xunto ás celas até que atopes unha escaleira de pedra. Pola túa vida, non te apartes do corredor ao que dan as celas. Sube logo a escaleira e abre a porta do andar superior. Unha das chaves abrirá e, se Mitra o quere, alí estarei eu a agardar por ti.

Daquela a rapariga afastouse cun rumor de pasos lixeiros.

Conan encolleu os ombros e dirixiuse cara á porta do outro extremo do alxube. Aínda pensaba que aquilo podía ser unha trampa diabólica que lle estaba a tender Tarascus. Mais a Conan, ir caer directamente na rede parecíalle menos espantoso que agardar sentado ao que lle preparara o destino. O cimmerián mirou a arma que lle entregara a rapariga e cun sorriso sinistro pensou que, fose quen fose a moza, demostraba saber moi ben o que era unha arma. Non se trataba dun estilete de empuñadura fina propio dun asasinato de alcoba, senón que era un puñal grande, a arma dun guerreiro, cun gume largo de trinta centímetros de longo e punta afiada.

Conan quixo probar as chaves na fechadura da porta máis afastada e resultou que estaba aberta. Así e todo lembraba moi ben que un dos escravos a fechara con chave. Iso significaba que a silueta furtiva que chegara despois non era un carcereiro comprobando se a porta estaba fechada, senón alguén que a abrira. Todo resultaba máis que sospeitoso, porén, Conan non dubidou nin un momento, empurrou as reixas e saíu do alxube.

Tal e como pensara, a porta non daba directamente a un corredor. A dereita e esquerda había unha parede na que desembocaban numerosos pasadizos. Así e todo non podía albiscar o que había alén. Non alcanzaba a ver se había unha parede e nin sequera se había teito. O luar escoábase unicamente a través das reixas das portas das celas, polo que estaba case ás escuras. Unha vista menos aguda que a súa apenas distinguiría unha mancha agrisada diante de cada unha das entradas das celas.

Encamiñouse cara á esquerda rápida e silenciosamente. Botoulle unha mirada ao interior das celas e reparou en que todas estaban baleiras, aínda que coa chave botada. Nalgunhas brillaba o branco fulgor duns ósos descarnados. Aqueles alxubes eran sen dúbida un vestixio de épocas máis escuras, construídos cando Belverus era só unha fortaleza e non unha cidade. Mais resultaba evidente que tiveran ben máis uso do que se podería supor. Á fin Conan viu a escaleira de banzos altos e comprendeu que era a que lle indicara a moza. Nese instante o cimmerián tivo a sensación de que no enorme recinto se movía algo voluminoso e furtivo cuxas pisadas non eran humanas e, sen dubidalo, virou bruscamente e acazapouse entre as sombras dos banzos interiores.

Botou unha ollada cara á ringleira de celas e non viu nada sospeitoso, mais tiña a certeza de que un ser corpulento se desprazaba por alí con maior rapidez e axilidade que as dun ser humano. Á fin viu a criatura. Avanzaba tan furtivamente que aparecía e desaparecía, como se fose un produto da súa imaxinación.

O cimmerián ouviu o son das portas que se ían abrindo unha a unha. Daquela o ser descoñecido abriu a que Conan acababa de abandonar. Viu unha gran sombra que penetraba polo recadro debilmente iluminado e que logo desaparecía no interior da cela. A suor enchoupou o rostro e as mans do bárbaro. Agora comprendía por que Tarascus chegara tan silenciosamente até a súa porta e logo marchara con gran rapidez. O rei abrira a porta e logo, nalgunha outra parte daqueles pozos infernais, abrira a gaiola que retiña aquela perversa monstruosidade.

A cousa saíu do alxube e avanzou polo corredor coa cabeza deforme preto do chan. Xa non lles prestaba atención ás celas, senón que estaba a ventar algo: o rastro de Conan. Daquela el puido vela con maior claridade. A agrisada luminosidade encadraba un xigantesco corpo antropomórfico, máis voluminoso que o dunha persoa. Camiñaba sobre dúas patas, pero moi inclinado para diante. Estaba cuberto de pelo agrisado e mesto e era como a espantosa parodia dun ser humano que arrastraba os brazos polo chan.

Conan comprendeu á fin o porqué daqueles ósos rotos da cela. Tratábase dun home-mono gris, un deses horrendos comedores de persoas que moran nos bosques que cobren as montañosas costas orientais do mar de Vilayet. Aínda que para moitos eran só monstros lendarios, constituían unha realidade terríbel que inspirara as figuras dos ogros dos mitos hybóreos.

O antropoide avanzou veloz, como se á fin descubrise a presenza do cimmerián. O seu corpo, como un bocoi, movíase con sorprendente axilidade sobre as súas pernas deformes pero poderosas. Conan mirou rapidamente cara ás escaleiras, mais comprendeu que o mono caería sobre as súas costas antes de darlle tempo a alcanzar a distante porta. Non había outra alternativa: o cimmerián decidiu enfrontarse co corpulento home-mono.

Conan achegouse ao cadrado de luz máis próximo iluminado pola lúa. Sabía que a besta podía ver mellor ca el na escuridade. Nese momento, o mono viuno por primeira vez. Os seus cabeiros brillaron na penumbra, pero non proferiu son ningún. Criaturas do silencio e da noite, os monos de Vilayet eran practicamente mudos. Porén, no seu rostro repugnante e brutal aparecía unha expresión de gozo maligno.

Conan permaneceu inmóbil, mentres observaba sen capelexar o monstro que se achegaba a el. Sabía que se estaba a xogar a vida a un só golpe, pois non habería oportunidade de dar un segundo. Se quería saír vitorioso dese combate desigual debía atinarlle cun só tallo mortal. Mirou a musculosa caluga, o ventre peludo e o seu peito poderoso. Debía acertarlle no corazón, aínda correndo o risco de que o gume se desviase por mor das enormes costelas. Así, as súas posibilidades eran maiores que se atacaba un punto que non fose vital. Con plena consciencia da súa situación, Conan díxose que debía enfrontarse cara a cara ao monstruoso simio, asestar o golpe mortal e confiar logo na forza do seu organismo para sobrevivir ao abrazo terríbel do home-mono.

Cando este estaba a piques de alcanzalo axitando os seus colosais brazos, o cimmerián botouse sobre el e chantoulle unha coitelada con toda a forza desesperada da que era capaz. Conan sentiu que a daga se afundía até a empuñadura no peito e ao instante soltou a arma, baixou a cabeza e tensou o corpo, que se converteu nunha masa compacta de músculos ríxidos. Ao mesmo tempo golpeou o ventre do monstro cun xeonllo.

Durante un momento interminábel, o cimmerián sentiuse sacudido pola furia dun tremor de terra. Logo ficou ceibo e atopouse estomballado no chan. Ao seu carón, o monstro agonizaba cos ollos en branco e a empuñadura da daga sobresaíndolle do peito. O seu intento desesperado dera resultado.

Conan tremía e alasaba despois da breve loita. Sentía como se lle escordasen as articulacións e o sangue abrollaba polas feridas que lle provocaran as gadoupas do monstro. Se o abrazo bestial durase uns instantes máis, ficaría esgazado polo simio. Mais a fortaleza do cimmerián resistira a potencia daquel ser de pesadelo, que xa non era máis que unha colosal morea de músculos sobre o chan de granito.

VI
A ESTOCADA DUN PUÑAL

Conan achegouse ao monstro e extraeu a daga do corpo.

Logo dirixiuse ás présas escaleiras arriba. Non sabía se por aquelas tebras podían roldar outras sombras da noite, mais o certo era que non sentía o menor desexo doutro encontro semellante. Para o cimmerián, aquela loita rápida fora moito máis esgotadora que calquera combate normal, nos que é máis necesaria a forza dos músculos que a presenza de ánimo. O resplandor da lúa íase esvaecendo e algo angustioso semellaba abrollar daquel recinto en sombras. O rei de Aquilonia suspirou aliviado cando, ao chegar ao relanzo da escaleira, introduciu a chave na fechadura e notou que esta viraba e se abría a porta. Empurrouna e asomou a cabeza polo oco, atento ao ataque dalgún inimigo humano ou animal.

Enxergou un sinxelo corredor de pedra pouco iluminado e, xunto á porta, a esvelta figura da rapariga.

―Maxestade! ―dixo. A súa voz, contida pero vibrante, denotaba alivio logo da tensa espera.

A moza acudiu axiña onda el e logo engadiu:

―Meu señor, estás a sangrar! Feríronte en todo o corpo!

O cimmerián fixo un aceno de impaciencia como para restarlles importancia ás feridas.

―Son rabuñaduras que apenas lle farían dano a unha criatura. A túa daga resultoume dun valor incalculábel, de non ser por ela o home-mono de Tarascus estaría a zugar a medula dos meus ósos esmagados. E ben, onde imos agora?

―Ségueme. Heite conducir alén dos muros da cidade. Alí teño un cabalo agochado.

A moza comezou a andar polo corredor, mais Conan pousou a súa pesada man sobre un dos ombros.

―Ven, camiña ao meu carón ―dixo suavemente, á vez que arrodeaba o talle da rapariga co seu brazo―. Até agora xogaches limpo e confío en ti, mais isto aínda non rematou e se te trouxeses algo entre mans, non vivirías para poder gozar da túa brincadeira.

A moza non se moveu ao ver o coitelo pingando sangue nin ao sentir o rexo corpo de Conan contra o seu.

―Podes acoitelarme sen piedade se te traizoo. Malia as ameazas, a forza do teu brazo sobre o meu corpo é como un soño dourado que á fin se cumpre.

O corredor abovedado remataba nunha porta. A moza abriuna e daquela viron un dos escravos xigantescos do palacio, con turbante e taparrabos de seda, estomballado no chan. Ao seu carón, sobre as laxas, había un grande alfanxe. O escravo non se movía.

―Botei unha droga no viño ―dixo Zenobia mentres pasaba por riba do corpo enorme―. Este é o último dos carcereiros que vixían os alxubes. Ninguén fuxira até agora á vixilancia destes gardiáns. Só eles sabían que o prisioneiro que Xaltotun trouxera na súa carruaxe era o rei Conan. Eu estaba a mirar, pola noite, desde unha das xanelas que dan ao patio, mentres as demais mozas durmían. Decateime de que a batalla tivera lugar e non podía durmir pensando en que morreras.

»Observei como os escravos sacaban un home da carruaxe e recoñecinte decontado á luz dos fachos. Cheguei até esta parte do palacio e vin como te levaban aos alxubes. Así e todo, non me atrevín a achegarme a ti antes da caída da tarde.

»Debemos ter coidado; hai seres estraños que roldan o palacio esta noite. Os escravos din que Xaltotun dorme, drogado polo loto de Estixia, mais Tarascus tamén se acha no palacio. Entrou ás agachadas por unha poterna, envolvido nunha capa poeirenta, como se chegase dunha longa viaxe. Só o acompañaba Arideus, un home delgado e silandeiro, o seu escudeiro de confianza. Non entendo nada do que acontece, mais sinto arrepíos.

Chegaron ao pé dunha estreita escaleira de pedra e Zenobia abriu unha porta disimulada na parede. Despois de atravesárena, a moza volveu fechala e a parede ficou lisa, sen un só relevo. Atopáronse nun corredor amplo con tapices nas paredes e alfombras no chan. Desde o teito, varias lámpadas proxectaban unha luz tenue e dourada.

Conan aguzou o ouvido, mais non ouviu son ningún no palacio. Non sabía en que parte da gran mansión se achaba nin en que dirección caía a alcoba de Xaltotun. A rapariga, cun tremor visíbel, conduciuno ao longo do corredor, até deterse xunto a unha porta cuberta por un tapiz de seda. Zenobia apartouno e indicoulle a Conan que se colocase no oco da porta.

―Agarda aquí, meu señor. Detrás daquela porta que hai ao final do corredor adoita haber gardiáns, tanto de día como de noite. Irei ver se está despexado o camiño.

Instintivamente volveu abrollar a desconfianza de Conan.

―Estás a levarme a unha trampa? ―preguntou de socato.

As bágoas embazaron os ollos de Zenobia, que caeu de xeonllos ante o cimmerián. Colleulle unha man e exclamou con desespero:

―Oh, meu señor! Non desconfíes de min agora! Se dubidas neste instante estamos perdidos! Para que ía sacarte dos alxubes e vir traizoarte aquí?

―Está ben ―contestou Conan―. Confiarei en ti. Pero, por Crom, tes que entender que non estou afeito a isto, despois de toda unha vida de loitas e intrigas. Ademais, mal poderías traizoarme cando, se non fose por ti, o maldito mono de Tarascus habíame sorprender encadeado e desarmado. Vai en paz, rapariga.

A moza bicoulle as mans e logo avanzou ás présas até o final do corredor, por onde desapareceu a través dunha ampla porta de dobre folla.

Entrementres, o cimmerián non estivo debruzado. Examinou o reducido espazo no que se achaban; máis que o simple van dunha porta, era unha especie de pequena antesala, e guiado polo seu instinto, buscou e atopou outra saída posíbel. Era o acceso a un estreito pasadizo, tamén oculto por tapices, que conducía até unha porta de madeira tallada, apenas visíbel pola escuridade que reinaba no corredor. Mentres Conan inspeccionaba o lugar, escoitou alén da porta o ruído doutra que se abría e se fechaba e, xusto despois, un murmurio de voces.

O son familiar dunha delas fixo que no rostro do cimmerián se debuxase unha expresión sinistra. Sen dubidalo, achegouse até a porta e axeonllouse xunto a ela como unha pantera silandeira.

Con gran cautela, malia que correndo un enorme risco. Conan manipulou o manubrio e abriu moi amodo a porta até deixar unha físgoa. Alén, os tapices deixaban unha estreita abertura. Puido albiscar entón unha estancia iluminada por un candelabro situado sobre unha mesa de ébano e dous homes que falaban arredor dela. Un deles era un rufián de aspecto sinistro co rostro cheo de grandes cicatrices, que levaba vestimenta de coiro e unha capa esfarrapada. O outro era Tarascus, rei de Nemedia.

Tarascus semellaba incómodo. Estaba notabelmente pálido e non deixaba de mirar arredor, como se temese algo imprevisto.

―Vai decontado e actúa rápido ―dicía Tarascus―. Neste momento dorme baixo o efecto dunha droga e non sei canto tardará en acordar.

―Resulta estraño ouvir palabras de temor nos beizos do rei Tarascus ―respondeu o outro cunha voz rouca.

Tarascus engurrou a fronte e dixo:

―Eu non teño medo de ningún ser humano, ben o sabes. Mais cando en Valkia vin como se esborrallaban as rochas comprendín que resucitaramos o mesmo demo. Teño medo dos seus poderes porque non sei exactamente até onde poden chegar. Pero decateime de que gardan algunha relación con ese maldito obxecto que lle roubei. Iso foi o que lle devolveu a vida e debe de ser tamén a fonte de toda a súa bruxaría.

»Tíñao ben agochado mais, seguindo as miñas ordes, un escravo espiouno e descubriu que o gardaba nun cofre dourado. Así e todo, se Xaltotun non estivese sumido no profundo soño que lle provoca o loto negro, non me atrevería a quitarllo.

»Con esa especie de xema que lle devolveu a existencia, Xaltotun remataría por converternos a todos en escravos seus. Daquela fai o que che ordenei: cóllea e guíndaa ao mar. E asegúrate de que estea lonxe da costa para que ningún temporal a poida devolver á praia. Xa che pagaron, non é así?

―Abofé, señor. E déboche algo máis que ouro, meu rei. Déboche unha enorme gratitude. Mesmo os ladróns sabemos ser agradecidos.

―Por moito que creas deberme, todo ha ficar saldado se, como che ordenei, guindas iso ao mar.

―Irei dacabalo até Zingara e embarcarei cara a Kordava. Prefiro non aparecer por Argos... un asunto de pouca importancia... un par de mortes...

―Non me importa como, con tal de que o fagas. Toma, aquí tes o obxecto. Un cabalo agarda por ti no patio. Parte canto antes.

Algo que brillaba cun lume intenso pasou das mans dun home ás do outro. Conan apenas puido ver de que se trataba.

Logo o tunante botou sobre a cabeza a carrapucha da capa e saíu rapidamente da sala. Ao momento, Conan moveuse, aguilloado pola ira que contivera máis tempo do que razoabelmente podía aturar. A vista do inimigo, situado tan ao alcance da man, desposuíuno do máis elemental sentido da precaución e da prudencia.

Tarascus dirixíase cara á outra porta cando Conan apartou con violencia as cortinas e saltou, como unha pantera sedenta de sangue, até o centro da sala. Tarascus volveuse decontado, mais antes de que puidese recoñecer o seu atacante, o cimmerián xa lle afundira a daga no corpo. Conan soubo, así e todo, que a ferida non fora mortal porque o bárbaro ficara enleado nas cortinas. A punta da daga escorregou ao longo das costelas do rei de Nemedia, que berrou.

Tarascus recuou polo impacto, tropezando até a mesa, derrubou o candelabro e a luz apagouse. Os dous caeron ao chan e os pregues dos panos envolvéronos. Conan, cegado aínda pola ira, daba puñaladas ás cegas, mentres Tarascus, estarrecido, berraba ante a repentina aparición do asaltante e do feroz ataque. Na escuridade, Tarascus conseguiu zafarse das teas e afastouse do cimmerián.

―Socorro, gardas! A min! Arideus! Orastes! Orastes, socorro!

Conan, maldicindo por errar o golpe, conseguiu pórse de pé e dunha patada liberouse da cortina. Estaba desconcertado, en plena escuridade, e nun lugar absolutamente descoñecido para el. Os berros de Tarascus resoaban con forza e ao momento comezaron a ouvirse as voces dos gardas. Conan decatouse de que o nemediano xa fuxira do cuarto, mais non tiña a menor idea da dirección que tomara. A atropelada vinganza de Conan fallara e agora o único que importaba era salvar o pelello.

Mentres lanzaba xuramentos entre dentes, retrocedeu polo corredor e chegou de novo á antesala. Mirou polo corredor e viu a Zenobia que se achegaba ás carreiras, cos ollos desorbitados pola angustia.

―Ah! Que acontceu? O palacio enteiro espertou. Xúroche que non te traizoei.

―Non, fun eu quen axitou o niño de avésporas ―contestou Conan con aspereza―. Tratei de axustar unhas contas e fallei. Cal é o camiño máis curto cara ao exterior?

Zenobia colleuno da man e correu a lume de biqueira polo corredor. Mais antes de chegaren ao final ouvíronse uns berros alén da porta na que remataba e uns violentos golpes resoaron na madeira. Zenobia, aterrecida, retorceu as mans e dixo entre saloucos:

―Estamos atrapados! Boteille a chave a esa porta, mais non han tardar en abrila. Para ir até a poterna temos que pasar por aí.

Conan virou en redondo. Alén do corredor escoitábase un clamor que indicaba que o inimigo os perseguía tamén por aquela banda.

―Axiña, ven por aquí! ―berrou a moza desesperadamente, mentres cruzaba o corredor para abrir a porta dunha das estancias.

Conan seguiuna até un cuarto luxosamente amoblado. Conduciuno até unha xanela fechada por barrotes a través da cal se albiscaban árbores e macizos de plantas.

―Ti es forte ―dixo ela entre arquexos―. Se podes arrincar estes barrotes, terás un camiño para fuxir. No xardín hai sentinelas, mais hai moitas plantas entre as que poderás agocharte. A parede sur do palacio é tamén a do límite da cidade. Unha vez que a traspases, estarás a salvo. Hai un cabalo a agardar por ti entre as matogueiras que medran xunto ao camiño que leva ao oeste, un cento de pasos ao sur da fonte de Thrallos. Coñécela?

―Coñezo, mais que vas facer ti? Pensara levarte comigo.

Unha intensa alegría iluminou o rostro de Zenobia.

―Se así fose ―dixo a rapariga―, a miña felicidade non tería límites, mais non quero ser unha carga para ti. Comigo a fuxida resultaríache moito máis difícil. Non, non debes temer pola miña sorte. Non sospeitarán que fun eu a que te axudou. O que me dixeches vaime encher de ledicia durante moitos anos.

Conan colleuna entre os seus fortes brazos e, apertando contra si o corpo livián e vibrante de Zenobia, bicou os seus ollos, as súas fazulas, o seu pescozo e os seus beizos, até deixala sen respiración. O cimmerián era tan impetuoso no amor como na guerra.

―Si, hei marchar ―murmurou o bárbaro―, mais por Crom que hei volver por ti algún día.

Deu a volta axiña, agarrou os barrotes e arrincounos da súa base dun só tirón. Sacou o corpo pola xanela e foi descendendo polas molduras da fachada barroca. Ao chegar ao chan buscou a sombra das grandes roseiras e das outras matogueiras do xardín.

Dirixiu a mirada por última vez cara á xanela onde se atopaba Zenobia, inclinada cara a fóra, cos brazos estricados en dirección a el, nun xesto mudo de despedida e renuncia.

Os soldados corricaban polo xardín, mais todos se dirixían ao palacio, onde o clamor medraba a cada momento. Eran homes altos, protexidos por coirazas brunidas e helmos de bronce con penachos airosos, nos que o brillo das estrelas se reflectía tenue, traizoando os seus movementos. Algúns pasaban moi preto del, sen sospeitar sequera da súa presenza. Os berros do palacio atraían toda a súa atención, despreocupados do que acontecía ao seu redor. Cando viu que todos os soldados pasaran, Conan ergueuse e dirixiuse cara ao muro.

Tardou pouco en chegar á muralla, onde non se albiscaba a presenza de ningunha sentinela. O cimmerián mirou cara ao gran palacio. Un bosquiño de cipreses separábao del. Puido ver, no entanto, que case todas as xanelas do grande edificio se achaban agora iluminadas e que unha infinidade de veloces figuras atravesaban unha e outra vez os cadrados de luz, como se fosen monicreques movidos por fíos invisíbeis.

Conan sorriu con dureza, moveu a cabeza nun aceno que era á vez despedida e ameaza e deu un chouto para alcanzar a parte superior da muralla.

A herba mesta que cubría a zona exterior do muro amorteceu a caída do cimmerián. Un instante despois corría veloz entre as sombras, co paso poderoso de quen está afeito a salvar leguas de distancia ás carreiras.

As murallas de Belverus estaban rodeadas por xardíns e mansións. O fuxitivo, na súa rápida fuxida, gabeou por tapias, atravesou camiños e abriuse paso entre hortas e viñas. Algúns cans gardiáns levantáronse e ladraron ao paso da sombra furtiva, que pronto se perdeu de vista.

⁂

Nun cuarto do palacio, Tarascus retorcíase de dor á vez que maldicía sobre un leito luxado de sangue. Orastes curáballe a ferida con man destra. No palacio reinaba unha grande axitación. Porén, o ferido e mais o antigo sacerdote estaban sós.

―Estás certo de que aínda dorme? ―preguntou Tarascus mentres Orastes comezaba a vendarlle o peito―. Por Mitra, Ishtar e Set, estas condenadas herbas queiman máis que a brea de todos os infernos!

―Nesa brea estarías agora mergullado de non ser pola túa boa fortuna ―dixo Orastes―. Quen che abriu esta ferida tiña intencións de matar. E si, díxenche que Xaltotun segue a durmir. Por que che preocupa tanto ese asunto? Que ten que ver el con todo isto?

―Non sabes nada do que aconteceu no palacio esta noite, non si? ―preguntou Tarascus, mentres chantaba a mirada na do sacerdote.

―Non sei, rei. Estaba a traducir uns manuscritos para Xaltotun. El descoñece algunhas das linguas modernas e desexa estar ao corrente dos novos coñecementos. Eu non sabía que regresara onte á noite, até que mandou chamar por min e me contou a batalla. Logo volvín á miña tarefa. Tampouco souben que ti volveras até que os berros me fixeron saír do cuarto.

―Daquela descoñecías que Xaltotun trouxo prisioneiro o rei de Aquilonia a este palacio?

Orastes moveu negativamente a cabeza, malia que sen dar mostras de sorpresa.

―Xaltotun só me dixo ―contestou Orastes― que o rei Conan non se había opor nunca máis aos nosos plans. Por iso supuxen que morrería e non me entretiven en preguntarlle máis detalles.

―Xaltotun salvoulle a vida a Conan opóndose ao meu desexo de darlle morte ―dixo Tarascus sen disimular o seu rancor―. Decateime decontado da súa intención. Quería manter cativo a Conan para empregalo contra nós, contra Amalric, contra Valerius e contra min mesmo. Mentres Conan viva será unha ameaza, un factor de unificación e de forza para Aquilonia, que nos obrigará a tomar estritas medidas de precaución. Desconfío dese pythoniano resucitado. Ultimamente mesmo comezou a inspirarme medo.

»Seguino durante algunhas horas despois de que partise cara ao leste. Desexaba saber o que pretendía facer con Conan. Decateime de que o mantiña prisioneiro nos alxubes e quixen asegurarme de que o bárbaro morrese, aínda contra os desexos de Xaltotun. E conseguín...

Uns golpes cautelosos soaron na porta. Tarascus dixo:

―É Arideus. Adiante!

O escudeiro entrou na estancia. Os seus ollos brillaban cunha axitación contida.

―E ben, Arideus ―dixo Tarascus―. Atopaches o home que me atacou?

―Seica non o viches, meu señor? ―contestou o escudeiro―. Non chegaches a recoñecelo?

―Non. Todo aconteceu moi rápido e, ademais, o candelabro apagouse. Pensei que se trataba dun diaño que a feitizaría de Xaltotun ceibou contra min.

―O pythoniano dorme na súa alcoba. Mais visitei os alxubes ―dixo Arideus mentres se estremecían os seus estreitos ombros.

―Está ben, fala dunha vez! ―exclamou Tarascus, impaciente―. Que atopaches alí?

―Unha cela baleira ―murmurou o escudeiro―. E o cadáver do gran mono!

―Como? ―dixo Tarascus á vez que se puña de pé case dun chouto.

―Si, o devorador de persoas morreu. Apuñalárono no corazón... e Conan fuxiu!

O aspecto de Tarascus tornouse agrisado e deixou que Orastes o deitase de novo no leito e terminase de curar as súas feridas.

―Conan fuxiu! ―dixo― Por Mitra! Non é un ser humano, senón o diaño en persoa! Eu crin que fora Xaltotun o causante das miñas feridas, mais agora xa entendo todo: foi Conan quen me apuñalou, Arideus. Por todos os deuses e demos!

―Así é, Maxestade.

―Buscade entón até no último recuncho do palacio. Debe de andar á espreita, igual que un tigre famento, nalgún recanto escuro. Que non quede ningún lugar sen rexistrar e andade con ollo, Conan non é un home civilizado senón un bárbaro sanguinario cuxa forza e ferocidade son tan grandes como as dunha besta salvaxe. Estendede a procura a toda a cidade e colocade un cinto de sentinelas nas murallas. Se, como é probábel que acontecese, comprobades que fuxiu da cidade, enviade decontado un escuadrón de xinetes para que o sigan.

Unha vez atravesadas as murallas será como ir á caza dun lobo polos montes. Apurade se queredes dar con el!

―É unha tarefa que require un valor superior ao normal ―contestou Orastes―. Talvez deberiamos de pedirlle consello a Xaltotun.

―Non! ―respondeu violentamente Tarascus―. Deixade que os xinetes persigan a Conan e que lle dean morte. Xaltotun non poderá botarnos en cara matar un prisioneiro que fuxiu.

―De acordo ―dixo Orastes―, eu non son aqueroniano, mais estou iniciado nas artes máxicas e teño certo poder sobre algúns espíritos que cheguei a materializar. Talvez poida servirche de axuda.

⁂

A fonte de Thrallos atopábase entre un bosquiño de aciñeiras, xusto á beira da estrada, a un cuarto de legua das murallas da cidade. O murmurio da auga chegaba aos ouvidos de Conan, atravesando o silencio da noite. O cimmerián bebeu uns grolos do manancial xeado e logo avanzou rapidamente cara a un pequena fraga que vira máis adiante. Ao internarse nela albiscou un gran cabalo branco atado entre as matogueiras. Achegouse ao corcel cun suspiro de alivio, mais unha risa burlona fíxoo virar en redondo.

Das sombras da fraga xurdiu unha silueta protexida cunha cota de malla que brillaba un pouco á luz das estrelas. Non era unha sentinela do palacio, senón un home alto que protexía a súa cabeza cun sinxelo morrión... un dos Aventureiros, uns guerreiros de Nemedia, que non alcanzaran a posición nin a fortuna dos cabaleiros ou ben perderan ese rango. Eran loitadores duros que dedicaban toda a súa vida á aventura e á guerra. Constituían unha clase especial e ás veces dirixían tropas, mais sempre de xeito independente, sen recoñecer máis autoridade que a do rei. Conan comprendeu que non o puidera descubrir un inimigo máis perigoso.

Unha mirada rápida entre as sombras fíxolle saber que o home estaba só. Conan aspirou fondo e apoiou os pés no chan, mentres todos os músculos do seu corpo se tensaban.

O aventureiro avanzou con cautela mentres o leve tremelucir das estrelas facía brillar a grande espada que empuñaba.

―Dirixíame a Belverus ―dixo― cunha encarga de Amalric. Ao pasar co meu cabalo, ouvín rinchar no bosque, botei unha ollada e pareceume moi estraño que houbese un corcel oculto neste lugar. Agardei e mira ti, capturei unha presa moi especial!

O aventureiro avanzou un pouco máis.

―Eu coñézote... Es Conan, o rei de Aquilonia. Crin que morreras no val de Valkia, mais...

Conan saltou como o faría un tigre acurralado. O aventureiro, malia tratarse dun loitador con experiencia, non puido imaxinar a incríbel rapidez que animaba os músculos dun bárbaro. Sorprendido e desprevido, só puido levantar apenas a espada. Antes de que puidese golpear ou parar o golpe, a daga de Conan xa afundira na súa gorxa, por riba da malla de aceiro, e seguiu o seu camiño de baixada cara ao torso. O aventureiro deitou un berro afogado, recuou uns pasos e esborrallouse no chan. Só no momento en que a súa vítima caía, Conan extraeu o gume.

Logo botoulle unha ollada ao corpo do seu inimigo e coa daga pingando sangue e a suor brillando no seu peito amplo, escoitou atentamente. Nas fragas da contorna non ouviu ningún son estraño, só o suave trilar dalgúns paxaros nocturnos, mais na cidade, a un cuarto de legua, ouvíase a chamada estridente dunhas trompetas.

Conan inclinouse sobre o home caído. Non achou documento ningún entre a súa roupa e convenceuse daquela de que a mensaxe que lle confiaran debía de ser de palabra. Non se detivo moito tempo, xa que faltaban poucas horas para o abrente. Aos poucos minutos o cabalo branco galopaba cara ao oeste e o seu xinete levaba posta a cota de malla do aventureiro nemediano.

VII
O VEO RACHA

O cimmerián sabía moi ben que a única posibilidade de fuxir dependía da rapidez da súa marcha. Nin sequera pensou en agocharse nalgún lugar próximo a Belverus até que a caza rematase. Estaba certo de que o temíbel aliado de Tarascus acabaría por dar con el. Ademais, o seu temperamento non era propenso a agocharse para evitar os seus inimigos. A loita aberta ou a persecución ían máis coa súa forma de ser. Sabía que lles levaba unha gran vantaxe aos seus perseguidores e que estes, nunha carreira insensata, tentarían alcanzalo antes de chegar á fronteira.

Zenobia soubera elixir ao fornecerlle aquel cabalo branco. A súa velocidade, potencia e resistencia, resultaran máis que probadas. A rapariga entendía de armas, de cabalos e tamén de homes, díxose Conan sorrindo.

O cimmerián avanzou cara ao oeste a unha velocidade abraiante. Atravesou terras apracíbeis, aldeas durmidas e mansións de campo de paredes brancas.

Cando o último poboado ficou atrás, abandonou o camiño que se desviaba cara ao noroeste, cara aos afastados desfiladeiros. Seguir por el significaba pasar por diante de fortalezas protexidas por guerreiros armados que non o deixarían cruzar sen antes interrogalo. Porén, polas zonas pantanosas da fronteira estaba certo de que non había atopar patrullas.

Aquela estrada que conducía a Belverus era a única que cruzaba a fronteira en vinte e cinco leguas ao norte e ao sur.

Atravesou unha serie de valgadas a través das montañas a cuxos lados se estendía unha ampla zona de bosques salvaxes, case deshabitados. O cimmerián mantivo a súa dirección cara ao oeste, tentando cruzar a fronteira pola parte máis abrupta dos montes, ao sur dos desfiladeiros. Era o camiño máis curto e máis seguro para un fuxitivo, aínda que resultase moito máis duro de atravesar. Unha persoa podía cruzalo soa, mais para un exército era impracticábel.

Así e todo, ao amencer aínda non chegara aos montes. Constituían un bastión rochoso, longo e plano, que se estendía como unha liña azul polo horizonte.

A alba pareceu acender un lume dourado sobre a estepa de herbas resecas. Unha gralleira interrompeu o silencio cando unha bandada de gansos salvaxes ergueu o voo desde un pantano próximo. Ante un bosquiño de arbustos, Conan detívose e retirou a sela do seu cabalo. Os flancos do animal estaban enchoupados e as crinas pegábanselle á pel suorenta. O cimmerián fixera galopar o corcel sen descanso durante as longas horas que precederan o abrente.

Mentres o cabalo pastaba, el estomballouse sobre a herba e ollou cara ao norte. Podía albiscar a estrada que deixara atrás e que agora parecía unha cinta branca que cobregueaba. Non había ningunha mancha escura que se movese por ese camiño e tampouco no castelo semellaran decatarse da presenza do viaxeiro solitario.

Unha hora máis tarde a terra aínda semellaba deserta. O único signo de vida era o brillo metálico dos afastados bastións da fortaleza e o voo dun corvo que describía círculos no ceo, como se estivese na procura de algo. Conan enselou o corcel e avanzou cara ao oeste cun paso menos apurado.

Cando xa acadara o punto máis alto do outeiro, ouviu un croa r rouco sobre a súa cabeza. Levantou a vista e enxergou o corvo, que voaba por riba del. A ave continuou planeando sobre a súa cabeza, lanzando estridentes chíos, malia os intentos de Conan por espantalo.

Durante varias horas o paxaro seguiu alí.

O cimmerián estaba tan furioso que daría a metade do seu reino por ter ao alcance das súas mans aquel maldito pescozo negro.

―Por todos os diaños do Inferno! ―berraba acirrado, mentres abaneaba o puño cara ao molesto corvo―. Por que me torturas co teu maldito croar? Marcha dunha vez, ave condenada, vai picar ao horto dalgún granxeiro!

Conan descendía pola aba oposta do outeiro cando lle pareceu ouvir un afastado rumor ás súas costas. Deu volta na sela e distinguiu outro punto negro que se destacaba no azul do ceo. En terra, moi lonxe, creu dexergar o brillo do sol ao reflectirse no metal. Aquilo só podía significar unha cousa: alí había homes armados. E non cabalgaban pola estrada, que xa quedaba alén do horizonte, fóra do alcance da súa vista, senón que seguramente o estaban a seguir.

Na faciana do cimmerián apareceu unha sombra de preocupación e logo estremeceuse cando ollou o corvo que seguía a voar por riba del.

―Así que eras algo máis que un paxaro estúpido, non si? Eses xinetes non poden verte, mais outro paxaro si pode. Ti séguesme a min, o paxaro séguete a ti e eles ségueno a el. Serás só un corvo adestrado para esa tarefa ou talvez un diaño con forma de ave? Non serás o mesmo Xaltotun, por casualidade?

A ave lanzou un chío que soou como unha chanza.

O cimmerián non malgastou saliva en falar co seu perseguidor emplumado e concentrouse no camiño. Non permitira descansar o seu cabalo, polo que non quería galopar con demasiada rapidez. Mais os seus inimigos non tardarían en acurtar a distancia, porque cambiarían de cabalgaduras no castelo que deixaran atrás e os seus cabalos estarían máis descansados que o seu. O camiño fíxose máis escarpado, entre unha paisaxe de outeiros que, aos poucos, foron tornando en abas de montañas cubertas de árbores. Alí sería doado despistar os seus perseguidores, pensou Conan, de non ser polo maldito corvo que grallaba sen parar sobre a súa cabeza. Non podía ver os seus inimigos nese terreo accidentado, mais estaba certo de que o seguían sen dubidar, guiados polos seus aliados aéreos. Aquela ave negra converteuse para o cimmerián nun íncubo infernal que semellaba delatalo desde as profundidades insondábeis do inferno. As pedras que lle guindou, acompañadas de toda clase de maldicións, non deron no albo malia que na súa mocidade Conan abatera dese xeito falcóns en pleno voo.

O seu cabalo estaba cada vez máis esgotado. Conan recoñeceu a gravidade da situación en que se atopaba e ademais advertiu a man dun fado inexorábel detrás daquelas circunstancias adversas. Sabía que non podía fuxir e sentíase tan cativo como o estivera nos alxubes de Belverus.

Mais el non era un fillo de Oriente, daquela xente que acepta pasivamente o inevitábel. Se non podía fuxir, cando menos enviaría algúns dos seus inimigos ao inferno. Daquela dirixiuse cara a un bosquiño de lárices que ficaba oculto detrás dunha cuíña e buscou un sitio para refuxiarse.

Nese instante ouviu un chío agudo e estraño, que semellaba proceder dunha gorxa humana. Daquela internouse decontado entre as matogueiras e descubriu a orixe daqueles estraños berros. Nun pequeno claro, fronte a el, catro soldados vestidos con cota de malla nemediana pasaban un lazo de corredío polo pescozo dunha anciá con aspecto de campesiña. Xunto a ela había un feixe de leña atado cunha corda, como se a muller estivese a apañala no momento en que a sorprendera o grupo de soldados.

Conan sentiu que a ira o invadía mentres observaba en silencio como aqueles covardes arrastraban a anciá cara a unha árbore cuxas pólas baixas servirían, sen dúbida, de forca improvisada. O cimmerián cruzara a fronteira había pouco menos dunha hora e por tanto atopábase no seu propio reino e agora estaba a asistir ao intento de asasinato dunha das súas súbditas.

A anciá loitaba cunha enerxía e unha forza sorprendentes malia a súa idade. De súpeto ergueu a cabeza e volveu deitar o estraño e penetrante chío que Conan escoitara pouco antes. O berro recibiu como resposta outro chío burlón do corvo que revoaba sobre as árbores, os soldados botáronse a rir groseiramente e un deles golpeou a vella na boca.

Conan non puido aturar máis tempo aquel espectáculo cruel e saltou do seu cabalo. Os catro homes viraron en redondo ante o inesperado ruído e decontado desenvaiñaron as súas espadas, mentres fitaban retadores o xigante que se lles enfrontaba, coa espada na man e o rostro contraído pola ira.

O cimmerián botou unha risada ameazadora e os seus ollos alustraron como anacos de pedernal.

―Cans! Seica os chacais nemedianos vos dedicades agora a facer de verdugos dos meus súbditos? Teriades que conseguir primeiro a cabeza do seu rei. Aquí me tedes! A ver se sodes quen de pasar ese lazo de corredío polo meu pescozo!

Os soldados miraron indecisos o cimmerián cando este avanzou cara a eles.

―Pero, quen é este tolo? Usa uniforme nemediano, pero fala co sotaque dos aquilonianos.

―Non importa. Deámoslle unhas coiteladas e logo colgarémolo xunto coa vella.

O último que falara adiantouse cara a Conan coa espada en alto. Mais antes de que puidese descargar o tallo, a folla do rei abateuse cunha rapidez fulminante sobre o helmo do impetuoso soldado e esmagou ao mesmo tempo o metal e mais o cranio. O home caeu sen que a súa boca proferise ningún queixume e os outros tres curtidos guerreiros rodearon como lobos famentos o cimmerián. Un instante despois o balbordo metálico das espadas afogaba o grallar agoireiro do corvo que vixiaba o lugar do combate.

Conan non daba un chío. Cos beizos curvados nun sorriso sinistro, soltaba tallos a dereita e a esquerda, cunha rapidez imposíbel para o peso da súa forte espada. A súa axilidade, que contrastaba co volume do seu corpo, permitíalle manterse en constante movemento, de xeito que resultaba un albo difícil para os seus contendentes, que golpeaban o ar ou chocaban contra a enorme espada do cimmerián. Mais cando el atacaba, facíao cunha forza devastadora.

Xa caeran dous dos tres soldados e o que quedaba sangraba por media ducia de feridas e batíase en retirada, parando como podía as estocadas de Conan. Nese momento, a cota de malla dun dos caídos enleouse nun pé de Conan e este esborrallouse no chan sobre o corpo do morto.

O nemediano, no frenesí da loita, botouse sobre o rei e, á vez que deitaba un berro de triunfo, levantou a súa espada coas dúas mans sobre o ombro dereito e afirmou as pernas para descargar mellor o golpe. Daquela, por riba do rei, algo saltou no ar, algo grande e peludo, que foi caer sobre o soldado, cuxo berro triunfal se converteu nun estertor agónico.

Conan púxose en pé e viu o home que había un instante estaba a piques de rematar con el. Estaba morto, co pescozo esgazado. Un gran lobo gris achábase xunto ao cadáver, coa cabeza baixa, como se estivese a uliscar o sangue que formaba un charco arredor do soldado.

A anciá comezou a falar e entón o rei volveuse cara a ela. Malia o seu vestido esfarrapado, as súas faccións regulares e ascéticas e os seus ollos negros e escintilantes non eran os dunha vulgar campesiña. Chamou polo lobo, que acudiu manso e se situou ao seu carón como se fose un can faldreiro. O animal fregou a súa cabeza contra os xeonllos da anciá e mirou a Conan con grandes ollos mansos. A muller, cun aquel ausente, aloumiñou o pescozo do animal e ambos os dous enxergaron o rei de Aquilonia, que sentiu certo desacougo ante aquelas miradas, malia que nelas non había a menor hostilidade.

―Conta a xente que o rei Conan morreu baixo un alude de pedras, cando os montes se esborrallaron en Valkia ―dixo a anciá á fin con voz forte e resoante.

―Iso din ―respondeu, seco, o cimmerián.

Conan non tiña gana de falar. Pensaba que os soldados que o perseguían se achegaban cada vez máis. O corvo seguía a grallar por riba do arboredo e o bárbaro lanzou unha furiosa mirada cara a arriba, mentres facía rinchar os dentes con ira mal contida.

Preto de alí, o cabalo branco pastaba coa cabeza baixa. A anciá mirou o corcel, logo o corvo e despois deitou o mesmo berro estridente de antes, mais cunha variación moi leve. Un instante despois, unha sombra poderosa de grandes ás cruzou o ceo e abateuse sobre o corvo cunha velocidade estarrecedora. O agudo grallar do paxaro ficou silenciado ao instante polo feroz ataque dunha enorme aguia.

―Por Crom! ―dixo Conan―. Seica es unha feiticeira?

―Chámome Zelata e a xente do val asegura que son bruxa. Dime, ese fillo das tebras guiaba algúns soldados tras do teu rastro?

―Así é. E non creo que tarden moito en chegar até aquí.

―Colle o teu cabalo e ségueme, rei Conan.

Sen facer comentario ningún, o cimmerián afastouse na procura da montura. Cando regresou viu descender a aguia até pousarse no ombreiro de Zelata.

A estraña anciá abriu a marcha co enorme lobo trotando ao seu carón e a aguia voando por riba. Atravesaron mestas fragas, salvaron noiros e á fin chegaron, despois de percorrer un estreito carreiro que serpeaba ao bordo dun precipicio, até unha singular construción de pedra, metade choza, metade cova, baixo unha gran rocha perdida entre os desfiladeiros. A aguia ascendeu até a cima do noiro e permaneceu alí, inmóbil, como unha sentinela alerta.

Sempre en silencio, Zelata levou o cabalo a unha cova próxima que semellaba servir de cortello. Alí había unha morea de forraxe e moi preto cantaruxaba un minúsculo regato.

Dentro da cabana, a anciá fixo sentar o rei nun rústico banco cuberto de peles de animais e ela tomou asento nun tallo baixo diante do fogar. Acendeu o lume para preparar un magro almorzo. O lobo deitouse ao seu carón, diante da lareira e reclinou a cabeza sobre as patas dianteiras. Ao pouco tempo o animal estaba adurmiñado e as súas orellas estremecíanse como se se sentise inquieto por algún soño desapracíbel.

―Non temes entrar na choza dunha bruxa? ―preguntou a vella rompendo o silencio.

A única resposta do seu hóspede foi un encollemento de ombros. A anciá entregoulle unha cunca de madeira chea de froitos secos, queixo e pan de centeo. Tamén lle deu unha xerra de cervexa espumosa, feita con cebada dos vales.

―Para min é máis pracenteiro o silencio dos montes que o rumor das cidades ―proseguiu a anciá―. Os cachorros dos seres salvaxes son mellores que os fillos dos humanos. Hoxe as miñas crianzas atopábanse lonxe de min ―dixo mentres aloumiñaba a cabeza do lobo adormentado―. Pola contra, non tería necesidade da túa espada, rei Conan. Pero viñeron cando os chamei.

―Que tiñan contra ti aqueles cans nemedianos?

―Algúns soldados do exército invasor andan por todo o país, desde a fronteira até Tarantia. Os malvados habitantes dos vales dixéronlles que eu gardaba un gran tesouro para distraer a súa atención e evitar así o saqueo. Atopáronme e esixíronme o tesouro. A miña resposta negativa encolerizounos. Pero nin os soldados nin os homes que te perseguen, nin sequera os corvos, poderán dar contigo aquí.

O cimmerián moveu negativamente a cabeza e, mentres engulía con voracidade, dixo:

―Marcho a Tarantia.

―Vas meter a cabeza na boca do león, rei Conan. Será mellor que busques refuxio no estranxeiro, o teu reino perdeu o seu espírito de loita.

―Que estás a dicir? Perdéronse moitas batallas e con todo logo gañáronse moitas guerras. Un reino non se perde polo simple feito de sufrir unha derrota.

―Daquela pensas ir a Tarantia?

―Penso. Prospero saberá defendela fronte ás tropas de Amalric.

―Estás seguro, rei Conan?

―Por todos os infernos, muller! De que outro xeito podería ser?

Zelata moveu negativamente a cabeza e dixo:

―Eu penso doutra maneira. Vou rachar o veo do tempo para que poidas ver a túa capital.

Conan non se decatou exactamente do que a anciá lle botaba ao lume, mais unha fumareda verde esparexeuse polo interior da choza á vez que o lobo se laiaba en soños. E mentres o cimmerián observaba, as paredes e o teito da cabana pareceron agrandarse primeiro e esvaecer despois até confundirse coa inmensidade do infinito. O fume comezou a virar e todo se tornou esborranchado; algunhas formas movéronse e desvanecéronse na masa calixinosa, até que se destacaron cunha claridade abraiante.

O cimmerián puido ver as torres e as rúas de Tarantia, onde o xentío corricaba e berraba. Puido ver tamén os estandartes de guerra de Nemedia que avanzaban inexorabelmente cara ao oeste, por entre o fume e as chamas das terras saqueadas. Na praza principal, as turbas berraban que o rei morrera, que os baróns querían repartirse entre eles as terras e que o goberno dun rei, aínda que fose Valerius, era preferíbel á desorde e á anarquía.

Prospero, coa súa armadura relucente, avanzou dacabalo entre a xente tentando impor a calma e pedindo confianza no conde Trocero. Prospero pedía á xente de Tarantia que acudise ás murallas da cidade para axudar as súas tropas, mais a multitude volveuse contra el, ouveando de medo, baixo os efectos dunha furia irracional. Acusárono de ser o matachín de Trocero e un asasino máis sanguinario que o mesmo Amalric. Logo guindaron bostas e pedras contra os cabaleiros e os soldados de Prospero.

A escena tornouse borrosa, como se pasase o tempo, e a continuación Conan viu a Prospero e as súas tropas que saían cara ao sur polas portas das murallas, mentres ás súas costas ruxía a xentalla da cidade.

―Parvos! Estúpidos! ―dixo Conan―. Como non foron quen de confiar en Prospero...! Olla, Zelata, se isto é unha trampa...

―Isto xa aconteceu. Tivo lugar cando as hostes de Amalric estaban á vista dos asediados. Desde as murallas, a xente vía as chamas do saqueo. Á noitiña, os nemedianos entraron en Tarantia, sen atopar a máis mínima oposición. Mira o que está a acontecer agora mesmo no gran salón do palacio real de Tarantia!

De súpeto Conan albiscou claramente a gran sala do trono do palacio. Valerius estaba diante do estrado real, ataviado con vestidos de armiño; Amalric, aínda coa armadura cuberta de po e de sangue, colocaba sobre os louros cabelos de Valerius un relucente aro cuberto de pedraría: a coroa de Aquilonia!

O pobo aclamaba con xúbilo e longas ringleiras de guerreiros nemedianos contemplaban a escena co rostro impasíbel mentres os nobres, que no seu día se opuxeran a Conan, eran os primeiros en axeonllarse ante o novo rei.

O cimmerián apertou os puños, as veas das súas tempas incháronse e o seu rostro conxestionouse.

―Por Crom! Un nemediano coroando como rei de Aquilonia ese renegado e no mesmo palacio real, no salón do trono de Tarantia!

Como se o dispersase aquel estouro de violencia, o fume desapareceu e daquela Conan puido ver os ollos negros de Zelata que o miraban fixamente entre os tenues farrapos de brétema que aínda aboiaban no ar.

―Xa o viches, rei Conan. O teu propio pobo entregou a liberdade pola que ti loitaches con tanta suor e con tanto sangue. Eles mesmos se renderon a aqueles que só queren escravizalos e asasinalos. Demostraron non crer no seu propio destino. Seica poderías confiar neles para recuperar o teu reino?

―Mais eles ―contestou Conan sen deixarse convencer― cren que eu estou morto. Non teño herdeiro e a xente non pode ser gobernada pola lembranza dun monarca. Que importa que os nemedianos tomasen Tarantia? Aínda quedan as provincias, os baróns e os campesiños. Valerius conseguiu unha gloria efémera.

―Es teimudo, como lle corresponde a un guerreiro. Non podo amosarche o futuro. Unicamente son quen de facer que vexas unha parte do pasado a través de ocos que os poderes insondábeis abren no veo do tempo. Desexas daquela contemplar o pasado para ter unha orientación sobre o futuro?

―Desexo.

Conan sentou e o fume verde volveu virar en espiral. As imaxes apareceron diante del, aínda que desta volta máis afastadas e sen un significado concreto. O cimmerián viu unhas paredes negras e altas que albergaban pedestais con estatuas de deidades de aspecto bestial, inhumano. Movéndose no lusquefusque, víanse homes escuros e enxoitos, vestidos só con taparrabos de seda vermella. Levaban sobre os ombros, ao longo dun corredor, un sartego de xade verde. Pero antes de que Conan puidese apreciar máis detalles, a escena mudou.

Apareceu unha caverna húmida e sombriza da que emanaba unha sensación de horror intanxíbel. Sobre un altar de pedra negra repousaba un estraño recipiente de ouro con forma de cuncha. Na cova entraron uns individuos semellantes aos que transportaban o sartego da momia e colleron o recipiente de ouro. Ao momento a escena volveuse borrosa e Conan non puido precisar o que acontecera. Albiscou tan só, no medio das tebras, unha bóla de lume. Daquela o fume volveu arremuiñarse e esvaeceu decontado.

―Que significa todo isto? Comprendo o que vin sobre Tarantia, mais que quere dicir esta visión duns ladróns de Zamora que semellan estar a profanar un templo estixio de Set? E en canto a esa caverna, nunca vin nada semellante en ningunha das miñas viaxes, aínda que recoñezo que é un templo de Estixia. Se puideches ensinarme todo iso que para min non son máis que visións inconexas que pouco ou nada me din, por que non podes ensinarme o que vai acontecer no futuro?

―Estes feitos están gobernados por leis inmutábeis ―dixo Zelata―. É probábel que non o comprendas, porque nin eu mesma podo entendelo, aínda que busquei a sabedoría no silencio das alturas durante máis anos dos que podo lembrar. Non podo salvarte, aínda que o faría se estivese na miña man. É un mesmo quen debe buscar a súa propia salvación. Así e todo, talvez a verdade chegue a min en soños esta noite e pola mañá poida darche a clave do enigma.

―Que enigma? ―preguntou o rei de Aquilonia, sen comprender.

―O misterio co que te enfrontas e a causa do cal perdiches o teu reino.

A anciá estendeu unhas peles de ovella no chan, xunto á lareira, e dixo brevemente:

―Dorme.

Sen pronunciar unha soa palabra, Conan deitouse no improvisado leito e mergullouse nun soño profundo aínda que inquieto: vía espectros que se movían en silencio e sombras monstruosas que se arrastraban polo chan.

⁂

O cimmerián abriu os ollos na xeada brancura do amencer e viu a Zelata axeonllada xunto ao fogar. Conan non espertara nin unha soa vez durante toda a noite, mais o ruído do lobo ao entrar na cova debera de interromper o seu sono.

O animal estaba preto do lume, onde secaba o pelame áspero, húmido de orballo.

O sangue brillaba na súa pel e preto da pa tiña un corte profundo.

Zelata asentiu coa cabeza como se estivese a ler os pensamentos do seu convidado.

―Si, estivo a cazar antes do amencer e foi unha caza encarnizada. O home que perseguía o rei xa non volverá perseguir ninguén.

O cimmerián ollou para o lobo con estraña fascinación e viu que o animal se achegaba a tomar o alimento que a anciá lle ofrecía.

―Cando recupere o trono non hei esquecer isto ―dixo Conan―. Gañaches a miña amizade e, por Crom, non lembro durmir nunca tan a mercé dunha persoa como o fixen esta noite. Pero que foi da predición ou do consello que me ías dar esta mañá?

Ás palabras de Conan seguiunas un prolongado silencio, que só foi roto polo estalo das pólas ao arder.

―Vai na procura do corazón do teu reino ―dixo á fin a feiticeira―. Alí reside a túa vitoria ou a túa derrota. Loitas contra poderes sobrenaturais e non conseguirás o trono se antes non achas o corazón do teu reino.

―Refíreste, talvez, á cidade de Tarantia?

Zelata negou coa cabeza e contestou:

―Eu non son máis que un oráculo a través do que falan as deidades, que selarían os meus beizos se dixese de máis. Repito que debes atopar o corazón do teu reino. Non podo dicirche máis, son as deidades as que falan pola miña boca, rei Conan.

⁂

O abrente seguía a branquear os picos das montañas cando Conan emprendeu a marcha, dacabalo, cara ao oeste. Mirou para atrás e viu a Zelata de pé ante a porta da súa choza, impasíbel como sempre, e co enorme lobo ao seu carón.

Durante todo o día avanzou por aquela zona montañosa, evitando camiños e vilas. Cando anoitecía comezou a descender até que as extensas chairas de Aquilonia apareceron ante os seus ollos. Noutros tempos, ao pé desas montañas e na súa vertente occidental, había numerosas aldeas e granxas, xa que durante medio século aproximadamente a meirande parte das incursións fronteirizas foran realizadas polos propios aquilonianos. Mais agora, onde noutro tempo se alzaran poboacións e granxas, só había borralla.

O cimmerián cabalgaba amodo. Non parecía temer que o descubrisen, aínda que corría perigo de ser visto.

Os nemedianos vingaran antigos agravios no seu avance cara ao oeste e Valerius non fixera nada por conter os seus aliados. Importáballe ben pouco gañar o aprecio dos habitantes do reino. Unha ampla chaira abatida estendíase cara ao oeste.

Conan botaba unha maldición cada vez que descubría os negros campos que antes foran ricas plantacións ou cando se atopaba cos restos calcinados dalgunha granxa. Avanzaba a través dunha terra deserta e arrasada, como un espectro chegado dun pasado remoto.

A rapidez coa que o exército inimigo atravesara as terras demostraba a escasa ou nula resistencia que atopara. Pero se Conan estivese á fronte dos seus aquilonianos o exército invasor tería que gañar cada anaco de terreo pagando o seu avance co sangue de moitas vítimas.

Unha inmensa amargura atafegaba o seu espírito: el era, en realidade, un aventureiro solitario e non o descendente dunha dinastía. O sangue azul do que Valerius se xactaba impresionaba máis o pobo que o recordo de Conan e a liberdade e o poderío que el lle conferira ao seu reino.

Comprobou que ninguén o perseguía por aquelas montañas. Agardaba cruzarse con algúns destacamentos de nemedianos, mais non atopou ninguén. Ficaban algúns soldados atrasados, dedicados a saquear os restos do que fora arrasado, mais non se preocupaban del. Conan levaba a cota de malla nemediana e os soldados tomábano por un deles.

Os ríos e os vales abondaban nesa vertente occidental dos montes nos que se achaba e alí tería máis oportunidades de agocharse de posíbeis inimigos. Daquela cabalgou pola terra devastada e tan só se detivo para darlle descanso ao seu cabalo e para comer frugalmente parte dos alimentos que Zelata lle fornecera. Logo anovou a marcha.

Unha mañá, agochado entre os xuncos dun río, dexergou ao lonxe, sobre a ondulada chaira zarrapicada de mestos arboredos, as torres azuis e douradas de Tarantia. Xa non se atopaba nunha terra desértica, senón nunha zona inzada de vida salvaxe. O seu avance, a partir de entón, foi lento e cauteloso, a través de camiños pouco frecuentados e de fragas. Xa anoitecía cando chegou á facenda de Servius Galannus.

VIII
RESCALDOS MORIBUNDOS

A campiña que rodeaba Tarantia fuxira do terríbel saqueo do que foran vítimas as provincias do leste. Apreciábanse as secuelas da marcha dun exército conquistador nos valados rotos e nos campos pisados polas bestas, mais o facho e a espada non levaran a cabo alí a súa temíbel tarefa.

Tan só se vía unha mancha negra na paisaxe, uns restos calcinados do que fora, segundo lembraba Conan, a mansión dun dos seus partidarios máis ferventes.

O rei continuou a súa marcha sen atreverse a achegarse abertamente á facenda de Galannus, que se atopaba a só dúas leguas da cidade. Avanzou a través dun bosque mesto até que atopou a cabana dun garda entre as árbores. Desmontou e, logo de atar o cabalo, achegouse até a porta para preguntarlle ao seu morador pola sorte que correra Servius Galannus, o seu fiel súbdito.

Conan sabía que debía reaxir con prudencia, pois sen dúbida tiña que haber tropas inimigas roldando pola contorna, pero cando se achegou máis á cabana viu que se abría a porta e que saía un home robusto, vestido de seda, que se encamiñaba a un carreiro que se internaba cobregueando no bosque.

―Servius! ―dixo o cimmerián con voz cautelosa.

Ao escoitalo, o fidalgo virou en redondo e lanzou unha exclamación contida. Botou man á espada curta de caza que levaba ao cinto e recuou ante aquela figura ataviada coa cota de malla dos nemedianos, que non se distinguía ben entre as luces do serán.

―Quen es? ―preguntou Servius―. Que pretendes? Por Mitra!

O home aspirou ruidosamente, como se non dese creto ao que vía.

―Aparta, espírito! Por que volves dos negros abismos da morte? Funche fiel cando vivías...

―E agardo que continúes a selo ―contestou Conan―. Deixa de tremer, Servius, son un home de carne e óso.

Coa faciana cuberta de suor, Servius achegouse a Conan e mirouno con atención. Cando se convenceu de que o cimmerián dicía a verdade, dobrou un xeonllo e desposuíuse do gorro que levaba posto.

―Maxestade! Isto é... realmente un milagre! A gran campá da fortaleza dobrou ao coñecerse a noticia da túa morte, hai xa uns días. Díxose que perderas a vida en Valkia, meu señor, esmagado baixo un alude de pedras de granito.

―Era outro home ataviado coa miña armadura ―contestou Conan―. Pero xa falaremos máis tarde... Tes aínda algo de carne na túa despensa?

―Hasme perdoar, meu señor ―dixo Servius mentres se puña en pé rapidamente―. Vexo que levas sobre a túa malla o po dos camiños e nin sequera che ofrecín alimento e descanso. Por Mitra! Agora vexo que estás vivo, meu señor, mais xuro que cando dei a volta e te vin con esa armadura agrisada, o sangue xeóuseme nas veas. Non resulta grato atoparse entre dúas luces co home a quen un cre morto desde hai tempo.

―Fai que o garda se encargue do meu cabalo, que está atado detrás daqueles carballos ―dixo Conan.

O patricio conduciu o cimmerián cara á cabana. Malia que se recuperara do susto, continuaba nervioso.

―Enviarei un criado desde a miña casa ―dixo―. O garda está no seu posto, mais non se pode confiar en todo o mundo. Coido que é máis prudente que só eu coñeza a túa presenza neste lugar.

Cando xa estaban preto da casa do fidalgo, cuxos brancos muros asomaban entre as árbores, Servius dirixiuse cara a un carreiro que atravesaba un pequeno bosque de aciñeiras cuxas pólas se entrecruzaban e formaban unha especie de bóveda. Servius acelerou o paso sen falar, mentres daba mostras dunha grande axitación. Cando anoitecía, o home fixo entrar a Conan por unha porta traseira que daba acceso a un corredor estreito e apenas iluminado. Percorrérono, sempre en silencio, e Servius levou o rei a unha espazosa estancia de teito alto cruzado por vigas de carballo e paredes revestidas de madeiras nobres.

No fogar ardía un bo lume e sobre un aparador de caoba víanse algunhas bandexas con alimentos fumarentos, que sen dúbida estaban dispostos para a cea. Servius correu o ferrollo da porta e apagou a candea que iluminaba o salón. Aínda se podía ver grazas ás chamas da cheminea.

―Perdóame, meu señor ―dixo Servius, desculpándose―. Corren tempos perigosos e os espías asexan por todas as partes; temo que alguén poida mirar polas xanelas e recoñecerte. Estes pratos acaban de saír do forno; eran a miña cea para cando volvese de falar co garda. Se te dignas a aceptar o meu convite, señor...

―A luz e a comida parécenme abondas.

Conan sentou sen máis cerimonias e extraeu o seu puñal. Empezou a comer con voracidade unha perna de veado e de cando en cando tomaba un longo grolo de viño das viñas de Servius. O bárbaro semellaba alleo aos perigos que puidese correr, mais o fidalgo movíase inquieto no seu asento, xunto ao lume, rebuldando nervioso coa pesada cadea de ouro que penduraba do seu pescozo. Miraba sen cesar cara ás xanelas e inclinaba a cabeza cara á porta como se agardase ouvir algún ruído estraño.

―Non te vou amolar durante moito tempo coa miña presenza, Servius ―dixo Conan de socato―. Ao amencer estarei lonxe da túa facenda.

―Pero, meu señor... ―empezou a dicir o outro, aínda que Conan non o deixou terminar.

―Coñezo moi ben a túa lealdade e o teu valor, mais Valerius usurpou o meu trono e o feito de que me forneceses acubillo pode significar a túa morte se me descobre contigo.

―Non son tan forte como para poder desafialo abertamente ―dixo Servius―. Os cincuenta soldados cos que conto non son máis que un feixe de espigas nun campo. Viches as ruínas da facenda de Emilius Scavonus?

Conan asentiu mentres engurraba a fronte con manifesto desgusto.

―Era un dos nobres máis poderosos da provincia ―dixo Servius―. Negouse a prestarlle apoio a Valerius e os nemedianos queimaron a súa facenda con el dentro. Despois disto, os demais comprendemos a inutilidade de toda resistencia, sobre todo porque o pobo de Tarantia se negou a loitar. Sometémonos e o usurpador perdoounos a vida a conta duns impostos que serán a ruína de moitos. Mais, que outra cousa podemos facer? Todos cremos que morreras, señor. Moitos baróns pereceron e outros foron encarcerados. O exército foi derrotado e os seus sobreviventes dispersados. Ti, señor, non tes herdeiro ao trono e por conseguinte non había ninguén a quen puidésemos recoñecer como líder.

―Non estaba, logo, o conde Trocero de Poitain?

Servius estendeu as mans como desculpándose e contestou:

―É verdade que o xeneral Prospero se achaba no campo cun pequeno exército e ao retirarse ante Amalric, exhortou a xente a que se unise á súa bandeira. Pero pensaban que ti, meu señor, morreras e lembraron as guerras civís e como Trocero e os seus poitaneses arrasaron estas provincias tal e como Amalric fai agora. Os baróns, pola súa banda, desconfiaban de Trocero. Algúns homes, esbirros de Valerius posibelmente, aseguraban que o conde de Poitain pretendía apropiarse da coroa no seu propio beneficio. Xurdiron entón as vellas rifas e os antigos bandos...

»Se tivésemos un só home con sangue dinástico nas veas, coroariámolo e seguiriámolo contra Nemedia. Mais non había nin unha soa figura de sangue real.

»Os baróns que tan lealmente te serviron como rei, meu señor, non seguirían a ningún deles. Cada un considérase a si mesmo tan apto para o mando como os demais e todos temen as ambicións dos outros. Cando se corta a corda do brazado, as pólas esparéxense. Así aconteceu en Aquilonia.

»Os mercadores e o pobo temían a anarquía e a volta do feudalismo cos baróns ditando cada un pola súa banda as súas propias e inxustas leis. Eles crían que calquera rei era mellor que ningún, mesmo Valerius que, cando menos, tiña sangue da antiga dinastía. Daquela ninguén se lle opuxo cando, á cabeza das súas hostes e coa bandeira do dragón vermello de Nemedia ondeando ao vento, entrou na cidade.

»O pobo abriu espontaneamente as portas e axeonllouse ante o seu novo señor. Dicían que era mellor ser gobernados por Valerius que polo conde Trocero e aseguraban, e nisto tiñan razón, que os baróns non se unirían ao Conde pero si aceptarían a Valerius. Engadían que ceder ás pretensións do novo señor evitaría o desastre dunha nova guerra civil e, á vez, evitaríase a furia dos nemedianos. Prospero marchou para ao sur cos seus dez mil xinetes e a cabalaría nemediana entrou na cidade poucas horas despois. E quedaron alí para asistir á coroación de Valerius.

―É dicir, que o fume da vella feiticeira me amosou a verdade ―dixo Conan sentindo un calafrío nas costas―. Dime, foi Amalric quen coroou a Valerius?

―Si. Fíxoo no salón do trono, cando o sangue da matanza apenas secara nas súas mans.

―E é feliz o pobo baixo ese... benévolo goberno? ―preguntou Conan, retranqueiro.

―Valerius vive como un príncipe estranxeiro nun país conquistado. A súa corte está constituída por nemedianos case exclusivamente. As tropas de palacio son da mesma nacionalidade e a fortaleza está ocupada por gran cantidade de tropas de Nemedia. Si, ao fin chegou a hora do Dragón.

»Os nemedianos andan polas rúas como se fosen os amos da cidade. Aldraxan as mulleres e saquean os comercios, sen que Valerius lles preste demasiada atención a eses excesos. En realidade, o novo rei non é máis que un monicreque, un figurón dos invasores. A xente sensata xa o prevía e o pobo comeza a experimentalo na súa propia carne.

»Amalric saíu cun forte continxente cara ás provincias exteriores para someter algúns baróns que aínda se opoñen aos novos señores. Mais non hai unidade entre os baróns; os seus receos mutuos poden máis que o seu temor a Amalric, que os aniquilará un por un. Moitos castelos e poboacións entenderon así a situación e preferiron someterse sen opor resistencia. Os que resisten sufrirán unha sorte terríbel e, ademais, as filas dos nemedianos increméntanse cos aquilonianos que, por medo ou por ambición, tornaron en traidores ao seu país. Isto acontece en todas as guerras.

Conan contemplaba o reflexo das chamas sobre as madeiras de carballo que recubrían as paredes e asentía con aceno sombrizo.

―Aquilonia ten á fin un rei. Iso era o que o pobo quería con tal de que a anarquía non se fixese dona do reino ―dixo Servius―. Mais Valerius non protexe os seus súbditos contra os seus aliados e centos de persoas que non puideron pagar o tributo imposto foron vendidas aos mercadores de escravos de Koth.

Conan sacudiu a cabeza como se recibise unha queimadura. Botou un xuramento e apertou os poderosos puños con xesto de impotencia.

―Así é ―continuou Servius―. A nosa xente a outros homes e mulleres do seu mesmo pobo, como na época do feudalismo. Nos palacios de Shem e de Turan esta xente levará unha vida de verdadeira escravitude.

»Ademais, a unidade coa que soñaban moitos dos nosos compatriotas dista moito de ser completa. Gunderland, no norte, e Poitain, no sur, non foron conquistadas aínda e tamén no oeste quedan provincias sen someter; os baróns das rexións fronteirizas están apoiados polos arqueiros bosonianos. Mais estas provincias periféricas non constitúen unha verdadeira ameaza para Valerius. Sempre han permanecer á defensiva e poden considerarse afortunadas se non perden a súa independencia. Aquí, pola contra, Valerius e as súas tropas campan como queren.

―Que aproveiten mentres poidan ―dixo Conan de socato―. Queda pouco tempo. O pobo hase sublevar cando saiba que estou vivo. Debemos reconquistar Tarantia antes de que regresen Amalric e as súas tropas. Varreremos eses cans do noso reino.

Servius permaneceu calado. O renxer das achas que crepitaban deixábase ouvir no silencio case absoluto da estancia.

―E ben ―dixo impaciente o cimmerián―, por que quedas coa cabeza inclinada contemplando o lume? Seica dubidas do que dixen?

Servius evitou a mirada directa do rei e contestou:

―Todo o que poida facer un ser humano halo facer ti, meu señor. Cabalguei detrás de ti na batalla e sei que non hai mortal que se resista á túa espada.

―Daquela?

O fiel aquiloniano envolveuse aínda máis no seu xibón, como se, malia estar a carón do lume, sentise frío.

―A xente asegura que a túa derrota se debeu á feitizaría ―dixo, á fin.

―Que importa iso?

―Non hai mortal que poida loitar contra os poderes sobrenaturais. Quen é ese home do veo que se reúne a media noite con Valerius e cos seus aliados e que aparece e desaparece misteriosamente? A xente di que é un gran feiticeiro que morreu hai miles de anos e que volveu á vida para destronar o rei de Aquilonia e restaurar a dinastía de Valerius.

―E aínda que así fose, é ese un factor decisivo? Eu fuxín dos alxubes enmeigados de Belverus e da trampa diabólica que me tenderon no desfiladeiro. Se o pobo se subleva...

Servius negou coa cabeza e engadiu:

―Os teus partidarios máis poderosos, os do leste e as provincias centrais, morreron, meu señor. E os que non morreron, tiveron que fuxir ou están encarcerados. Gunderland está moi lonxe ao norte, e Poitain tamén, mais ao sur. Os bosonianos retiráronse ás súas marcas, no oeste. Necesitaríase moito tempo para reunir estas forzas tan dispersas e, antes de que se conseguise, Amalric acabaría con elas unha por unha.

―Mais unha sublevación súbita das provincias do centro inclinaría a balanza ao noso favor ―respondeu Conan―. Poderiamos apoderamos de Tarantia e conter a Amalric até que viñesen tropas de Gunderland e de Poitain a axudarnos.

Servius dubidou e, cando se decidiu a contestar, fíxoo en murmurios.

―A xente asegura que morriches maldito, meu señor. Din que ese misterioso estranxeiro lanzou un feitizo para destruírte e aniquilar o teu exército. A gran campá dobrou na túa memoria: todos te cren morto. E non creo que se levantasen as provincias do centro aínda que soubesen que estás vivo. Non ousarían facelo. A feitizaría derrotoute en Valkia e a feitizaría difundiu a nova en Tarantia. Esta mesma noite, malia a distancia, todos o comentaban a berros polas rúas.

»Pouco tempo despois, un sacerdote nemediano utilizou a maxia negra a plena luz do día nas rúas de Tarantia para darlle morte á xente que aínda era leal á túa memoria. Eu mesmo puiden velo; os homes armados caían como moscas e morrían dun xeito que ninguén acertaba a comprender. Un sacerdote moi delgado dicía, entre grandes gargalladas: «E eu son Altaro, só un acólito de Orastes que, á súa vez, o é do que leva o veo. O poder non é meu, senón que obra a través da miña persoa.»

―Está ben ―dixo Conan con dureza―, mais non é mellor morrer con honra que vivir na infamia? É seica peor a morte que a opresión, a escravitude ou a aniquilación?

―Cando se teme á feitizaría todos os razoamentos sobran ―dixo Servius―. Os nemedianos teñen baixo o seu mando xustamente as zonas máis extensas, poboadas e ricas de Aquilonia, e o seu poder, en todos os aspectos, é moi superior ao noso. Sacrificarían inutilmente os teus súbditos, segundo creo, señor. Sinto dicilo, mais é certo: Maxestade, es un rei sen reino.

Conan limitouse a observar as chamas do fogar, sen responder. Un dos toros que ardían estralou e as cinzas caeron ao fondo da lareira. Era como se se afundise un trono.

―Onde están os membros da miña corte? ―preguntou Conan á fin.

―Pallantides resultou gravemente ferido en Valkia e a súa familia pagou por el un forte rescate. Agora descansa no seu castelo de Attalus. Poderá considerarse afortunado se algún día pode volver ir dacabalo. Publius, o chanceler, fuxiu disfrazado e ninguén sabe onde está. O consello foi disolto e moitos dos teus súbditos máis leais foron executados. Esta noite, por exemplo, a condesa Albiona vai morrer baixo a machada do verdugo.

Conan estremeceuse e tal foi a mirada de ira que lle dirixiu a Servius que o patricio recuou un bocado.

―Por que a matan?

―Porque non quixo ser a amante de Valerius. As súas terras fóronlle arrebatadas, os seus partidarios son agora escravos e á media noite, na Torre de Ferro, caerá a súa cabeza. Se prudente, meu señor. Para min sempre serás o rei, mais deberías fuxir antes de que te descubran. Nestes días ninguén se atopa a salvo. Os espías e os confidentes están en todas as partes e a menor palabra de desacordo é considerada unha traizón ou un acto de rebeldía. Se te dás a coñecer aos teus súbditos, acabarás sendo capturado e executado.

»Os meus cabalos, os meus homes de confianza e eu mesmo estamos á túa disposición. Antes de que amañeza poderemos estar lonxe de Tarantia, preto da fronteira. Se non podo axudarche a recuperar o reino, cando menos permíteme marchar contigo ao exilio.

Conan negou coa cabeza. Servius mirouno inquieto ao velo tan pensativo, fitando o lume coa cabeza apoiada nunha man, mentres os seus ollos brillaban como os dun lobo. Nese momento, máis que nunca, Servius decatouse da personalidade singular do rei. Aquela grande armazón corporal baixo a cota de malla era, á vez demasiado ruda e flexíbel para unha persoa civilizada. A chama elemental do primitivo ardía naqueles ollos ardentes. Conan semellaba volver ao seu antigo ser e ninguén podía predicir cal había ser a súa reacción. Un só paso separaba o rei de Aquilonia do bárbaro saqueador dos montes de Cimmeria.

―Se é preciso marcharei a Poitain, mais hei ir só. Pero antes teño unha última obriga que cumprir como rei de Aquilonia.

―Que queres dicir, meu señor?

―Esta noite vou ir a Tarantia buscar a Albiona. Segundo parece, fracasei ante os meus leais súbditos, mais se a ela lle cortan a cabeza, prefiro que me corten tamén a miña.

―Iso é unha tolemia!

―Hai segredos da Torre que moi poucos coñecen. De calquera xeito, converteríame no maior dos covardes se deixase morrer a Albiona por manterse leal a min. Podo ser un rei sen reino, mais nunca serei unha persoa sen honra.

―Iso será a fin das nosas esperanzas!

―Se fracaso, só eu caerei ―contestou o rei―. Ti xa arriscaches dabondo. Esta noite actuarei só, mais quero que me fagas un favor: conségueme un parche para o ollo, unha caxata e unha roupa como a que usan os peregrinos.

IX
É O REI OU O SEU FANTASMA?

Moita xente cruzou a gran porta das murallas de Tarantia entre o solpor e a media noite. Eran viaxeiros atrasados, mercadores que viñan de terras afastadas con mulas cargadas de mercadorías e braceiros das granxas e dos viñedos próximos. Agora que Valerius dominaba as provincias centrais, ninguén puña demasiada atención en comprobar a identidade de quen chegaba á cidade nunha procesión sen fin. A disciplina relaxárase talvez pola situación e os soldados nemedianos estaban demasiado ocupados bebendo e mirando para as fermosas raparigas campesiñas como para prestarlles atención aos labregos e aos anciáns cubertos de po.

Entre estes últimos, así e todo, un destacaba excesivamente: era un home alto cuxa capa non conseguía disimular as poderosas liñas do seu corpo. Tiña un aspecto gallardo e agresivo. Un gran parche cubría un dos seus ollos e o seu gorro de coiro, abaixado para adiante, tapáballe parte do rostro. Avanzou apoiado nun gran caxato até a muralla e entrou, xunto cos demais viaxeiros, na cidade pola gran porta flanqueada de fachos, sen que os soldados o interrogasen.

Nas rúas ben iluminadas de Tarantia, o xentío desfilaba ante as tendas e os postos rueiros que exhibían as súas mercadorías.

Os soldados nemedianos avanzaban en grupos entre a multitude con manifesta arrogancia. As mulleres procuraban non cruzarse con eles e os homes mirábanos con preocupación. Os aquilonianos eran unha xente altiva e aqueles soldados eran os seus inimigos ancestrais.

O xigantesco viaxeiro semellaba incomodarse especialmente cando se cruzaba cun grupo daqueles homes armados mais, do mesmo xeito que o resto dos peóns, facíase a un lado cando pasaban os nemedianos. Malia a súa elevada estatura, a súa vestimenta vulgar facía que non chamase demasiado a atención. Mais nunha ocasión, ao pasar ante a tenda dun mercador de espadas e dagas, a luz que saía da tenda iluminou o seu rostro e o viaxeiro creu notar que alguén o miraba. Volveuse a medias e observou un home vestido cun xibón pardo de braceiro, que o miraba fixamente. Daquela o individuo deu media volta e, cunha rapidez fóra do común, perdeuse entre a multitude. Conan desviouse por unha quella e acelerou o paso. A actitude daquel home podía ser simple curiosidade, mais non podía correr riscos innecesarios.

A sombra da Torre de Ferro erguíase entre un labirinto de quellas e casopas que se amoreaban nunha desorde confusa. A Torre era, en realidade, un antigo castelo de muros de pedra grosos con reforzos de ferro, de onde lle viña o nome. En épocas anteriores e máis axitadas servira de fortaleza.

Non moi lonxe do edificio víase unha torre de vixilancia, tan antiga que a súa orixe primitiva ficara no esquecemento. Un fecho nas portas impedía que servise para refuxio da multitude de esmoleiros que roldaban por toda a cidade. Mais un observador atento estrañaríase de ver que aquel fecho era demasiado novo e robusto como para corresponderlle a un lugar tan abandonado. No reino de Aquilonia non había media ducia de persoas que coñecesen o segredo daquela torre.

No gran cadeado non se apreciaba ningún ollo para introducir a chave. No entanto, Conan achegouse a el e, logo de manipular con hábiles dedos en determinados resortes, conseguiu abrilo. A porta virou silenciosamente cara a dentro e o cimmerián penetrou nas sombras. Decontado empurrouna detrás del. De haber luz veríase que a torre era só un cilindro espido, levantado con antigos e rexos bloques de pedra.

Tenteando coa seguridade de quen está familiarizado cun lugar, o cimmerián atopou unhas fendas nunha das laxas do chan e levantou rapidamente a pedra. Introduciuse sen vacilar pola abertura e descendeu por unha escaleira. Tal como esperaba, atopou ao final da escaleira un corredor que levaba até os alicerces da Torre de Ferro, a unhas tres rúas de distancia.

⁂

A campá da fortaleza, que só soaba na media noite ou pola morte dun rei, comezou a redobrar. Na estancia tenuemente iluminada da Torre de Ferro abriuse unha porta e entrou un home. O interior do edificio, tan magro como o exterior, tiña paredes de cachotes bastamente tallados e as laxas do chan estaban desgastadas polos pés de moitas xeracións. Contra arriba, as bóvedas non alcanzaban a se verse baixo a luz dos fachos que ardían nos seus nichos, debido á enorme altura dos muros de granito.

O home que entrara na Torre, alto e forte, estaba vestido cun axustado traxe de seda negra. Cubría a súa cabeza cunha carrapucha negra con dous orificios para os ollos. Dos seus ombreiros colgaba unha ampla capa, tamén negra. Empuñaba unha machada pesada que, pola súa forma especial, non semellaba unha ferramenta de traballo nin tampouco unha arma.

Cando avanzaba polo corredor saíu ao seu encontro un ancián moi corcovado polo peso da súa pica e dun enorme farol que sostiña coa outra man.

―Amigo verdugo ―dixo con aspereza o ancián―, non chegas tan axiña como o teu antecesor. Acaba de dar a media noite e uns enmascarados xa se achan na cela da señora a agardar por ti.

―O son da campá aínda non acabou. Será mellor que te dediques aos teus asuntos, vello, e eu heime dedicar aos meus. No fin de contas, coido que o meu oficio é máis pracenteiro que o teu, sempre a vagar polos corredores e a espreitar nos alxubes. Eu, pola contra, só me dedico a cortar cabezas, como a desta noite, que é a máis fermosa de Tarantia.

O ancián afastouse murmurando e coxeando e o verdugo anovou a marcha. Dobrou por outro corredor e pasou ante unha porta entreaberta. Ao pasar lanzou unha mirada distraída e reparou en que algo lle chamaba a atención, mais cando quixo reaccionar xa era demasiado tarde.

Viu un gran corpo que se lle viña enriba e xusto despois un brazo robusto envolveuse no seu pescozo e afogou a súa voz antes de que puidese pronunciar unha soa palabra. Comprobou estarrecido que a súa propia forza nada podía contra a do atacante e sentiu nun costado, sen poder vela, a punta dunha daga.

―Can nemediano! ―dixo, con voz cega de odio o descoñecido―. Xa non volverás cortar máis cabezas aquilonianas!

Iso foi o último que ouviu o verdugo de Tarantia.

⁂

Nunha cela escura iluminada só por un facho, tres homes en pé rodeaban unha muller nova que, de xeonllos sobre as laxas de pedra, ollaba para eles con xesto atemorizado.

Vestía unha lixeira túnica sobre a que caían os seus cabelos louros como unha fervenza. Tiña as mans atadas ás costas e, malia as circunstancias nas que se atopaba e a palidez do seu rostro, conservaba toda a súa beleza.

Os tres homes estaban ataviados con antefaces e capas. Un traballo como o que os ocupaba agora aconsellaba levar aquelas máscaras aínda que estivesen nun país conquistado. Malia o disfrace, a muller recoñecera perfectamente os tres individuos, mais o que ela soubese xa non prexudicaría ninguén despois daquela noite.

―O noso compasivo soberano ofréceche unha última oportunidade, condesa ―dixo o máis alto dos tres, que falaba aquiloniano sen sotaque estranxeiro―. Teño a encarga de dicirche que se estás disposta a someter o teu altivo e rebelde espírito, el abrirache os seus brazos de bo grado. Pola contra...

O personaxe sinalou cara a un toro de madeira que había no centro da cela, no que se apreciaban numerosas manchas avermelladas, case negras e tamén varias fendas causadas por un obxecto cortante e pesado.

Albiona sentiu un arreguizo e ficou demudada. Era demasiado nova e non se resignaba a morrer, quería seguir vivindo. Valerius tamén era novo e, ademais, ben parecido. «Moitas mulleres ámano», pensaba Albiona, loitando consigo mesma por conservar a vida. Mais non se sentía con forzas suficientes para pronunciar a palabra que a liberaría do gume temíbel do verdugo. Non podía razoar con claridade, só sabía coma cando se imaxinaba nos brazos de Valerius, se estremecía cun horror máis grande que o que lle producía a idea da morte. Daquela moveu negativamente a cabeza, empurrada por un impulso máis irresistíbel que o da vida.

―Nese caso, non hai máis nada que falar! ―dixo outro dos presentes, con voz impaciente e forte sotaque nemediano. Logo continuou―. Onde está o verdugo?

Como esconxurado por esa frase, a porta da cela abriuse en silencio e apareceu un home vestido de negro, como unha sombra do inframundo.

Albiona deitou un berro xordo e involuntario ao ver a espantosa figura. A través dos orificios da carrapucha, os ollos escintilaban como achas azuis e, cando se pousaron en cada un dos tres homes, estes sentiron un calafrío nas costas.

Daquela, o máis alto dos tres agarrou a rapariga sen cerimonias e empurrouna cara ao toro de madeira. A moza, dominada polo terror, berrou e forcexou, mais o home obrigouna a axeonllarse e colocoulle a cabeza sobre a madeira luxada de sangue.

―Que estás a agardar, verdugo? ―dixo, irritado, o aquiloniano―. Veña, cumpre coa túa obriga!

Como única resposta, na cela resoou unha gargallada rouca e ameazadora. Todos os que estaban no interior ficaron xeados de espanto, mirando a silueta xigantesca e encarrapuchada.

―Que significa esa risada estúpida? ―preguntou un deles sen poder disimular a súa inquietude.

―O verdugo retirou nese momento a carrapucha e guindouna ao chan. Mentres levantaba a machada, berrou con voz atronadora:

―Coñecédesme, malditos?

O silencio aterrecedor que seguiu, só ficou roto por unha exclamación:

―O rei! ―dixo a prisioneira, que se zafara do gardián―. Por Mitra, é o rei!

Os tres homes estaban inmóbiles como estatuas. Entón o aquiloniano falou, mais coa voz de quen dubida dos seus propios sentidos.

―O rei Conan! É o rei, ou o seu fantasma? Que xogo infernal é este?

―Un xogo infernal para uns suxeitos do inferno ―respondeu Conan repetindo a gargallada espectral―. Vinde, achegádevos, amigos, vós tedes as vosas espadas e eu a machada. E coido que esta ferramenta de carniceiro é a arma axeitada para a tarefa que teño por diante, meus traidores vasalos!

―A el! ―dixo o aquiloniano, mentres desenvaiñaba a súa espada―. É Conan e debemos matalo ou morrer no intento!

Daquela, como quen acorda dun soño, os outros dous sacaron as súas armas e botáronse sobre o cimmerián.

A machada do verdugo non estaba feita para unha loita como aquela, mais o rei manexaba a pesada ferramenta como se fose unha daga e a rapidez dos seus movementos, grazas á que conseguía mudar constantemente de lugar, evitaba que os tres inimigos o atacasen ao mesmo tempo.

Dun golpe, Conan desviou a espada dun dos seus opoñentes e o gran gume da machada afundiuse no peito do home, antes de que puidese esquivala. O outro nemediano lanzou unha estocada recta coa súa arma e, cando tentaba retroceder, recibiu un machadazo mortal. O aquiloniano entón viuse arrecunchado contra unha esquina da cela, parando desesperadamente os golpes que recibía sen cesar.

Semellaba paralizado polo terror e Conan alargou o seu musculoso brazo e, de vez, arrincoulle o anteface, descubrindo o pálido rostro dun dos nobres da súa corte.

―Can, xa me parecía que coñecía a túa voz! Maldito traidor, mesmo esta arma indigna é demasiado honrosa para a túa cabeza! Non, debes morrer como morren os ladróns!

O aquiloniano deitou un ouleo e caeu de xeonllos cando viu a machada describir un enorme arco mortal.

―Queda aí para sempre! ―dixo o cimmerián e, anoxado, guindou a machada a un recuncho―. Vamos, condesa!

Conan cortou as cordas que retiñan os pulsos da moza e ambos os dous saíron da cela. A rapariga saloucaba con forza.

―Acouga ―dixo o rei―. Aínda non saímos desta. Se puidésemos chegar até a cela na que se abre a porta secreta do pasadizo... Maldición, escoitaron o ruído!

Así era, corredor abaixo ouvíase o rumor metálico dunhas armas e os berros e os pasos precipitados resoaban baixo as arcadas. Unha figura corcovada chegou coxeando e co farol que sostiña iluminou o rostro de Conan e o da rapariga. O cimmerián deitou unha maldición e soltou a moza. O vello gardián virou en redondo e, abandonando o farol e a pica, correu polo corredor mentres daba berros de alarma coa súa voz rota. Outras voces viñeron en resposta.

Conan volveuse rapidamente e, levando da man a moza, correu en dirección oposta. Cortáranlle o camiño até a cela da fechadura secreta que daba á porta falsa pola que entrara á Torre. Así e todo, coñecía perfectamente aquel edificio sombrizo, pois antes de ser rei fora prisioneiro alí mesmo.

O cimmerián virou por un pasadizo lateral e foi saír a un largo corredor que corría en dirección paralela a aquel polo que chegara. Estaba deserto. Deu uns cantos pasos máis e logo desviouse por outro pasadizo lateral que o conduciu ao corredor que deixara atrás. Achábase nun lugar estratéxico. Un pouco máis aló víase unha porta cun gran ferrollo, diante da cal un nemediano barbudo montaba garda. O soldado estaba de costas a Conan, mirando na dirección oposta a onde se escoitaban o balbordo e as carreiras dos soldados.

Conan non dubidou nin un instante. Deixou a rapariga e correu cara á sentinela, rápido e silandeiro, coa espada na man. O soldado volveuse no momento en que o cimmerián caía sobre el e na súa face reflectíronse o abraio e o temor. Antes de que puidese usar a súa arma, o atacante golpeou coa súa espada sobre o casco da sentinela, cunha forza que podería tombar un oso. Casco e cranio cederon á vez e o soldado esborrallouse sen nin sequera deixar escapar un suspiro.

Un bocado despois, Conan descorreu o ferrollo, demasiado pesado para un home normal, e chamou por Albiona, que correu cara a el. Agarrouna sen cerimonias e ambos os dous cruzaron a porta, para internarse na escuridade.

Chegaron a unha quella estreita sumida en sombras mestas e flanqueada dun lado pola Torre, e da parte posterior por uns edificios de pedra escura. Conan avanzou ás apalpadelas, buscando unha xanela ou unha porta.

Detrás deles abriuse con estrépito a porta pola que xurdiron numerosos soldados, un dos cales levaba un facho. Berraron confusamente sen poder ver demasiado, xa que a luz do facho só desvanecía as tebras nuns poucos pasos á redonda. Logo botaron a correr pola quella en dirección oposta á que seguiran Conan e a súa compañeira.

―Non tardarán en decatarse do seu erro ―dixo el apurando o paso―. Se atopase un oco nesta parede do demo... Maldición, os soldados da rolda de garda!

Ante eles albiscábase un resplandor esvaído, xusto no lugar en que a quella ancheaba un pouco. Conan viu unhas figuras que se achegaban. Eran os soldados da rolda nocturna que acudían atraídos polos ruídos que se ouviran pouco antes.

―Quen vai? ―preguntou unha voz.

Conan non puido evitar que os seus dentes rinchasen ao escoitar o odiado acento nemediano.

―Ségueme de preto ―díxolle á moza―. Debemos abrirnos paso como sexa, antes de que regresen as sentinelas da prisión e nos pillen no medio.

O cimmerián desenvaiñou a espada e correu directamente cara aos acabados de chegar. Contaba coa vantaxe que lle fornecía a sorpresa e, ademais, os soldados estaban cegados polo resplandor do seu propio facho. Caeu sobre eles antes de decatárense e arremeteu coa furia dun león ferido.

A súa única posibilidade residía en pasar entre eles antes de que puidesen recuperarse da sorpresa. Mais eran unha ducia de soldados veteranos das guerras fronteirizas e cun aguzado instinto de loita. Así e todo, caeron tres antes de que reparasen en que era un só home o que os atacaba. A reacción dos restantes foi máis violenta e o balbordo metálico do aceiro fíxose enxordecedor; as faíscas saltaban cando a espada de Conan esmagaba coirazas e bacinetes. No lusquefusque o cimmerián podía ver mellor que os seus inimigos e o seu corpo rápido resultaba un albo ben pouco preciso.

Mais de socato ás costas de Conan resoaron as voces das sentinelas da prisión que volvían ás carreiras pola quella ao escoitar o fragor da loita. Ademais, os integrantes da rolda seguían a dar batalla. En poucos momentos tería enriba os outros soldados e a desesperación fíxolle redobrar os golpes coa enerxía dun ferreiro que bate sobre a bigornia.

Mais de súpeto a situación mudou. Ás costas dos soldados da rolda de garda xurdiu unha vintena de siluetas escuras e decontado ouvíronse golpes certeiros que acabaron cos poucos inimigos que quedaban. A quella estaba sementada de soldados nemedianos, uns mortos e outros retorcéndose no chan. Un home cuberto cunha capa correu cara a Conan e con voz alterada dixo:

―Por aquí Maxestade, axiña!

Ao mesmo tempo que lanzaba un xuramento de sorpresa, Conan colleu a Albiona da man e seguiu o seu descoñecido salvador. Non tiña tempo para dubidar: trinta soldados da prisión pisábanlles os calcaños.

Rodeado daquelas persoas misteriosas, o cimmerián correu rúa abaixo levando a condesa da man. Dos seus novos amigos só sabía que usaban capas e carrapuchas e a súa natureza desconfiada púñao alerta, mais era evidente que mataran os seus inimigos e que lle forneceran a única posibilidade de escapatoria.

Como se adiviñase as súas dúbidas, o xefe dos seus salvadores tocoulle levemente o brazo e dixo:

―Non temas, meu señor, todos somos leais súbditos teus.

Ao cimmerián non lle resultaba familiar aquela voz, mais o seu sotaque era aquiloniano, das provincias da rexión central de Tarantia.

Moi preto, detrás deles, os gardas lanzaban berros de vinganza, mentres perseguían as escuras siluetas que corrían cara á luz distante da rúa. Porén, os homes das carrapuchas detivéronse de súpeto ante o que semellaba unha parede lisa e o cimmerián viu que abrían unha porta disimulada. Conan entrou e a porta fechouse ás costas do grupo co renxer dun ferrollo. Os guías movíanse coa rapidez que lles daba o coñecemento do lugar. Estaban a atravesar unha especie de túnel e Conan notou que o corpo de Albiona tremía. Daquela, de lonxe, apareceu unha abertura cara á que se dirixiron.

Cruzaron unha serie de patios pouco iluminados, quellas e pasadizos cobregueantes nos que reinaba o silencio máis absoluto, sen que se advertise a presenza de ningunha persoa. Por último o grupo saíu a un amplo salón iluminado, cuxa situación Conan non podía precisar con exactitude, pois mudaran demasiadas veces de dirección mentres percorrían a sinuosa ruta que, na súa fuxida precipitada, os levara até aquel lugar.

X
UNHA MOEDA DE AQUERON

Non todos os encarrapuchados entraron na sala. Cando se fechou a porta, Conan viu ante el só un dos seus salvadores. Era un personaxe delgado, coa carrapucha e mais a capa iguais ás do resto. Cando á fin o descoñecido botou para atrás a prenda, o cimmerián puido ver un rostro pálido e ovalado e de faccións delicadas. Non vira aquel paisano na vida.

O rei de Aquilonia soltou a condesa Albiona. A estancia, de grandes dimensións, tiña paredes de mármore, cubertas en parte por tapices de veludo e sobre as laxas do chan víanse grosas alfombras sobre as que se proxectaban as sombras que deitaban uns pesados candelabros de bronce.

Conan empuñou a espada instintivamente. Tiña sangue nas mans e na boca da vaíña porque a gardara sen limpar.

―Onde estamos?

O descoñecido respondeu cunha profunda reverencia na que o desconfiado cimmerián non viu asomo de burla.

―Estamos no templo de Asura, maxestade.

Albiona lanzou un berro e achegouse a Conan mentres observaba, atemorizada, as grandes portas en forma de arco, como se agardase ver entrar a través delas algún espírito das tebras.

―Non temas, miña señora ―dixo o descoñecido protector―. Non hai nada neste lugar que poida facerche dano, aínda que a superstición popular asegure o contrario. Se a nosa monarquía se amosou o suficientemente convencida da inocuidade da nosa relixión como para protexernos da persecución dos ignorantes, un dos súbditos máis insignes do reino non ten por que mostrar desconfianza ante o noso culto.

―Quen es? ―preguntou Conan.

―Son Hadrathus, sacerdote de Asura. Un dos meus fieis recoñeceute cando entraches na cidade e comunicoume a nova.

O cimmerián xurou polo baixo con aceno de desgusto.

―Non debes temer que os demais descubran a túa identidade ―dixo Hadrathus―. O teu disfrace enganaría a calquera, menos a un devoto de Asura cuxo culto se basea en descubrir o que se esconde baixo unha aparencia ilusoria. Seguíronte até a torre antiga e algúns dos meus acólitos entraron no túnel para axudar no caso de que regresases por ese camiño. Outros, eu entre eles, rodeamos a torre. Agora, rei Conan, tes o mando. Aquí, no templo de Asura, segues a ser o rei.

―Por que arriscades a vida por min? ―preguntou o soberano.

―Ti fuches o noso amigo cando subiches ao trono e protexíchesnos cando os sacerdotes de Mitra tentaron botarnos do país.

Conan mirou ao seu redor con curiosidade. Nunca até ese momento estivera no templo de Asura e nin sequera sabía que existise un lugar semellante en Tarantia. Os sacerdotes desa relixión tiñan como norma ocultar os seus templos e, aínda que o culto de Mitra era maioritario nas nacións hyborianas, a relixión de Asura persistía, malia a prohibición oficial e a animadversión popular. A Conan contáranlle historias sobre misteriosos templos nos que se alzaba un fume mesto desde os altares, onde seres humanos eran sacrificados ante unha gran serpe enroscada, cuxa cabeza temíbel abaneaba perpetuamente sobre as sombras.

As intensas persecucións obrigaran os seguidores de Asura a ocultar os seus templos con grande habilidade e a practicar o culto en privado. Esas cerimonias secretas deran acollida entre o pobo a sospeitas de ritos monstruosos de carácter demoníaco.

Mais Conan posuía a tolerancia dos bárbaros e negárase a perseguir os devotos de Asura ou a que a xente o fixese, baseándose unicamente en rumores ou en acusacións nunca demostradas.

«Se se dedican á maxia negra» dicía Conan, «como poden estar a sufrir as persecucións ás que os sometedes? Por Crom, deixade que a xente venere as deidades que queira!»

Ante unha respectuosa invitación de Hadrathus, Conan tomou asento nunha cadeira de brazos de marfil e indicoulle a Albiona que fixese o mesmo noutra semellante. Porén, a condesa preferiu sentar nun tallo dourado que había aos pés do grande asento, apertándose contra os xeonllos do cimmerián, como se buscase a seguridade do seu contacto. Como todos os ortodoxos seguidores de Mitra, Albiona tíñalle un temor instintivo ao culto de Asura, que lle inculcaran desde a infancia a través de relatos de sacrificios humanos levados a cabo en templos sombrizos entre imaxes de figuras monstruosas.

Hadrathus estaba diante deles, coa cabeza inclinada.

―Desexas algo, Maxestade? ―preguntou.

―En primeiro lugar, comida ―contestou o rei.

O sacerdote bateu un címbalo dourado cun escarvadentes de prata. Apenas se esvaecera o son cando catro suxeitos encarrapuchados entraron no cuarto a través dunha porta cuberta por unha cortina, portando unha gran bandexa de prata con fumarentos pratos de comida e varios xerros de cristal. Colocaron a gran fonte diante de Conan e inclináronse cunha reverencia. O rei triscou a lingua ante tan apetitosos manxares.

―Coidado, Maxestade! ―dixo Albiona―. Esta xente come carne humana!

―Xogaríame o reino a que isto non é máis que carne de vaca ―contestou Conan―. Veña, rapariga, non sexas receosa! Debes ter unha fame negra despois de estar nos alxubes.

Facendo caso do consello e seguindo o exemplo dun home cuxas palabras eran lei para ela, a condesa comeu con apetito, aínda que con modais delicados. O seu señor devoraba as carnes e bebía viño como se non o fixese nunca na vida.

―Os teus sacerdotes son xente hábil e intelixente ―dixo o cimmerián cun grande óso na man e a boca chea de carne―. Aprecio en todo o seu valor os vosos servizos na miña loita por recuperar o trono.

Hadrathus moveu lentamente a cabeza, con xesto negativo e apesarado á vez. Conan, dominado por unha ira súbita, golpeou a mesa co óso.

―Por todos os infernos! Que lle acontece á xente de Aquilonia? Primeiro Servius... E agora ti. Non sabedes outra cousa que mover as vosas estúpidas cabezas cando falo de botar eses cans?

Hadrathus suspirou e contestou lentamente:

―Meu señor, doe dicilo e querería poder falar doutro xeito, mais a liberdade de Aquilonia toca a súa fin. Non, talvez sexa a propia liberdade do mundo a que está a rematar! As idades suceden as idades na historia do mundo e agora entramos en tempos de medo e escravitude, como aconteceu hai moito tempo.

―Que queres dicir? ―preguntou o rei, inquieto. Hadrathus deixouse caer nunha cadeira e apoiou os cóbados nos xeonllos, mirando para o chan, con xesto de desalento.

―Non son só os rebeldes señores de Aquilonia e os exércitos de Nemedia os que se alían contra ti, meu señor. É a maxia, unha terríbel maxia negra, orixinada por unha forza nova. Un ser aterrecedor ergueuse desde as sombras do pasado, fronte ao que nada nin ninguén pode oporse.

―De que falas?

―Estou a falar de Xaltotun de Aqueron que, malia que morreu hai tres mil anos, volve camiñar sobre a terra.

Conan gardou silencio. Na súa mente xurdiu unha imaxe: a dun rostro barbado de beleza sobrehumana. Sentiuse outra volta atafegado por unha sensación de incómoda familiaridade. Aqueron... aquel nome espertaba nel vellos recordos do pasado.

―Aqueron... ―dixo o cimmerián―. Xaltotun de Aqueron... Pero, estás tolo? Aqueron só foi un mito durante séculos. Ás veces pregúntome se ese país chegou a existir algunha vez...

―Foi unha realidade lamentábel ―contestou Hadrathus―. Era un imperio formado por feiticeiros que se dedicaban á maxia negra, cuxas maldades foron esquecidas hai moito. As tribos hyborianas do oeste acabaron con ese imperio. Os feiticeiros de Aqueron practicaban a nigromancia, unha taumaturxia da peor especie, unha maxia que lles foi transmitida polos diaños. E de todos os feiticeiros daquel maldito reino, Xaltotun de Python foi o máis poderoso.

―Daquela como puideron vencelo? ―preguntou Conan, escéptico.

―Conseguiron arrebatarlle unha fonte de poder cósmico que gardaba celosamente. Daquela volveron ese poder contra el. Agora outra vez é dono dese talismán e volve ser invencíbel.

Albiona escoitaba aquelas palabras en silencio e miraba alternativamente o sacerdote e o rei sen comprender exactamente de que estaban a falar. Conan moveu negativamente a cabeza e dixo impaciente.

―Estás a marearme coas palabras. Se Xaltotun morreu hai tres mil anos, como pode ser el o home destes tempos? Seguro que é algún tunante que tomou a súa personalidade e o seu nome.

Hadrathus inclinouse sobre unha mesa de marfil e abriu un pequeno cofre de ouro que había pousado sobre ela. Extraeu del algo que reluciu tenuemente. Era unha gran moeda de ouro que, segundo podía apreciarse, fora acuñada había moito tempo.

―Meu señor, algunha vez viches a Xaltotun sen o veo? Nese caso, mira isto. É unha moeda acuñada na antiga Aqueron, antes da decadencia daquel país. Tan imbuído de maxia estaba aquel negro imperio que mesmo esta moeda ten poder para realizar actos de nigromancia.

Conan colleu a peza de ouro e observouna con atención. Non había erro posíbel respecto da súa antigüidade: o cimmerián vira numerosas moedas durante os seus anos de pillaxe e coñecíaas á perfección. Os bordos estaban desgastados e a inscrición aparecía case borrada, mais a cabeza gravada nunha das caras aínda podía apreciarse con claridade. Conan asubiou entre os seus dentes apertados. O ambiente da sala era cálido mais, así e todo, sentiu un profundo calafrío. O rostro era o dun home barbudo, de expresión imposíbel de comprender e de serena e sobrehumana beleza.

―Por Crom! É el! ―murmurou o cimmerián.

Agora comprendía á fin a sensación de familiaridade que desde o comezo espertara nel aquel home da barba. Conan vira unha moeda como aquela anteriormente, nunhas terras moi afastadas. Así e todo encolleu os ombros e dixo con escepticismo:

―O parecido é só unha coincidencia. Se ten astucia dabondo como para imitar a personalidade dun mago desaparecido hai moito tempo, tamén pode imitar a súa aparencia física.

Porén, as súas palabras soaban sen convicción. A vista daquela moeda conmovérao até o máis íntimo do seu ser. Era como se a realidade do universo estivese a se esborrallarse nun abismo de ilusión e maxia. A feitizaría resultaba comprensíbel, mais aquilo eran artes diabólicas que fuxían do alcance dunha mente sa.

―Non hai ningunha dúbida, trátase de Xaltotun de Python ―dixo Hadrathus―. Foi el quen provocou o alude no desfiladeiro de Valkia cos seus esconxuros capaces de dominar os elementos da natureza. Tamén foi el quen enviou aquel ser das tebras ao teu pavillón, meu señor, antes do abrente.

Conan mirou coa fronte engurrada o sacerdote e preguntoulle:

―Como sabes todo iso?

―Os seguidores de Asura teñen fontes secretas de coñecemento, mais o importante é, meu señor, que penses na inutilidade de sacrificar os teus súbditos nun intento van por recuperar o poder...

Conan, co queixo apoiado nun puño, tiña a mirada perdida. Albiona mirouno chea de ansiedade, angustiada pola cantidade de problemas cos que debían enfrontarse.

―Non hai feiticeiro no mundo que poida oporse ao poder de Xaltotun? ―preguntou Conan.

Hadrathus negou coa cabeza e dixo:

―Se o houbese, nós, os sacerdotes de Asura, coñeceriámolo. A xente di que o noso culto é un pouso da antiga relixión estixia que veneraba as serpes. Mais non é certo, pois os nosos antepasados chegaron de Vendhya, alén do mar de Vilayet e das montañas azuis de Himelia. Somos orixinarios do leste e non do sur, e coñecemos todos os feiticeiros orientais, moi superiores aos de Occidente. Así e todo, calquera deles non sería máis que unha pluma ao vento ante a maxia negra de Xaltotun.

―Mais nunha ocasión foi derrotado ―insistiu Conan.

―É verdade. Dirixiron contra el unha fonte de poder universal. Pero agora, esa fonte está de novo nas súas mans e el tomará precaucións para que non volvan roubarlla como no pasado.

Conan, visibelmente irritado, preguntou:

―E en que consiste esa temíbel fonte de poder?

―Chámase o Corazón de Ahriman. Cando caeu Aqueron, o sacerdote que roubou a xema e que volveu o seu poder contra Xaltotun, agochou a xoia nunha afastada caverna e construíu un templo sobre esa cova. En tres ocasións o edificio tivo que ser reconstruído. En cada unha delas erixiuse un templo máis grande que o anterior, mais sempre no mesmo lugar do santuario orixinal. A xente chegou a esquecer o motivo da construción do mesmo, que tan só quedou consignado nos manuscritos dos sacerdotes.

»Ninguén sabe de onde vén o Corazón de Ahriman. Algúns afirman que en realidade se trata dunha deidade, outros aseguran que se trata dunha estrela caída do ceo hai moito tempo. Até que foi roubada, ninguén a vira en tres mil anos.

»Cando a maxia dos sacerdotes de Mitra fracasou fronte á de Altaro, o acólito de Xaltotun, lembraron a antiga lenda do Corazón e o sumo sacerdote e mais o seu axudante descenderon á escura e terríbel cripta que hai baixo o templo e á que ningún sacerdote baixara nos últimos tres mil anos. Nos antigos volumes de pesadas capas nos que había referencias simbólicas ao Corazón, tamén se alude a un ser das tebras que os sacerdotes do culto deixaron custodiando a xema máxica.

»Nunha cripta moi profunda, sumida nunha escuridade impenetrábel, o sacerdote e o seu acólito descubriron un altar de pedra negra que emitía un estraño fulgor, cuxa orixe non puideron precisar. Sobre o altar había un estraño recipiente de ouro semellante a unha cuncha e amarrado á pedra igual que a cotra. Mais estaba aberto e baleiro. O Corazón de Ahriman desaparecera. Mentres observaban o altar, arrepiados, o gardián da cripta, o ser das tebras, abalanzouse sobre eles e golpeou o sumo sacerdote até que o matou. O acólito conseguiu fuxir e conseguiu, ademais, levar con el o sacerdote moribundo. No exterior, antes de morrer, o ancián comunicoulles a nova aos seus seguidores, exhortounos a que se sometesen a un poder que era imposíbel de resistir e ordenoulles que gardasen un absoluto segredo. Mais o rumor transcendeu e nós, os que seguimos o culto de Asura, soubemos a historia.

―E Xaltotun consegue o seu poder dese talismán? ―preguntou Conan, sempre escéptico.

―Non, o poder chégalle desde os abismos insondábeis do alén. Mais o Corazón de Ahriman veu desde algún afastado universo de luz e contra el nada poden facer os poderes da escuridade se a xoia está en mans dun adepto. Devolve a vida, pero tamén pode destruíla. Xaltotun non pode usalo contra os seus inimigos, senón tan só evitar que eles o utilicen contra el.

―Un recipiente de ouro sobre un altar nunha caverna profunda... ―murmurou Conan, pensativo, como se tentase imaxinar a escena―. Iso lémbrame algo que vin ou escoitei en algures... Mais en nome de Crom, a que se parece ese famoso Corazón de Ahriman?

―Ten a forma dunha enorme pedra preciosa, unha especie de rubí que tremeluce cuns alustros luminosos máis cegadores que o brillo de calquera outra clase de xema xamais vista. Parece unha chama dotada de vida...

Conan saltou repentinamente e golpeou co puño dereito na palma da súa man esquerda...

―Que parvo fun! O Corazón do Ahriman! O Corazón do meu reino! Busca a alma do teu reino, díxome Zelata! Por Ymir, esa era a xoia que vin entre o fume verde, a que Tarascus lle roubou a Xaltotun cando estaba sumido no soño do loto negro!

Hadrathus, que tamén se puxo en pé, semellara perder a calma.

―Que dis, meu señor? O Corazón roubado a Xaltotun?

―Así é! ―respondeu o cimmerián, excitado―. Tarascus tiña medo de Xaltotun e quixo quitarlle o seu poder que, segundo el, residía exclusivamente no Corazón de Ahriman. Talvez cría que, ao desaparecer a xoia, o bruxo morrería. Pero por Crom... ah!

Desalentado e cun aceno de decepción, Conan deixou caer os brazos aos costados.

―Esquecera que Tarascus lle entregou a xema a un ladrón para que a tirase ao mar. Nestes momentos ese individuo debe de estar cando menos en Kordava. Antes de que puidese alcanzalo, xa estará embarcado para guindar o Corazón de Ahriman ao fondo do océano.

―O océano non o ha reter! ―dixo Hadrathus cun tremor de excitación―. Xaltotun tirouno ao mar hai moito tempo, mais sabe moi ben que o primeiro temporal o traería de volta á praia. Mais até que descoñecida costa chegará?

Conan, que recuperara algo da súa confianza, dixo:

―Non hai ningunha seguridade de que ese tunante bote a xema á auga. Cando era moi novo eu tamén fun ladrón en Zamora e coñézoos moi ben. Estou seguro de que non se desprenderá da xoia. Seguramente lla venderá a algún mercador rico. Por Crom, é importante que o pescudemos! Todo o que Zelata me ensinou entre o fume é verdade e ela díxome que buscase o corazón do meu reino. Estás seguro de que a forza para vencer a Xaltotun provén desa pedra vermella?

―Si, xogaría a cabeza! ―contestou Hadrathus co mesmo entusiasmo que Conan―. Se temos o Corazón nas nosas mans, daquela poderemos enfrontarnos a Xaltotun. Se conseguimos recuperalo, meu señor, poderemos expulsar os invasores do noso chan e recuperar para ti a coroa. Aquilonia non ten medo das espadas de Nemedia, senón das negras artes de Xaltotun.

Impresionado polo que acababa de ouvir, Conan mirou en silencio, durante uns segundos, o sacerdote.

―É como buscar un rastro dentro dun soño ―dixo o cimmerián―. As túas palabras son as mesmas coas que me falou Zelata e todo o que me dixo foise cumprindo. Hei buscar o paradoiro desa xoia.

―Diso, meu señor, depende o destino de Aquilonia. Que algúns dos meus homes vaian contigo...

―Non, isto é un traballo para un guerreiro. Irei só. Primeiro a Poitain, onde deixarei a Albiona con Trocero e logo até Kordava. Cruzarei o mar se é preciso. Podería acontecer que o ladrón tentase cumprir a encarga de Tarascus mais atopase dificultades para conseguir un barco nesta época do ano.

―Maxestade, se atopases o Corazón ―dixo Hadrathus―, eu prepararei o camiño para a túa volta ao trono. Antes de que volvas a Aquilonia farei correr a nova de que estás vivo e que regresas cun poder máxico superior ao de Xaltotun. Terei xente preparada para cando esteas de volta. Se o pobo está seguro de ter protección contra as artes de Xaltotun, estou certo de que se sublevará. Ademais, tentarei axudarche na túa viaxe.

O sacerdote púxose en pé e golpeou o címbalo.

―Hai un túnel secreto ―dixo― que leva desde os subterráneos deste templo até o exterior da cidade, fóra das murallas. Terás que ir até Poitain nunha barca de peregrinos e ninguén, meu señor, se atreverá a molestarte.

―Prepara o que queiras ―dixo Conan, impaciente―, pero faino axiña.

⁂

Entrementres, diversos acontecementos se íanse sucedendo con rapidez noutras partes da cidade. No palacio, onde as bailarinas entretiñan a Valerius, un mensaxeiro interrompeu a festa e entre arquexos dobrou o xeonllo e contou como a bela cativa, axudada por un home, fuxira e dera morte na súa fuga a varios soldados. Contou tamén que o conde Thespius, encargado da execución de Albiona, estaba moribundo e que, antes de morrer, quería falar con Valerius.

Este cubriuse rapidamente cunha capa e acompañou o mensaxeiro a través dun labirinto de corredores até chegar ao cuarto no que agoniaba Thespius. O conde estaba cuberto de vendas para tentar deter a hemorraxia, mais a ferida que tiña no ventre era mortal de necesidade.

A soas co moribundo, Valerius xurou polo baixo.

―Por Mitra, crin que o único home sobre a terra capaz de ferir alguén deste xeito estaba morto!

―Valerius! ―dixo Thespius alasando―. Vive, Conan vive!

―Que dis?

―Xúroo por Mitra! ―dixo Thespius, afogado co sangue que alagaba a súa gorxa―. El mesmo foi quen levou a Albiona! Non morreu, non hai un fantasma que loite como el o fai. É un home de carne e óso... E máis terríbel que nunca. A quella que hai detrás da torre está inzada de cadáveres. Anda con ollo, Valerius... Conan volveu para matarnos a todos!

Un violento estertor sacudiu o seu corpo e un momento despois o conde Thespius ficou inmóbil.

Valerius quedou mirando con xesto preocupado o cadáver, botoulle unha ollada ao cuarto baleiro e logo dirixiuse axiña até a porta e abriuna de socato. O mensaxeiro e algúns soldados que se atopaban no corredor ouviron que Valerius murmuraba algo que semellaba indicar satisfacción.

―Están fechadas todas as portas exteriores da cidade? ―preguntou.

―Si, Maxestade.

―Triplicade a garda en todas. Que ninguén entre nin saia sen someterse ao máis estrito control, que os soldados percorran as rúas e busquen por todas as partes. Fuxiu unha prisioneira moi importante axudada por un rebelde aquiloniano. Alguén viu o home do que estou a falar?

―Non, Maxestade. Só o garda o viu, aínda que moi de pasada. Todo o que pode dicir é que era un xigante vestido coa roupa do verdugo. O verdugo apareceu espido nunha cela baleira da prisión.

―É un suxeito moi perigoso ―dixo Valerius―. Non hai que correr riscos con el. Todos vós coñecedes a condesa Albiona. Buscádea e, en canto a atopedes, matádea decontado. A ela e ao seu compañeiro. Non tentedes traelos vivos aquí.

De volta nas súas dependencias, Valerius mandou chamar catro homes de aspecto estraño. Eran altos, delgados, de pel amarelada e rostros inexpresivos. Tiñan todos a mesma aparencia e vestían exactamente igual, con longas túnicas debaixo das cales apenas se vían as sandalias que calzaban. Os seus rostros estaban case ocultos por carrapuchas. Estaban en pé ante Valerius cos brazos cruzados e as mans ocultas entre as mangas das túnicas. Valerius mirábaos con certa estrañeza malia que, durante as súas longas viaxes, coñecera individuos de todas as razas.

―Cando vos atopei nas selvas de Khitai estabades extenuados e fuxirades do voso país. Daquela xurastes servirme e así o fixestes até agora. Só vos pido un servizo máis, logo quedaredes libres de todo xuramento.

»Malia os feitizos de Xaltotun, Conan o cimmerián aínda anda vivo. Talvez o estea precisamente por esas bruxarías, non sei. A mente dese demo revivido é demasiado retorta e sutil para que un ser humano poida coñecela completamente. Mais o certo é que mentres Conan estea vivo eu non estarei a salvo. A xente, cando creu que el morrera, aceptoume como o menor dos males. Se volve aparecer, o trono cambaleará baixo os meus pés e, antes de que poida facer nada, estoupará a revolta.

»Talvez os meus propios aliados consideren que eu non sirvo xa para as fins que pretenden e queiran valerse del para substituírme. Tampouco diso estou de todo certo, mais o que está claro é que Aquilonia é demasiado pequena para ter dous reis.

»Buscade o cimmerián, utilizade as vosas probadas calidades de rastreadores até que pescudedes onde anda ou onde se agocha. El ten moitos amigos en Tarantia. Para liberar a Albiona tivo que contar con axuda porque se precisa algo máis que un home, aínda que ese home se chame Conan, para levar a cabo a matanza da rúa da torre.

»Mais iso rematou; buscádeo, non importa onde teñades que ir, pero atopádeo. E cando o fagades, matádeo!

Os catro khitaneses saudaron ao mesmo tempo e, sen pronunciar unha soa palabra, saíron da estancia.

XI
ESPADAS DO SUR

A luz do abrente iluminou as velas dunha pequena embarcación que descendía polo río. O curso pasaba a un cuarto de legua das murallas de Tarantia e logo desviábase cara ao sur, cobregueando como un enorme réptil brillante. A embarcación era diferente das que adoitaban navegar polo río Khorotas, normalmente grandes barcazas que empregaban os pescadores e comerciantes para transportar mercadorías. Esta era unha barca longa e fina, coa proa alta e curvada. O casco, de cor negra, tiña pintadas unhas caveiras na borda.

No centro da barca erguíase unha cabina cuxos portelos estaban cubertos por dentro con cortinas. Ao seu paso, o resto das barcas apartábanse para deixar a «barca de peregrinos» que levaba o cadáver dun devoto de Asura na súa última e misteriosa peregrinación cara ao sur, máis aló das montañas de Poitain, até un río que desembocaba no océano. Na cabina, sen dúbida, repousaban os restos dun crente de Asura. Todo o mundo estaba afeito ao espectáculo daquelas sinistras embarcacións e nin sequera os fanáticos partidarios de Mitra ousaban pórlles dificultades a esas viaxes funerarias cara ao afastado océano.

O punto exacto de destino era descoñecido. Uns dicían que estaba en Estixia, outros que nunha illa ignota situada alén do horizonte. Outros aseguraban que estaba na bela e misteriosa terra de Vendhya. Tan só se sabía que cando morría un seguidor de Asura, o seu corpo viaxaba río abaixo nunha barca negra que guiaba un escravo enorme. Xamais volvía verse a embarcación nin o seu solitario tripulante, malia que algúns dicían que sempre era o mesmo escravo o que guiaba o leme.

O home que remaba axudando as velas da lancha era forte e de pel escura, como todos os escravos do lugar. Un exame máis minucioso revelaría, así e todo, que o escuro da súa pel se debía a unhas tinguiduras coidadosamente aplicadas. Vestía un taparrabos e sandalias e remaba con habilidade e forza. Ninguén se achegaba demasiado até a tétrica embarcación, pois a xente seguía a pensar que os adeptos de Asura estaban malditos e aquelas barcas de peregrinos destilaban maxia negra. Daquela, todo o mundo evitaba cruzarse coa nave e rezáballes aos seus deuses sen decatarse de que así axudaba á fuxida do seu verdadeiro rei e da condesa Albiona.

Foi unha estraña viaxe a bordo daquela estilizada barca negra. Por volta de cen leguas río abaixo, até onde o Khorotas dobraba cara ao leste rodeando as montañas de Poitain, a paisaxe foi mudando como nun soño.

Durante todo aquel día Albiona estivo deitada na pequena cabina, inmóbil como o presunto cadáver que debía estar no seu lugar. Só a última hora da noite, cando as embarcacións de pracer, cos seus ociosos ocupantes estomballados en coxíns de seda, atracaron na ribeira, só entón, se atreveu a saír ao exterior. A condesa tomou a pa que facía de leme e o bárbaro, entrementres, repuxo forzas durante unhas escasas horas de sono. Mais o cimmerián precisaba pouco descanso; o lume da súa actividade mantíñao permanentemente alerta e o seu potente organismo estaba moi pouco tempo inactivo. E así, sen deterse nin un instante, continuaron navegando cara ao sur.

Pasaron os días de sol brillante e as noites inzadas de estrelas e foron quedando atrás as terras que vivían na invernía. Bordearon cidades adormentadas sobre as que tremelucían unha infinidade de luces, mansións señoriais de recreo e fértiles campiñas. Á fin apareceron ante eles as montañas azuladas de Poitain, altas como os bastións das deidades. Ao entrar naquela terra montañosa o río converteuse nun torrente rápido e espumoso como unha fervenza.

Conan observou a ribeira con atención. Ao pouco, apoiando o remo nun lado, achegou a barca até a beira e acaroouna a un pequeno promontorio que penetraba na auga e no que uns abetos medraban de xeito regular arredor dunha rocha cunha forma pouco habitual.

―Algunhas barcas cruzan os rápidos que hai máis adiante ―dixo―. Hadrathus afirma que se pode facer, mais nós habémonos deter aquí. O sacerdote dixo que nos atopariamos cun home que agardaría por nós cuns cabalos, mais non vexo ninguén. Así e todo, non acabo de entender como podería chegar a nova da nosa viaxe antes ca nós mesmos.

Atracou e atou o cabo de proa a unha árbore. Logo saltou á auga, lavou a pintura da pel e volveu subir á barca. Da cabina sacou unha cota de malla aquiloniana que Hadrathus lle conseguira e logo cinguiu a espada. Mentres, Albiona vestíase con roupa máis acaída para unha viaxe ás montañas. Cando Conan volveu á ribeira viu un home baixo as árbores e botou instintivamente a man á espada. O individuo, de pel escura, levaba das rendas un cabalo branco e outro baio, de maior alzada.

―Quen es? ―preguntou o rei.

O home saudou cunha profunda reverencia e contestou:

―Son un devoto de Asura. Obedezo ordes.

―Como che chegou esa orde?

O descoñecido limitouse a saudar novamente, nunha discreta mostra de cortesía.

―Debo guiarvos a través das montañas até que atopemos un forte poitanés.

―Non preciso guía ―dixo Conan―. Coñezo moi ben estes montes. Grazas polos cabalos. Ademais a condesa e mais eu chamaremos menos a atención se imos sós que se nos acompaña un discípulo de Asura.

O home entregoulle a Conan as rendas dos cabalos e fixo unha última reverencia. Logo subiu á barca, apartouna da beira e perdeuse de vista axiña, río abaixo, entre as perigosas augas de onde chegaba o fragor da corrente. Conan deixou escapar un xesto de abraio ante a audacia do descoñecido e logo axudou a condesa a subir sobre o corcel branco. O cimmerián montou o outro, un espléndido exemplar de combate, e emprenderon a marcha decontado até os cumios que se recortaban contra o ceo.

A rexión que se estendía aos pés das elevadas montañas era agora un territorio fronteirizo totalmente devastado. Os baróns volveran impor os seus antigos privilexios feudais e os bandoleiros percorrían ás súas anchas os campos, roubando e saqueando todo o que atopaban ao seu paso. Poitain non declarara formalmente a súa independencia de Aquilonia, mais para todos os efectos era un reino autónomo, gobernado polo seu propio soberano: o conde Trocero. Aínda que o sur do país estaba sometido a Valerius, o novo rei nunca se atrevera a enfrontarse á desafiante bandeira do leopardo carmesí de Poitain.

Naquel atardecer tépedo, o rei e a súa fermosa acompañante cabalgaron pendente arriba polas suaves abas. Desde a distancia, puideron albiscar o primeiro dos fortes de Poitain, unha poderosa fortaleza que dominaba un desfiladeiro. A súa bandeira carmesí recortábase contra o intenso azul do ceo.

Antes de chegaren ao fortín, desde un bosquiño próximo saíulles ao paso un grupo de cabaleiros, na súa meirande parte altos, de ollos escuros e cabelos negros, que vestían armaduras brunidas.

Detiveron os cabalos e o xefe adiantouse e ordenoulles aos viaxeiros que fixesen o mesmo.

―Alto! ―dixo―. Dinos quen es e que é o que te trae a Poitain.

―Seica se sublevou Poitain ―preguntou Conan―, para que un cidadán de Aquilonia sexa detido e interrogado como se se tratase dun estranxeiro?

―Non serías o primeiro bandido co que nos cruzamos, ―dixo o outro―, e se repudiar un usurpador é sublevarse, daquela sublevámonos. Preferimos servir a memoria dun home morto antes que aceptar o mando dun vilán vivo.

Conan desposuíuse do helmo que lle cubría parte da faciana, axitou a súa negra melena e mirou fixamente o home que falara. Este ficou demudado.

―Por todos os ceos! ―dixo cun arrepío―. É o rei e está vivo!

Os demais ollaron sen podelo crer e un instante despois das súas bocas xurdiu un gran berro de ledicia. Rodearon o cimmerián, invadido por unha intensa emoción, mentres coreaban berros de guerra e brandían as espadas. Aquelas mostras de xúbilo dos guerreiros poitaneses podían conmover o máis duro dos corazóns.

―Ah, meu señor, o conde Trocero vai chorar de alegría cando te vexa! ―dixo un dos soldados.

―Á fin o xeneral Prospero espertará da súa melancolía e deixará de maldicirse por non chegar a tempo a Valkia para morrer a carón do seu soberano!

―Esmagaremos o inimigo! Viva Conan, rei de Poitain!

O balbordo do aceiro e os berros de alegría asustaron as aves que, desde as árbores próximas, se ergueron cara ao ceo como nubes de todas as cores. O sangue morno dos homes do sur inflamárase. Aqueles valentes non desexaban outra cousa que ser guiados polo seu rei á batalla, ao saqueo e ao exterminio dos seus inimigos.

―Cales son as túas ordes, meu señor? ―exclamaron―. Permite que un de nós se adiante e leve a nova da túa chegada a Poitain. Cando ti chegues, ondearán as bandeiras en todas as torres, unha alfombra de rosas cubrirá as rúas e as mulleres máis belas e o mellor da cabalaría do sur hante aclamar e renderche as honras que mereces, Maxestade.

Conan moveu negativamente a cabeza.

―Dúbidas da nosa lealdade, señor?

―Non, quen dubidaría da vosa fidelidade, meus bos poitaneses? Mais desde estas montañas o vento sopra sobre o territorio dos meus inimigos e prefiro que eles non se decaten de que estou con vida, cando menos de momento. Pídovos que me levedes ante o conde Trocero e que gardedes o segredo da miña identidade.

Deste xeito, o que os cabaleiros quererían que fose un recibimento triunfal, ficou reducido á discreta entrada dun grupo de xinetes na cidade. Viaxaron ás présas, sen falar con ninguén, só as imprescindíbeis palabras aos capitáns da garda de cada posto de mando. Conan ía entre os seus cabaleiros, coa viseira do helmo ocultando o seu rostro.

Aquela zona de montañas escarpadas estaba despoboada. Só a roldaban algúns bandidos e as guarnicións intermitentes dos destacamentos e fortíns.

Os lúdicos e despreocupados poitaneses non precisaban traballar demasiado para vivir das súas fecundas terras. Ao sur dos altos cumios estendíanse as fértiles e fermosas chairas de Poitain, que chegaban até o río Alimane, alén do que comezaba o territorio de Zingara.

Á fin Conan chegou ao castelo do conde Trocero de Poitain...

⁂

O cimmerián estaba sentado nun diván forrado de seda, no centro dunha suntuosa estancia cuxas cortinas vaporosas se movían mexidas pola airexa que entraba a través das xanelas. Trocero, un home delgado, inquieto, de breve cintura e ombros de leñador, que levaba os seus anos con gallardía, paseaba pola sala como unha pantera engaiolada.

―Deixa que te proclamemos rei de Poitain, señor! ―dixo o conde―. Permite que eses porcos do norte sigan levando o xugo que eles mesmos se puxeron ao pescozo. O sur aínda é teu. Queda a vivir aquí e gobérnanos entre estas flores, prados e palmeiras.

Conan mirouno riseiro e dixo:

―Non hai terra máis nobre en todo o mundo que a de Poitain. Mais non podería sosterme só no trono, por valentes que sexan os teus homes.

―Sostivéronse sós durante moitas xeracións, Maxestade ―contestou Trocero, coa celosa suspicacia do seu pobo―. Ademais, non sempre formamos parte do reino de Aquilonia.

―Seino. Mais agora a situación non é a mesma. Antes todos os reinos estaban divididos en pequenos principados que loitaban entre eles. Porén, os días dos señoríos independentes e das cidades soberanas pasaron á historia.

»Hoxe estamos na era dos imperios. Os gobernantes alentan grandes ambicións e só a unidade de varios países pode fornecernos da forza necesaria para defender a independencia dun reino.

―Daquela anexionemos Zingara a Poitain ―dixo Trocero―. Hai media ducia de príncipes zingareses que pelexan continuamente entre si, e ademais o país está enfrontado en guerras civís. Conquistaremos provincia a provincia e incorporarémolas aos nosos dominios, e logo, coa axuda dos mesmos zingareses dominaremos Ophir e Argos. Construiremos un imperio...

Conan negou coa cabeza e contestou:

―Deixa que sexan os demais os que alimenten soños imperiais. Eu só quero o que é meu. Non desexo gobernar un imperio forxado a sangue e lume. Unha cousa é chegar ao trono dun país coa axuda dos propios súbditos e gobernalos co seu consentimento, e outra ben distinta é subxugar unha nación enteira e implantar un réxime de terror contra a vontade do pobo. Non quero ser outro Valerius. Non, Trocero, eu reinarei en Aquilonia ou non reinarei.

―Daquela, señor, guíanos a través das montañas e derrotaremos os invasores nemedianos.

Os feros ollos de Conan brillaron como aprobando aquelas palabras. Así e todo, o cimmerián dixo:

―Sería un sacrificio inútil, Trocero. Xa che dixen o que debo facer para recuperar o meu reino. Primeiro, e antes de nada, teño que atopar o Corazón de Ahriman.

―Mais iso é unha tolemia! Non podes deixarte levar pola cháchara dun sacerdote herexe ou polos desvaríos dunha vella tola!

Conan mirou o seu pulso dereito, que aínda conservaba unha marca morada e contestou con aspereza:

―Ti non estabas na miña tenda antes de que ocorrese o de Valkia nin tampouco viches esborrallarse as rochas e destruír o mellor do meu exército. Non, Trocero. Cheguei ao convencemento de que Xaltotun non é un ser mortal. Só co corazón de Ahriman poderemos vencelo e por iso penso partir decontado dacabalo cara a Kordava. E marcharei só.

―Iso é perigoso.

―A vida é perigosa ―dixo o rei―. Así e todo, eu non viaxarei como rei de Aquilonia, nin sequera como cabaleiro de Poitain. Serei un mercenario errante; xa o fun no pasado, cando percorrín Zingara. É verdade que teño moitos inimigos ao sur do río Alimane, tanto en terra como no mar, e aínda que moitos deles non me coñecen como rei de Aquilonia, seguro que me lembran como xefe dos piratas das Baracha ou como Amra, o xefe dos corsarios negros. Mais tamén conto con moitos amigos e xente que me ha axudar polo seu propio ben.

Un leve sorriso de nostalxia debuxouse nos beizos do cimmerián. Trocero deixou caer as mans, desalentado, e mirou para Albiona, que estaba sentada nun diván próximo.

―Comprendo o que sentes, conde Trocero ―dixo a condesa―, mais eu tamén vin a moeda do templo de Asura. Hadrathus dixo que fora acuñada cincocentos anos antes da caída de Aqueron, e se Xaltotun é o home que aparece nela, como asegura o rei, daquela é certo que non é un vulgar feiticeiro. Os anos da súa vida cóntanse por séculos. Non como para os mortais.

Antes de que Trocero puidese contestar, soaron uns discretos golpes na porta e logo unha voz dixo:

―Meu señor, sorprendemos un home roldando preto do castelo. Di que desexa falar co teu convidado. Agardamos as túas ordes.

―Un espía de Aquilonia! ―dixo Trocero botando man da súa espada. Mais Conan detívoo e dixo con foz forte:

―Abride a porta e deixádeme que o vexa.

Así se fixo e baixo o limiar apareceu un home flanqueado por dous soldados. Era un individuo delgado, vestido con manto escuro e co rostro cuberto por unha carrapucha.

―Es devoto de Asura? ―preguntou Conan.

O home asentiu en silencio e os soldados olláronse entre si con abraio.

―O rumor chegou ao sur ―dixo o home―. A nosa seita non ten adeptos alén do río Alimane, de xeito que non poderemos axudarche nesa zona. Mais hai homes nosos cara ao leste, até o río Khorotas, e isto é o que soubemos: o ladrón que, por encarga de Tarascus, levaba o Corazón de Ahriman, non chegou a Kordava. Foi asaltado nas montañas de Poitain e morto por outros ladróns. O xefe da banda apoderouse da xoia, descoñecedor da súa natureza. E como ademais temía a destrución dos seus homes a mans dos cabaleiros poitaneses, vendeulle a xema a Zorathus, un mercador kothián.

Conan, interesado, púxose en pé.

―Que foi de Zorathus?

―Hai catro días, acompañado por un pequeno grupo de homes armados, cruzou o río Alimane, cara a Argos.

―Foi un parvo ao ir a Zingara nos tempos que corren ―dixo Trocero.

―Así é ―respondeu o descoñecido―. Nas terras do outro lado do río todo está moi revolto, mais Zorathus é un home ousado. Ten moita présa por chegar a Messantia, onde agarda atopar un comprador para a súa xema. Talvez pense vendela en Estixia e mesmo é posíbel que sospeite algo da súa verdadeira natureza. De calquera xeito, en lugar de seguir a estrada que bordea a fronteira de Poitain, atravesou Zingara, seguindo o camiño máis curto.

Conan bateu na mesa co puño e fíxoa tremer.

―Daquela, por Crom, a fortuna xogou ao meu favor! Trocero, axiña, un cabalo e un uniforme dos Compañeiros Libres. Zorathus leva vantaxe, mais aínda que teña que seguilo até a fin do mundo, heino alcanzar.

XII
O CABEIRO DO DRAGÓN

Amencía cando Conan conseguiu vadear a corrente do río Alimane seguindo o rastro da caravana que se dirixía cara ao suroeste. Detrás del, na outra beira, o conde Trocero ficaba inmóbil sobre o seu cabalo, á cabeza dos seus soldados, sobre os que ondeaba, baixo a brisa da mañá, o grande estandarte do leopardo carmesí. Aquela xente, de cabelo escuro e armaduras brillantes, permaneceu en silencio até que a silueta do seu rei se perdeu na distancia.

Conan montaba un gran cabalo negro, agasallo de Trocero. Non levaba as armas de Aquilonia. Tiña posto o arnés dos Compañeiros Libres, onde se integraban homes de todas as procedencias. O seu helmo era un sinxelo bacinete, cheo de golpes, o coiro dos seus arreos estaba desgastado e a cota de malla brillaba como a dun soldado veterano de moitas campañas. A capa vermella que ondeaba sobre os seus ombreiros estaba luxada e esfarrapada. Conan tiña todo o aspecto do soldado de fortuna experto en toda clase de vicisitudes, rico un día, despois dun saqueo, e indixente o seguinte pola mala fortuna nunha partida de dados.

Máis que representar ben o seu papel, Conan sentíao en realidade. Era o espertar dos vellos recordos, o rexurdir dos días turbulentos, feros, gloriosos, moito tempo antes de conseguir a coroa. Días e días de mercenario errante e trouleiro, despreocupado polo mañá e sen máis ambición que beber cervexa, xogar unha partida, bicar uns beizos vermellos e brandir a súa afiada espada polos campos de batalla de todo o mundo.

Sen decatarse, Conan adoptou outra volta os vellos costumes. Cabalgaba como os soldados, co vaivén algo máis acentuado; mentres dos seus beizos xurdían con espontaneidade xuramentos esquecidos e vellas cancións que moito tempo atrás entoara a un tempo cos seus vellos camaradas en tabernas fedentas ou nos camiños poeirentos que conducían ao campo de batalla.

O cimmerián avanzaba por unha terra convulsionada. Os grupos de xinetes que habitualmente vixiaban as beiras do río das incursións dos poitaneses non se vían por ningunha parte. O longo camiño branco estendíase monótono de horizonte a horizonte. Semellaba que desapareceran as longas caravanas de camelos, os pesados carromatos e os rabaños de ovellas. Só de cando en vez se cruzaba con algúns xinetes vestidos de coiro e de metal, con rostros de falcón e ollos endurecidos, cabalgando con ar pousado. Observaban a Conan de xeito inquisitivo mais o arnés de guerra do solitario viaxeiro prometíalles un botín máis que pobre e máis dun problema.

As aldeas estaban desertas, cando non queimadas até os alicerces, e os campos estaban agostados. Só os máis ousados se aventuraban a cruzar por esas terras. A poboación nativa estaba decimada polas guerras civís ou polas incursións que viñan da outra banda do río. En épocas de paz, estes camiños eran o paso obrigado das caravanas de mercadores que viaxaban desde Poitain a Messantia, a capital de Argos, ou viceversa. Agora os comerciantes consideraban máis prudente dirixirse cara ao leste, atravesando Poitain para logo cruzar Argos e desviarse cara ao sur. Era un camiño máis longo, pero infinitamente máis seguro. Só un home moi valoroso, ou moi imprudente, arriscaría a súa vida transitando por aquel camiño que cruzaba Zingara.

O mundo entrara nunha idade de ferro, de guerras e ambicións imperiais. Era o momento propicio para que os máis poderosos se erguesen sobre a ruína dos pobos erixíndose nos seus conquistadores. Por que non podía el ser un deles? Así resoaba nos seus ouvidos o demo familiar de Conan, mentres os fantasmas do seu pasado sanguento e sen lei percorrían a súa mente. Mais o cimmerián non se desviou do seu camiño; seguiu cabalgando, sempre para diante, na procura da resposta a unha pregunta que se facía cada vez máis distante, até o punto de que, por momentos, se vía alagado pola sensación de estar a dirixirse cara a algo imposíbel de alcanzar.

Apuraba o trote do seu negro corcel, mais a longa estrada branca seguía a perderse no horizonte. Zorathus levaba unha vantaxe máis que considerábel, mais o cimmerián avanzaba incansábel, acirrado pola certeza de que viaxaba moito máis rápido que os mercadores, lastrados polo peso da carga.

Pouco despois chegou ante o castelo do conde Valbroso, unha construción colgada das rochas, como un niño de aguia, que dominaba aquel camiño.

O conde descendeu da fortaleza acompañado dalgún dos seus soldados. Era un home enxoito, de pel escura, ollos vivos e nariz afiado, como o dunha ave de rapina. Usaba unha armadura negra e seguíano trinta lanceiros de escuros bigotes, verdadeiros lobos das guerras fronteirizas e tan cobizosos como o seu propio señor. Nos últimos tempos case ninguén cruzaba aquelas terras, polo que era imposíbel recadar o imposto de paso. Valbroso, esquecendo que a situación lle permitía a cambio unha liberdade absoluta para cometer os seus excesos nos territorios veciños, maldicía as guerras civís, que deixaban os camiños baleiros.

En realidade, o conde agardaba conseguir ben pouco do solitario xinete que acababa de dexergar desde a súa torre, mais calquera cousa, por pouca que fose, lle viría ben. Dunha ollada avaliara a gastada cota de malla do viaxeiro e o seu rostro cheo de pequenas cicatrices. A súa conclusión coincidía coa dos xinetes cos que Conan se cruzara antes: estaba ante un suxeito de bolsa baleira e espada rápida.

―Quen es, tunante? ―preguntou o conde con arrogancia.

―Son un mercenario que se dirixe a Argos. O nome pouco importa.

―Pois trabucácheste de dirección. A loita é máis intensa no sur e o saqueo pode resultar máis produtivo. Únete a min e non has pasar fame. Os camiños están baleiros. Non pasan caravanas que desvalixar. No entanto, eu hei partir dentro de pouco coa miña xente cara ao sur e estou disposto a contratar calquera home que saiba usar unha espada.

Conan non respondeu no momento. Sabía que se rexeitaba a oferta, os soldados de Valbroso o habían atacar nese mesmo instante. Mais antes de verse na obriga de tomar unha decisión, o conde falou de novo.

―Vós, os mercenarios ―dixo―, sabedes como facer falar a xente teimuda. Capturei un mercador, o único, por Mitra, que vin nunha semana. O condenado é testán como un teixugo. Levaba con el un cofre de ferro, cuxo secreto non puidemos desentrañar e non logrei convencelo de que o abrise. Por Ishtar, eu cría coñecer todas as formas de persuasión que existen, mais trabuqueime. Se cadra ti, como veterano dos Compañeiros Libres, saibas algo que eu ignore. De calquera xeito, ven comigo, algo poderás facer.

As palabras de Valbroso animaron a Conan. Todo semellaba indicar que aquel prisioneiro era Zorathus, o home que andaba a buscar. O cimmerián non coñecía o mercador, mais a persoa que fose ousada dabondo para percorrer o camiño de Zingara en tempos como aqueles, sería o suficientemente teimuda como para resistir calquera clase de tormento.

Sen dubidalo, colocouse a carón de Valbroso e ambos os dous, seguidos da tropa, ascenderon polo camiño que cobregueaba cara ao cumio do outeiro onde se erguía o castelo sombrizo. Como soldado debería cabalgar detrás do conde, mais os costumes adquiridos nos últimos tempos fixéronlle esquecer este detalle. A Valbroso tampouco pareceu importarlle. Moitos anos de loitas nas marcas fronteirizas, ensináranlle ao conde que os hábitos das súas terras non eran os dunha corte de príncipes. Ademais, coñecía o espírito libre dos mercenarios e o poder das súas espadas. Moitos reis ascenderan ao trono validos nelas.

O foxo do castelo estaba seco e o fondo cuberto de entullo. Os cascos dos cabalos resoaron sobre a ponte levadiza, antes de cruzar a gran porta de entrada. Cun grande estrondo metálico, a reixa caeu tras deles e Conan atopouse nun patio deserto ocupado no centro por un pozo de pedra, arredor do cal medraban entre as laxas unhas herbas raquíticas. Preto da muralla erguíanse uns barracóns para a tropa. Algunhas mulleres de aspecto vulgar, ataviadas con vestimentas recargadas e de mal gusto, observábanos desde xanelas e portas.

Uns soldados coas mallas esgazadas xogaban aos dados sobre as laxas. O castelo semellaba máis o refuxio dun bandido que a morada dun nobre.

Valbroso desmontou do seu cabalo e fíxolle un aceno a Conan para que o seguise. Traspasaron unha porta e avanzaron por un corredor, ao final do cal había unha escaleira de pedra pola que baixaba un home de aspecto basto vestido con cota de malla. O home, polo seu aspecto, semellaba o capitán da garda do castelo.

―Ah, Beloso! ―dixo o conde―. Falou á fin o prisioneiro?

―É moi teimudo ―respondeu o aludido mentres ollaba a Conan con desconfianza.

Valbroso botou un xuramento entre dentes e ascendeu con pasos sonoros pola escaleira de pedra, seguido por Conan e mais o capitán. A medida que subían podíanse ouvir os laios dun home que agoniaba. A cámara de torturas do conde atopábase por riba do patio, no canto de acharse nun alxube, baixo o nivel do chan.

Ao entrar na cámara viron un home de aspecto bestial, enxoito e peludo, vestido con roupa de coiro e que roía con voracidade a pata dun veado. Ao seu redor atopábanse os aparellos de tortura: poldros, ganchos, botas de ferro e toda clase de artefactos imaxinábeis.

Deitado sobre o poldro había un home espido. Unha soa mirada abondoulle a Conan para comprender que o infeliz estaba a agonizar. A súa pel era escura e o seu rostro aquilino e intelixente; os seus ollos negros, inxectados en sangue, reflectían un sufrimento atroz. Os beizos contraídos deixaban ver as enxivas denegridas.

―Esta é a caixa ―dixo Valbroso, dándolle unha forte patada a un cofre de ferro que se achaba no chan, preto do poldro.

A superficie exterior do cofre estaba decorada cunhas diminutas caveiras e un dragón de corpo curvilíneo. Porén, Conan non viu ningunha asa ou fechadura que servise para abrir a tapa. Tentaran forzar a caixa con ferros candentes, pancas e ciceis, mais todo aquilo non deixara máis que unhas marcas insignificantes.

―Este é o tesouro dese can ―manifestou Valbroso cunha cólera en aumento―. Toda a xente do sur coñece a Zorathus e o seu cofre de ferro, pero só Mitra sabe o que agocha no seu interior. E el non semella disposto a revelar ese segredo tan celosamente gardado.

Zorathus! Daquela era certo!, díxose Conan. O home que buscaba estaba amarrado ao poldro, diante del. O corazón do cimmerián latexou violentamente ao inclinarse sobre o corpo torturado. Así e todo, non deu mostra ningunha de ansiedade.

―Afrouxa esas cordas, pailán! ―ordenoulle con aspereza ao verdugo.

O conde e mais o seu capitán miráronse. Na emoción do momento, Conan utilizara o seu altivo ton real e o brután obedecera instintivamente. Este afrouxou as cordas facendo virar amodo a roda do poldro, para que a falta de tensión repentina non constituíse unha nova fonte de dor para a atormentada vítima.

Conan colleu unha xerra de viño que había sobre unha mesa e verteu unhas pingas de líquido nos beizos do desventurado. Zorathus bebeu con dificultade e unha parte do viño escorregou sobre o seu peito que non deixaba de alasar.

Nos seus ollos arroibados asomou unha feble expresión de agradecemento. Daquela a vítima abriu a boca chea de escumallos e comezou a falar na lingua de Koth:

―Logo isto é a morte? Terminou a miña longa agonía? Vexo que es o rei Conan, o que morreu en Valkia; eu xa debo de estar entre os mortos.

―Non morriches ―retrucou o cimmerián―, aínda que o teu estado é grave. Pero non te han torturar máis; xa me encargou eu diso. Non podo ofrecerche máis axuda, pero antes de que morras, pídoche que me digas como se abre o teu cofre de ferro.

―O meu cofre de ferro... ―murmurou Zorathus con frases entrecortadas―. O cofre forxado nas chamas infernais que abrollan dos montes de Khrosha, o metal que ningunha ferramenta pode cortar. Cantos tesouros levou no seu seo, dun lado a outro do mundo! Pero o tesouro que agora garda non é como os anteriores...!

―Dime como se abre ―urxiuno Conan―. A ti non pode facerche máis dano e a min pódesme axudar.

―Si, ti es Conan ―murmurou o kothián―. Vinte sentado no teu trono, no gran salón do palacio de Tarantia, coa coroa cinguindo as túas tempas e o cetro na man. Pero estás morto, perdiches a vida en Valkia e por iso sei que a miña fin chegou.

―Que di este can? ―preguntou Valbroso, con impaciencia, porque descoñecía a lingua de Koth―. Vai dicir como se abre o cofre?

Zorathus volveu os seus ollos cara ao que falara, como se aquela voz lle dese ao seu corpo unha faísca de vida.

―Só ao conde llo direi ―dixo o moribundo en zingarés―. A morte xa está xunto a min! Achégate, Valbroso!

O conde obedeceu co rostro contraído pola cobiza. O bruto capitán tamén se achegou aos dous homes.

―Preme as sete caveiras do bordo, unha despois da outra ―explicou Zorathus arquexando―. Aperta despois a cabeza do dragón que hai na tapa e por último a esfera que ten o dragón entre as gadoupas. Só así se abrirá a tapa do cofre.

―Rápido, a caixa! ―dixo Valbroso.

Conan levantouna e púxoa sobre unha mesa. O conde apartouno dun empuxón.

―Déixame abrila a min! ―berrou á súa vez o capitán, avanzando cara á mesa.

O conde empurrouno cos ollos desorbitados pola cobiza.

―Ninguén máis ca min o abrirá!

Conan levou a súa man dereita instintivamente á empuñadura da espada, pero nese momento mirou a Zorathus. O moribundo tiña os ollos fixos en Valbroso e observábao cunha intensidade aterrecedora. E viu tamén que os seus beizos se retorcían nun sorriso ameazador. Comprendeu que o mercador revelara o segredo cando soubo que xa non tiña salvación. Conan retirou a man da empuñadura da súa espada e quedou observando atentamente a Valbroso.

No contorno do cofre había sete caveiras ciceladas, unidas entre si coas pólas entrelazadas dunha estraña planta. Un dragón exhibía as súas formas sinuosas entre arabescos recargados. O conde Valbroso premeu as sete caveiras, nervioso e zoupón, e ao apertar co polgar a cabeza do dragón, soltou un xuramento e retirou a man con rapidez, dando mostras de dor e irritación.

―Piquei o dedo cunha punta mal tallada!

Sen deterse, o conde apertou a esfera de ouro que sostiña o dragón entre as súas gadoupas e a tapa abriuse bruscamente. Todos ficaron cegados por unha chama dourada. Parecía que o cofre estivese cheo dun lume vivo que emanaba do bordo da caixa e se estendía polo ar, formando reflexos trémulos. Cada un dos presentes reaccionou de xeito distinto: o capitán Beloso lanzou unha exclamación, o conde contivo o alento e Conan permaneceu demudado, aterrecido polo estraño fulgor que xurdía do cofre.

―Por Mitra, que xoia! ―dixo Valbroso mentres metía a man no cofre para sacar a xema.

Toda a estancia se encheu do resplandor avermellado que emanaba da pedra. Baixo a súa luz, o rostro de Valbroso parecía o dun cadáver. De súpeto Zorathus, moribundo sobre o poldro, lanzou unha gargallada arrepiante.

―Insensato! ―berrou―. A xoia é túa! E con ela deiche a morte! Mira a cabeza do dragón, Valbroso, e mira a rabuñadura do teu dedo!

Os tres homes volvéronse para observar o que dicía Zorathus. Da boca aberta do dragón sobresaía unha pequena punta brillante.

―É o cabeiro do dragón! ―berrou Zorathus con dificultade―. E contén o veleno do escorpión negro de Estixia! Fuches un parvo ao abrir a caixa coas mans espidas, Valbroso! Es home morto, igual ca min!

E ao dicir isto, unha escuma sanguenta enchoupou os seus beizos e expirou.

Valbroso, que comezaba a cambalear, exclamou:

―Ah, Mitra, estou a arder! Un lume líquido percorre as miñas veas! As miñas articulacións ínchanse e estoupan!

O conde virou vertixinosamente sobre si mesmo e logo esborrallouse. Durante un instante, atroces convulsións retorceron os seus membros até que ficou inmóbil como un home conxelado, cos ollos vidrados moi abertos, mirando para arriba e os beizos contraídos nun ricto de angustia.

―Morreu! ―murmurou Conan mentres se inclinaba para recoller a xema que rodara polo chan, estaba preto da man ríxida do conde Valbroso e semellaba unha burbulla de auga na que se reflectía o sol poñente.

―Morto! ―murmurou Beloso cun brillo de tolemia na mirada.

A continuación, o capitán actuou con rapidez. Sorprendeu a Conan cando este se achaba cos ollos e a mente cegados polo resplandor da gran xema, sen decatarse das intencións de Beloso, até que algo bateu con forza sobre a súa cabeza. O brillo da xoia medrou cun fulgor vermello que o cegou e logo, a consecuencia do golpe, caeu ao chan de xeonllos.

Puido escoitar o ruído duns pasos precipitados e un estertor agónico, semellante ao bruar dun boi. Conan, aínda consciente, estaba atordado, mais comprendeu que Beloso levantara o cofre e o lanzara contra a súa cabeza. Só o casco lle salvara o cranio. O cimmerián púxose en pé, cambaleando, e desenvaiñou a súa espada mentres loitaba por ver a través do veo borroso que cubría os seus ollos. Daquela decatouse de que a porta estaba aberta e que alguén descendía ás présas pola escaleira. O verdugo agoniaba sobre o chan, cunha gran ferida aberta no peito. O Corazón de Ahriman desaparecera.

Conan saíu do cuarto coa espada na man e o rostro cuberto polo sangue que escorregaba baixo o seu casco. Correu escaleiras abaixo cambaleando como se estivese bébedo. Abaixo, no patio, escoitouse primeiro un son de aceiro, uns berros e despois o resoar frenético de cascos de cabalos. Cando saíu fóra, viu os soldados do castelo movéndose confundidos dun sitio para outro mentres as mulleres berraban. A porta traseira da fortaleza estaba aberta. Xunto a ela xacía un soldado no chan coa cabeza aberta. Os cabalos piafaban e rinchaban soltos polo patio; entre eles, Conan albiscou o seu corcel negro.

―Está tolo! ―berraba unha muller retorcendo as mans―. Saíu da torre como un can rabioso, batendo coa espada a un lado e a outro! Beloso está tolo!

―Cara a onde foi? ―ruxiu Conan.

Todos deron a volta para mirar o forasteiro que tiña o rostro cuberto de sangue e empuñaba unha espada.

―Saíu pola poterna! ―dixo a muller.

―Pero, quen é este home? ―preguntou outra, confundida.

―Beloso matou o conde! ―berrou Conan, á vez que corría cara ao seu cabalo, mentres os soldados avanzaban cara a el.

As palabras do cimmerián forneceron o efecto desexado, sumindo aquela xente nun forte balbordo e unha gran confusión. O único que retiña aqueles homes xunto ao conde Valbroso era o temor á súa espada. E agora libráranse del!

Ninguén fechou as portas, ninguén tentou facelo prisioneiro e nin sequera tentaron perseguir o fuxitivo para vingar o seu señor.

As armas resoaron no patio mentres as mulleres seguían a berrar. Entre tanto alboroto, ninguén se decatou de que Conan saía ao galope pola poterna e que descendía a lume de biqueira pola costa do castelo. Ante el estendíase a ampla chaira e máis aló o camiño de caravanas, que se bifurcaba, cara ao sur e cara ao oeste.

De lonxe, un xinete inclinado sobre a súa montura corría veloz. A chaira tremía á vista de Conan. O cimmerián cambaleou sobre a súa cadeira e tivo que aferrarse ás crinas do cabalo. O sangue cubría a súa cota de malla mais, así e todo, Conan esporeou o cabalo, que se lanzou a unha frenética carreira.

Detrás, o fume comezaba a subir no castelo, onde o corpo do conde xacía a carón do da súa vítima. O sol estaba a pórse e proxectaba os seus raios avermellados sobre as dúas figuras negras que cabalgaban veloces.

O cabalo que montaba Conan non estaba descansado, mais tampouco o de Beloso. Porén, o enorme corcel do cimmerián respondía de xeito admirábel e semellaba sacar forzas das súas grandes reservas de vitalidade. Conan non parou a pensar na razón que impulsara o capitán zingarés a fuxir daquela maneira. Talvez o dominaba un pánico ao que non era de todo alleo, posibelmente, a fulgurante xoia. O sol acababa de agocharse e a estrada semellaba unha cinta branca no crepúsculo fantasmagórico que se confundía co resplandor avermellado do horizonte.

Cando xa entraban na fraga, o perseguidor déralle alcance ao perseguido e agora os dous xinetes corrían case en paralelo. Un berro salvaxe saíu da boca de Conan cando levantou a súa espada. Cara a el volveuse un rostro completamente pálido. Beloso respondeu como un eco ao berro furioso do cimmerián, mentres erguía a espada no ar. Daquela o exhausto cabalo de Conan tropezou e caeu ao chan, proxectando o xinete por riba da sela. O cimmerián bateu coa cabeza contra unha pedra ao caer e unha escuridade moito máis profunda que a noite abateuse sobre o rei de Aquilonia.

⁂

Conan non sabía canto tempo estivera inconsciente, mais a súa primeira sensación ao recuperar o coñecemento foi a de que alguén o estaba a arrastrar sobre unhas pedras e logo entre matogueiras. Notou que o deixaban deitado no chan sen contemplacións e talvez os golpes terminaron por devolverlle plenamente os sentidos.

O seu casco desaparecera e a cabeza doíalle dun xeito horribel. Sentía náuseas e tiña sangue seco pegado ao cabelo. Mais a vitalidade do seu poderoso organismo non o abandonou e comezou a ter conciencia do lugar exacto en que se achaba.

Unha lúa grande e amarelada brillaba entre as pólas das árbores e o cimmerián decatouse de que xa era máis de media noite. Conan estivera sen coñecemento durante varias horas, pero agora, malia os golpes da caída e os que previamente lle dera Beloso no castelo, tiña a mente máis despexada que durante a aloucada carreira á caza do fuxitivo.

Non estaba preto da estrada e nin sequera alcanzaba a vela por ningunha parte. Estaba estomballado sobre a herba, nun pequeno bosquiño, xunto a unhas matogueiras, cun teito feito formado polas mestas pólas das árbores. Tiña a cara e as mans cubertas de rabuñaduras, como se o arrastrasen por unhas silveiras. Incorporouse e mirou arredor. Daquela estremeceuse violentamente. Algo estaba inclinando sobre el.

Por un momento dubidou dos seus propios sentidos e pensou que todo era froito do delirio. Pensou que non podía ser real aquel estraño ser agrisado que permanecía en crequenas e ollaba para el fixamente con ollos que non capelexaban nin parecían humanos.

O cimmerián observou a aparición agardando a que se desvanecese como o produto dun soño. De súpeto, un calafrío percorreulle as costas. Lembrou historias escuras que case esquecera e que se referían a seres que vagaban polos bosques deshabitados situados ao pé dos montes que separan as zonas limítrofes de Zingara e Argos. Vampiros chamábaos a xente. Eran comedores de carne humana, fillos das tebras, descendentes da unión maldita entre unha raza perdida e os demos do inferno. A xente dicía que nalgún lugar daqueles antigos bosques se levantaban as ruínas dunha cidade antiquísima e maldita. E entre as tumbas habitaban esas sombras, que tiñan forma vagamente humana. Conan sentiu un profundo arreguizo.

Observou a cabeza deforme que se inclinaba sobre el e con todo coidado buscou coa man a súa daga. Cun berro inhumano, o monstro botouse sobre a súa gorxa.

Conan ergueu o brazo dereito nun acto reflexo instintivo de protección e os agudos cabeiros craváronse na súa cota de malla. O metal afundiuse na pel do cimmerián. Unhas gadoupas remotamente humanas agarráronse ao pescozo de Conan, que conseguiu evitar as tenaces do vampiro cun violento empurrón. Sacou rapidamente a daga mentres o ser da noite se botaba de novo sobre el e ambos os dous rodaron sobre a herba nun abrazo feroz. Os músculos que animaban o corpo agrisado e putrefacto da besta, duros e resistentes como o aceiro, eran superiores á forza de calquera mortal. Mais a voluminosa masa muscular de Conan non era menos potente e a súa cota de malla protexíao dos afiados cabeiros e das longas uñas. Unha e outra vez levantou Conan a súa daga e afundiuna no corpo do seu horrendo inimigo, mais a terríbel vitalidade do monstro semellaba sobrehumana e a pel do rei de Aquilonia estremecíase cada vez que tocaba aquela carne fría e pegañenta. Toda a súa infinita repugnancia se descargaba en cada un dos golpes que lle asestaba ao inimigo até que á fin notou a convulsión do monstro bestial, xusto no momento en que o gume alcanzaba o seu corazón. Inmediatamente ficou inmóbil.

Dominado polas náuseas, púxose de pé, confundido, sostendo aínda o seu puñal na man e tentou pensar.

Non perdera o seu ancestral sentido da orientación, mais non sabía exactamente onde se encontraba a estrada porque ignoraba cara a onde o arrastrara o vampiro. Mirou cara ás escuras e silenciosas fragas que o rodeaban por todas as partes e sentiu que unha suor fría lle cubría a fronte. Atopábase sen cabalo e perdido na profundidade dun bosque descoñecido e maldito. Aos seus pés, aquel ser de pesadelo non era máis que unha proba sinistra dos horrores ocultos naquela espesura. Se puidese facelo, contería a respiración. Cun doloroso esforzo aguzou os seus sentidos para escoitar o posíbel estalo dunha póla ou o furtivo son duns pasos.

En canto ouviu un rumor, o cimmerián sobresaltouse violentamente. No ar tranquilo da noite escoitou o rinchar asustado dun cabalo. O seu cabalo! Seguramente habería lobos naquel bosque, ou talvez os vampiros non fixesen distinción entre animais e humanos.

Cheo de inquietude, avanzou cara ao lugar de onde proviña o rinchar, sentindo que a súa ira apagaba calquera resto de temor. Se mataban o seu cabalo, a súa última esperanza de perseguir a Beloso e de recuperar o Corazón de Ahriman esvaeceríase. Entre aterrecido e furioso volveu rinchar o cabalo nalgún lugar, non demasiado afastado.

Conan viu á fin a estrada esbrancuxada e saíu da espesura. Albiscou o cabalo que, coas orellas caídas e os ollos e os dentes relucindo baixo os raios da lúa, recuaba lentamente. Tiña diante unha sombra gris que se bambeaba amodo sobre o camiño. Logo, outras sombras avanzaron cara a Conan. Eran grises e furtivas, e rodeábano por todas as partes. Un fedorento cheiro a prea enchía o ar da noite.

Un brillo metálico atraeu a mirada do cimmerián: era a súa espada, que quedara no lugar en que caera do cabalo. Cun xuramento desesperado, o rei de Aquilonia botouse sobre a súa arma, empuñouna e comezou a describir sobre a súa cabeza mortíferos tallos. Os cabeiros cheos de escumallos resoaron no silencio da noite, mentres unhas poutas afiadas avanzaban ameazadoras cara a el, mais Conan conseguiu abrirse paso até o seu cabalo. Cando estivo preto del, saltou sobre a sela e entón os monstros volveron rodealo.

A súa espada trazaba feros arcos, erguíase e golpeaba esparexendo sangue negro e afundindo cranios infrahumanos. O cabalo retrocedeu espantado e couceando. Logo, aproveitando un oco, o cimmerián esporeou o corcel e saíron ao galope. Os horrendos seres perseguíronos durante un instante, mais logo ficaron atrás e cando chegou ao alto dun outeiro boscoso, Conan viu ante el un vasto conxunto de cuíñas espidas que se estendían até o horizonte.

XIII
UN FANTASMA DO PASADO

O cimmerián cruzou a fronteira de Argos pouco despois do rompente do día. Até entón non vira o menor rastro do capitán Beloso. Só puideran acontecer dúas cousas: ou ben fuxira mentres Conan estaba inconsciente ou, pola contra, caera presa dos vampiros que habitaban os bosques de Zingara. Mais Conan tiña a sensación de que isto último non pasara. O feito de que os monstros non atacasen até o último momento era para o cimmerián un indicio de que os estraños seres se dedicaran a perseguir o capitán.

Conan tiña a certeza de que, se o home vivía, estaba moi por diante del, cabalgando por aquela mesma estrada. Os soldados da fronteira non interrogaron o cimmerián. Un mercenario errante xamais necesitaba pasaporte nin salvoconduto ningún, sobre todo se na súa cota de malla non lucía o emblema de ningún barón. Conan avanzou por uns outeiros cubertos de herba onde os regatos murmuraban e as fragas de aciñeiras deixaban caer a súa sombra sobre un verde tapiz. Seguía aquela estrada antiquísima que levaba desde Poitain até o mar.

O reino de Argos estaba en paz. Carretas tiradas por bois circulaban polo camiño e homes co torso espido traballaban os hortos e os campos que flanqueaban o camiño. Nalgunha ocasión o cimmerián detívose nas pousadas da estrada e, entre falangueiros anciáns e rexos campesiños, acougou a súa sede con frescos xerros de cervexa. Trataba de obter novas sobre Beloso.

Os relatos eran contraditorios mais, en definitiva, Conan pescudou que un zingarés delgado de aspecto belicoso e negros bigotes avanzaba polo camiño diante del e, segundo parecía, en dirección a Messantia. Era o destino máis lóxico porque, de todos os portos de Argos, Messantia era o máis importante. Embarcacións de todos os países fondeaban naquelas augas que tamén eran refuxio de fuxitivos das nacións máis diversas.

En Messantia, as leis aplicábanse con indulxencia. A cidade prosperaba grazas ao tráfico marítimo e as autoridades preferían facer a vista gorda, se o asunto non era demasiado grave. Até Messantia chegaba non só o tráfico legal, senón tamén os contrabandistas e mesmo os piratas que desenvolvían un especial papel no comercio portuario. Todo iso coñecíao Conan porque noutros tempos, cando era pirata nas illas Barachanas, entrara moitas veces, sempre de noite, no porto de Messantia para descargar as máis diversas mercadorías. A meirande parte dos bucaneiros das illas Barachanas, un pequeno arquipélago situado preto da costa suroeste de Zingara, eran mariños de Argos e mentres se dedicasen a perseguir naves doutros países, as autoridades daquel país non se amosaban demasiado intransixentes.

Naqueles tempos, Conan non limitara a súa actividade só ás illas Barachanas. Navegara tamén con bucaneiros zingareses e mesmo con corsarios negros que arrasaban desde o sur as costas setentrionais. Quedara así á marxe das leis de todos os países. Se agora o recoñecían en calquera dos portos de Argos, podíalle custar a cabeza. O cimmerián seguiu cabalgando sen vacilar cara a Messantia. Só se detiña durante a noite para darlle descanso ao seu cabalo e durmir tamén el un sono reparador.

Entrou na cidade sen dificultades, mesturándose coa multitude que entraba e saía constantemente daquel importante centro comercial. Non había murallas que a fechasen; o mar e os seus barcos protexíana moito mellor que calquera outra defensa.

⁂

Era xa noite cando Conan cabalgou polas rúas que conducían ao porto. Ao final dunha quella puido ver os almacéns e os mastros e as velas das naves, e sentiu de novo, despois de tantos anos, o cheiro salino de mar; puido ouvir o renxer dos aparellos e da madeira dos cascos. Unha vez máis, o impulso do vagabundo apropiouse do seu espírito.

Así e todo, non se dirixiu cara aos peiraos. Desviouse a un lado e subiu co seu cabalo por unha rúa de amplas laxas de pedra que formaban escaleiras, até chegar a unha avenida larga onde unhas mansións señoriais de cor branca dominaban desde o alto todo o porto. Alí vivían as persoas que se enriqueceran co tráfico marítimo, os capitáns que tiveran boa fortuna para atopar algún tesouro nalgún remoto país e os mercadores que xamais puxeran un pé na cuberta dun navío e que nunca ouviran o ruxido das tempestades.

Conan detivo o seu cabalo ante unha porta de ferro dourado e entrou nun patio onde cantaruxaba unha fonte e as pombas voaban entre columnas e bancos de mármore. Un paxe vestido con xibón e calzas de seda cruzóuselle no camiño. Os mercadores de Messantia trataban cos personaxes máis estraños, pero case todos estaban relacionados co mar. Por iso o paxe se sorprendeu ao ver que un soldado mercenario entraba tan libremente e dacabalo no patio do seu señor.

―Vive aquí Publius o mercador? ―dixo Conan, afirmando máis que preguntando, cunha autoridade que obrigou o mozo a desposuírse do seu bonete de veludo.

O paxe inclinouse e contestou:

―Así é, meu capitán.

O cimmerián desmontou e decontado apareceu outro servente que se fixo cargo das rendas do corcel.

―Está o teu amo na casa? ―preguntou Conan mentres sacudía o po do camiño.

―Si, meu señor. A quen debo anunciar?

―Eu mesmo me anunciarei ―dixo o cimmerián―. Coñezo moi ben o camiño. Agarda aquí.

Desconcertado ante o imperativo daquelas ordes, o raparigo obedeceu e ficou ollando para Conan mentres este subía os chanzos de mármore da entrada. Daquela o paxe preguntouse que relación podía ter o seu amo, un comerciante adiñeirado, con aquel guerreiro xigantesco que semellaba un bárbaro do norte.

Algúns escribáns mergullados nas súas tarefas ficaron sorprendidos cando o enorme personaxe cruzou o corredor descuberto que daba ao patio e entrou nun corredor interior. Na metade detívose ante unha porta aberta que daba a unha estancia moi ampla e desde cuxas grandes xanelas se dexergaba o porto.

Publius o mercador estaba sentado ante un escritorio de madeira de teca traballando nun pergamiño, cunha pluma de ave ricamente enxoiada. Era un home baixo, mais de cabeza grande e vivaces ollos escuros. A súa túnica de seda azul tiña adornos dourados. Do pescozo do mercador penduraba unha grosa cadea de ouro macizo.

Cando o cimmerián entrou na sala, o comerciante levantou a cabeza con cara de enfado. Mais ao recoñecer o personaxe que entraba ficou atordado, como quen ve un fantasma ou non dá creto ao que ven os seus ollos.

―E ben ―dixo Conan―. Non saúdas os vellos amigos, Publius?

O mercador apertou a boca e humedeceu os beizos coa lingua.

―Conan! ―dixo logo, atónito―. Por Mitra! É Conan, é Amra!

―Quen podía ser, se non? ―dixo o cimmerián mentres abría o manto e guindaba as manoplas de ferro sobre o escritorio―. Mais, que acontece? Non es quen de ofrecerme cando menos unha xerra de viño? Teño a gorxa seca polo po dos camiños.

―Ah, viño! Abofé! ―dixo Publius de xeito automático.

Achegouse a un címbalo, mais decontado arrepentiuse e tremeu.

Mentres Conan o observaba con expresión divertida, o mercador dirixiuse cara á porta ás présas, comprobou ambos os dous lados do corredor para que non houbese ningún escravo roldando por alí e logo dispúxose a escanciar nunha copa o viño dun botellón. Conan arrebatoullo con impaciencia, suxeitouno coas dúas mans e bebeu longamente e con grande avidez.

―Si, non hai ningunha dúbida de que es Conan ―dixo Publius―. Pero, estás tolo? Por que vés aquí?

―Por Crom, Publius, vexo que vives nunha casiña bastante mellor que a que tiñas antes ―dixo o cimmerián baixando o botellón mais quedando con el entre as mans―. Non hai ninguén como un mercador de Argos para facerse rico. Antes só tiñas un antro portuario que imbraba a peixe podre e a viño barato.

―Aqueles días xa pasaron ―dixo Publius tapándose coa roupa como se sentise frío―. Xa esquecín aquela época, como cando un tira de enriba un xibón esfarrapado.

―En todo caso ―dixo Conan―, non podes prescindir de min tan facilmente como dese xibón do que falas. Non é demasiado o que che vou pedir. Estou seguro de que non mo has negar. Fixemos demasiados negocios xuntos en tempos pasados. Cres que non sei perfectamente que esta mansión está feita, en gran parte, grazas á miña suor e ao meu sangue? Cantos cargamentos das miñas galeras pasaron polos teus almacéns?

―Todos os mercadores de Messantia fixeron negocios cos piratas nun momento ou noutro ―dixo Publius cunha inquietude que ía en aumento.

―Mais non todos trataron cos corsarios negros.

―Por Mitra, non fales tan alto ―dixo Publius mentres a fronte se lle enchía de suor.

―Só quería lembrarcho; non é preciso que te poñas tan nervioso. Noutros tempos, cando loitabas para gañar a vida naquela mísera tenda dos peiraos, corriches moitos perigos e tratabas moi amigabelmente con todos os piratas e contrabandistas que navegaban desde aquí até as illas Barachanas. Semella que a prosperidade fixo de ti un home prudente de máis.

―Agora son unha persoa respectábel...

―Quererás dicir que es noxentamente rico... Como o fixeches? Seica tiveron algo que ver os excelentes negocios con marfil, con plumas de avestruz, cobre, peles de animais, ornamentos de ouro, perlas e outras nimiedades procedentes das costas de Kush? E como o conseguías tan barato, mentres os outros comerciantes lles pagaban o seu peso en prata aos estixios? Voucho dicir, por se o esqueciches: ti mercábasmo a un prezo de risa e eu conseguíao das tribos da Costa Negra e dos barcos dos estixios; eu e mais os meus corsarios negros.

―En nome de Mitra, xa abonda! ―dixo Publius―. Non esquecín nada de todo iso, mais que fas ti aquí? Son o único home de Argos que sei que o rei de Aquilonia foi, noutros tempos, Conan o bucaneiro. Pero até o sur chegounos o rumor da conquista de Aquilonia e da morte do seu rei.

―Os meus inimigos matáronme cando menos cen veces cos seus rumores ―dixo con dureza o cimmerián―. Mais velaquí estou, sentado fronte a ti e bebendo o viño de Kyros, o meu favorito.

Unindo a acción á palabra, Conan bebeu unha boa parte do líquido rosado e cando baixou o botellón, que xa estaba medio baleiro, dixo:

―Só veño pedirche unha cousa pequena, Publius. Sei que estás ao corrente de canto acontece en Messantia e eu só quero saber se un zingarés chamado Beloso, que ben puido mudar de nome, está aquí. É un home alto, delgado, de pel escura, como case todos os da súa raza, que tenta vender unha xoia de valor considerábel.

Publius moveu a cabeza negativamente e, sen vacilar, dixo:

―Non ouvín falar desa persoa. Mais son milleiros os que veñen e marchan de Messantia constantemente. Se está aquí, os meus axentes non tardarán en dar con el.

―Perfecto logo; fai que o busquen. Entrementres, gustaríame que atendesen o meu cabalo e que a min me servisen algo de comer neste mesmo cuarto.

Publius asentiu sen demasiado entusiasmo. Conan baleirou o botellón de viño, colocouno sobre a mesa e dirixiuse cara á xanela máis próxima, aspirando profundamente o ar salgado do mar. Botoulles unha mirada ás sinuosas quellas do distrito portuario e aos barcos amarrados nos embarcadoiros, levantou a vista e observou, alén da baía, a liña onde o mar se unía co ceo. Entón a súa imaxinación transportouno moito máis alá daquel horizonte, até os dourados mares do sur, onde baixo un sol de raios acesos as leis tiñan escaso valor e a vida se desenvolvía de xeito tempestuoso. Un aroma a especias que chegaba até el nese momento tróuxolle imaxes das costas onde os mangles medraban con profusión e os tambores resoaban constantemente. Lembrou tamén as cubertas dos barcos enchoupadas en sangue, o fume, as labaradas e os berros do combate. Sumido nos seus pensamentos, Conan non se decatou de que Publius abandonaba a sala.

⁂

Recollendo os baixos da túnica para andar mellor, o mercador avanzou rapidamente polos corredores até chegar a un cuarto onde un home alto e enxoito, cunha gran cicatriz nunha tempa, escribía nun pergamiño. Algo había naquel individuo que non encaixaba coa tarefa de amanuense na que estaba aplicado.

―Conan volveu! ―dixo Publius sen cancelas.

―Conan? ―preguntou o home delgado e a pluma escapoulle da man―. O pirata?

―O mesmo.

―Parvo ―dixo o escribán mentres ficaba notabelmente pálido―. Se o descobren estamos perdidos! Castígase coa forca os que dan asilo ou comercian cos piratas.

»Que pasaría se o gobernador se decatase dos negocios que fixemos con el no pasado?

―Non se ha decatar ―contestou Publius, sombrizo―. Envía os teus homes polos mercados e polos antros dos peiraos para que pescuden se un zingarés, un tal Beloso, está en Messantia. Conan dixo que ese suxeito ten unha valiosa xoia no seu poder e que quere vendela. Seguro que os comerciantes de xoias xa saberían del. E outra cousa: reúne unha ducia de tipos dispostos a desfacerse dun home e a manter a boca ben fechada. Ouviches?

―Perfectamente.

―Non estiven enganando, mentindo, roubando e loitando tan duramente durante tanto tempo até chegar onde cheguei, para que veña un fantasma do pasado a estragalo todo.

Mentres Publius falaba, a ameazadora expresión do seu rostro deixaría demudados os opulentos nobres e as damas que lle mercaban as sedas e as perlas máis caras do mercado. Pero cando, pouco despois, volveu xunto a Conan cunha bandexa de alimentos na man, o seu rostro non podía ser máis plácido.

O cimmerián estaba aínda fronte á fiestra, dexergando o porto onde se amoreaban as velas multicolores dos galeóns e galeras.

―Se non me falla a vista, iso que vexo alí ―o cimmerián sinalou unha embarcación longa, estreita e baixa, co casco pintado de negro e fondeada a certa distancia do resto das naves― é unha galera estixia. É que agora reina a paz entre Estixia e Argos?

―A mesma paz que había antes ―dixo Publius―. Os portos estixios están abertos aos nosos barcos e viceversa. Así e todo non me gustaría que un dos meus barcos se cruzase con esas galeras en alta mar. Esa que dis chegou onte á noite, case ás agachadas. Descoñezo as intencións do seu patrón, até agora non mercou nin vendeu nada. Non me fío nada deses demos de pel escura. A traizón naceu naquelas terras sombrizas do sur.

―Eu fixen que o lamentasen ―dixo Conan, volvéndolle as costas á xanela―. Entrei coa miña galera á fronte dos meus piratas até o mesmísimo porto de Khemi. Era de noite e, amparado pola escuridade, incendiei tantas naves como atopei. Mais... falando de traizóns, meu querido anfitrión, gustaríame que probases esta carne e bebeses uns grolos deste viño, para demostrarme que continúas a ser un honrado comerciante.

Publius compraceu a demanda con tal presteza que ao momento desapareceron todas as sospeitas de Conan. Sen pensalo dúas veces, o cimmerián sentou á mesa e devorou unha cantidade de alimentos que darían para saciar tres persoas.

Entrementres, os homes de Publius rastrexaban os mercados e as tendas do porto buscando un zingarés que tentase vender unha xoia ou que buscase un barco para que o levase a un porto estranxeiro.

Ao mesmo tempo, nun antro alumado só por un farol que penduraba das escuras trabes, un home alto e delgado, cunha cicatriz na tempa, conspiraba con dez individuos dos baixos fondos cuxa sinistra catadura e vestimenta deplorábel proclamaban aos catro ventos o seu oficio.

No camiño que chega a Messantia desde o oeste, xusto no momento no que aparecían no ceo as primeiras estrelas, un grupo de catro xinetes altos, enxoitos, envolvidos en capas negras e cubertos con carrapuchas, sen intercambiar unha soa palabra esporeaban sen piedade as súas cabalgaduras, esgotadas e bañadas en suor como se chegasen dunha longa viaxe.

XIV
A MAN NEGRA DE SET

Conan espertou tan rapidamente como adoita facelo un gato e, igual que un felino, púxose de pé coa espada desenvaiñada, antes de que o home que lle tocou o ombro puidese recuar.

―Que acontece, Publius?

A mecha da lámpada de ouro ardía tenuemente esparexendo unha luz suave sobre os tapices e as sedas que cubrían o leito no que Conan descansara.

―Atopamos o zingarés ―dixo Publius―. Chegou onte á cidade, ao amencer e poucas horas máis tarde tentou venderlle a un mercador shemita unha xema estraña e moi grande. O mercador non quixo saber nada do asunto e os que o viron din que o shemita palideceu ao ver a xoia e que logo fechou a súa tenda e marchou como alma que leva o diaño.

―Si, o outro ten que ser Beloso ―dixo Conan―. Sabedes onde está agora o forasteiro?

―Dorme en casa de Servius.

―Será mellor que me dea présa antes de que algún canalla do porto lle corte o pescozo e leve a xoia.

O cimmerián recolleu o seu manto, botouno sobre os ombros e logo encasquetouse un casco que lle dera Publius.

―Ten o meu cabalo preparado no patio. Non esquecerei a túa axuda desta noite, Publius.

Pouco despois, o mercador, de pé ante unha das portas da súa casa, vía a alta figura do rei de Aquilonia afastarse por unha quella sombriza.

―Adeus, corsario ―murmurou Publius―. Moi importante ten que ser esa xoia para que un home que perdeu o seu reino a busque. Sería mellor que os meus homes che deixasen apoderarte dela antes de realizar o seu traballo. Mais contigo polo medio algo sairía mal. Fagamos que Argos esqueza definitivamente a Amra e que os meus antigos negocios con el se perdan no pasado. Na quella que hai detrás da casa de Servius, Conan deixará de ser un perigo para min.

A casa de Servius, unha pousada de pésima sona, estaba situada preto do peirao. Era un escangallado edificio de pedra reforzado con grosas trabes de madeira que asomaba a unha longa e estreita calella. Segundo avanzaba polo canellón, Conan sentía, cada vez con máis forza, que o estaban a espiar. Espreitou entre as sombras que proxectaban os míseros edificios, mais non conseguiu ver nada. Só escoitou algúns ruídos de armas, algo non demasiado estraño nun lugar como aquel, frecuentado por ladróns e xente da peor ralea.

Pero de súpeto, un pouco máis adiante, abriuse unha porta. O cimmerián agochouse entre as sombras dun portal. Da casa saíu un home con paso silencioso. Desde a penumbra, Conan puido ver o aspecto do individuo ao pasar diante del.

Era un estixio, sen ningunha dúbida. O seu rostro de falcón, a cabeza rapada e a capa sobre os ombreiros, non deixaban lugar a dúbidas. Dirixiuse cara ao peirao e, polo tenue reflexo que se filtraba por entre a capa do home, Conan tivo a impresión de que levaba un farol escondido.

O cimmerián esqueceu o home porque a porta continuaba aberta, permitíndolle entrar directamente no edificio sen chamar a atención.

Cando chegou ante a porta decatouse, xa que os seus dedos foran adestrados nos seus tempos de ladrón en Zamora, de que o ferrollo fora forzado. Estaba retorto e cos remaches desencaixados, o que demostraba que empregaran unha forza moi contundente. Como fora posíbel tal violencia sen espertar a veciñanza? Ademais, era evidente que a desfeita se levara a cabo esa mesma noite. Era lóxico pensar que nun lugar inzado de ladróns e asasinos, Servius fixese reparar inmediatamente un ferrollo roto.

Conan sacou a daga e entrou furtivamente, mentres trataba de imaxinar onde podía atoparse a alcoba do zingarés, mais detívose de socato. Como un animal salvaxe, o cimmerián ventara a presenza da morte. Non era unha ameaza dirixida cara a el, era a presenza dun cadáver, alguén que acababa de morrer.

Na escuridade, o seu pé golpeou contra algún obxecto pesado. Tenteou pola parede até atopar nun andel unha lámpada de latón, con pedernal e mecha ao seu carón. Un momento despois, unha oscilante luz permitiulle botar unha ollada á estancia.

Contra a parede de pedra había un catre e, no centro do cuarto, unha mesa e un banco completaban o magro mobiliario daquel furado. Unha porta interior estaba fechada con pasador e deitado no chan noxento estaba Beloso, boca arriba, coa cabeza cara a atrás, polo que os seus ollos vidrados semellaban mirar cara ás trabes cheas de feluxe e arañeiras. Tiña os beizos contraídos nun ricto de agonía e a súa espada, que xacía moi preto del, quedara envaiñada. A camisa estaba esgazada e no seu peito, bronceado e musculoso, víase a pegada negra dunha man, coas marcas dos dedos perfectamente identificábeis.

Conan sentiu que se lle puñan os pelos de punta como sempre que se atopaba ante un feito sobrenatural.

―Por Crom! A man negra de Set!

Pasaran moitos anos desde que vira aquela marca por última vez. Era o sinal da morte entre os negros sacerdotes de Set que dirixían o culto de Estixia. E lembrou de socato o resplandor que xurdía da roupa do estixio que saíra daquela casa.

―Por todos os infernos, o Corazón de Ahriman! Claro, agora o entendo, esnaquizou a porta con artes sobrenaturais, matou a Beloso, roubou o Corazón e levouno escondido debaixo da capa... Era un sacerdote estixio!

Conan rexistrou rapidamente o lugar e o cadáver, e confirmou as súas sospeitas. O zingarés non levaba a xoia con el. Dominado por un sentimento de inquietude, o cimmerián empezou a pensar que nada do que acontecera nas últimas horas era casual, senón produto dun designio moi especial. A galera estixia chegara ao porto cunha misión moi concreta... mais, como puideran saber os sacerdotes de Set que o Corazón viaxaba cara ao sur? Como se podía matar un home soamente cunha man aberta sobre o seu peito?

De súpeto, uns pasos furtivos soaron fóra da porta. Conan volveuse como unha pantera, apagou rapidamente a lámpada e desenvaiñou a espada. Sabía que alguén se estaba a achegar á porta entreaberta. No lusquefusque só puido distinguir unhas siluetas. O cimmerián, tomando a iniciativa, saltou de improviso sobre os acabados de chegar, que ficaron atordados. Debuxou un arco coa súa espada ante un rostro enmascarado que aparecía ante el e logo descargou un tallo cunha forza mortífera. Antes de que os seus inimigos puidesen reaccionar, o bárbaro perdeuse polas sombras da calella.

En plena carreira, o cimmerián escoitou o rumor duns remos chapucando no mar. Un bote afastábase cara ao interior da baía! Conan aumentou o ritmo dos seus pasos, xusto no momento en que unhas mestas nubes chegadas do mar ocultaban o brillo das estrelas. Aguzou a vista e sobre a superficie das augas escuras viu algo que se movía: unha silueta longa, baixa e negra que se afastaba amodo.

Daquela ouviu claramente o estalo rítmico duns remos de gran lonxitude e apertou os puños, dominado por unha furia impotente: era a galera estixia que navegaba cara a mar aberto e que levaba a xema, a xoia que significaba para el o seu ansiado retorno ao trono de Aquilonia.

Tiña uns desexos irresistíbeis de quitar a cota de malla e meterse na auga para perseguir a galera furtiva, mais cando se achegaba á area da ribeira, escoitou os pasos dos seus perseguidores que se aproximaban a el correndo pola praia.

Os homes rodeárono, mais o primeiro que atacou caeu baixo a espada furiosa do cimmerián. Os outros non se botaron atrás e o estrondo metálico das espadas rompeu o silencio da noite. Soou un ouleo cando asestou un tallo de abaixo arriba coa súa espada. Unha voz contida daba as ordes e Conan creu percibir nela un ton vagamente familiar. O cimmerián quixo achegarse ao home que falaba en voz baixa. Unha feble claridade filtrouse a través das nubes e iso permitiulle ver un personaxe alto e enxoito, cunha gran cicatriz na tempa. A espada de Conan golpeou o cranio do individuo, que se esborrallou como un touro sacrificado.

Nese instante, unha machada de combate brandida na escuridade golpeou o bacinete do rei, que sentiu que un volcán estoupaba no seu cerebro. Conan cambaleou un instante e logo caeu enriba dun corpo morto.

Aparvado, escoitou os seus inimigos arquexar como lobos ante a súa presa.

―Cortádelle o pescozo!

―Non paga a pena; está ben morto, co cranio machucado. O mar arrastrarao cando suba a marea.

―Antes imos espilo. Esa cota de malla vale unhas cantas pezas de prata. Vamos, axiña. Tiberias morreu e ouzo voces de alguén que se achega. Lisquemos dunha vez.

Desposuíron o cimmerián da súa roupa e logo escoitáronse pasos que se afastaban na noite. O canto bébedo duns mariñeiros ouvíase cada vez máis preto.

⁂

Publius paseaba nervioso fronte a unha xanela desde a que se dexergaba a baía en sombras. Virou de súpeto cos nervios en tensión. Sabía perfectamente que a porta do cuarto estaba asegurada cun ferrollo, mais agora estaba aberta e catro homes avanzaban cara a el. Ao velos, sentiu que un calafrío percorría o seu corpo.

Vira xente estraña na súa vida, mais ninguén podía compararse cos personaxes que tiña perante el. Eran uns individuos altos, moi delgados, que se cubrían con mantos negros. Os seus rostros parecían óvalos amarelos baixo as carrapuchas que cubrían as súas cabezas e as facianas eran inexpresivas. Cada un levaba na man un estraño caxato.

―Quen sodes? Que facedes aquí?

―Onde está Conan, o que foi rei de Aquilonia? ―preguntou o máis alto nun ton tan monótono e enigmático que Publius volveu sentir un arreguizo de terror.

O mercador, que perdera o seu habitual porte ante o sinistro aspecto dos seus visitantes, tatexou:

―Non sei... a que... vos referides. Non coñezo... ninguén... que se chame... así.

―Estivo aquí ―dixo o outro co mesmo ton de voz―. E o seu cabalo aínda está no patio. Dinos onde está Conan, se non queres sufrir ningún dano.

―Gebal! ―berrou Publius, frenético, retrocedendo até a parede―. Gebal!

Os catro khitaneses observaron o home sen deixar ver ningunha emoción e sen que cambiase en absoluto a expresión dos seus rostros.

―Se chamas polo teu escravo, morrerás.

Publius aterrorizouse aínda máis.

―Gebal! Onde estás, maldito? Uns ladróns queren matar o teu amo!

No corredor resoaron uns rápidos pasos e Gebal irrompeu na sala. Era un shemita, non demasiado alto, mais cunha poderosa musculatura e unha mesta barba negra. O escravo empuñaba unha espada curta de gume afiado.

Ao ver os catro intrusos asustouse, incapaz de entender por onde entraran aqueles homes. Lembraba que adormentara na escaleira, mentres vixiaba o cuarto do seu señor, mais non entendía o motivo. Xamais durmira daquel xeito. O seu amo seguía a berrar cheo de espanto e o shemita botouse entón sobre os descoñecidos co brazo levantado para descargar o golpe. Non puido facelo. Un brazo cuberto por unha ampla manga negra alzouse ante el, co caxato estendido. O extremo do bastón non fixo máis que rozar levemente o peito do escravo, mais o impacto fora tan aterrecedor como o ataque dunha cobra.

Gebal parou en seco, como se chocase contra unha parede de pedra invisíbel. A súa cabeza de touro caeu sobre o peito, a espada escapou dos seus dedos e entón empezou a desintegrarse aos poucos. Semellaba que de súpeto todos os ósos do seu corpo adquirisen unha consistencia xelatinosa. Publius sentiu ganas de trousar.

―Non volvas berrar ―dixo un dos khitaneses―. Os teus servidores están a durmir, mais se os espertas correrán a mesma sorte que este home. E ti tamén. Agora, dime, onde está Conan?

―Foi á casa de Servius, preto dos peiraos. Ía na procura dun zingarés chamado Beloso ―contestou Publius sen ningunha resistencia.

O mercador non era ningún covarde, mais aqueles visitantes inhumanos semellaban ser quen de converter en auga a medula dos seus ósos. Estremeceuse cando escoitou ruídos de pisadas que se achegaban pola escaleira exterior.

―Outro servente? ―preguntou o khitanés.

Publius, como se tragase a lingua, negou coa cabeza. Un dos khitaneses ocultou o cadáver cunha colcha de seda que cubría unha otomá e logo os catro visitantes agocháronse detrás dunhas cortinas. Antes de desaparecer, o máis alto dixo:

―Fálalle ao home que chega e despídeo canto antes. Non lle fagas ningún aceno que lle faga ver que non estás só neste cuarto. Se nos traizoas, nin ti nin el chegaredes até a porta.

O khitanés levantou o seu caxato e desapareceu detrás da cortina. Publius estremeceuse e dominou como puido os seus intensos desexos de vomitar. Talvez fose só un efecto da luz, mais o mercador creu ver que os bastóns se movían ao unísono, como se tivesen vida propia. Facendo un esforzo supremo, tentou recuperar o seu aspecto apracíbel fronte ao home que estaba a entrar no cuarto.

―Fixemos o que nos ordenaches, señor. O bárbaro está morto na praia.

Publius, dominado polo terror, sentiu que as cortinas se movían levemente. O outro continuou a falar sen decatarse de nada.

―Tiberias, o teu secretario, está morto. O bárbaro matouno, así como a catro dos meus compañeiros. O cimmerián non levaba enriba nada de valor, agás algunhas moedas de prata. Tes algo máis que ordenarme?

―Máis nada. Podes marchar.

O outro inclinouse saudando a Publius, que estaba sumamente pálido, e desapareceu pola porta, estrañado ao ver o rico mercador tan parco en palabras. Os catro khitaneses saíron entón do seu agocho e o máis alto deles, preguntou:

―De quen falaba ese home?

―Dun vagabundo estranxeiro que me causou un grave prexuízo.

―Mentes... Estaba a falar do rei de Aquilonia, vino na expresión do seu rostro. Senta nese diván e fica calado. Quedarei contigo mentres os meus compañeiros van na procura do cadáver de Conan.

Publius, dominado polo espanto, fixo o que lle indicaban coa docilidade dun año. Diante del, inmóbil e mirándoo fixamente, estaba o máis alto dos catro sinistros personaxes.

Cando regresaron á habitación, os tres khitaneses dixeron que non atoparan o corpo de Conan sobre a area.

―Atopamos o lugar onde se desenvolveu a loita. Había sangue na area, mais non atopamos por ningún lado o rei.

―Non vistes nada na area? ―preguntou o cuarto.

―Si. O rei vive e dirixiuse cara ao sur nun barco.

O máis alto dos estraños personaxes levantou a cabeza para mirar a Publius, cuxa fronte estaba cuberta de suor.

―Que... queredes de min...?

―Unha nave. Un barco ben preparado para unha longa viaxe.

―Até onde viaxaredes?

―Até a fin do mundo se cadra. Ou até os mares do metal fundido do inferno, máis aló do lugar onde se pon o sol.

XV
O RETORNO DO CORSARIO

A primeira sensación que tivo Conan ao recuperar o coñecemento foi de que algo se movía, debaixo del non había chan firme e bambeaba sen parar. Xusto despois ouviu o asubío do vento entre os aparellos e, antes de que a súa vista se aclarase e puidese distinguir algo, soubo que se achaba a bordo dun barco. Escoitou un murmurio de voces e logo unha fervenza de auga caeulle enriba, o que fixo que se recuperase por completo.

Conan ergueuse. O seu olfacto percibiu o cheiro inconfundíbel dos corpos suorentos.

Estaba na popa dunha longa galera impulsada polo vento do norte, que inchaba a súa enorme vela. O sol acababa de saír con resplandores azuis, verdes e dourados. A babor, a costa non era máis que unha sombra púrpura e a estribor estendíase o mar aberto.

O barco era longo e estreito, como adoitaban ser as naves mercantes da costa do sur, altas de proa e de popa e con cabinas nos extremos. Conan fixouse especialmente no centro da galera, que non tiña cuberta e que botaba un fedor penetrante: o cimmerián lembrábao perfectamente dos seus tempos antigos; era o cheirume dos corpos dos galeotes, encadeados aos seus bancos.

Os galeotes eran todos de pel escura, corenta a cada lado, unidos por cadeas que lles rodeaban a cintura. A meirande parte deles procedían do reino de Kush, mais había un grupo nativo das illas do sur, a patria dos corsarios, que Conan recoñeceu polas súas faccións máis suaves e o seu corpo máis proporcionado. Mesmo recoñeceu algúns que, en tempos pasados, foran os seus servidores.

O cimmerián tiña os pés atados por fortes cadeas. Fronte a el sorría aínda o mariñeiro que lle guindara o caldeiro de auga por riba.

A actitude burlona do home fíxolle maldicilo en voz alta, á vez que, instintivamente, levaba a man á espada. Daquela decatouse de que estaba desarmado e espido, fóra duns curtos calzóns de coiro.

―Que maldita casca de noz é esta? Como cheguei a bordo deste balde noxento?

Os mariños riron divertidos. Eran rexos e barbudos homes de Argos, e un deles, cuxo rico vestido e aquel autoritario o sinalaban como capitán da nave, cruzouse de brazos e dixo altivamente:

―Atopámoste tirado na praia, coa cabeza medio rota e espido, e posto que precisabamos xente, subímoste a bordo.

―En que barco estou?

―É o Aventureiro , de Messantia. Levamos un cargamento de sedas, helmos, escudos, espadas e espellos para traficar cos shemitas a cambio de cobre e ouro. Eu son Demetrio, o capitán do barco... e o teu amo desde este momento.

―Daquela vou na dirección que precisaba ―dixo Conan sen darlle importancia ningunha á última frase que dixera o capitán.

O barco, en efecto, dirixíase cara ao sur, seguindo a longa curva da costa de Argos e sen afastarse demasiado de terra, como todas as naves mercantes. O cimmerián pensou que por diante deles, tamén con destino ás terras meridionais, navegaba a galera estixia.

―Vistes unha galera estixia...? ―comezou a preguntar Conan, mais ao ver a expresión iracunda do capitán, calou. Xa cansara de contestar as preguntas do prisioneiro.

―Veña, lisca! Xa perdín tempo dabondo contigo! Concedinche a honra de traerte á popa para reanimarte e mesmo contestei algunha das túas estúpidas preguntas, mais xa está ben! Fóra de aquí! Veña! Vas traballar duro nesta galera.

―Hei mercar o teu barco... ―dixo Conan, mais de súpeto lembrou que non era máis que un vagabundo indixente.

Un coro de gargalladas respondeu as últimas palabras do bárbaro e o rostro do capitán conxestionouse ante o que pensaba que era unha situación ridícula para el.

―Porco amotinado! ―dixo o capitán, mentres botaba man ao seu puñal e avanzaba para diante―. Vai ao teu lugar ou mandarei que te azouten. Aprenderás a calar ou, por Mitra que farei que te encadeen xunto aos negros.

O volcánico temperamento de Conan terminou por estoupar. En moitos anos, mesmo antes de converterse en rei, ninguén lle falara daquela maneira e vivira despois para contalo .

―Non me levantes a voz, can! ―dixo cun ton tan duro como o ar mariño, mentres os tripulantes o contemplaban pampos pola súa audacia.

―Se sacas ese xoguete da cintura, heite guindar pola borda!

―Pero quen raio cres que es! ―dixo o capitán, desconcertado.

―Voucho demostrar! ―respondeu. O cimmerián virou entón con rapidez, malia ter os pés encadeados, e saltou cara á borda, onde estaban penduradas as armas da tripulación.

O capitán sacou o seu puñal e, berrando a pleno pulmón, correu cara a el, mais antes de que puidese cravarlle a arma, o cimmerián agarrouno por un brazo e escordoulle o ombreiro dun só movemento. O capitán bruou como un boi agonizante e logo caeu ao lado da cuberta. Conan colleu unha pesada machada da borda e volveuse para conter a arremetida dos mariñeiros. A tripulación botouse sobre el, berrando e correndo atropeladamente, mais antes de poderen chegar até el, Conan caeu sobre eles e golpeou a un lado e a outro, con demasiada rapidez para que o ollo humano puidese seguir os movementos da machada. Dous corpos caeron sobre a cuberta.

O cimmerián abriuse paso entre os seus atacantes e chegou até a estreita pasarela que percorría a nave desde a popa até o castelo de proa. Detrás del había un grupo de mariñeiros que non se decidían a atacar logo do que acababan de ver. Os demais tripulantes, uns trinta homes en total, viñan correndo cara a el pola ponte, brandindo as súas armas.

Daquela saltou fóra da pasarela, até a ponte, coa machada no alto e a negra melena ondeando ao vento.

―Que quen son eu, preguntades? ―berrou o cimmerián―. Mirádeme, moinantes. Mirade, Ajonga, Yasunga, Laremba! Preguntan que quen son eu!

Do centro da nave levantáronse uns berros que resoaban como ruxidos:

―É Amra! É Amra! O león volveu!

Os mariñeiros, ao escoitar aqueles berros, miraron atemorizados para aquel home da ponte. Sería el, de verdade, o pirata sanguento dos mares do sur que desaparecera tan misteriosamente anos atrás, pero que continuaba a ser unha lenda viva naqueles mares?

Os negros tolearan de entusiasmo e mexían as súas cadeas mentres coreaban o nome de Amra como se fose unha invocación. Os kushitas, que non coñecían a Conan, tamén se uniron ao balbordo xunto cos escravos encadeados nas adegas.

Demetrio, o capitán, incorporouse sobre un cóbado e ficou de xeonllos, na cuberta, lívido de dor polo brazo escordado.

―Matádeo, cans! Matádeo antes de que libere os escravos!

Esporeados pola ameaza que entrañaban estas palabras, os mariñeiros atacaron desde os extremos cara ao centro do barco, mais cun salto de león Conan abandonou a ponte e caeu de pé, sobre a pasarela que corría entre as dúas ringleiras de escravos.

―Morte aos negreiros!

O cimmerián levantou a machada e deixouna caer sobre unha cadea, que rompeu con facilidade. Os remeiros quedaron en liberdade e tronzaron os remos para facer garrotes con eles. O Aventureiro era un caos. A machada de Conan batía unha e outra vez nas cadeas dos galeotes e con cada golpe un novo grupo de xigantes negros entraba en combate, enlouquecidos todos pola sede de vinganza.

Os escravos saltaron á pasarela e ás pontes e, ouveando como diaños, atacaron os mariñeiros cos anacos dos remos, cos dentes, coas uñas e cos pés. No momento álxido do caos, os escravos das adegas romperon tamén os ferrollos e como un torrente negro saíron a cuberta. Conan saltou sobre a ponte e a súa machada uniuse con tremebunda eficacia aos remos dos escravos.

O que seguiu foi unha carnizaría. Os nativos de Argos eran xente forte e valorosa, como todos os do seu pobo, curtidos na dura escola do mar. Así e todo non puideron aturar o empuxe de tantos xigantes dirixidos por un bárbaro. Os escravos mortos eran vingados por un furacán de furia que se estendía dun extremo a outro.

Cando o trebón de sangue se extinguiu, a bordo do Aventureiro só quedaba con vida un home branco: Conan, o xigante ensanguentado ante o que comezaban a prostrarse os demais, venerándoo como o seu heroe liberador.

O cimmerián alasaba intensamente e tiña o corpo cuberto de suor e de sangue. Cando mirou arredor, fíxoo como debera facelo nalgún amencer antiquísimo o primeiro caudillo dun grupo humano. Daquela o cimmerián sacudiu a súa melena negra: xa non era o rei de Aquilonia, senón o xefe duns piratas que recuperaba o seu antigo pasado conquistado a sangue e lume.

―Amra, Amra! O león volveu! Agora ouvearán como cans na noite todos os estixios e os kushitas! Agora arderán as cidades e naufragarán os barcos, e outra vez se ha ouvir o fragor do combate e o laio das mulleres!

―Abonda de berros, cans! ―ruxiu Conan impóndose ao tremendo balbordo―. Que dez de vós vaian abaixo e liberen os remeiros que aínda están encadeados! Os demais, volvede aos remos e aos aparellos. Rápido, por todos os demos de Crom. Non vos decatades de que nos achegamos demasiado á costa durante a loita? Queredes que fiquemos varados e que nos collan de novo os homes de Argos? Tirade toda esa prea pola borda! Dobrade o espiñazo, truáns, se non queredes morrer espelexados!

Os corsarios obedeceron ao momento. Todos os cadáveres foron guindados á auga, que en poucos momentos apareceu inzada de aletas triangulares. Conan permaneceu debruzado na popa, a súa melena escura ondeaba ao vento. Nunca comandara a ponte dun navío unha figura tan bárbara e impoñente. Ningún dos cortesáns de Aquilonia recoñecería o seu rei.

―Hai comida nas adegas! E armas! Somos dabondo para tripular o barco e para loitar! Antes remastes encadeados para os cans de Argos, queredes remar agora como homes libres, para Amra?

―Si, si! Somos os teus fillos, lévanos onde queiras!

―Daquela limpade ben a cuberta, porque os homes libres non viven entre tanta porcallada. Que tres de vós veñan comigo para sacar alimento da despensa, axiña, se non queredes que vos rompa a todos as costelas antes de que termine esta viaxe!

Un novo ouveo de aprobación respondeulle ao cimmerián e os piratas correron cumprir co seu choio. O vento soprou con forza, formando un sen fin de cristas brancas sobre as ondas, e a vela inchouse. Conan afirmou as pernas sobre a ponte e inspirou profundamente o ar salgado do océano. Talvez xamais volvese ser o rei de Aquilonia, mais aínda seguía a ser o rei dos mares.

XVI
KHEMI A DOS MUROS NEGROS

O Aventureiro navegaba cara ao sur como se tivese vida con remos impulsados por brazos libres e voluntariosos. A nave xa non era un pacífico barco mercante, senón unha verdadeira galera de guerra. Os remeiros dobraban o lombo sobre os remos igual que antes, mais agora levaban espadas no cinto e cubrían a cabeza con helmos. A borda estaba cuberta de escudos e xunto ao pau maior amoreábanse as lanzas, os arcos e as frechas. Os elementos aliáranse co cimmerián; a ampla vela púrpura estaba preñada dunha brisa constante que se mantiña día tras día, facendo case innecesario o esforzo dos remeiros.

Conan mantivo día e noite un vixía na punta do mastro, mais a galera longa e negra que navegaba diante deles non se dexergaba. Hora tras hora o mar era un deserto azul fronte á proa. De cando en vez aparecían algúns barquiños de pesca que fuxían decontado como aves asustadas polos escudos da borda do Aventureiro .

Cando o vixía anunciou a presenza dunha vela non sinalou cara ao sur, senón cara ao norte. Preto da liña do horizonte movíase unha galera veloz co seu velame avermellado totalmente despregado. Os tripulantes pedíronlle ao cimmerián que mudase o rumbo para atacar, mais Conan negouse. Por diante deles navegaba, rumbo a Estixia, outra nave que lle interesaba moito máis.

Aquela noite, antes de escurecer, o vixía comprobou que a galera mantiña a mesma distancia e que a conservaba ao amencer, sempre detrás do Aventureiro . Conan preguntouse, daquela, se non estaría a perseguilos, aínda que aparentemente non había ningunha razón para iso.

Desentendeuse da nave de popa. Cada día que pasaba, a impaciencia facíase máis grande a medida que se achegaban ás terras do sur. Xamais o asaltaron as dúbidas. Así como cría na saída e na posta de sol, tiña a seguridade de que un sacerdote de Set roubara o Corazón de Ahriman. E onde podería levar a xema un deses escuros sacerdotes? Só había un destino: Estixia.

A tripulación de Conan advertía a ansiedade do seu capitán e, malia que ignoraba os seus plans, esforzábase canto podía sobre os remos. Nas súas mentes só había un final posíbel: navegaban rumbo a algún suculento botín. Os homes das illas do sur non coñecían outro traballo, e os kushitas que había entre a tripulación uniríanselles de bo grao. O sangue importaba pouco. Un xefe vitorioso e algo que saquear cubrían todas as súas ambicións. O aspecto da costa non tardou en mudar. De escarpada e rochosa, con montes azuis na distancia, tornouse nun litoral baixo, de extensas pradarías que se prolongaban até o horizonte. Aquí e acolá víanse algúns portos e a chaira verde semellaba zarrapicada polas cidades dos shemitas. O mar confundíase coa cor das pradarías e de lonxe erguíanse brillantes baixo o sol os brancos zikkurats dos templos de Shem.

Polos pasteiros roldaba o gando xunto con grupos de xinetes baixos e corpulentos, con cascos cilíndricos e grandes arcos. Así eran as costas de Shem, onde non había unha lei común senón que cada cidade tiña a propia. Moito máis cara ao sur, tal e como sabía Conan, as pradarías deixaban paso aos desertos. Alí non había cidades e os nómades eran señores absolutos dos areais.

Moito máis cara ao sur a paisaxe mudou outra volta. Apareceron arboredos de tamarindos e as palmeiras erguíanse cada vez en maior cantidade. O litoral fíxose abrupto, aínda que matizado cos verdes grupos de árbores. Detrás erguíanse uns montes espidos e calcarios. Numerosos regatos corrían cara ao mar e ao longo das húmidas ribeiras a vexetación era mesta e variada.

Ao fin traspasaron a desembocadura dun río largo que mesturaba as súas augas coas do océano e pouco despois divisaron as grandes murallas negras e as torres de Khemi, recortadas contra o horizonte meridional.

O río era o Styx, a fronteira natural de Estixia. Khemi era o porto máis importante de Estixia e tamén a máis grande das súas cidades. O rei vivía en Luxur, unha cidade máis antiga. A capital da sombriza relixión do país estaba máis cara ao interior, nunha misteriosa e afastada poboación situada na ribeira do Styx. O río nacía nun lugar descoñecido das inexploradas terras meridionais de Estixia e, logo de correr cara ao norte, ao longo de enormes distancias, desviábase cara ao oeste e remataba por desembocar no océano.

O Aventureiro , coas luces apagadas, pasou furtivamente por diante da cidade e, antes de que o puidesen descubrir, ancorou a algunhas leguas ao sur de Khemi. A arnela estaba rodeada por unha costa pantanosa que cubría unha espesura de mangles, palmeiras e xuncos inzada de crocodilos e serpes. Naquel lugar era pouco menos que imposíbel ser descuberto. Conan coñecíao ben: nos seus tempos de corsario refuxiárase alí en moitas ocasións.

Cando cruzaron perante a cidade, os tripulantes da galera viron arder innumerábeis fachos que brillaban na noite mentres que aos seus ouvidos chegaba o redobrar rouco dos tambores. A diferenza do que acontecía nas cidades do litoral de Argos, naquel porto fondeaban poucos barcos. Os estixios non baseaban o seu poderío na súa frota. Aínda que posuían embarcacións mercantes e de guerra, o seu exército de terra era moi superior. Moitas das embarcacións estixias dedicábanse a percorrer as augas interiores do río Styx.

Os estixios pertencían a un antigo pobo de xente distante, poderosa e implacábel. No pasado, o seu imperio estendérase moito máis ao norte do río Styx. Logo de dominar as pradarías de Shem, chegaran até as fértiles mesetas que agora habitaban os pobos de Koth, Ophir e Argos. As súas fronteiras limitaban daquela coas do antigo reino de Aqueron. Mais cando caeu Aqueron, os seus invasores, os antepasados bárbaros dos hyborianos, que vestían peles de animais e usaban cascos con grandes cornos, expulsaron cara ao sur os antigos donos daquelas terras. Os estixios nunca esqueceron aquela infamia.

Durante todo un día, o Aventureiro estivo ancorado na arnela, medio oculto pola alta ramaxe tropical. Cara ao solpor viron unha lancha pequena desde a que pescaba un estixio.

Era o que Conan estaba a agardar. Capturaron o pescador e levárono á presenza do cimmerián. Tratábase dun home alto, de pel moi escura e tan só vestido cuns curtos calzóns de seda. Igual que os hyrkanianos, mesmo os escravos e a xente do pobo de Estixia usaba roupa de seda. O home levaba unha ampla capa que botaba sobre os ombros cando refrescaba o tempo.

O pescador caeu de xeonllos ante Conan, medorento dos seus raptores, presentindo a tortura e a morte.

―Érguete e deixa de tremer! ―dixo o cimmerián―. Ninguén vai facerche nada. Só quero que contestes unha pregunta. Entrou estes últimos días no porto de Khemi unha galera de casco negro, moi veloz e que procedía de Argos?

―Si, meu señor. Onte pola mañá, Thutothmes, o sacerdote, regresou dunha viaxe por augas do norte. Din que estivo en Messantia.

―Que trouxo de Messantia?

―Ignóroo, meu señor.

―Que foi facer alí?

―Non sei, meu señor. Son un home sinxelo. Como podería saber o que pasa pola mente dos sacerdotes de Set? Só podo dicir o que vin e ouvín nos peiraos do porto. Contan que chegaron ao sur unhas novas de grande importancia, aínda que non se sabe que clase de novas son. Logo soubemos que Thutothmes embarcou axiña na súa galera negra. Agora volveu, mais ninguén sabe o que trouxo de Argos nin o que fixo alí. Mesmo os propios tripulantes o ignoran. Algúns aseguran que Thutothmes se opón a Thoth-Amon, o sumo sacerdote de Set, que vive no sur. Segundo se conta, Thutothmes andaría na procura dalgún poder oculto para derrotar o gran sacerdote. Mais quen son eu para dicir todo isto? Cando os sacerdotes loitan entre si, a xente humilde non pode facer outra cousa que deitarse boca abaixo e agardar que non lles pase nada.

Ante aquelas palabras, Conan gruñiu e logo díxolles aos seus homes:

―Marcho só a Khemi na procura de Thutothmes. Mantede prisioneiro este home, mais non lle fagades ningún dano. E por todos os demos, deixade de protestar! Creedes que podemos entrar navegando no porto e tomar a saco semellante cidade? Non, debo ir eu só!

Caladas as protestas dos seus seguidores, Conan quitou a roupa e vestiu os pantalóns de seda do prisioneiro e calzou as súas sandalias. Rexeitou o curto puñal do pescador, porque en Estixia os homes do pobo non podían levar espada e o manto non era amplo dabondo como para ocultar a grande espada do cimmerián. Daquela Conan colocou na cintura unha daga de Ghanata, como a que usaban os feros homes do deserto do sur de Estixia. Tiña a folla ancha e lixeiramente curvada e era pesada e do máis fino aceiro, co gume afiado como o dunha navalla e a lonxitude suficiente como para desmembrar unha vaca.

Logo subiu á barca do pescador e díxolle á súa xente:

―Agardade por min até o abrente. Se para entón non volvín é que xamais o farei. Daquela poderedes marchar cara ás vosas terras do sur.

Conan sentou na bancada mentres os piratas negros iniciaban un laio ao unísono por mor da partida do xefe. Cunha maldición ordenoulles que calasen e, agarrando os remos, impulsou a pequena barca a toda velocidade. Pouco despois xa se perdía detrás dun cabo que flanqueaba a arnela.

XVII
ASASINOU O FILLO DIVINO DE SET!

O porto de Khemi estaba situado entre dúas grandes linguas de terra que penetraban no mar. Conan rodeou a punta meridional, onde as grandes fortalezas negras se erguían como montes construídos polo ser humano e entrou no porto á noitiña. As sentinelas podían ver os pescadores que chegaban, mais a esas horas non podían distinguir os seus rostros. Sen ningunha dificultade, Conan avanzou entre as grandes galeras de guerra fondeadas e detívose ante unha escaleira de pedra. Saltou a terra e amarrou a lancha a unha argola de ferro, nun lugar onde había poucas barcas de pesca.

Ninguén se fixou nel cando subiu os chanzos de granito, procurando non achegarse demasiado aos fachos que alumeaban a intervalos preto dos embarcadoiros.

Ben podía pasar por un pescador corpulento que regresaba a porto logo dun día de faena. Así e todo, de observalo con máis atención, saltaría á vista o seu paso demasiado seguro e o seu porte demasiado ergueito e confiado para tratarse dun humilde pescador. Así e todo pasou con rapidez entre as sombras sen que o descubrisen.

O seu aspecto físico non difería demasiado do dos guerreiros estixios. Coa pel bronceada, resultaba case tan moreno coma eles e o seu cabelo, de corte sinxelo e suxeito cunha cinta de cobre, aumentaba a semellanza. Só o andar, os ollos azuis e os seus trazos faciais eran distintos. Mais a capa do pescador era un bo recurso e Conan, ademais, camiñaba entre as sombras volvendo a cabeza cando alguén pasaba demasiado preto.

Porén, aquel xogo era desesperadamente perigoso e Conan sabía que non podía continuar así durante moito tempo. Khemi non era como os portos hyborianos onde transitaba xente de todas as procedencias. Os únicos forasteiros de Estixia eran os escravos negros e shemitas, e o cimmerián parecíase a eles tan pouco como aos propios estixios. Os estranxeiros non eran ben acollidos en Estixia; aturábanos só cando chegaban como embaixadores ou como comerciantes autorizados. Mais mesmo estes volvían aos seus barcos cando escurecía e, tal e como Conan comprobara, non había neses momentos ningunha nave hyboriana no porto. Unha estraña inquietude parecía reinar na cidade e corrían rumores que incendiaban os ánimos. Conan presentíao coa sutileza do instinto primitivo que o caracterizaba.

Se o descubrían, a súa sorte sería espantosa. Mataríano só por ser estranxeiro e entrar na cidade ás agachadas, mais se o recoñecían como Amra, o capitán corsario que percorrera as súas costas para arrasalas co aceiro e o lume, daquela o seu fado era inimaxinábel. Un tremor involuntario contraeu os ombros do cimmerián. Non temía os inimigos humanos, nin tampouco a morte se lle chegaba do aceiro ou o lume, mais aquela era unha negra terra de feitizaría e misterioso horror. Set, a Vella Serpe, cuxo culto fora proscrito había tempo polas razas hyborianas, aínda asexaba nas sombras dos antiquísimos templos de Estixia, onde os ritos seguían a constituír misterios aterrecedores. Conan abandonou as rúas que rodeaban o peirao e internouse por sombrías calellas, como as que formaban a meirande parte da cidade. Non eran como as rúas das cidades hyborianas, sempre iluminadas polo resplandor de farois de aceite colgados nas paredes e percorridas por xente vestida de cores vivas que ría e parolaba mentres paseaba, entre tendas e comercios ateigados de toda clase de mercadorías.

En Khemi, os comercios fechaban á noitiña e as únicas luces das rúas eran só algúns fachos que ardían debilmente e moi separados entre si. A escasa xente que roldaba polas rúas camiñaba ás présas. A medida que avanzaba a noite, a xente desaparecía e aquel ambiente resultáballe ao cimmerián sombrizo e irreal. O silencio dos nativos, o seu furtivo apresuramento, as grandes paredes que se erguían a cada lado das rúas, todo o atafegada. Eran especialmente opresivos o volume e a dureza de liñas que caracterizaban a arquitectura dos estixios.

Agás nos andares superiores, moi poucas luces brillaban nas casas. Conan sabía que a meirande parte da xente durmía nas terrazas, baixo as estrelas, entre as palmeiras que se levantaban nos xardíns. En algures soou unha música estraña. Ás veces, unha carruaxe resoaba sobre as laxas de pedra e entón, ao pasar, Conan podía ver brevemente o aquilino rostro dun nobre de alta estatura envolvido na súa capa de seda e cunha cinta de ouro co emblema da serpe suxeitándolle a longa cabeleira. Diante ía o condutor, un negro medio espido que dominaba os impetuosos corceis estixios.

Mais os que camiñaban polas rúas a aquelas horas eran xente do pobo, escravos, mercadores humildes, artesáns e prostitutas.

O cimmerián dirixíase cara ao templo de Set, onde sabía que talvez podería atopar o sacerdote que andaba a procurar. Cría ser quen de recoñecer a Thutothmes, malia que a última vez só o albiscara na escuridade dunha quella de Messantia. Estaba seguro de que aquel home fora o sacerdote de Set. Só os compoñentes do Anel Negro posuían o poder de matar co contacto da man. Unicamente un home como aquel ousaría desafiar a Thoth-Amon, coñecido en Occidente como un personaxe do que se desprendía unha aureola mítica e estarrecedora.

Pouco despois a rúa fíxose máis larga, chegara até o sector da cidade onde se levantaban os templos. Os grandes edificios recortaban as súas voluminosas siluetas contra a luz das estrelas e tiñan un aspecto tétrico, incribelmente ameazador.

De súpeto, o cimmerián escoitou o berro afogado dunha muller, que se ouvía desde o outro lado da rúa. A que berrara era unha cortesá que levaba un adorno de plumas, como o resto das do seu oficio. A muller apertábase contra a parede, observando espantada algo que Conan non alcanzaba a ver. Ao escoitar aquel berro, as poucas persoas que había na rúa detivéronse de súpeto e nese momento o bárbaro escoitou un rozamento sinistro sobre as pedras e logo, detrás da esquina, xurdiu unha odiosa cabeza en forma de cuña. Detrás dela, anel tras anel, apareceu o relucente corpo escamudo dun réptil.

O cimmerián retrocedeu instintivamente e lembrou as historias que escoitara sobre as serpes sacras de Estixia. Centos destes monstruosos réptiles moraban nos templos de Set e cando tiñan fame, deixábanas reptar polas rúas, á espreita de calquera presa. Os seus espantosos festíns humanos eran considerados un sacrificio voluntario ao deus escamudo dos estixios.

Os escasos viandantes que había preto de alí, homes e mulleres, caeron de xeonllos, resignados á súa triste sorte. A gran serpe elixiría calquera deles, envolveríao entre os seus grosos aneis, apertaríao e ao final enguliríao. Os demais ficarían vivos: tal era a vontade das deidades.

Mais non era esa a vontade de Conan. A serpe reptou cara a el, seguramente atraída polo único ser humano que seguía en pé. O cimmerián agarrou o puñal por baixo do seu manto e desexou no seu interior que o réptil pasase polo seu lado sen deterse. Mais a serpe parou xustamente diante del e ergueuse baixo a tremelucente luz dun facho, coa lingua bífida entrando e saíndo da súa boca, e os seus ollos escintilando con maligna crueldade. O seu pescozo arqueouse levemente cara a atrás mais, antes de que puidese atacar, Conan sacou o puñal de debaixo da capa e cunha rapidez incríbel atacou o réptil. A larga folla afundiuse profundamente no pescozo da cobra. Logo extraeu o puñal do corpo e saltou rapidamente para atrás, para evitar as rabexadas do enorme tronco que se enroscaba e desenroscaba freneticamente, azoutando o lastrado nos últimos estertores da súa agonía.

Mentres o bárbaro contemplaba a escena con morbosa fascinación, o único son que se escoitaba na rúa eran os estralos do corpo que batía contra as laxas.

Decontado, de entre os atónitos espectadores xurdiu un potente berro:

―Sacrílego! Matou o sacro fillo de Set! Matádeo, matádeo!

As pedras asubiaron arredor do cimmerián e os acirrados estixios precipitáronse sobre el berrando histericamente, mentres outros saían das casas e se sumaban aos berros. Conan maldiciu e botou a correr pola calella máis escura que atopou. Escoitou detrás o rumor duns pés espidos e o eco dos berros de vinganza dos seus perseguidores. Daquela a súa man esquerda notou que a parede remataba e dobrou bruscamente por outra quella aínda máis estreita. A ambos os lados erguíanse altas paredes de pedra e mentres avanzaba viu unha estreita franxa de estrelas. Supuxo que aqueles elevados muros poderían pertencer a dous templos. Atrás quedara o ruidoso grupo que pasaba por diante sen ver o canellón; os seus berros debilitáronse e terminaron por perderse de lonxe.

Conan viu de súpeto un fulgor que se achegaba. Detívose, pegouse á parede e empuñou a daga. Era un home que levaba un facho na man e cando se achegou, o cimmerián puido distinguir o seu rostro ovalado e escuro. Algúns pasos máis e acabaría por descubrilo. Conan preparouse para saltar sobre o individuo, mais este detívose ante unha porta, manipulou o fecho durante uns segundos e abriuna. Logo a súa elevada silueta desapareceu no interior do edificio e a escuridade reinou na quella outra volta.

Conan quedou intrigado con aquel sinistro personaxe que entraba naquel templo por unha rúa lateral. Sen dúbida era un sacerdote que regresaba dalgunha cerimonia relacionada co seu ministerio.

O bárbaro achegouse á porta e pensou que se un home entraba por alí cun facho, talvez outros poderían seguilo máis tarde. Volver por onde viñera supuña cavar a súa propia tumba. En calquera momento podían regresar os seus perseguidores. Máis aló terminaba o canellón e o bárbaro sentiuse atrapado entre aquelas paredes lisas polas que non podía gabear.

Entón achegouse á pesada porta de bronce e comprobou que non estaba fechada por dentro. Empurrou e abriuse. Asomou a cabeza e contemplou o interior dunha gran sala cadrada de paredes de pedra negra. Un facho ardía nun nicho pouco profundo da parede. A sala estaba baleira. Atravesou o limiar e logo fechou a porta ás súas costas. As sandalias do cimmerián non fixeron ruído cando cruzou as laxas de mármore negro. Viu unha porta de madeira de teca entreaberta e por ela deslizouse co puñal na man. Entón atopouse ante un recinto sombrizo, cuxos teitos elevados non eran máis que unha enorme mancha negra sobre a súa cabeza. Por todas partes abríanse ao amplo e silencioso salón unhas portas escuras en forma de arco. A estancia estaba tenuemente iluminada por unhas estrañas lámpadas de bronce, que deitaban unha luz suave e oscilante. No lado oposto do salón había unha ampla escaleira de mármore, tamén negro, sen varanda e que ascendía até perderse na escuridade. A certa altura, percorrendo todas as paredes, sobresaían unhas galerías semellantes a andeis de pedra.

Conan sentiu un calafrío. Atopábase no templo dalgunha deidade estixia... ou no mesmísimo templo de Set. E o recinto non estaba baleiro. No centro da sala levantábase un altar de pedra, macizo e escuro, sen tallas nin adornos de ningunha clase. Enriba do altar repousaba unha das serpes sacras, coas súas escamas multicolor relucindo baixo a luz da lámpada.

O réptil estaba inmóbil. Conan lembrou entón as lendas que contaban que os sacerdotes adoitaban manter drogados aqueles animais. O cimmerián recuou para saír da estancia mais percibiu os pasos de alguén que se achegaba e agochouse axiña tras dunha cortina de veludo.

Dun dos escuros arcos xurdiu unha silueta elevada, a dun home que usaba só un taparrabos de seda e se cubría cunha capa que lle colgaba dos ombros. Tiña o rostro e a cabeza cubertos cunha monstruosa máscara, metade animal, metade humana, de cuxa parte superior nacía unha cimeira de plumas de avestruz.

Conan sabía que os sacerdotes estixios colocaban máscaras para realizar determinados ritos e desexou que o sacerdote non o vise. Así e todo, algo o puxo sobre aviso, porque o sacerdote volveuse de súpeto, apartándose da dirección da escaleira cara á que se dirixía, e avanzou directamente até a cortina de veludo. Ao apartar a tea, unha man saíu rapidamente de entre as sombras, agarrouno pola gorxa e afogou o berro que o estixio estaba a piques de deitar. Daquela o puñal afundiuse profundamente no corpo do sacerdote.

O que fixo o cimmerián a continuación era o que a lóxica aconsellaba en semellantes circunstancias. Arrincou a máscara do cadáver e colocouna sobre a súa propia faciana. Cubriu logo o corpo co manto do pescador, escondeuno detrás das cortinas e botou sobre os ombreiros a capa do sacerdote. O azar proporcionáralle un excelente disfrace. Os habitantes de Khemi podían estar a buscar un sacrílego que ousara darlle morte á serpe sacra, mais quen podería soñar con atopalo debaixo da máscara dun sacerdote?

O bárbaro avanzou sen pudor directamente cara a unha das portas da arcada. Non dera unha ducia de pasos cando se volveu rapidamente, xusto no momento en que escoitou pasos ás súas costas.

Da grande escaleira descendía un grupo de siluetas enmascaradas e ataviadas exactamente igual que Conan. O cimmerián vacilou, mais decontado ficou quieto, confiando no seu disfrace. No entanto, unha suor fría cubriulle a fronte e as palmas das mans. Non se pronunciou unha soa palabra; os sacerdotes baixaron como fantasmas e como fantasmas pasaron diante del en dirección a unha das arcadas negras.

O que encabezaba a comitiva empuñaba un báculo de ébano coroado por unha caveira branca. Conan pensou que aquilo non era outra cousa que unha das procesións rituais do sinistro culto estixio, que moi poucos dos non iniciados puideran presenciar xamais. O último dos sacerdotes mirou para o inmóbil cimmerián ao pasar, como se agardase que tamén se unise á comitiva. O feito de non facelo levantaría sospeitas, polo que Conan se colocou detrás do último sacerdote e acomodou o seu paso ao da comitiva.

Avanzaron todos por un longo corredor de teito abovedado e en sombras. Conan advertiu con inquietude que a caveira brillaba con fulgor fosforescente e sentiu un pánico irracional que o impulsaba a sacar o seu puñal e acoitelar a un lado e a outro todas aquelas siluetas fantasmais para logo fuxir desesperadamente do sombrizo templo estixio. Con grandes esforzos logrou dominar o seu impulso primitivo, que desde o máis fondo do seu ser o asaltaba con imaxes dun horror insospeitado. Á fin Conan puido suspirar de alivio cando viu que pasaban a través dunha gran porta con arco de medio punto, tres veces máis alta que un home. Ían saír ao exterior.

O cimmerián estaba a agardar a oportunidade propicia para fuxir por algunha quella escura. Avanzaron en procesión, mentres a xente coa que se cruzaban volvía a cabeza e fuxía deles. A sombría comitiva mantíñase separada das paredes e o feito de que un dos sacerdotes botase a correr por unha rúa lateral espertaría dúbidas entre os sacerdotes e transeúntes. Polo demais, unha persecución naquelas circunstancias podería prexudicalo máis que beneficialo.

Chegaron até unha porta baixa que se abría na muralla do sur e atravesárona. Detrás deles apareceron numerosas cabanas de adobe e frondosas palmeiras. Conan pensou que era a ocasión ideal para abandonar a silenciosa comitiva dos sacerdotes.

Pero no momento en que a porta da muralla quedou atrás, os acompañantes de Conan interromperon o silencio. Murmuraban entre eles, excitados, abandonaban o paso mesurado e cerimonioso, e mesmo o propio sacerdote que os encabezaba colocou debaixo do brazo, sen cerimonias, o sinistro báculo da caveira. Daquela o grupo desfíxose, e todos se dirixiron correndo cara a un mesmo punto determinado. Conan correu tamén con eles porque entre os murmurios escoitou unha palabra que o alterou profundamente: «Thutothmes!» «Thutothmes!»

XVIII
SON A MULLER QUE NUNCA MORREU

O cimmerián observou con especial interese os seus compañeiros enmascarados: ou ben un deles era Thutothmes ou todos se dispuñan a recibir aquel a quen nomeaban. Á fin soubo cal era o lugar ao que se dirixían ás présas, cando alén da liña de palmeiras descubriu unha gran pirámide escura que se recortaba contra o tenue resplandecer do firmamento.

Atravesaron as chozas de adobe e, se alguén os viu, tivo coidado de non facerse notar.

Non había luz en ningunha cabana e, detrás delas, as negras torres de Khemi reflectíanse nas augas do porto. Por diante, o deserto estendíase nunha escuridade case absoluta. En algures ouveou un chacal. Mentres corrían, os sacerdotes non producían ruído ningún sobre a area; semellaban unha procesión de fantasmas dirixíndose cara á xigantesca pirámide que se erguía no comezo do deserto. Ningún ruído alteraba aquela terra somnolenta.

O corazón de Conan latexou apurado cando contemplou a afiada sombra que se recortaba contra o ceo estrelecido. A súa impaciencia por chegar xunto a Thutothmes non estaba carente de certo temor ao descoñecido. O certo era que ningún mortal podería achegarse até aqueles montículos de pedra sen que o seu corazón alterase o seu ritmo. O propio nome dos monumentos era sinónimo de horror entre as nacións do norte, onde se afirmaba que non foran construídos polos estixios, senón que xa se atopaban naquela terra desde tempos inmemoriais, moito antes de que o pobo de pel escura chegase a ela desde o interior, descendendo polo gran río.

Cando se achegaron á pirámide albiscaron un tenue fulgor preto da súa base. Despois viron que era unha porta flanqueada por uns leóns de granito con cabezas de muller que parecían un misterioso pesadelo materializado na pedra. O xefe dos sacerdotes foi dereito cara á porta, en cuxo limiar o cimmerián enxergou unha figura sombriza.

O que os guiaba detívose un instante ante a figura e perdeuse decontado no interior da pirámide. Un a un foron entrando os sacerdotes. A medida que chegaban ante o misterioso gardián, parábanse e dicían algo entre eles como intercambiando algún contrasinal que o cimmerián non podía seguir ben. Conan atrasouse un pouco e simulou que ataba a tira dunha sandalia. Só cando o último dos enmascarados penetrou na pirámide, ergueuse e achegouse furtivamente até a porta.

Preguntábase con inquietude se aqueles personaxes serían humanos, mentres lembraba os relatos que ouvira sobre eles. Un gran braseiro de bronce situado enriba da porta iluminaba un longo corredor que se perdía na escuridade. A metade de camiño, Conan viu un home calado envolvido nunha ampla capa negra. Non había ninguén máis á vista e era evidente que os enmascarados desapareceran cara ao fondo do longo corredor. Con mirada penetrante, o estixio observou a Conan por riba do pano que cubría a parte inferior da súa faciana. Logo fixo un estraño sinal coa man esquerda e o cimmerián, botando a alma ao lombo imitouno. Mais era evidente que o descoñecido agardaba outra resposta: a súa man dereita introduciuse baixo a capa e cunha rapidez incríbel sacou un puñal co que atravesaría o corazón de calquera persoa común.

Mais o estixio estaba a tratar cun bárbaro cuxas reaccións eran tan rápidas como as dos felinos da selva.

Cando a daga brillaba no ar na súa traxectoria mortal, o cimmerián retivo o escuro pulso coa súa man esquerda mentres coa dereita batía na mandíbula do estixio. A cabeza do home chocou contra a parede de pedra que había detrás, producindo un estalo xordo que só podía significar a fractura do cranio.

De pé, xunto á figura inmóbil do estixio, Conan escoitou atentamente. O braseiro ardía suavemente e proxectaba vagas sombras nas proximidades da porta. Nada rachaba o silencio, aínda que moi de lonxe Conan creu percibir o son apagado dun címbalo.

O cimmerián arrastrou o cadáver e colocouno detrás dunha das dúas grandes follas de bronce da porta. A continuación, con gran rapidez malia que con precaución, internouse polo pasadizo, cara ao descoñecido.

Pouco despois volveu deterse. O corredor dividíase en dous e non sabía cal deles tomaran os sacerdotes enmascarados. Decidiuse polo lado esquerdo, cando comprobou que o chan descendía aos poucos e estaba máis desgastado, como se o pisasen moitos pés. De pouco en pouco, un braseiro esparexía o seu tremelucente resplandor de pesadelo. Conan preguntouse cal sería a fin para a que levantaran as pirámides, aqueles colosais montículos de pedra. Aquela era unha terra antiquísima e non había no mundo persoa capaz de adiviñar o tempo que os negros templos de Estixia sobreviviran á luz inextinguíbel das estrelas.

A un lado e a outro abríanse arcadas escuras, mais o cimmerián continuou avanzando polo corredor principal, aínda que tiña a impresión de que se trabucara de camiño. Comezou a inquietarse cada vez máis. O silencio parecía tanxíbel. Ao mesmo tempo, tivo a sensación de que non estaba só. Máis dunha vez, ao pasar por unha das arcadas en sombras, pareceulle albiscar uns ollos que o observaban.

Detívose un momento, disposto a volver sobre os seus pasos, mais algo o alertou e fixo que virase rapidamente co puñal preparado.

Había unha rapariga á entrada dun dos pasadizos laterais que o miraba fixamente.

A súa pel de marfil indicoulle que debía de tratarse dunha estixia de familia nobre e antiga. Era alta, esvelta, de silueta voluptuosa, cos seus cabelos de cor acibeche recollidos na parte superior da cabeza. Sobre a fronte brillaba un fermoso rubí. Estaba vestida só cun corpiño de seda decorado con pedras preciosas. Calzaba babuchas de veludo.

―Que fas aquí?

Se lle contestaba, Conan revelaría a súa orixe estranxeira, polo que resolveu ficar mudo, como unha figura sombriza coroada polas plumas da espantosa máscara. A vixiante mirada do cimmerián esculcaba as sombras por detrás da rapariga, mais non conseguiu albiscar nada. Así e todo, estaba certo de que a unha chamada da moza presentaríanse unha horda de homes armados.

A descoñecida avanzou cara a el, sen temor ningún, aínda que con evidente desconfianza.

―Ti non es un sacerdote, senón un guerreiro. Iso nótase, por moito que te cubras con esa máscara. Hai tanta diferenza entre ti e un sacerdote como a que existe entre un home e unha muller. Por Set! Teño a sensación de que nin sequera es estixio!

Cun rápido movemento, imperceptíbel á vista, a man do cimmerián fechouse arredor do pescozo da rapariga.

―Non digas unha soa palabra!

A pel da descoñecida estaba fría como o mármore mais así e todo os seus marabillosos ollos grandes e escuros non amosaban medo ningún.

―Non te penso traizoar ―dixo ela―. Mais, por que sendo un estranxeiro te arriscaches a vir ao templo prohibido do deus Set? Estás tolo?

―Busco a Thutothmes, o sacerdote. Está no templo?

―Para que o buscas?

―Ten algo no seu poder que me foi roubado.

―Heite levar ante el.

―Non me traizoes, rapariga.

―Nunca o faría. Tampouco eu sinto demasiado aprecio por Thutothmes.

O cimmerián dubidou un instante, mais á fin decidiuse. Despois de todo, pensou Conan, el estaba tanto no seu poder como ela no seu.

―Camiña ao meu carón ―dixo Conan mentres soltaba o pescozo da moza para a suxeitar firmemente por un pulso―. Pero vai con coidado, ao primeiro movemento sospeitoso...

A rapariga conduciuno por un pasadizo transversal cada vez máis profundo, até que o camiño deixou de estar iluminado polos braseiros e ficou sumido na máis absoluta escuridade.

O cimmerián sabía que estaba a mercé da rapariga.

Nunha ocasión en que falou en voz baixa, ela volveuse a miralo e Conan abraiouse ao comprobar que os ollos da rapariga brillaban como lucecús dourados na escuridade. Fondas e medorentas sospeitas dominaron o ánimo do cimmerián, malia que seguiu a rapariga a través dun labirinto de corredores.

Maldiciuse no seu interior por ser tan parvo como para deixarse arrastrar en circunstancias tan misteriosas, mais era demasiado tarde como para botarse atrás. Outra volta tivo a sensación de que había alguén con vida ao seu redor, na escuridade, e pareceulle que o perigo asexaba impaciente desde as sombras. A menos que os seus ouvidos o enganasen, creu escoitar un rumor xordo, como o dun corpo ao apartarse ante unha breve orde da moza. Chegaron á fin a unha estancia iluminada por un candelabro de sete brazos sobre o que ardían, sinistramente, uns cirios de cera negra. O cimmerián decatouse de que estaba moi por baixo da terra. O cuarto era cadrado, con paredes e teito escuro de mármore puído e mobles do estilo dos antigos estixios. Había un diván de ébano cuberto de veludo negro sobre un pedestal de pedra, que polo seu aspecto semellaba un túmulo que contivese unha momia.

Conan esperou intrigado, mentres observaba as distintas arcadas escuras que se abrían até o recinto. Mais a rapariga non deu mostras de querer seguir avanzando. Deitouse no diván con suavidade felina, xuntou as mans por detrás da cabeza e contemplou o cimmerián a través das súas longas pestanas.

―E ben? ―preguntou Conan, impaciente―. Que acontece? Onde está Thutothmes?

―Non hai présa ―contestou a rapariga con preguiza―. Que é unha hora, un ano, un século? Quita a máscara e déixame ver o teu rostro.

Cun gruñido de desgusto, Conan quitou o macabro disfrace. A rapariga moveu a cabeza nun aceno de aprobación, mentres examinaba o aspecto escuro, cheo de pequenas cicatrices, e os ollos brillantes do cimmerián.

―Hai moita forza dentro de ti; unha gran forza. Serías quen de estrangular un boi.

Conan inquietouse aínda máis mentres as súas sospeitas aumentaban aos poucos. Levou a man á empuñadura da espada e esculcou nas arcadas sombrizas.

―Se me levaches a unha trampa, non vivirás dabondo para gozar da túa argucia. Vaste erguer e facer o que me prometiches ou vou ter que...?

A súa voz interrompeuse. Conan observou o sartego da momia coa imaxe do morto tallada en marfil, dun realismo tal que parecía propio dunha arte esquecida. Sentía unha inquietante familiaridade con aquela máscara tallada, pero maior foi a súa conmoción cando se decatou do que era en realidade. Había unha abraiante semellanza entre aquela máscara e o rostro da moza que descansaba sobre o diván de ébano. A rapariga podía ser o modelo para esa talla, mais Conan decatouse de que o sartego debía de ter moitos séculos de antigüidade. Había xeroglíficos ancestrais debuxados sobre a pesada tapa; ao profundar en antigos recordos da súa vida aventureira, un nome asomou á súa mente. Daquela dixo:

―Akivasha!

―Ouviches falar da princesa Akivasha?

―Quen non ouviu falar dela?

O nome daquela antiga princesa, fermosa e maligna, aínda perduraba nas cancións e nas lendas de todo o mundo, malia que transcorreran máis de dez mil anos desde que aquela filla de Thoth-Amon participara nas frenéticas orxías que se celebraban entre os negros muros da antiquísima Luxur.

―O seu único pecado foi amar con exceso a vida e todo o que ela trae consigo ―dixo a moza estixia―. Para conservala, pactou coa morte. Non podía aturar a idea de avellentar e despois morrer como morren todos os mortais. Dedicouse ao culto da Escuridade como se fose o seu amante e a cambio recibiu o don da vida, unha vida que non foi como a que coñecen os mortais, na que non existían a vellez nin a fealdade. Mergullouse nas tebras para burlarse do tempo e da morte...

Conan mirou para a moza cos seus ollos transformados en pequenas físgoas de lume. Logo, de socato, volveuse e levantou a tapa do sartego. Estaba baleiro. Detrás do cimmerián, a rapariga ría cunha voz que lle xeou o sangue. O bárbaro virou outra vez e enfrontouse con ela mentres sentía que se lle puñan os pelos de punta.

―Ti es Akivasha!

Ela seguiu a rir e mentres abaneaba a súa brillante cabeleira, estendeu os brazos dun xeito lánguido e sensual. Logo dixo:

―Si, son Akivasha. Eu son a muller que non morreu e que xamais morrerá. A que nunca se fará vella. Aquela da que din os parvos que foi arrebatada da terra polas deidades, en plena mocidade e beleza, para reinar por sempre nalgún paraíso celestial. Non, é nas sombras onde os humanos atopan a inmortalidade. Hai dez mil anos que deixei de existir para vivir eternamente, para gozar eternamente. Dáme os teus beizos, vigoroso mortal!

A rapariga púxose en pé con axilidade, achegouse ao cimmerián e, apoiándose nas puntas dos pés, rodeou cos brazos o poderoso pescozo de Conan. Ao mirar o fermoso aspecto, tentadoramente ergueito cara a el, sentiuse posuído por unha fascinación temíbel e arrepiante.

―Ámame! ―murmurou ela coa cabeza cara a atrás, os ollos fechados e os beizos entreabertos―. Dáme algo do teu sangue para que a miña mocidade se anove e para perpetuar así a miña imperecedoira existencia! Eu podo facerte inmortal, ensinarche a sabedoría de todas as idades, os segredos que sobreviviron milenios e milenios nas tebras destes templos escuros. Fareite rei da tenebrosa horda que se anima entre as tumbas dos antigos, cando a noite cobre o deserto e os morcegos voan ante a lúa. Estou aborrecida de sacerdotes e de magos, e de raparigas cativas ás que arrastran, entre prantos, a través dos pórticos da morte. Eu desexo un home de verdade. Ámame, bárbaro!

A rapariga reclinou a súa cabeza sobre o poderoso peito do cimmerián e Conan sentiu daquela unha picada no pescozo. Deitou unha maldición e separou a rapariga dun empurrón contra o diván de ébano.

―Vampiro noxento! ―dixo mentres un rego de sangue fluía do seu pescozo ferido.

Ela, como unha serpe disposta a atacar, botou para atrás a cabeza mentres todo o lume do inferno parecía arder nos seus ollos. Os seus beizos entreabríronse e deixaron ao descuberto uns cabeiros longos e afiados.

―Insensato! Cres que vas fuxir de min? Vivirás e morrerás nas sombras! Tróuxente até o máis profundo do templo, e ti só nunca atoparás a saída. Tampouco poderás fuxir da vixilancia dos que coidan os pasadizos. Se non fose pola miña protección, hai tempo que os fillos de Set te devorarían. Parvo! Vou beber o teu sangue quéiralo ou non!

―Non te achegues a min ou acabarás atravesada pola miña espada! Poderás ser inmortal, mais o meu aceiro pode esgazarte facilmente.

A luz extinguiuse xusto cando o bárbaro recuaba até o arco polo que entraran. Todos os cirios se apagaron de improviso, mais a risa da muller vampiro alzouse, burlona, detrás del, e Conan sentiu o rostro cheo de suor mentres tenteaba, arrepiado, na escuridade, na procura dunha saída.

Os seus dedos atoparon unha fenda e Conan introduciuse rapidamente por ela. Non sabía se era unha arcada, mais o único que desexaba era saír canto antes da estancia enmeigada que albergaba aquel ser infernal non morto, fermoso e aborrecíbel a un tempo, desde había tantos centos de séculos.

Conan avanzaba por aqueles túneles sinuosos, completamente ás escuras, como envolvido nun espantoso pesadelo.

Detrás del podía ouvir o rozamento de seres invisíbeis que se arrastraban. Nun momento escoitou o eco daquela risada, doce e infernal a un tempo, que saíra dos beizos de Akivasha. Conan lanzaba feroces golpes en dirección aos sons e aos movementos que cría escoitar nas tebras e nunha ocasión a súa espada atravesou unha sustancia que tiña a consistencia vaporosa dunha arañeira. Tiña a desagradábel sensación de que estaban a mofarse del, atraéndoo cada vez máis cara ao máis profundo das sombras, antes de ser atacado por cabeiros e garras procedentes dos infernos.

A sensación de temor sobrenatural que sentía empeoraba coa repugnancia enfermiza que lle causaba o seu descubrimento. A lenda de Akivasha era antiquísima e nos estarrecedores relatos que dela se contaban, sempre había unha aura de beleza e de irrealismo, de mocidade perenne. Para xeracións enteiras de poetas, de soñadores e de amantes, ela non era só a misteriosa princesa da lenda estixia, senón tamén o símbolo da eterna mocidade e da beleza, que brillaba inextinguíbel nalgún afastado edén das deidades. E agora Conan atopárase con esta odiosa realidade. Ese ser noxento era a verdade daquela vida imperecedoira.

Mesturándose coa súa repugnancia física xurdía dentro del a dolorosa sensación dun soño esnaquizado, ao ver convertido o ouro da fantasía en lama fedorenta. Agora todos os soños semellaban proceder de pés humanos ou de animais.

Sentía aqueles seres detrás del, perseguíano. Deu a volta para enfrontarse con eles, aínda que non era quen de ver nada, e aos poucos foi recuando. Daquela os sons apagáronse. Ao volver a cabeza en dirección contraria viu de lonxe, no pasadizo sen final, o resplandor dunha luz tenue.

XIX
NA SALA DOS MORTOS

Conan dirixiuse con cautela cara á luz aguzando o ouvido. Así e todo, non puido escoitar sinal ningún de que o seguisen, malia sentir que a escuridade estaba animada con algo vivo.

A luz non estaba inmóbil, senón que se desprazaba en grotescas oscilacións. Daquela o cimmerián viu de onde procedía o fulgor. O túnel polo que avanzaba cruzábase con outro; tratábase dun amplo corredor situado a certa distancia por diante del. Polo túnel avanzaba unha estraña procesión. Eran catro homes de estatura elevada, con capas e carrapuchas negras que se apoiaban nuns estraños caxatos. O que encabezaba o desfile sostiña un facho sobre a cabeza que ardía cunha luz singular pola uniformidade do seu brillo. Como se fosen seres fantasmais, pasaron diante da arcada na que se agochaba Conan e logo desapareceron até que só ficou o brillo feble do facho.

A aparición non podía ser máis insólita. Aqueles homes non eran estixios, nin tampouco se parecían aos doutros pobos que coñecese Conan. O cimmerián dubidaba mesmo de que fosen humanos, pois semellaban negros fantasmas que avanzaban polas profundidades do averno.

A súa situación non era máis desesperada que antes e cando de lonxe se perdeu a luz, botou a correr. Cruzou varios pasadizos e de súpeto arrimouse á parede ao descubrir de novo os catro homes de antes detidos como se estivesen a parolar. Volvéronse, talvez dispostos a regresar por onde chegaran, e daquela o cimmerián introduciuse polo corredor máis próximo. Tenteando na escuridade, á que comezaba a afacerse, o bárbaro comprobou que o corredor non seguía en liña recta senón que describía unha curva pronunciada, polo que a luz dos descoñecidos non se proxectaba sobre el cando cruzaron.

Mentres estaba inmóbil, reparou nun rumor xordo que proviña dalgún lugar situado detrás del e que semellaba un murmurio de voces humanas. Conan avanzou por aquel corredor, na dirección necesaria para confirmar as súas sospeitas. Decidiu abandonar a súa primeira intención de seguir os camiñantes fantasmais e dirixiuse cara ao lugar do que proviñan as voces.

Pouco tempo despois albiscou un tenue brillo diante del e, ao volver unha esquina, viu unha ampla arcada que se recortaba contra unha luz non demasiado intensa. Contra á esquerda ascendían unhas estreitas escaleiras de pedra. Instintivamente, o cimmerián subiu aqueles banzos. As voces que escoitaba viñan de máis alá do arco iluminado.

Entón enxergou unha ampla galería que terminaba nunha sala de grandes dimensións, iluminada con moi pouca luz. Aquel era o recinto da morte que poucos humanos, agás os sacerdotes de Estixia, viran. Ao longo das negras paredes víanse, ringleira sobre ringleira, uns sartegos de madeira pintada. Cada un deles estaba colocado nun nicho escavado na pedra e todo o conxunto se elevaba até perderse na escuridade do teito. Miles de máscaras talladas no granito miraban con xesto impasíbel cara a abaixo, cara ao grupo que se achaba no centro da sala.

Daquel grupo cando menos dez eran sacerdotes. Aínda que quitaran as máscaras, Conan recoñeceunos pola súa roupa, semellante á daqueles que acompañara até a pirámide. Estaban diante dun home alto e de rostro aquilino que se achaba a carón dun altar e fronte a unha momia envolta en vendaxes esfarrapadas. No altar apreciábase un pulso lumínico, vermello como un lume vivo, que iluminaba a pedra negra. O fulgor xurdía dunha gran xema carmesí. Repousaba sobre a laxa superior e dáballes aos rostros dos sacerdotes, situados ao seu redor, un aspecto cadavérico e sanguento.

Mentres observaba aquela escena chea de misterio ancestral, Conan sentiu o impulso louco de abalanzarse sobre aqueles misteriosos sacerdotes, abrirse paso cos poderosos tallos da súa espada e apoderarse da xema.

Cunha vontade férrea logrou conterse e ocultouse detrás dunha especie de balaustrada que separaba a galería da gran sala. Descubriu uns chanzos que conducían ao gran recinto, xusto desde o corredor onde se encontraba. Percorreu coa vista o lusquefusque da ampla sala que tiña ante si na procura doutros sacerdotes ou acólitos, mais non viu ninguén máis.

No grande espazo baleiro da cámara, a voz do home que estaba xunto ao altar soaba con ton opaco e fantasmal. Isto é o que dicía:

―...e deste xeito chegou a palabra ao sur. Tróuxoa o vento nocturno, grallárona os corvos mentres voaban e os morcegos contáronllela ás curuxas e ás serpes que roldan as ruínas misteriosas. Coñecérona o vampiro e o lobishome e todos os monstros infernais que poboan as tebras. A noite do mundo acordou do seu soño, espreguizouse e mexeu os cabelos. Daquela comezaron a redobrar os tambores, rompendo o silencio da noite, e ecos de estraños ouleos asustaron a xente que avanzaba polos camiños en sombras. Porque o corazón de Ahriman volvera de novo ao mundo para levar a cabo a súa misión secreta.

»Non me preguntedes como puiden eu, Thutothmes de Khemi, escoitar esa voz antes que Thoth-Amon, ao que chaman o príncipe dos feiticeiros. Hai segredos que non están feitos nin sequera para ouvidos como os vosos. Thoth-Amon, ademais, non é o único señor do Anel Negro.

»O certo é que ouvín a voz e fun ao encontro do Corazón, que viña cara ao sur. Fun atraído por un imán dunha forza irresistíbel. De morte en morte chegou a xoia, navegando sobre un río de sangue humano. De sangue aliméntase e é o sangue o que a anima. O seu poder é maior cando hai sangue nas mans que a sosteñen e alí onde reloce a xema o sangue zarrapica, tremen os reinos e as forzas da natureza entran en conmoción.

»Aquí me tedes, amo do Corazón. Convoqueivos en segredo aos que me sodes máis fieis, para compartir comigo o futuro Reino Negro. Esta noite seredes testemuñas da ruptura das cadeas de Thoth-Amon e do nacemento dun novo imperio.

»Preguntarédesvos como pretendo eu, Thutothmes, aínda sendo o que son, coñecer os poderes que existen nestas profundidades de cor carmesí, que manteñen segredos esquecidos desde hai tres mil anos. Pero eu sabereino. Eles hanmo dicir!

Logo de pronunciar estas palabras o sacerdote dirixiuse aos sartegos que se aliñaban nos nichos das paredes.

―Mirade como dormen, observando a través das súas máscaras caladas... Hai reis e raíñas, xenerais, sacerdotes e feiticeiros. Foron o máis selecto da nobreza de Estixia durante miles de anos. O contacto do Corazón espertaraos do seu soño inmemorial, porque durante moitos séculos o Corazón de Ahriman palpitou e reluciu na época da antiga Estixia. Aquí estivo o seu fogar, no prolongado lapso que precedeu a súa saída cara a Aqueron. Os antigos coñecían ben o seu poder e diranmo cando, coa maxia da xema, lles devolva a vida e os faga traballar para min.

»Eu espertareinos e aprenderei da súa sabedoría esquecida e do coñecemento que dorme nos seus cerebros inactivos. Co poder dos mortos, escravizaremos os vivos! Si, cando eses reis, eses xenerais e eses bruxos sexan os nosos escravos, quen poderá oporse a nós?

»Observade! Esta cousa seca e apergamiñada que se atopa encima do altar foi, hai moito tempo, Tothmekri, sumo sacerdote de Set, morto hai tres mil anos. Era un seguidor do Anel Negro e coñecía o Corazón. El mesmo nos dirá cales son os poderes que descoñecemos.

Thutothmes levantou a xema e colocouna sobre o descarnado peito da momia. Logo ergueu unha man e comezou a entoar un feitizo. Pero o encantamento xamais concluíu. O sacerdote mirou estupefacto por riba dos seus acólitos, que se volveron para coñecer o motivo que producira semellante abraio no seu xefe.

Pola escura arcada dunha porta penetraron na gran sala catro siluetas enxoitas, vestidas de negro, cos seus pálidos rostros amarelados ocultos baixo unhas carrapuchas.

―Quen sodes? ―preguntou Thutothmes, coa voz ameazadora como o asubío dunha cobra―. Non estades ben da cabeza, invadistes o máis sacro e secreto do santuario de Set!

O máis alto dos descoñecidos falou e a súa voz soou tan inexpresiva como o eco dunha campá dos templos de Khitai.

―Vimos seguindo a Conan de Aquilonia.

―Non está aquí ―dixo Thutothmes e sacudiu o manto da man dereita con xesto ameazador como unha pantera ensinando as gadoupas.

―Mentes. Está aquí, no templo. Seguimos o seu rastro e atopamos un cadáver detrás da porta de bronce da entrada e logo seguimos un labirinto de pasadizos. Imos tras das súas pegadas e chegamos a este lugar. Agora seguiremos buscando, mais antes debes entregarnos o Corazón de Ahriman.

»A morte é a recompensa dos tolos ―dixo o khitanés con voz impávida―. En Khitai ouviramos falar desa xema. Hanos dar un poder infinito sobre a xente. Dentro dela están os soños de gloria e de poder; entregádenola, antes de que vos matemos.

Un fero berro resoou na gran sala cando o sacerdote saltou cara ao intruso cun puñal na man. Mais antes de que puidese asestar o golpe, un caxato con aspecto escamudo ergueuse e tocou o peito de Thutothmes. Un instante despois a estancia era un escenario de sangue e de horror. Coitelos curvos relucían e enchoupábanse en sangue; bastóns nodosos viraban no ar e cando rozaban un home, o desgraciado berraba e caía morto instantaneamente.

Nos primeiros momentos de loita, Conan saltou do seu sitio e correu escaleiras abaixo. Só viu rápidas imaxes daquela breve e demoníaca batalla. Viu homes que cambaleaban, que forcexaban cubertos de sangue. Un dos khitaneses estaba practicamente esnaquizado e, así e todo, seguía en pé sementando a morte coa súa caxata. Entón Thutothmes bateulle no peito coa man aberta e o khitanés caeu inmediatamente morto ao chan, malia que o aceiro nada puidera contra el.

Cando Conan deixaba a escaleira, a encarnizada loita xa rematara. Tres dos khitaneses estaban no chan, acoitelados, mais dos estixios tan só Thutothmes se mantiña en pé. O sacerdote botouse sobre o último dos inimigos coa man ergueita como unha arma e viron entón que aquela man de poder sobrehumano tiña a pel tan escura como a dun negro. Mais antes de que puidese golpear, o caxato do khitanés rozou o peito de Thutothmes, que cambaleou. Dúas veces volveu percutir a punta do bastón no peito do sacerdote e, á fin, Thutothmes esborrallouse coa faciana desencaixada e denegrida.

Daquela o khitanés volveuse cara á xoia que seguía a escintilar sobre o peito da momia, mais Conan chegara antes.

Durante uns tensos instantes ambos os dous homes se miraron por riba da momia que semellaba observalos de xeito sinistro.

―Veño seguíndote desde moi lonxe, rei de Aquilonia. Atravesei ríos, crucei montañas en Zingara e Poitain, descendín logo a Argos e cheguei á fin até a costa. Non foi doado achar o teu rastro desde Tarantia porque os sacerdotes de Asura son moi astutos. Perdémolo en Zingara, mais achamos o teu casco na aba dos montes da fronteira, onde loitaches contra os vampiros daquelas terras. Estivemos a piques de perder outra vez a túa pista esta noite, nos pasadizos deste mesmo templo.

Conan pensou que tivera sorte ao escoller o camiño para volver da alcoba de Akivasha. Doutro xeito caería nas mans daqueles demos amarelos que seguiran o seu rastro, ventando como sabuxos humanos con ese don que só eles posuían.

O khitanés moveu a cabeza amodo, como se lle estivese a ler o pensamento, e dixo:

―Iso de nada vale, posto que o rastro remata aquí.

―Por que me seguiches?

―Tiña unha conta que arranxar. A ti, que vas morrer, non vou ocultarche nada. Nós eramos vasalos de Valerius, rei de Aquilonia. Servímolo durante moito tempo, mais agora xa estamos liberados dese servizo, os meus irmáns a través da morte e eu por cumprir a miña promesa. Teño que volver a Aquilonia con dous corazóns: para min o de Ahriman e para Valerius o de Conan. Un rozamento deste caxato, feito dunha póla da árbore da morte e...

O bastón saltou como unha víbora, mais o asubío da daga de Conan foi máis rápido. O pau caeu cortado en dous anacos, que se retorcían por cadanseu lado. Houbo outro lóstrego de aceiro e o khitanés non sentiu chegar a morte.

Conan volveuse rapidamente e estricou a man cara á xoia, mais retirouna decontado cun calafrío que o xeou até a medula dos ósos.

Sobre o altar xa non había unha momia acartonada. A xoia escintilaba sobre o peito cheo e enchido dun home vivo ao que apenas cubrían as vendas gastadas. Estaba realmente vivo aquel suxeito? Conan non o sabía, mais os ollos parecían vidros embazados que relucían cun lume sombrizo e inhumano.

O home comezou a incorporarse lentamente coa xoia na man. Púxose en pé, xunto ao altar, medio espido. A súa faciana era como unha imaxe tallada. Alargou en silencio a man cara a Conan, mentres a xoia palpitaba dentro dela como se fose un corazón vivente.

Conan colleu a xema e non puido evitar sentir un arreguizo ao pensar no estraño obsequio que recibía dun morto. O cimmerián decatábase de que non se fixeran as invocacións nin os esconxuros axeitados, polo que a vida non lle fora plenamente devolta a aquel corpo.

―Quen es? ―preguntou o cimmerián.

A resposta chegou cun ton monótono e uniforme, como o pingar das estalactitas nas grutas subterráneas.

―Son Tothmekri e estou morto ―dixo lentamente a momia.

―Está ben, queres conducirme até o exterior do templo?

Con pasos lentos e maquinais, o estraño ser a medio revivir dirixiuse cara a un dos arcos negros. Conan seguiuno e unha mirada para atrás permitiulle ver o amplo e sombrizo recinto coas súas ringleiras de sartegos e os novos cadáveres estomballados arredor do altar. A cabeza do khitanés ao que matara ollaba, sen ver, cara ás sombras.

O fulgor da xoia iluminaba os túneles con luz propia, como se fose un facho enmeigado que despedise un lume dourado. Nun momento, o cimmerián creu percibir entre as sombras un reflexo de carne cor marfil. Podía ser Akivasha, a vampira, que reflectía o brillo da xema. Xunto a ela outras formas menos humanas avanzaban amoreándose na escuridade.

A momia camiñou en liña recta, sen mirar a ningún dos lados, e cun paso tan inmutábel como o do destino. A pel de Conan estaba cuberta dunha suor fría. Negras dúbidas asaltábano. Como saber se aquela silueta do pasado o conducía cara á liberdade? Mais sabía que xamais sería quen de saír por si mesmo daquel labirinto infernal de corredores e pasadizos. Seguiu o seu espantoso guía a través da escuridade que xurdía a escasos pasos da xoia e onde vía moverse, á espreita, unhas formas horrendas.

Á fin Conan sentiu a airexa fresca da noite do deserto. Viu decontado as estrelas e as dunas que se estendían na distancia. Tothmekri sinalou silenciosamente cara ao deserto e a continuación volveuse. Con movementos zoupóns pero sen facer o menor ruído, afundiuse outra vez na escuridade que reinaba na pirámide.

O cimmerián ficou mirando o lugar polo que desaparecera aquela estraña silueta do pasado, mais reaccionou decontado, afastouse da porta e correu pola area como se o perseguisen os mesmos demos. Nin sequera volveu a cabeza cara á pirámide, nin tampouco cara ás negras torres de Khemi que se erguían sobre os areais. Correu sen desviarse en dirección á costa, como un home dominado por un pánico irrefreábel. Aquela violenta carreira ceibou a súa mente das últimas arañeiras que a atordaban. O ar limpo do deserto esvaeceu os restos do pesadelo que o atafegaba e o fondo sentimento de noxo foi tornándose aos poucos nunha onda de acougo tranquilizador. Abandonou as areas do deserto, cruzou a zona de arbustos e matogueiras e enxergou de lonxe o mar. O Aventureiro seguía fondeado na arnela. Afundiuse até a cintura nas augas pantanosas sen prestarlles atención ás serpes nin aos crocodilos, e logo nadou cara á galera. Cando alcanzou a nave, rubiu pola cadea da áncora até a cuberta, onde chegou pingando, mais cheo de xúbilo, antes de que os vixías o visen rubir a bordo.

―Acordade, cans! ―berrou Conan―. Arriba a áncora! Preparádevos para partir! Entregádelle a ese pescador un casco cheo de moedas de ouro e deixádeo na ribeira! Mañá estaremos preto do porto máis próximo de Zingara!

Conan estaba contento. Fixo virar sobre a súa cabeza a gran xema que deitou vivos resplandores dourados sobre toda a cuberta.

XX
DO PO AQUERON RENACERÁ

O inverno xa chegara á súa fin en Aquilonia. Os rebentos xa nacían nas pólas das árbores e a herba verde estremecíase mexida pola airexa cálida do sur. No entanto, había moitos campos abandonados e pequenos montículos de borralla indicaban os lugares onde pouco tempo atrás se ergueran prósperas cidades ou luxosas facendas. Os lobos roldaban ceibos polas estradas e hordas de xente escuálida e sen amo nin lei vagaban polas fragas. Só en Tarantia había xúbilo, saúde e riqueza.

Valerius gobernaba como un insensato. Mesmo os baróns que celebraran a súa volta se laiaban dela sen o menor pudor. Os recadadores de impostos espremían igual ricos e pobres, e Tarantia convertérase máis que na capital dun reino, nun reduto de invasores nunha terra conquistada. Toda a riqueza do reino fluía cara á capital; os seus mercadores enriquecéronse, mais mesmo esa riqueza zumegaba precariedade. Ninguén sabía cando o ían acusar de traizón e confiscarlle todas as súas propiedades. Ninguén sabía cando ían encarceralo ou conducilo ante a machada do verdugo.

Valerius non fixera o máis mínimo intento de gañarse os seus súbditos. Mantíñase no poder grazas aos soldados nemedianos e aos mercenarios. Decatábase de que só era un monicreque de Amalric e sabía que gobernaba só grazas á anuencia do nemediano. As provincias exteriores resistíanse até a última pinga de sangue, polo que Valerius comprendía que nunca podería chegar a manter unida toda Aquilonia baixo o seu mando. Ademais, se tentaba consolidar a situación do reino para algún día prescindir dos dominadores, Amalric expulsaríao do trono. Valerius caera na súa propia trampa e a ira do orgullo pisado corroía a súa alma e levábao ao desenfreo moral, vivindo ao día, sen preocuparse en absoluto do futuro.

Mais había algo sutil na súa tolemia, algo tan profundo que nin o propio Amalric o daba adiviñado. Talvez tantos anos de exilio lle provocaran unha amargura excesiva ou quizais o odio que sentía cara á súa propia situación potenciaba ese sentimento, até convertelo nunha especie de tolemia. O certo é que o rei de Aquilonia só desexaba unha cousa: arruinar os seus aliados.

Sabía perfectamente que o seu reinado acabaría no preciso instante en que Amalric xa non precisase del para os seus fins. Daquela, mentres seguise oprimindo o seu país, podería seguir levando a coroa. Amalric desexaba esmagar Aquilonia, sometela ao último grao de dominación, destruír até o último vestixio de independencia e logo apoderarse el mesmo daquela terra, reconstruíla ao seu gusto coas súas grandes riquezas e utilizar os seus homes e os seus recursos naturais para arrebatarlle a Tarascus o trono de Nemedia.

Valerius sabía que a máxima ambición de Amalric era o trono do emperador, mais non estaba certo de que Tarascus coñecese aquelas ambicións. É certo que tamén aprobaba o seu reinado implacábel, porque aborrecía Aquilonia cun odio alicerzado en guerras moi antigas e ademais desexaba a destrución dos reinos occidentais.

Valerius proxectaba arruinar tan profundamente o seu país que nin sequera a riqueza de Amalric puidese reconstruílo. Odiaba os baróns case tanto como detestaba os aquilonianos e só agardaba vivir tempo dabondo como para ver o día en que Aquilonia estivese na ruína máis completa e que Tarascus e Amalric se enfrontasen nunha violenta guerra civil que destruíse para sempre o aborrecido reino de Nemedia. Valerius pensaba que unha vez conquistadas as provincias rebeldes de Gunderland e Poitain, e as marcas de Bosonia, acabaría o seu mandato como rei. Daquela, logo de servir os fins que previra Amalric, poderían eliminalo. Como consecuencia, atrasaba canto podía a conquista daquelas terras fronteirizas e limitaba as súas actividades bélicas naqueles territorios a simples incursións e encontros sen transcendencia. Cando Amalric o urxía a efectuar campañas decisivas, Valerius puña toda clase de obxeccións máis ou menos razoábeis.

A vida de Valerius era unha continua sucesión de bacanais e orxías. Reunira no seu palacio as mulleres máis fermosas do reino, arrastradas ante el contra a súa propia vontade. Blasfemaba contra as deidades do seu país e, no medio das orxías, caía bébedo no chan dos salóns reais, aínda cinguindo a coroa, luxando a púrpura real do seu manto co viño derramado.

Cando tiña algún acceso de cólera, facía funcionar os patíbulos da praza principal e enviaba por todo o país os seus xinetes nemedianos para que roubasen e arrasasen. Ante semellante caos, os habitantes do reino tentaban rebelarse, mais Valerius reprimía as revoltas con salvaxismo e mataba, raptaba e saqueaba até que o propio Amalric se vía obrigado a advertirlle que co seu comportamento arruinaría para sempre o seu reino, descoñecedor de que era iso precisamente o que Valerius pretendía.

En Nemedia, entrementres, falábase moito de Xaltotun, sempre co seu rostro oculto e difícil de ver polas rúas de Belverus. Segundo se contaba, pasaba moito tempo nas montañas, en reunións que lembraban os ritos dun antigo pobo e ás que asistían membros daquela xente silandeira e de pel escura que se proclamaba descendente dun antiquísimo reino. O pobo dicía que nesas ocasións se ouvía o repenicar dos tambores nos cumios, que se vían fogueiras que brillaban na escuridade e que o vento traía o eco de cánticos rituais esquecidos, antigos como os séculos mesmos.

Ninguén coñecía o auténtico motivo daquelas reunións. Só Orastes era a excepción, porque con frecuencia acompañaba a Xaltotun até o lugar da asemblea.

Cando acordou a primavera difundiuse un rumor entre os sometidos aquilonianos que fixo renacer neles a esperanza. Chegou como un murmurio, desde o sur, e tirou a xente da apatía e do desespero nos que vivían. Ninguén podía asegurar onde nacera aquel rumor; algúns falaban dunha anciá que chegara desde as montañas, acompañada dun enorme lobo que a seguía como un can. Outros, así e todo, murmuraban sobre os sacerdotes de Asura que, como fantasmas fuxitivos, pasaban desde Gunderland até as marcas de Poitain e chegaban até os territorios boscosos dos bosonianos.

De calquera xeito, o certo é que, chegado o rumor, a revolta estendeuse polas zonas fronteirizas como un incendio. As guarnicións nemedianas illadas daquelas paraxes foron pasadas a coitelo polos afervoados aquilonianos. O oeste ergueuse en armas, confiando na revolta. Lonxe quedaba o frenesí desesperado que dominara accións anteriores. Agora había unha fera resolución e un odio ben canalizado. Xa non era só o pobo. Mesmo os propios baróns fortificaban os castelos e desafiaban abertamente os gobernadores das provincias. Bandas de bosonianos percorrían os límites das marcas. Eran xente robusta e arriscada que vestía cotas de malla e helmos de aceiro e que empuñaba grandes arcos.

Malia a disolución e a profunda ruína do reino, a xente reavivouse de súpeto, rebordando unha perigosa vitalidade. Amalric pediu axuda urxente a Tarascus, que se presentou decontado co seu exército.

No palacio real de Tarantia, os dous reis estudaban, xunto con Amalric, o levantamento dos aquilonianos. Non mandaran buscar a Xaltotun, que seguía nos montes de Nemedia, mergullado nos seus misteriosos estudos. Desde o día sanguento do desfiladeiro de Valkia, non volveran recorrer a el para que os axudase coa súa maxia e Xaltotun, polo visto, ficara á marxe, indiferente ás súas intrigas. Tampouco avisaran a Orastes. Así e todo este presentouse igualmente. Quedou de pé baixo a cúpula dourada do salón onde os reis celebraban o seu encontro e os tres contemplaron abraiados a mirada de espanto de Orastes, ao que non crían quen de transmitir semellantes emocións.

―Estás canso, Orastes ―dixo Amalric―. Senta neste diván e farei que che traian viño decontado. Sen dúbida cabalgaches moito...

―Rebentei tres cabalos de camiño a Belverus. E non podo beber nin descansar até que diga o que quero dicir.

Paseou dun lado a outro da estancia, como se un lume interior lle impedise ficar quieto. Logo chantouse ante os seus interlocutores e dixo:

―Cando utilizamos o Corazón de Ahriman para devolver á vida un home morto non calculamos as consecuencias de profundar no negro po do pasado. O erro foi meu, confésoo. Só tivemos en conta as nosas propias ambicións sen calcular as que aquel home puidese ter. Démoslle renda solta a un diaño, a un ser maligno cuxo poder foxe da comprensión das nosas mentes. Profundei nas artes do mal, mais hai nese camiño un límite até o que o ser humano pode chegar. Os meus antepasados eran xente limpa, sen mancha demoníaca de ningunha especie. Só, aínda que con limitacións, penetrei nos abismos do sobrenatural. Mais detrás de Xaltotun hai miles de séculos de maxia negra, de culto infernal e de tradicións demoníacas. El áchase alén da nosa intelixencia e non só por ser un bruxo superior, senón tamén porque vén dunha vella raza de feiticeiros.

»Vin cousas que estremeceron a miña alma. Vin, no máis agreste das montañas, como Xaltotun se comunicaba coas almas dos condenados e como invocaba seres demoníacos da esquecida Aqueron. Vin os malditos descendentes daquel imperio aborrecido, mentres o veneraban como o seu supremo sacerdote e descubrín o que está a matinar.

»Veño dicirvos que non é outra cousa que a recuperación do antiquísimo e tenebroso reino de Aqueron.

―Que estás a dicir? ―preguntou Amalric―. Aquilo xa non é máis que po e non quedan sobreviventes para restaurar o imperio. Nin sequera Xaltotun pode restituír á súa antiga forma o po de tres mil anos.

―Pouco sabes sobre os seus negros poderes ―contestou Orastes, sombrizo―. Eu vin como os montes, baixo o influxo dos seus encantamentos, adquirían un aspecto estraño. Ollei a transformación de vales, bosques, montañas e lagos, que xa non son como eran até agora, senón como o foron naquel escuro tempo pasado. E aínda que non puiden velas, intuín as torres purpúreas da lendaria Python erguerse como siluetas ameazadoras entre a néboa.

»No último aquelarre ao que o acompañei, mentres soaban os tambores e os seus bestiais adoradores cantaban coa cabeza afundida no po, puiden comprender, á fin, toda a capacidade da súa maxia. E asegúrovos que con ela poderá restabelecer o imperio de Aqueron e volverán os sacrificios humanos, tantos como xamais puido presenciar o mundo. Escravizará todos os seres racionais e nun diluvio de sangue varrerá todo o presente e volverá instaurar a idade da sombra.

―Estás tolo ―dixo Tarascus.

―Tolo? Pregúntome se hai algún home capaz de seguir cordo despois de ver o que eu vin. O que vos estou a dicir é a verdade. Xaltotun disponse a empregar como alicerce do seu edificio os escasos descendentes de Aqueron que aínda viven. Mais serán o sangue e os corpos da xente que habita o mundo os que lle fornezan a pedra e a argamasa para a súa construción infernal. Non podo explicarvos como o vai facer, porque o meu propio cerebro anubra cando tento comprendelo. Así e todo abóndame co que vin!

»Aqueron volverá ser o que era e mesmo montes, fragas e ríos recuperarán o seu antigo aspecto. Por que non? Se eu, co meu pobre coñecemento da maxia podo devolverlle a vida a un home que morreu hai tres mil anos, como non habería resucitar todo un reino desaparecido hai tres mil anos o maior feiticeiro dos que pisaron a Terra? Eu dígovos que Aqueron rexurdirá do po.

O silencio foi a única resposta ás palabras de Orastes. Tarascus, impresionado, falou á fin:

―Como podemos impedirlle que actúe?

―Só hai un xeito ―dixo Orastes―. Debemos apoderarnos do Corazón de Ahriman.

―Pero eu... ―comezou a dicir Tarascus, mais interrompeuse de socato.

―É o único que podemos utilizar contra Xaltotun ―continuou Orastes―. Con el nas mans síntome quen de desafia lo, mais como o conseguiremos? O Corazón está oculto nalgún lugar secreto que nin sequera un ladrón de Zamora sería quen de atopar. Non puiden pescudar onde está agochado e se cando menos Xaltotun durmise de cando en vez por completo... A última vez que durmiu foi despois da batalla de Valkia, cando se sentiu canso a consecuencia da poderosa maxia que utilizara...

A porta do cuarto na que estaban reunidos fechábase cun gran pasador. Nese momento, o ferrollo correuse con suavidade, a porta abriuse e no limiar, maxestoso e sereno, apareceu Xaltotun. Nos seus ollos ardían as chamas do inferno.

―Ensineiche demasiadas cousas ―dixo, con ameazadora serenidade, mentres sinalaba a Orastes co seu índice.

Antes de que o sacerdote puidese moverse, Xaltotun guindou unha presada de po aos pés de Orastes, sumíndoo na máis absoluta inmobilidade. Un fume azul ergueuse desde o po e foi avanzando cara a Orastes. Cando chegou ante el, o fume formou fíos e envolveuse no seu pescozo, como se fosen serpes de lume. O ouleo do home transformouse nun afogo, as súas mans subiron inutilmente até o pescozo e, mentres os ollos lle saían das órbitas, a lingua inchada asomou entre os dentes. O fume era como unha soga azulada arredor do pescozo do sacerdote. Logo comezou a esvaecer e daquela Orastes caeu morto no chan.

Xaltotun deu unhas palmadas e entraron dous homes que adoitaban acompañalo. Eran pequenos, coa pel escura, ollos oblicuos e avermellados e dentes afiados como os das ratas. Levaron o cadáver do sacerdote sen pronunciar unha soa palabra. O nigromante sentou na mesma mesa de marfil ante a que estaban, moi pálidos, os dous reis e Amalric.

―A que se debe esta reunión?

―Os aquilonianos rebeláronse no oeste ―contestou Amalric―. Os moi parvos cren que Conan está vivo e que se achega á cabeza dun exército de poitaneses para reclamar o seu reino. Se reapareceses decontado despois da batalla de Valkia, as provincias centrais non se levantarían, tal é o temor que ti lles infundes. Mais agora están tan desesperados baixo o caótico goberno de Valerius que están dispostos a seguir a calquera que os dirixa contra nós. Prefiren unha morte rápida e violenta antes que a tortura, as humillacións e a miseria continua.

»Desde hai tempo dicíase que Conan non morrera en Valkia, mais hai moi pouco que o pobo decidiu crer nesa historia. Pallantides regresou desde o seu exilio de Ophir e xurou que o rei estaba enfermo o día da batalla e que un dos soldados vestiu a armadura real. Un escudeiro que se recuperou hai pouco dun golpe de maza recibido en Valkia confirmou a historia.

»Hai, ademais, unha vella que ten un lobo como acompañante e que percorre o país proclamando que o rei Conan aínda vive e que volverá para reclamar a súa coroa. E aínda por riba, os malditos sacerdotes de Asura repiten a mesma historia. Aseguran que por medios misteriosos souberon que Conan está en camiño para recuperar os seus dominios.

»Ao meu xeito de ver, todo isto non é máis que unha artimaña de Trocero. Os meus espías confirmaron que os poitaneses do conde Trocero están a prepararse para invadir Aquilonia e supoño que o conde estará a facer pasar algún impostor por Conan.

Tarascus botou a rir, mais non había ningunha convicción na súa risa, aparentemente despectiva. Con disimulo, apalpou unha cicatriz que tiña debaixo do xibón e lembrou os corvos que seguiron o rastro do fuxitivo. Á súa memoria acudiu tamén o recordo de Arideus, o seu escudeiro. Trouxeran o seu corpo das montañas, horribelmente mutilado polas feridas dun gran lobo gris, segundo lle contaran os soldados. Mais tamén lembraba a gran xoia vermella roubada dun cofre de ouro mentres o bruxo durmía. Daquela decidiu non abrir a boca.

Valerius lembraba un nobre moribundo que nos seus últimos estertores narraba unha historia terríbel sobre catro khitaneses que marcharon cara ás terras tenebrosas do sur e nunca regresaron. Mais tamén calou, porque odiaba os seus aliados con toda a súa alma e nada había no mundo que desexase tanto como ver os rebeldes e os nemedianos ensarillados nunha loita mortal.

―Mais é absurdo pensar que Conan segue vivo! ―dixo Amalric.

Como única resposta Xaltotun depositou sobre a mesa un rolo de pergamiño. Amalric leuno e dos seus beizos xurdiu unha exclamación incoherente, chea de ira. Logo repetiu en voz alta o que estaba escrito no pergameo:

A Xaltotun, sumo santón de Nemedia:
Can de Aqueron, regreso ao meu reino e agardo pendurar o teu pelello no máis alto das murallas. Conan

―Isto é unha farsa! ―dixo Amalric.

Xaltotun moveu negativamente a cabeza e logo dixo:

―É auténtico. Comprobei a sinatura coa dos documentos reais que hai na corte. Ninguén podería imitar unha escrita tan basta.

―Mais nese caso ―dixo Amalric―, se Conan vive, este non sería un levantamento como os anteriores senón algo moito máis serio. O cimmerián é o único que pode unir os aquilonianos. Así e todo, este xeito de actuar non é nin de lonxe o habitual de Conan. Por que ía pórnos en garda con esta botada por fóra? Como todos os bárbaros, atacaría sen avisar.

―Xa estamos baixo aviso ―dixo Xaltotun―. Os nosos espías informaron sobre os preparativos de guerra que levan a cabo en Poitain. Conan non pode cruzar as montañas sen que nos decatemos e sabéndoo, envíanos o seu desafío dun xeito que tamén é típico del.

―Pero, por que cho dirixe a ti? ―preguntou Valerius―. Por que non a min ou a Tarascus?

Xaltotun pousou a súa mirada indescifrábel no rei e logo dun instante contestou:

―Conan é moito máis intelixente do que credes. Decatouse de que vós tedes moito que aprender e que non é Tarascus nin Valerius, nin Amalric, senón Xaltotun, o verdadeiro amo das nacións de occidente.

Os outros permaneceron en silencio, ollando para o nigromante e comprendendo, no fondo, a gran verdade daquela afirmación.

―Non hai outro camiño que o do imperio ―continuou Xaltotun―, mais antes debemos esmagar a Conan. Non sei de que xeito fuxiu do meu poder en Valkia, porque non cheguei a decatarme do que acontecía mentres eu durmía o soño do loto negro. O certo é que está no sur, reunindo un exército poderoso. É a súa última e desesperada xogada, soamente posíbel grazas á ira dun pobo que sofre baixo o xugo de Valerius. Téñoos na palma da man, deixemos que se subleven. Agardaremos até que inicien a súa marcha contra nós e entón aniquilarémolos para sempre.

»Logo esmagaremos Poitain, Gunderland e tamén os estúpidos bosonianos. Máis tarde Ophir, Argos, Zingara e Koth. Todas as nacións do mundo quedarán unidas por nós nun grande imperio. Vós gobernaredes como sátrapas meus e como os meus capitáns; seredes máis grandes que os reis de agora. Eu son invencíbel porque o Corazón de Ahriman está agochado onde ninguén pode volver arrebatarmo para o empregar contra min.

Tarascus desviou a mirada para que Xaltotun non lese os seus pensamentos. Decatouse de que o bruxo non examinara aínda o cofre de ouro onde cría ter o Corazón de Ahriman. Por estraño que parecese, Xaltotun non sabía que a xema lle fora roubada. A xoia estaba alén do alcance da súa negra sabedoría; os seus coñecementos ocultos non chegaban a avisalo de que o cofre estaba baleiro.

Tarascus non cría que Xaltotun coñecese por completo a importancia das revelacións de Orastes, porque o pythoniano non mencionara a restauración de Aqueron, senón tan só a creación dun novo imperio sobre a terra.

Tarascus tiña a impresión de que Xaltotun non estaba totalmente seguro do seu poder. Se eles precisaban a axuda do feiticeiro, tanto máis el necesitaba a deles. Até certo punto, a maxia e a feitizaría dependían do número e da forza das espadas e as lanzas. O rei deduciu algo semellante na furtiva mirada de Amalric. Debían deixar que o feiticeiro utilizase as súas artes de fóra deste mundo para axudalos a derrocar os seus inimigos máis perigosos. Xa habería tempo para volverse contra Xaltotun, tiña que haber algún xeito de dominar aquel negro poder que eles mesmos desataran.

XXI
TAMBORES DE PERIGO

A confirmación da guerra chegou cando o exército de Poitain, composto por dez mil soldados fortemente armados, avanzou polos pasos montañosos do sur, entre o ondear de bandeiras e o brillo do aceiro. Á cabeza de todos, segundo informaban os espías, cabalgaba un xigantesco cabaleiro de armadura negra, en cuxo gambesón de seda lucía o león real de Aquilonia. Conan vivía! O rei non morrera! Xa non había a menor dúbida nos corazóns da xente, fose aliada ou inimiga!

Coas novas da invasión desde o sur tamén chegou a noticia, que levaron rápidos mensaxeiros, do avance desde o norte dun exército de gunderlandeses, reforzados polos baróns do noroeste e polos bosonianos. Tarascus marchou con trinta e un mil homes até Galparán, no río Shirki, onde os gunderlandeses debían cruzar para atacar as cidades que aínda se encontraban en poder dos nemedianos.

O Shirki era un río de corrente rápida e turbulenta, e corría cara ao suroeste a través de desfiladeiros e canóns rochosos; había nel poucos lugares polos que un exército puidese cruzar naquela época de desxeo. Toda a parte situada ao leste do río estaba en mans dos nemedianos e era lóxico pensar que os gunderlandeses cruzasen por Galparán, ou ben por Tanasul, que estaba máis ao sur. Agardábanse reforzos de Nemedia, até que chegou a noticia de que o rei de Ophir estaba a facer incursións hostís na fronteira meridional de Nemedia, polo que empregar máis tropas por aquela zona significaría expor o territorio nemediano a unha invasión polo sur.

Amalric e Valerius abandonaron Tarantia con vinte e cinco mil soldados deixando tras de si, para evitar posíbeis revoltas durante a súa ausencia, unha guarnición. Desexaban atopar a Conan e derrotalo antes de que se lle unisen as forzas rebeldes do reino.

O rei e os seus poitaneses atravesaran as montañas, mais non houbo ningún enfrontamento armado nin ataque contra cidades ou fortalezas. Conan desaparecera coa mesma celeridade coa que aparecera. Dicíase que se encamiñaba cara ao oeste atravesando un territorio abrupto e apenas poboado e que cruzara a fronteira bosoniana recrutando novas tropas ao seu paso. Amalric e Valerius, coas súas hostes de nemedianos, aquilonianos renegados e feroces mercenarios, seguían acirrados as pegadas do cimmerián, perseguindo un inimigo que nunca se deixaba ver.

Amalric non conseguía obter máis que indicios esvaídos dos movementos de Conan. Enviáronse partidas de exploradores que nunca regresaron e de cando en vez o corpo dun deles aparecía crucificado contra o tronco dun carballo. O camiño facíase cada vez máis abrupto e hostil e os campesiños e xente do lugar atacaban emboscadas os soldados con ímpeto salvaxe e asasino. O único que Amalric sabía con certeza era que nalgún punto ao norte, tras do río Shirki, había un gran continxente de gunderlandeses e bosonianos do norte, e que Conan, con menor cantidade de efectivos, todos eles poitaneses e bosonianos do sur, estaba ao suroeste.

A inquietude comezou a invadir o seu espírito, temía que se proseguía o seu avance xunto con Valerius por tan desoladora paraxe, Conan podería burlar a súa persecución e, dando un rodeo, invadir as provincias centrais que quedaban tras deles. Amalric volveu cruzar o río Shirki e acampou nunha chaira situada a un día dacabalo de Tanasul. E alí agardou. Tarascus mantivo a súa posición en Galparán temendo que as manobras de Conan o obrigasen a encamiñarse cara ao sur e deixarlles paso libre, polo norte, aos gunderlandeses.

⁂

Xaltotun chegou ao campamento de Amalric nunha misteriosa carruaxe tirada por cabalos que nunca cansaban e penetrou na tenda de Amalric. No interior, Valerius e Amalric discutían ante un mapa despregado sobre unha mesa de campaña de rico marfil.

Dunha pancada, o feiticeiro guindou o mapa ao chan.

―O que non descobren os vosos rastreadores ―dixo― pescúdano os meus espías, aínda que as súas informacións son estrañamente confusas e imperfectas, como se unha forza oculta se erguese na miña contra.

»Conan avanza ao longo do río Shirki con dez mil poitaneses, tres mil bosonianos do sur e un número de cabaleiros do norte e do sur que, xunto coas súas hostes, forman un total de cincuenta mil soldados. Un exército de trinta mil gunderlandeses e bosonianos do norte diríxese ao sur para unirse a el. Puxéronse en contacto por medios de comunicación secretos estabelecidos por eses malditos sacerdotes de Asura, que semellan estar na miña contra e a quen penso botar ás serpes cando esta guerra acabe. Xúroo por Set!

»Os dous exércitos avanzan cara ao paso de Tanasul, mais dubido que os gunderlandeses cheguen a cruzar o río. É máis probábel que Conan o atravese para unirse a eles.

―E que sentido ten que Conan cruce o río? ―preguntou Amalric.

―Cúmprelle atrasar a batalla. Canto máis agarde, máis forzas se lle unirán e máis precaria será a nosa situación. Os montes da outra beira son un fervedoiro de xente apaixonadamente leal á súa causa: persoas desesperadas, refuxiados e fuxitivos da crueldade de Valerius. De todas as partes do reino acode xente ás présas para unirse ao seu exército. A diario destacamentos enteiros das nosas tropas caen fulminados nas emboscadas que lles tenden os habitantes da rexión. A revolta esténdese ás provincias centrais e axiña desembocará nun verdadeiro levantamento. As guarnicións que deixamos alí son insuficientes e polo momento non podemos agardar reforzos de Nemedia. Nas desordes da fronteira de Ophir nótase a intervención de Pallantides, que procede dunha familia desa zona.

»Se non conseguimos alcanzar a Conan e acabar con el axiña, a rebelión estenderase como o lume por todas as provincias. Teremos que regresar a Tarantia para defender o que xa é noso e talvez abrirnos camiño a través dunha rexión rebelde co groso das forzas de Conan pisándonos os calcañares. Despois verémonos obrigados a aturar o asedio na propia cidade, con inimigos dentro e fóra das murallas. Non, non podemos agardar. Hai que aniquilar o cimmerián antes de que o seu exército se volva invencíbel, antes de que as provincias centrais se ergan contra nós. Cando a súa cabeza adorne as portas de Tarantia nunha pica, veredes que axiña acaban as desordes.

―Por que non utilizas a túa maxia para acabar co seu exército? ―preguntou Valerius en ton burlón.

Xaltotun mirou o aquiloniano como se no fondo dos seus ollos retranqueiros puidese ler o significado auténtico do seu comentario insolente.

―Acouga ―dixo á fin―. As miñas artes esmagarán a Conan como un miserento lagarto. Mais a feitizaría tamén require a axuda das espadas, as picas e as cotas de malla.

―Se consegue pasar á outra beira e tomar posicións nos montes de Goralia, resultará difícil facelo saír ―dixo Amalric―. Mais se caemos sobre el no val, desta banda do río, habémolo esmagar. A que distancia de Tanasul está Conan?

―Ao ritmo que leva, alcanzará o paso mañá pola noite. Os seus homes son duros e el fórzaos ao máximo. Tería que estar alí cando menos un día antes que os gunderlandeses.

―Magnífico! ―engadiu Amalric batendo co puño na mesa―. Podo chegar antes ca el. Enviareille un mensaxeiro a Tarascus coa orde de que me siga até Tanasul. Para cando el chegue, cortareille o paso a Conan e acabarei con el. Os nosos dous exércitos unidos poderán daquela cruzar o río e atacar os gunderlandeses.

Xaltotun negou coa cabeza amosando a súa impaciencia.

―Un bo plan se non tivésemos un home da categoría de Conan como adversario. Mais os teus vinte e cinco mil efectivos non serán dabondo para destruír os seus dezaoito mil soldados antes da chegada dos gunderlandeses. Loitarán coa desesperación dunha pantera ferida. Ademais, supón que aparecen os gunderlandeses no medio do fragor da batalla. Quedarías entre dous lumes e derrotaríante antes de que Tarascus puidese chegar na túa axuda. Cando alcance Tanasul, será demasiado tarde para auxiliarte.

»Terás que lanzar todas as túas tropas contra Conan ―engadiu o aqueroniano―. Envía un emisario a Tarascus coa orde de que se reúna aquí connosco. Agardamos a súa chegada. Unha vez xuntos, marcharemos en masa cara a Tanasul.

―Pero mentres agardamos ―protestou Amalric―, Conan cruzará o río e chegará xunto aos gunderlandeses.

―Conan non vai cruzar o río ―respondeu Xaltotun.

Amalric levantou a cabeza e, mirando os enigmáticos ollos escuros do feiticeiro, preguntou:

―Que queres dicir?

―Supón que se desata unha chuvia torrencial no norte, no nacemento do río Shirki, e que o seu caudal baixa con tal enchente que a súa travesía por Tanasul resulta imposíbel. Non poderiamos daquela actuar libremente e xuntar o groso das nosas forzas para sorprender a Conan desta banda do río e aniquilalo? E que despois, cando a enchente pase, o que calculo que acontecerá ao seguinte día, poderemos atravesar as súas augas e destruír os gunderlandeses. Se seguimos esta táctica, concentrariamos toda a nosa potencia contra cada un dos continxentes inimigos de menor poderío.

Valerius soltou unha gargallada ante a perspectiva, sempre estimulante, da destrución de alguén, xa fose amigo ou inimigo, e cun aceno brusco pasou unha man inquieta por entre os seus louros e desordenados cabelos. Amalric continuou observando o aqueroniano cunha mestura de temor e admiración.

―Se sorprendemos a Conan no val do Shirki, coas montañas á súa dereita e o río enchido á súa esquerda ―admitiu―, as nosas forzas poderán acabar con el. Mais cres... estás seguro... de que esas chuvias se producirán?

―Vou á miña tenda ―dixo Xaltotun mentres se puña en pé―. A práctica da nigromancia require algo máis que o simple aceno dunha man. Envía un emisario a Tarascus e non deixes que ninguén se achegue á miña tenda.

Esta última orde resultaba innecesaria. Ningún membro daquel exército aceptaría aproximarse ao misterioso pavillón negro coas cortinas da entrada sempre botadas, nin ante a promesa dunha boa recompensa. Ninguén máis que Xaltotun penetraba nel e así e todo adoitaban escoitarse distintas voces no seu interior. As súas tenues paredes vibraban sen o máis leve sopro de brisa e unha música sobrenatural semellaba emanar sempre da tenda. Tras da súa rica seda percibíase na escuridade de certas noites o tremelucir dos cirios e a trasfega sen fin de sombras informes e sinistras.

Aquela noite, deitado no seu leito de campaña, Amalric escoitaba o redobre rítmico dun tambor no interior da tenda de Xaltotun. O seu son resoaba na tenebrosa escuridade e de cando en cando parecía confundirse coas vibracións dunha voz gutural, semellante ao croar dun anfibio. Amalric sentiu un calafrío; sabía que aquela voz non lle pertencía a Xaltotun. O resoar do tambor foi a máis até tornarse nun afastado trono e, antes da rompente do día, Amalric puido ver desde a súa tenda como o horizonte norte se tinxía co resplandor avermellado duns lóstregos. No resto do ceo, as estrelas brillaban cunha luz esbrancuxada. Mais o constante fulgor dos lóstregos iluminaba o firmamento como o alustro carmesí dunha fogueira no gume aceirado dun coitelo.

⁂

Tarascus chegou ao día seguinte coa caída do sol. Acompañábano as súas hostes, fatigadas e poeirentas por mor da dura marcha. Os infantes avanzaban atrasados con respecto á cabalaría. Acamparon na planicie próxima ao campamento de Amalric e de madrugada todo o exército emprendeu o camiño cara ao oeste.

A súa marcha era precedida por unha avanzada de batedores a modo de punta de lanza e Amalric agardaba impaciente o seu regreso para que lle contasen a desesperación dos poitaneses, inmobilizados pola furiosa enchente. Así e todo, as novas que trouxeron foron mal recibidas: Conan atravesara o río.

―Como? ―exclamou Amalric―. Que logrou atravesar o curso malia a enchente?

―Non houbo tal enchente ―contestaron os exploradores sorprendidos―. O exército inimigo chegou onte á noite a Tanasul e xusto despois atravesou o río.

―Que non houbo enchente? ―exclamou Xaltotun amosando abraio por primeira vez ante Amalric―. É imposíbel! Onte á noite e antonte á noite choveu torrencialmente nas fontes do río Shirki!

―Ben pode ser, meu señor ―contestou o soldado―. As augas baixaban enlamadas e os habitantes de Tanasul afirmaban que o caudal creceu un par de cuartas desde onte, mais non dabondo para impedir que Conan o cruzase.

As malas artes de Xaltotun fracasaran! Este pensamento martelaba o cerebro de Amalric. O seu antigo temor ante aquel home misterioso aumentara desde aquela noite en Belverus en que presenciara como unha momia descarnada e apergamiñada tornaba nun ser vivo. E a morte de Orastes transformara o seu temor latente en verdadeiro arrepío. No máis profundo do seu corazón aniñaba a terríbel convicción de que aquel home ou demo era invencíbel. No entanto agora posuía unha proba irrefutábel do seu fracaso.

Así e todo, o nemediano pensou que mesmo o máis poderoso dos nigromantes podía fallar algunha vez. En calquera caso, non se atrevía a oporse ao aqueroniano... aínda non. Orastes morrera entre dores estarrecedoras, só Mitra sabía grazas a que feitizos sen nome, e Amalric era consciente de que a súa espada non podería triunfar alí onde a maxia negra do sacerdote renegado fracasara. Calquera que fose o plan abominábel que Xaltotun tecía no seu maxín, pertencía ao futuro e resultaba imposíbel de predicir. Conan e mais os seus seguidores formaban parte do presente e supuñan unha ameaza fronte á que moi ben poderían ser precisas as malas artes do feiticeiro antes de que o combate concluíse.

⁂

Chegaron a Tanasul, un pequeno poboado fortificado que se erguía fronte a un saínte rochoso que permitía o paso dunha beira a outra como unha ponte natural, agás en momentos de grandes enchentes. Os rastreadores informaron que Conan tomara posicións nos montes de Goralia, cuxos contrafortes nacían a escasas leguas do río. Pouco antes da caída do sol, os gunderlandeses chegaran ao seu campamento.

Amalric mirou a Xaltotun, que permanecía impasíbel e enigmático baixo a luz trémula dos fachos. Caeu a noite.

―E que facemos agora? A túa maxia fracasou. Conan enfróntasenos cun exército case tan poderoso como o noso desde unha posición máis favorábel. Podemos elixir entre dúas opcións, cada cal máis problemática: acampar aquí e agardar polo seu ataque ou regresar a Tarantia e esperar reforzos.

―Se agardamos, estamos perdidos ―respondeu Xaltotun―. Atravesade o río e acampade na chaira. Atacaremos ao abrente.

―Mais a súa posición é demasiado forte! ―exclamou Amalric.

―Estúpido! ―un arrebato de paixón rompeu a calma aparente do bruxo―. É que xa non lembras Valkia só porque algún escuro designio impediu a enchente e me amosase impotente? Pretendía que fosen as túas armas as que acabasen cos nosos inimigos, pero non temas, será a miña maxia a que extermine as súas hostes. Conan caeu nunha trampa e este será o derradeiro solpor que vexan os seus ollos. Cruzade o río!

Atravesárono baixo o resplandor dos fachos. Os cascos dos cabalos resoaban sobre a ponte de pedra e zarrapicaban auga ao seu paso polas zonas baixas. O reflexo das lapas sobre os escudos e as coirazas arrincaba escintileos vermellos ás augas tenebrosas. A ponte era ampla e así e todo non lograron acampar na outra beira até pasada a media noite. De lonxe percibían o tenue lampexo dunhas fogueiras afastadas. Conan fixérase forte nos montes de Goralia, entre cuxas rochas se refuxiaran, en máis dunha ocasión, os reis aquilonianos.

Amalric abandonou a súa tenda e vagou, inquieto, polo campamento adiante. Do pavillón negro de Xaltotun xurdía un resplandor sobrenatural e de cando en vez deixábase ouvir un berro diabólico que rompía a quietude da noite. O quedo e amortuxado redobre dun tambor sucaba o ar como un zunido.

Coa intuición agudizada pola noite e as circunstancias, Amalric presentía que Xaltotun tiña fronte a si algo máis que unha simple forza física. As dúbidas sobre o poder real do feiticeiro atormentaban a súa mente. Ao mirar a luz das fogueiras que brillaban no alto, o seu rostro ensombreceuse. Atopábase xunto cos seus homes nun territorio hostil. Agochados nos montes asexaban os moitos miles de seres cuxos corazóns, desposuídos de toda esperanza, non albergaban máis que un odio frenético cara aos seus invasores, unha terríbel sede de vinganza. A derrota significaría o exterminio, a retirada a través dunhas terras cheas de inimigos sedentos de sangue. E ao amencer, el, Amalric, tería que lanzar as súas hostes contra o máis feroz combatente de todo Occidente, a quen apoiaban as súas hordas desesperadas. Se Xaltotun fracasaba nesta ocasión...

De entre as sombras xurdiron media ducia de soldados. A luz das fogueiras arrincáballes alustros ás súas coirazas e helmos. Entre todos arrastraban unha figura enxoita cuberta de farrapos.

―Señor ―dixo un dos soldados logo presentar o saúdo de rigor―, este home chegou aos postos de avanzada coa pretensión de falar co rei Valerius. É aquiloniano.

Aquel individuo tiña o aspecto dun lobo ao que as trampas do bosque marcaran con numerosas cicatrices. As vellas feridas que amosaba en pulsos e nocellos indicaban que algunha vez levara grillóns. Un gran costurón, a marca dun ferro candente, desfiguraba a súa faciana. Os seus ollos ardían entre o cabelo enguedellado mentres permanecía acazapado ante Amalric.

―Quen es, can noxento? ―preguntou o nemediano.

―Chámanme Tiberias ―contestou o home e os seus dentes rincharon nun espasmo involuntario―. Vin ensinarvos como vencer a Conan.

―Un traidor, eh? ―respondeu secamente o barón.

―Contan que tes ouro ―murmurou o home estremecéndose baixo os farrapos―. Dáme algo, señor! Dáme ouro e heiche ensinar como derrotar o rei! ―os seus ollos miraban desorbitados e as súas mans estendíanse como gadoupas trémulas, coas palmas cara a arriba nun aceno de súplica.

Amalric encolleu os ombros con desgusto, mais non había un instrumento, por noxento que fose, que non estivese disposto a utilizar.

―Se é certo o que dis, has marchar de aquí con máis ouro do que es quen de carrexar ―dixo―. Pero se mentes ou comprobo que es un espía, fareite crucificar cabeza abaixo. Traédeo aquí.

Na tenda de Valerius o barón sinalou o home que se axeonllaba trémulo ante eles, mentres tentaba cubrirse cos farrapos.

―Di que sabe algo que nos será de utilidade mañá. Necesitaremos todo tipo de axuda por se o plan de Xaltotun resulta tan pouco eficaz como o anterior. Fala, can!

O corpo do home estremeceuse sacudido por estrañas convulsións. As palabras acudiron todas xuntas á súa boca:

―Conan acampou á entrada do val dos Leóns, que se abre en forma de abano, flanqueado por escarpadas montañas. Se o atacades mañá, teredes que avanzar directamente polo val, porque os vosos homes non lograrán subir ás montañas desde alí. Pero se o rei Valerius se digna a aceptar os meus servizos, eu guiareino por entre esas montañas e mostrareille o xeito de sorprender o rei Conan desde a retagarda. De seguir o meu plan, haberá que pórse en camiño decontado. A viaxe dacabalo é longa, hai que percorrer varias leguas cara ao oeste e outras tantas cara ao norte. Despois, cambiando de rumbo con dirección leste, chegaremos á parte baixa do val dos Leóns, como o fixeron os gunderlandeses.

Amalric dubidou mentres peiteaba a barba. Naqueles tempos caóticos non era raro atopar homes capaces de vender a súa propia alma a cambio dunha presada de moedas de ouro.

―Supoño que sabes que se tentas enganamos, morrerás ―dixo Valerius.

O home sufriu un novo arreguizo, mais os seus ollos permaneceron inmutábeis.

―Se vos traizoo, matádeme!

―Conan non se atreverá a dividir as súas forzas ―comentou Amalric―. Necesitará todos os efectivos para rexeitar o noso ataque. Non pode prescindir de ningún para prepararnos unha emboscada nas montañas. Ademais, este desgraciado sabe que o seu pelello depende de que nos conduza ao lugar prometido con seguridade. Seica un can coma el sacrificaría a súa propia vida por unha causa allea? Absurdo! Non. Valerius, acho que este home é sincero.

―E o maior dos traidores, capaz de vender o seu liberador ―dixo Valerius cunha risada―. Está ben. Seguirei este can. Con cantos soldados poderei contar, Amalric?

―Cinco mil serán dabondo ―respondeu o nemediano―. Un ataque sorpresa pola retagarda sementará a confusión entre os seus homes e con iso chegará. Agardarei o teu ataque contra o mediodía.

―Terás novas miñas ―respondeu Valerius.

Cando Amalric regresou á súa tenda, descubriu con alivio que Xaltotun continuaba no seu pavillón, a xulgar polos berros arrepiantes que de cando en vez saían do seu interior. Cando, pouco despois, escoitou o resoar das armas e o tintinar dos estribos na noite, sorriu con maldade. Valerius ía servirlle dobremente nos seus propósitos. O barón sabía que Conan era como un león ferido, que ataca e fere aínda na súa agonía. Cando Valerius atacase desde a retagarda, a desesperada resposta do cimmerián podería ocasionar a morte do seu inimigo antes de sucumbir el mesmo. Tanto mellor. Amalric díxose que ben podería prescindir de Valerius, unha vez que este preparase o camiño para a vitoria nemediana.

Os cinco mil xinetes que acompañaban a Valerius eran, na súa meirande parte, aquilonianos renegados e endurecidos. Baixo a serena luz das estrelas, abandonaron o campamento e encamiñáronse cara ao oeste, en dirección aos grandes macizos rochosos cuxa impoñente mole destacaba maxestosa contra o firmamento. Valerius cabalgaba á cabeza e xunto a el Tiberias, unido aos dous xinetes que o escoltaban por senllas correas de coiro suxeitas aos seus pulsos. Outros seguíanos de preto coas espadas desenvaiñadas.

―Se nos xogas unha mala pasada, serás home morto decontado ―dixo Valerius―. Non coñezo cada un dos carreiros destas montañas, mais sei dabondo como para estar seguro do rumbo que deberemos tomar até chegar ao val dos Leóns. Procura non trabucarte de camiño.

O home inclinou a cabeza e bateu os dentes mentres lle aseguraba ao barón a súa lealdade, cos ollos estupidamente chantados no estandarte que ondeaba contra o ceo coa serpe dourada da antiga dinastía.

Rodeando os contrafortes montañosos que bloqueaban o val dos Leóns, a comitiva encamiñouse cara ao oeste. Logo de cabalgar durante unha hora, viraron cara ao norte, a través de abruptas montañas por carreiros confusos e tortuosos. O amencer sorprendeunos a un par de leguas ao noroeste da posición de Conan; alí o guía dobrou cara ao leste e conduciunos por un labirinto de valgadas e desfiladeiros. Valerius afirmou coa cabeza, xulgando a súa posición con respecto aos picos que se destacaban contra o ceo ao lonxe. En ningún momento perdera o norte e sabía que o renegado os conducía en boa dirección.

Mais case de improviso, unha brétema gris chegada do norte caeu sobre eles, ocultando cristas e vales e tapando o sol; o mundo converteuse nun baleiro agrisado onde a visibilidade se limitaba a un feixe de pasos á redonda. O avance fíxose penoso. Valerius lanzou unha maldición. Deixara de ver os picos que lle servían de orientación e agora tiña que se fiar totalmente do seu traizoeiro guía. A serpe dourada penduraba fláccida na atmosfera sen vento.

Mesmo Tiberias semellaba desconcertado. Detívose e mirou ao seu redor, dubitativo.

―Seica te perdiches, can? ―preguntou con aspereza o barón.

―Escoitade!

Máis adiante, nalgún lugar indeterminado, comezou a soar unha tenue vibración, o afastado redobre duns tambores.

―Os tambores de Conan! ―exclamou o aquiloniano.

―Se estamos preto dabondo para ouvir os tambores ―murmurou Valerius―, por que non se escoitan os berros e o balbordo das armas? A batalla ten que comezar.

―Nos desfiladeiros o vento xoga malas pasadas ―contestou Tiberias, anovando o bater de dentes que delataba a súa prolongada estancia en húmidos e escuros alxubes―. Escoite! ―até eles chegaba un rumor xordo e confuso.

―Están a loitar no val! ―exclamou Tiberias―. O son do tambor procede das montañas. Apuremos o paso!

Partiu ao galope cara ao lugar de onde proviña o redobre dos tambores, coa seguridade de quen coñece ben o terreo que pisa. Valerius seguiuno, lanzando un xuramento contra a borraxeira, até que reparou en que podería serlle útil para ocultar o seu avance. Conan non o vería chegar e sorprenderíao pola retagarda antes de que o sol do mediodía fixese esvaecer a brétema.

De momento era incapaz de distinguir se eran noiros, bosquiños ou desfiladeiros o que ía deixando atrás ao seu paso pola montaña. Os tambores redobraban sen cesar, aumentando de intensidade a medida que avanzaban. Porén, ningún outro sinal parecía indicar que a batalla xa comezara. Valerius ignoraba por completo cara a onde se dirixían. Estremeceuse ao distinguir as impoñentes paredes de rocha agrisada que flanqueaban o seu paso e comprendeu que cabalgaban por unha estreita foz. Mais o guía non daba mostras de inquietude e Valerius deixou fuxir un suspiro de alivio ao observar que as paredes se alargaban e se perdían na néboa. O desfiladeiro ficaba atrás. Atravesaran o punto máis vulnerábel a unha posíbel emboscada.

Tiberias detívose outra volta. Os tambores ouvíanse cada vez máis preto e Valerius non conseguía determinar a dirección do son. Tanto semellaba vir de atrás como da fronte, da esquerda, como da dereita. O rei remexeuse inquieto na sela, coa armadura relucente pola humidade, e os retallos de néboa borrando o contorno da súa silueta. Tras del, longas ringleiras de xinetas perdíanse na distancia, ofrecendo unha imaxe fantasmagórica entre a brétema.

―Por que te detés, can? ―preguntou Valerius con présa.

O guía parecía estar a escoitar o desconcertante tambor cando, de súpeto e volvéndose lentamente na súa sela, encarou a Valerius, amosando na súa faciana un sorriso terríbel e imposíbel de describir.

―A néboa esvaécese, Valerius ―dixo cun novo ton na súa voz, mentres o seu dedo osudo sinalaba para diante―. Olla para alá!

O tambor deixara de soar e a néboa desaparecía lentamente. Ante os seus ollos, os cumios rochosos recortábanse altos e espectrais contra o gris do ceo. O veo de néboa aclarábase en guechos cada vez máis dispersos.

Valerius levantouse de socato nos seus estribos e un berro fuxiu dos seus beizos, coreado acto seguido polo resto dos xinetes. Non se achaban nun val aberto e despexado, senón entre as altas e inexpugnábeis paredes dun angosto desfiladeiro sen saída. As rochas fechábanlles o paso por todas as partes, agás polo camiño polo que viñeran.

―Can! ―exclamou Valerius e coa manopla de ferro deulle unha pancada brutal na boca―. Tendíchesnos unha trampa!

Tiberias cuspiu un gargallo de sangue e unha espantosa risada sacudiu o seu corpo.

―Unha trampa que librará o mundo dunha besta inmunda! Olla alá, can!

Valerius soltou outro xuramento, máis furioso que amedrentado.

O desfiladeiro estaba bloqueado por unha banda de homes de aspecto fero e temíbel que semellaban inmóbiles e en silencio, como estatuas. Eran centos, vestidos con farrapos e armados con lanzas. Arriba, nas alturas, asomaban máis figuras, milleiros delas, salvaxes, feroces, fracas, todas con rostros marcados pola fame, o lume e o aceiro.

―Unha trampa de Conan! ―exclamou Valerius.

―Conan non sabe nada ―contestou Tiberias entre gargalladas.

»Este plan foi produto da mente dunhas persoas desesperadas, unhas persoas ás que ti esnaquizaches e convertiches en animais. Amalric tiña razón. Conan non dividiría o seu exército. Nós somos a escoura que o segue, os lobos que asexan agochados entre as rochas, a xente sen fogar e sen esperanza. Trazamos este plan e os sacerdotes de Asura asistíronnos coa néboa. Olla esa xente, Valerius! Toda ela leva a túa marca, sobre o seu corpo ou baixo a súa alma!

»E mírame a min agora! Non me recoñeces? Non recoñeces esta cicatriz marcada a lume? Non ves nela a man do teu verdugo? Nun tempo si me coñecías. Na altura eu era o señor de Amilus, o home a cuxos fillos asasinaches e a cuxa filla deshonraron e mataron os teus mercenarios. Dixeches que non sería quen de sacrificar a miña vida por traizoarte. Por todos os deuses, se tivese mil vidas, daríaas a cambio da túa perdición!

»E agora téñoa entre as miñas mans! Olla esa xente, seres mortos en vida pola túa ambición de rei! Chegou a hora da súa vinganza! Este desfiladeiro será a túa tumba. Tenta recuar por el: as lanzas hanche fechar o paso e miles de pedras choverán desde o alto para esmagarte! Can! Heite agardar no inferno!

Botando para atrás a cabeza, rompeu a rir con gargalladas estarrecedoras que se fundiron co resoar das rochas ao precipitarse. Valerius inclinouse cara a Tiberias e atravesou o seu corpo de lado a lado coa súa espada. O home caeu a terra sen deixar de rir entre o gurgullar do sangue que abrollaba da súa gorxa.

O repenicar dos tambores anovouse e o desfiladeiro ficou envolvido nun balbordo atronador. Os coios esborrallábanse con estrépito e os berros de espanto e agonía dos xinetes fundíanse co asubiar das frechas que chovían desde o alto.

XXII
O CAMIÑO DE AQUERON

O amencer xa clareaba no leste cando Amalric chegou coas súas hostes á entrada do val dos Leóns. Estaba flanqueado por uns montes baixos e abruptos, cuxo contorno se distribuía nunha serie de socalcos naturais. No máis alto de todos, o exército de Conan agardaba polo ataque. Entre as tropas que se lle uniran na súa marcha desde Gunderland, non só había lanceiros, senón que tamén viñan sete mil arqueiros bosonianos. Catro mil cabaleiros coas súas respectivas hostes procedentes do norte e o oeste engrosaban os efectivos da súa cabalaría.

Os lanceiros formaban unha cuña compacta na desembocadura do val. Eran dezanove mil, na súa meirande parte gunderlandeses, aínda que catro mil procedían das distintas provincias de Aquilonia. A ambos os dous lados achábanse flanqueados por cinco mil arqueiros bosonianos. Tras dos lanceiros, formados en ringleiras compactas, os xinetes, coas lanzas dispostas, mantiñan quietos os seus corceis: dez mil cabaleiros de Poitain e nove mil aquilonianos, entre baróns e seguidores destes.

A posición que ocupaban era moi boa. Os seus flancos non podían ser atacados, xa que iso significaría ter que rubir polos abruptos montes co risco de ser sorprendidos polas frechas e as espadas dos bosonianas. O campamento de Conan achábase xusto detrás, nunha valgada estreita e escura pegada ao val dos Leóns, aínda que nunha cota máis alta. Non había posibilidade de sorprendelos pola retagarda, pois os montes que se erguían tras del achábanse ocupados por centenares de refuxiados e xente desesperada de lealdade incuestionábel.

Mais se a posición do cimmerián era difícil de abater, máis aínda o era a retirada. Era unha trampa ao mesmo tempo que unha fortaleza, un desesperado reduto de homes que só podía sobrevivir de conseguiren a vitoria. A única retirada posíbel era o estreito desfiladeiro que quedaba ás súas costas.

Xaltotun subiu ao monte situado á esquerda do val, preto da súa desembocadura. Este monte era máis alto que os demais e era coñecido como o Altar do Rei, por razóns había tempo esquecidas. Só Xaltotun, cuxa memoria se remontaba a tres mil anos atrás, coñecía esas razóns.

Non estaba só. Xunto a el achábanse os seus servidores, dous homes de pel escura, silandeiros e reservados, e entre ambos os dous unha rapariga aquiloniana atada de pés e mans e amordazada. Nunha laxa de forma estraña que coroaba o cumio do monte a modo de altar, colocaron a moza. Durante moitos séculos, aquela pedra permanecera alí, sometida á forza dos elementos e os aldeáns acabaran por aceptar que se trataba dunha laxe máis cuxa forma curiosa facía que se distinguise do resto da paisaxe. Mais Xaltotun coñecía moi ben a súa orixe e o porqué da súa presenza naquel lugar. Os servidores do bruxo afastáronse coas costas corcovadas, como dous gnomos silandeiros, e Xaltotun ficou só ante o altar de granito, coa barba ao vento e a mirada perdida no val que se estendía aos seus pés.

Alcanzaba a enxergar o sinuoso curso do río Shirki e, máis aló, as cadeas de cordilleiras que se desvanecían na distancia. Na parte interior das terrazas refulxía o aceiro da cuña que formaban os lanceiros de Conan; máis atrás, o sol arrincáballes alustros ás béstas dos arqueiros, entre as rochas e as matogueiras. Os xinetes, inmóbiles nas súas monturas, destacaban cos penachos ao vento e as lanzas preparadas para o ataque.

Na dirección oposta distinguíanse as longas e irregulares ringleiras dos nemedianos que marchaban cara á entrada do val. Tras deles quedaba o campamento, cos pavillóns multicolores dos baróns e cabaleiros e as tendas de campaña dos soldados, que se espallaban até o mesmo río.

Igual que unha marea de aceiro fundido, as hostes nemedianas avanzaban cara ao val co estandarte do dragón escarlata ondeando sobre as súas cabezas. En primeiro lugar marchaban as apertadas filas dos arqueiros, coas béstas a media altura e preparadas para disparar. Tras deles chegaban os lanceiros e finalmente a verdadeira forza do exército: os cabaleiros cos seus pendóns ao vento e as súas lanzas ergueitas, cabalgando en briosos corceis e coa serenidade de quen se dirixe a un simple festín.

Máis arriba, nas abas dos montes, a reducida tropa aquiloniana agardaba inmóbil, no medio dun silencio tenso. Os xinetes nemedianos sumaban un total de trinta mil e, do mesmo xeito que na meirande parte das nacións hyborianas, a cabalaría era o celme do exército. Os infantes cumprían a única función de abrir o camiño e permitir a carga dos cabaleiros armados. O seu número era de vinte e un mil, entre lanceiros e arqueiros.

Os arqueiros comezaron a disparar as súas béstas sen romper filas nin interromper o seu avance. Porén, os dardos caían antes de alcanzar o seu obxectivo, ou rebotaban, inofensivos, nos escudos dos gunderlandeses. Antes de que puidesen avanzar dabondo para disparar con eficacia, as frechas dos bosonianos causaran unha gran desfeita entre as súas filas.

Pouco despois, os arqueiros nemedianos emprenderon a retirada en desorde, logo dun van intento de entrar en combate. A súa armadura era lixeira e as súas armas non podían oporse aos longos arcos dos bosonianos. Os arqueiros occidentais parapetábanse tras das rochas e as matogueiras. Por riba, os infantes nemedianos carecían da moral dos xinetes, conscientes de que os estaban a empregar para deixarlles o camiño libre aos cabaleiros.

Os arqueiros retrocederon e entre as súas filas abertas avanzaron os lanceiros, na súa meirande parte mercenarios a quen os altos mandos non dubidaban en sacrificar para ocultar o avance dos xinetes. Así, mentres os besteiros lanzaban os seus dardos polos flancos, os lanceiros marchaban a unha morte segura. Tras deles, a cabalaría achegábase, arrogante. Cando os infantes nemedianos comezaban a fraquear ante a mortífera chuvia de frechas que disparaba o inimigo, ouviuse o son dunha trompeta. As compañías abríronse en dúas frontes para deixar pasar a cabalaría pesada.

Mais foron esfarelarse contra unha barreira mortal. As lanzas dos infantes de Conan introducíanse polas físgoas das armaduras dos cabaleiros. Os corceis escorregaban na herba e precipitábanse polos socalcos abaixo, arrastrando os xinetes na súa caída. Polas abas xacían centenares de corpos con armaduras. A carga nemediana cesou e as tropas recuaron. Amalric reordenou as súas filas. Tarascus brandía a espada sen descanso baixo a bandeira do dragón escarlata, mais foi o barón de Tor quen máis destacou aquel día polas súas fazañas. Amalric lanzou un xuramento ao contemplar as innumerábeis lanzas que sobresaían sobre os helmos dos gunderlandeses. Agardara que a súa retirada provocase un ataque dos xinetes inimigos monte abaixo, que caerían fulminados baixo os dardos disparados desde ambos os flancos polos arqueiros, ou ante un número manifestamente superior dos seus cabaleiros. Porén, non se moveron. Os criados trouxeron odres con auga do río e os xinetes sacaron os helmos e refrescáronse co líquido fresco. Nas abas, os feridos pedían auxilio e chamaban en balde por un pouco de auga. As tropas de Conan bebían a auga que os mananciais fornecían desde o alto do val e non pasaron sede naquela longa e calorosa xornada de primavera.

No Altar do Rei, ante a vella laxa tallada, Xaltotun contemplaba o ir e vir da marea de aceiro. Viu como irrompían os xinetes, coas plumas das cimeiras ao vento e as lanzas dispostas. Logo de avanzar entre unha nube de frechas, caeron igual que unha onda atronadora, sobre a muralla ourizada de lanzas e escudos. As machadas alzábanse e descargaban sobre cascos e coirazas, as espadas asestaban tallos derrubando cabaleiros e cabalos. Os gunderlandeses sentíanse tan orgullosos como os xinetes, sabedores de que non eran simples lanceiros dispostos a ser sacrificados á gloria doutros considerados mellores. Considerábanos a mellor infantaría do mundo, cunha tradición que facía a súa moral imposíbel de crebar. Os reis de Aquilonia aprenderan había tempo o valor dunha sólida infantaría. As súas ringleiras permanecían intactas baixo o estandarte do león. No vértice da cuña, unha figura titánica de armadura negra avanzaba como un furacán, golpeando coa machada sen distinguir entre óso e aceiro.

Acordes coa súa tradición, os nemedianos loitaban con valor, mais non conseguían romper a cuña inimiga. As frechas que se precipitaban sobre eles desde os bosquiños próximos decimaban as súas filas sen piedade. Os seus arqueiros erraban o albo e os seus lanceiros fracasaban nos seus intentos de rubir polos socalcos para caer sobre os bosonianos alí fortificados.

Con lentitude e moito esforzo, os cabaleiros nemedianos foron cedendo terreo; cada vez fuxían máis cabalgaduras sen xinete. Mais os gunderlandeses non botaron berros de triunfo, senón que fecharon as súas filas para eliminar os escasos ocos que deixaran os caídos. Baixo os cascos de aceiro, a suor escorregaba polos seus rostros. Agarraron con forza as lanzas, cos corazóns cheos de orgullo por ter un rei loitando a pé ao seu carón e agardaron. Ás súas costas, os cabaleiros aquilonianos permanecían nos seus postos, inmóbiles sobre as súas selas.

Un xinete esporeou o seu suorento corcel monte arriba até o chamado Altar do Rei e cunha mirada chea de odio berroulle a Xaltotun:

―Amalric di que xa é hora de que empregues a túa maxia, feiticeiro. Alá abaixo os nosos homes caen como moscas e non conseguimos crebar as filas do inimigo.

Xaltotun pareceu aumentar de tamaño, medrar, tornarse máis poderoso e terríbel.

―Volve con Amalric ―contestou― e dille que reagrupe as súas tropas e que se dispoña a cargar de novo, mais non sen antes recibir o meu sinal. Antes dese sinal presenciará un espectáculo que non conseguirá esquecer nin no mesmo leito de morte!

O cabaleiro saudou a desgana e descendeu a lume de biqueira. Xaltotun aproximouse ao sinistro altar de pedra e dirixiu a mirada cara ao val, cara aos mortos e feridos que xacían nos socalcos, cara aos homes enchoupados en sangue que corricaban sobre as cuíñas, cara ás poeirentas hostes que se reagrupaban alá abaixo. Ergueu a vista ao ceo e fixouna na esvelta e pálida figura que xacía deitada sobre a laxa de pedra. Alzou cara ao ceo unha daga tallada con xeroglíficos antediluvianos e pronunciou a seguinte invocación:

―Oh, Set, deus das tebras, señor das sombras! Polo sangue dunha doncela e o símbolo séptuplo, invoco as túas crianzas, as que moran nas entrañas da terra! Fillas das profundidades que habitades baixo a superficie da terra, espertade e sacudide as vosas cabeleiras terríbeis! Facede que as montañas se mesturen e que as pedras se derruben sobre as espadas dos meus inimigos! Que o ceo escureza por riba das súas cabezas e a terra cambalee baixo os seus pés! Que o vento dos abismos sopre e aniquile até o último deles!

Coa daga aínda no alto, quedou de súpeto en suspenso. No tenso silencio, o vento trouxo até el o rumor das hostes que loitaban encarnizadamente no campo de batalla.

Fronte a el, alén do altar, había un home envolto nunha capa negra cuxa carrapucha non chegaba a ocultar unhas delicadas faccións e a expresión serena e meditabunda duns ollos escuros.

―Can! ―murmurou Xaltotun. A súa voz soaba como o asubío dunha serpe en cólera―. Estás tolo ou é que buscas a túa perdición? A min, Baal! Chirón!

―Repite a túa chamada, can de Aqueron! ―retrucou o outro cunha risada―. Chama por eles en voz alta! Non te han ouvir, a menos que os teus berros resoen no inferno!

Detrás dunha silveira xurdiu unha sinistra anciá ataviada ao estilo campesiño. Os seus cabelos voaban ceibos ao vento e un gran lobo gris seguíaa de preto.

―Unha bruxa, un sacerdote e un lobo ―murmurou Xaltotun con desdén e entre risas―. Insensatos! Como vos atrevedes a opor a vosa estúpida cháchara ás miñas poderosas artes? Cun só aceno da miña man podo borrarvos da miña vista para sempre!

―As túas artes son agora como folerpas de palla en pleno corazón dun trebón, can de Python ―respondeu o outro―. Preguntácheste, seica, por que as augas do Shirki non creceron, nin deixaron illado a Conan na outra ribeira? Cando vin os lóstregos na noite adiviñei o teu plan e os meus feitizos disolveron as nubes que invocaras antes de que acabasen de descargar o seu contido torrencial. Nin sequera te decataches do fracaso da túa manobra.

―Mentes! ―ruxiu Xaltotun, mais algo na súa voz denotaba que a confianza comezaba a fraquearlle―. É certo que sentín a forza dunha maxia poderosa que se opuña á miña, mais non hai ninguén neste mundo capaz de anular a chuvia máxica, unha vez que esta foi creada, a menos que posúa o corazón mesmo da feitizaría.

―O feito é que a riada que planeaches non chegou a producirse ―manifestou Hadrathus―. Mira os teus aliados alá abaixo, pythoniano! Conducíchelos á morte! Caeron na trampa e ti non podes axudalos! Olla!

Hadrathus sinalou cara a abaixo. Polo angosto desfiladeiro da parte alta do val achegábase un xinete ao galope, alzando sobre a súa cabeza algo que lanzaba alustros ao sol. Galopou, temerario, aba abaixo, entre as filas dos gunderlandeses, que lanzaron un profundo ruxido e retrocederon entre o balbordo dos metais. Sobre os socalcos, os cabalos das hostes aquilonianas, enchoupados de suor, encirráronse e rincharon como loucos. O xinete detívose e brandiu o obxecto como un demente. Era o farrapo dunha bandeira escarlata, cuxa serpe de escamas douradas brillaba baixo o sol do mediodía.

―Valerius morreu! ―exclamou Hadrathus―. Un pouco de néboa e uns tambores abondaron para conducilo á perdición! Eu creei esa néboa, can pythoniano, e eu disperseina! A miña maxia é máis poderosa que a túa!

―E que importa iso agora? ―ruxiu Xaltotun con aspecto aterrecedor, o rostro contraído e os ollos botando lume―. Valerius era un insensato e non o necesito. Podo aniquilar a Conan sen axuda humana!

―E a que agardas? ―mofouse Hadrathus―. Por que permitiches semellante matanza entre os teus aliados?

―Porque o sangue fortalece os poderes máxicos! ―ruxiu Xaltotun cunha voz que fixo tremer as montañas. Un misterioso halo rodeou a súa cabeza―. Porque non hai feiticeiro que desperdicie a súa forza inutilmente! Porque desexo conservar os meus poderes para os grandes días que se aveciñan, no canto de empregalos nunha rifa entre estúpidos labregos! Mais agora habedes comprobar, por Set, até onde chega o meu poder! Observa, can de Asura, falso sacerdote dun deus decadente! Contempla un espectáculo que fará anubrar a túa razón para sempre!

Hadrathus botou para atrás a cabeza, á vez que da súa gorxa xurdía unha gargallada infernal.

―Mira isto, chacal de Python!

De entre os pregues do seu manto sacou un obxecto que refulxía e escintilaba ao sol, transformando a luz nun alustro dourado que iluminou o rostro de Xaltotun durante un breve instante e o fixo parecer un cadáver.

O bruxo lanzou un berro como se o acabasen de apuñalar.

―O Corazón! O Corazón de Ahriman!

―Si! O único poder que supera o teu!

Xaltotun pareceu encollerse e avellentar. Os seus cabelos e a súa barba tornáronse brancos de súpeto.

―O Corazón! ―murmurou―. Ti roubáchesmo, ladrón infame!

―Non fun eu quen cho quitou ―engadiu Hadrathus―. Mais agora está nas miñas mans e as túas negras artes nada poden contra el. Do mesmo xeito que te resucitou, volverá guindarte á noite da que te sacou. Desandarás o escuro camiño de Aqueron, o camiño do silencio e a morte. O negro imperio non rexurdirá do po, senón que perdurará nas mentes humanas como unha lenda sinistra. Conan volverá reinar e o Corazón de Ahriman quedará de novo oculto na cripta do templo de Mitra, onde brillará durante un milenio como símbolo do poder de Aquilonia.

Xaltotun deitou un berro sobrenatural e abalanzouse sobre o altar coa daga no alto. Mais dalgún lugar impreciso, talvez do ceo, ou quizais da gran xema que brillaba na man de Hadrathus, xurdiu un raio de luz cegadora. Cando o raio se cravou no peito de Xaltotun, as montañas resoaron con mil ecos. O bruxo de Aqueron caeu ao chan como fulminado e, antes de tocar a terra, o seu corpo transformouse dun xeito horríbel. Ante o altar non quedou o corpo dun home acabado de morrer, senón unha momia apergamiñada, un cadáver enxoito, seco e negro que en nada lembraba a Xaltotun.

A vella Zelata mirouno cun aquel sombrizo nos ollos.

―Non era un ser vivo ―dixo―. O Corazón prestoulle unha falsa aparencia humana que mesmo a el o enganou. Eu sempre o vin como a momia que era.

Hadrathus inclinouse para desatar a rapariga que permanecía deitada sobre o altar de pedra cando, de entre as árbores, xurdiu unha estraña aparición: a carruaxe de Xaltotun tirada polos seus misteriosos cabalos. Os animais avanzaron nun estraño silencio e detivéronse ante o cadáver momificado do bruxo. Hadrathus levantou o corpo e depositouno sobre a carruaxe. Sen a menor vacilación, os corceis viraron e encamiñáronse monte abaixo cara ao sur. Hadrathus, Zelata e o lobo seguírono coa mirada até que se perdeu no longo camiño de Aqueron, alén da comprensión humana.

⁂

Abaixo, no val, Amalric ergueuse na súa cabalgadura ao ver un xinete que chegaba ao galope polas abas e facendo ondear o farrapo manchado de sangue da serpe dourada. Instintivamente volveu a cabeza cara ao monte coñecido como o Altar do Rei e os seus beizos entreabríronse en sinal de sorpresa. Todos os guerreiros no val viron como un raio de luz cegadora descendía até o cumio do monte, iluminando o ceo por breves instantes e facendo palidecer o sol mesmo.

―Ese non é o sinal de Xaltotun! ―ruxiu o barón.

―Non! ―retrucou Tarascus―. É un sinal dirixido aos aquilonianos! Mira!

Por riba deles as filas inimigas comezaban a moverse á fin e un rumor xordo estendeuse como un trono por todo o val.

―Xaltotun volveu fracasar! ―berrou Amalric, arroibando de cólera―. E tamén Valerius fracasou! Caemos nunha trampa! Que Mitra maldiga a Xaltotun; pola súa culpa estamos aquí! Ordena a retirada decontado!

―Demasiado tarde! ―exclamou Tarascus―. Olla!

Arriba, nos socalcos, o bosque de lanzas comezaba a moverse. As filas dos gunderlandeses dividíronse a dereita e esquerda como unha cortina que se abre a galope. E, con grande estrondo, os cabaleiros de Aquilonia emprenderon o galope cara ao val.

O ímpeto da carga foi imposíbel de resistir. Os arqueiros, desmoralizados, equivocaban case sempre os seus tiros, que ían rebotar nos escudos e nos helmos dos xinetes. Coas lanzas baixadas e os penachos e pendóns ondeando tras deles, os cabaleiros deixaron atrás as filas dos lanceiros e precipitáronse polos noiros como unha ondada.

Amalric deu a orde de cargar e os nemedianos, nunha desesperada mostra de valor, esporearon as súas monturas para saír ao seu encontro. Aínda superaban en número os seus inimigos.

Así e todo, estaban tan exhaustos como os seus corceis e cargaban costa arriba. Os seus opoñentes apenas participaran na loita e os seus cabalos estaban frescos e descansados. Coa forza dun alude, chocaron contra as tropas de Amalric que, ao primeiro ataque, se dispersaron e abriron, desorganizando as liñas.

Tras deles chegaban os infantes gunderlandeses, sedentos de sangue, e os bosonianos que cubrían as abas remataron os feridos que aínda se movían.

Os arqueiros nemedianos tiraron as súas armas para emprender a fuxida. Os lanceiros de infantaría que sobreviviron á demoledora carga dos xinetes de Conan foron aniquilados sen compaixón polos gunderlandeses.

Nunha confusión salvaxe, a batalla estendeuse até a desembocadura do val, prendendo como unha labarada na chaira que se estendía tras dela. A planicie era un fervedoiro de soldados, unha mestura de perseguidos e perseguidores. Os nemedianos estaban exhaustos, esnaquizados, incapaces de reagruparse ou de opor resistencia. Rompían filas e milleiros deles fuxían cara ao río en desbandada. Os que lograban chegar, cruzábano en dirección leste. Mais por todas as partes saía xente que os perseguía e lles daba caza como a preas. Moi poucos chegaron a Tarantia.

A derrota non foi definitiva até a caída de Amalric. O barón, nun intento van por reagrupar as súas hostes, dirixiuse ao galope cara ao grupo de cabaleiros que escoltaba o xigante de armadura negra, en cuxo gambesón lucía a insignia do león real e sobre cuxa cabeza ondeaba a bandeira do león dourado e o leopardo escarlata de Poitain. Un guerreiro alto e de armadura negra baixou a lanza e cargou contra o barón. O seu encontro foi como o estralo dun trono. A lanza do nemediano crebou o helmo do seu inimigo, que rodou polo chan con estrépito, deixando ao descuberto a faciana de Pallantides. Mais a lanza deste afundiuse no corazón de Amalric.

Un ruxido xurdiu de entre as tropas cando Amalric caeu da súa sela coa lanza que ensartaba o seu corpo crebada pola caída. Os poucos nemedianos que quedaban fuxiron en desbandada cara ás ribeiras do río. A hora do Dragón chegara á súa fin.

Tarascus non fuxiu. Amalric morrera e o abandeirado xacía no chan xunto o estandarte real, que agora non era máis que un vurullo de tea luxado de sangue e lama. Case todos os seus cabaleiros fuxiran e eran perseguidos con saña polos xinetes aquilonianos. Tarascus sabía que todo estaba perdido, mais xunto cun feixe de seguidores leais internouse entre as tropas inimigas repartindo tallos e cun único desexo que lle martelaba o cerebro: enfrontarse a Conan o cimmerián. E á fin conseguiu o seu propósito.

A formación das tropas ficara completamente destruída e non deixaban de separarse grupos dispersos das unidades centrais. A cimeira do helmo de Trocero brillaba desde un extremo da chaira, mentres que as de Prospero e Pallantides o facían desde o oposto. Conan estaba só. Os seguidores de Tarascus caeran un tras outro. Os dous reis atopáronse fronte a fronte.

Ao saír ao encontro do cimmerián, o cabalo de Tarascus tropezou e caeu esborrallado sobre o chan. Conan baixou da súa cabalgadura dun salto e correu cara a Tarascus no momento en que o rei de Nemedia se zafaba do cabalo para pórse en pé. Brillaron os aceiros baixo o sol e o choque dos metais arrincoulles faíscas azuis ás espadas. O corpo de Tarascus caeu pesadamente ao chan baixo un violento tallo de Conan.

O cimmerián colocou o seu pé de ferro sobre o peito do seu inimigo e levantou a espada. O seu casco caera ao chan na violencia da loita. Cun aceno botou cara a atrás a súa negra melena, os ollos ardían co lume apaixonado doutros tempos.

―Réndeste?

―Estás a perdoarme a vida? ―preguntou o nemediano estrañado.

―Estou, si. Estou disposto a concederche a vida a ti e a aqueles dos teus homes que depoñan as armas. Aínda que debería abrirche a cabeza aquí mesmo, can, en agradecemento ao teu comportamento tan leal e amistoso.

Tarascus volveu penosamente a cabeza e mirou cara á chaira. Os restos das tropas nemedianas fuxían pola ponte de pedra, perseguidos de preto por un enxame de aquilonianos vitoriosos e sedentos de vinganza. Os bosonianos e gunderlandeses espallábanse polo campamento inimigo, rachando as tendas coas súas espadas en busca de botín e envorcando os carromatos de provisións.

Tarascus lanzou unha maldición e, cun aceno que denotaba a súa impotencia ante as circunstancias, encolleu os ombros.

―Está ben ―dixo á fin―. Non teño elección. Cales son as túas condicións?

―Farás que se rendan a min todas as tropas que mantés en Aquilonia. Ordenaraslles ás guarnicións que abandonen os castelos, prazas fortes e cidades, xunto coas súas armas. E sacarás de Aquilonia os teus malditos exércitos. Ademais, seranme entregados todos os aquilonianos que vendestes como escravos e pagarás unha indemnización que fixaremos máis tarde, cando sexan avaliados os danos causados ao meu reino pola invasión das túas hostes. Ti serás o meu refén até que se cumpran todas estas condicións.

―Acepto ―dixo Tarascus―. As miñas guarnicións abandonarán sen resistencia cidades e castelos. Tamén cumprirei o resto das túas peticións. Pero que rescate esixirás pola miña persoa?

Conan riu de xeito enigmático e, apartando o pé da coiraza do seu inimigo, agarrouno por un brazo e obrigouno a erguerse. Xa comezara a falar cando viu que Hadrathus se aproximaba. O sacerdote avanzaba tan seguro e sereno como sempre, entre moreas de cadáveres e cabalos mortos.

Coa man enchoupada en sangue, Conan limpou a suor que escorregaba pola súa fronte. Combatera durante toda a xornada, primeiro a pé xunto aos seus lanceiros e logo dacabalo, encabezando a carga que resultara decisiva. A chaqueta que cubría a súa armadura desaparecera feita un farrapo. Os golpes de espada, maza e machada abolaran a súa coiraza, que amosaba salpicaduras de sangue por todas as partes. A súa silueta destacaba como a dun xigante contra o fondo de destrución e morte, como un heroe sombrizo da mitoloxía pagá.

―Bo traballo, Hadrathus! ―dixo Conan con vehemencia―. Por Crom que me alegrei de ver o teu sinal! Os meus cabaleiros ardían de impaciencia por entrar en combate e apenas podía contelos. Que foi do bruxo?

―Regresa polo sinistro camiño de Aqueron, que o devolve ás tebras e ao esquecemento. En canto a min ―engadiu o sacerdote―, parto para Tarantia. O meu labor aquí concluíu e un labor de grande importancia agarda por min no templo de Mitra. Todo o que podiamos facer, feito está. Neste campo redimimos Aquilonia... e non só Aquilonia. O teu regreso á capital será unha marcha triunfal a través dun reino louco de xúbilo. Toda Aquilonia se ha estremecer de gozo ante o regreso do seu rei. Daquela, verémonos de novo no gran salón do trono. Até pronto!

Conan permaneceu en silencio observando o sacerdote mentres se afastaba. De todos os puntos do campo os cabaleiros galopaban ao encontro do cimmerián. Viu a Pallantides, a Trocero, a Prospero e a Servius Galannus, que se achegaban coas armaduras tinguidas de vermello. O estrondo da batalla comezaba a deixar paso a un clamor de triunfo e entusiasmo. Todos os ollos, arroibados polo esforzo e o rebumbio do val, malia que brillantes de xúbilo e exaltación, estaban fixos na negra e xigantesca figura do rei. Alzábanse os brazos revestidos de malla brandindo espadas vitoriosas. Un rumor confuso foi abríndose paso como un torrente até facerse claro e unánime:

―Salve, Conan, rei de Aquilonia!

Daquela Tarascus falou:

―Aínda non me dixeches o que pensas pedir polo meu rescate.

Conan sorriu mentres envaiñaba a espada. Estirou os seus poderosos brazos e cos dedos cubertos de sangue seco alisou a rebelde cabeleira, como se sentise sobre ela o peso da coroa acabada de recuperar.

―No teu harén hai unha rapariga chamada Zenobia, non é?

―Así é.

―Pois ben ―manifestou o rei con xesto pracenteiro, como se na súa memoria abrollase unha lembranza―, ela será o teu rescate. Cumprindo a miña promesa, irei a Belverus na súa busca. Esa rapariga era unha escrava en Nemedia, mais eu heina converter en raíña de Aquilonia!

Créditos

Títulos orixinais:
Red Nails, Jewels of Gwahlur, The Phoenix on the sword, The Scarlet citadel.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Tomás González Ahola
Revisión da edición en papel:
Equipo de Urco Editora
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel:
xuño de 2011
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa