Solomon Kane

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

SOMBRAS VERMELLAS

[O conto «Red Shadows» publicouse por primeira vez no número de agosto de 1928 da revista Weird Tales ]

Capítulo I
A chegada de Solomon

A lúa emitía un brillo tenue que producía un efecto arxénteo de bruma entre as sombrizas árbores. No val escoitábase o murmurio da airexa, como se arrastrase sombras que non eran brétema da lúa. Había un lixeiro cheiro a fume.

O home de longas pernas cuxas alancadas o levaran, sen présa mais tamén sen pausa, durante tantas leguas desde o amencer, detívose de súpeto. Un movemento entre as árbores chamou a súa atención e dirixiuse en silencio cara ás sombras, coa man pousada na empuñadura da súa longa e fina espada roupeira.

Avanzou con coidado, tentando penetrar na escuridade que espreitaba baixo as árbores. Aquela era unha terra salvaxe e perigosa, e a morte podía estar esperándoo baixo aquelas mesmas árbores. Apertou a empuñadura e avanzou. Malia que a morte estaba alí, non se presentaba nunha forma que o asustase.

―Polas chamas do Hades! ―murmurou―. Unha moza! O que che pasa, rapaza? Non me teñas medo.

A rapariga virou a testa cara a arriba para ollalo, cunha face como unha rosa branca no medio da escuridade.

―Ti... ti quen es? ―dixo entrecortadamente.

―Non son máis que un camiñante, un home sen terra, mais tamén un amigo dos que o precisan.

As palabras que o home acababa de pronunciar soaron un tanto estrañas.

A meniña tentou apoiarse sobre o cóbado. Ao momento o home axeonllouse e ergueuna até sentala, coa cabeza apoiada no seu ombro. A man do home tocou o peito da moza e, ao retirala, viu que se mollara e se tornara vermella.

―Cóntame ―a súa voz era suave, calmada, como cando se está a falar cun bebé.

―Le Loup ―tatexou, cunha voz que se volvía cada vez máis fraca―. El e os seus homes... atacaron a nosa vila... a unha legua cara a arriba. Roubaron... mataron... queimaron...

―Sería iso entón o fume que cheirei ―murmurou o home―. Segue, rapaza.

―Eu escapei correndo. El, o Lobo, perseguiume... e... colleume... ―as verbas esmorecéronse nun arrepiante silencio.

―Entendo, moza. E logo, que aconteceu?

―Logo... el... el... acoiteloume... coa súa daga... oh, por todos os santos! Misericordia...

De súpeto a delgada forma caeu sen forzas. O home tombou a meniña no chan con coidado e tocou a súa fronte con suavidade.

―Está morta.

Ergueuse amodo, limpando mecanicamente as mans coa capa. Unha escura sensación apareceu no seu sombrizo cello. Mais non fixo ningunha promesa salvaxe e imprudente, nin xurou sobre santos ou demos.

―Eses homes deben morrer por isto ―dixo friamente.

Capítulo II
A gorida do lobo

―Ti es parvo! ―as palabras saíron na forma dun terríbel gruñido que xeou o sangue do oínte.

Este, a quen só chamaran «parvo», baixou a mirada con aire sombrizo, sen dicir unha soa palabra.

―Sodes parvos ti e todos os que dirixo! ―o home que falaba botouse cara a adiante e bateu co puño, para máis énfase, na vasta mesa que os separaba. Era un home alto e delgado, flexíbel como un leopardo e cunha face fraca, cruel, de predador. Os seus ollos danzaban e brillaban como proferindo unha temeraria burla.

O outro home respondeu con ton escuro.

―Ese Solomon Kane é un demo do inferno, así cho digo.

―Non tal! Papán! Non é máis que un home, un home que ha morrer dun disparo ou dunha espadada.

―Iso pensaron Jean, Juan e La Costa ―respondeu o outro con ton sombrizo―. E onde están agora? Pregúntallelo aos lobos das montañas que roen a carne dos seus ósos mortos. Onde se agocha ese tal Kane? Xa o procuramos polas montañas e os vales durante leguas e non atopamos nada. É como che digo, Le Loup, ese home vén do Inferno. Díxenche que non había pasar nada bo logo de pendurar ese frade hai unha lúa.

O Lobo rabuñou a mesa con impaciencia. A súa delgada face, pese aos trazos propios da vida salvaxe e rigorosa, era a face dun pensador. As supersticións dos seus non lle afectaban en absoluto.

―Non tal! Repítocho. O noso amigo achou algunha cova ou val secreto, que nós non coñecemos, na que se agocha durante o día.

―E na noite sae como un lóstrego para nos azoutar ―dixo o outro home con ar pesimista―. Cázanos como o lobo caza cervos. Polo amor de Deus, Le Loup, faste chamar Lobo mais acho que por fin atopaches un lobo máis fero e astuto ca ti! Cando primeiro soubemos dese home foi cando atopamos a Jean, o peor bandido que quedaba por aforcar, cravado nunha árbore coa súa propia daga atravesándolle o peito, coas letras S. L. K. gravadas nas súas fazulas mortas. Logo morre Juan o Español, a quen atopamos antes de finar e que puido vivir abondo como para nos dicir que o asasino é un inglés, un tal Solomon Kane, que xurou acabar con toda a nosa banda! E logo que? La Costa, un espadachín só superado por ti, marcha prometendo que ha atopar ese tal Kane. E polos demos da perdición que tal fixo! Atopamos o seu corpo desfeito a espadadas nun cavorco. E agora, que? Seica imos morrer todos a mans dese demo inglés?

―É certo, os nosos mellores homes morreron por causa del ―musitou o xefe dos bandidos―. Axiña han volver os demais desa visita á ermida. Logo xa veremos. Kane non se pode agochar por sempre. Entón... Ou, que foi iso?

Os dous homes volvéronse rapidamente ao caer unha sombra sobre a mesa. Na entrada da cova que facía de gorida dos bandidos había un home que case non se tiña de pé. Tiña os ollos moi abertos e a mirada fixa. Cambaleaba sobre unhas pernas que se dobraban e a súa roupa estaba tinguida de escarlata. Avanzou inestabelmente un anaco, inclinouse sobre a mesa e escorregou cara ao chan.

―Polos demos do inferno! ―xurou o Lobo, erguendo o acabado de chegar e poñéndoo sobre unha cadeira―. Maldición, onde están os demais?

―Mortos! Todos mortos!

―Como? Que Satán te maldiga se non falas! ―o Lobo sacudiu o home bruscamente, mentres o outro bandido contemplaba a escena con horror.

―Chegamos á casopa do ermitán xusto ao saír a lúa ―murmurou o home―. Eu fiquei fóra... para mirar... os outros entraron... a torturar o ermitán... para que nos dixese... onde gardaba ... o ouro.

―Si, si! E logo que? ―o Lobo volvíase tolo do impaciente que estaba.

―Logo o mundo tornouse vermello... a casopa saltou polos aires e comezou a caer sobre o val unha choiva vermella... A través dela vin... vin o ermitán e mais un home vestido todo de negro... saír de entre as árbores.

―Solomon Kane! ―berrou o bandido―. Sabíao! Sa...

―Silencio, paspán! ―gruñiu o xefe―. Sigue.

―Eu escapei... Kane perseguiume... feriume... mais saqueille... vantaxe... e cheguei... antes.

O home esborrallouse sobre a mesa.

―Polos santos do ceo e os demos do inferno! ―berrou furioso o Lobo―. Como é ese tal Kane?

―Como... como Satán.

A voz esvaeceuse no silencio. O morto deslizouse fóra da mesa e caeu ao chan nun charco vermello.

―Como Satán! ―balbuciu o outro bandido―. Díxencho! É o Diaño en persoa! Díxencho...

Detívose ao aparecer na entrada da cova unha cara asustada.

―Kane?

―Si. ―O Lobo estaba demasiado confuso como para mentir―. Anda atento, La Mon, nun instante o Rata e mais eu reunirémonos contigo.

A face retirouse e Le Loup volveuse cara ao outro.

―Aquí remata a banda ―dixo―. Ti, eu e La Mon somos todos os que quedamos. Que suxires?

Os pálidos beizos do Rata case nin foron quen de articular a palabra: «escapar!»

―Tes razón. Collamos as xemas e o ouro que están nos baúis e fuxamos empregando o pasadizo secreto.

―E La Mon?

―Pode vixiar até que esteamos preparados para marchar. Entón... por que dividir o tesouro entre tres?

Un leve sorriso debuxouse nos malévolos trazos do Rata. De súpeto un pensamento azoutouno.

―El ―dixo indicando o morto do chan― dixo que chegou antes. Quere iso dicir que Kane o perseguiu até aquí?

Ao que o Lobo asentiu impaciente, o outro home precipitouse nervioso cara aos baúis.

A escintilante candea situada sobre a vasta mesa alumou unha estraña e salvaxe escena. A luz, imprecisa e danzante, brillaba cun ton avermellado sobre o lago de sangue que pouco a pouco se estendía baixo o morto. Danzaba sobre o monte de xemas e moedas, que saían con présa dos baúis con pasadores de bronce que había contra a parede, e o seu brillo nos ollos do Lobo era como o destello da súa envaiñada daga.

Os baúis ficaron baleiros. O tesouro formaba un monte sobre un chan cheo de sangue. O Lobo detívose a escoitar. Fóra só había silencio. Non había lúa ningunha e a fecunda imaxinación de Le Loup debuxou o escuro cazador, Solomon Kane, espreitando na negrura, como unha sombra entre as sombras. Debuxou un sorriso revirado. Desta volta había burlar o inglés.

―Aí hai aínda un baúl que non está aberto ―dixo, sinalándoo.

O Rata, sorprendido, murmurou algo e botouse sobre o baúl que lle indicara. Cun só movemento, áxil como o dun felino, o Lobo saltou sobre el e cravoulle a daga até a empuñadura nas costas. O Rata caeu ao chan sen facer ruído.

―Por que dividir o tesouro entre dous? ―murmurou Le Loup mentres limpaba a daga coa roupa do morto―. Agora a por La Mon.

Avanzou cara á entrada, logo parou e retrocedeu.

Primeiro pensou que o que había na entrada era a sombra dunha persoa, pero logo decatouse de que era un home, mais tan escuro e quieto que a luz da derretida candea lle confería un extraordinario aspecto de sombra.

Era un home alto, tanto como Le Loup, vestido de negro desde a cabeza até os pés, cunha vestimenta axustada que, dalgún xeito, acaía á súa sombriza face. Uns brazos longos e uns largos ombros caracterizaban o espadachín, tanto como a espada roupeira que levaba na man. Os trazos do home eran apáticos e lóbregos. Unha especie de palidez escura conferíalle unha aparencia fantasmal ante a imprecisa luz, un efecto que se intensificaba pola negrura satánica do seu sombrizo cello. Tiña os ollos grandes, profundos e non pestanexaban. Estaban fixos no bandido, contemplándoo. Mirábano, mais Le Loup non foi quen de determinar de que cor eran. Estrañamente, a aparencia mefistofélica dos trazos inferiores contrastaba cunha ampla e alta fronte, aínda que estaba parcialmente escondida por un sombreiro sen adornos.

A fronte descubría un soñador, un idealista, un introvertido, así como os ollos e o fino e recto nariz delataban un fanático. O observador sentiríase intimidado por calquera dos ollos dos dous homes que estaban a se fitar, un fronte ao outro. Os ollos de ambos os dous delataban un profundo poder, mais aí remataba o parecido.

Os ollos do bandido eran severos, case opacos, e posuían unha curiosa escuridade tremelucente que reflectía milleiros de brillos e luces danzantes, como unha estraña xema. Había burla neses ollos, burla, crueldade e temeridade.

Os ollos do home de negro, pola outra parte, estaban afundidos e fixos baixo un prominente cello, e eran fríos e profundos. Se un ollase para eles, tería a sensación de estar a mirar innumerábeis abismos de xeo.

Nese momento os seus ollos cruzáronse e o Lobo, que adoitaba producir medo nos demais, sentiu unha estraña friaxe na medula. Era unha sensación nova para el, unha nova emoción para alguén que vivía para as emocións. De súpeto, botou a rir.

―É Solomon Kane, supoño ―dixo, tentando que a pregunta non soase curiosa até o punto de resultar maleducada.

―Son Solomon Kane ―a voz era resoante e poderosa―. Está preparado para coñecer o seu deus?

―E logo, monsieur? ―inquiriu Le Loup, facendo unha reverencia―. Asegúrolle que neste momento estou preparado para o que sexa. Debo facer a monsieur a mesma pregunta.

―Non cabe dúbida de que formulei mal a miña pregunta ―dixo Kane severamente―. Volverei preguntar: está vostede preparado para coñecer o seu amo, o Diaño?

―A iso, monsieur ―Le Loup examinou a súas unllas cunha elaborada indiferenza―, debo dicir que neste momento podo presentar satisfactoriamente os meus respectos á Súa Excelencia Cornuda, mais en realidade non teño esa intención... polo menos non por agora.

Le Loup non se preguntou polo destino que correra La Mon. A presenza de Kane na entrada da cova era suficiente resposta, polo que nin sequera era preciso ver os restos de sangue na súa espada para asegurarse.

―O que me gustaría saber, monsieur ―dixo o bandido―, é por que, no nome do Diaño, deu vostede en acabar coa miña banda e como matou vostede ese último fato de paspáns.

―A esa última pregunta pódese responder con facilidade, señor ―respondeu Kane―. Eu mesmo esparexín a historia de que o ermitán gardaba unha chea de ouro, ao saber que iso atraería a súa escoura do mesmo xeito que a prea atrae os voitres. Durante varios días e varias noites vixiei a casopa e, esta noite, cando vin os seus chegar, avisei o ermitán e fomos xuntos cara ás árbores que están detrás da construción. Logo, cando os ladróns estaban dentro, chisquei con pedernal e aceiro o regueiro que deixara, e a chama avanzou entre as árbores como unha serpe vermella até que chegou ao monte de pólvora que colocara baixo o chan da casopa. Entón, esta e trece pecadores foron ao inferno nunha grande explosión de chamas e fume. É verdade que un escapou, mais teríao cazado se non fose porque tropecei cunha raíz rota e caín ao chan, feito que lle deu tempo para eludirme.

―Monsieur ―dixo Le Loup, facendo outra reverencia―, outórgolle a admiración coa que se ha admirar un inimigo valente e astuto. Mais dígame, por que me seguiu como o lobo segue o cervo?

―Hai xa algunhas lúas ―dixo Kane, cunha expresión cada vez máis ameazadora debuxada no seu cello―, vostede e os seus secuaces asaltaron unha pequena vila no val. Seguro que coñece os detalles mellor ca min. Alí había unha rapariga, unha simple nena, que tentou escapar polo val, mais vostede, chacal do inferno, vostede colleuna e abandonouna, violada e morrendo. Eu atopeina alí e, sobre a súa forma morta, decidín cazalos e matalos.

―Mmm ―murmurou o Lobo―. Si, recordo a moza. Mon Dieu, así que neste asunto teñen haber os sentimentos máis doces! Monsieur, non pensei que fose un home amoroso. Non sinta celos, meu amigo, hai moitas máis mozas.

―Le Loup, teña coidado! ―exclamou Kane, cun ton de voz incribelmente ameazador―. Nunca matei ninguén torturándoo mais, por Deus, señor, vostede está a tentarme!

O ton, mais sobre todo as inesperadas xuras, tal e como as proferiu Kane, amedrentaron a Le Loup. Os seus ollos estreitáronse e a súa man dirixiuse cara á espada. O aire volveuse tenso por un instante, mais logo o Lobo calmouse deliberadamente.

―Quen era a moza? ―preguntou sen máis―. A súa esposa?

―Non a vira antes ―respondeu Kane.

―Nom d'un nom! ―xurou o bandido―. Que clase de home é vostede, monsieur, para comezar unha contenda como esta só para vingar unha moza que nin sequera coñece?

―Iso, señor, é cousa miña. É suficiente para que o faga.

Kane non o podería explicar, nin a si mesmo, e nin tan sequera parara algunha vez a procurar unha explicación. Era un verdadeiro fanático e os seus preceptos eran razón suficiente para as accións que levaba a cabo.

―Ten razón, monsieur ―Le Loup seguía agora só para conseguir tempo. Retrocedera pouco a pouco, cunha habilidade tan consumada que nin sequera espertara a desconfianza do falcón que o estaba a vixiar―. Monsieur ―dixo―, seguramente vostede diga que non é máis que un nobre cabaleiro, comportándose como un verdadeiro Galahad, protexendo os débiles, porén, vostede e mais eu sabemos que non é así. Aí, no chan, hai o equivalente ao rescate dun rei. Dividámolo en paz. Logo, se non lle gusta a miña compaña, porque... nom d'un nom!... Quero dicir, podemos ir cada un polo seu lado.

Kane avanzou, cun terríbel odio incubando e medrando nos seus fríos ollos. Semellaba un cóndor a piques de lanzarse sobre a súa vítima.

―Señor, seica pensa que son tan canalla como vostede?

De súpeto, Le Loup botou a cabeza cara a atrás, cos ollos a danzar e a brincar como facendo moca e amosando unha temeridade case demente. Entón botou unha risada que resoou en toda a cova.

―Polos Deuses do Inferno! Non, papán, desde logo que non o comparo comigo! Mon Dieu, monsieur Kane, ten unha boa tarefa por diante se pretende vingar todas as mozas que gozaron dos meus favores!

―Polas sombras da morte! Non vou malgastar o tempo a falar cun canalla coma este! ―Kane gruñiu cunha voz que, de súpeto, amosaba sede de sangue e o seu corpo avanzou como un lóstrego, como un arco que se solta de repente.

Ao mesmo tempo, Le Loup, ceibando unha risada salvaxe, botouse cara a atrás cun movemento tan rápido como o de Kane. A sincronización foi perfecta. Coas mans cara a atrás agarrou a mesa e botouna a un lado, sumindo a cova na escuridade segundo a derretida candea caía ao chan.

A roupeira de Kane soou como unha frecha na escuridade ao dar unha estocada a cegas e con fereza.

―Adieu, monsieur Galahad! ―a provocación chegou desde algures en fronte del, mais a estocada de Kane, que se botou cara ao son cunha furia salvaxe froito da perplexidade, topou cunha parede baleira que non cedeu co golpe. Desde algures parecía que chegaba o eco dun riso burleiro.

Kane deu a volta, cos ollos fixos na entrada debilmente perfilada, pensando que o inimigo había tentar pasarlle por riba e saír da cova, mais non foi tal e, cando ás apalpadas as súas mans atoparon a candea e alumaron a estancia, a cova estaba baleira, agás por el mesmo e os homes mortos do chan.

Capítulo III
O cantar dos tambores

A través das escuras augas chegaba un murmurio: bum, bum, bum! Unha sombría reiteración. Moi lonxe e máis debilmente, chegaba outro son cun timbre distinto: trum, trum, trum! As vibracións ían e viñan segundo os tambores batían ao falaren. Que acontecementos contarían? Que monstruosos segredos murmurarían a través da escura, densa e descoñecida xungla?

―Está vostede seguro de que é esta a baía na que desembarcou o barco español?

―Si, senhor. O negro xura que esta é a baía onde o home branco abandonou o barco e se internou na xungla.

Kane asentiu coa cabeza con xesto severo.

―Déixame entón aquí en terra, só. Espera sete días. Se nese tempo non volvín nin tiveches noticias miñas, podes navegar cara a onde queiras.

―Si, senhor.

As ondas batían con preguiza contra os lados do bote que levaba a terra a Kane. A aldea que buscaba estaba á beira do río, mais no interior, un tanto afastada da costa, agochada pola xungla aos ollos da embarcación.

Kane tomara o camiño máis arriscado: desembarcar de noite posto que, como sabía, se o home que procuraba estaba na aldea, nunca o alcanzaría de día. Así, estaba a xogar a carta máis desesperada, ousando internarse na xungla de noite. Porén, durante a súa vida, adoitara xogar cartas desesperadas. Nese momento, xogou a súa vida á pequena posibilidade de alcanzar a aldea do negro baixo o veo da escuridade e á súa calidade de descoñecido no lugar.

Ao chegar ao areal, deixou o bote, murmurou un par de ordes e, ao mesmo tempo que os remadores puxeron rumbo de volta ao barco ancorado a certa distancia da baía, volveuse e internouse baixo a negrura da xungla. Coa espada nunha man e a daga na outra, avanzou con coidado, tentando seguir a dirección desde a que chegaba o son dos tambores, que aínda fungaban.

Movíase co sixilo e a axilidade dun leopardo, percibindo o camiño con cautela, con cada recuncho do corpo alerta e en tensión, mais o devandito camiño non era sinxelo. As plantas batían con el e facíano tropezar, o que dificultaba o seu avance, polo que se viu na obriga de ir ás apalpadas ao pasar por baixo de altísimas árbores e, ao seu redor, nas matogueiras, parecíalle escoitar un renxer vago e ameazante, e ver sombras froito de movemento na xungla. Tres veces tocou o seu pé algo que se movía debaixo del e que logo se escapulía, e unha vez albiscou por un instante o torvo brillo duns ollos felinos entre as árbores. En calquera caso, desapareceron segundo avanzaba.

«Trum, trum, trum». Así chegaba o incesante e monótono son dos tambores. Falaban de guerra e de morte. De sangue e de luxuria. De sacrificios humanos e festíns! Falaban os tambores da ánima de África. Do espírito da xungla. Do cantar dos deuses de negruras exteriores, dos deuses que roxen e farfallan, dos deuses que os homes coñeceron cando o abrente era novo, con ollos de besta, coa boca enorme, de inmenso ventre e coas mans cheas de sangue. Os tambores cantaban sobre os Deuses Negros.

Sobre todo isto e moito máis bruáronlle os tambores a Kane segundo percorría o seu camiño a través da foresta. Algo tocou unha corda nalgunha parte da súa ánima e respondeu. «Ti tamén es da noite», cantaron os tambores. «Eis a forza da escuridade, a forza do primitivo que mora en ti. Retorna con nós ás eras pasadas. Deixa que che ensinemos, deixa que che ensinemos», cantaron os tambores.

Kane saíu da densa xungla e atopouse ante un carreiro claramente definido. De máis aló das árbores chegaba o destello das fogueiras da aldea, intensas chamas que se vían detrás das estacadas. Kane avanzou polo carreiro con rapidez.

Camiñaba en silencio e con cautela, coa espada desenvaiñada diante del, cos ollos en tensión coa fin de achar calquera rastro de movemento na negrura que se estendía ante el, pois as árbores, situadas a cada un dos lados, semellaban ameazantes e bastos xigantes. Ás veces as súas grandes pólas enleábanse sobre o camiño e só era quen de ver uns poucos pasos diante del.

Avanzou polo escuro carreiro como avanza un negro fantasma. Estaba alerta e á espreita. Mais non advertiu nada até que unha grande e inmensa mole saíu de entre as sombras e o derrubou, silenciosamente.

Capítulo IV
O Deus Negro

Trum, trum, trum! En algures, cunha monotonía escura, repetíase unha cadencia, unha e outra vez, bruando sempre o mesmo: «parvo... parvo... parvo!» Ora estaba lonxe, ora podía case alcanzarse coa man. As vibracións fundíanse co palpitar da súa cabeza até que as dúas se volvían unha: «parvo... parvo... parvo... parvo!»

A néboa volveuse máis feble e esvaeceuse. Kane tentou levar a man á cabeza, mais achou que estaba atado de pés e mans. Estaba tombado no chan dunha choza... só? Retorceuse para poder ver o lugar. Non, dous ollos brillantes miraban cara a el desde a escuridade. Nese instante o ente tomou forma e Kane, aínda perplexo, creu que vía o home que o deixara inconsciente. Mais non era así, aquel home xamais podería terlle dado un golpe como aquel. Era delgado, engurrado e murcho. O único que semellaba vivo nel eran os ollos, que eran como os dunha serpe.

O home axeonllouse no chan da choza, preto da porta. Estaba espido agás por un taparrabos e os usuais elementos ostentosos que consistían en amuletos, axorcas e brazaletes. Estraños fetiches de marfil, de óso e de coiro, de animal e de humano, adornaban os seus brazos e as súas pernas. De súpeto e inesperadamente, comezou a falar en inglés.

―Ha, espertar, home branco? A que vir, eh?

Kane fixo a inevitábel pregunta, seguindo os hábitos occidentais.

―Como é que falas o meu idioma?

O negro sorriu.

―Eu escravo, moito tempo, cando mozo. Eu, N'Longa, eu ju-ju, gran bruxo. Non haber home negro coma min! Ti, home branco, perseguir irmán?

―Eu! Irmán! Busco un home, si ―gruñiu Kane.

O negro sacudiu a cabeza e dixo:

―E cando atopar, que?

―Matar!

O negro volveu asentir coa cabeza:

―Eu ser un pod'roso ju-ju ―dixo sen razón ningunha. Logo botouse cara a adiante―. Ti buscar homes brancos, con ollos como leopardo, eh? Si? Ha, ha, ha, ha! Escoitar, home branco, home con ollos de leopardo, el e xefe Songa facer pod'roso trato. Eles agora irmáns de sangue. Eu axudar a ti, ti axudar a min, eh?

―Por que ías axudarme?

O ju-ju achegouse aínda máis e murmuroulle:

―Home branco ser man dereita de Songa. Songa máis poderoso que N'Longa. Home branco pod'roso ju-ju! Irmán branco de N'Longa matar home con ollos de leopardo, ser irmán de sangue de N'Longa. Entón N'Longa ser máis pod'roso que Songa. Facer acordo.

Logo, como un negro espectro, saíu da choza tan rápido que Kane non estivo seguro de se o encontro non fora máis que un soño.

Sen el, Kane podía ver as chamas do lume. Os tambores aínda bruaban, mais estaban tan preto que os sons fundíanse e mesturábanse, e os impulsos que producían as vibracións perdíanse. Semellaban berros bárbaros sen ton nin son, pero había no fondo unha pegada de burla, salvaxe, un ton de gozo. «Mentiras», pensou Kane, aínda un pouco perdido, «a xungla mente igual que a muller salvaxe atrae os homes cara á súa fin».

Dous guerreiros entraron na choza. Eran dous negros xigantes, cunhas pinturas arrepiantes e armados con primitivas lanzas. Levantaron o home branco e levárono fóra da estancia. Cargárono a través dun espazo aberto, apoiárono contra un poste e atárono nel. En todas as direccións, tomándoo a el como centro, había un gran semicírculo de caras negras que o miraban con expresión malévola e que logo se perdían entre a luz do lume segundo o danzar das chamas. En fronte del había unha figura espantosa e obscena. Unha cousa negra, deforme, unha parodia grotesca do ser humano. Quieto, meditabundo, manchado de sangue, como a informe ánima de África. O horror, o Deus Negro.

E en fronte a el, un ao lado do outro, sobre tronos de teca tallados bastamente, había sentados dous homes. O da dereita era un home negro, xigante, basto, unha inmensa e desagradábel masa de carne morena e de músculos. Uns ollos pequenos, como de porco, pestanexaron sobre uns pómulos marcados polo pecado. Tiña uns beizos inmensos, fofos, vermellos que se engurraban con aire altivo.

O outro...

―Ah, monsieur, volvemos vernos ―o interlocutor estaba xa lonxe de ser o elegante truán que se mofara de Kane na cova das montañas. A súa roupa non era máis que trapos. Na súa cara había máis trazos. Desmellorara durante os anos que pasaran, mais os seus ollos aínda brillaban e danzaban coa súa vella temeridade e a súa voz mantiña o mesmo ton burlesco.

―A última vez que escoitei esa odiosa voz ―dixo Kane, sereno― foi na escuridade dunha cova, da que escapou como unha rata en problemas.

―Foi, mais noutras condicións ―respondeu Le Loup sen turbarse―. E que fixo vostede logo de andar ás apalpadas, tan torpe como un elefante na escuridade?

Kane vacilou. Logo dixo:

―Abandonei a montaña...

―Pola entrada principal? Debería ter adiviñado que era demasiado parvo como para atopar a porta secreta. Polos demos do inferno! De empuxar vostede o baúl co fecho dourado, que estaba situado contra o muro, teríaselle aberto a porta e revelaríaselle o pasadizo secreto polo que fun.

―Seguino até o porto máis próximo, tomei un barco e perseguino até Italia, onde descubrín que marchara.

―Si, por todos os santos, case me colle en Florencia. Ho, ho, ho! Eu estaba a baixar por unha fiestra da parte de atrás mentres monsieur Galahad batía contra a porta principal da taberna. E de novo, se o seu cabalo non quedase coxo, teríame alcanzado no camiño a Roma. E logo outra vez, cando o barco no que saín de España case acababa de partir, monsieur Galahad chegou ao embarcadoiro. Por que me seguiu dese xeito? Non o entendo.

―Porque vostede é un ladrón e o meu destino é matalo ―respondeu Kane friamente. Non o entendía. Pasara toda a vida viaxando polo mundo axudando os débiles e combatendo a opresión, mais nunca se cuestionara o porqué. Era a súa obsesión, o que rexía a súa vida. A crueldade e a tiranía exercida contra os débiles facía que refulxise na súa alma unha furia escarlata, unha carraxe fera e duradeira. Cando a chama do seu odio espertaba e se desataba, non había descanso até que se cumprise totalmente a súa vinganza. Se pensaba no asunto en profundidade, considerábase o encargado de facer cumprir o xuízo de Deus, un recipiente de cólera que tiña que baleirarse sobre as almas dos inxustos. Mais en realidade, no sentido estrito da palabra, Solomon Kane non era realmente un puritano, aínda que el pensase en si mesmo de tal modo.

Le Loup encolleuse de ombros.

―Entenderíao se lle fixese mal persoalmente. Mon Dieu! Eu tamén tería seguido polo mundo un inimigo mais, aínda que vos tivese roubado e matado con gusto, non sabía nada de vostede até que me declarou a guerra.

Kane permanecía en silencio, mentres unha silandeira furia o invadía. Aínda que non se decatara, o Lobo era para el máis que un simple inimigo. Para Kane o bandido simbolizaba todas as cousas contra as que o puritano loitara durante a súa vida: a crueldade, a opresión, a atrocidade e a tiranía.

Le Loup interrompeu os seus vingativos pensamentos:

―Que fixo co tesouro que, deus do Hades!, me levou anos reunir? Que o demo o leve! Na miña fuxida só tiven tempo de coller un puñado de moedas e bagatelas.

―Collín tanto como me fixo falta para cazalo. O resto deino á xente que vostede saqueara.

―Polos santos e o demo! ―xurou Le Loup―. Monsieur, é vostede o home máis parvo que coñecín na vida. Desperdiciar ese vasto tesouro... por Satán! Súbeme o sangue á cabeza só de imaxinar os aldeáns co tesouro nas mans, noxentos aldeáns! Mais, oh! Oh! Oh! Oh! Han roubarse e matarse uns a outros por el! Esa é a natureza humana.

―Si, maldito sexa! ―Kane acendeu de súpeto, amosando que a súa conciencia non estivera ausente―. De certo que é o que farán eses paifocos. Mais, que podía facer? Se o deixase alí, habían morrer de fame ou andar espidos por falta del. Ou mesmo habían atopalo, polo que o roubo e a matanza habían ter lugar igual. Vostede é o culpábel, pois se llo deixase a quen era o dono lexítimo, non tería pasado tal.

O Lobo sorriu sen responder. Kane, que non era un home irreverente, sabía proferir estrañas xuras que tiñan un notábel efecto e que sempre sorprendían a quen as escoitaban, sen importar o desapiadados ou insensíbeis que estes fosen.

Logo Kane seguiu falando:

―Por que escapou de min por todo o mundo, se en realidade non me ten medo?

―Non, ten razón. O certo é que non o sei. Se cadra fuxir é un hábito difícil de abandonar. Cometín un erro ao non o matar aquela noite nas montañas. Estou seguro de que podería matalo nun combate xusto, mais nunca tentara, até agora, tenderlle unha emboscada. Por algunha razón, non tiven ganas de me topar con vostede, un capricho persoal, monsieur, simplemente iso. Mais, mon Dieu, se cadra gocei dunha nova sensación e pensara que xa esgotara as sensacións que existen no mundo. Un home pode ser cazador ou cazado. Até agora, monsieur, eu era o cazado, mais canseime do papel... Pensei que me perdera a pista.

―Un escravo negro, procedente dun lugar preto deste, contoulle a un capitán dun barco portugués que un home branco chegara desde un barco español e se internara na xungla. Eu escoiteino e arrendei o barco. Pagueille ao capitán para que me trouxese até aquí.

―Monsieur, admíroo pola súa perseveranza, mais vostede tamén me debe admirar a min! Cheguei só a esta aldea, só entre salvaxes e caníbales e, xunto co pouco que puiden aprender do idioma grazas aos escravos do barco que me trouxo, gañei a confianza do rei Songa e substituín ese bandallo, N'Longa. Son máis valente ca vostede, Monsieur, pois eu non teño barco ao que retirarme e vostede ten un agardando.

―Admiro a súa valentía ―dixo Kane―, mais vostede está contento por mandar entre caníbales, vostede, a ánima máis escura entre todos eles. Eu pretendo volver cos meus cando o mate.

―A súa confianza sería admirábel se non fose divertida. Ho, Gulka!

Un negro xigante apareceu no espazo que había entre eles. Era o home máis alto que Kane vira na vida e movíase coa axilidade e a flexibilidade dun felino. Os seus brazos e as súas pernas eran como árbores e uns grandes e sinuosos músculos retorcíanse con cada movemento. A súa cabeza simiesca estaba perfectamente situada entre os seus xigantes ombros. As súas inmensas e negras mans eran como as gadoupas dun simio e o seu cello inclinábase cara a atrás sobre uns ollos bestiais. O seu nariz era grande e chan e uns grosos beizos completaban a imaxe do primitivo, do pasional.

―Este é Gulka, o cazador de gorilas ―dixo Le Loup―. É quen o esperaba a carón do carreiro e lle bateu. Vostede, monsieur Kane, é como un lobo mais, desde que o seu barco estivo á vista, foi espreitado por moitos ollos e, aínda que posuíse todas as capacidades do leopardo, non tería escoitado nin visto a Gulka. Caza as bestas máis terríbeis e máis astutas no seu territorio, lonxe, ao norte, as bestas que camiñan como homes, como esa, a cal matou hai uns días.

Kane, seguindo os dedos de Le Loup, viu algo curioso, semellante a un humano, colgando dun pau situado no teito dunha choza. Unha punta dentada que atravesaba o corpo do becho mantíñao alí pendurado. Kane case non era quen de distinguir os seus trazos á luz do lume, mais había un parecido estraño, un parecido humano coa horríbel e peluda criatura.

―É un gorila femia que Gulka matou e que trouxo á aldea ―dixo Le Loup.

O xigante negro achegouse, inclinouse cara a Kane e mirou para os ollos do home branco. Kane devolveulle a mirada cun fitar sombrizo. Un instante despois o negro baixou os ollos e recuou uns pasos. Ao miralo, os adustos ollos do puritano atravesaron a primitiva néboa da ánima do cazador de gorilas e, por primeira vez na súa vida, sentiu medo. Para eliminar esta sensación, lanzou unha mirada desafiante en derredor. Logo, cun salvaxismo inesperado, bateu no peito con forza, facendo ruído, sorriu de xeito brutal e flexionou os seus poderosos brazos. Ninguén dixo nada. A bestialidade primitiva reinaba no escenario e os máis evolucionados ollaban amosando múltiples sentimentos: gozo, tolerancia ou desprezo.

Gulka ollou de esguello a Kane para ver se este miraba para el e, logo, cun repentino berro de besta, avanzou cun impulso e arrastrou un home fóra do semicírculo. O home tremía e pedía que tivese compaixón del, mais o xigante arrebolouno contra o altar, ante o sombrizo ídolo. Alzouse unha lanza e case ao instante deixou de verse. Os alaridos cesaron. O Deus Negro ollaba, cuns trazos burlóns e monstruosos entre a tremelucente luz do lume. Bebera. Estaba o Deus Negro satisfeito co acto... co sacrificio?

Gulka volveuse, parou ante Kane e estendeu a lanza ensanguentada cara á face do home branco.

Le Loup riu. De súpeto apareceu N'Longa. Non saíra de ningunha parte. De repente estaba alí, ao lado do poste ao que estaba atado Kane. Unha vida dedicada ao estudo da arte da ilusión conferíranlle ao ju-ju un gran coñecemento técnico sobre a capacidade de aparecer e desaparecer, o que consistía, despois de todo, en controlar o tempo e a atención dos espectadores.

Logo fíxolle un aceno maxestoso a Gulka para que se apartase e o home gorila retorceuse, evitando a mirada de N'Longa. Despois, cun movemento incribelmente rápido, volveuse e deulle ao ju-ju un terríbel golpe nun lado da testa coa man aberta. N'Longa caeu como se fose un boi morto e, nun instante, xa estaba reducido e atado a outro poste a carón do de Kane. Agromou entón un murmurio entre os negros, que morreu en canto o rei Songa lles botou unha mirada ameazante.

Le Loup apoiouse cara a atrás no seu trono e riu ruidosamente.

―O camiño remata aquí, monsieur Galahad. Ese vello paspán pensou que non sabía do seu complot! Estaba fóra da choza e escoitei a vosa interesante conversa. Ha, ha, ha, ha! O Deus Negro debe beber, monsieur, mais convencín a Songa de que vos queimase. Así será máis divertido, aínda que temo que habemos renunciar ao usual festín, pois logo de que o lume prenda baixo os vosos pés nin o mesmo demo poderá evitar que os vosos cadáveres se volvan esqueletos carbonizados.

Songa berrou algunha orde e os negros achegáronse con madeira, que xuntaron aos pés de Kane e de N'Longa. O ju-ju recobrara a consciencia e berraba algo no seu idioma. Outra vez volveu xermolar un murmurio entre o escuro xentío. Songa bruou en resposta.

Kane ollaba a escena case impersoalmente. Outra vez, nalgunha parte da súa ánima, espertaran escuras e salvaxes profundidades, antigos recordos, velados nas tebras de eóns perdidos. Xa estivera alí, pensou Kane. Xa coñecía todo iso desde había tempo... As horrendas chamas repelendo a escura noite, as caras bestiais ollando expectantes e o deus, o Deus Negro, na negrura! Sempre o Deus Negro, espreitando nas sombras. Xa coñecía os berros, o frenético canto dos devotos, alí no gris abrente do mundo. O falar dos bruantes tambores, os sacerdotes a cantar, o repulsivo e intenso cheiro do sangue acabado de derramar que o invadía todo. Xa coñezo isto, nalgún momento, nalgún lugar, pensou Kane, agora son o actor principal.

Decatouse de que alguén estaba a falar entre o bruar dos tambores. Non se decatara de que os tambores comezarán a bradar de novo. Quen falaba era N'Longa:

―Eu pod'roso ju-ju! Ser quen de usar maxia extraordinaria, Songa!

A súa voz alzouse nun berro que afogou entre o salvaxe clamor dos tambores.

Songa sorriu ante as verbas que N'Longa lle berrara. Nese momento o son dos tambores diminuíra até se converter nun monótono ritmo sinistro e baixo, e Kane puido escoitar claramente o que Le Loup dicía.

―N'Longa dixo que había empregar unha maxia que mesmo mata con só nomeala. Nunca antes se empregara ante vivos. É maxia ju-ju prohibida. Mire con atención, monsieur, é posíbel que vexamos algo aínda máis divertido ―e o Lobo botou a rir frívola e sardonicamente.

Un home detívose ante os pés do poste de Kane e prendeulle lume cun facho. Comezaron entón a xurdir e a prender pequenas chamas. Outro agachouse no lugar onde estaba N'Longa para facer o mesmo, mais vacilou. O ju-ju penduraba das ataduras, coa cabeza morta apoiada sobre o peito. Semellaba que estaba a morrer.

Le Loup botouse cara a adiante, xurando:

―Polos demos do inferno! Seica o canalla este nos vai estragar o pracer de velo retorcerse entre as chamas?

O guerreiro tocou o bruxo con cautela e dixo algo no seu idioma.

Le Loup burlouse:

―Morreu de medo. Vaia bruxo, polo...

A súa voz esvaeceuse de súpeto. Os tambores calaron como se os que os tocaban morresen ao mesmo tempo. O silencio caeu como brétema sobre a aldea e, nesa quietude, Kane escoitaba só o fino renxer das chamas, cuxa calor comezaba xa a notar.

Todos os ollos se volveron cara ao morto que repousaba sobre o altar, xa que este comezara a se mover.

Primeiro unha sacudida na man, despois un lene movemento do brazo, un movemento que aos poucos se estendía cara ás demais extremidades do corpo. Amodo, con xestos torpes e vacilantes, o morto volveuse e os brazos, case arrastrándose, atoparon o chan. Logo, de xeito horríbel, como se algo estivese a nacer, como se unha espantosa criatura reptiloide rompese a casca da non existencia, o cadáver cambaleouse e ergueuse, de pé, coas pernas moi abertas e ríxidas, cos brazos aínda zoupóns, con movementos infantís. Había un silencio total, agás pola rápida respiración de alguén, que resoou na quietude.

Por primeira vez na súa vida, Kane ollaba a escena paralizado, sen fala, sen saber o que pensar. Para o seu maxín puritano, iso era a mesma manifestación do facer de Satán.

Le Loup sentaba no seu trono, cos ollos abertos, ollando, coa man aínda medio alzada polo despreocupado aceno que ía realizar cando ficou paralizado, en silencio, ao ver a incríbel escena. Songa sentaba ao seu lado, cos ollos e a boca ben abertas, cos dedos facendo movementos intermitentes sobre os tallados brazos do trono.

O corpo estaba ergueito, cambando sobre unhas pernas que semellaban zancos, co corpo botado cara a atrás até que uns ollos cegos semellaron ollar para a vermella lúa que se alzaba sobre a xungla negra. A criatura cambaleaba, vacilante, nun errático semicírculo, cos brazos abertos de forma grotesca, como querendo manter o equilibrio. Logo inclinouse para encarar os tronos... e o Deus Negro. Un carabullo que ardía aos pés de Kane partiu igual que a explosión dun canón parte un tenso silencio. O horror botou cara a adiante un negro pé... e deu unha alancada e logo outra. Despois, cuns pasos ríxidos, espasmódicos e de autómata, e coas pernas moi separadas, o morto avanzou cara aos dous homes que sentaban, mudos polo terror, a cada un dos lados do Deus Negro.

―Ah-h-h!

Desde algures chegou un suspiro explosivo, desde o escuro semicírculo onde se axeonllaban, aterrorizados e fascinados, os devotos. O adusto espectro avanzou. Estaba a tres pasos longos dos tronos e Le Loup, que se enfrontaba ao medo por primeira vez na súa negra vida, encolleuse na súa cadeira, mentres Songa, facendo un esforzo sobrehumano para romper as cadeas de horror que o aprisionaban indefenso, crebou a noite cun alarido salvaxe e, póndose en pé dun brinco, alzou unha lanza, berrando e farfallando en ton ameazador. Logo, como a espectral criatura non detivo o seu aterrador avance, guindoulle a lanza con todo o poder dos seus poderosos e negros músculos. Esta atravesou o peito do morto, esgazando tanto carne como óso. Mais a criatura non se detivo, pois os mortos non poden morrer, e o rei Songa quedou conxelado, cos brazos estendidos como se quixesen escapar do terror por si mesmos.

Durante un instante ficaron así, á luz da lúa e do lume, gravando a escena para sempre nas mentes dos que a contemplaban. Os inalterábeis ollos do cadáver ollaban os de Songa, que parecían saírlle dos ocos e nos cales se reflectían todos os infernos do horror. Logo, cun movemento espasmódico, os brazos da criatura erguéronse, para logo caer sobre os ombreiros de Songa. En canto o tocaron, pareceu que o rei encollía e murchaba e, cun berro que atormentaría os soños de cada un dos que contemplaban a escena para o resto das súas vidas, Songa dobrouse e caeu. O morto cambaleou rixidamente e caeu tamén con el. Os dous ficaron tombados aos pés do Deus Negro e, aos abouxados ollos de Kane semelloulles que os grandes e inhumanos ollos do ídolo estaban fixos neles, mirando cun sorriso terríbel e sereno.

No instante en que caeu o rei, saíu de entre os negros un gran berro e Kane, cunha claridade tirada do seu subconsciente polas profundidades do seu odio, mirou a Le Loup e viuno saltar do seu trono e desaparecer na escuridade. Logo a visión volveuse borrosa por causa dunha multitude de figuras negras que apareceron no espazo que había ante o deus. Uns pés botaron a un lado os paus ardendo cuxa calor Kane esquecera e unhas mans negras liberárono. Outros liberaron o corpo do bruxo e pousárono na terra. Kane comprendeu de xeito sutil que os negros crían que a criatura fora cousa de N'Longa e relacionaran a vinganza do bruxo co bruxo mesmo. Logo inclinouse e puxo unha man no ombreiro do ju-ju. Non había dúbida, estaba morto. A carne xa estaba fría. Logo mirou o resto dos cadáveres. Songa estaba morto tamén e a criatura que o matara permanecía inmóbil.

Kane comezou a erguerse mais detívose. Estaba a soñar? Ou realmente sentía, de súpeto, como a calor volvía ao corpo que tocaba? Coa mente dándolle voltas, volveu inclinarse sobre o corpo do bruxo e, pouco a pouco, sentiu como a calor lle volvía ás extremidades e o sangue comezaba a fluír polas súas veas.

Logo N'Longa abriu os ollos e mirou a Kane coa expresión virxe dun acabado de nacer. Kane ollouno, estremecéndose, e viu volver un destello reptiloide, astuto. Viu os grosos beizos do bruxo debuxar un gran sorriso. N'Longa incorporouse e comezou a escoitarse entre os negros un estraño canto.

Kane mirou arredor. Os negros estaban todos axeonllados, inclinando os seus corpos arriba e abaixo e, de entre as súas palabras, Kane puido entender «N'Longa», repetida unha e outra vez nunha especie de pavoroso e extático refrán de terror e adoración. Cando o bruxo se ergueu, todos se prostraron.

N'Longa saudou con satisfacción.

―Gran ju-ju, eu gran bruxo! ―díxolle a Kane―. Ver? Meu fantasma saír, matar Songa e volver a min! Poderosa maxia! Gran bruxo, eu!

Kane mirou para o Deus Negro que asomaba entre as sombras e a N'Longa, que nese momento estendía os brazos cara ao ídolo como se o invocase.

«Son eterno» pensou Kane que dicía o Deus Negro. «Eu bebo, sen importar quen impere. Xefes, asasinos, bruxos. Desfilan como os fantasmas dos mortos pola gris xungla. Eu perduro, eu impero. Eu son a alma da xungla» dixo o Deus Negro.

De súpeto Kane volveu de entre as brumas de ilusión polas que vagaba.

―O home branco! Por onde escapou?

N'Longa berrou algo. Un grupo de mans negras sinalaron unha dirección. Desde algures, tendéronlle a súa espada. As tebras desapareceran. Volvía ser o vingador, o flaxelo dos inxustos. Coa incríbel velocidade do tigre, colleu a roupeira e marchou.

Capítulo V
O final do camiño vermello

A cara de Kane batía coa vexetación. O opresivo bafo da noite tropical materializouse ante el como bruma. A lúa, que nese momento flotaba no alto, por riba da xungla, debuxaba as negras sombras co seu albo brillar e estampaba no chan grotescos deseños. Kane non sabía se o home que buscaba estaba por diante del, mais algunhas pólas rotas e a herba tripada indicaban que alguén fora por alí, alguén que ía con présa e que non se detivera no seu camiño. Kane seguiu estes signos sen desviarse. Ao crer na xustiza da súa vinganza, non dubidou en que o insondábel ser que rexe o destino dos homes faría que se topase fronte a fronte con Le Loup.

Detrás del botaron a bruar os tambores para logo calar. Vaia relato tiñan que contar sobre esta noite, sobre o triunfo de N'Longa, sobre a morte do rei negro, sobre a derrota do home branco con ollos de leopardo e o máis escuro, un relato que só debía murmurarse, que non debía ser máis que farfallas: a innomeábel maxia ju-ju.

Fora un soño? Kane facíase a pregunta segundo avanzaba. Fora cousa dalgunha desprezábel maxia? Vira un morto erguerse, matar e volver morrer. Vira un home morrer e logo volver á vida. Mandara N'Longa en verdade o seu espectro, a súa ánima, a súa esencia vital, cara ao baleiro, para que un cadáver cumprise a súa vontade? Si, o bruxo morrera de verdade, atado á estaca de tortura, e o que estaba tombado, morto, no altar, ergueuse e fixo o que o ju-ju faría se fose libre. Logo, a forza invisíbel que animaba o morto desaparecera e N'Longa volvera á vida.

Si, pensou Kane, tiña que admitilo. Nalgún lugar escuro nos confíns da xungla e do río, N'Longa dera co segredo... co segredo que permite controlar a vida e a morte, rachar as cadeas e as limitacións da carne. Como fora este escuro coñecemento, nado nas escuras e sanguentas tebras desta adusta terra, entregado ao bruxo? Que sacrificio fora de tanto aprecio aos Deuses Negros, que ritual tan monstruoso, como para facer que lle contasen o segredo desa maxia? E que irreflexivas e eternas xornadas pasaría N'Longa cando decidiu enviar o seu ego, o seu espectro, cara ás afastadas e brumosas terras ás que só son quen de chegar os mortos?

«Hai sabedoría nas tebras», murmuraban os tambores, «sabedoría e maxia. Acude ás tebras por sabedoría. A maxia antiga foxe da luz. Nós recordamos as eras perdidas», rumoreaban os tambores, antes de que os homes se volvesen sabios e insensatos. Recordamos os deuses besta, os deuses serpe e os deuses simio e os que non teñen nome, os Deuses Negros, aqueles que beben sangue e cuxas voces retumbaban entre os outeiros, aqueles que celebraban festíns luxuriosos. Os segredos da vida e da morte perténcenlles. Nós recordamos, recordamos», cantaban os tambores.

Kane escoitábaos segundo aceleraba o paso. Non era quen de traducir os relatos que lles contaban aos guerreiros emplumados máis aló do río, pero falaban con el ao seu xeito, cunha linguaxe profunda, máis básica.

A lúa, no alto do ceo azul escuro, iluminaba o camiño e ofrecíalle unha visión máis clara segundo entraba nun claro. Alí viu a Le Loup de pé. A espada espida do Lobo era un resplandor arxénteo á luz da lúa. Estaba dereito, cos ombreiros botados cara a atrás, co vello e desafiante sorriso debuxado aínda na súa cara.

―Foi un longo camiño, monsieur ―dixo―. Comezou nas montañas de Francia e remata na xungla africana. Xa cansei do xogo, monsieur, polo que ha morrer. Non escaparía da aldea, agás polo feito de que, e admítoo abertamente, esa detestábel maxia de N'Longa me fixo estarrecer. Máis aínda, pensei que a tribo enteira se ía volver contra min.

Kane avanzou con cautela, preguntándose que escuro e esquecido trazo de honorabilidade na alma do bandido fixera que tomase a decisión de aparecer abertamente. Sospeitaba que podía haber algún truco, mais os seus agudos ollos non foran quen de detectar nin unha sombra de movemento na xungla nin en ningún lado do claro.

―Monsieur, en garda! ―a voz de Le Loup era tallante―. Xa é hora de que rematemos con este baile estúpido arredor do mundo. Aquí estamos sós.

Os dous homes estaban agora un ao alcance do outro e Le Loup, no medio da súa frase, avanzou de súpeto dun salto coa velocidade do lóstrego e deu unha estocada feroz. Un home máis lento morrería alí mesmo, pero Kane bloqueouna e respondeulle cun rápido e arxénteo movemento da súa arma que cortou a túnica de Le Loup ao tempo que se botaba cara a atrás. Le Loup admitiu o seu erro cunha gargallada e deu un embate de novo coa abraiante velocidade e a furia do tigre, co gume como un branco cairo de aceiro.

As roupeiras batían unha contra a outra segundo os dous homes loitaban. Eran opostos, lume e xeo. Le Loup combatía de xeito salvaxe mais habilmente, sen deixar aberturas, tirando vantaxe de calquera oportunidade. Era unha chama viva, botándose cara a atrás, avanzando dun brinco, fintando, cubríndose, estocando, rindo como un tolo, xurando e maldicindo.

En cambio, a habilidade de Kane era fría, calculadora, brillante. Non malgastaba ningún movemento, nada que fose innecesario. Semellaba que dedicaba máis tempo e esforzo á defensa do que Le Loup. Porén, non había tampouco vacilación nos seus ataques e, cando estocaba, o movemento era rápido como o ataque dunha cobra.

Non había moita diferenza entre os dous homes no que respecta a tamaño, forza e habilidade. Le Loup era un pouco máis rápido, pero só por unha marxe diminuta. Pola súa banda, a habilidade de Kane acadaba un punto de perfección superior. A esgrima do Lobo era fera, dinámica, como os refachos dunha fogueira. Kane era máis firme, menos instintivo, era máis un combatente reflexivo, aínda que tamén fose un asasino nato, provisto da coordinación que só un loitador natural posúe.

Estocadas, bloqueos, fintas, un súbito remuíño de espadas...

―Ah! ―o Lobo soltou unha gargallada salvaxe ao ver o sangue saír por un corte na meixela de Kane e, como se a visión o conducise a un estado de demencia aínda maior, atacou como a besta de cuxo nome recibe o seu. Kane viuse forzado a retroceder ante tal alude sanguento, mais a expresión do puritano non se alterou.

Os minutos pasaban e o son producido ao chocar o aceiro non diminuíu. Estaban no medio do claro, de pé. Le Loup intacto, Kane coa roupa manchada de vermello polo sangue que fluía das feridas que tiña na meixela, no peito, no brazo e na coxa. O Lobo sorría salvaxemente e con ton de burla á luz da lúa, mais comezara a dubidar.

A respiración acelerárase e o brazo comezara a cansar. Que era ese home de aceiro e xeo que semellaba non debilitarse? Le Loup sabía que as feridas que lle causara a Kane non eran profundas, mais pese a iso, o continuo desangrarse debera minar a súa forza e a súa velocidade. Porén, se Kane sentía como se debilitaba a súa forza, non o facía notar. O seu reflexivo rostro non mudara de expresión e continuara loitando cunha carraxe de xeo tal e como a do principio.

Le Loup sentiu que esmorecía e, nun último e desesperado esforzo, concentrou toda a súa carraxe e a súa forza nun único golpe. Foi un ataque súbito e inesperado, demasiado salvaxe e rápido como para que o ollo puidese seguilo, unha explosión de velocidade e cólera que ningún home podería resistir. Solomon Kane cambaleou por primeira vez ao sentir o frío aceiro rachar o seu corpo. Cambou cara a atrás e Le Loup, cun alarido salvaxe, botouse sobre el, coa súa colorada espada na man e o debuxo dunha moca non seus beizos.

A espada de Kane, impulsada pola forza da desesperación, topou con Le Loup no aire. Topou con el, detívoo, esgarrouno. O berro da vitoria do Lobo morreu nos seus beizos e a espada caeu, asubiando, da súa man.

Durante un instante detívose cos brazos tan abertos como unha cruz e Kane escoitou a súa gargallada salvaxe, burlona, por última vez, segundo a roupeira do inglés debuxaba unha liña prateada á luz da lúa.

Desde lonxe chegou o murmurio dos tambores. Kane, mecanicamente, limpou a espada coa súa esfarrapada vestimenta. O camiño remataba alí e notou un estraño sentimento de futilidade. Sempre sentía iso, sempre o sentía ao matar un inimigo. Semellaba, dalgún xeito, que non houbera ningún ben, como se o inimigo, despois de todo, escapase da súa vinganza.

Logo encolleu os ombreiros e prestou atención ás súas necesidades físicas. Agora que o nervio do combate esvaecera, comezou a sentirse débil debido á perda de sangue. Esa última estocada estivera preto. Se non fose quen de retorcerse para evitalo, a espada teríao atravesado.

Con todo, a espada alcanzárao, fixéralle un suco na caixa torácica e afundírase nos músculos baixo o ombreiro, facéndolle unha ferida larga e profunda.

Kane mirou ao seu redor e viu un regato no lado máis afastado do claro. Alí cometeu o primeiro erro dese tipo na súa vida. Estaba mareado pola perda de sangue e aínda abraiado polos extraordinarios sucesos que tiveran lugar esa noite. Con todo, deixou a súa espada e avanzou, desarmado, cara ao regato. Alí lavou as feridas e vendounas o mellor que puido con tiras feitas coa roupa.

Despois levantouse e ía volver sobre os seus pasos cando un movemento entre as árbores que estaban no lado do claro polo que entrara chamou a súa atención. Unha silueta enorme saíu da xungla. Kane viuno e recoñeceuno. Era a súa fin: tratábase de Gulka, o cazador de gorilas. Kane recordaba que non o vira entre os negros que rendían homenaxe a N'Longa. Como ía saber que a destreza e o odio nesa primitiva e escura caveira ían guiar o negro, escapando da vinganza dos seus, até o único home que temera? O Deus Negro fora xeneroso co seu adorador, ao guialo até a súa vítima desvalida e desarmada. Nese momento Gulka podía matalo sen máis, pouco a pouco, tal e como matan os leopardos, non golpeándoo grazas a unha emboscada, senón en silencio, de súpeto, tal e como planeara.

Un amplo sorriso debuxouse na face do negro, que humedeceu os beizos. Kane, ao velo, sopesou friamente as súas posibilidades. Gulka xa vira a roupeira. Estaba máis preto dela do que el. O inglés sabía que non había posibilidade ningunha de gañar se tentaba facer unha súbita carreira até a arma.

Pouco a pouco agromou nel unha furia mortal, a furia dos indefensos. O sangue axitouse na súa tempa e os seus ollos arderon cun terríbel brillo ao ver o negro. Os seus dedos abríronse e fecháronse, como se fosen gadoupas. Eran fortes. Algúns homes morreran nas súas poutas. Mesmo a enorme e negra columna de Gulka, que conformaba o seu pescozo, había crebar como unha póla nas súas mans. Unha onda de debilidade fixo que a inutilidade destes pensamentos se tornase evidente. Tanto que nin sequera era necesaria a confirmación do luar sobre a lanza que sostiña a negra man de Gulka. Kane nin sequera podería escapar, de desexalo, e nunca escapara dun inimigo.

O cazador de gorilas entrou no claro. Era inmenso, temíbel, a personificación mesma do primitivo, da Idade de Pedra. Abriu a boca, bocexando, e un sorriso debuxou a entrada a unha cova vermella. El mesmo se aburría coa altiva arrogancia da forza salvaxe.

Kane púxose tenso para poder facer fronte a un combate que só podía rematar dun xeito. Esforzouse en reunir todas as súas forzas, mais foi en van. Perdera demasiado sangue. Polo menos atoparíase coa súa propia morte de pé. Dalgún xeito conseguiu manter firmes as pernas, que case dobraban soas, e manterse dereito. Mais o claro tremelucía ante el en difusas vagas e a luz da lúa semellaba que se volvera unha bruma escarlata a través da cal case non vía aproximarse o negro.

Kane agachouse, aínda que o esforzo estivo a piques de facer que caese de fociños. Estendeu as mans en forma de cazo na auga e botouna na cara. Isto fíxoo revivir e púxose dereito, esperando que Gulka cargase contra el antes de que a debilidade o fixese caer ao chan.

Gulka estaba nese momento no centro do claro, movéndose amodo ás alancadas, finamente, como un gran felino asexando a súa vítima. Non tiña présa en levar a cabo o seu obxectivo. Quería xogar coa súa presa, quería ver o medo neses ollos severos, mesmo cando o seu posuidor estivera xa atado ao poste da morte. Quería matar, lentamente, deleitándose até o extremo na súa felina sede de sangue e na súa luxuria torturadora.

Mais, de súpeto, detívose, volveuse rapidamente cara ao outro lado do claro. Kane, sorprendido, seguiu a súa mirada.

Ao principio semellaba unha sombra máis escura entre as sombras da xungla. Nun primeiro momento non se moveu nada nin houbo son ningún, mais Kane soubo instintivamente que algunha horríbel ameaza espreitaba nas tebras que formaban e escondían as silandeiras árbores. Alí abesullaba un terror sombrizo e Kane sentiu como se, desde aquela monstruosa escuridade, uns ollos inhumanos abrasasen a súa mesma ánima. Mais, ao mesmo tempo, tivo a fantástica sensación de que aqueles ollos non se dirixían cara a el. Ollaban para o cazador de gorilas.

O home negro aparentemente esquecérase del. Estaba ergueito, medio agachado, coa lanza en alto e cos ollos fixados no negror. Kane volveu mirar. Nese instante había movemento entre as sombras, que se fundiron nun corpo de xeito extraordinario e saíron até o claro, como fixera Gulka. Os ollos de Kane pestanexaron sorprendidos: seica era esa a ilusión que precedía á morte? A forma que viu era como a que albiscara sutilmente en pesadelos, cando as ás dos soños o levaban até eras perdidas.

Ao principio pensou que se trataba dalgunha burla blasfema dun ser humano, posto que ía de pé e era tan alto como unha persoa. Porén, era inhumanamente ancho e groso, e os seus xigantes brazos chegaban case até uns pés amorfos. Logo a luz da lúa iluminou totalmente a súa faciana bestial e a abraiada mente de Kane pensou que a criatura era o mesmo Deus Negro que saíra de entre as sombras, vivo e sedento de sangue. Logo decatouse de que estaba cuberto de pelo e recordou a criatura semellante a un humano que colgaba do pau na aldea dos nativos. A criatura ollaba para Gulka.

O negro estaba fronte ao gorila, coa lanza na man. Non estaba asustado, mais a súa lenta mente estaba a preguntarse como era posíbel que unha besta como esa aparecese tan lonxe do seu lugar de orixe.

O poderoso simio saíu á luz da lúa. Os seus movementos eran terribelmente maxestosos. Estaba máis preto de Kane que de Gulka, mais semellaba non se decatar da presenza do home branco. Os seus pequenos e ardentes ollos estaban fixos, cunha intensidade horríbel, nos ollos do home negro. Avanzou dando alancadas cun balanceo curioso.

Desde lonxe, a través da noite, chegaba o murmurio dos tambores, como se fose un acompañamento a esa nefasta obra de teatro da Idade de Pedra. O salvaxe agachouse no medio do claro, mais a primitiva criatura saíra da xungla cuns ollos sedentos e inxectados en sangue. O negro estaba cara a cara con algo aínda máis primitivo ca el mesmo. Entón volveron murmurarlle a Kane os fantasmas do pasado: «xa viches cousas como esta antes» dicían. «Antes, nos días neboentos, no abrente, cando as bestas e os homes besta loitaban pola supremacía.»

Gulka afastouse do simio movéndose nun semicírculo, medio agachado, coa lanza preparada. Tentaba, grazas á súa habilidade, enganar o gorila, acadar unha morte rápida, pois nunca antes enfrontara un monstro coma ese e, aínda que non tiña medo, comezou a dubidar. O simio non tentou seguilo nin rodealo, simplemente avanzaba dereito cara a el.

Nin o home negro que se enfrontaba a el nin o home branco que ollaba a escena sabían do amor brutal, do odio salvaxe que levara o monstro desde os baixos outeiros cubertos de árbores, no norte, seguíndolle a pista ao azouto dos seus, até o asasino da súa compañeira, cuxo corpo penduraba nese momento dun pau na aldea dos nativos.

O final chegou sen moita dilación, cun xesto súbito. Estaban xa preto, a besta e o home-besta e, de repente, cun berro que fixo estarrecer a terra, o gorila cargou. Un enorme brazo peludo apartou dun brutal golpe a lanza que voaba polo aire e o simio chegou a carón do negro. Escoitouse un son demoledor, como de moitas pólas partindo a un tempo, e Gulka caeu en silencio ao chan, tombado cos brazos, as pernas e o corpo estendidos nunha posición estraña, antinatural. O simio inclinouse un instante sobre el, como unha estatua primixenia saboreando o triunfo.

Ao lonxe, Kane escoitou os tambores murmurar. A alma da xungla, a alma da xungla. Esta frase xurdía na súa mente cunha reiteración monótona.

U-los tres que aquela noite tiveran o poder ante o Deus Negro? Lonxe, na vila onde os tambores murmuraban, descansaba Songa, o rei Songa, unha vez señor da vida e da morte, agora un cadáver murcho cunha máscara de horror na face. Estendido boca arriba, no medio do claro, descansaba aquel a quen Kane seguira durante leguas e leguas, por terra e por mar. E Gulka, o cazador de gorilas, descansaba aos pés do seu asasino, desfeito ao final polo salvaxismo que o volvera un fillo auténtico desta terra escura e que finalmente o desbordara.

Porén, o Deus Negro aínda rexía, pensou Kane un pouco mareado, agochado nas sombras destas escuras terras. Rexía bestial, sedento de sangue, sen importarlle quen vivise ou morrese con tal de beber.

Kane mirou o poderoso simio, preguntándose canto tempo tardaría a inmensa criatura en espreitalo e cargar contra el. Mais o gorila parecía non se decatar da súa presenza. Por causa dalgún escuro impulso de vinganza aínda non satisfeito, agarrou o negro. Logo dirixiuse cara á xungla, coas extremidades de Gulka pendurando de xeito grotesco, lasas. Ao chegar ás árbores, o gorila detívose, elevou a xigante forma ben ao alto, sen aparente esforzo, e lanzou o cadáver contra as pólas. Escoitouse un son, un renxer, como o dunha rama rota que atravesaba un corpo ao bater contra este de xeito tan violento, e o cazador de gorilas morto ficou alí, horribelmente colgado.

Durante un momento a lúa iluminou coa súa luz a silueta, mirando a súa vítima. Despois, como unha escura sombra, fundiuse en silencio coa xungla. Kane foi amodo cara ao centro do claro e colleu a súa roupeira. Xa non saía sangue das súas feridas e volvera parte da súa forza, a suficiente como para chegar á costa onde a embarcación agardaba por el. Cando estaba no estremo do claro volveuse para ollar a intacta e queda face de Le Loup, branca á luz da lúa, e a negra sombra das árbores que era Gulka, abandonado por algún bestial capricho, pendurado como o gorila femia da aldea.

Lonxe, os tambores murmuraban: «a sabedoría desta terra é antiga; a sabedoría desta terra é escura; a quen servimos, destruímolo. Escapa se queres vivir, mais non esquecerás o noso canto. Nunca, nunca», cantaron os tambores.

Kane volveu ao camiño que levaba á praia na que o esperaba o barco.

CRANIOS NAS ESTRELAS

[O conto «Skulls in the Stars» publicouse por primeira vez no número de xaneiro de 1929 da revista Weird Tales. ]

Faloulles dos asasinos que pola terra
vagan baixo a maldición de Caín,
cos ollos velados por unha mera escarlata
e unha zarra de lume no maxín:
pois o seu corpo o sangue abandonou
e a súa alma para sempre manchada ficou.
— Hood

Capítulo I

Hai dous camiños para ir a Torkertown. Un, o máis curto e directo, discorre a través dun baldío chan e elevado, e o outro, máis longo, cobreguea tortuosamente entre cuíñas e brañas, bordeando os outeiros do leste. Era un camiño perigoso e pesado, polo que Solomon Kane se detivo sorprendido cando un mozo que proviña da aldea que acababa de abandonar o alcanzou, xa sen alento, e lle suplicou no nome de Deus que fose polo camiño das brañas.

―Polo camiño das brañas! ―ficou mirando para o mozo. Solomon Kane era un home alto, adusto, cunha face pálida e escura e uns ollos pensativos que parecían aínda máis sombrizos por causa da amortuxada vestimenta de puritano que levaba.

―Si, señor, é moito máis seguro ―dixo o mozo ante a exclamación de sorpresa de Kane.

―Pois entón debe ser que o Demo mesmo espreita o camiño do baldío, posto que os homes da aldea xa me advertiron sobre ese asunto.

―É por causa das barreiras, señor, que non ha ver pola noite. Será mellor que volva á aldea e siga a súa viaxe pola mañá, señor.

―Que vaia polo camiño das brañas?

―Si, señor.

Kane encolleuse de ombros e moveu a cabeza.

―A lúa érguese practicamente cando a penumbra morre. Coa súa luz podo chegar polo camiño baldío a Torkertown en poucas horas.

―Señor, será mellor que non. Ninguén vai por ese camiño. Non hai casas por alí, mentres que nas brañas está a casa de Ezra o vello, que vive alí só desde que o seu curmán, Gideon, que estaba mal da cabeza, saíu cara ás brañas e nunca o atoparon. Aínda que Ezra é un avaro, non se ha negar a aloxalo, polo que pode agardar até a mañá. Se ten que ir, o mellor é que vaia polo camiño das brañas.

Kane ollou para o mozo cunha mirada penetrante. O rapaz púxose colorado e moveuse intranquilo.

―Se o baldío é tan severo cos camiñantes ―dixo o puritano―, como é que os aldeáns non me contaron todo o asunto, en vez de me falar coa boca pequena?

―Non lles gusta falar dese asunto, señor. Esperabamos que fose polo camiño das brañas logo de o avisar, mais cando miramos por onde ía no cruce, mandáronme detrás para facer que o reconsiderase.

―Polo mesmo Demo! ―exclamou Kane de súpeto, xurando e mostrando claramente a súa irritación―. O camiño das brañas e o camiño do baldío... Cal é a ameaza e por que me debo desviar durante leguas e enfrontarme a lodeiros e barreiras?

―Señor ―dixo o mozo baixando a voz e achegándose― somos simples aldeáns a quen non lles gusta falar desas cousas, non sexa que nos traizoe a mala sorte, mais o camiño do baldío está maldito e xa hai un ano ou mesmo máis que ninguén vai por el. Viaxar por el pola noite leva á morte, como xa demostraron algúns desgraciados. Algún terríbel horror anda polo camiño e reclama os homes como vítimas.

―O que? E como é logo esa criatura?

―Non se sabe. Nunca ninguén a viu e viviu para contalo, mais os últimos que pasaron escoitaron horríbeis gargalladas lonxe nos tremedais e outros teñen escoitado os pavorosos alaridos das vítimas. Señor, polo amor de Deus, volva á aldea, pase alí a noite e marche mañá polo camiño das brañas cara a Torketown.

Na profundidade dos sombrizos ollos de Kane prendera unha escintilante luz, como o facho embruxado que aluma baixo abismos de frío e gris xeo. O seu sangue refulxía. Aventura! O cebo do risco e do drama! Mais Kane, en realidade, non pensaba que os seus sentimentos fosen eses. Porén, si considerou real o que pensaba cando dixo:

―Esas cousas son actos dalgún poder maligno. Os señores da escuridade botaron algunha maldición sobre esta terra. Fai falla alguén que loite contra Satán e o seu poder. Por iso vou eu, que xa o desafiei outras veces.

―Señor ―comezou a dicir o mozo, mais logo fechou a boca ao decatarse da inutilidade da discusión. Só engadiu―: os corpos das vítimas están esgazados e cheos de negróns, señor.

O mozo ficou alí, no cruce, mirando con pesar como a alta e estilizada figura avanzaba polo camiño que levaba cara ao páramo.

O sol estaba a pórse cando Kane chegou ao alto dun outeiro ante o que se abría o baldío. Baixo o pesado horizonte do páramo había unha paisaxe inmensa e escarlata, na cal parecía que ardían os vastos herbais, polo que, por un instante, semellaba que o espectador estaba a ollar para un mar de sangue. Logo chegaron voando as sombras do leste, o resplandor do oeste desapareceu e Solomon Kane internouse con valentía na crecente escuridade.

O camiño non estaba moi marcado pola falta de uso, mais estaba suficientemente definido. Kane avanzou ás présas, mais con cautela, coa espada e a pistola na man. As estrelas brillaban no ceo e o vento da noite murmuraba entre a herba como espectros lamentándose. Entón comezou a alzarse a lúa, fraca e esmirrada, como un cranio no medio das estrelas.

Kane detívose de súpeto. Desde algures en fronte del chegaba un estraño e misterioso eco, ou algo como un eco. E logo outra vez, pero máis alto. Kane volveu avanzar. Seica o enganaban os seus sentidos? Non!

Moi lonxe, escoitou unhas terríbeis gargalladas. Logo outra vez, agora máis preto. Non había humano que rise dese xeito. Non había alegría nel, só odio e horror, un terror que aniquilaba a alma. Kane detívose. Non estaba asustado, mais por un instante case se puxo mal. Entón, de entre a estraña risa, chegou o son dun berro indubidabelmente humano. Kane volveu avanzar, desta vez máis ás présas. Maldiciu a lene luz e as escintilantes sombras que velaban o baldío ante a lúa que se alzaba no ceo e que impedían ter unha visión clara. As gargalladas seguían a escoitarse, cada vez máis fortes, como os berros. Entón ouviu o tamborilar frenético duns pés humanos. Kane botou a correr. Un home estaba a ser perseguido nalgunha parte do baldío dalgún horroroso xeito que só Deus coñecía. O son dos pasos detívose de súpeto e o berro resoou de xeito insoportábel, mesturado con outros sons indescritíbeis e horrorosos. Estaba claro que o home fora capturado e Kane, estremecido, viu un espantoso demo da escuridade agachado sobre as costas da súa vítima, inclinada e esgazada. Logo, o son dun terríbel e breve combate chegou a través do silencio abisal da noite e as pisadas volveron escoitarse, mais desta vez dubidosas e desiguais. Seguía escoitándose o berro, mais cun estertor de gorgolexo. Unha suor fría percorreu o corpo e a fronte de Kane. A suor fundíase co horror dun modo insoportábel. Por Deus, o que daría por unha pouca luz! A terríbel escena estaba tendo lugar a moi pouca distancia del, a xulgar pola facilidade coa que lle chegaba o son. Mais aquela infernal penumbra velábao todo entre cambiantes sombras, polo que o páramo se lle aparecía como unha bruma de borrosas ilusións e as pequenas árbores e os arbustos semellaban xigantes.

Kane gruñiu, esforzándose por apurar o paso. Os berros do descoñecido volvéronse un agudo alarido e entón, de entre as sombras da herba alta, saíu algo cambaleando, algo que nalgún momento fora un home, un ser arrepiante e cuberto de sangue, un ente horríbel que caeu aos pés de Kane. Un ser que se retorcía, que se arrastraba e que erguía a súa terríbel face cara á lúa, que farfallaba e que ouveaba, e que ao final caeu de novo e morreu no seu propio sangue.

A lúa estaba entón no alto e había máis luz. Kane inclinouse cara ao corpo, que xacía inmóbil e con mutilacións indescritíbeis, e estremeceuse. Era algo estraño nel, que vira o que fixera a Inquisición española e a caza de bruxas.

Supuxo que era algún camiñante. Logo, como se unha man xeada se lle pousase na medula, sentiu que non estaba só. Mirou cara a arriba, cuns ollos fríos capaces de penetrar nas tebras das que xurdira o morto. Non viu nada, mais sabía, sentía, que había outros ollos que lle devolvían a mirada, uns ollos terríbeis que non eran deste mundo. Endereitouse e botou a man á pistola, esperando. A luz da lúa inundou o páramo como se fose un pálido lago de sangue e as árbores e as matogueiras adoptaron a súa forma real. As sombras desapareceron e Kane foi quen de ver! Ao principio pensou que era só outra sombra de bruma, unha airexa de néboa do baldío que se balanceaba entre a herba ante el. Ollouno. Non era máis que unha ilusión. Mais despois o ente comezou a tomar forma, vaga e pouco definida. Dous ollos ardían mirando cara a el, uns ollos que contiñan todo o horror herdado polo ser humano desde o comezo, hai xa eras esquecidas; uns ollos horríbeis e tolos, cunha demencia que transcendía da tolemia propia deste mundo. A forma do ente era difusa, unha caricatura da forma humana que volvía tolo a un, que se parecía, mais á vez terribelmente distinta. A herba e o mato que había detrás dela víanse con claridade.

Kane notou como o sangue lle refulxía nas tempas, mais mantívose frío como o xeo. Como algo tan inestábel como esa criatura que ondeaba ante el podía facer semellante dano físico era algo que non entendía, mais o horror escarlata que había aos seus pés daba unha muda testemuña de que o diaño aquel era quen de actuar cunha efectividade física terríbel.

Había unha cousa da que Kane estaba seguro: non o cazarían nese lóbrego baldío, non berraría nin escaparía para que o derribasen unha e outra vez. Se tiña que morrer había morrer como era debido: recibindo os golpes de fronte.

Nese momento abriuse unha boca ampla, informe e terríbel, e as gargalladas demoníacas volveron escoitarse, tan preto que facían tremer a mesma ánima. E ante a ameaza de morte, Kane apuntou coa súa pistola e disparou. Escoitouse un maníaco berro de rabia e moca en resposta, e o ser avanzou cara a el como unha nube de fume, cuns largos e sombrizos brazos estendidos para abatelo.

Kane, cun movemento tan rápido como o dun lobo famento, volveu disparar, sen resultado. Entón desenvaiñou a súa longa espada roupeira e estocou no centro da néboa que era o seu inimigo. O fío chiou segundo o atravesaba sen atopar resistencia e Kane sentiu como uns dedos xeados o agarraban polas extremidades e unhas gadoupas bestiais esgarraban a roupa e a pel que había debaixo.

Tirou a inútil espada e tentou loitar co seu inimigo. Era como loitar cunha néboa que flotaba no aire, cunha sombra armada con poutas que cortaban coma dagas. Os seus salvaxes golpes atravesaban o aire. Os seus magros e poderosos brazos, cuxa potencia matara homes fortes, non alcanzaban nin agarraban ren. Non había nada sólido nin real agás os lacerantes e simiescos dedos e as súas poutas, e uns ollos cheos de loucura que abrasaban as estremecidas profundidades da súa alma.

Kane decatouse de que estaba nunha situación desesperada. Tiña a roupa esfarrapada e sangraba por non poucas e profundas feridas. Mais non vacilou, nin pasou pola súa mente a opción de escapar. Nunca escapara dun inimigo e o mesmo feito de ocorrérselle esa posibilidade faría que sentise vergoña.

Só había un final, mais xacer a carón dos restos da outra vítima non producía terror nel. O seu único desexo era dar o mellor de si mesmo antes de que a súa fin chegase e, se era capaz, facer algún dano ao seu inimigo sobrenatural. Alí, sobre o corpo dun humano esgazado, un home loitaba cun demo baixo a pálida luz da lúa, con toda vantaxe para o demo, agás unha. E esa abondaba para superar as outras. Se o odio era quen de materializar un ser espectral, por que non podía a coraxe, do mesmo xeito, formar unha arma para combater o espectro? Kane loitou con brazos, pés e mans, e decatouse de que o fantasma comezaba a retroceder. As terríbeis gargalladas convertéronse en berros de desconcertada furia. A única arma do home era unha coraxe que nin sequera se estremecería ante as mesmas portas do inferno, e iso era algo que nin sequera as hostes do inferno podían resistir. Disto Kane non sabía nada. O único que sabía era que as cortantes gadoupas semellaban volverse máis débiles, que vacilaban, e que unha luz salvaxe medraba cada vez máis naqueles espantosos ollos. Cambaleando e arquexando, cargou, agarrou a criatura e derrubouna. Deron tombos polo páramo e as extremidades do ser retorcéronse e axitáronse como cobras de fume. A Kane púxoselle a pel de galiña ao comezar a entender o que o ser farfallaba. Non era algo que se entendese do mesmo xeito que unha persoa entende a outra, mais os terríbeis secretos que contaban os murmurios, os berros e os alaridos, cravaron unhas gadoupas de xeo na súa ánima, e entón sóuboo.

Capítulo II

A casopa de Ezra o avaro estaba a carón do camiño, no medio das brañas, medio tapada polas sombrizas árbores que medraban no lugar. As paredes estaban que caían, o mesmo que o teito, e un grande e pálido fungo, case como un monstro, fixábase a el e retorcíase arredor das portas e das xanelas, como se tentase mirar o que había dentro. As árbores inclinábanse cara a ela e as pólas entrecruzábanse deixando a casa agochada na escuridade, como un monstruoso anano sobre o que espreitan os ogros.

O camiño que atravesaba as brañas, que discorría entre canotos podres, matogueiras e fétidas pozas cheas de serpes, cobreaba ao lado da casopa. Moita xente pasaba por alí naquel tempo, mais poucos vían o vello Ezra agás polo relucir amarelo da súa cara, que os espreitaba desde unha ventá chea de desagradábeis fungos, como se el mesmo formase parte deles.

O vello Ezra, o avaro, compartía en gran medida as calidades do pantano, pois era nodoso, retorcido e sombrizo. Os seus dedos eran como vidras parasitas e o seu cabelo era como musgo baixo o que se agochaban uns ollos afeitos á penumbra do lugar. Estes ollos eran como os dun morto e insinuaban profundidades abisais e repugnantes, como as pozas mortas dos pantanos.

Daquela eses ollos espreitaban a persoa que había ante a súa casopa. Era un home alto, adusto e sombrizo. Tiña a cara desmellorada e chea de rabuñadas, e os brazos e as pernas vendadas. Detrás del había un grupo de aldeáns.

―É vostede Ezra, o do camiño das brañas?

―Si, que me quere?

―Onde está o seu curmán Gideon, o mozo tolo que vivía con vostede?

―Gideon?

―Si.

―Internouse no pantano e nunca volveu. Non hai dúbida de que se perdeu e o cazaron os lobos, ou morreu nunha braña, ou mordeuno unha víbora.

―Hai canto diso?

―Un ano, máis ou menos.

―Xa. Escoite, Ezra o avaro. Pouco despois de que o seu curmán desaparecese, un home do lugar que volvía á casa polo baldío foi atacado por un demo que o esnaquizou e desde aquela ir polo devandito baldío significa ir á morte. Primeiro a xente do lugar e logo os estranxeiros que o percorrían caeron nas poutas desa criatura. Xa morreron moitos desde o primeiro.

»Onte á noite fun polo baldío e presenciei a persecución doutra vítima, algún estraño que non sabía da maldición do lugar. Ezra o avaro, de certo que foi unha cousa arrepiante, xa que o home foi quen de se zafar por dúas veces, terribelmente ferido, do demo, mais este colleuno e derrubouno de novo. Ao final o tipo morreu aos meus pés, dun xeito que mesmo xearía a estatua dun santo.

Os aldeáns movíanse intranquilos e murmuraban con medo entre eles. Os ollos de Ezra movíanse furtivamente. Mais a expresión sombriza de Solomon Kane non se alterou, coa súa mirada de cóndor que semellaba atravesar o avaro.

―Si, si! ―musitou apresuradamente Ezra―. Cousa mala! Cousa mala! Mais, por que me contas iso?

―Cousa mala, si. Mais escoita, Ezra. O demo ese saíu de entre as sombras e loitei con el sobre o corpo da vítima. Si, vencino, non sei como, pois o combate foi duro e longo, mais os poderes do ben e da luz estaban da miña parte, e son máis poderosos que os poderes do inferno.

»Ao final eu fun máis forte e zafouse de min e marchou. Logo seguino en van. Porén, antes de marchar contoume a terríbel verdade.

O vello Ezra miraba para el, sobresaltado. Semellaba estar a piques de tolear.

―Xa, mais, por que me contas isto? ―musitou.

―Volvín á aldea e contei o asunto ―dixo Kane―, pois sabía que agora era quen de liberar para sempre o baldío da súa maldición. Ezra, veña connosco.

―A onde? ―preguntou nervioso o avaro.

―Ao carballo retorcido do baldío.

Ezra cambaleou como se lle desen un golpe, deu un berro de xeito incoherente e tentou fuxir.

Ao momento, Kane deu unha orde rápida e dous aldeáns musculosos botáronse ao avaro para retelo. Quitáronlle unha daga que levaba na súa débil man e atáronlle os brazos, estremecéndose ao cravar os dedos na súa pegañosa pel.

Kane fixo despois un aceno para que o seguisen e volveuse para encabezar a marcha, seguido dos aldeáns, que tiveron que facer valer toda a súa forza para levar o prisioneiro con eles. Avanzaron por entre as brañas, a través dun camiño pouco frecuentado que levaba, logo de cruzar uns outeiros, até o páramo.

O sol xa estaba por caer baixo o horizonte e o vello Ezra mirou cara a el cos ollos moi abertos, como se non o tivese visto abondo. Lonxe, no baldío, estaba o gran carballo retorcido, como unha forca, que neses días non era máis que unha casca murcha. Solomon Kane detívose.

O vello Ezra retorcíase entre os seus cativadores e profería estraños ruídos.

―Hai un ano ―dixo Solomon Kane― vostede, ao ter medo de que o seu curmán retardado lles contase aos demais as crueldades que lle facía sufrir, levouno lonxe do pantano polo mesmo camiño polo que viñemos e matouno aquí mesmo pola noite.

Ezra encolleuse e gruñiu:

―Iso é mentira, non o pode probar!

Kane falou un instante cun aldeán áxil. O mozo gabeou polo retorcido tronco da árbore e, dunha cavidade, no alto, sacou algo que caeu facendo ruído aos pés do avaro. Ezra derrubouse cun terríbel alarido.

O que caera era o esqueleto dun home co cranio roto.

―Ti... Como soubeches disto? Es Satán en persoa! ―berrou o vello Ezra.

Kane cruzouse de brazos.

―A criatura coa que loitei a noite pasada contoume isto segundo loitabamos e seguina até a árbore, xa que o demo ese é o espectro de Gideon.

Ezra volveu berrar e retorcerse con furia.

―Sabíao ―dixo Kane con ton sombrizo―, sabía o que implicaba. Tiña medo do espectro, por iso abandonou o cadáver no baldío en vez de deixalo no pantano, pois sabía que o fantasma había roldar o lugar da súa morte. Estaba perturbado en vida e, xa pois, en morte non sería quen de encontrar o seu asasino, se non xa tería estado na súa casopa. Non odia a ninguén excepto a vostede, mais o seu enfermo espírito non pode distinguir un home doutro, por iso mata a todos, para non deixar escapar a quen o asasinou. Mais ha recoñecelo e entón descansará en paz dunha vez por todas. O odio fixo que o seu espectro se volva sólido e poida esgazar e matar, e aínda que cando vivía lle tiña un medo terríbel, agora que está morto non o teme en absoluto.

Kane detívose e ollou para o sol.

―Todo isto seino grazas ao espectro de Gideon, que mo dixo entre murmurios, alaridos e silencios que semellaban berros.

Ezra escoitaba en silencio, case sen respirar, e Kane finalmente pronunciou as palabras do seu final.

―É duro ―continuou Kane con ton escuro― sentenciar un home a morte co sangue frío e do xeito que sei que ha morrer, mais ten que finar para que outros vivan, e Deus ben sabe que o merece. Non vai morrer nunha soga, nin por cousa dunha espada ou dunha bala, senón nas poutas daquel a quen maltratou, pois ningún outro ha sacialo.

Ante estas palabras, a mente de Ezra veuse abaixo, os seus xeonllos dobráronse e caeu prostrándose e berrando que o matasen, suplicando que o queimasen nunha estaca, esfolado vivo. A cara de Kane era como a da mesma morte e os aldeáns, coa crueldade que prendera o medo, ataron o desgraciado que gritaba ao carballo. Un deles tentou que fixese as paces con Deus, mais Ezra non respondeu, só daba alaridos cun ton agudo e monótono. Logo o aldeán tentou darlle unha lambada ao avaro, mais Kane detívoo.

―Deixa que faga as paces con Satán, que é con quen seguramente se reúna ―dixo o puritano con ton severo―. O sol está a piques de se esconder. Afrouxádelle as cordas para que poida andar libre na escuridade, pois é mellor enfrontarse á morte libre que atado como se fose un sacrificio.

Ao volverse para abandonalo, o vello Ezra farfallou e berrou sons inhumanos. Logo quedou calado, ollando para o sol cunha extraordinaria e intensa mirada.

―Morte! Morte! Hai cranios nas estrelas!

―A vida foi boa con el, pese a que era retorcido, maleducado e malvado ―dixo Kane suspirando―. Se cadra Deus ten un lugar para ese tipo de almas, un lugar onde o lume e o sacrificio limpen a súa podremia do mesmo xeito que o lume limpa o monte de fungos. Porén, sinto que o corazón me pesa.

―Non, señor ―dixo un dos aldeáns―. Non fixo outra cousa que a vontade de Deus, e do que aconteza esta noite non sairá máis que ben.

―Non ―respondeu Kane con ton tristeiro―. O certo é que non sei... non sei.

O sol xa desaparecera e a noite chegaba cunha velocidade sorprendente, como se as grandes sombras caesen cal un alude desde abismos descoñecidos para envolver o mundo nas tebras. A través da escuridade chegou un estraño son e o home detívose e mirou cara ao lugar de onde viñera. Non se vía nada. O baldío era un océano de sombras e a herba alta axitábase ondeando ante el, cunha airexa, rompendo a mortal quietude con arquexantes murmurios.

Logo, lonxe, o disco vermello da lúa alzouse sobre o baldío e, por un instante, debuxouse sobre ela unha escura criatura. Un ser pasou correndo pola face da lúa, unha criatura grotesca, monstruosa, cuxos pés semellaban case tocar o chan, detrás dela, a pouca distancia, ía algo como unha sombra voadora, un horror indescritíbel e deforme.

A carreira sobre a lúa durou un instante e logo ambos os dous fundíronse nunha masa informe, que non podería definir, e que despois desapareceu entre as sombras.

Lonxe, no baldío, escoitouse un único alarido, unha gargallada terríbel.

O SON DOS ÓSOS

[ O conto «Rattle of Bones» publicouse por primeira vez no número de xuño de 1929 da revista Weird Tales. ]

«Pousadeiro! ―o berro rompeu o silencio no bosque negro cun eco sinistro.

―De certo que este lugar ten un aspecto desagradábel.

Había dous homes diante da pousada da fraga. O edificio era baixo, longo e escangallado, e estaba construído con grandes troncos. Tiña unhas pequenas fiestras barradas e a porta estaba fecha. Sobre esta había un sinistro letreiro no que se vía, xa esfumado, un cranio fendido.

A porta xirou e abriuse amodo, e unha face barbuda mirou polo oco. O dono botouse cara a atrás e fíxolles aos clientes un aceno para que entrasen, mais semellaba que sen moita gana. Nunha mesa alumaba unha candea e as chamas ardían na lareira.

―Como vos chamades?

―Solomon Kane ―respondeu ao momento o máis alto dos dous homes.

―Gaston l'Armon ―dixo bruscamente o outro―. Mais, que lle importa?

―Non hai moitos estranxeiros no Bosque Negro ―gruñiu o anfitrión―, mais si bandidos. Sentade por aí nalgunha mesa e traereivos a comida.

Os dous sentaron do xeito que sentan dúas persoas que viaxaron desde lonxe. Un era alto e adusto, vestía cun sombreiro sen adornos e cunha sombriza roupa negra, o que acentuaba a escura palidez da súa lóbrega face. O outro era completamente distinto, engalanado con roupa de encaixe e adornos, aínda que o seu estilo se resentía da viaxe. Era realmente gallardo e os seus incansábeis ollos movíanse dun lado a outro, sen parar un só instante.

O anfitrión tróuxolles viño e comida, que depositou nunha basta mesa, e logo volveu ás tebras, onde permaneceu como unha imaxe sombría. Os seus trazos, ora vagos pola ausencia de luminosidade, ora claros debido á luz do lume que ondeaba e brincaba, estaban ocultos baixo unha barba tan mesta que semellaba a dun animal. Sobre esta descansaba un nariz curvado e, enriba del, dous pequenos ollos que espreitaban os clientes sen pestanexar.

―Quen é vostede? ―preguntou de súpeto o home máis novo.

―Son o pousadeiro da taberna O Cranio Fendido ―respondeu o outro cun ton sombrizo que semellaba desafiar o interlocutor a seguir preguntando.

―Ten moitos clientes? ―proseguiu l'Armon.

―Case ninguén adoita vir máis dunha vez ―gruñiu o pousadeiro.

Kane mirou con atención aqueles pequenos ollos vermellos, como se procurase neles algún significado oculto nas súas palabras. Os refulxentes ollos semellaron volverse máis grandes, pero logo cederon, sombríos, ante a fría mirada do inglés.

―Marcho durmir ―dixo Kane de súpeto, dando por rematada a comida―. Debo seguir coa miña viaxe á luz do día.

―Eu igual ―engadiu o francés―. Pousadeiro, móstrenos os nosos cuartos.

Unhas sombras escuras ondeaban nas paredes segundo os dous homes seguían o anfitrión a través dunha longa e escura estancia. O repoludo corpo do seu guía semellaba volverse máis grande á luz da pequena candea que levaba, deixando unha sombra longa e sinistra detrás del.

Ao chegar a unha porta detívose, indicando que era onde habían durmir. Logo entraron. O pousadeiro prendeu unha candea coa que levaba e marchou polo camiño polo que chegara.

Logo os dous homes, dentro do cuarto, miraron un para o outro. Os únicos mobles que había alí eran un par de camas, unha ou dúas cadeiras e unha pesada mesa.

―Comprobemos se se pode atrancar a porta ―dixo Kane―. Non me gustou a mirada do pousadeiro.

―Hai soportes e xambaxe para pór unha tranca ―dixo Gaston―, mais non tranca.

―Teremos que romper a mesa e empregar unha táboa como tranca ―musitou Kane.

―Mon Dieu ―dixo l'Armon―, sodes ben timorato, m'sieu.

Kane respondeu bruscamente e co cello engurrado:

―Non quero que me maten mentres durmo.

―Por Deus! ―continuou o francés rindo―. Se nós mesmos nos coñecemos por casualidade. Até que non o alcancei no camiño da fraga unha hora antes de que se puxese o sol, nin sequera sabiamos un do outro.

―Eu a vostede xa o vin en algures ―respondeu Kane― mais non recordo onde. Porén, do mesmo xeito que co outro, asumo que todo o mundo é honesto a menos que me demostre que é un canalla. Ademais, son de sono lixeiro e durmo cunha pistola na man.

O francés volveu rir.

―Estaba a me preguntar, m'sieu, como podía durmir cun descoñecido no mesmo cuarto. Ha, ha! Moi ben, m'sieu inglés, collamos logo unha táboa dalgunha das outras habitacións.

Colleron a candea e saíron ao corredor. Alí reinaba un silencio total e a pequena luz titilaba cun ton vermello e maligno na espesa negrura.

―O noso pousadeiro non ten nin clientes nin criados ―musitou Kane―. Vaia taberna! Como se chamaba? As palabras de procedencia alemá non se me dan ben... Era, O Cranio Fendido? Un nome macabro, desde logo.

Primeiro miraron no cuarto que tiñan ao lado, mais non conseguiron ningunha tranca. Ao final chegaron á última habitación, ao final do corredor. Entraron. Tiña os mesmos mobles que o resto, agás porque a porta tiña unha pequena abertura barrada e un pesado fecho na parte de fóra, que estaba suxeito a unha das xambas da porta. Correron o fecho e miraron dentro.

―Debería haber unha fiestra cara ao exterior, mais non a hai ―musitou Kane―. Mira!

O chan tiña unha cor escura. As paredes e unha cama estaban algo deterioradas pois víase que lles arrancaran estelas.

―Aquí debeu morrer alguén ―dixo Kane con ton sombrizo―. Non hai tranca no valo?

―Si, mais está fixa ―dixo ao francés ao tirar dela―. A...

Unha parte da parede veuse abaixo e Gaston lanzou unha súbita exclamación. Aparecera un pequeno cuarto e os dous homes inclináronse cara aos terríbeis restos que había no chan.

―O esqueleto dun home! ―dixo Gaston―. E mirade a súa perna, está encadeada ao chan! Estivo aquí preso e morreu!

―Non ―dixo Kane―, ten o cranio fendido. Coido que o pousadeiro ten unha boa razón para chamar así a esta taberna infernal. Este home, o mesmo ca nós, era sen dúbida un viaxeiro que foi caer nas poutas do demo.

―Seguramente ―dixo Gaston sen moito interese, pois tentaba, sen resultado, manipular o gran elo de ferro que suxeitaba os ósos do esqueleto. Ao non ser quen, sacou a súa espada e, cunha excelente demostración de forza, partiu a cadea que unía o elo da perna con outro elo suxeito ao chan de madeira.

―Por que ía encadear un esqueleto ao chan? ―dixo pensativo o francés―. Monbleu! Vaia maneira de desperdiciar unha boa cadea. Agora, m'sieu ―continuou dirixíndose ao monte branco que formaban os ósos―, libereino, polo que pode ir onde queira.

―Que fai? ―a voz de Kane era profunda―. Nada bo pasa cando se fai moca dos mortos.

―Os mortos han defenderse eles mesmos ―dixo entre risos l'Armon―. Sexa como sexa, hei matar aquel que me mate, aínda que o meu cadáver teña que gabear desde corenta brazas de fondura para facelo.

Kane foi cara á porta de fóra e fechou a porta secreta do cuarto detrás del. Non lle gustara esa charla que derivara en artes demoníacas e bruxaría. Ademais, tiña présa por enfrontarse ao pousadeiro logo do seu pecado.

Ao dirixirse á saída, dándolle as costas ao francés, sentiu o contacto do frío aceiro contra o seu pescozo e soubo que tiña apoiado sobre a base do seu cerebro o canón dunha pistola.

―Non se mova, m'sieu! ―dixo con voz baixa e suave―. Non se mova, ou hei esparexer o pouco cerebro que ten polo cuarto.

O puritano, que ardía de furia no seu interior, ficou quieto coas mans en alto mentres l'Armon collía as súas pistolas e sacaba a espada da vaíña.

―Pode volverse ―dixo Gaston, retrocedendo.

Kane inclinouse un pouco e ollou para o seu elegante compañeiro cunha mirada sombriza. Este quitara o sombreiro, que sostiña nunha man, e na outra tiña a súa longa pistola.

―Gastón o Carniceiro! ―dixo o inglés cun ton escuro―. Que parvo fun ao confiar nun francés! Chegaches ben lonxe, asasino! Sen ese sombreiro xa sei porque te recordo... Vinte en Calais hai algúns anos.

―Viu, mais en adiante non me volverá ver. Que foi iso?

―Son ratas remexendo no esqueleto ―dixo Kane mirando o bandido como un falcón, esperando por calquera movemento, por pequeno que fose, daquel canón negro―. Foi o son producido polos ósos.

―Será, logo ―respondeu o outro home―. Agora, M'sieu Kane, sei que leva consigo unha cantidade considerábel de diñeiro. Pensaba esperar a que durmise para matalo, mais a oportunidade presentouse por si mesma e non puiden facer outra cousa que aproveitala. Picou facilmente.

―Non pensei que debese desconfiar daquel con quen compartín a miña comida ―dixo Kane cun ton profundo e furioso.

O bandido botou a rir cinicamente. Os seus ollos estreitáronse segundo comezou a retroceder cara á porta que daba ao exterior. Os tendóns de Kane tensáronse involuntariamente e arqueouse como un lobo xigante que se vai botar sobre a súa presa nun brinco mortal, mais a man de Gaston semellaba ser de pedra e a pistola non tremeu en ningún momento.

―Non haberá saltos mortais logo de que dispare ―dixo Gaston―. Fique quieto, m'sieu. Vin como homes moribundos mataban outros homes, polo que prefiro gardar unha distancia abonda entre nós como para previr esa posibilidade. Por Deus, hei disparar e vostede berrara e cargará, mais ha morrer antes de alcanzarme coas súas mans espidas. Entón o meu anfitrión terá outro esqueleto no seu nicho secreto. Ben, iso se non o mato eu mesmo. O paspán non me coñece, nin eu a el, mais...

O francés estaba entón na porta, apuntando co canón. A candea, que quedara nun oco da parede, emitía unha luz estraña e escintilante que non chegaba máis aló do marco. Entón, tan subitamente como a mesma morte, desde a escuridade que había detrás de Gaston, apareceu unha silueta ampla e pouco definida e unha folla relucente abateuno. O francés caeu de xeonllos igual que un boi morto, cos miolos derramándose desde unha fendedura no cranio. Sobre el alzouse a figura do taberneiro. Era unha escena terríbel e salvaxe, coa furia coa que matara o bandido aínda latente no anfitrión.

―Ho, ho! ―berrou―. Atrás!

Kane botárase cara a adiante ao caer Gaston, mais o pousadeiro apuntáballe á cara cunha longa pistola que sostiña na man esquerda.

―Atrás! ―repetiu cun gruñido propio dun tigre e Kane retrocedeu ante a ameazante arma e a tolemia daqueles ollos vermellos.

O inglés quedou en silencio, coa pel de galiña ao percibir unha ameaza aínda máis profunda e terríbel que a do francés. Había algo inhumano nese home, que se balanceaba como unha besta da foresta mentres as súas sombrizas gargalladas resoaban.

―Gaston o Carniceiro! ―berrou ao dar unha patada ao cadáver que había aos seus pés―. Ho, ho! O noso gallardo compañeiro non ha cazar máis! Escoitei algo sobre o tipo este, que seica andaba polo Bosque Negro. Procuraba riqueza e atopou a morte! Agora o seu ouro será meu. Máis que ouro, vinganza!

―Eu non son o seu inimigo ―dixo Kane con voz serena.

―Todos os homes son os meus inimigos! Mire as marcas dos meus puños! Mire as marcas dos meus nocellos! Mire, nas costas, o beixo do látego! E dentro, na miña mente, as feridas de anos de frío nunha cela silenciosa onde xacín, castigado por un delito que non cometín! ―a voz crebouse para se converter nun laído grotesco e horrendo.

Kane non respondeu. Non era o primeiro home que vía co cerebro afectado polos horrores pasados nas terríbeis prisións continentais.

―Mais escapei! ―dixo cun berro triunfante―. E agora enfróntome a todos os homes... O Que foi iso?

Seica vira Kane un instante de medo naqueles ollos terríbeis?

―O meu bruxo fai renxer os seus ósos! ―murmurou o pousadeiro antes de rir salvaxemente―. Cando morría, xurou que os seus mesmos ósos habían tecer unha rede de morte para min. Encadeei o seu cadáver ao piso e, agora, no profundo da noite, escoito o seu descarnado esqueleto renxer e bater como se tentase liberarse. ―Entón boto a rir, a rir!―. Ho, ho! Non sabes canto desexa erguerse, como o antigo Rei Morte, e asexarme por estes longos corredores mentres durmo, para matarme!

De súpeto, naqueles ollos dementes prendeu unha chama terríbel.

―Ti estiveches no cuarto secreto, ti e o paspán morto ese! Díxoche algo?

Kane estremeceuse. Estaba tolo ou realmente escoitara un débil renxer de ósos, como se o esqueleto se estivese a mover amodo? Kane encolleuse de ombreiros. As ratas revolvíanse entre os poeirentos ósos.

O anfitrión botou a rir outra vez. Circundou con cautela a Kane, mantendo o inglés sempre cuberto e, coa man que tiña libre, abriu a porta. Alí só había escuridade, polo que Kane nin sequera era quen de ver o débil brillo dos ósos que había no chan.

―Todos os homes son os meus inimigos! ―farfallou o anfitrión coa incoherencia propia dos dementes―. Por que ía deixar escapar un home? Quen alzou a súa man para me axudar cando xacín durante anos nun vil calabozo de Karlsruhe... por un delito nunca probado? Entón ocorreu algo no meu interior. Volvinme como un lobo, un irmán deses que hai no Bosque Negro ao que fuxín na miña escapada.

»Eles, os meus irmáns, alimentáronse de todos aqueles que descansan na miña taberna, todos agás ese que renxe os ósos, ese mago de Rusia. Para que non puidese espreitarme desde as negras sombras, cando a noite cobre o mundo, e non me puidese matar... pois... quen pode matar un morto? Descarneino e encadeeino. A súa maxia non foi quen de salvalo de min, mais todo o mundo sabe que un mago morto é máis malvado que un mago vivo. Móvete, inglés! Os teus ósos han descansar neste cuarto secreto, xunto a estes, para...

O tolo tapaba parcialmente a entrada do cuarto secreto, aínda apuntando coa arma a Kane. De súpeto, semellou que caía cara a atrás e desapareceu nas sombras. Ao mesmo tempo, un repentino refacho de vento chegou polo corredor e fechou a porta detrás del. A candea que había na parede titilou e apagouse. Ás cegas, apalpando polo chan, Kane atopou a pistola e volveuse cara á porta onde o demente desaparecera. Alí estaba, na total escuridade, co sangue conxelado, mentres un terríbel e apagado berro chegou desde o cuarto secreto, entrecortado polo son seco e arrepiante dos descarnados ósos a renxer. Logo o silencio invadiu a estancia.

Kane atopou pedernal e aceiro e prendeu a candea. Entón, coa candea nunha man e a pistola na outra, abriu a porta secreta.

―Meu Deus! ―murmurou ao tempo que unha suor xeada invadía o seu corpo―. Isto está máis aló da razón, aínda que o vexa cos meus propios ollos! Cumpríronse as xuras que aquí se fixeron, pois Gaston o Carniceiro xurou que había matar o seu asasino mesmo máis aló da morte e foi a súa man a que liberou o monstro descarnado. E el...

O pousadeiro do Cranio Fendido descansa sen vida no piso do cuarto secreto, coa súa bestial face cruzada por trazos producidos por un terríbel pavor e, afundidos no seu pescozo partido, están os dedos osudos e espidos do esqueleto do mago.

Créditos

Títulos orixinais:
Red Shadows, The Rattle of Bones, Skulls in the Stars.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Martín Luna Pérez
Revisión da edición en papel:
Helena Bermúdez Sabel
e Rodrigo Vizcaíno
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel:
outubro de 2010
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

A versión orixinal en papel deste título recibiu unha axuda da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, Dirección Xeral de Creación e Difusión da Cultura, na convocatoria para o ano 2010, consistente no 71% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa