Biblioteca Conan
Volume 2

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

INTRODUCIÓN

Todos os heroes dos pulp magazines están cortados por un patrón semellante: son fortes, intelixentes, áxiles, guapos... a fin de contas son heroes, que se lles vai pedir? Este tampouco é lugar para contar mentiras, logo non imos negar o feito obvio de que Conan é un heroe prototípico da literatura barata dos anos trinta do século XX. Poderiamos intentar encher unhas poucas páxinas defendendo a orixinalidade de Howard e inventando escusas máis ou menos críbeis sobre os relatos de Conan mais, querido lector, iso está completamente fóra dos nosos obxectivos nesta colección, polo que imos aforrar unha pouca tinta.

Posta xa sobre a mesa esta premisa, preguntaraste cal é o motivo que nos moveu ao inxente traballo de traducir e editar en galego os contos completos sobre este prototípico bárbaro sacado das páxinas de papel barato de Weird Tales e outras revistas da mesma corda. Cal é a mensaxe transcendental que nos pode traer esta escolma de relatos de heroes, aventuras, rapina e sangue? E ben, a resposta é bastante sinxela. A nosa intención non é outra que a de divertir, entreter e, como non, gañarnos vida, a mesma que movía os editores e os escritores dos pulps.

Os contos de Conan non son moralmente exemplares e tampouco politicamente correctos. Este singular bárbaro é iso, un bárbaro e, aínda que posúe un certo código ético (claro está, sempre é o bo), entre as súas andanzas polos reinos hyborianos cóntanse múltiples episodios de pirataría, traizón, conspiración, roubos e unha longa lista de comportamentos moralmente reprobábeis. Houbo que agardar moitos anos para que no xénero fantástico se comezase a desenvolver un tratamento de personaxes máis sofisticado pero, claro está, cando isto aconteceu, os autores xa non tiñan que vivir de vender os seus contos a adolescentes que mercaban as revistas principalmente polas súas portadas eroticamente suxestivas. Logo, para resumir, o que atoparás nestas páxinas e nas dos seguintes catro volumes desta biblioteca completa de relatos de Conan son historias sinxelas, escritas con gran pericia literaria, iso si, pero igualmente escritas cos prexuízos, a moralidade e as ideas doutro tempo e para un público completamente diferente. E o máis importante de todo, son historias coas que o seu autor intentaba levar un prato de comida á súa mesa, non gañar premios literarios.

A figura de Conan é se cadra a máis coñecida entre todos os heroes dos pulps, principalmente polas súas adaptacións á banda deseñada da man de Marvel Comics e máis tarde ao cinema, da man de John Milius, director igual de xenial e incomprendido que Robert E. Howard. O grave problema de ter adquirido unha fama tan notábel reside en que aos poucos, os contos foron perdendo orixinalidade, dando lugar a múltiples mudanzas, invencións e andrómenas asinadas por autores posteriores, até o punto en que moitas veces resulta difícil saber canto do Conan orixinal hai nun volume moderno de banda deseñada, ou mesmo en moitos dos contos que se presentan falsamente como da man de Howard. Para quen non o saiba, o autor de Conan, que foi tamén pai de personaxes como Solomon Kane, o rei Kull de Atlantis, Bran Mak Morn e outros moitos, suicidouse á pronta idade de trinta anos e deixou algunhas anotacións e resumos que quizais chegaría a converter en contos novos, se a vida lle sorrise un pouco máis do que o fixo. Algúns dos máis famosos compiladores e estudosos da súa obra aproveitaron este material para escribir esas historias mais tamén colleron outras xa rematadas e enchéronas de mudanzas, por motivos que aínda hoxe non están claros de todo. Daquela, a calquera que coñeza máis ou menos o universo de Hyboria, chamaralle a atención que «falten» algúns contos nesta colección. Mais non é que aquí «falten», é máis ben que nas outras «sobran», por dicilo dun xeito rápido e pouco elegante. O que presentamos aquí, en resumidas contas, é todo o material orixinal que Howard completou e publicou en vida, organizado segundo a súa cronoloxía interna. Sobre a cuestión da cronoloxía tamén hai debate e ao longo dos anos apareceron un feixe de propostas. Nós decidimos seguir, por ser a menos «contaminada» polos pastiches posteriores, a de Dale Rippke, chamada comunmente The Darkstorm Conan Chronology ou, para os seareiros da banda deseñada, a cronoloxía da serie de Dark Horse.

Entón, para rematar xa esta breve introdución, non queremos que ninguén se alporice ou monte en cólera se ve que nesta serie de volumes aparecen elementos como machismo, racismo, violencia gratuíta ou falta de respecto polas crenzas relixiosas de cada pobo. Tampouco está na nosa man expurgar todo o que poida resultar molesto para a nosa sociedade actual, xa que somos editores e non censores. En definitiva, isto é o universo de Conan, un mundo igual de salvaxe e primitivo que os Estados Unidos de América da época da Gran Depresión.

Tomás González Ahola
Compostela, outubro de 2011

A RAÍÑA DA COSTA NEGRA

[O conto Queen of the Black Coast foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de maio de 1934.]

1. Conan únese aos piratas

Crédeme, os rebentos verdes espertan na primavera e o outono pinta as follas cun lume sombrizo. Crédeme, eu aínda conservo virxe o meu corazón para dedicarlle os meus ardentes desexos a un só home. — A canción de Belit

Os cascos do cabalo resoaban na rúa que conducía aos peiraos. A xente que berraba e se apartaba ao seu paso tivo a visión fugaz dun xinete enfundado nunha cota de malla que cabalgaba sobre un negro corcel, mentres a súa capa de cor escarlata ondeaba ao vento. Do outro extremo da rúa chegaba o clamor dos seus perseguidores, mais o xinete non volveu a cabeza. Irrompeu no embarcadoiro e detivo o cabalo ao bordo do peirao. Os mariñeiros mirárono pampos, mentres izaban a vela de franxas no mastro da galera, unha nave larga e de proa alta. O capitán, un home corpulento de barba negra que se achaba na proa dirixindo a manobra de desatraque, deitou un berro iracundo cando o xinete saltou desde a sela do cabalo e cun áxil pinchacarneiro aterrou no centro da cuberta.

—Quen te convidou a subir a bordo? —preguntou a berros.

—Poñédevos en marcha! —dixo o intruso cun ruxido, subliñando a frase cun aceno violento e feroz que fixo caer pingas de sangue da súa espada.

—Pero imos cara ás costas de Kush! —protestou o patrón da nave.

—Logo eu tamén vou a Kush!

O capitán botou unha rápida mirada á rúa pola que viña un grupo de xinetes a todo galope. Máis atrás viña un pelotón de besteiros, coas súas armas colgadas ao ombro.

—Podes pagar a pasaxe? —preguntou o patrón do barco.

—Vouche pagar con aceiro! —gruñiu o descoñecido da cota de malla mentres empuñaba unha grande espada que deitaba alustros azuis baixo o sol—. Por Crom que se non saes decontado vou alagar a galera co sangue da tripulación!

O capitán coñecía moi ben os seres humanos. Botou unha soa ollada ao rostro escuro e cheo de pequenas cicatrices do home da espada, endurecido pola furia, e deulles unha orde aos seus mariñeiros. A galera separouse do peirao e os remos comezaron a afundir ritmicamente na auga cristalina. Daquela, un refacho de vento inchou a vela maior. A nave liviá escorou levemente ao impulso da brisa e avanzou como un cisne, cortando ao seu paso as ondas e deixando un rastro de espuma.

No peirao, os xinetes axitaban as súas espadas, lanzaban berros de ameaza e daban ordes que os do barco desatenderon, apurando os besteiros para que se colocasen ao bordo do embarcadoiro antes de que a nave ficase fóra do alcance das súas armas.

—Deixade que ladren —dixo sorrindo o home da espada—. E ti, segue o teu rumbo, capitán.

O patrón do barco descendeu da pequena ponte de proa, avanzou entre as filas de remeiros e ascendeu á ponte de popa. O descoñecido permaneceu alí, coa espada apoiada no mastro, coa mirada alerta e o sabre disposto a todo. O capitán observouno atentamente, procurando non achegarse demasiado á enorme espada. Tiña enfronte un mozo alto, corpulento e cuberto cunha negra cota de malla chea de escamas, brillantes grebas e un casco de aceiro azulado, do que saían un par de cornos moi finamente puídos. Dos seus ombreiros colgaba unha capa de cor escarlata que ondeaba ao vento. Un ancho cinto de coiro repuxado, cunha fibela dourada, sostiña a vaíña da espada. Por baixo do casco asomaba unha melena negra e lisa, que contrastaba cos seus ardentes ollos azuis.

—Se imos viaxar xuntos —dixo o capitán—, será mellor que nos levemos ben. Chámome Perico e son patrón de barco con licenza do porto de Argos. Diríxome a Kush para traficar con abelorios, sedas, azucre e espadas con empuñadura de latón, a cambio dos cales espero que os reis negros me dean marfil, copra, mineral de cobre, escravos e perlas.

O home da espada botoulles unha mirada aos peiraos, que ían quedando rapidamente atrás, onde os xinetes aínda braceaban en balde, pois parecían non atopar unha embarcación o suficientemente rápida como para seguir a veloz galera.

—Eu son Conan o cimmerián —respondeu o mozo—. Vin a Argos na procura dunha praza no exército, pero como non había ningunha guerra, atopeime sen traballo.

—Por que te perseguen eses gardas? —preguntou Perico—. Sei que non é asunto meu, pero pensei que se cadra...

—Non teño nada que ocultar —dixo o cimmerián—. Por Crom, aínda que pasei moito tempo entre vós, os homes civilizados, aínda non entendo a vosa maneira de actuar.

»Pois ben, onte á noite estaba nunha taberna e un capitán da garda real quixo abusar da amiga dun soldado novo que, por suposto, matou o oficial. Pero parece ser que hai unha maldita lei que castiga severamente a quen mata os gardas do rei e por iso o soldado e a rapariga tiveron que fuxir. Correu o rumor de que me viron con eles e por iso me levaron hoxe ante o maxistrado, que me preguntou cara a onde fuxiran os dous mozos. Eu respondín que, posto que el era o meu amigo, non podía traizoalo. O tribunal indignouse e o xuíz, furioso, falou sobre os meus deberes co Estado, a sociedade e outras cousas que non entendín, e ordenoume que revelase o paradoiro do meu amigo. Para entón era eu quen se anoxara, pois xa explicara claramente a miña posición.

»Pero dominei a miña ira e conservei a calma. O xuíz dixo gritando que eu manifestara un profundo desprezo cara ao tribunal e que debía ser encerrado nun alxube para que podrecese alí, até que traizoase o meu amigo. Por tanto, vendo que estaban todos tolos, desenvaiñei a espada e partinlle a cabeza ao xuíz. Despois abrinme paso entre o público presente e, ao ver alí preto o cabalo do alguacil, fíxenme con el e cabalguei até os peiraos, onde agardaba atopar un barco que partise cara ao estranxeiro.

—Ben —dixo Perico con ar desgustado—, os tribunais prexudicáronme moitas veces en litixios con mercadores ricos, polo que non lles gardo ningún afecto. Terei que responder a moitas preguntas se volvo a este porto, pero supoño que poderei demostrar que actuei baixo ameaza de morte. Podes envaiñar a túa espada. Somos pacíficos mariños e non temos nada contra ti. Ademais, non está mal ter a bordo un guerreiro. Vamos á popa botar un grolo de cervexa.

—Paréceme ben —contestou rapidamente o cimmerián mentres envaiñaba a espada.

O Argus era un barco pequeno e resistente, como todos os que comerciaban entre os portos de Zingara e Argos e os das costas do sur. Estas embarcacións adoitaban manterse sempre á vista da costa e raras veces se aventuraban en alta mar. O Argus tiña unha proa alta rematada nunha roda curva, era largo no centro e afinábase novamente contra a popa, desde onde se gobernaba cun remo moi longo. O principal medio de propulsión fornecíao a gran vela de seda con franxas de cores, auxiliada por un foque. Os remos utilizábanse para entrar ou saír dos portos e baías, así como nas calmas, cando non sopraba o ar. Había dez remos por banda, cinco a proa e cinco a popa da cuberta central. A carga de maior valor colocábase debaixo desta cuberta de proa. Os mariñeiros durmían na cuberta ou entre as ringleiras de bancos, protexidos durante o mal tempo por unhas lonas. A tripulación estaba composta por vinte homes que manexaban os remos, tres no leme e o capitán do barco.

Daquela, o Argus avanzou resolto cara ao sur, axudado polo bo tempo reinante. O sol quentaba máis intensamente a medida que pasaban os días, polo que se encartaron as lonas de seda con franxas de cores, que facían xogo coas velas e coas brillantes teas douradas da proa e das bordas.

Despois duns días de navegación avistaron a costa de Shem, formada por extensas pradarías onduladas nas que se enxergaban ao lonxe os brancos remates das torres das cidades, así como algúns xinetes de barba negra e nariz afiado que, sentados nos seus corceis ao longo da costa, contemplaban con receo o paso da galera. Esta non fondeou alí, pois era escaso o beneficio que se obtiña comerciando cos feros e astutos fillos de Shem.

Tampouco se decidiu o capitán Perico a atracar na ampla baía á que ía desembocar o caudaloso río Styx e onde se alzaban os elevados castelos negros de Khemi sobre as augas azuis. Ningún barco entraba sen ser convidado naquel porto, onde uns bruxos morenos lanzaban terríbeis feitizos entre o fume escuro dos sacrificios, que ascendía permanentemente dos altares manchados de sangue. Nestes había mulleres espidas que gritaban desesperadamente e Set, a Antiga Serpe, o superdemo dos hyborianos, pero deus dos estixios, retorcía os brillantes aneis do seu corpo entre os seus fieis.

O patrón do barco apartouse daquela costa de ilusión e de augas transparentes, aínda cando, tras un promontorio de terra, apareceu unha góndola coa proa en forma de serpe e un grupo de espidas raparigas morenas con grandes flores vermellas no pelo chamaban os mariñeiros e se ofrecían descaradamente en posturas incitantes.

Despois deixaron de verse as brillantes torres da costa. Deixaran atrás a fronteira de Estixia e navegaban ao longo das costas de Kush. O mar e os seus camiños eran unha fonte de misterios insondábeis para Conan, que nacera e se criara nas elevadas montañas do norte. Pola súa banda, o bárbaro tamén espertaba o interese dos rudos mariñeiros que xamais viran un home da súa raza.

Eran mariñeiros típicos de Argos, baixos e rexos. Conan era moito máis alto ca eles e dous xuntos non alcanzaban a ter a forza do bárbaro. Aínda que eran resistentes e fortes, o cimmerián tiña a forza e a vitalidade dun lobo, cos músculos duros e os nervios aguzados pola vida que adoitaba levar nas zonas máis inhóspitas do mundo. O cimmerián sempre tiña un sorriso nos beizos, pero era igual de rápido e terríbel para a cólera. Conan tiña un apetito prodixioso e as bebidas fortes constituían a súa paixón e a súa debilidade. Era inxenuo como un neno en moitos aspectos e non acababa de afacerse aos artificios da civilización. Tiña unha grande intelixencia natural, era moi celoso dos seus dereitos e podía ser perigoso como un tigre famento. Aínda que era mozo pola súa idade, as viaxes e as guerras endurecérano, e a súa estancia en moitos países facíase evidente na súa indumentaria. O casco adornado con cornos era característico dos louros aesirianos de Nordheim. A súa camisa de malla de aceiro, así como as placas para protexer as extremidades, contábanse entre os traballos máis finos dos artesáns de Koth. A fina malla que protexía os seus brazos e pernas era de Nemedia. A espada que cinguía ao cinto era un enorme sabre forxado en Aquilonia e a súa magnífica capa de cor escarlata só podía ser produto dos teares de Ophir.

Seguiron navegando cara ao sur. Pasado tempo, o patrón do barco comezou a buscar coa mirada as aldeas de altas murallas da xente de cor. Pero ao chegar a unha baía só atoparon ruínas fumarentas e entre estas os cadáveres de negros espidos. Perico lanzou un xuramento.

—Eu fixen bos negocios aquí en anteriores ocasións —manifestou—. Isto é obra dos piratas.

—E se nos enfrontásemos a eles? —preguntou o cimmerián mentres desenvaiñaba a súa enorme espada.

—Este non é un barco de guerra —respondeu o capitán—. Nós fuximos, non loitamos. Así e todo, algunhas veces vencemos a tripulación dun barco pirata, aínda que nunca nos enfrontamos ao Tigresa, de Belit.

—Quen é Belit?

—A máis salvaxe e demoníaca das mulleres. A menos que vise mal, foron os seus carniceiros quen arrasaron esa aldea da baía. Oxalá poida vela algún día colgando dunha soga! Chámana a raíña da Costa Negra. É unha muller de raza shemita que manda sobre un grupo de homes negros. Constitúen unha ameaza para a navegación e xa enviaron moitos bos comerciantes ao fondo do mar.

Perico trouxo da ponte de popa unhas chaquetas acolchadas, así como cascos de aceiro, arcos e frechas.

—De pouco servirá enfrontarnos a eles se nos atacan —dixo cun gruñido—. Pero doe na alma dar a vida sen presentar un pouco de resistencia.

Xusto no abrente o vixía lanzou unha voz de alarma. Arredor do extenso cabo dunha illa situada a estribor apareceu a forma ameazante e esvelta dunha longa galera cunha cuberta que ía de proa a popa a máis altura do normal. Corenta remos a cada lado impulsábana veloz pola auga e as bordas estaban ateigadas de negros espidos que entoaban cánticos e golpeaban as súas lanzas contra uns escudos ovalados. No alto do mastro ondeaba un longo pendón de cor carmesí.

—Belit! —exclamou Perico palidecendo—. Atención! Ponde a nave a cuberto! Imos cara a aquela cala! Se conseguimos chegar á costa antes de que nos aborden, teremos posibilidades de fuxir con vida!

Inmediatamente o Argus virou e dirixiuse ás rompentes que se atopaban ao longo da praia sementada de palmeiras. Perico ía dun lado a outro, exhortando os arquexantes remeiros a que multiplicasen os seus esforzos. Ao capitán puxéronselle os pelos de punta e os seus ollos lanzaban faíscas.

—Dádeme un arco —dixo Conan—. Non o considero unha arma de homes, pero aprendín a manexalo cos hyrkanianos. Resultarame sinxelo abater uns poucos inimigos na cuberta daquel barco.

De pé sobre a ponte de popa, o cimmerián observou a galera en forma de serpe que avanzaba liviá sobre as ondas, e aínda que era home de terra, resultáballe evidente que o Argus xamais podería gañar aquela carreira. As frechas que lanzaban desde a cuberta da nave pirata caían cun asubío na auga, a menos de vinte pasos da popa.

—Será mellor que nos enfrontemos a eles —dixo o cimmerián de súpeto—. Pola contra morreremos todos cunha frecha cravada nas costas e sen devolver un só golpe.

—Remade forte, cans! —ruxiu Perico, facendo un violento aceno co musculoso brazo.

Os barbudos remeiros gruñiron ao inclinarse aínda máis sobre os remos. Os músculos marcábanse nos seus brazos e a súa pel estaba completamente bañada en suor. A madeira da pequena e ancha galera renxía violentamente mentres o casco fendía as augas. O vento deixara de soprar e a vela colgaba frouxa no mastro. A nave inimiga achegábase inexorabelmente e atopábase aínda a unha milla das rompentes cando un dos homes que gobernaba o temón caeu sobre o pau cunha longa frecha cravada no pescozo. Perico saltou para ocupar o seu lugar e Conan, de pé e coas pernas abertas sobre a cuberta de popa, levantou o seu arco. Agora alcanzaba a ver algúns detalles do barco pirata. Os remeiros estaban protexidos por uns ferros metálicos lixeiros dispostos aos lados da nave, pero os guerreiros que danzaban sobre a alta e estreita cuberta achábanse totalmente ao descuberto. Estaban case todos espidos e tiñan o corpo pintado, levaban plumas e empuñaban lanzas e escudos.

Na elevada plataforma de proa erguíase unha delgada figura cuxa pel branca constituía un cegador contraste co brillo de ébano dos homes que se atopaban ao seu redor. Era Belit, sen ningunha dúbida. Conan colleu unha frecha emplumada e entón unha especie de escrúpulo ou vacilación desviou a súa man e lanzou o dardo que atravesou o corpo dun alto besteiro que estaba a carón dela.

O barco pirata ía gañándolle distancia ao navío máis pequeno. As frechas chovían sobre a cuberta do Argus e algúns dos seus tripulantes lanzaban un berro de cando en vez. Todos os temoneiros caeran baixo a chuvia de frechas e Perico manexaba só o pesado leme, mentres lanzaba maldicións e facía esforzos inauditos con brazos e pernas. Pero nese momento derrubouse cun estertor porque unha frecha que tiña cravada nas costas lle atravesara o corazón. O Argus quedou á deriva, a mercé das ondas. Os tripulantes comezaron a gritar aumentando a confusión e entón Conan decidiu tomar o mando, como era habitual.

—Arriba o ánimo, raparigos! —ruxiu mentres disparaba unha frecha—. Empuñade as vosas armas e devolvédelles a eses cans algúns golpes antes de que vos corten o pescozo! Xa de nada vale que vos esforcedes sobre os remos! Terémolos a bordo antes de cincuenta remadas!

Os remeiros abandonaron á desesperada os bancos e colleron as súas armas. Era unha actitude valente pero inútil. Tiñan tempo para disparar algunhas frechas antes de que os piratas estivesen encima deles. Sen ninguén que manexase o leme, o Argus bambeábase con forza e un momento despois o esporón aceirado da proa dos atacantes chocou contra o barco mercante polo centro da nave. As cadernas renxeron. Desde a elevada cuberta, os piratas negros lanzaron unha chuvia de frechas que atravesaron os gambesóns acolchados dos desventurados mariñeiros e logo saltaron cunha lanza na man para completar a matanza. Na cuberta do barco pirata xacían unha ducia de cadáveres, froito da destreza de Conan co arco.

A loita no Argus foi breve e sanguenta. Os rexos mariñeiros non puideron oporlles resistencia aos bárbaros de elevada estatura e foron caendo un a un. Noutro lugar da nave, a loita tomara un cariz especial. Conan, de pé sobre a popa elevada, achábase ao mesmo nivel que a cuberta do barco pirata. Cando a proa de aceiro se afundiu no costado do Argus, o cimmerián conseguiu gardar o equilibrio a pesar do golpe, refugando daquela o arco. Un pirata de grande estatura saltou sobre a borda e foi recibido no ar polo enorme sabre de Conan, que o cortou en dous pola cintura, de modo que o tronco caeu cara a un lado e as pernas cara ao outro. A continuación, cun estoupido de furia que deixou unha chea de cadáveres sobre a cuberta, Conan deu un gran salto pola borda e caeu de pé sobre o Tigresa. Nun instante, Conan converteuse no centro dun furacán de violencia. Ao seu redor zoaban as frechas e as lanzas, pero el movíase cunha velocidade cegadora. As frechas rebotaban na súa armadura ou azoutaban o ar, á vez que a súa espada cortaba o ar co seu son de morte. A tolemia combativa da súa raza apoderouse del e, cos ollos velados por unha vermella brétema irracional, afundía cranios, esmagaba peitos, cernaba membros e abría entrañas, deixando a cuberta chea de sangue e de refugallos humanos. O espectáculo era espantoso.

Invulnerábel coa súa cota de malla e coas costas apoiadas contra o mastro, o cimmerián seguía amoreando cadáveres esnaquizados aos seus pés, até que os seus inimigos comezaron a retroceder arquexando de medo e de furia. Daquela, cando os piratas lanzaron a un tempo as lanzas coa intención de atacar e Conan se puxo en tensión disposto a saltar e a morrer, un berro agudo detivo os brazos no alto. Os xigantes negros ficaron inmóbiles como estatuas de ébano, do mesmo xeito que Conan, que quedou ríxido, coa espada chorreando sangue.

Belit saltou diante dos seus negros guerreiros e obrigounos a baixar as lanzas. Despois volveuse cara a Conan, co peito arquexando e os ollos botando faíscas. Uns dedos feros e ardentes apertaron o corazón do cimmerián, que se colmou dunha fogosa admiración. A muller era delgada, pero tiña formas de deusa, esveltas e voluptuosas a un tempo. A súa única vestimenta consistía nun ancho cinto de seda. As brancas extremidades e as esferas de marfil dos seus seos fixeron latexar o pulso de Conan cunha paixón louca, aínda no medio do furor da batalla. Os seus cabelos eran escuros como unha noite de Estixia e caíanlle en suave fervenza sobre as súas delicadas costas. Os seus ollos negros ardían cando ollaba para o cimmerián.

A moza era indómita como o vento do deserto, áxil e perigosa como unha pantera. Achegouse a Conan sen prestarlle atención á enorme espada manchada co sangue dos seus homes. A suave coxa da muller rozou a perna del. Os seus beizos vermellos entreabríronse cando mirou os sombrizos e ameazantes ollos azuis do cimmerián.

—Quen es? —preguntou—. Por Ishtar, que xamais vin ninguén coma ti, a pesar de percorrer estes mares desde as costas de Zingara até as últimas fogueiras do sur. De onde vés?

—De Argos —respondeu el secamente, temendo algún movemento traizoeiro.

Se a man da muller se achegaba á daga enxoiada que levaba no cinto, dunha soa labazada deixaríaa sen sentido sobre a cuberta. Con todo, o cimmerián, no máis profundo do seu ser, non temía. Abrazara demasiadas mulleres, civilizadas ou bárbaras, nos seus brazos de ferro, como para non recoñecer o brillo que ardía nos ollos daquela.

—Ti non es un brando hyboriano! —exclamou ela—. Es valente e duro como un lobo gris. Eses ollos nunca se viron encandeados polas luces da cidade. Eses músculos non se abrandaron pola vida fácil entre paredes de mármore.

—Son Conan o cimmerián —contestou el.

Para a xente de climas tropicais e exóticos, o norte era un intricado reino poboado de feroces xigantes de ollos azuis que de cando en cando descendían das súas xeadas terras cun facho e unha espada. As súas incursións nunca os levaran máis ao sur de Shem, polo que aquela moza shemita non distinguía entre aesirianos, vanirianos ou cimmeriáns. Co seu instinto feminino decatouse de que achara o seu amante e de que a súa raza non significaba nada agás para proporcionarlle o encanto que confiren os países remotos.

—E eu son Belit —exclamou ela, como dicindo: «son unha raíña».

A continuación, a rapariga tendeulle os brazos abertos e díxolle:

—Mírame, Conan! Son Belit, a raíña da Costa Negra! Oh, tigre do norte, es tan frío como as nevadas montañas que te viron nacer. Tómame e abrázame co teu fero amor! Ven comigo aos confíns da terra e dos mares! Eu son raíña polo lume, o aceiro e a morte... Se ti o meu rei!

Os ollos de Conan esculcaron as filas de guerreiros manchados de sangue en busca dunha expresión de ira ou de celos. Pero non viu nada diso. A furia disipouse nos rostros de ébano. O bárbaro soubo que para aqueles homes, Belit era algo máis que unha muller. Era unha deusa cuxa vontade era incuestionábel. Conan lanzoulle unha mirada ao Argus, que bambeaba sobre un mar tinguido de vermello, coas cubertas ensanguentadas, retido polos rizóns de abordaxe. Despois ollou para a costa de tonalidades azuis, despois as verdes brumas do océano e finalmente o vibrante corpo que se achaba diante del. O seu corazón bárbaro arreguizouse. Dominar aquelas brillantes terras azuladas canda a nova tigresa de pel branca... Amar, rir, navegar, conquistar botíns...

—Irei contigo! —dixo el con voz ronca, sacudindo as pingas de sangue da súa espada.

—Eh, N'Yaga! —dixo daquela a rapariga coa voz vibrante como a corda dun arco—. Trae herbas curativas e atende as feridas do teu amo! Os demais, traede o botín a bordo e afastémonos de aquí.

Mentres Conan tomaba asento coas costas contra a varanda de popa, para que o vello xamán atendese os cortes que tiña en brazos e pernas, a carga do infortunado Argus foi rapidamente trasladada a bordo do Tigresa e almacenada en pequenos compartimentos que había debaixo da cuberta. Os cadáveres dos tripulantes do barco mercante e dos piratas que morreran durante a batalla foron guindados pola borda e servíronlles de alimento ás quenllas que infestaban aquelas augas. Os piratas feridos quedaron no centro da cuberta para ser curados. A continuación soltáronse os rizóns de abordaxe e, mentres o Argus afundía silenciosamente nas augas tinguidas de sangue, o Tigresa afastábase cara ao sur entre rítmicos golpes de remo.

Cando o barco comezou a navegar polas cristalinas augas azuis, Belit subiu á popa. Os seus ollos ardían como os dunha pantera na escuridade cando quitou os adornos, as sandalias e o cinto de seda e guindou todo aos pés do cimmerián. Daquela, póndose na punta dos pés, cos brazos estendidos cara a arriba e completamente espida, berroulles á súa xente:

—Lobos do mar azul, observade a danza de apareamento de Belit, cuxos pais foron reis de Asgalun!

E bailou como un bulebule no deserto, como unha chama inextinguíbel, como o impulso da creación e da morte. Os seus pés brancos rozaban suavemente a cuberta manchada de sangue e os moribundos esquecéronse de morrer mentres a contemplaban extasiados. Entón, á vez que as brancas estrelas brillaban tenuemente a través do veludo azul do atardecer, facendo do seu corpo unha borrosa chama de marfil, Belit lanzou un berro salvaxe e botouse aos pés de Conan. O cego desexo do cimmerián fixo que esquecese o mundo cando apertou o seu corpo contra as negras placas do seu peito acoirazado.

2. O loto negro

Naquela cidadela da morte de pedras esnaquizadas, os seus ollos caeron na trampa daquel fulgor profano e terríbel. Unha estraña tolemia oprimiume con forza a gorxa, como un rival que se interpón entre dous amantes. — A canción de Belit

O Tigresa sucou os mares e todas as aldeas negras da costa estremecéronse. O tam-tam resoou na noite, anunciando que a muller-diaño do mar atopara un compañeiro, un home de ferro cuxa violencia superaba a do león ferido. Entón os sobreviventes dos desposuídos navíos estixios maldiciron o nome de Belit e o do branco guerreiro dos ollos azuis. Por iso os príncipes estixios lembraron eternamente este home e a súa memoria foi unha árbore amarga que deu froitos de cor carmesí nos anos que seguiron.

Pero o Tigresa seguiu navegando despreocupado como o vento errante, até que ancorou fronte ás costas do sur, na desembocadura dun caudaloso e turbulento río cuxas ribeiras eran murallas selváticas cheas de misterio.

—Este é o río Zarkheba, que significa Morte —dixo Belit—. As súas augas son velenosas. Ves o turbias e pantanosas que flúen? Só os réptiles velenosos poden vivir nese río. Os homes de pel negra evítano sempre. Unha vez, unha galera estixia que fuxía do meu barco internouse por este río e desapareceu. Eu ancorei neste mesmo lugar e algúns días despois a galera volveu flotando á deriva sobre as escuras augas. Estaba deserta e a súa cuberta luxada de sangue. Había un só home a bordo, pero volveuse tolo e morreu entre saloucos. O cargamento estaba intacto, pero a tripulación desaparecera silenciosa e misteriosamente.

»Amado meu, eu creo que á beira deste río hai unha cidade. Ouvín relatos sobre torres xigantescas e murallas que contemplaron de lonxe os poucos mariños que ousaron remontar esta corrente. Nós non tememos nada nin ninguén. Conan, vaiamos para alí e saqueemos a cidade!

Conan asentiu, como facía sempre que Belit trazaba un plan. Ela era quen planeaba as incursións e o cimmerián quen as levaba a cabo. Pouco lle importaba a el cara a onde navegasen ou contra quen combatesen, mentres non deixasen de navegar e de combater. O cimmerián estaba satisfeito con ese tipo de vida.

As batallas minguaran a tripulación. Só quedaban uns oitenta lanceiros, apenas os suficientes para a longa galera. Pero Belit non quería perder o tempo navegando cara ao sur, até as remotas illas onde recrutaba os seus bucaneiros. A fogosa rapariga desexaba emprender aquela aventura. Daquela, o Tigresa internouse pola desembocadura do río. Os remeiros tiveron que esforzarse a fondo para superar o empuxe da caudalosa corrente.

Dobraron a misteriosa curva que impedía a vista desde o mar e á tardiña xa navegaban entre os bancos de area nos que se movían estraños réptiles. Pero non viron nin un só crocodilo, nin divisaron animal ningún, nin paxaros que fosen saciar a súa sede naquelas augas. Continuaron avanzando na escuridade que precede á saída da lúa, entre costas que eran como sólidos valados dunha vexetación impenetrábel, de onde chegaba de cando en vez un misterioso rumor de renxidos e de pegadas cautelosas, e desde onde se albiscaba o fulgor duns ollos ameazantes. E unha vez que se ouviu a voz inhumana e burlona dun mono, Belit dixo que as almas dos homes malvados estaban presas naqueles animais parecidos ao ser humano, como castigo polos seus crimes pasados. Pero Conan tiña as súas dúbidas respecto diso, porque en certa ocasión vira nunha gaiola de barrotes dourados dunha cidade hyrkaniana un animal triste de ollos abismais que, segundo lle dixeran, era un mono, e que non tiña nada da demoníaca malevolencia que vibraba na risa malvada que lles chegaba desde a escura selva.

Entón saíu a lúa como unha mancha de sangue, cun halo negro, e das beiras xurdiu unha terríbel algarabía, como saudándoa. Os ruxidos, ouveos e berros fixeron tremer os guerreiros negros, pero aquel balbordo, segundo puido notar Conan, procedía do interior da selva, como se os animais, do mesmo xeito que os humanos, fuxisen das negras augas do Zarkheba.

Elevándose por encima da mesta negrura das árbores e dos bosques frondosos, a lúa prateaba a superficie do río e o ronsel do barco convertíase nun resplandor de burbullas fosforescentes que se ensanchaba creando unha luminescencia de pedras preciosas. Os remos afundíanse nas augas e saían como enchoupados de prata xeada. As plumas dos guerreiros abanaban ao vento e as xemas das empuñaduras e arneses resplandecían cunha luz xeada.

A fría luz da lúa iluminaba tamén as xoias que adornaban os negros rizos de Belit cando estendeu o seu fermoso corpo sobre unha pel de leopardo colocada sobre a cuberta. Apoiada sobre os cóbados e co queixo entre as mans, a moza observaba o rostro de Conan, que estaba deitado ao seu carón coa escura melena mexida baixo a leve brisa. Os ollos de Belit eran como escuras xemas que ardían á luz da lúa.

—O misterio e o terror rodéannos, Conan. Avanzamos cara ao reino do horror e da morte —dixo Belit—. Tes medo?

Por resposta el limitouse a encoller os ombreiros, cubertos coa cota de malla.

—Tampouco eu —respondeu ela con ar meditabundo—. Xamais o tiven. Contemplei demasiadas veces os espidos cabeiros da morte. Dime, Conan, temes os deuses?

—Eu non pisaría as súas sombras —contestou o bárbaro prudentemente—. Algúns son malignos e outros son propicios. Cando menos iso afirman os seus sacerdotes. Mitra, o deus dos hyborianos, debe de ser un deus forte porque o seu pobo construíu cidades en todo o mundo. Pero mesmo os hyborianos temen a Set e Bel, deus dos ladróns, é un deus bo. Cando eu era ladrón, en Zamora, aprendín moito del.

—Como son os deuses do teu pobo? Nunca te ouvín falar deles.

—O deus principal é Crom, que vive nunha gran montaña. Pero de nada vale invocalo. Impórtalle moi pouco se os homes viven ou morren. É mellor calar que reclamar a súa atención, xa que adoita enviar desgrazas e non fortuna! É implacábel e sen compaixón, mais infunde poder para loitar e matar no momento de nacer. Que máis pode pedir un ser humano?

—E como é o voso mundo, alén do río da morte? —insistiu ela.

—No culto da miña xente non hai esperanza aquí nin no máis aló —respondeu Conan—. Neste mundo os homes loitan e sofren en balde, e só achan pracer no bulebule louco da batalla. Unha vez mortos, as súas almas entran nun reino gris, cheo de nubes e azoutado por ventos xeados, onde vagan tristes e melancólicas durante toda a eternidade.

Belit arreguizouse e dixo:

—Por mala que sexa a vida é mellor que semellante destino. Ti que cres, Conan?

O cimmerián encolleuse de ombreiros máis unha vez e dixo:

—Coñecín moitos deuses. Quen negue a súa existencia está tan cego como o que confía neles cunha fe desmesurada. Eu non busco nada despois da morte. Poida que existan a escuridade da que falan os escépticos nemedianos ou o reino xeado e nebuloso de Crom ou as chairas nevadas ou os grandes salóns de pedra do Valhalla dos habitantes de Nordheim. Non sei, nin me importa. Que me deixen vivir intensamente mentres viva. Quero saborear o rico mollo da carne vermella e sentir o sabor acedo do viño no meu padal, gozar do cálido abrazo dunha muller e da xubilosa tolemia da batalla cando brillan os gumes de aceiro azul. Iso chégame para ser feliz. Que os mestres, os sacerdotes e os filósofos reflexionen sobre a realidade e a ilusión. Eu só sei isto: que se a vida é ilusión, eu non son máis ca iso: unha ilusión e ela, por conseguinte, é unha realidade para min. Estou vivo, consúmeme a paixón, amo e odio. Con iso doume por contento.

—Pero os deuses son reais —dixo ela seguindo a liña dos seus pensamentos—. E por riba de todos están os deuses shemitas: Ishtar, Ashtoreth, Derketo e Adonis. Bel tamén é shemita, pois naceu na antiga Shumir hai moitísimo tempo e entrou no mundo rindo, coa súa barba rizada e os seus ollos pícaros e intelixentes, a roubar as xoias dos reis da antigüidade.

»Existe a vida máis aló da morte. Eu seino. E tamén sei isto, Conan de Cimmeria —dixo Belit póndose axilmente de pé e rodeándoo cun abrazo de pantera—: sei que o meu amor é máis forte que a morte! Abrazáchesme arquexando coa violencia do noso amor. Collíchesme e apertáchesme e conquistáchesme, atraéndome a alma aos teus beizos coa violencia dos teus ferintes bicos. O meu corazón está soldado ao teu, a miña alma é parte da túa alma! Se eu morro e ti tiveses que loitar pola túa vida, eu volvería do abismo para te axudar. Si, faríao tanto se o meu espírito flotase baixo os veos purpúreos do mar cristalino do paraíso, como se se retorcese entre as chamas do inferno! Son túa e nin os deuses nin a eternidade poderán separarnos!

Un berro de espanto chegou desde o posto de proa. Tras apartar a Belit a un lado, Conan púxose en pé dun salto, coa espada resplandecente baixo a luz da lúa e os pelos de punta pola escena que estaba a ver. O vixía negro cambaleaba sobre a cuberta apoiado en algo que parecía o toro dunha árbore escura e sinuosa, que se bambeaba sobre a varanda. Entón Conan decatouse de que se trataba dunha xigantesca serpe que saltara por riba da borda e suxeitaba o malfadado vixía coas súas enormes fauces. As húmidas escamas brillaban pálidas baixo a luz da lúa, a medida que o réptil se retiraba da cuberta, mentres o guerreiro atrapado berraba e se retorcía como unha rata nos cairos dunha serpe pitón. Conan correu cara á proa e, alzando a súa enorme espada, case cortou en dous o xigantesco animal, que era máis groso que o corpo dun home. O sangue enchoupou a cuberta mentres o monstro moribundo se afastaba sen soltar a súa vítima, até que se afundiu no tenebroso río, anel tras anel, deixando tras de si unha espuma sanguenta, baixo a cal o home e o réptil desapareceron xuntos. A partir de entón, Conan proseguiu a garda persoalmente, pero ningún outro monstro chegou reptando desde as pantanosas profundidades do río. Cando o ceo clareaba na selva, o cimmerián dexergou os negros cairos dunhas torres escuras que se alzaban entre as árbores. Chamou a Belit, que aínda durmía sobre a cuberta, envolvida na súa capa de cor escarlata, e ela correu ao seu carón cos ollos brillantes pola emoción. A moza ordenoulles aos seus guerreiros que preparasen os arcos e as frechas. Entón os seus fermosos ollos abríronse desorbitados. O que viron cando dobraron unha curva e ficou ante a súa vista aquela ribeira era o fantasma dunha cidade. A maleza e os arbustos medraban entre as pedras rotas e as laxas do que nun tempo foran rúas, prazas e grandes patios. Por todas as partes, agás na mesma beira do río, medraba a selva, ocultando columnas caídas e túmulos derruídos co seu verde veleno. Aquí e aló víanse enormes torres que erguían o seu precario equilibrio contra o ceo da mañá, así como columnas rotas que sobresaían por riba dos muros en ruínas. No centro da praza levantábase unha pirámide de mármore rematada por unha fina estatua, até que os seus ollos agudos percibiron sinais de vida.

—É un enorme paxaro —dixo un dos guerreiros, de pé na popa.

—Non, é un morcego monstruoso —afirmou outro.

—É un mono —dixo Belit.

Nese intre, o enxendro estendeu unhas ás moi amplas e desapareceu voando cara á selva.

—Era unha especie de mono alado —dixo o vello N'Yaga con xesto inquieto—. Será mellor que nos deixemos cortar o pescozo antes que desembarcar nese lugar. Está encantado.

Belit mofouse do supersticioso ancián e ordenou que a galera se achegase á beira e atracase nos peiraos derruídos. Ela foi a primeira en saltar a terra, seguida de preto por Conan. Despois desembarcou a tropa de piratas de pel de ébano coas súas brancas plumas ondeando baixo a brisa da mañá, coas lanzas preparadas e os ollos observando con receo a selva que os rodeaba.

Naquel lugar reinaba un silencio tan sinistro como o dunha serpe durmida. Belit ergueuse entre as ruínas. O seu vibrante e esvelto corpo, cheo de vida, contrastaba estrañamente coa desolación e a destrución que había ao seu redor. O sol alzábase lentamente sobre a selva, chameante e ameazador, alagando as torres cunha tenue luz dourada que facía resaltar as sombras que se acazapaban entre os muros derruídos. Belit sinalou unha fina torre arredondada que parecía cambalear sobre os seus alicerces inseguros. Conducía até ela un camiño de laxas flanqueado por columnas rotas entre as que medraban plantas. Diante da torre había un enorme altar. Belit percorreu con rapidez o antigo camiño de pedra e detívose diante do altar.

—Este era o templo dos Antigos —díxolle a Conan—. Mira, esas canles que hai aos lados do altar son para o sangue. As chuvias de dez mil anos non conseguiron lavar as escuras manchas que hai na pedra. As paredes derrubáronse e este bloque de pedra segue desafiando o tempo e os elementos.

—Pero quen eran eses Antigos? —preguntou Conan. Ela estendeu as súas finas mans cun aceno de desamparo para subliñar as súas palabras.

—Nin sequera nas lendas se menciona esta cidade —dixo—. Pero fíxate nos orificios para as mans que hai en ambos os extremos do altar! Os sacerdotes adoitaban esconder os seus tesouros debaixo dos seus altares. A ver se entre catro de vós podedes levantar esa laxa!

Belit recuou uns pasos para deixar sitio, á vez que ollaba para a torre que se alzaba por encima deles. Tres dos guerreiros máis fortes xa aferraran a laxa polos ocos —que curiosamente non estaban feitos para mans humanas—, cando Belit deu un paso atrás lanzando un berro de horror. Os negros ficaron paralizados no seu sitio e Conan, que se agachou para axudalos, virou en redondo á vez que lanzaba unha maldición.

—Hai unha serpe entre a herba —dixo ela retrocedendo—. Ven matala, Conan. Vós, seguide tentando levantar a laxa.

O cimmerián achegouse rapidamente á moza e outro negro ocupou o seu lugar. Mentres Conan examinaba a herba en busca da serpe, os xigantescos negros apoiáronse firmemente sobre os pés e entre gruñidos foron levantando aos poucos a pedra, cos músculos tensos debaixo da pel de ébano. A laxa do altar virou repentinamente cara a un lado. Ao mesmo tempo ouviuse un terríbel estrondo e a torre esborrallouse sepultando os catro piratas baixo os bloques de pedra.

Un berro de horror xurdiu entre as filas dos seus compañeiros. Os finos dedos de Belit craváronse no brazo de Conan.

—Non había ningunha serpe —murmurou ela—. Era unha artimaña para te afastar do altar. Sentín medo, pois sabía que os Antigos gardaban ben os seus tesouros. Agora despexemos as pedras.

Iso fixeron e despois levantaron os corpos esnaquizados dos catro homes. Debaixo destes os piratas acharon unha cripta tallada na rocha viva. O altar, que viraba enxeñosamente cara a un lado por medio de rodetes de pedra, servía de tapa. A primeira vista, parecía que a cripta estaba chea a rebordar dun lume líquido que reflectía a luz matinal cun millón de facetas resplandecentes.

Alí, ante os ollos atónitos dos piratas, había unha fortuna incalculábel: diamantes, rubís, sanguinarias, zafiros, turquesas, pedras da lúa, ópalos, esmeraldas, ametistas e outras xemas descoñecidas, que relucían como os ollos dunha muller maligna. A cripta estaba ateigada de brillantes pedras preciosas que escintilaban baixo os raios do sol.

Á vez que lanzaba un berro, Belit deixouse caer de xeonllos entre os cascallos manchados de sangue xunto ao bordo da cripta e afundiu os seus brancos brazos até o ombreiro naquel mar de esplendor. Despois retirou os brazos, aferrando algo que lle fixo lanzar outro berro de asombro. Tiña na man unha longa sarta de rubís, que parecían callóns de sangue, unidos por un groso fío de ouro! Ao reflectirse no colar, a dourada luz do sol converteuse nun resplandor avermellado.

Os ollos de Belit parecían os dunha muller en transo. O corazón dos shemitas embebedábase coas riquezas e co esplendor material, pero aquel espectáculo podería trastornar mesmo o corazón do emperador de Shushan.

—Recollede estas pedras preciosas, cans! —berrou ela sen poder dominar a súa emoción.

—Mirade!

Un musculoso brazo negro sinalou en dirección ao Tigresa e Belit virou en redondo ensinando os dentes, como se esperase ver un pirata rival achegándose para desposuíla do botín. Pero só viron alzarse, por riba da borda do barco, unha escura sombra que se afastou voando cara á selva.

—O mono maligno estivo no noso barco! —murmuraron os negros inquietos.

—E iso que importa? —exclamou Belit lanzando un xuramento, á vez que alisaba un rizo rebelde con xesto impaciente—. Facede unha liteira coas lanzas e as capas para cargar todas estas xoias. Eh, Conan, onde raio vas?

—Voulle botar unha ollada á galera —dixo o cimmerián cun gruñido—. Esa especie de morcego puido facer un buraco na base do buque, sen que nos decatásemos. O bárbaro correu rapidamente polas esnaquizadas pedras do embarcadoiro e saltou á nave. Despois de examinar por un momento o barco baixo a cuberta, lanzou unha maldición e botou unha ollada en dirección ao lugar polo que desaparecera o monstro alado. Volveu rapidamente cara a onde estaba Belit dirixindo o saqueo da cripta. A moza puxera o colar e os vermellos rubís brillaban esplendorosos sobre o seu branco peito. Un negro enorme estaba mergullado até as ancas na cripta ateigada e extraía grandes puñados de pedras preciosas, que lles pasaba aos homes impacientes que se encontraban arriba. Colares de xeadas iridescencias colgaban entre os escuros dedos do negro. Eran como pingas de lume vermello que formaban un incríbel arco da vella. O negro parecía un xigante sobre os chameantes pozos do inferno, coas mans cheas de estrelas.

—Aquel maldito demo voador furou as barricas de auga —dixo Conan—. Se non estivésemos tan cegados por estas pedras preciosas ouviríamos o ruído que fixo o monstro ao achegarse. Fomos parvos ao non deixar unha sentinela a bordo. Non podemos beber a auga deste río.

»Vou levar vinte homes para buscar auga fresca e potábel na selva.

Ela ollou para el con expresión confusa, cos ollos velados pola estraña paixón que a embargaba, mentres acariñaba con dedos nerviosos as pedras preciosas que levaba no peito.

—Está ben —contestou distraída, case sen prestarlle atención—. Vou facer que leven o tesouro a bordo.

A selva fechouse rapidamente detrás do grupo, á vez que a luz cambiaba do ouro intenso ao gris sombrizo. Das pólas que formaban arcadas caían hedras que parecían serpes. Os guerreiros avanzaban en ringleira, como negros fantasmas movéndose baixo a luz crepuscular.

Dentro da selva a vexetación era menos mesta do que Conan pensara. O chan estaba brando, pero non húmido. Ao afastárense do río, inclinábase aos poucos formando pendente. Canto máis se internaban pola verde espesura, menores sinais había de proximidade de auga, xa fose de fontes ou de pozos. Conan detívose de socato. Os seus guerreiros imitárono e ficaron inmóbiles como estatuas de basalto. No tenso silencio que seguiu, o cimmerián díxolle en voz baixa a N'Gora, un home de confianza:

—Seguide dereito até que non poidades verme. Daquela detédevos e agardade. Acho que nos están a seguir. Ouvín algo.

Os negros parecían inquietos pero obedeceron. Mentres eles seguían o seu camiño, Conan ocultouse rapidamente detrás dunha enorme árbore, á vez que ollaba para o lugar polo que viñeran. Daquela espesa vexetación podía xurdir calquera cousa. Pero non ocorreu nada e os febles sons da marcha dos lanceiros apagáronse de lonxe. De súpeto, o cimmerián sentiu que o ar estaba impregnado dun aroma exótico. Algo lle rozou suavemente a tempa. Conan volveuse con rapidez. Desde unha mata cuxas follas tiñan formas moi estrañas, unhas enormes flores negras inclináronse cara a el. Unha delas era a que o tocara. Parecían chamalo arqueando os seus talos en sinal de convite. Estendíanse e murmuraban, aínda que non sopraba a menor brisa.

Conan retrocedeu rapidamente ao recoñecer o loto negro, cuxo zume era mortal e cuxo perfume producía un sopor con soños terríbeis. O cimmerián xa comezaba a sentir un leve letargo. Tratou de desenvaiñar a espada para cortar os curvados talos que se botaban sobre el, pero os seus brazos ficaron inertes a ambos os dous lados do corpo. Abriu a boca para chamar os seus guerreiros, mais dela non saíu máis que un feble arquexo. Un segundo despois, a selva empezou a dar voltas con abraiante rapidez e Conan comezou a ver todo borroso, non ouviu os berros de espanto que se escoitaban un pouco máis aló, pois os seus xeonllos dobráronse e caeu ao chan sen sentido. Por riba do seu corpo prostrado, as enormes flores negras abaneaban no ar sen que as movese o vento.

3. Horror na selva

Foi un soño o que trouxo o loto negro? Entón, maldito sexa o soño que angustiou a miña vida, e maldita a atrasada hora que non ve o cálido sangue pingando do coitelo de cor carmesí. — A canción de Belit

Primeiro foi a escuridade do baleiro máis absoluto onde sopraban fríos ventos do espazo cósmico. Daquela unhas formas vagas, monstruosas e etéreas remexéronse no sórdido escenario do nada, como se a escuridade adoptase unha forma material. O vento seguiu soprando até que se formou un vórtice, unha pirámide xiratoria de ruidosa negrura, da que saíron a Forma e a Dimensión. E, de súpeto, como se fosen nubes, as tebras esvaeceron e unha enorme cidade de pedra de cor verde escura alzouse nas beiras dun río caudaloso que fluía por unha planicie sen límites. Por aquela cidade movíanse uns seres de formas estrañas.

Aínda que fundidos no molde da humanidade, víase claramente que non eran homes. Tiñan ás e eran de dimensións xigantescas. Non proviñan dunha rama do misterioso tronco cuxa evolución culminou co ser humano, senón que se trataba do froito maduro dunha árbore diferente e estraña. Ademais das súas ás, aqueles seres parecíanse fisicamente ao home na mesma medida en que este se parece aos grandes monos. En desenvolvemento espiritual, estético e intelectual eran superiores ao ser humano da mesma maneira que este é superior ao gorila. Pero cando construíron a súa xigantesca cidade, os primitivos antepasados do home aínda non xurdiran da lama dos océanos primordiais.

Estes seres eran mortais, do mesmo xeito que o é todo o que está feito de carne e sangue. Nacían, amaban e morrían, aínda que vivían moitísimos anos.

Entón, despois de incontábeis millóns de anos, iniciouse a mudanza. A paisaxe tremeu como se fose unha imaxe proxectada nunha cortina axitada polo vento. As eras pasaron pola cidade e o campo do mesmo xeito que flúen as ondas no mar. Cada unha delas produciu grandes mudanzas. Nalgún lugar do planeta estaban a alterarse os centros magnéticos, os enormes glaciares e os campos de xeo desprazáronse cara aos novos polos.

O litoral do gran río tamén se alterou. As chairas convertéronse en brañas nas que roldaban noxentos réptiles. Onde se estendían fértiles pradarías, xurdiron primeiro bosques e despois mestas selvas. As transformacións obraron tamén sobre os habitantes da cidade, aínda que estes non emigraron cara a novas terras. Razóns incomprensíbeis para o ser humano retivéronos ligados ao seu funesto destino.

E mentres aquela terra, que antes fora rica e poderosa, se afundía cada vez máis no negro barro da selva sombriza, o caos abateuse sobre os habitantes da cidade. Terríbeis convulsións estremeceron a terra. As noites eran estarrecedoras e os volcáns en erupción recortábanse como vermellas columnas de lume no escuro horizonte.

Despois dun terremoto que sacudiu desde as murallas exteriores até as torres máis altas da cidade, o río adquiriu unha cor negra durante varios días. Algunha sustancia letal escapou das profundidades subterráneas. Unha terríbel transformación química produciuse nas augas que a xente bebera durante milenios. Moitas persoas morreron despois de beber aquelas augas, pero quen sobreviviu sufriu un cambio paulatino, tan sutil como aterrador. Ao teren que adaptarse ás novas condicións do medio, afundíronse moi por baixo do seu nivel orixinal. Pero as augas letais provocaron neles unha alteración moito máis terríbel e as novas xeracións volvéronse cada vez máis bestiais. Os que foran deuses alados convertéronse en demos sen ás, con todo o vasto coñecemento dos seus antepasados, mais distorsionado e pervertido de maneira espantosa e infernal. Do mesmo xeito que alcanzaran niveis moi superiores aos que a humanidade pode soñar, afundíronse máis baixo do que se podía concibir nos peores pesadelos. Morrían pronto, vítimas do seu propio canibalismo, e no medio das tebras da medianoite estouraban na selva tremendas pelexas. Por último, entre as ruínas cubertas por liques, entre os cascallos do que fora a súa esplendorosa cidade, só quedou un ser, un corpo acazapado e deforme, unha horrenda perversión da natureza.

Despois apareceron os primeiros seres humanos: homes de pel escura e rostro de aguia, que levaban armaduras de cobre e coiro e utilizaban arcos. Tratábase dos guerreiros da prehistórica Estixia. Eran só cincuenta homes esgotados, mirrados e famentos a causa do prolongado esforzo. Estaban sucios e cubertos de rabuñaduras e de vendaxes manchadas de sangue seco. A súa era unha historia de guerras e derrotas, dunha fuxida ante unha tribo máis forte que os levara cada vez máis ao sur, até que se perderon no grande océano da selva e do mar.

Deitáronse exhaustos entre as ruínas. Unhas plantas que había alí e que só florecían unha vez cada século mexeron os seus vermellos pétalos á luz da lúa. Entón invadiunos o sono. Mentres durmían, un ser repulsivo de ollos ardentes saíu reptando das sombras e realizou espantosos ritos estraños sobre todos os dormentes. A lúa colgaba do ceo sombrizo tinxindo a selva de vermello e negro. Por riba dos homes que durmían brillaban tenuemente as flores vermellas como manchas de sangue. Daquela a lúa ocultouse e os ollos do nigromante reluciron como rubís na noite escura como o ébano.

Cando o abrente estendeu o seu branco veo sobre o río, non había homes á vista, só o espantoso ser alado e peludo que estaba acazapado no medio dun círculo de cincuenta hienas enormes de pel manchada, que apuntaban cos seus trémulos fociños o ceo amortuxado e ouveaban como as almas condenadas do inferno.

A continuación unha escena seguiu a outra con vertixinosa rapidez. Houbo un movemento confuso, un retorcerse e fundirse de luces e sombras contra o fondo da negra selva, as ruínas de pedras verdes e o pantanoso río. Uns homes negros chegaron río arriba en barcas que tiñan unha caveira na proa. Outros ocultáronse entre as árbores, con lanzas na man. Corrían berrando na escuridade, fuxindo dun par de ollos vermellos e duns cairos impoñentes. O ouveo de homes moribundos estremeceu as sombras. Uns pés furtivos avanzaron en silencio e uns ollos de vampiro furaron as tebras co seu lume vermello. Houbo festíns estarrecedores á luz da lúa, ante cuxo disco luminoso unha sombra con ás de morcego batía as ás sen parar.

E de súpeto, en claro contraste con aquelas escenas, pola curva do río viuse chegar unha longa galera ateigada de brillantes corpos de ébano, en cuxa proa se alzaba un xigante de pel branca cuberto cunha malla de aceiro.

Nese momento Conan decatouse de que estaba a soñar. Até aquel instante non tivera consciencia da súa existencia individual. Pero cando se viu a si mesmo sobre a cuberta do Tigresa recoñeceu a fronteira entre a realidade e o soño, aínda que non espertou.

Mentres isto pasaba pola súa mente, a escena cambiou de súpeto cara ao claro da selva no que N'Gora e dezanove lanceiros negros estaban en actitude de espera. Cando Conan empezou a comprender que o esperaban a el, un ser horroroso baixou do ceo e a impasibilidade dos homes foi interrompida polo terror. Presas do pánico, deixaron as súas armas e correron como tolos a través da selva, seguidos de preto polo monstro que batía as súas grandes ás por riba deles.

O caos e a confusión seguiron estas visións, mentres Conan loitaba por espertar coas poucas forzas que lle quedaban. Víase vagamente a si mesmo deitado baixo unha movediza mata de flores negras, mentres desde as matogueiras unha figura repulsiva se arrastraba cara a el. Facendo un esforzo titánico, Conan rompeu as ligaduras invisíbeis que o mantiñan preso nos seus soños e espertou.

O cimmerián lanzou unha mirada chea de abraio ao seu redor. Viu preto del o loto negro que se mexía e apresurouse a afastarse da maligna planta.

No abrandado chan, preto de onde se atopaba, viu un rastro que semellaba o dun animal á espreita antes de saír do seu agocho, para logo retirarse sen levar a cabo o seu propósito. Aquelas pegadas parecían as dunha hiena incribelmente grande.

Conan berrou para chamar a N'Gora. Un silencio primordial penduraba sobre a selva, na que os seus berros soaron fráxiles e ocos como unha burla. Non podía ver o sol, pero o seu instinto de home salvaxe coñecedor da natureza indicoulle que o día chegaba á súa fin. Unha sensación de pánico invadiuno ao decatarse de que estivera sen sentido durante moitas horas. Rapidamente seguiu as pegadas dos lanceiros, até que chegou a un claro. Alí detívose en seco e un calafrío percorreulle o corpo ao recoñecer o claro que vira no soño que tivera baixo a influencia do loto negro. Había escudos e lanzas esparexidos por todas as partes, como se os deixasen atrás ao emprender unha precipitada fuxida.

Polas pegadas que levaban fóra do claro de volta á espesura da selva, Conan soubo que os lanceiros negros fuxiran freneticamente de algo que os ameazaba. As pisadas superpúñanse e confundíanse entre as árbores. Coa velocidade do raio, o cimmerián saíu da selva e chegou até un outeiro rochoso e empinado que caía de súpeto formando un abrupto precipicio duns doce metros de altura. No bordo do abismo había algo acazapado.

Ao principio, Conan creu que se trataba dun enorme gorila negro. Despois viu que era un negro xigantesco que estaba sentado en crequenas, como un mono, cos longos brazos colgando e unha baba espumosa que lle caía dos beizos. Só cando ese ser lanzou un ouleo que parecía un salouco e correu cara a el levantando as mans, Conan advertiu que se trataba de N'Gora. O negro fixo caso omiso do berro de Conan e atacou cos ollos en branco e os brillantes dentes ao descuberto. O seu rostro era unha máscara inhumana.

Co pelo de punta polo horror que a tolemia sempre inspira nas persoas cordas, Conan alzou a espada e traspasou con ela o corpo do negro. Despois, evitando as garras que se tendían cara a el mentres N'Gora caía, avanzou cara ao bordo do precipicio.

Durante un instante o cimmerián ficou ollando para as abruptas rochas que se divisaban abaixo e sobre as cales xacían os lanceiros de N'Gora co corpo retorto, os membros esnaquizados e os ósos desfeitos. Ningún deles se movía. Unha nube de enormes moscas negras zoaba por encima das pedras manchadas de sangue. As formigas comezaran a roer os cadáveres. Nas pólas das árbores máis próximas agardaban os voitres e un chacal que, ao mirar para arriba e ver un home vivo na rocha, fuxiu furtivamente do lugar.

Conan ficou inmóbil durante uns segundos. Despois virou en redondo e volveu correndo por onde chegara, entre as herbas, arbustos e hedras que o rodeaban e se interpuñan no seu camiño como serpes. Levaba a espada baixa na man dereita e tiña unha palidez desusada no escuro rostro.

O silencio que reinaba na selva non se vía interrompido por nada. O sol acababa de pórse no horizonte e grandes sombras erguíanse da escura terra. Conan avanzaba rapidamente a través das xigantescas sombras da morte e a desolación, vestido coa cota de malla. Non se escoitaba outro son que o seu propio arquexo cando saíu das sombras e chegou até as marxes do río rodeadas dunha luz crepuscular.

Viu a galera arrimada ao peirao podrecido. Os seus restos cambaleaban na penumbra.

Aquí e acolá albiscou manchas de cor vermella viva entre as pedras, como se unha man descoidada dese unhas pinceladas cunha brocha enchoupada de pintura carmesí.

Adiviñou novamente a presenza da morte e da destrución. Fronte a el xacían os seus homes, deitados no espazo que ía desde o límite da selva até a beira do río, entre as columnas rotas e ao longo dos peiraos derruídos, mutilados e devorados a medias, como tristes simulacros de seres humanos.

Arredor dos cadáveres e dos seus membros cernados, víanse numerosas pegadas de enormes poutas, similares aos rastros que deixan as hienas.

Conan avanzou en silencio polo peirao e, ao achegarse á nave, viu que da cuberta colgaba algo que brillaba cun claro ton marfil. Sen dicir unha soa palabra, o cimmerián detívose e viu o corpo da raíña da Costa Negra que colgaba do mastro da súa propia galera. Entre a corda da que colgaba e a súa gorxa había un colar de pedras que parecían callóns de cor carmesí que brillaban como o sangue..., pero era o colar de ouro cos enormes e resplandecentes rubís.

4. Ataque desde o ar

Estaba rodeado de negras sombras; as fauces babuxantes abríronse e caeron pingas vermellas máis grosas que a chuvia. Pero o meu amor era máis forte que o negro feitizo da morte e nin sequera as portas de ferro do inferno poderían afastarme do seu lado. — A canción de Belit

A selva era como un xigante negro que sostiña as ruínas de pedra entre os seus hercúleos brazos.

Aínda non saíra a lúa e as estrelas eran fragmentos de ámbar incandescente nun firmamento no que agardaba a morte acazapada. Conan o cimmerián estaba sobre a pirámide situada entre as torres derruídas, sentado como unha estatua de ferro co queixo apoiado nos seus fortes puños. Nas escuras sombras ouvíronse uns pasos quedos e viuse o fulgor duns ollos vermellos. Os mortos xacían na mesma posición na que caeran. Pero na cuberta do Tigresa, nunha pira feita con bancos rotos, anacos de lanza e peles de leopardo, durmía a raíña da Costa Negra o seu último soño, co botín amoreado ao seu redor: sedas, teas de ouro, galóns de prata, cofres cheos de xoias e de moedas de ouro, lingotes de prata e teocalis dourados.

Mais do botín da cidade maldita só podían falar as turbias augas do Zarkheba, nas que Conan o botara á vez que lanzaba unha maldición pagá. Agora estaba sentado con xesto serio na pirámide, agardando polos seus inimigos invisíbeis. A negra furia que alentaba no seu corazón afastara del todo vestixio de temor. Non sabía que sombras podían xurdir da escuridade, nin lle importaba demasiado.

Tampouco dubidaba sobre a veracidade das visións do loto negro. Comprendeu que mentres agardaban por el no claro do bosque, N'Gora e os seus compañeiros foran atacados polo monstro alado e que ao fuxir, presas do pánico, caeran polo precipicio. Todos morreran agás o seu xefe, que dalgunha maneira escapara da morte, aínda que non da tolemia. Entrementres, ou se cadra inmediatamente despois, produciuse a aniquilación dos que estaban na beira do río. Conan tiña a seguridade de que aquilo fora unha matanza máis que unha batalla. Dominados polo terror supersticioso, os negros morreran probabelmente sen devolver un só golpe en defensa propia cando se viran atacados polos seus inhumanos inimigos.

O cimmerián non comprendía por que lle perdoaran a vida tanto tempo, a menos que o ser maligno que dominaba aquel lugar quixese mantelo vivo para torturalo coa pena e o medo. Todo apuntaba cara a unha intelixencia humana ou sobrehumana: a destrución dos bocois de auga para dividir os piratas, o feito de atraer os negros cara ao precipicio e o último e máis significativo detalle: a burla atroz do colar de rubís anoado como a soga dun aforcado arredor do branco pescozo de Belit.

Deixando logo o cimmerián como vítima escollida e despois de inflixirlle unha refinada tortura mental, era probábel que o descoñecido inimigo concluíse o drama matándoo a el tamén. Os ollos de Conan ilumináronse cun cruel sorriso de ferro ao pensar nisto.

A lúa ergueuse guindando lume sobre o casco de cornos do cimmerián. De súpeto, o ar nocturno entrou en tensión e a selva enteira contivo o alento. Instintivamente, Conan comezou a desenvaiñar a súa enorme espada. A pirámide sobre a que se atopaba tiña catro caras. Unha, a que daba á selva, tiña uns amplos chanzos. O cimmerián sostiña nunha man un arco shemita como o que Belit lles ensinara a usar aos seus piratas e aos seus pés había unha chea de frechas con plumas.

Finalmente algo se moveu na escuridade. Recortándose de súpeto contra a lúa que se alzaba no horizonte, Conan viu unha cabeza e uns ombreiros escuros de aspecto bestial. E detrás daquel enxendro chegaban correndo rápida e silenciosamente... vinte hienas de pel manchada. Os seus cabeiros lanzaban alustros á luz da lúa e os seus ollos brillaban como nunca brillaran os ollos dun animal.

Eran vinte. Conan colleu unha frecha. Ouviuse o triscar da corda do arco e unha sombra de ollos ardentes saltou polo ar e caeu ao chan retorcéndose. O resto da manda non vacilou. Seguían avanzando e as frechas do cimmerián caían sobre os monstros como unha chuvia de morte, lanzadas con toda a forza e a precisión dos seus músculos de aceiro movidos por un odio infernal.

A pesar da súa cega furia, Conan non errou o albo. O ar encheuse de frechas cargadas de morte. Os estragos causados pola arremetida da manda eran estarrecedores. Máis da metade dos seus inimigos caeron antes de alcanzar o pé da pirámide. Outros ascenderon polos amplos chanzos. Ao mirar os seus ollos chameantes, Conan comprendeu que aqueles seres non eran animais. Non era só o seu tamaño sobrehumano o que facía a diferenza, senón que deles emanaba unha aura tanxíbel, como a escura brétema que se ergue dun pantano sementado de cadáveres. Non era quen de adiviñar que alquimia infernal lles dera vida a aqueles seres, mais o que si sabía era que se enfrontaba cunha endiañada maxia máis negra que a do pozo de Skelos.

Firmemente apoiado sobre os seus pés, tensou o arco e lanzou a súa última frecha contra o enorme corpo peludo que se botaba sobre a súa gorxa.

A frecha saíu disparada como un raio de luar. O monstro sufriu unha convulsión no ar e estampouse de cabeza, co corpo atravesado dun lado a outro.

Daquela os demais precipitáronse sobre Conan como un pesadelo de ollos escintilantes e cabeiros afiados. A súa enorme espada deu conta do primeiro atacante, mais o desesperado ataque dos demais fíxoo caer ao chan. Esmagou un pequeno cranio coa empuñadura do seu sabre, sentindo que os ósos crebaban e o sangue e os miolos se esparexían sobre a súa man. Despois deixou caer a espada, pois de nada lle valía ante a proximidade dos seus inimigos, e agarrou a gorxa de dous dos monstros, que lanzaban poutadas e trabadas cunha furia silenciosa. Un intenso cheiro acre alagaba as súas fosas nasais e a suor cegábao. Só a cota de malla o salvara até ese momento de ficar esnaquizado nun segundo. A súa man dereita agarrou polo peludo pescozo un adversario e a esquerda, non podendo agarrar outra gorxa, apresou unha pouta da fera e rompeulla. Un breve queixume, o único berro semihumano que se ouviu naquela lúgubre batalla, logo partiu das fauces da besta. Ante o espantoso horror que lle produciu ese berro infrahumano, Conan afrouxou involuntariamente súa presa.

Outro dos seus malignos inimigos, co sangue pingando da esnaquizada xugular, saltou sobre Conan nun último espasmo de violencia e cravoulle os cabeiros no pescozo, aínda que caeu morto no mesmo instante.

A outra fera, apoiándose nas súas tres patas ilesas, botouse sobre o ventre do cimmerián lanzando trabadas como un lobo e esnaquizoulle varios elos da súa cota de malla. Conan esquivou a besta agonizante e levantouna cun esforzo que fixo xurdir un queixume dos seus beizos manchados de sangue. Cambaleou por un momento, sentindo o alento fétido e quente do monstro sobre o seu rostro, coas mandíbulas batendo a carón do seu pescozo e, despois, guindouno con violencia. Deseguido ouviuse o resoar dos ósos rotos ao dar contra os chanzos de mármore.

Mentres cambaleaba tentando recuperar o equilibrio e o alento, o cimmerián ouviu o espantoso bater de ás dun morcego. Conan púxose máis unha vez á defensiva, sacou rapidamente a súa espada e empuñouna con forza, asestando un tallo coas dúas mans. Despois sacudiu o sangue que lle embazaba os ollos e o rostro para ollar o ceo con intención de ver o seu alado inimigo.

Mais no canto do esperado ataque procedente do ar, Conan notou subitamente que a pirámide tremía e viu que a elevada columna que estaba xunto a el abaneaba como un péndulo. Aferrándose á vida con todas as súas forzas, saltou o máis lonxe que puido. Os seus pés deron nun chanzo situado cara ao centro da pirámide e o seguinte salto impulsouno lonxe do monumento. No momento en que os seus calcaños se apoiaban no chan, por un instante cataclísmico, do ceo pareceron chover fragmentos de pedra e de mármore. Pouco despois, a lúa iluminaba coa súa luz esbrancuxada unha morea de entullo.

Conan quitou de enriba os pequenos anacos de pedra que cubrían parte do seu corpo e nese intre un forte golpe quitoulle o casco e deixouno momentaneamente atordado. Enriba das pernas tiña un enorme fragmento de columna que o inmobilizaba contra o chan. Non sabía se as súas extremidades estaban rotas ou non. Os seus negros rizos estaban enchoupados en suor, e o sangue pingáballe das feridas que recibira na gorxa e nas mans. O cimmerián levantou un brazo para tratar de zafarse dos cascallos que o aprisionaban.

Daquela algo descendeu das estrelas e caeu ao seu carón sobre o céspede. Conan deu media volta e viu... o ser alado! Coa velocidade dun raio, o monstro precipitouse sobre o cimmerián, que puido ver fugazmente o ser que o atacaba: era unha figura xigantesca, humanoide, de pernas arqueadas, peludos brazos atrofiados, enormes gadoupas negras e unha cabeza deforme en cuxo rostro só se distinguían un par de ollos inxectados en sangue. Esa cousa non era humana, nin animal, nin demoníaca, aínda que estaba dotada de características infrahumanas e sobrehumanas á vez.

Mais Conan non tiña tempo para reflexións nin especulacións. Estricou os brazos cara á espada que estaba no chan, mais os seus dedos, arqueados como garfos non puideron collela. Cheo de desesperación, tentou empuxar o anaco de columna que inmobilizaba as súas pernas e as veas das tempas incháronselle polo esforzo. O pesado bloque foi cedendo aos poucos, mais o cimmerián decatouse de que antes de que puidese liberarse o monstro estaría enriba del. E sabía moi ben que aquelas negras garras significaban a morte.

O ser alado non deixara de voar. Parou un instante sobre o prostrado cimmerián como unha sombra negra, cos brazos estendidos... e de súpeto un fulgor branco interpúxose entre Conan e o morcego.

Nun instante de loucura ela estaba alí, co seu corpo tenso e branco, vibrante de fero amor, como unha pantera. O abraiado cimmerián albiscou entre o seu corpo e a morte que se botaba sobre el, o esvelto corpo branco como o marfil. Viu o resplandor dos seus ollos escuros á luz da lúa, a espesa mata de cabelo sedoso e brillante, o peito arquexante e os beizos entreabertos, que lanzaron un berro agudo que resoou como o aceiro cando ela se abalanzou sobre o peito do monstro alado.

—Belit! —exclamou Conan.

Ela dirixiulle unha rápida ollada ao cimmerián e os seus fermosos ollos escuros reflectiron toda a forza do seu amor, un amor natural como o lume ardente e como a lava acesa. Un momento despois desapareceu e o cimmerián só viu o diaño alado que recuaba dominado por un medo insólito, cos brazos levantados como para se defender dun ataque. Daquela Conan soubo que Belit se achaba realmente na pira do Tigresa. Nos seus ouvidos resoou novamente a frase apaixonada da rapariga: «se eu morro e ti tiveses que loitar pola túa vida, eu volvería do abismo para te axudar...».

Á vez que lanzaba un berro terríbel, o cimmerián apartou a pedra a un lado. O monstro alado volveu atacar e Conan saltou para enfrontarse con el, co sangue inflamado pola furia. Os poderosos músculos dos seus antebrazos puxéronse en tensión cando empuñou a enorme espada e describiu un arco mortal apoiándose nos calcaños. O seu tallo alcanzou o monstro xustamente enriba das cadeiras e dividiuno en dous: as pernas caeron a un lado e o tronco a outro.

Conan ficou inmóbil baixo a silenciosa luz da lúa, coa espada apoiada no chan, contemplando os restos do seu inimigo. Os incandescentes ollos vermellos ollaron para el durante uns instantes, despois puxéronse vidrosos e finalmente fecháronse. As grandes mans estremecéronse cun espasmo até que ficaron ríxidas. A raza máis antiga do mundo extinguírase.

Conan ergueu a cabeza, buscando maquinalmente as bestas que foran escravas e executoras do monstro alado, mais non viu ningunha delas. Os corpos que agora viu tendidos sobre a herba eran de homes, non de bestas; homes con rostro de aguia, de pel negra, traspasados polas frechas ou esnaquizados pola espada, e aos poucos fóronse convertendo en po diante dos seus ollos.

Por que o amo alado non acudira en axuda dos seus escravos cando Conan loitaba contra eles? Seica temía pórse ao alcance duns cairos que podían volverse contra el. A astucia e a cautela que se albergaban no cranio deforme finalmente non lle serviran de nada.

O cimmerián deu media volta e encamiñouse aos peiraos derruídos, chegou até a galera e subiu a bordo. Fixo uns cortes nas cordas e a nave ficou á deriva. Despois dirixiuse á ponte. O Tigresa bambeou sobre as turbias augas e avanzou lentamente cara ao centro do río até que corrente o arrastrou. Conan inclinouse sobre o leme , á vez que a súa mirada sombriza se cravaba no corpo que se atopaba na pira envolvido na súa capa e rodeado de riquezas que valían o rescate dunha emperatriz.

5. A pira funeraria

Acabaron para sempre as aventuras. Non se erguerán máis os remos nin ondearán as velas. O pendón escarlata xa non será o terror das costas escuras. Mares azuis do mundo, recibide novamente no voso seo a muller que me entregastes. — A canción de Belit

A alborada tinxiu novamente as augas do océano dun ton violáceo. Un resplandor máis vermello aínda iluminou a desembocadura do río. Conan o cimmerián apoiouse sobre a súa espada e desde a praia de area branca contemplou o Tigresa, que se afastaba na súa última viaxe. Non había luz naqueles ollos que contemplaban as ondas cristalinas. Sobre as ondulantes extensións azuis afastábase toda a súa gloria e a súa alegría. Un arreguizo sacudiuno de xeito total, mentres a verde superficie do mar se convertía nunha misteriosa bruma de cor púrpura.

Belit formara parte do mar, ao que conferira esplendor e vitalidade. Sen ela, os océanos serían unha vasta extensión abatida e triste. A moza pertencera ao mar e el devolvíaa ao seu insondábel misterio. Non podía facer máis. Para Conan, o radiante esplendor azul era máis odioso aínda que os verdes bosques que murmuraban ás súas costas e aos que debía volver.

Non había ninguén gobernando o leme do Tigresa. Ningún remo impulsaba a nave sobre as augas. Mais un vento límpido e fresco enchía a gran vela de seda e, do mesmo xeito que un cisne salvaxe voa ao ceo na procura do seu niño, así avanzou a galera mar fóra mentres as chamas ascendían cada vez máis alto desde a cuberta, lambendo o mastro e envolvendo o corpo cuberto coa súa capa de cor escarlata.

Así desapareceu a raíña da Costa Negra. Sempre apoiado na súa espada manchada de sangue, Conan permaneceu en silencio até que o vermello fulgor se esvaeceu entre as brumas azuis do horizonte e o amañecer tinguiu de rosa e ouro a superficie do océano.

A SOMBRA REPTANTE

[O conto The Slithering Shadow foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de setembro de 1933, baixo o titulo Xuthal of the Dusk.]

O deserto brillaba baixo as ondas de calor. Conan o cimmerián ollou ao seu redor e contemplou o ermo implacábel. Despois pasou involuntariamente o dorso da man polos seus beizos ennegrecidos. Estaba de pé sobre a area, como unha estatua de bronce, aparentemente inmune ao sol abrasador, aínda que só levaba un taparrabos de seda suxeito por un ancho cinto con fibela de ouro, do que colgaban un sabre e unha daga de folla ancha. Nos seus músculos e pernas había marcas de feridas mal cicatrizadas.

Aos seus pés descansaba unha rapariga abrazada aos seus xeonllos, sobre os que apoiaba a súa cabeleira loura. A súa pel branca contrastaba coas pernas bronceadas de Conan. A moza vestía unha túnica de seda escotada e sen mangas e levaba un cinto que puña aínda máis de relevo o seu fermoso corpo.

Conan moveu a cabeza, pestanexando. O forte brillo do sol case o cegaba. Tomou unha pequena cantimplora do seu cinto e mexeuna para comprobar a auga que quedaba.

A rapariga moveuse inquieta e dixo en ton de queixa:

—Oh, Conan, morreremos aquí! Teño moita sede!

O cimmerián gruñiu algo inintelixíbel mirando con xesto lúgubre ao seu redor. Adiantou a mandíbula e os seus ollos azuis arderon cun brillo salvaxe baixo a rebelde melena negra, como se o deserto fose un inimigo tanxíbel.

Despois inclinouse e achegou a cantimplora aos beizos da moza.

—Bebe auga até que eu cho diga, Natala —ordenou.

A rapariga bebeu a grandes grolos, mais Conan non a detivo. Só cando a cantimplora estivo baleira, ela decatouse de que lle permitira deliberadamente beber a pouca auga que quedaba. As bágoas acudiron aos seus ollos.

—Oh, Conan! —exclamou retorcendo as mans—, por que me deixaches beber toda a auga? Eu non sabía..., e agora non queda nada para ti!

—Cala! —ordenou o cimmerián—. Non malgastes as túas forzas chorando —logo incorporouse e guindou a cantimplora lonxe.

—Por que fixeches iso! —preguntou ela.

Conan non respondeu. Permaneceu inmóbil, cos dedos tensos sobre a empuñadura do sabre. Non miraba a moza. Os seus ollos feros parecían tradear a misteriosa bruma de cor púrpura que se vía de lonxe.

Dotado dun salvaxe amor á vida e do instinto de conservación dos bárbaros, Conan o cimmerián sabía, no entanto, que nese momento chegara ao final do seu camiño. Aínda non alcanzara o límite da súa resistencia, mais tiña consciencia de que outro día naquel deserto interminábel, baixo ese sol terríbel, acabaría con el.

En canto á rapariga, xa sufrira abondo. Sería moito mellor un rápido tallo do sabre que a espantosa agonía que lle esperaba. Polo momento, a sede da moza estaba saciada. Era falsa compaixón deixala sufrir até que o delirio e a morte lle brindasen o alivio desexado. Desenvaiñou lentamente o sabre.

De súpeto detívose e todos os músculos do seu corpo se puxeron en tensión. De lonxe, cara ao sur, algo resplandecía entre as terríbeis ondas de calor.

Ao comezo pensou que se trataba dun espellismo que se burlaba del naquel maldito deserto. Facéndose sombra sobre os ollos cunha man distinguiu torres e minaretes rodeados de brancas murallas. Natala deixara de chorar. Púxose de xeonllos con dificultade e logo seguiu a mirada do cimmerián.

—É unha cidade, Conan? —murmurou, demasiado amedrentada como para ter esperanzas—. Ou só un espellismo?

O bárbaro permaneceu en silencio durante uns segundos. Despois fechou e abriu os ollos varias veces.

Mirou noutra dirección e volveu os seus ollos cara á cidade.

Esta continuaba no mesmo sitio.

—Só o diaño o sabe —dixo cun gruñido—. Ben, de calquera xeito paga a pena probar.

Envaiñou a espada. Inclinouse e levantou a Natala no colo como se se tratase dunha nena. A moza resistiuse apenas.

—Non desperdicies as túas forzas desta maneira, Conan —dixo—. Podo camiñar.

—O terreo é moito máis rochoso aquí —explicou o cimmerián—. As túas sandalias pronto quedarían esnaquizadas. Ademais, se habemos chegar á cidade, debemos facelo rapidamente. Así podo camiñar máis rápido.

A posibilidade de seguir vivindo inxectáralles novas forzas aos membros de aceiro do cimmerián. Comezou a camiñar sobre a abrasadora area como se acabase de empezar a xornada. Conan, bárbaro entre os bárbaros, tiña unha resistencia física a toda proba que lle permitía sobrevivir en condicións que acabarían con calquera home civilizado.

El e mais a moza eran os únicos sobreviventes do exército do príncipe Almuric, aquela horda que, seguindo ao derrotado príncipe de Koth, varría as terras de Shem como unha terríbel tormenta de area e alagaba en sangue as fronteiras de Estixia. Os estixios seguíano de preto e, ao atravesar o reino negro de Kush, atopárase co camiño bloqueado. A súa única alternativa era entrar no perigoso deserto. Conan dirixiuse entón cara ao sur, até que de súpeto se atopou co deserto. Os corpos dos seus homes —mercenarios, proscritos e todo tipo de delincuentes— xacían esnaquizados ao longo das terras altas de Koth, até as dunas do ermo.

Logo daquela masacre final, cando os estixios e os kushitas atacaran os homes acurralados que aínda quedaban en pé, Conan lograra fuxir coa rapariga montado nun camelo. Detrás deles, a terra estaba inzada de inimigos. O único camiño posíbel era o deserto do sur. E así penetraran naquela inmensa e abrasadora desolación.

A moza era unha brithuniana que Conan atopara no mercado de escravos dunha arrasada cidade shemita, da cal se apropiara. Non cabía dúbida de que a súa nova situación era mellor que a de calquera muller dun harén shemita e, en consecuencia, aceptárao agradecida. Despois compartira as aventuras das hordas de Almuric.

Avanzaron durante varios días polo deserto, perseguidos polos xinetes estixios. Despois, ao deterse a persecución, Conan e a rapariga non se atreveron a retroceder. Continuaron avanzando e buscando auga até que o camelo morreu. Despois seguiron a pé. Os últimos días, os seus sufrimentos foran atroces. Conan protexeu a Natala en todo o que puido. A dura vida do campamento desenvolvera na moza unha forza superior á que posuía unha muller corrente. Pero aínda así, a rapariga non estaba moi lonxe do esgotamento total.

O sol golpeaba con forza a cabeza de Conan. Sentía accesos de mareo e náuseas, pero apertou os dentes e seguiu camiñando. Estaba convencido de que a cidade era unha realidade e non un espellismo. Así e todo, non tiña a menor idea do que atoparían alí. Os habitantes podían mostrarse hostís. Pero cando menos alí había posibilidade de loita e iso era todo canto podía pedir Conan.

O sol estaba a piques de ocultarse cando chegaron fronte á enorme porta e se sentiron protexidos á súa sombra. Conan deixou a Natala de pé sobre a area e estricou os músculos dos seus doridos brazos. Por enriba deles vían as torres duns dez metros de altura, construídas cun material suave e averdado, case como o cristal. Conan mirou os parapetos, temendo o peor, mais non viu ninguén. Berrou e bateu con impaciencia a porta coa empuñadura da espada, pero só lle contestaron uns ecos burlóns. Natala achegouse máis a Conan, atemorizada polo silencio. A porta abriuse soa e o cimmerián recuou, desenvaiñando a espada. Natala afogou un berro.

—Oh, Conan, mira!

No interior, preto da porta, había un corpo humano deitado no chan. Conan contemplouno fixamente e despois ollou en todas as direccións. Entón viu unha grande extensión de terreo, como se fose un patio, rodeado polas arcadas das casas, que estaban construídas co mesmo material averdado das murallas. Estes edificios eran altos e impresionantes e estaban coroados por brillantes cúpulas e minaretes. Non había sinais de vida. No centro do patio había un pozo. A súa presenza excitou a Conan, que tiña a boca pegada a causa do fino po do deserto. Tomou a Natala por un pulso e pechou a porta.

—Está morto? —preguntou a moza en voz baixa, sinalando o home que se achaba tendido xunto á porta. O corpo do individuo era grande e forte, de pel amarelada e ollos lixeiramente resgados. Difería do tipo hyboriano. Levaba sandalias con correas atadas ás coxas e vestía unha túnica de seda vermella. Do seu cinto colgaba unha espada cunha vaíña de tea bordada en ouro. Conan tocouno e notou que estaba frío. O corpo non amosaba o menor indicio de vida.

—Non ten nin unha soa ferida —gruñiu o cimmerián—. Pero está tan morto como Almuric, atravesado por corenta frechas estixias. En nome de Crom! Vexamos o pozo. Se hai auga nel, beberemos, con mortos ou sen mortos.

No pozo había auga, pero non podían beber. O nivel encontrábase a uns quince metros de profundidade e non tiñan con que extraela. Conan rosmou unha maldición ao ver o líquido que estaba fóra do seu alcance e comezou a buscar algún medio de obtelo. Entón ouviu o berro de Natala e volveuse.

Nese momento, o home que aparentemente estaba morto abalanzouse sobre el. Os seus ollos brillaban con auténtica vida e a súa curta espada escintilaba na súa man. Conan proferiu outra maldición, pero non perdeu tempo en facer conxecturas. Enfrontouse ao perigoso atacante cun formidábel golpe do seu sabre, que lle atravesou a carne e os ósos. O corpo cambaleou e despois caeu ao chan pesadamente.

Conan contemplouno murmurando para si. Despois dixo:

—Este individuo non está máis morto agora que hai uns minutos. En que casa de tolos nos metemos?

Natala, que tapara os ollos coas mans, pero que miraba por entre os dedos, exclamou:

—Oh, Conan! Non nos matará a xente da cidade por mor disto?

—Claro —rosmou el—, este individuo mataríanos se non lle chego a arrincar a cabeza.

O cimmerián ollou para as arcadas que abrían as súas bocas escuras desde as verdes murallas que había enriba deles. Non viu ningún movemento nin ouviu ningún ruído.

—Non creo que ninguén nos vise —murmurou—. Ocultarei isto... Levantou o cadáver polo cinto cunha man, coa outra colleu a cabeza polos pelos e levou ambas as partes do corpo até o pozo.

—Posto que non podemos beber desta auga —murmurou vingativo—, impedirei que ninguén mais goce dela. Maldito pozo!

Levantou o corpo até o bordo e deixouno caer dentro do pozo, despois botou a cabeza. Desde o fondo chegou o ruído do cadáver ao caer na auga.

—Hai sangue nas pedras —murmurou Natala.

—E haberá máis, a menos que atope auga pronto —respondeu o cimmerián, cuxa paciencia estaba a chegar ao límite.

A rapariga case se esquecera da sede e da fame a causa do temor, pero Conan non.

—Entraremos por unha desas portas —dixo—. Seguramente atoparemos alguén.

—Oh, Conan! —exclamou a moza apertándose con forza contra el—. Teño medo! Esta é unha cidade de fantasmas e de mortos! Regresemos ao deserto! Será mellor morrer alí que pasar por todos estes horrores!

—Iremos ao deserto cando nos boten de aquí —respondeu o cimmerián cun gruñido—. Nalgún lugar desta cidade hai auga e penso atopala aínda que teña que matar a todos os homes que vivan nela.

—Pero... e se resucitan?

—Daquela volvereinos matar até que non resuciten máis!

Mirou ao seu redor e engadiu subitamente:

—Vamos! Esa porta que hai alí é tan propicia como calquera outra. Camiña detrás de min, pero non corras a menos que eu cho diga.

A moza asentiu coa cabeza e seguiuno tan de preto que tropezou cos calcaños do bárbaro, que se puxo furioso. Acababa de caer o crepúsculo, que encheu a estraña cidade de numerosas sombras de cor púrpura. Atravesaron o limiar da porta e atopáronse nunha ampla estancia cuxas paredes estaban cubertas de tapices bordados con estraños debuxos. O chan, as paredes e o teito estaban construídos con pedra de cor verde brillante e os muros estaban decorados con frisos dourados. O chan estaba cuberto de coxíns de veludo e seda. Había varias portas que conducían a outras estancias. Conan e a rapariga pasaron por outras habitacións case iguais á primeira. Non viron ninguén, mais o cimmerián rosmou, sospeitando algo.

—Alguén estivo aquí hai moi pouco tempo. Este diván aínda está morno polo contacto cun corpo humano. Ese coxín de seda ten pegadas de que alguén sentou nel e hai un leve perfume no ar.

A atmosfera do lugar era fantástica e estraña... Parecía irreal. Entrar naquel palacio silencioso era como sumirse nun soño provocado polo opio. Conan e a moza evitaron algunhas estancias non iluminadas. Outras estaban alumadas por unha tenue luz que parecía proceder das xoias incrustadas nas paredes, que formaban estraños deseños. De súpeto, cando entraban nunha daquelas salas, Natala soltou un berro e agarrou o seu acompañante por un brazo. Conan maldiciu en voz alta e deu media volta, buscando un inimigo. Abraiouse de non ver ninguén alí.

—Que ocorre? —preguntou—. Se volves collerme así polo brazo, vouche arrincar o pelello. Por que berraches?

—Mira iso.

Conan gruñiu. Sobre unha mesa de ébano puído había uns recipientes dourados que aparentemente contiñan comida e bebida. O cuarto estaba deserto.

—Ben, fose quen fose a persoa que ía gozar de todo isto, xa pode buscar outro lugar para cear esta noite.

—Podemos comer iso, Conan? —comentou a moza dubitativa—. Podería chegar alguén e...

—Lir an mannanam mac lir! —bruou Conan collendo a moza pola caluga e obrigándoa a tomar asento nunha cadeira dourada situada nun extremo da mesa—. Estamos mortos de fame e atréveste a facer obxeccións! Come!

O cimmerián sentou no outro extremo da mesa e tomou unha xerra de xade verde, que baleirou dun grolo. Contiña un líquido parecido ao viño, de sabor estraño pero agradábel, descoñecido para el, aínda que para a súa gorxa reseca era como néctar. Unha vez saciada a súa sede, atacou con ansia a comida que tiña diante. O sabor desta tamén lle resultou estraño. Había froitas exóticas e carnes descoñecidas. Os pratos eran dunha artesanía exquisita e os coitelos e garfos eran de ouro. Conan ignorou os cubertos, comeu coas mans e cortou a carne cos dentes. Os modais do cimmerián eran bastante bastos. A súa civilizada acompañante comía con máis elegancia pero coa mesma ansia. Conan pensou que a comida podía estar envelenada, pero esa idea non diminuíu o seu apetito. Prefería finar envelenado que morrer de fame.

Unha vez satisfeito o seu apetito, botouse para atrás na súa cadeira exhalando un profundo suspiro de acougo. A xulgar por aquela comida fresca, era evidente que había seres humanos na cidade silandeira e, quizais, un inimigo acazapado en cada recuncho.

Mais non sentía o menor medo ante tal idea, xa que tiña unha enorme confianza na súa habilidade para loitar. Comezou a sentirse somnolento e pensou en botarse a descansar un instante sobre un diván.

Natala xa non tiña fame nin sede, pero non sentía desexos de durmir. Os seus marabillosos ollos miraban timidamente en dirección ás portas, fronteiras do descoñecido. O silencio e o misterio do estraño lugar atafegábana. A estancia parecía máis grande e a mesa moito máis longa que ao principio. Tiña a sensación de que estaba demasiado lonxe do seu protector. Levantouse rapidamente, achegouse a el e sentou nos seus xeonllos. Logo volveu mirar con inquietude cara ás portas en forma de arco. Algunhas delas estaban iluminadas e outras non, pero os seus ollos craváronse máis intensamente nas que estaban ás escuras.

—Comemos, bebemos e descansamos —dixo a rapariga—. Marchemos de aquí, Conan. Teño a sensación de que isto é o inferno.

—Ben, pero até agora ninguén nos fixo dano —retrucou o cimmerián.

Nese preciso momento un sinistro renxer fíxoo dar media volta. Apartou a moza dos seus xeonllos e púxose en pé coa rapidez dunha pantera, desenvaiñando o sabre e mirando cara á porta, de onde viñera o ruído. Este non se repetiu. Avanzou en silencio. Natala seguiuno atemorizada. Sabía que o cimmerián ventaba o perigo. Coa cabeza afundida entre os seus xigantescos ombreiros, Conan camiñou agachado, como un tigre á espreita. Non facía máis ruído que o que faría un felino avanzando cara á súa presa.

Detívose no limiar da porta. Natala ía detrás del, ollando en todas as direccións. A estancia non estaba iluminada, pero a escuridade non era absoluta debido á luz que había ás súas costas e que mesmo alumaba, aínda que tenuemente, outra habitación máis. E nesta última había un home deitado sobre unha tarima. A tenue luz permitiulles ver que se trataba dun individuo moi parecido ao que viran na porta exterior, coa diferenza de que a súa roupa era máis luxosa e estaba adornada con xoias que brillaban cun estraño fulgor. Estaría morto ou simplemente durmido? Unha vez máis ouviuse o mesmo ruído sinistro de antes, como se unha man correse algunha cortina. Conan retrocedeu e pasou un brazo por encima dos ombreiros de Natala. Despois tapoulle a boca coa man, a tempo de impedir que a moza deitase un berro.

Desde onde se atopaban non vían a tarima, pero puideron percibir unha estraña sombra proxectada sobre a parede que había detrás. Logo viron outra sombra recortada contra a parede. A Conan puxéronselle os pelos de punta. Aquela sombra fantástica era absolutamente deforme. Non lembraba ver xamais semellante reflexo de ningún home ou animal. Estaba consumido pola curiosidade e, no entanto, o instinto obrigouno a permanecer inmóbil. Ouviu o rápido arquexo de Natala, que miraba a escena cos ollos desorbitados. Ningún outro son interrompía o tenso silencio. A enorme sombra cubriu a que proxectaba a tarima sobre a parede. Por un instante case todo o muro quedou sumido na escuridade. Despois a sombra foise esvaendo lentamente e unha vez máis a tarima proxectouse nitidamente contra o panel. Pero o home durmido xa non estaba alí.

Un histérico gurgullar xurdiu da gorxa de Natala. Conan sacudiuna enerxicamente. Porén, o cimmerián sentiu que o sangue se lle xeaba nas veas. Non temía os inimigos humanos nin tiña medo a nada que puidese entender, por espantoso que fose. Pero aquilo traspasaba todos os límites.

Despois dun instante, no entanto, a curiosidade prevaleceu sobre a súa inquietude e volveu entrar na habitación iluminada, disposto a calquera cousa. Mirou en dirección á outra estancia e viu que estaba baleira. A tarima estaba no mesmo sitio, pero alí non había ningún ser humano. Só unha pinga de sangue, que parecía unha xema de cor carmesí, sobre a cuberta de seda. Natala viuna e soltou un berro. Desta volta Conan non a castigou. O cimmerián sentiu a man xeada do horror. Sobre aquela tarima, uns momentos atrás, houbera un home. Alguén entrara e o levara.

Conan non entendía o que ocorría, pero unha aura de horror sobrenatural voaba sobre aquelas estancias mal iluminadas.

Estaba disposto a marchar. Colleu a Natala da man e deu media volta. De súpeto dubidou. Desde algún lugar das habitacións que atravesaran chegou un ruído de pasos. Un pé humano descalzo ou con algún calzado livián producira aquel son, así que Conan, coa cautela dun lobo, fíxose rapidamente a un lado. Pensaba que podería volver facilmente ao patio exterior e mesmo evitar a habitación da que partira aquel son estraño.

Pero non cruzaran a primeira habitación cando de súpeto lles chamou a atención o murmurio dun tapiz de seda. Diante dunha alcoba cuxa entrada estaba cuberta por unha cortina, había un home de pé, mirándoos fixamente.

Era exactamente igual aos outros que vira antes. Era alto e corpulento, vestía roupa de cor azul e levaba un cinto adornado con pedras preciosas. Nos seus ollos ambarinos non se reflectía sorpresa nin hostilidade. Tratábase simplemente da mirada onírica dun comedor de loto. Tampouco desenvaiñou a espada que lle colgaba do cinto. Despois dun momento de tensión, falou con ton soñador, afastado, nunha lingua que Conan non entendía.

Conan dixo algo en estixio e o descoñecido contestoulle na mesma lingua.

—Quen es?

—Son Conan de Cimmeria —contestou o bárbaro—. Esta é Natala, de Brithunia. Que cidade é esta?

O home non respondeu. A súa mirada sensual e soñadora fixouse en Natala, e dixo:

—Esta é a visión máis estraña que tiven xamais! Oh, rapariga de dourados cabelos! De que terra de ilusión vés? De Andana, Tothra ou Koth?

—Que tolemia é esta? —preguntou Conan.

O descoñecido non lle prestou a menor atención.

—Soñei con belezas máis extraordinarias —murmurou—, con fermosas mulleres de cabelos negros como a noite e ollos cheos de misterio. Pero a túa pel é branca como o leite e os teus ollos claros como o abrente. Tes a frescura e a dozura do mel. Ven ao meu diván, rapariga de ilusión!

O home avanzou cara á moza cunha man estendida, mais Conan apartoulla cunha forza que fracturaría o brazo de calquera. O descoñecido retrocedeu cos ollos entornados, fregando a man dorida.

—Que rebelión de fantasmas é esta? —murmurou—. Bárbaro, ordénoche que marches...! Esvaécete! Esfúmate! Lisca de aquí!

—Eu si que che vou facer desaparecer a cabeza! —exclamou Conan, furioso, empuñando o seu sabre—. É esta a benvida que lles dás aos forasteiros? Por Crom! Vou enchoupar todos estes tapices de sangue!

A fantasía desaparecera dos ollos do descoñecido, dando paso a unha mirada de abraio.

—Thog! —exclamou en voz alta—. Es real! De onde vés? Quen es? Que fas en Xuthal?

—Vimos do deserto —respondeu Conan cun gruñido—. Entramos na cidade á tardiña, mortos de fame. Atopamos unha mesa servida para alguén e comemos. Non teño diñeiro para pagar a comida. No meu país non lle negan alimentos a un home famento, pero vós, os civilizados, sempre desexades cobralo todo, se es como todos os que coñecín até agora. Non lle fixemos dano a ninguén e xa marchabamos de aquí. Por Crom! Non me gusta nada este lugar onde os mortos resucitan e os durmidos esvaecen nas sombras!

O home sobresaltouse ante as últimas palabras de Conan e o seu rostro amarelado púxose lívido.

—Que dis? Sombras?

—Si —respondeu o cimmerián cautelosamente—, sombras... ou o que sexa iso que leva un home durmido da súa tarima e só deixa no seu lugar unha pinga de sangue.

—Víchelo?

O home tremía como unha folla. O ton da súa voz volveuse máis agudo. Entón, Conan dixo:

—Non vin máis que un home durmido sobre unha tarima e despois unha sombra que o levou misteriosamente.

O efecto destas últimas palabras foi terrorífico. O home deu a volta cun alarido espantoso e saíu correndo da estancia. Conan ollou para el, sorprendido, coa fronte engurrada. A moza aferrouse tremendo ao seu brazo. Non vían o home que fuxía, mais seguían ouvindo os seus terríbeis alaridos de lonxe, cuxo eco repetían as habitacións abovedadas. De súpeto ouviuse un berro máis forte que os demais e a continuación reinou o silencio.

—Por Crom! —exclamou Conan enxugando a suor que lle cubría a fronte cunha man que lle tremía levemente—. Esta é unha cidade de tolos! Lisquemos de aquí antes de que nos atopemos con outro demente!

—É un pesadelo! —xemeu Natala—. Estamos mortos e condenados! Morremos no deserto e estamos no inferno. Somos espíritos incorpóreos... Oh!

A moza queixouse pola forte labazada que Conan acababa de darlle.

—Non serás ningún espírito se berras así —dixo sorrindo o cimmerián, que a miúdo daba mostras de humor nos momentos máis inoportunos. Despois engadiu:

—Estamos vivos, aínda que non por moito tempo se quedamos nesta casa de tolos. Vamos!

Atravesaron un cuarto e detivéronse. Algo ou alguén se achegaba. Volvéronse cara ao limiar de onde proviñan os ruídos, á espera do descoñecido. Entón apareceu unha silueta na porta. Conan maldiciu entre dentes, á vez que o seu fino olfacto percibía o mesmo perfume que ventara antes. Natala abriu a boca abraiada.

Alí había unha muller que os miraba sorprendida. Era alta, esvelta, tiña o corpo dunha deusa e vestía unha túnica bordada con pedras preciosas. Unha fervenza de cabelos negros como a noite facía destacar a brancura do seu corpo de marfil. Os ollos escuros, de longas pestanas, tiñan un extraordinario misterio sensual. Conan contivo a respiración ante semellante beleza e Natala mirouna cos ollos desorbitados. O cimmerián xamais vira unha muller coma esa. Os seus trazos eran estixios, pero a súa pel non. Os seus brazos e pernas parecían de alabastro.

Pero cando falou, cun ton profundo, rico e musical, fíxoo en estixio:

—Quen es? Que fas en Xuthal? Quen é esta moza?

—E ti quen es? —preguntou á súa vez Conan, a quen non lle gustaba que lle fixesen preguntas.

—Son Thalis, a estixia —repuxo ela—. Debes estar tolo para atreverte a vir aquí.

—Creo que o estou —dixo o cimmerián cun gruñido—. Por Crom, se estivese cordo estaría fóra de lugar porque aquí están todos tolos! Chegamos do deserto famentos e sedentos, e atopámonos cun home morto que despois tentou apuñalarme por detrás. Entramos nun palacio rico e luxoso, aparentemente deshabitado. Atopamos unha mesa ben servida, pero sen comensais. Despois vimos unha sombra que devorou un home durmido...

Conan notou que o rostro da muller cambiaba de cor ao ouvir as súas últimas palabras. Despois engadiu:

—E ben...?

—Ben, que? —preguntou a muller, dominándose perfectamente.

—Pois que esperaba que saíses correndo e ouveando como unha salvaxe. Iso fixo o home ao que lle contei o da sombra. A muller encolleu os ombreiros.

—Entón, eses foron os berros que escoitei. Cada home ten o seu destino marcado e é inútil berrar como unha rata. Cando Thog o desexe, virá buscarme.

—Quen é Thog? —preguntou Conan con receo. A muller ollou para el, estudándoo de arriba a abaixo de tal maneira que fixo ruborizar a Natala.

—Toma asento nese diván e direicho. Pero primeiro dicídeme os vosos nomes.

—Eu son Conan o cimmerián e esta é Natala, de Brithunia. Somos refuxiados dun exército derrotado nas fronteiras de Kush. E non desexo sentarme de costas ás sombras.

A muller tomou asento no diván cunha risa musical e estendeu os seus membros gráciles cun abandono felino.

—Tranquilo —murmurou—. Se Thog te desexa, levarate consigo, esteas onde esteas. O home que mencionaches, o que saíu correndo e berrando... Non o ouviches soltar un tremendo alarido e despois calar repentinamente? No seu frenesí debeu de atopar a súa propia morte, unha morte da que desexaba fuxir. Ningún home pode fuxir do seu destino.

Conan gruñiu e tomou asento no bordo do diván, co sabre cruzado sobre os xeonllos e mirando ao seu redor con desconfianza. Natala sentou ao seu carón e aniñouse no seu colo. Ollaba para a estraña muller con receo e resentimento. Sentíase pequena e insignificante ante aquela extraordinaria beleza. Non se equivocou ao valorar as ávidas miradas que os enormes ollos negros dela lle lanzaban ao xigantesco cimmerián.

—Que é este lugar e quen é esta xente? —preguntou Conan.

—Esta cidade chámase Xuthal. É moi antiga. Construíuse nun oasis que acharon os fundadores de Xuthal no seu constante vagar por estas terras. Chegaron do leste hai tanto tempo que nin sequera os seus descendentes lembran cando foi.

—Seguramente non haberá moitos. Estes palacios parecen baleiros.

—Non. Hai moita máis xente do que supós. A cidade é en realidade un enorme palacio. Todos os edificios están dentro dunha muralla e comunícanse uns cos outros. Poderías camiñar a través destas habitacións durante horas sen ver a ninguén. Pero hai momentos en que poderías atopar centos de persoas.

—Como se entende isto? —inquiriu Conan.

—Esta xente dorme durante a maior parte do tempo. O soño é para eles tan importante e tan real como a súa vida de vixilia. Ouviches falar algunha vez do loto negro? Medra nalgúns lugares da cidade. Cultivárono durante moitos anos e lograron que o seu zume, no canto de producir a morte, proporcione soños agradábeis e fantásticos. A xente pasa a maior parte do tempo soñando. As súas vidas son vagas, impredicíbeis e carecen de obxecto. Soñan, espertan, beben, aman, comen e volven soñar. Rara vez rematan o que comezan porque inmediatamente volven sumirse no soño do loto negro. A comida que atopastes... seguramente era dalgún home que a preparou cando estaba esperto porque tiña fame. Logo esqueceuna e volveu durmir.

—Onde conseguen a súa comida? —preguntou Conan—. Non vin campos nin viñas fóra da cidade. Seica hai hortos e cortellos dentro destes muros?

A muller negou cun movemento da cabeza.

—Manufacturan os seus propios alimentos con materias primas. Cando non están drogados, son todos grandes científicos. Os seus antepasados foron verdadeiros xenios e aínda que a raza caeu escrava das súas propias paixóns, aínda prevalecen algúns dos seus extraordinarios coñecementos. Non te preguntaches aínda como se conseguen estas luces? Pois son xoias fundidas con radio. Fréganse co polgar para facelas brillar e vólvense fregar, pero en sentido contrario, para apagalas. Este é só un exemplo da súa sabedoría. Con todo, esqueceron moitas cousas. Teñen moi pouco interese en permanecer espertos.

—Daquela o home morto que estaba na porta...

—Seguramente durmía profundamente. Os soñadores do loto están como mortos. Carecen de todo movemento. É imposíbel detectar neles o menor sinal de vida. O espírito abandona o corpo e vaga a pracer por outros mundos exóticos. O home da entrada era un bo exemplo da irresponsabilidade desta xente. Estaba de garda na porta, xa que o costume esixe a presenza dunha sentinela aínda cando xamais veu ningún inimigo do deserto. Noutros lugares da cidade atoparás outros gardiáns durmindo tan profundamente como o que viches na entrada.

Conan gardou silencio un instante. Despois preguntou:

—Onde están todos agora?

—Dispersos en diferentes lugares da cidade. Deitados en diváns, sobre leitos, en alcobas con coxíns, sobre tarimas tapizadas con peles, pero todos eles están sumidos no profundo soño do loto negro.

Conan sentiu un calafrío. Nese momento lembrou algo máis.

—E esa cousa... esa sombra que atravesou as habitacións e levou o home da tarima?

Un leve tremor axitou os gráciles membros da muller antes de responder:

—Trátase de Thog, o Ancián, o deus de Xuthal, que habita na cúpula afundida do centro da cidade. Sempre viviu en Xuthal. Ninguén sabe se chegou cos antigos fundadores ou se xa estaba aquí cando se construíu a cidade. Pero a xente de Xuthal adórao. Case sempre dorme baixo a cidade pero, ás veces, a intervalos, sente fame e entón vaga polos corredores secretos e polas habitacións mal iluminadas buscando unha presa. Por tanto, ninguén está seguro.

Natala xemeu de terror e rodeou o pescozo de Conan cos brazos, como se tratase de impedir que a apartasen do seu protector.

—Por Crom! —exclamou o cimmerián abraiado—. Queres dicir que toda esta xente dorme tranquilamente a pesar da ameaza que constitúe ese demo?

—Só nalgunhas ocasións sente fame —repuxo a muller—. Un deus debe recibir sacrificios. En Estixia, cando eu era nena, o pobo vivía baixo a sombra dun sacerdote. Ninguén sabía cando sería arrastrado ao altar. Entón, que diferenza hai entre ser vítima dos deuses por intermedio dun sacerdote ou que o mesmo deus acuda en busca da súa presa?

—No meu pobo non existe ese costume —dixo Conan— e tampouco no de Natala. Os hyborianos non lle sacrifican seres humanos ao seu deus Mitra e, en canto ao meu pobo, por Crom!, gustaríame ver un sacerdote arrastrando un cimmerián ao altar. Derramaríase moito sangue, pero non segundo os desexos do sacerdote.

—Ti es un bárbaro —dixo Thalis rindo—. Thog é moi vello e moi terríbel.

—Estes individuos deben de ser parvos ou heroes —murmurou Conan— para botar a soñar os seus imbéciles soños sabendo que poden espertar no ventre dese deus.

A muller volveu rir.

—Non coñecen outra cousa. Desde hai moitas xeracións, Thog alimentouse deles. Esta é unha das razóns polas que o seu número se reduciu de varios miles a uns poucos centos. Extinguiranse dentro dunhas poucas xeracións e Thog terá que ir polo mundo na procura de novas presas ou regresar ás tebras das que veu hai séculos.

»Saben que están condenados —engadiu—, pero o seu fatalismo impídelles opor resistencia ou fuxir. Nin unha soa persoa desta xeración saíu destas murallas. Hai un oasis a un día de marcha cara ao sur... Vino nos antigos mapas que os seus antepasados debuxaron sobre pergamiños..., pero desde hai tres xeracións, ningún home de Xuthal o visitou nin tampouco se fixeron esforzos por explorar os fértiles campos que amosan os mapas a outro día de camiño desde o oasis. Trátase dunha raza en vías de extinción, afogada por soños provocados polo loto, mentres que as súas horas de vixilia son estimuladas polo viño dourado que cura feridas, prolonga a existencia e dálles forzas aos libertinos.

»Porén —proseguiu—, todos eles procuran aferrarse á vida e temen o deus ao que adoran. Se agora mesmo estivesen espertos e se decatasen de que Thog anda por aquí, sairían correndo desesperados.

—Oh, Conan! —exclamou Natala—. Marchemos de aquí deseguido!

—Todo ao seu tempo, rapariga —murmurou Conan, cravando os ollos nas esveltas pernas da muller—. E que fai unha estixia aquí?

—Vin cando era moi nova —respondeu Thalis con calma mentres se deitaba sobre o diván de veludo e cruzaba as mans debaixo da caluga—. Son a filla dun rei e non unha muller corrente, como poderías observar pola cor da miña pel, que é tan branca como a desa moza que está contigo. Fun raptada por un príncipe rebelde que foi cara ao sur cun exército de besteiros para conquistar novas terras. El e os seus guerreiros pereceron no deserto, pero antes de morrer un deles colocoume sobre un camelo e camiñou ao meu carón até que non puido máis e caeu morto. O animal vagou dun lado a outro e finalmente perdín o coñecemento por mor da sede e a fame, até que espertei algún tempo despois nesta cidade. Dixéronme —engadiu a moza— que me viron ao amencer desde as murallas, sen sentido, canda o camelo morto. Axudáronme a recuperar forzas co viño dourado. Só o feito de ser unha muller os impulsou a aventurarse tan lonxe das murallas. Por suposto que se interesaban polas mulleres, especialmente os homes. Posto que eu non sabía falar o seu idioma, aprenderon o meu. Teñen unha enorme capacidade intelectual e entenderon a miña lingua moito antes ca min a súa. Pero sentíanse moito máis atraídos por min que polo meu idioma. Fun e son a única cousa pola que algún destes homes esquece os seus soños de loto durante algún espazo de tempo.

A muller botouse a rir, fixando a súa mirada provocativa en Conan.

—Naturalmente, as demais mulleres teñen celos de min —continuou dicindo con tranquilidade—. Á súa maneira e coa súa pel amarelada, son bastante atractivas, pero tan soñadoras e inseguras como os homes e a estes gústolles non pola miña beleza senón pola miña realidade. Eu non son un soño! Aínda que algunhas veces estiven baixo os efectos do loto, son unha muller normal, con emocións e desexos terreais.

»Creo que sería mellor que lle cortases o pescozo a esta moza coa túa espada, antes de que os homes de Xuthal esperten e a rapten. Pola contra, farana pasar por cousas coas que xamais soñou. É unha rapariga demasiado feble para soportar todo o que eu aguantei. Son filla de Luxur e antes de cumprir quince anos conducíronme aos templos de Derketo, a deusa escura, para ser iniciada nos misterios. E non é que os meus primeiros anos aquí estivesen exentos de novos praceres! Os homes e as mulleres de Xuthal posúen, nese terreo, coñecementos que ignoran as sacerdotisas de Derketo. Só viven para os seus praceres sensuais. Soñando ou espertos, as súas vidas están cheas de éxtases exóticas, moi superiores ás do resto dos homes.

—Malditos dexenerados! —exclamou Conan.

—É cuestión de opinións —retrucou Thalis con ironía.

—Ben —murmurou o cimmerián—, creo que estamos a perder o tempo. Vexo que este non é un lugar adecuado para simples mortais. Marcharemos antes de que os teus dexenerados esperten ou Thog nos devore. Sospeito que o deserto é un lugar moito máis acolledor.

Natala, cuxo sangue fervía nas veas ante as últimas palabras de Thalis, asentiu cun movemento da cabeza. Falaba mal o estixio, pero entendíao á perfección. Conan púxose en pé e axudou a moza a facer o mesmo.

—Se nos ensinas o camiño máis curto para saír desta cidade —dixo—, marcharemos agora mesmo.

Así e todo, os seus ollos non se apartaban dos esveltos membros de marfil da estixia.

A muller notouno e sorriu enigmaticamente ao pórse en pé como unha gata preguiceira.

—Ségueme —murmurou, segura de que a mirada do xigantesco cimmerián seguía cravada no seu corpo.

Non tomou o camiño polo que chegaran, pero antes de que Conan sospeitase algo, a muller detívose nunha ampla habitación en cuxo centro había unha pequena fonte, sobre un chan de marfil.

—Non queres lavar a cara, nena? —preguntoulle a Natala—. Está chea de po, do mesmo xeito que os teus cabelos.

Natala arroibou de odio e resentimento ante a malicia das palabras da estixia, pero aínda así aceptou a suxestión preguntándose se o sol e o po do deserto lle estragaran a pel, que todas as mulleres da súa raza coidaban especialmente. Axeonllouse xunto á fonte, botou cara a atrás os seus cabelos, baixou a túnica até a cintura e comezou a lavar non só o seu rostro senón tamén os seus brancos brazos e ombreiros.

—Por Crom! —exclamou Conan—. As mulleres detéñense a pensar na súa beleza aínda que o mesmo diaño estea a pisarlles os calcaños. Apura, rapariga. Estarás outra vez chea de cotra antes de que saiamos desta cidade. Thalis, agradeceríache moito que nos proporcionases un pouco de comida e bebida.

Como resposta, Thalis refregouse contra o seu corpo e pasou o seu branco brazo polos bronceados ombreiros. Conan percibiu decontado o perfume dos cabelos da muller.

—Por que partir cara ao deserto? —murmurou en voz baixa—. Queda aquí! Ensinareiche como se vive en Xuthal. Protexereite. Amareite! Es un home de verdade. Estou farta deses idiotas que soñan e espertan e despois volven durmir unha vez máis. Desexo a paixón limpa e rexa dun home da terra. O lume dos teus ollos fai que o meu corazón latexe rápido e o contacto do teu brazo de ferro vólveme tola. Queda aquí! Fareite rei de Xuthal! Ensinareiche todos os antigos misterios e os máis exóticos camiños do pracer! Eu...

A muller arrodeáralle o pescozo con ambos os brazos e puxérase no bico dos pés para apertar o seu corpo vibrante contra o de Conan. Ao mirar por encima do ombreiro da muller, o cimmerián viu a Natala e notou que a rapariga, ao botar atrás os seus mollados cabelos, se detiña a miralo, e abriu a boca e os ollos cun xesto de profundo abraio. Conan murmurou algo inintelixíbel e desfíxose de Thalis, apartándoa cunha man. A moza mirou a rapariga brithuniana e sorriu enigmaticamente, mentres parecía asentir de maneira misteriosa cun movemento da súa espléndida cabeza.

Natala incorporouse e axustou a túnica. Os seus ollos brillaban de indignación e no seu rostro reflectíase un aceno de dor. Conan maldiciu entre dentes. Non era máis monógamo que calquera aventureiro, pero nel había unha decencia innata que constituía a mellor protección para Natala.

Thalis non insistiu máis. Fíxolles un aceno coa man para que a seguisen, despois deu a volta e atravesou a estancia. Detívose preto da parede cuberta de tapices. Mentres a miraba, Conan preguntouse se non estaría a ouvir os sons producidos polo monstro que paseaba furtivamente polo palacio. O cimmerián sentiu un calafrío ante esa posibilidade.

—Que estás a escoitar? —quixo saber Conan.

—Estou a mirar esa porta —respondeu Thalis acenando cunha man cara a outro lado.

Conan deu media volta coa espada na man pero non viu nada. Decontado ouviu un ruído ás súas costas e virou sobre os seus calcaños. Thalis e Natala desapareceran. Nese preciso intre, o tapiz caía de novo sobre a parede como se alguén o levantase un segundo antes. Mentres o cimmerián contemplaba a parede, abraiado, desde o outro lado do muro ouviuse o berro afogado da rapariga brithuniana.

Cando Conan se volvera para mirar cara á porta que lle sinalaba Thalis, Natala achábase exactamente detrás del e a carón da estixia. No mesmo momento en que o cimmerián lles volvía as costas, Thalis cubrira cunha man a boca de Natala coa rapidez dunha pantera, afogando o berro da rapariga. Simultaneamente, o outro brazo da estixia rodeara a estreita cintura da moza e empuxáraa contra a parede, que cedera cando un ombreiro de Thalis premera sobre ela. Unha sección do muro virara para dentro e Thalis coárase coa prisioneira a través dunha abertura do tapiz, no momento en que Conan se volvía.

Ao fecharse a porta secreta reinou a máis absoluta escuridade. Thalis detívose por un instante para apalpar o panel e correr un ferrollo e, cando apartou a man da boca de Natala, a brithuniana comezou a berrar con todas as súas forzas. A gargallada de Thalis foi como mel envelenado na escuridade.

—Berra todo o que queiras, pequena estúpida. O único que conseguirás será acurtar a túa vida.

Natala gardou silencio. Todo o seu corpo tremía.

—Por que fixeches isto? —preguntou—. Que te propós?

—Percorreremos unha curta distancia a través deste corredor e deixareite alí para alguén que virá buscarte tarde ou cedo.

—Ooooh! —saloucou Natala estarrecida—. Por que queres facerme dano? Eu non che fixen nada!

—Quero o teu guerreiro. E ti interposte no meu camiño. El deséxame. Lino nos seus ollos. De non ser por ti, aceptaría quedar e ser o meu rei. Cando ti desaparezas, el seguirame.

—Cortarache o pescozo —asegurou Natala con convicción, xa que coñecía a Conan mellor que Thalis.

—Verémolo —engadiu a estixia coa confianza que lle proporcionaba o seu poder sobre os homes—. De calquera xeito, ti nunca saberás se me está a cortar o pescozo ou me está a bicar, porque serás a esposa do habitante das tebras. Ven!

Natala, aterrecida, loitou como unha salvaxe, pero de nada lle valeu. Cunha forza que ela xamais imaxinara nunha muller, Thalis transportouna polo escuro corredor como se se tratase dunha nena. Natala non volveu berrar, porque lembraba as sinistras palabras da estixia. Os únicos sons que se ouvían eran o seu desesperado arquexo e a suave risa lasciva de Thalis. Entón a man da brithuniana agarrou algo na escuridade... Era a empuñadura dunha daga que sobresaía do cinto de Thalis, chea de pedras preciosas incrustadas. Natala desenvaiñou a arma e atacou cegamente, con todas as forzas coas que contaba neses momentos.

Da gorxa de Thalis xurdiu un berro de dor e furia. Recuou uns pasos e Natala liberouse dos seus brazos e caeu sobre o chan de pedra puída. Púxose en pé, correu cara á parede máis próxima e quedou alí, tremendo. Non vía a Thalis, pero podía ouvila.

Evidentemente a estixia non estaba morta. Maldicía sen parar e a súa furia era tan terríbel que Natala sentiu que se lle xeaba o sangue nas veas.

—Onde estás, pequeno diaño? —preguntou Thalis arquexando—. Deixa que poña as miñas mans sobre ti de novo e te...

A brithuniana estremeceuse de espanto ante a descrición do dano que pensaba facerlle a súa rival. A linguaxe da estixia avergoñaría o cidadán máis ordinario de Aquilonia.

Natala ouviu que a estixia andaba ás apalpadelas na escuridade e a continuación acendeuse unha luz. Evidentemente, o medo que Thalis puidese sentir naquel escuro corredor quedaba afogado pola cólera. A luz procedía dunha das xemas con radio que adornaban os muros de Xuthal. Thalis fregara unha delas e nese momento a estixia estaba iluminada polo seu resplandor avermellado, diferente á luz que tiñan as demais. Apertaba un costado cunha man e o sangue escorregáballe entre os dedos. Pero a pesar diso non parecía debilitada. Era evidente que non estaba ferida de gravidade. Os seus ollos botaban alustros de furia. O pouco valor que lle quedaba a Natala desapareceu cando viu a estixia de pé baixo aquel estraño resplandor, co seu belo rostro deformado por un odio verdadeiramente infernal. Thalis avanzou con paso de pantera, sacudindo con impaciencia o sangue dos seus dedos. Natala viu que non ferira de gravidade a súa rival. A folla de aceiro escorregara polo enxoiado cinto de Thalis e despois rabuñara superficialmente a súa pel, o suficiente como para aumentar aínda máis a cólera da estixia.

—Dáme esa daga, estúpida! —murmurou, avanzando cara á asustada moza.

Natala sabía que era preciso loitar mentres puidese facelo, pero sentíase absolutamente incapaz de reunir as forzas e o valor necesarios. A súa falta de espírito combativo, a escuridade, a violencia e o horror da súa aventura deixárana física e mentalmente esgotada. Thalis arrincoulle a daga das mans e guindouna a un lado con ademán despectivo.

—Pequena cadela! —murmurou entre dentes, losqueando furiosamente a moza—. Antes de arrastrarte polo corredor para te botar ás fauces de Thog, voute facer sangrar un pouco! Ousaches ferirme! Pagarás caro o teu atrevemento!

Thalis colleu a moza polo cabelo e arrastrouna a través do corredor, até o bordo do círculo de luz. Na parede había un groso anel de metal situado á altura da cabeza. Del colgaba unha soga de seda. Como nun pesadelo, Natala sentiu que lle arrincaban a túnica e un segundo despois Thalis ataba os seus pulsos ao elo da parede, do que quedou colgada, completamente espida. Os seus pés apenas tocaban o chan. Natala virou a cabeza e viu que Thalis descolgaba da parede un látego co mango enxoiado. Estaba formado por sete sogas de seda, redondas e moito máis duras que o coiro.

Thalis lanzou un berro de vinganza á vez que levantaba o brazo e Natala soltou un ouleo cando o látego golpeou as súas coxas. A moza retorceuse con desespero, coa impresión de que en poucos segundos o seu corpo ía quedar completamente esnaquizado. Cada golpe de látego arrincaba dos seus beizos alaridos de angustia.

Cando Natala virou a cabeza para suplicarlle a Thalis que se apiadase dela, algo conxelou os seus berros na gorxa. A dor deu paso a un tremendo horror que se reflectiu nos seus belos ollos.

Sorprendida pola expresión do seu rostro, Thalis detivo a man levantada e deu media volta coa axilidade dun felino. Demasiado tarde! Un berro terríbel xurdiu dos seus beizos cando cambaleou para atrás, levantando os brazos. Natala viuna durante un segundo. Era unha branca silueta presa do pánico, recortada contra unha enorme masa negra que caía sobre ela. Daquela a figura branca deixou de tocar o chan cos pés, a sombra retrocedeu con ela e Natala quedou soa no círculo de luz tenue, medio desmaiada do terror.

Desde as negras sombras chegaron até ela uns sons incomprensíbeis que lle xearon o sangue. Ouviu a voz de Thalis suplicando desesperadamente, pero ninguén respondeu. Non se ouvía outro son que o da voz aterrecida da estixia, que de súpeto estoupou en alaridos de dor e despois en gargalladas histéricas mesturadas con saloucos. Despois duns segundos, Natala ouviu un arquexo convulsivo. Logo apagáronse os ruídos e reinou un terríbel silencio no corredor secreto.

Natala sentiu náuseas a causa do horror e fixo un esforzo por volverse a mirar cara ao lugar polo que desapareceran a sombra e mais Thalis. Non viu nada, pero tivo a sensación dun perigo latente, dunha ameaza que non acababa de comprender. Loitou contra a histeria que empezaba a apoderarse dela. A dor dos seus pulsos feridos e do seu corpo torturado ficou relegada ante a proximidade daquela ameaza que non só puña en perigo o seu corpo, senón tamén a súa alma.

Aguzou a vista para tentar ver máis aló do círculo de luz, con todos os nervios en tensión por temor ao que puidese ocorrer. Afogou un berro. A escuridade estaba a tomar forma. Algo enorme e avultado xurdía do negro baleiro. Viu unha cabeza deforme e xigantesca que entraba no círculo luminoso. Cando menos iso lle pareceu a Natala, aínda que non era a cabeza dun ser normal. Viu un enorme rostro parecido ao dun sapo, cuxos trazos eran tan borrosos como os dun espectro visto nun espello de pesadelo. Viu uns grandes acios luminosos que podían ser uns ollos que pestanexaban e a ollaban e entón a moza tremeu ante a luxuria cósmica que se reflectía neles. Non podía ver o corpo da criatura. A súa silueta parecía alterarse e esvaerse sutilmente cada vez que a miraba. Porén, a substancia da que estaba feita parecía ser bastante sólida. Non había nada de nebuloso nin fantasmagórico nela.

Cando se achegou máis, Natala non puido ver se se arrastraba, camiñaba ou flotaba no ar. A súa forma de locomoción resultáballe incomprensíbel. E cando saíu por completo das sombras, Natala aínda non estaba completamente segura de que se trataba. A luz da xema non o iluminaba como podería facelo cunha criatura normal, porque por imposíbel que parecese, aquel ser era inmune á luz. Os seus trazos seguían sendo escuros e imprecisos, a pesar de deterse tan preto dela que case podía tocala. Só o enorme rostro de sapo parecía ter certa claridade. O demais era un borrancho, unha sombra negra que a luz normal non iluminaría nin disiparía.

Natala pensou que se volvera tola porque non podía dicir se aquela cousa a miraba desde arriba ou desde abaixo. Era incapaz de distinguir se o repugnante rostro a contemplaba desde as sombras que había aos seus pés ou a observaba desde unha enorme altura. Pero se a súa vista a convencera de que, fosen cales fosen as súas calidades, estaba feito de sustancia sólida, o seu sentido do tacto confirmou ese feito. Un membro que parecía un escuro tentáculo moveuse arredor do seu corpo e ela berrou cando sentiu ese contacto na súa carne espida. Non era frío nin quente, nin áspero nin suave. Xamais a tocara unha cousa semellante. E nese intre soubo que, fose cal fose a forma de vida que representaba aquilo, non se trataba dun animal.

Comezou a berrar sen control mentres o monstro turraba dela como se quixese arrincala brutalmente das súas ligaduras. E entón algo soou sobre as súas cabezas e unha forma humana cruzou o ar e caeu sobre o chan de pedra.

Cando Conan deu media volta alcanzou a ver que o tapiz volvía ao seu lugar e ouviu o afogado berro de Natala. Entón botouse contra a parede, ruxindo como un león. Ao retroceder polo potente impacto, que ben podería fracturarlle os ósos a un home normal, arrincou o tapiz deixando ao descuberto o que parecía ser unha parede lisa. Dominado por unha furia terríbel levantou o pesado sabre para golpear o mármore, pero entón outro ruído fíxoo virar sobre os seus calcaños.

Diante del había un grupo de individuos amarelados, con túnicas azuis e espadas curtas nas mans. Ao volverse, os homes botáronse sobre el proferindo berros hostís. Louco pola desaparición da rapariga, o bárbaro contraatacou.

Ao saltar para adiante sentiu unha terríbel sede de sangue e entón o primeiro atacante, cuxa espada saltou polo ar ao chocar co seu sabre, caeu pesadamente ao chan. Conan detivo un brazo que descendía sobre el e a man que sostiña a outra espada saltou lonxe chorreando sangue. Pero o cimmerián non se detiña nin dubidaba. Con outro movemento de pantera acurralada eludiu o ataque de dous homes e a espada dun deles, ao fallar o seu obxectivo, afundiuse no peito do outro.

Das outras gorxas xurdiu un clamor de sorpresa e Conan permitiuse entón soltar unha gargallada ao derrubar outro dos homes de Xuthal, que rodou polo chan coas entrañas ao aire.

Os guerreiros de Xuthal ouveaban como lobos loucos. Pouco habituados á loita, eran ridiculamente lentos e torpes comparados co bárbaro, cuxos movementos eran dunha rapidez só posíbel para alguén perfectamente adestrado para a batalla. Os homes tropezaban entre si e atacaban demasiado pronto ou con excesiva lentitude e, desta maneira, os seus golpes perdíanse no ar.

Porén, a pesar dos seus defectos evidentes, os homes de Xuthal non carecían de valor. Rodeábano berrando e atacando e xurdían máis e máis individuos polas portas próximas, espertados polo clamor da batalla.

Conan, sangrando por unha ferida que tiña na fronte, despexou o campo durante un momento cun xiro mortal de sabre e logo botou unha rápida mirada ao seu redor, buscando unha saída. Nese intre viu que o tapiz que había nunha das paredes fora corrido e deixaba ao descuberto unha estreita escaleira. Nesta última había un home luxosamente ataviado, pestanexando preguiceiro, como se acabase de espertar. A visión e a acción de Conan foron simultáneas.

Saltou como un tigre por riba do pechado círculo de espadas sen que o tocasen e despois correu cara á escaleira cos demais homes detrás del. Tres deles enfrontáronse con el nos primeiros chanzos de mármore e Conan atacounos coa furia dun león. Houbo un momento en que as follas de aceiro botaron chispas como raios nunha tormenta de verán.

Daquela o grupo desfíxose e Conan subiu a toda velocidade pola escaleira. Os demais homes perseguírono, saltando por riba de tres corpos que se retorcían no chan.

Cando Conan subía pola escaleira de mármore, o home que se achaba na parte superior desta pareceu espertar por completo do seu estupor e desenvaiñou unha espada, que resplandeceu cun brillo xeado baixo a luz de radio. Estricou a folla para abaixo, pero Conan esquivouna con rapidez e a punta rozoulle as costas. O cimmerián incorporouse decontado e golpeou co seu sabre cara a arriba, como un carniceiro, á vez que se axudaba con toda a poderosa forza dos seus ombreiros.

O golpe foi tan terríbel que o feito de afundir a arma até a empuñadura no ventre do inimigo non detivo a Conan. Tropezou coa parede oposta, á vez que o individuo da escaleira, co corpo case partido en dous, rodaba escaleiras abaixo arrastrando con el varios homes.

Atordado, apoiouse contra a parede durante un momento e mirounos. Despois, empuñando o sabre ensanguentado, entrou nunha habitación baleira. Detrás del, a horda berraba con tanta furia e horror que Conan inmediatamente pensou que matara algún home importante, quizais o rei daquela fantástica cidade.

Correu ao chou, sen ningunha meta. Trataba desesperadamente de atopar a Natala, xa que estaba seguro de que a rapariga necesitaba axuda con urxencia. Pero neses momentos, perseguido polos guerreiros de Xuthal, o único que podía facer era correr, confiándolle á sorte a posibilidade de eludilos e de achar a moza. Entre aquelas estancias mal iluminadas pronto perdeu todo sentido da orientación e non resultou estraño que entrase nunha habitación na que nese preciso momento tamén entraban os seus inimigos.

Ao velo, berraron e botáronse sobre el. Conan soltou un gruñido e deu media volta para fuxir noutra dirección, polo mesmo camiño que percorrera antes. Cando menos, iso era o que el supuña. Pero cando entrou nunha habitación ocupada decatouse da súa equivocación. Todas as estancias que atravesara despois de subir as escaleiras estaban baleiras. Naquela última había alguén que ao velo entrar se puxo en pé berrando.

Conan viu unha muller de pel amarelada, cuberta de xoias, que o miraba cos ollos desorbitados. A muller estendeu unha man con rapidez e tirou dunha soga de seda que colgaba da parede. O chan cedeu baixo os pés de Conan e nin sequera o seu formidábel instinto puido libralo de caer na negra boca que se abriu debaixo del.

Caeu como un gato sobre os seus pés e sobre unha man e apoiou instintivamente a outra na empuñadura do seu sabre. Un berro familiar chegou até os seus ouvidos cando deu media volta como un lince acurralado que ensina os cairos en actitude ameazadora. Conan, ollando por baixo da súa longa melena, viu o branco corpo de Natala que se retorcía entre o abrazo lascivo dunha forma negra de pesadelo que só podía nacer nos propios pozos do inferno.

Noutro momento, ver aquela monstruosidade xearíalle o sangue nas veas, mais ao ver a súa amiga naquela situación dramática, sentiu que o furor o cegaba e atacou o monstro. Este soltou a rapariga para ocuparse do seu atacante. O sabre de Conan cortou o ar coa velocidade do raio e atravesou o enorme vulto negro, esa masa estrañamente viscosa, para golpear despois o chan de pedra, do que arrincou un milleiro de faíscas. Conan caeu de xeonllos ao chan polo impacto. Non atopara a resistencia que esperaba. Cando se incorporou, o monstro xa estaba enriba del.

Erguíase sobre a súa cabeza como unha nube negra e viscosa. Parecía aboiar ao seu redor en fíos case líquidos, envolvéndoo e afogándoo. O sabre bateu nel unha e outra vez e Conan sentiu o contacto dun líquido mesto semellante ao sangue. Aínda así, non abandonou a súa furia.

Non podía asegurar se estaba a cernar os brazos do monstro ou se estaba a afundir a arma no seu corpo. O xigantesco cimmerián saíu despedido a un lado e a outro pola violencia da batalla, coa impresión de que non estaba a loitar cun só ser vivo, senón contra un exército. Aquela cousa trababa, rabuñaba, esmagaba e golpeaba, todo ao mesmo tempo. Sentiu que uns cairos e unhas uñas longas se cravaban na súa carne. Pareceulle que uns tentáculos como cables de aceiro cinguían os seus membros e o seu torso e, o que era peor aínda, que unha especie de látego formado por escorpións caía unha e outra vez sobre os seus ombreiros e o seu peito, arrincándolle a pel e enchendo as súas veas cun veleno que era como lume líquido.

No medio do bulebule da batalla, os dous rodaron dun lado a outro do corredor, cada vez máis lonxe. O cerebro de Conan anubrouse polo castigo que estaba a recibir e a súa respiración tornouse dificultosa. De súpeto, por riba da súa cabeza, viu un rostro parecido ao dun sapo, iluminado por unha luz feble que parecía emanar del mesmo. Deitando un ouleo que en realidade era unha maldición, saltou e atacou con todas as súas forzas. O sabre afundiuse até a empuñadura nalgún lugar debaixo daquel rostro espantoso, talvez no pescozo, e decontado un tremor convulsivo axitou a masa negra que envolvía o cimmerián. Cun estourar volcánico de contraccións e expansións, a cousa cambaleou, retrocedeu e rodou con fantástica velocidade polo corredor. Conan perseguiuno, sen deixar de atacar, invencíbel, apertándose contra o monstro como un can de presa, sen soltar a empuñadura do sabre, que non lograba arrincar da masa viscosa.

Nese momento, a cousa brillou cun resplandor fosforescente que cegou a Conan, á vez que sentía que a enorme masa negra se separaba del deixando o seu sabre en liberdade. A arma e a man que a sostiña golpearon no baleiro por última vez. O brillante corpo do monstro caeu como un meteoro e Conan, completamente aparvado, notou que se encontraba ao bordo dun pozo de boca moi ancha e superficie esvaradía. O cimmerián ficou apoiado sobre el durante un momento, contemplando como a cousa brillante desaparecía no fondo até tocar unha superficie resplandecente, que durante un segundo pareceu ascender case até o mesmo bordo do pozo. O fantástico brillo durou uns segundos, até que desapareceu por completo. Ollou por última vez cara ao negro abismo no que reinaba o máis absoluto silencio.

Loitando en balde por librarse das súas ligaduras de seda, Natala tratou de tradear a escuridade cos seus ollos, moito máis alá do círculo de luz que a rodeaba. A súa lingua parecía estar pegada ao padal. Vira que Conan desaparecía nas sombras, nun combate mortal co demo descoñecido, e os únicos sons que chegaron aos seus ouvidos foran os terríbeis arquexos do bárbaro, o impacto dos corpos que loitaban e os salvaxes golpes que se daban na escuridade. De súpeto todo cesou. Natala abaneaba colgada das súas ligaduras case sen coñecemento.

O ruído duns pasos subtraérona da súa apatía e viu a Conan, que xurdía da penumbra. A moza recoñeceu a súa propia voz nun berro que se repetiu en cen ecos ao longo do túnel. Resultaba penoso contemplar o castigo físico que recibira o cimmerián.

—Oh, Conan! —saloucou a moza—. Que foi?

O cimmerián non tiña forzas nin para falar, pero os seus beizos lacerados esbozaron un leve sorriso ao achegarse á rapariga. O seu peito peludo, brillante pola suor e o sangue, arquexaba intensamente. Levantou os brazos con grande esforzo e cortou as ligaduras que mantiñan atada a moza na parede. Logo caeu de costas contra esta, coas pernas separadas e trémulas, que xa non o sostiñan por máis tempo. A moza incorporouse de onde caera e abrazouno saloucando histericamente.

—Oh, Conan, estás gravemente ferido! Oh! Que imos facer?

—Non se pode loitar contra un demo dos infernos e saír ben parado da loita —dixo o cimmerián alasando.

—Onde está? —murmurou Natala—. Matáchelo?

—Non sei. Caeu nun pozo. Estaba feito anacos, mais non podo asegurar que o aceiro o matase.

—Oh, as túas pobres costas!

—Deume unha infinidade de lategazos cun dos seus tentáculos —dixo el maldicindo entre dentes ao moverse—. Cortaba como se fose un arame e queimaba como o veleno. Pero o que máis dano me fixo foi a forza coa que me esmagou. Era peor que unha serpe pitón. Paréceme que teño a metade das tripas fóra do seu sitio.

—Que imos facer?

Conan ollou para ela. A trapela do teito estaba fechada. Non se ouvía ningún son.

—Non podemos retroceder pola porta secreta —murmurou o cimmerián—. Esa habitación está chea de homes mortos e seguramente haberá guerreiros vixiando alí. Deben de crer que o meu destino estaba selado cando caín por esa trapela, porque pola contra seguiríanme até aquí. Agora colle esa xema con radio da parede... Cando viña para aquí, vin algunhas arcadas que daban paso a outros túneles. Entraremos polo primeiro que vexamos. Se cadra conduce ao exterior. Temos que guiarnos polo azar. Non podemos podrecer aquí dentro.

Natala obedeceu e Conan, sostendo o pequeno punto de luz na man esquerda e o sabre ensanguentado na dereita, comezou a camiñar polo corredor. Fíxoo lenta e rixidamente, posto que o único que o sostiña en pé era a súa vitalidade animal. Nos seus ollos inxectados en sangue había unha expresión baleira. Natala viu que o cimmerián pasaba a lingua de cando en vez polos beizos feridos. Sabía que os seus sufrimentos eran terríbeis, pero Conan, co estoicismo propio dos bárbaros, non proferiu nin unha soa queixa.

Despois dun instante, a tenue luz iluminou unha negra arcada e Conan penetrou máis unha vez no túnel. Natala arreguizouse ante a idea do que podería esperalos alí, pero a luz puxo de relevo a presenza dun túnel case igual ao que deixaran.

A moza non tiña a menor idea do camiño que percorrera até chegar a unha porta de pedra cun ferrollo dourado.

Ollou para Conan dubitativa. O bárbaro cambaleaba e a luz, inestábel nas súas mans, producía sombras fantásticas nas paredes e no chan.

—Abre esa porta, rapariga —murmurou con voz cansa—. Estanme a esperar os homes de Xuthal e non os decepcionarei. Por Crom, que esta cidade xamais viu un sacrificio como o que verán agora!

Natala decatouse de que o cimmerián comezaba a delirar. Do outro lado da porta non se ouvía ningún ruído. A moza tomou a xema de radio de mans de Conan, correu o ferrollo e abriu a porta. Viu a parte posterior dun tapiz e apartouno para mirar cara ao interior da habitación, contendo a respiración. A estancia estaba deserta e no centro víase unha fonte.

A man de Conan caeu pesadamente sobre un dos seus ombreiros.

—Aparta, rapariga —murmurou—. Agora vén a festa das espadas.

—Non hai ninguén. Pero hai auga...

—Si, ouzo o ruído —retrucou o cimmerián humedecendo os seus beizos resecos coa lingua—. Beberemos antes de morrer.

Parecía estar cego. Natala tomouno por unha man e conduciuno con coidado, camiñando no bico dos pés e esperando ver xurdir dun momento a outro, baixo as arcadas, moitos homes de pel amarelada.

—Bebe ti mentres eu vixío —dixo Conan en voz baixa.

—Non, eu non teño sede. Déitate canda a fonte para que che lave as feridas.

—Onde están as espadas de Xuthal?

Conan pasaba constantemente o antebrazo polos ollos, como tratando de aclarar a visión.

—Non ouzo nada. Todo está en silencio.

Conan púxose de xeonllos xunto á fonte, afundiu o rostro no amplo cunco de cristal e bebeu como xamais o fixera en toda a súa vida. Cando levantou a cabeza, os seus ollos tiñan unha expresión máis normal. O cimmerián deitouse no chan tal como lle suxerira a moza, aínda que sen soltar o sabre que sostiña na man nin apartar os seus ollos das arcadas. Natala lavou a súa pel lacerada e despois vendou as súas feridas máis profundas empregando para iso unha cortina de seda.

Ao acabar a súa tarefa, ficou xeada pola sorpresa. Debaixo duns tapices que cubrían parcialmente a entrada dunha alcoba, acababa de ver unha man de pel amarelada.

Sen dicirlle nada a Conan, a moza incorporouse e cruzou a estancia con calma, agarrando a empuñadura da daga do cimmerián. O corazón latexáballe a toda velocidade cando apartou a cortina con sumo coidado. Sobre a tarima durmía unha moza espida de pel amarela, aparentemente morta. Xunto á súa man había unha xerra de xade case chea dun estraño líquido do elixir descrito por Thalis, que proporcionaba vigor e vitalidade á dexenerada Xuthal. Inclinouse sobre o corpo da moza e apoderouse da xerra, á vez que apoiaba a punta da súa daga sobre o peito da rapariga. Pero esta non espertou.

Natala dubidou. Pensou que sería moito mellor matar aquela moza e eliminar así o perigo de que espertase e berrase, mais non se decidía a afundir o puñal do cimmerián naquel peito inmóbil. Por último, correu a cortina e regresou xunto a Conan.

Inclinouse sobre el e apoiou o bordo da xerra nos seus beizos. O cimmerián bebeu, ao principio mecanicamente e logo con ansia. Ante o abraio de Natala, Conan sentou e tomou a xerra das súas mans. Cando levantou o rostro, tiña os ollos claros e unha expresión normal. Gran parte do enorme cansazo físico desaparecera da súa faciana, a súa voz era firme e xa non deliraba.

—Por Crom! Onde conseguiches isto?

A rapariga sinalou cunha man e respondeu:

—Nesa alcoba na que hai unha moza amarela durmindo.

Unha vez máis, Conan bebeu o líquido dourado.

—Por Crom! —exclamou exhalando un profundo suspiro—. Sinto que polas miñas veas corre nova vida e unha forza semellante ao lume. Debe de ser o elixir da vida!

Púxose en pé e recolleu o sabre do chan.

—Será mellor que volvamos ao corredor —suxeriu Natala nerviosamente—. Se quedamos aquí moito tempo vannos descubrir. Podemos escondernos alí até que curen as túas feridas...

—Eu non! —gritou o cimmerián—. Non somos ratas que se esconden na escuridade. Agora mesmo abandonaremos esta endiañada cidade e non permitiremos que ninguén nos deteña.

—Pero as túas feridas...! —queixouse a moza.

—Non as sinto. Pode ser que este elixir me proporcionase unha forza falsa, pero xúroche que non sinto dor nin debilidade. Con súbita decisión, cruzou o cuarto e dirixiuse a unha xanela que a moza non vira. Natala ollou para o exterior por riba do ombreiro do cimmerián. Unha fresca brisa mexeu uns rizos que lle caían sobre a fronte. Máis arriba víase o firmamento, que parecía de veludo negro sementado de estrelas. Debaixo deles estendíase o que parecía ser o deserto.

—Thalis dixo que a cidade era un enorme palacio —murmurou Conan—. Evidentemente, algunhas das estancias están construídas como torres nas murallas. Esta é unha delas. A casualidade guiounos ben.

—Que queres dicir? —preguntou Natala mirando con medo por riba do seu ombreiro.

—Hai unha xerra de cristal sobre esa mesa de marfil. Énchea de auga e ata ao seu pescozo unha tira de seda para facer un asa mentres eu descolgo estoutro tapiz.

A moza obedeceu sen facer ningún comentario e cando terminou a súa tarefa, viu que Conan unía con rapidez longas tiras de seda para facer unha soga, un de cuxos extremos suxeitou a unha pata da enorme mesa de marfil.

—Probaremos de novo no deserto —dixo—. Thalis falou dun oasis que había a un día de marcha cara ao sur e de verdes pradarías. Se chegamos a ese oasis poderemos descansar até que curen as miñas feridas. Este viño é maxia pura. Hai pouco estaba case morto e agora estou preparado para calquera cousa. Aquí queda suficiente seda como para que fagas un vestido.

Natala esquecera a súa nudez. O feito en si non lle preocupaba en absoluto, pero a súa delicada pel necesitaba protección contra o sol do deserto. Mentres a moza suxeitaba unha peza de seda ao seu corpo, Conan deu media volta e cun xesto de desdén separou os fráxiles barrotes de ouro da xanela. Despois rodeou a cintura de Natala co extremo solto da soga e díxolle que se suxeitase a ela con ambas as mans. Daquela subiuna até a xanela e fíxolle descender os dez metros que os separaban do chan. Unha vez en terra, Natala liberouse da soga, que Conan recolleu. Despois tomou as xerras de auga e viño para enviarllas á moza e descendeu rapidamente.

Cando o cimmerián chegou ao seu lado, Natala soltou un suspiro de alivio. Permaneceron inmóbiles ao pé da gran muralla durante uns instantes, coas estrelas pálidas sobre as súas cabezas e o espido deserto diante deles. Natala ignoraba os perigos que aínda os esperaban, pero estaba contenta de acharse fóra daquela cidade irreal e fantasmagórica.

—Poida que atopen a soga —rosmou Conan cargando as xerras sobre os ombros, que encolleu lixeiramente cando estas tocaron as súas feridas—. Mesmo poden perseguirnos, pero a xulgar polo que dixo Thalis, dubídoo. Por aquí vaise cara ao sur. Por tanto, nalgún lugar nesa dirección está o oasis. Vamos!

Tomando a moza da man cunha cortesía pouco habitual nel, Conan comezou a camiñar sobre a area, axustando o seu ritmo aos pasos curtos da rapariga. Non se volveu para ollar a silenciosa cidade que ficaba ás súas costas sumida no soño.

—Conan —murmurou Natala finalmente—, cando regresaches polo corredor despois de loitar co monstro... viches a Thalis?

El negou coa cabeza e dixo:

—O corredor estaba moi escuro, pero tamén baleiro.

Natala arreguizouse.

—Torturoume... pero compadézome dela.

—Foi unha calorosa benvida a que nos deron nesa maldita cidade —rosmou Conan recuperando o seu bo humor natural—. Ben, lembrarán a nosa visita durante moito tempo. Hai sangue para limpar durante días e se o seu deus non morreu, seguramente terá máis feridas ca min. Despois de todo, saímos ben parados. Temos viño e auga, e tamén boas posibilidades de chegar a un país habitábel, aínda que eu parece que pasei pola pedra dun muíño e ti tamén...

—Todo foi culpa túa —interrompeu Natala—. Se non mirases tanto e con tanta admiración esa gata estixia...

—Por Crom e todos os seus diaños! —exclamou Conan—. Aínda cando os océanos asolaguen a terra, as mulleres atoparán tempo para pórse celosas. Logo pedinlle eu a esa estixia que namorase de min, ou? Despois de todo, era humana!

NACERÁ UNHA BRUXA

[O conto A Witch Shall Be Born foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de decembro de 1934.]

1. A media lúa escarlata

Taramis, raíña de Khauran, espertou dun pesado soño e viuse envolvida nun silencio que parecía máis a quietude dunha tumba que o dun palacio nas horas da noite. Quedou mirando cara á escuridade, preguntándose por que se apagaran os candelabros. O fulgor das estrelas non chegaba a iluminar o interior do cuarto a través dos barrotes dourados da xanela. Pero mentres Taramis se achaba tendida no seu leito, notou que fronte a ela había un resplandor na penumbra. Observouno desconcertada e advertiu que o punto luminoso medraba en intensidade e en tamaño até converterse nunha especie de círculo de luz que flotaba sobre os tapices de veludo que había na parede de diante. Taramis contivo a respiración e incorporouse até quedar sentada no leito. Daquela reparou en que dentro do círculo luminoso estaba a materializarse algo: era unha cabeza humana.

Presa do pánico, a raíña abriu a boca para berrar, pero contívose. O resplandor fíxose máis intenso e a cabeza apareceu delineada moi claramente. Tratábase dunha cabeza de muller, pequena e delicada, que transmitía un soberbio equilibrio e tiña unha mata de cabelo negro e lustroso peiteado cara a arriba. O rostro facíase cada vez máis nítido e foron esas faccións as que paralizaron a Taramis. Aqueles trazos eran os da súa propia faciana! Era como se se mirase nun espello que alterase sutilmente as súas faccións... Ese rostro felino tiña unha expresión maligna, unha mirada salvaxe, un ricto de vinganza.

—Por Ishtar! —dixo Taramis con voz entrecortada—. Estou enmeigada!

Entón falou a aparición, cuxa voz era como un veleno melindroso.

—Enmeigada? Non, querida irmá. Isto non é bruxaría.

—Irmá? —preguntou atónita a raíña tartamudeando—. Non... Eu non teño ningunha irmá...

—Nunca a tiveches? —proseguiu a voz, vingativa e burlona—. Non tiveches unha irmá xemelga, cuxa carne era tan suave para as caricias e as feridas como a túa?

—Ben, tiven unha irmá... —respondeu, convencida de que aínda se achaba baixo o influxo dunha especie de pesadelo—, pero morreu.

O fermoso rostro que había no círculo luminoso pareceu crisparse cunha expresión de intensa ira. O xesto volveuse tan demoníaco que Taramis se botou atrás, como se temese que os ondulados cabelos da aparición se convertesen nun feixe de víboras.

—Mentes! —exclamou a bela cabeza, lanzando a acusación cos vermellos beizos contraídos polo odio—. Ela non morreu! Parva! Oh, xa abonda de estupideces! Mírame cos teus malditos ollos e comprende dunha vez!

A voz alagou subitamente os tapices, que parecían serpes en chamas e, asombrosamente, os cirios que había nos candelabros dourados volveron acenderse. Taramis aniñouse no seu leito de veludo, coas fermosas e finas pernas dobradas baixo o seu corpo, mirando cos ollos moi abertos a silueta de aspecto de pantera e ar burlón que se atopaba ante ela. Era como se contemplase outra Taramis, idéntica a ela en cada liña do seu corpo, aínda que insuflada dun espírito maligno e cunha personalidade moi diferente á súa. O rostro da outra reflectía sentimentos completamente opostos aos da soberana. A sensualidade e o misterio escintilaban nos escuros ollos da descoñecida. A crueldade curvaba os seus beizos cheos e cada movemento do seu esvelto corpo resultaba sutilmente insinuante. O seu peiteado era igual ao da raíña e os seus pés calzaban unhas sandalias douradas como as que Taramis tiña no seu tocador. A escotada túnica de seda, suxeita na cintura por un lazo dourado, era idéntica á da raíña.

—Quen es? —preguntou Taramis, sentindo que se lle xeaba o sangue nas veas—. Explica a túa presenza se non queres que as miñas doncelas chamen os gardas!

—Podes berrar até que renxan os teitos! —respondeu con dureza a outra—. As túas mulleres non espertarán até que amenza, aínda que o palacio se incendie. E as túas sentinelas non ouvirán os teus chíos, pois foron enviados fóra desta área do palacio.

—Como? —exclamou Taramis, erguéndose con airada maxestade—. Quen ousou darlles aos meus gardas unha orde semellante?

—Fun eu, doce irmá —respondeu a outra moza con ton burlón—. Fíxeno antes de entrar aquí. Creron que eu era a súa adorada raíña. Oh, que ben representei o papel! Con que imperiosa dignidade, atenuada por unha feminina dozura, me dirixín aos teus rexos papáns, que se axeonllaron ante min coas súas armaduras e os seus cascos emplumados!

Taramis sentiu que a perplexidade a envolvía como unha rede.

—Quen es? —berrou á fin, con desespero—. Que tolemia é esta? Para que viñeches?

—Queres saber quen son?

As súas suaves palabras eran como o asubío dunha serpe. A nova aparición achegouse ao bordo do leito, colleu a raíña polos brancos ombreiros e mirouna con fereza. E baixo o feitizo daquela mirada hipnótica, a raíña esqueceu a aldraxe inaudita que significaba que alguén puxese as mans sobre o corpo dunha soberana.

—Parva! —dixo a aparición cos dentes apertados—. Aínda o preguntas? Son Salomé!

Taramis suspirou profundamente e os pelos puxéronselle de punta ao comprender o alcance daquela incríbel revelación.

—Salomé! —exclamou cunha voz case inaudíbel a raíña—. Eu cría que morreras unha hora despois de nacer as dúas...

—Iso mesmo pensaron moitos... —dixo a muller que dicía chamarse Salomé—. Leváronme ao deserto para me deixar morrer alí, malditos sexan! A min, cuxa vida era entón tan fráxil como a vacilante chama dun candil. E sabes por que querían que morrese?

—Contáronme a historia... —dixo Taramis cun titubeo.

Salomé riu con fereza e dun golpe baixou o escote da túnica, até que quedou ao descuberto a parte superior dos seus firmes peitos. Entre os seus seos había unha estraña marca: unha media lúa vermella e brillante como o sangue.

—A marca da bruxa! —exclamou Taramis retrocedendo.

—Si! —afirmou Salomé cun riso que era como un puñal impregnado de odio—. A maldición dos reis de Khauran! Si, contan esta historia mesmo nos mercados! Din que a primeira raíña da nosa liñaxe tivo trato carnal cun demo das tebras e deu a luz unha filla que vive nesa infame lenda até os nosos días. E desde entón, cada século nace unha nena da dinastía Askhauria cunha media lúa de cor escarlata entre os seos, como testemuño do seu destino.

»En cada século nacerá unha bruxa, di a antiga maldición —proseguiu Salomé—. E así foi. Algunhas foron asasinadas ao nacer, como creron matarme a min. Outras erraron pola terra como bruxas, altivas fillas de Khauran, coa lúa infernal brillando entre os seus peitos de marfil. Todas se chamaban Salomé. Eu tamén. Sempre Salomé, a bruxa, aínda despois de que as montañas de xeo avancen ruxindo desde os polos e convertan en ruínas a civilización, e logo xurda un novo mundo das cinzas e o po. Mesmo entón, haberá Salomé errando polo mundo, para seducir o home coas súas feiticerías, para bailar ante todos os reis do mundo e facer que as cabezas dos homes sabios caian con só desexalo.

—Pero... pero ti... —balbuciu Taramis.

—Eu? —dixo Salomé e os seus ollos arderon como o escuro lume do misterio—. Leváronme ao deserto, lonxe da cidade, e deixáronme espida sobre a area quente, baixo o sol abrasador. E despois marcharon deixándome para os chacais, os voitres e os lobos do deserto.

»Pero a vida que había en min era máis forte que a do común dos mortais —engadiu—, pois participa da esencia das forzas que existen nos negros abismos siderais. Pasaron as horas e o sol queimaba como as chamas do inferno, pero eu non rendín a miña vida. Aínda lembro aquel tormento, que me parece afastado e borroso, como un soño antigo. Despois viñeron uns camelos cuns homes de pel amarela que vestían roupa de seda e falaban nunha lingua estraña. Extraviáranse da ruta das caravanas e, ao pasar preto de min, o seu xefe viume e recoñeceu a marca da media lúa escarlata no meu peito. Levantoume do chan e devolveume á vida.

»Era un mago da remota Khitai —proseguiu—, que regresaba ao seu reino natal despois dunha longa viaxe por Estixia. Levoume con el a Paikang, a cidade das torres de cor púrpura, cos seus minaretes que se elevan por encima das selvas de plantas rubideiras e de bambú. Alí medrei e fíxenme muller, educada por el. Co tempo adquirira profundos coñecementos de maxia negra. Ensinoume moitas cousas...

Salomé fixo unha pausa e sorriu enigmaticamente, cun brillo misterioso e maligno nos seus ollos escuros. Despois botou a cabeza atrás e continuou:

—Finalmente botoume do seu lado, pois dicía que eu era unha bruxa corrente, a pesar dos seus ensinos, e que non era a persoa apropiada para dominar a poderosa maxia que el puidese ensinarme. Dixo que el me convertería na raíña do universo e que dominaría todas as nacións do mundo a través de min. Pero non había nada que facer, pois eu non era máis que unha prostituta da maxia negra. E a min que me importa? Non soportaba a idea de verme encerrada nunha torre dourada, pasando longas horas na contemplación dunha bóla de cristal, farfallando encantamentos escritos sobre unha pel de serpe con sangue de mozos virxes ou estudando vellos libros cheos de po en linguas esquecidas.

»O mago dixo que eu era un espírito demasiado terreal —proseguiu—, que non sabía nada sobre os profundos abismos da maxia cósmica. Este mundo ten todo o que eu podo desexar: poder, apostos homes que me sirvan de amantes e dóciles mulleres que sexan as miñas escravas. Reveloume quen era eu, así como a maldición da miña ascendencia. Por tanto vin tomar o que me corresponde, pois teño tanto dereito a iso coma ti. Será meu pola lei de posesión.

—Que queres dicir? —repuxo Taramis, póndose en pé dun salto e enfrontándose á súa irmá, superado o seu asombro e o seu medo—. Cres que polo feito de drogar algunhas das miñas doncelas e enganar algúns dos meus soldados tes dereito ao trono de Khauran? Non esquezas que eu son a lexítima soberana deste país! Concedereiche un lugar de honra, como irmá miña, pero...

Salomé riu sarcasticamente e logo dixo:

—Que xenerosa es, querida irmá! Pero antes de que me poñas nese lugar, queres dicirme quen son eses soldados que acampan na chaira que hai fóra das murallas da cidade?

—Son mercenarios shemitas ao mando de Constantius, un voivoda kotho que dirixe os Compañeiros Libres.

—E que fan en Khauran? —preguntou a bruxa. Taramis comprendeu que Salomé estaba a burlarse dela, pero respondeu coa pouca dignidade que lle quedaba:

—Constantius pediume permiso para cruzar o territorio de Khauran no seu camiño cara a Turan. O mesmo Constantius quedou como garantía do bo comportamento das súas tropas durante o tempo que estas permanezan nos meus dominios.

—E acaso non pediu Constantius a túa man hoxe mesmo? —Taramis ollou para a outra con receo.

—Como o sabes? —preguntoulle.

Como única resposta, a bruxa encolleu os ombreiros con xesto insolente, mais engadiu:

—E ti negácheste, verdade, irmá?

—Por suposto que me neguei! —exclamou Taramis furiosa—. Crees que a raíña de Khauran, da dinastía Askhauria, á que ti tamén pertences, pode facer outra cousa que rexeitar con desdén semellante proposición? Cres que podo casar cun sanguinario aventureiro, cun home desterrado do seu reino por mor dos seus crimes e que é o xefe dunha banda de saqueadores e asasinos a soldo? Eu xamais consentiría que trouxese os seus barbudos criminais a Khauran —engadiu Taramis—. Pero el é virtualmente o meu prisioneiro e está constantemente vixiado polos meus soldados na torre sur. Mañá ordenareille que abandone o reino coas súas tropas. Porén, el permanecerá cativo até que todos os soldados crucen a fronteira. Entrementres, os meus homes vixían desde as murallas da cidade e advertinlle a Constantius que deberá responder por calquera falcatrúa que cometan os seus mercenarios entre os meus súbditos.

—Dis que está encerrado na torre sur? —preguntou Salomé.

—Iso dixen. Por que o preguntas?

Como única resposta, Salomé deu unhas palmadas e, levantando a voz, na que se apreciaba un cruel ton de gozo, exclamou:

—A raíña concédeche audiencia, Falcón!

Abriuse unha porta dourada, adornada con arabescos, e entrou na habitación un home alto e delgado. Cando Taramis o viu, proferiu unha exclamación de asombro e ira.

—Constantius! Como ousas entrar nos meus apousentos? —preguntou a raíña.

—Xa o ves, Maxestade! —respondeu o acabado de chegar e inclinou con burlona humildade a súa escura cabeza de falcón.

Constantius, a quen os seus homes chamaban Falcón, era alto, tiña costas anchas e cadeiras delgadas. Era forte e flexíbel como unha vara de aceiro. Era un home dunha estraña beleza aquilina e cruel. O seu rostro estaba bronceado polo sol e o cabelo que coroaba a súa alta fronte era negro como a á dun corvo. A mirada dos seus ollos escuros era penetrante e atenta, e a dureza dos seus finos beizos ficaba subliñada polo pequeno bigote negro. Usaba botas de coiro de Kordava e o seu xibón de seda lisa e sen adornos estaba algo descolorido polo uso e tiña manchas de ferruxe da armadura.

Mentres peiteaba o fino bigote, Constantius percorreu o corpo da raíña coa súa mirada. A súa expresión era tan insolente que Taramis non puido menos que se botar atrás de vergoña ante a afronta.

—Por Ishtar, Taramis —dixo el con ton meloso—. Atópote máis atractiva co camisón que cos teus vestidos de raíña. En verdade, creo que esta vai ser unha noite inesquecíbel!

O medo asomou nos escuros ollos da raíña. Pero non era parva e sabía que Constantius xamais cometería unha aldraxe semellante a menos que estivese moi seguro de si mesmo.

—Estás tolo, Constantius! —dixo Taramis—. Aínda que eu estou no teu poder nesta habitación, ti, no entanto, atópaste en poder dos meus súbditos, que te han facer anacos se chegas a tocarme. Lisca dunha vez se aprecias en algo a túa vida.

Os outros dous riron con sarcasmo e Salomé esbozou un xesto de impaciencia mentres dicía:

—Xa abonda desta farsa. Pasemos ao seguinte acto do drama. Ouve, querida irmá: fun eu quen fixo vir a Constantius. Cando decidín apoderarme do trono de Khauran busquei o home apropiado para que me axudase e optei por Falcón. Fíxeno porque carece de todo escrúpulo e do que os homes chaman sentido do ben e do mal.

—Estou impresionado polos teus encomios, princesa —murmurou Constantius, facendo unha profunda reverencia á vez que debuxaba un sorriso cínico no rostro.

—Envieino a Khauran e unha vez que os seus homes estiveron acampados na chaira e el se encontrou no interior do palacio, eu entrei na cidade pola pequena porta que hai na muralla occidental, pois os imbéciles que vixiaban creron que eras ti, que regresabas dalgunha aventura nocturna...

—Harpía! —exclamou Taramis coas fazulas inflamadas e perdendo algo da súa compostura nobre. Salomé sorriu e dixo:

—O certo é que os soldados estaban sorprendidos, pero deixáronme pasar sen facerme preguntas. Entrei no palacio da mesma maneira e ordeneilles aos abraiados gardas que marchasen. O mesmo fixen coas sentinelas que vixiaban a Constantius na torre sur. Despois vin até aquí e atopeime coas damas de honra, que me saudaron ao verme pasar.

Taramis palideceu e apertou os puños con forza. Despois preguntou con voz trémula:

—E que farás agora?

—Ouve! —dixo Salomé inclinando a cabeza.

Á habitación chegaba un crecente rumor de voces e sons metálicos. Despois ouvíronse varios berros de alarma, que se mesturaron con voces de mando pronunciadas nunha lingua estranxeira.

—A xente espertou e ten medo —dixo Constantius ironicamente—. Será mellor que saias tranquilizalos, Salomé!

—Chámame Taramis —contestou Salomé—. Debemos afacernos.

—Que fixestes? —preguntou a raíña cun berro angustiado.

—Fun até as portas da muralla e ordeneilles aos soldados que as abrisen —respondeu Salomé—. Quedaron atónitos, pero obedeceron. As voces que ouves son das tropas de Falcón, que están a entrar na cidade.

—Diabólica muller! —exclamou Taramis—. Fixéchesme aparecer ante o meu pobo como unha vil traidora! Oh, debo ir falarlles...!

Á vez que lanzaba unha gargallada cruel, Salomé colleu a raíña polo pulso e obrigouna a deterse. O magnífico e grácil corpo da raíña nada puido facer contra a forza cargada de vinganza que emanaba dos membros aceirados de Salomé.

—Sabes como se vai até os alxubes do palacio, Constantius? —preguntou a bruxa—. Ben, entón leva esta muller e encérraa na cela máis segura. Todos os carcereiros están drogados. Xa me ocupei diso. Envía un home a que lles corte o pescozo antes de que esperten. Ninguén debe saber xamais o que ocorreu esta noite. De agora en diante eu son Taramis e estoutra é unha prisioneira descoñecida, recluída nunha cela perdida.

Constantius esbozou un amplo sorriso, mostrando os seus brancos dentes baixo o fino bigote.

—Moi ben. Pero non vas negarme... un pouco de diversión antes.

—Eu non! Fai o que queiras con esta desprezábel prisioneira —dixo Salomé e cunha gargallada maligna empuxou a súa irmá aos brazos de Constantius, despois do cal saíu ao corredor.

O medo reflectiuse nos fermosos ollos de Taramis, cuxo corpo se puxo ríxido ante o abrazo de Constantius. A rapariga esqueceuse dos invasores que corrían pola cidade e da aldraxe que se infería á súa condición de raíña, ante esta ameaza á súa feminidade. Dominada polo horror e a vergoña, esqueceuse de todo ao ver o profundo cinismo que ardía nos ollos burlóns de Constantius, que oprimía o seu corpo encollido cos seus fortes brazos.

Salomé, que avanzaba rapidamente polo corredor, sorriu con xesto malévolo ao ouvir un berro desesperado que fixo tremer todos os recunchos do palacio.

2. A árbore da morte

O xibón e as calzas do mozo soldado estaban manchados de sangue seco, po e suor. O sangue abrollaba en abundancia do profundo corte que tiña na coxa, así como doutras pequenas feridas que presentaba no peito e nos ombreiros. A suor cubría o seu rostro pálido e os seus dedos aferraban con forza a colcha do diván no que estaba deitado. Pero as súas palabras reflectían un sufrimento espiritual moito maior que o padecemento físico que o atafegaba.

—Debe de estar tola! —repetía o mozo unha e outra vez, como aparvado ante un feito monstruoso e incríbel—. É como un pesadelo! Taramis, a soberana amada por todos os khauranios, traizoou o seu pobo entregándollo a ese demo chegado a Koth! Oh, Ishtar! Por que non morrín na batalla? É mellor morrer que ver a nosa raíña convertida nunha traidora e nunha porca!

—Tranquilízate, Valerius —suplicou a rapariga que o estaba lavando e lle vendaba as feridas con mans trémulas—. Por favor, amado meu, queda quieto ou abriranse as túas feridas. Non me atrevín a chamar un médico...

—Fixeches ben —murmurou o mozo—. Constantius e os seus demos de barbas azuladas estarán a buscar por todas as casas para ver se atopan khauranios feridos. Colgarán a todos os homes que presenten feridas, pois iso será sinal de que pelexaron contra eles. Oh, Taramis!, como puideches traizoar así o pobo que te adoraba?

O mozo retorceuse e chorou de ira e de vergoña. A rapariga, aterrorizada, abrazouno e fíxolle apoiar a cabeza no seu peito mentres lle rogaba con tenras palabras que acougase.

—É mellor a morte que ter que soportar a negra vergoña que caeu sobre Khauran no día de hoxe —dixo con voz de queixume o ferido—. Ti víchelo, verdade, Ivga?

—Non, Valerius —respondeu ela, mentres seguía curando as feridas do soldado con mans solícitas—. Espertoume o ruído da pelexa nas rúas. Mirei por unha ventá e vin que os shemitas estaban a matar xente. Despois ouvín que me chamabas desde a porta da rúa.

—Chegara ao límite das miñas forzas —murmurou el—. Caín e non puiden levantarme. Sabía que se ficaba alí me atoparían pronto. Ademais, matara tres bestas de barbas azuladas. Por Ishtar, polo menos eses non volverán camiñar gabándose polas rúas de Khauran! Os demos encargaranse de esnaquizar as súas almas no inferno.

A trémula rapariga acariñouno suavemente, como a un neno magoado, e pechoulle a boca cos seus beizos doces e frescos. Pero o lume da ira que ardía no corazón do mozo non lle permitía calar por moito tempo.

—Eu non estaba na muralla cando entraron os shemitas —engadiu el de súpeto—. Eu atopábame no cuartel, durmindo xunto a outros soldados que non estaban de garda. Pouco antes do amencer entrou o noso capitán co rostro terribelmente pálido baixo o casco. «Os shemitas entraron na cidade», dixo. «A raíña foi até a porta sur e deu ordes de que os deixasen entrar. Despois fixo que os soldados descendesen das murallas nas que estiveran desde que Constantius está no reino. Ninguén entendía nada, pero ouvinlle dar a orde e obedecémola, como sempre. Mandounos que nos reunísemos na praza, fronte ao palacio. Así que formade filas fóra da barraca e marchade cara a alí, pero deixade as armas aquí. Ishtar saberá por que, pero son ordes da raíña.»

»Daquela, cando chegamos á praza —proseguiu Valerius— os shemitas achábanse fronte ao palacio. Eran dez mil demos de barbas azuladas e ían armados até os dentes. A xente ollaba desde as portas e xanelas que dan á praza... As rúas adxacentes estaban ateigadas de homes e mulleres atónitos. Taramis estaba de pé nos chanzos do palacio, acompañada de Constantius, que xogaba co bigote como un enorme e esvelto gato que acaba de devorar un pardal. Pero debaixo deles había cincuenta shemitas con arcos na man.

»Alí tiña que estar a garda real que, porén, estaba ao pé da escaleira, tan asombrada coma nós. Chegaran con todas as súas armas, a pesar das ordes da raíña.

»Daquela Taramis falounos e dixo que reconsiderara a proposición de Constantius, a quen só un día antes rexeitara, en presenza de toda a corte!, e que decidira convertelo en rei consorte. Non explicou por que deixara entrar os shemitas na cidade de modo tan traizoeiro. Pero dixo que, posto que Constantius tiña ás súas ordes un corpo de soldados profesionais, xa non era necesario o exército de Khauran, que quedaba disolto desde ese momento. E a continuación ordenounos que volvésemos pacificamente ás nosas casas.

»A obediencia á raíña é algo que está moi arraigado en nós, pero aquilo resultábanos inexplicábel. Rompemos filas case sen saber o que faciamos, como aparvados.

»Con todo —proseguiu Valerius—, cando ordenou que a garda do palacio deixase as armas e se dispersase, o seu capitán, Conan, opúxose. Os soldados dixeron que estivera de permiso a noite anterior e que se achaba bébedo. Pero nese momento sabía moi ben o que facía. Berroulles aos gardas que permanecesen nos seus postos até que recibisen ordes súas. E é tal o respecto que lle gardan os seus homes, que o obedeceron a pesar das ordes da raíña. Despois, Conan subiu os chanzos do palacio, mirou fixamente a Taramis e exclamou: «esta non é a raíña! Esta non é Taramis! Trátase dunha impostora infernal!»

»Entón desatouse o inferno! Non sei moi ben que ocorreu. Creo que un shemita golpeou a Conan e este matouno. En poucos segundos a praza converteuse nun campo de batalla. Os shemitas caeron sobre os gardas reais e as súas lanzas e frechas abateron mesmo moitos soldados que xa se dispersaran.

»Algúns de nós —concluíu o mozo— apoderámonos das armas que tiñamos ao noso alcance e iniciamos o contraataque. Apenas sabiamos por que pelexabamos, pero estaba claro que o faciamos contra Constantius e os seus demos, non contra Taramis. Podo xuralo. Constantius berrou que desen morte aos traidores. Nós non eramos traidores!

A desesperación e o desconcerto crebaron a súa voz. A rapariga murmurou algo tentando consolalo, sen comprender moi ben o que ocorría, pero profundamente compenetrada co sufrimento do seu amado.

—A xente non sabía que partido tomar —seguiu dicindo Valerius—. Aquilo era un manicomio no que reinaban a confusión e o desconcerto. Os que loitabamos non tiñamos ningunha posibilidade de vencer, pois non tiñamos armaduras e só contabamos coas armas que lograramos reunir. Os gardas reais, en cambio, estaban armados e atopábanse reunidos na praza, pero só eran uns cincocentos. Causaron moitas baixas antes de ser aniquilados. Porén, estaba claro cal ía ser o resultado da batalla. E mentres mataban o seu pobo, Taramis seguía de pé nos chanzos do palacio, ao tempo que Constantius lle rodeaba a cintura co brazo e ría como unha desapiadada e fermosa aparición infernal. Oh, deuses, é unha tolemia, unha verdadeira tolemia!

»Xamais vin loitar ningún home como o fixo Conan. Estaba de costas á muralla e diante del había unha chea de inimigos mortos. Finalmente conseguiron reducilo e botárono ao chan. Eran cen contra un. Cando o vin caer, afasteime de alí sentindo que o mundo se me viña abaixo. Constantius ordenoulles aos seus cans que collesen vivo o capitán da garda, mentres xogaba co bigote, co odioso sorriso de sempre nos seus beizos.

Aquel sorriso volvíase a debuxar nos beizos de Constantius, agora lonxe do lugar no que se atopaban o mozo Valerius e a súa amada. Estaba montado no cabalo, rodeado dos seus homes, uns rexos shemitas de rizadas barbas negras e narices de aguia. O sol poñente arrincaba reflexos dos seus cascos en pico e das escamas prateadas das súas armaduras. A unha milla de distancia alzábanse as murallas e as torres de Khauran.

Á beira da caravana alzábase unha pesada cruz da que colgaba un home. Uns grosos cravos de ferro suxeitábano á madeira polas mans e os pés. Estaba espido, con excepción dun taparrabos que levaba atado á cintura. O home era case un xigante e os seus músculos resaltaban como cordas avultadas baixo a suorenta pel do seu corpo bronceado polo sol. Unha transpiración agónica consteláballe o seu rostro. Pero baixo a melena negra, os seus ollos azuis ardían cun lume inextinguíbel. O sangue abrollaba lentamente das súas laceradas mans e dos seus pés.

Constantius saudouno con xesto burlón.

—Síntoo, capitán —dixo—, pero non podo quedar para acompañarte nos últimos momentos da túa vida, pois teño moito que facer na cidade. Non debo facer esperar a nosa deliciosa raíña! De modo que te abandono á túa propia sorte e a esas fermosuras!

Constantius sinalou con xesto significativo o ceo, onde os voitres voaban sen descanso por riba do lugar.

—De non ser por elas —engadiu—, supoño que un bruto coma ti podería sobrevivir na cruz varios días. Aínda que te deixo sen vixilancia, non te fagas ilusións de que alguén veña liberarte. Xa advertín de que calquera que veña buscarte, vivo ou morto, será esfolado nunha praza pública xunto con todos os membros da súa familia. Estou tan firmemente afianzado en Khauran que a miña orde resulta tan eficaz como un rexemento de gardas. E non deixo sentinelas porque os voitres non se achegarían mentres houbese xente preto e eu non querería que se reprimisen. Por esa mesma razón te trouxen tan lonxe da cidade. Daquela, valente capitán, adeus! Lembrareime de ti cando, dentro dunha hora, teña a Taramis nos meus brazos.

O sangue volveu manar intensamente das furadas palmas da vítima cando esta apertou furiosamente os puños. Os músculos contraéronse formando nós nos seus poderosos brazos e Conan inclinou a súa cabeza para adiante e cuspiu cunha forza salvaxe no rostro de Constantius. El botouse a rir con absoluta frialdade, secou a saliva cunha manga e tirou das rendas do seu cabalo.

—Lémbrate de min cando os voitres rachen a túa carne —dixo sarcasticamente—. Eses devoradores de prea do deserto son moi voraces. Vin moitos homes colgados durante horas e horas dunha cruz, sen ollos, sen orellas e sen coiro cabeludo, antes de que os afiados peteiros chegasen ás entrañas.

Sen mirar para atrás, Constantius emprendeu o camiño de regreso á cidade, ergueito e radiante na súa armadura, mentres os seus rexos esbirros o seguían dacabalo. Unha lixeira nube de po levantouse ao seu paso.

O home que colgaba da cruz era o único ser vivo na abatida paisaxe desértica a aquelas horas do atardecer. Khauran estaba a case unha milla de distancia, pero era como se se achasen no outro extremo do mundo ou como se existise noutra época.

Conan sacudiu a cabeza para librarse da suor que lle tapaba os ollos e botou unha mirada a ese terreo que lle resultaba tan familiar. A ambos os dous lados da cidade e máis aló dela, estendíanse as fértiles pradarías nas que pastaba apracibelmente o gando. Cara ao oeste e o norte, o horizonte aparecía sementado de pequenas aldeas, que se vían diminutas na distancia. Máis preto, en dirección sueste, un fulgor prateado sinalaba o curso dun río e máis aló deste comezaba repentinamente un deserto areoso que se perdía de vista no afastado horizonte. Conan observou a vasta extensión de terras abatidas que brillaban con reflexos dourados á luz do sol poñente. Parecía un falcón acurralado mirando o ceo. Un sentimento de repugnancia invadiuno ao mirar as torres de Khauran. A cidade pagáralle cunha traizón que lle valía agora estar cravado a unha cruz de madeira como unha lebre a unha árbore.

Un vermello desexo de vinganza sobrepúxose a todos os demais pensamentos de Conan. Os xuramentos xurdiron como un torrente dos beizos do cimmerián. Todo o seu universo contraeuse, concentrándose nos catro cravos de ferro que o privaban de liberdade e pronto apagarían a súa vida. Os seus enormes músculos estremecéronse e tensáronse como cables de ferro. Bañado en suor, tentou rachar a carne das súas mans para liberalas dos cravos, pero todos os seus esforzos foron inútiles. O sufrimento abismal desa dor insoportábel fíxolle desistir dos seus intentos. As cabezas dos cravos eran demasiado grandes e non podía facelas pasar a través das feridas. Un sentimento de impotencia abateuse sobre o xigante por primeira vez na súa vida. Entón permaneceu inmóbil, coa cabeza apoiada no peito e os ollos fechados para evitar o intenso resplandor do sol. Un bater de ás fíxolle levantar a cabeza e, ao momento, unha sombra chea de plumas descendeu vertixinosamente do ceo. Un peteiro agudo, que apuntaba aos seus ollos, cortoulle unha fazula. Conan volveu a cabeza a un lado e pechou as pálpebras involuntariamente, proferindo un berro rouco e desesperado. Os voitres retrocederon asustados e volveron trazar círculos por encima da súa cabeza. O sangue manaba sobre a boca de Conan, que lambeu os beizos instintivamente e cuspiu ao notar o cálido sabor salgado.

A sede torturábao até o límite do soportábel. Bebera moito a noite anterior e non tomara auga desde antes de comezar a loita na praza, ao amencer daquel día. E matar dá moita sede. Mirou cara ao afastado río con desesperación, como un home que no inferno mira a reixa aberta. Pensou nos grolos de auga pura que tomara, en grandes xerras rebordando de espumosa cervexa, nas copas de viño que bebera ou derramara despreocupadamente no chan das tabernas e mordeu os beizos para non proferir un berro de angustia intolerábel, como o dun animal agonizante.

O sol afundiuse no horizonte como unha bóla de lume nun mar de sangue. Sobre a franxa de cor carmesí que se divisaba de lonxe, as torres da cidade flotaban como nun soño. O ceo parecía estar tinguido de sangue. Volveuse para lamber os seus beizos denegridos e mirou con ollos arroibados o río, que se tornou de cor carmesí. As sombras que avanzaban desde o leste eran negras como o ébano.

Os seus atoados sentidos percibiron un intenso bater de ás. Levantou a cabeza e contemplou con mirada de lobo as aves que describían círculos por encima da súa cabeza. Sabía que os seus berros xa non as espantarían. Un dos voitres descendeu con máis e máis rapidez e Conan agardou cunha serenidade estarrecedora. Daquela botou bruscamente cara a atrás a cabeza cando o voitre pasou ao seu lado cun forte bater de ás. O peteiro trazou un suco no queixo de Conan, pero este, con todos os músculos en tensión, volveu novamente a cabeza coa rapidez dun raio e atrapou cos dentes o pescozo do paxaro, como se se tratase dun lobo cun coello indefenso.

Inmediatamente, o voitre comezou a grallar con desesperación. O seu bater de ás histérico cegou o cimmerián e as súas garras feríronlle o peito. Pero o bárbaro persistiu no seu empeño, cos músculos das mandíbulas tremendo a causa do esforzo. As vértebras do pescozo do voitre renxeron baixo os poderosos dentes que o apertaban e deseguido a ave quedou inerte. Conan deixou caer o corpo cuberto de plumas e cuspiu o sangue que tiña na boca. Os demais voitres, aterrados pola sorte que correra o seu conxénere, botaron a voar cara a unha árbore distante, onde se agruparon como negros demos celebrando un conclave.

Un feroz sentimento de triunfo apoderouse de Conan. A vida latexaba violentamente nas súas veas. Aínda podía enfrontarse coa morte. Aínda estaba vivo. Calquera sensación intensa, aínda que fose de dor, era a negación da morte.

—Por Mitra!

Conan preguntouse se escoitara unha voz ou se tiña alucinacións.

—Xamais vin algo parecido! —dixo a voz. Conan sacudiu a cabeza para quitar a suor que cubría os seus ollos e viu catro xinetes que o miraban desde os seus cabalos.

Tres deles eran enxoitos zuagires do deserto, sen dúbida nómades que viñan de alén do río. O cuarto ía vestido de branco, do mesmo xeito que os outros tres, pero a súa ampla túnica e a kefía suxeita á cabeza por unha trenza de pelo de camelo indicaban que non era shemita. A escuridade aínda non era total, polo que a mirada de falcón de Conan puido distinguir perfectamente os trazos físicos daquel home.

Era tan alto como o cimmerián, aínda que de brazos e pernas máis delgados. Tiña ombreiros anchos e o seu esvelto corpo era duro como o aceiro. A súa curta barba negra non ocultaba de todo o ar agresivo da súa prominente mandíbula e os seus ollos, grises, fríos e penetrantes como unha espada, lanzaban escintileos á sombra da kefía que lle cubría a cabeza. O home tranquilizou o seu nervioso cabalo cunhas palmadas e dixo a continuación:

—Por Mitra, creo que coñezo este home!

—Si! É o cimmerián que tiña o cargo de capitán da garda real! —dixo un dos zuagires con acento gutural.

—A raíña debe de estar a se desfacer de todos os seus antigos favoritos —murmurou o xinete—. Quen o diría de Taramis? Eu preferiría unha guerra longa e sanguenta. Dese xeito, a xente do deserto tería oportunidade de saquear a cidade. No entanto, cando nos achegamos ás murallas, só atopamos este faco —queixouse mirando o poldro que levaba das rendas un dos nómades— e ese can moribundo.

Conan levantou a cabeza ensanguentada e respondeu:

—Se puidese baixar desta cruz o can moribundo serías ti, ladrón zaporosko!

—Por Mitra, o can coñéceme! —exclamou o outro—. Ei, pícaro, como me recoñeciches?

—Só hai un coma ti en toda a rexión —murmurou Conan—. Es Olgerd Vladislav, o xefe dos proscritos.

—Son! Fun caudillo dos kozakos do río Zaporoska. Dime, gustaríache vivir?

—Só un necio pode facer semellante pregunta —respondeu o cimmerián con voz arquexante.

—Son un home duro —dixo Olgerd— e esa é a única calidade que respecto nos demais. Xa verei se es un home ou só un can digno de ficar aquí e morrer.

—Se o baixamos, pódennos ver desde as murallas —opinou un dos nómades.

Olgerd moveu negativamente a cabeza.

—Está demasiado escuro. Ten, toma esta machada, Djebal, e a madeira pola base.

—Se cae para diante, a cruz esmagarao —obxectou Djebal—. Podo cortala de modo que caia cara a atrás, pero entón o golpe da caída podería esnaquizarlle o cranio.

—Se é digno de cabalgar ao meu lado sobrevivirá a esa proba —respondeu Olgerd imperturbábel—. Pola contra, non merecerá vivir. Corta!

O primeiro impacto da machada contra a madeira e as vibracións consecuentes produciron dores lacerantes nos inchados pés e mans de Conan. Unha e outra vez caeu a folla da machada con golpes que resoaban na súa cabeza ferida e constituían unha tortura para os seus nervios. Pero o cimmerián apertou os dentes e non dixo ren. Finalmente, a cruz cambaleou e caeu para atrás. Conan fixo do seu corpo unha férrea masa de músculos contraídos e apertou a cabeza contra a madeira, manténdoa ríxida. A cruz bateu contra o chan pesadamente e rebotou un pouco. O impacto abriu aínda máis as súas feridas e deixouno aparvado por un instante. Loitou contra as tebras que o invadían e, aínda que dorido e mareado, decatouse de que os seus músculos de ferro o salvaran dun dano irreparábel.

Non dixo unha soa palabra nin pronunciou queixa ningunha, a pesar de que o sangue manaba do seu nariz e de que os músculos do seu ventre se contraeran polas náuseas. Gruñindo en ton de aprobación, Djebal inclinouse sobre o cimmerián cun par de tenaces das que se empregan para extraer os cravos das ferraduras dos cabalos e rachou a pel da súa man para poder chegar até a cabeza de ferro do cravo, afundida na carne. As tenaces eran pequenas para semellante traballo e Djebal forcexaba e suaba, movendo a ferramenta na carne nunha e outra dirección, como se se tratase de madeira. O sangue manou en abundancia até enchoupar os dedos do cimmerián. Este permanecía tan quieto como se estivese morto. O primeiro cravo cedeu á fin e Djebal alzouno cun gruñido de satisfacción. Logo guindouno a un lado e inclinouse suando sobre a outra man.

Repetiu a operación e despois comezou a manipular os cravos dos pés. No entanto, o cimmerián incorporouse até sentar, quitoulle as tenaces e deulle un violento empuxón que o enviou para atrás. As mans de Conan estaban inchadas e alcanzaran un volume o dobre do normal. Tiña os dedos case paralizados e só o feito de pechar a man constituía un tormento, que lle fixo apertar os dentes até sangrar. Pero logrou agarrar con dificultade as tenaces con ambas as mans e extraeu un tras outro todos os cravos.

Despois púxose en pé e o seu corpo ríxido cambaleou sobre os pés lacerados e inchados, como se estivese bébedo. Unha suor xeada alagoulle o rostro e as cambras percorréronlle todo o corpo. Entón apertou as mandíbulas para non vomitar.

Olgerd, que observaba imperturbábel o cimmerián, sinaloulle o cabalo que roubara. Conan avanzou cara ao animal e cada paso que daba era como unha puñalada que lle enchía os beizos de espuma vermella. Unha das súas mans, deforme e trémula, estricouse insegura cara á sela. Un pé sanguento introduciuse torpemente no estribo. Mentres montaba, Conan estivo a piques de desmaiarse no ar, pero conseguiu acomodarse e, nese momento, Olgerd fustrigou o cabalo co látego. O animal retrocedeu asustado e o seu xinete cambaleou sobre a sela como un saco de area. Pero Conan enganchou unha renda en cada man, sosténdoas co polgar. Cun esforzo sobrehumano, logrou dominar o corcel. Este rinchou coas mandíbulas case dislocadas.

Un dos shemitas levantou a súa cantimplora e mirou a Olgerd, que fixo un movemento negativo coa cabeza e dixo:

—Que espere até que cheguemos ao campamento. Está a só dez millas de distancia. Se está capacitado para vivir no deserto, resistirá sen beber.

O grupo cabalgou cara ao río como se se tratase dunha banda de fantasmas. Entre eles ía Conan, cambaleando como un borracho sobre a súa sela, cos ollos inxectados en sangue e os beizos negros cubertos de espuma.

3. Carta a Nemedia

O sabio Astreas, que viaxaba por Oriente na súa incesante procura de saber, escribiulle unha carta ao seu amigo e colega, o filósofo Alcemides, que vivía en Nemedia. Na devandita misiva falábase de todo o que se sabía en Occidente sobre os feitos ocorridos naquel período nos países orientais, sempre envolvidos nun misterio case mítico.

Isto era o que dicía, en parte, a carta de Astreas:

«Dificilmente poderías imaxinar, querido amigo, as condicións imperantes neste minúsculo reino desde que Taramis admitiu a Constantius e os seus mercenarios, sucesos que che describín brevemente na miña última carta. Sete meses pasaron desde entón e a situación non fixo máis que empeorar. Parecería que o mesmo diaño andase solto por este desgraciado reino. Taramis parece que se volveu tola. Se antes era famosa pola súa virtude, o seu sentido da xustiza e a súa ecuanimidade, agora destaca por todo o contrario. A súa vida privada é escandalosa, aínda que se cadra «privada» non sexa a palabra acaída, posto que nin sequera trata de ocultar a depravación que reina na súa corte. Organiza constantemente as máis infames orxías ás que están obrigadas a asistir as súas damas de honra, tanto se son casadas como virxes.

»Ela mesma non tomou a molestia de casar co seu amante, Constantius quen, con todo, senta á beira dela no trono e goberna como verdadeiro príncipe consorte. Os oficiais deste seguen o seu exemplo e non dubidan en violar toda muller que desexen, independentemente do seu rango ou condición. O desgraciado reino xeme baixo uns impostos excesivos, as granxas son esquilmadas e os mercadores afúndense na miseria. Afortunados son se escapan con vida.

»Sei que che resultará difícil crerme, bo Alcemides. Quizais pensas que esaxero cando describo a situación imperante en Khauran. Admito que tales condicións son incríbeis para un habitante dun país occidental, pero debes comprender a enorme diferenza que existe entre Oriente e Occidente, especialmente se nos referimos a esta zona do Oriente. En primeiro lugar, Khauran é un reino de pequenas dimensións, un dos moitos principados que antigamente formaban parte do imperio de Koth e que posteriormente se independizaron. Esta zona do mundo está constituída por diminutos reinos, minúsculos en comparación cos grandes reinos de Occidente ou cos grandes sultanatos do leste. Porén, teñen importancia, posto que controlan as rutas das caravanas e porque son moi ricos.

»Khauran é o principado máis importante do sueste e linda cos desertos orientais de Shem. A súa capital, chamada tamén Khauran, é a única cidade de certa magnitude que hai no reino e áchase preto do río que separa os prados do deserto, como unha fortaleza que vixía as fértiles pradarías que hai detrás. A terra é tan rica que produce tres e mesmo catro cultivos no ano. As planicies que hai ao norte e ao oeste da cidade, no entanto, están sementadas de pequenas aldeas. Ao que está afeito ás grandes plantacións e ás facendas gandeiras de Occidente resúltalle estraño ver estes minúsculos campos, hortos e viñedos. Non obstante, a riqueza en grans e froitos flúe destas terras como se se tratase do corno da abundancia. Os habitantes da zona dedícanse exclusivamente á agricultura. Son xente pacífica, incapaz case de defenderse e ten prohibida a posesión de armas. Dependen por completo dos soldados da cidade en canto á súa protección e séntense desamparados nas condicións actuais. Por tanto, aquí resultan case imposíbeis as violentas revoltas das zonas rurais, tan comúns nas nacións occidentais.

»Os nativos deste país traballan como bestas baixo a man férrea de Constantius, cuxos homes de barba negra cabalgan sen descanso polos campos con látegos na man, como os negreiros das plantacións do sur de Zingara.

»Os moradores das cidades non viven mellor. Son desposuídos das súas riquezas e as súas fillas máis fermosas serven para aplacar o desexo insaciábel de Constantius e os seus mercenarios. Estes homes son implacábeis e presentan todos os defectos dos shemitas: crueldade bestial, lascivia e ambición sen límites. Os habitantes da cidade de Khauran pertencen á caste gobernante do país e son na súa maioría hyborianos valentes e belicosos. Pero a traizón da súa raíña púxoos en mans dos seus opresores. Os shemitas constitúen a única forza armada de Khauran e impóñenlles os castigos máis crueis aos nativos que atopan en posesión de armas. Iniciouse unha campaña sistemática para exterminar os mozos khauranios que estean en condicións de portar armas. Moitos foron asasinados salvaxemente e outros foron vendidos como escravos aos turanios. Miles deles fuxiron do reino, para entrar ao servizo doutros gobernantes ou para converterse en proscritos integrantes dalgunha das numerosas bandas que hai ao longo das fronteiras.

»Actualmente existe unha vaga posibilidade de que se produza unha invasión desde o deserto habitado por tribos de nómades shemitas. Os mercenarios de Constantius proceden das cidades shemitas do oeste dese reino. Son pelishtianos, anakianos e akkharianos e todos eles son terribelmente odiados polos zuagires e por outras tribos errantes. Como sabes, bo Alcemides, os países destes bárbaros están divididos en dúas zonas: na occidental, formada polas pradarías que se estenden até o afastado océano, álzanse as cidades importantes. Na oriental, desértica, vagan os enxoitos nómades. Hai unha loita perenne entre os habitantes da cidade e os do deserto.

»Os zuagires loitaron contra os khauranios e invadiron o país durante séculos, pero sen éxito, polo que están resentidos contra os conquistadores occidentais. Murmuran que ese antagonismo é fomentado actualmente polo home que fora capitán da garda real, ao que Constantius fixo crucificar, pero que conseguiu fuxir milagrosamente, uníndose despois aos nómades. Chámase Conan e é un bárbaro, un deses cimmeriáns silandeiros cuxa ferocidade coñeceron os nosos soldados a un prezo moi alto. Dise que é a man dereita de Olgerd Vladislav, o aventureiro kozako que chegou desde as estepas do norte e chegou a xefe dunha banda de zuagires. Tamén hai rumores de que esa banda creceu notabelmente en número nos últimos meses e que Olgerd, incitado seguramente polo cimmerián, está a considerar a posibilidade de levar a cabo unha incursión contra Khauran.

»Isto non poderá pasar de ser unha simple incursión, dado que os zuagires non teñen máquinas de asedio nin os coñecementos necesarios para cercar unha cidade. Ademais, demostrouse moitas veces no pasado que a escasa disciplina ou, mellor dito, a falta de formación das tropas nómades, non pode rivalizar xamais coa disciplina e o armamento dos guerreiros recrutados nas cidades shemitas. Os nativos de Khauran quizais vexan con bos ollos esta conquista, xa que os nómades non poderían tratalos peor que os seus actuais amos. Mesmo é probábel que prefiran a aniquilación total ao sufrimento que teñen que soportar. Pero están tan acovardados e indefensos que non son capaces de axudar os invasores.

»A sorte desta xente é moi triste. Taramis parece estar posuída polo demo e non se detén ante nada. Aboliu o culto a Ishtar e converteu o templo nun antro de idolatría. Mandou destruír a imaxe de marfil da deusa que veneran estes hyborianos orientais (e aínda que o seu culto é inferior en comparación coa verdadeira relixión de Mitra que practicamos nós, os occidentais, é superior á demoníaca relixión dos shemitas) e encheu o templo de Ishtar con bastos ídolos das especies máis estrañas: deuses e deusas da noite, representados nas posturas máis obscenas e perversas e coas características físicas máis repugnantes que poida concibir o cerebro máis dexenerado. Moitas desas imaxes poden ser identificadas como falsos deuses de shemitas, turanianos, vendhianos e khitanianos, pero outras son reminiscencias de cultos terríbeis, perdidos nas noites dos tempos, que talvez perduran nas máis escuras lendas. É imposíbel adiviñar onde puido coñecer a raíña eses cultos.

»Aínda por riba, a soberana instituíu os sacrificios humanos e, desde que vive con Constantius, non menos de cincocentas vítimas —homes, mulleres e nenos— foron inmoladas. Algúns deles morreron no altar que a raíña mandou erixir no templo e baixo a daga empuñada por ela. Pero outros enfrontáronse cun destino máis terríbel aínda.

»Taramis ten un monstro descoñecido encerrado nunha cripta do templo. Ninguén sabe como é nin cando chegou até alí. Pero pouco despois de esmagar a desesperada revolta dos seus soldados contra Constantius, a raíña pasou unha noite enteira no templo coa única compañía dunha ducia de prisioneiros encadeados. A xente medorenta da cidade viu saír pola cúpula un fume mesto e fedorento e ouviu toda a noite os frenéticos cánticos de Taramis, así como os berros de agonía dos cativos torturados. Cara ao amencer, unha voz mesturouse con estes ruídos. Era unha especie de grallar estridente e inhumano que xeou o sangue de quen o ouviu.

»Cando amenceu, Taramis saíu como bébeda do templo, cunha expresión de triunfo demoníaco nos seus ollos escintilantes. Xamais se volveu a saber nada das vítimas e tampouco se volveu a ouvir o sinistro grallar, pero hai unha estancia no templo na que ninguén entrou xamais, agás a raíña, xunto con algún prisioneiro ao que decidiu sacrificar. Xamais se volve a ver a vítima. Todos saben que nese recinto tétrico hai un monstro traído da escura noite dos tempos, que devora os estarrecidos seres humanos que Taramis lle fornece.

»Xa non podo imaxinar a raíña como unha muller de carne e óso, senón como un feroz demo feminino, sentado en crequenas na súa sanguenta gorida, entre ósos e anacos das súas vítimas, coas mans manchadas de sangue. A miña fe na xustiza divina cambalea por momentos cando penso que os deuses permiten que realice semellantes monstruosidades, sen facer que reciba o seu merecido castigo.

»Ao comparar a súa actual conduta coa sensatez que demostrou cando me recibiu ao chegar eu a Khauran, hai sete meses, síntome desconcertado. Non podo máis que pensar o que cre moita xente: que Taramis está posuída por un demo. Un novo soldado chamado Valerius pensaba doutro xeito. El cría que unha bruxa asumira unha forma idéntica á da adorada soberana de Khauran. Opinaba que a raíña podía estar recluída nalgún calabozo e que quen goberna en lugar dela non é máis que unha bruxa. Valerius xuraba que atoparía a auténtica raíña, se aínda estaba viva. Pero creo que Valerius tamén foi vítima da crueldade de Constantius. Viuse implicado na rebelión dos gardas do palacio, polo que fuxiu e permaneceu oculto durante algún tempo, negándose a buscar refuxio no estranxeiro. Eu atopeino durante ese período e foi entón cando me contou cales eran as súas sospeitas.

»Pero, como dixen, agora desapareceu, do mesmo xeito que tantos outros cuxo destino ninguén se atreve a imaxinar. E temo que fose collido polos espías ao servizo de Constantius.

»Debo terminar esta carta e enviala en secreto por medio dunha pomba mensaxeira que a levará até a fronteira de Koth, onde comprei o paxaro. Logo seguirá a viaxe cunha caravana de camelos, que espero que che entreguen esta misiva persoalmente. Debo darme présa para terminar esta carta antes de que amenza. É tarde e as estrelas brillan con pálido fulgor nas terrazas e xardíns de Khauran. Un inquietante silencio envolve a cidade, na que só se ouve o redobre dun tambor proveniente do templo. Non hai dúbida de que Taramis está alí, fraguando algunha das súas bruxarías.»

Pero o sabio equivocábase respecto ao paradoiro da muller que el chamaba Taramis. A rapariga á que o mundo coñecera como raíña de Khauran achábase nun alxube iluminado tan só pola chama vacilante dun facho, que facía resaltar a cruel beleza do seu diabólico rostro.

Estaba sentada no chan, co corpo espido cuberto de farrapos.

Salomé rozou con desdén coa súa sandalia dourada o corpo de Taramis e sorriu con xesto vingativo ao ver que a súa vítima se estremecía.

—Non che gustan as miñas caricias, querida irmá? —preguntou.

Taramis seguía sendo fermosa malia os seus farrapos e as privacións de sete longos meses de feche. Non contestou as ironías da súa irmá, senón que inclinou a cabeza, como se estivese afeita a aquelas burlas.

Esa resignación non agradaba a Salomé, que trababa no beizo inferior mentres golpeaba co zapato sobre a pedra. Salomé ía ataviada co bárbaro esplendor das mulleres de Shushán. As pedras preciosas brillaban nas súas sandalias e nas placas de ouro que cubrían os seus peitos, así como nas pulseiras que levaba nos brazos e arredor do nocello. O seu peiteado era similar ao das mulleres shemitas e das súas orellas colgaban uns pendentes de xade que brillaban con cada movemento de impaciencia da altiva cabeza. Un cinto con pequenas xemas suxeitaba a súa saia de seda, tan transparente que parecía unha cínica burla aos convencionalismos.

Dos seus ombreiros colgaba unha capa de cor escarlata, que lle cubría un ombreiro e ocultaba algo que Salomé levaba nunha man.

A feiticeira inclinouse de socato e, coa súa man libre, colleu a súa irmá polos cabelos e obrigouna a que a mirase aos ollos. Taramis enfrontouse a esa felina mirada sen inmutarse.

—Vexo que non choras con tanta facilidade como antes, doce irmá —murmurou a bruxa.

—Xa non conseguirás que derrame máis bágoas —retrucou Taramis—. Gozaches demasiadas veces do espectáculo de ver a raíña de Khauran saloucando e pedindo piedade de xeonllos. Agora comprendo que non me mataches a fin de ter o pracer de atormentarme. Por iso as túas torturas foron máis refinadas do que afás. Pero xa non temo. Priváchesme do último vestixio de esperanza, de medo e de vergoña. Mátame e acabemos dunha vez, porque xa derramei a miña última bágoa, enxendro do inferno!

—Cantas gabanzas, miña querida irmá! —dixo Salomé con finxida tenrura—. Até agora só fixen sufrir o teu fermoso corpo e o teu orgullo. Pero non esquezas que, a diferenza de min, es capaz de sufrir tormentos mentais. Descubrinos cando me compracía relatándoche as farsas de que me valín para facerte quedar mal ante os teus estúpidos súbditos. Pero esta vez trouxen unha proba máis palpábel da forma en que actúo. Sabes que Krallides, o teu fiel conselleiro, volveu de Turan e foi capturado?

Taramis ficou demudada.

—Que... que lle fixeches? —preguntou a raíña.

Por resposta, Salomé extraeu o misterioso vulto que ocultaba baixo a capa. Levantou as sedas que o cubrían e deixou ao descuberto algo... Era a cabeza dun home novo coas faccións contraídas, como se morrese no medio de atroces sufrimentos.

Taramis lanzou un berro, como se un coitelo lle traspasase o corazón.

—Oh, Ishtar! Krallides!

—Si! O moi parvo trataba de levantar a xente contra min, contándolles que Conan dicía a verdade cando afirmaba que eu non era Taramis. Pero, por outra banda, como se vai levantar o pobo contra os shemitas do Falcón? Con paus e pedras? Bah! Os cans están a comer agora o seu corpo decapitado na praza do mercado e os seus restos serán botados despois a unha cloaca.

Salomé mirou a Taramis cun sorriso cruel e exclamou:

—Vaites, irmá! Resulta que aínda che quedan bágoas! Iso está mellor! Vexo que acertei ao reservar o tormento mental para o final. De agora en diante, saberei proporcionarche moitos espectáculos coma... este!

De pé e coa cabeza decapitada na man, baixo a luz dos fachos, Salomé non parecía un ser nacido de muller, malia a súa beleza atroz. Taramis non levantou a vista. Estaba deitada no chan húmido, co corpo sacudido por laios de dor e golpeando as paredes de pedra coas mans. Salomé, sen dicir unha soa palabra, dirixiuse á porta mentres as argolas que adornaban os seus nocellos tintinaban a cada paso que daba.

Pouco despois, Salomé saía por unha porta que conducía a un patio que, á súa vez, daba a unha sinuosa calella. Un home que esperaba alí volveuse cara a ela. Era un xigantesco shemita de ollos sombrizos, costas de touro e unha enorme barba negra que caía sobre a poderosa coiraza de prata que cubría un peito.

—Chorou? —preguntou con voz profunda e acalorada. Era o xeneral dos mercenarios, un dos poucos colegas de Constantius que coñecía o segredo da raíña de Khauran.

—Si, Khumbanigash. Hai zonas enteiras da súa sensibilidade que aínda non toquei. Cando unha delas se atoe debido á continua laceración, descubrirei outra, intacta, que a fará sufrir máis. Eh, ven aquí, can!

Unha figura trémula, cuberta de farrapos e de sucidade e co pelo enguedellado, achegouse a Salomé. Era un dos esmoleiros que durmían nas calellas e nos patios da cidade. Salomé guindoulle a cabeza que levaba na man e dixo:

—Ten, bota isto á cloaca máis próxima. Explícallo por acenos, Khumbanigash. Este home está completamente xordo.

—Por que seguides con esta farsa? —preguntoulle Khumbanigash a Salomé—. Estás tan firmemente asentada no trono que nada pode desprazarte del. Que importaría que estes estúpidos khauranios soubesen a verdade? Non poderán facer nada. É mellor que proclames a túa verdadeira identidade. Móstralles a súa benquerida raíña... e córtalle a cabeza nunha praza pública!

—Aínda non, meu bo Khumbanigash...

A continuación pechou a porta do patio e escoitouse o eco das pegadas do xeneral que se afastaba. O esmoleiro mudo estaba escondido no patio. Ninguén observara que as súas mans, que se estricaron para guindar a cabeza ao sumidoiro, estaban a tremer. Eran mans fortes, musculosas e bronceadas, moi pouco en consonancia co corpo chepudo e os sucios farrapos.

—Sabíao! —murmurou con ton fero e vibrante, aínda que apenas audíbel—. Ela vive! Oh, Krallides, o teu martirio non foi en balde! Encerrárona nese alxube! Ishtar, se amas os homes de verdade, axúdame neste difícil transo!

4. Lobos do deserto

Olgerd Vladislav encheu a súa enxoiada xerra co viño dun botellón de vidro que despois empurrou sobre a mesa de ébano até onde estaba Conan o cimmerián. Olgerd ía ataviado cunha pompa que satisfaría a vaidade de calquera caudillo zaporosko.

Levaba unha túnica de seda rechamante con perlas cosidas na parte inferior. Un ancho cinto de raso suxeitaba as súas amplas calzas que se introducían por abaixo nunhas botas curtas de suave coiro verde adornadas con fíos de ouro. Levaba un turbante de seda, tamén verde, que se envolvía arredor dun pequeno casco dourado. A súa única arma era unha daga ancha con vaíña de marfil, que levaba moi alta sobre o costado esquerdo, ao estilo kozako. Inclinado na súa cadeira adornada con aguias talladas, Olgerd estricou as pernas e bebeu viño espumoso a grandes grolos.

Aquel esplendor contrastaba co sinxelo porte do xigantesco cimmerián, de negra melena, rostro bronceado cheo de pequenas cicatrices e fogosos ollos azuis de mirada ardente. Levaba posta unha cota de malla negra e na súa vestimenta só resultaba rechamante a ancha fibela dourada do cinto do que colgaba a espada envaiñada.

Estaban sós na tenda de campaña, en cuxo interior colgaban tapices e cortinas bordadas con fíos de ouro e cuxo chan estaba cuberto de ricas alfombras e coxíns de veludo, todo iso obtido como botín de numerosas caravanas. Do exterior chegaba un murmurio incesante, como o que adoita acompañar as grandes concentracións de persoas. O vento movía de cando en cando as follas das palmeiras do oasis, producindo un suave murmurio.

—Hoxe á sombra e mañá ao sol —dixo Olgerd afrouxando un pouco o cinto de cor carmesí e tendendo novamente a man cara á xerra de viño—. Así é a vida. Fun caudillo dos zaporoskos. Agora sono da xente do deserto. Hai sete meses ti colgabas dunha cruz, fóra das murallas de Khauran. E agora es o lugartenente do saqueador máis poderoso que existe en Turan e nas pradarías occidentais. Deberías estarme agradecido!

—Porque soubeches recoñecer o que vallo? —dixo Conan botándose a rir e alzando a súa xerra de viño—. Cando se permite que un home mellore a súa posición, pode un ter a seguridade de que será el mesmo o primeiro en beneficiarse diso. Todo o que teño gañeino coa miña suor e o meu sangue.

Conan mirou as cicatrices que tiña nas palmas das mans. Tamén había cicatrices no seu corpo, que non existían sete meses antes.

—Debo admitir que pelexas como un rexemento de demos —recoñeceu Olgerd—. Pero non é grazas a ti que tantos homes se uniron ás nosas tropas, senón a consecuencia dos nosos éxitos na pillaxe, dirixidos con man sabia por min. Estes nómades sempre buscan un bo xefe ao que seguir e adoitan ter máis fe nos estranxeiros que nos da súa propia raza.

»Non hai límites no que podemos conseguir, Conan! —continuou—. Xa temos once mil homes baixo o noso mando.

»Dentro dun ano o número triplicarase. Até o momento contentámonos con realizar incursións nas fronteiras de Turan e nas cidades do oeste. Con trinta ou corenta mil homes non faremos máis incursións, senón que invadiremos un país, conquistarémolo e establecerémonos nel. Entón eu serei emperador de Shem e ti o meu visir, a condición de que obedezas as miñas ordes incondicionalmente. Entrementres, creo que nos encamiñaremos cara ao leste para saquear o porto fronteirizo de Vezek, onde as caravanas teñen que pagar tributo.

Conan moveu a cabeza facendo un xesto negativo e dixo:

—Non me parece atinado.

Olgerd mirouno furioso e contestou:

—Que queres dicir con iso de que non che parece atinado? Neste exército o que pensa son eu!

—Na nosa banda hai suficientes homes para levar a cabo os meus plans —retrucou o cimmerián—. Estou farto de esperar e teño que arranxar unha conta pendente.

—Ah, sempre lembrando o da cruz, non é? —dixo Olgerd, que tomou un grolo de viño e sorriu compracido—. Ben, gústanme os homes que saben odiar. Pero iso pode esperar, polo momento.

—Dixéchesme que me axudarías a tomar Khauran —afirmou Conan.

—Si, pero iso foi antes de coñecer as inmensas posibilidades que ten o poder. Ademais, só pensaba en facer unha incursión rápida para saquear a cidade. Non quero malgastar as nosas forzas. Khauran é un óso demasiado duro de roer agora. En cambio, dentro dun ano quizais...

—Será dentro dunha semana —respondeu Conan e o kozako sorprendeuse ante a firmeza do cimmerián.

—Escóitame —dixo Olgerd—. Aínda cando eu estivese disposto a empuxar os meus homes a unha empresa tan desatinada, que conseguiriamos? Crees que estes lobos do deserto poden asediar e tomar unha cidade como Khauran?

—Non haberá asedio —dixo Conan—. Coñezo un modo de atraer a Constantius á chaira.

—E despois que? —protestou o kozako bruando un xuramento—. Nun combate con besteiros os nosos xinetes levarán as de perder, porque as armaduras dos asshuri son mellores que as nosas. E se se tratase de loitar con espadas, as súas filas pechadas de destros espadachíns avantaxan as nosas formacións abertas, ás que dispersarán como follas ao vento.

—Non ocorrerá iso se conto con tres mil xinetes hyborianos desesperados que formen unha sólida cuña —afirmou o cimmerián.

—E de onde vas sacar tres mil hyborianos? Vas conseguilos por encantamento? —burlouse Olgerd.

—Xa os teño —contestou Conan imperturbábel—. Son tres mil homes de Khauran que están a esperar ordes miñas no oasis de Akrel.

—Como? —exclamou Olgerd sen darlle crédito ao que escoitaba.

—O que ouviches. Trátase de homes que escaparon á tiranía de Constantius. A maior parte deles viviron como proscritos nos desertos que se atopan ao leste de Khauran. Son homes enxoitos, duros e ousados como tigres salvaxes. Cada un deles pode enfrontarse con tres mercenarios. A opresión endureceu os seus músculos e puxo o lume do inferno nas súas entrañas. Estaban dispersos en pequenas bandas e o único que necesitaban era un xefe que os reunise e os dirixise. Creron na mensaxe que lles fixen chegar a través dos meus xinetes, reuníronse no oasis e están á miña disposición.

—E todo iso sen o meu coñecemento? —preguntou Olgerd cunha luz salvaxe e perigosa nos ollos, á vez que botaba man da arma que levaba colgada do cinto.

—Querían seguirme a min e non a ti.

—E que lles dixeches a eses descastados, para gañar a súa vontade? —inquiriu Olgerd con voz ameazadora.

—Díxenlles que empregaría esa horda de lobos do deserto para aniquilar a Constantius e devolverlles a cidade de Khauran aos seus habitantes.

—Parvo! —rosmou Olgerd—. Seica te consideras o xefe?

Os dous homes estaban de pé, fronte a fronte, a ambos os dous lados da mesa de ébano. Unha luz endiañada bailaba nos fríos ollos grises de Olgerd, mentres que o cimmerián esbozaba un sorriso feroz.

—Vou facer que te despecen entre catro palmeiras —dixo o kozako con aparente serenidade.

—Chama os teus homes e dálles esa orde! —respondeu Conan, desafiante—. Veremos se te obedecen!

Olgerd gruñiu ensinando os dentes e levantou a daga, pero freou a medio camiño. Había algo no rostro escuro do cimmerián que o fixo estremecer. Os seus ollos brillaban como os dun lobo.

—Escoura das montañas occidentais —murmurou o kozako—. Ousaches minar o meu poder?

—Non tiven necesidade de facelo —repuxo Conan—. Mentías cando dixeches que nada teño que ver coa chegada dos novos soldados que recrutamos. Eu son o verdadeiro motivo da súa adhesión. Eles obedecen as túas ordes pero loitan por min. Os zuagires non poden ter dous xefes á vez. Eles saben que eu son o máis forte e que os entendo mellor ca ti, porque eu, do mesmo xeito ca eles, son un bárbaro.

—E que dirán cando lles pidas que loiten polos khauranios? —preguntou Olgerd con ton sarcástico.

—Seguiranme. Voulles prometer un camelo cargado de ouro que nos entregará o palacio. A cidade de Khauran estará disposta a pagalo como recompensa por librarse de Constantius. Despois dirixireinos contra os turanianos, como ti planearas. O que queren estes homes é botín e, para conseguilo, loitarán contra Constantius como contra calquera outro inimigo.

Nos ollos de Olgerd reflectiuse o recoñecemento da súa derrota. Nos seus soños de grandeza pasara por alto algúns detalles que, aínda que antes lle pareceron carentes de importancia, adquirían agora o seu verdadeiro significado, demostrando que o que Conan dicía non eran meras fanfurriñadas. A xigantesca figura cuberta con cota de malla que se atopaba fronte a el era o verdadeiro xefe dos zuagires.

—Pero non serás o xefe se morres! —murmurou Olgerd e a súa man aferrou a empuñadura da daga.

Conan estricou o brazo alén da mesa coa rapidez dun raio e os seus dedos aferraron o antebrazo de Olgerd. Ouviuse un renxer de ósos rotos e a escena conxelouse durante uns instantes cargados de tensión: os homes atopábanse cara a cara, inmóbiles como estatuas. A fronte do kozako cubriuse de suor e Conan botou a rir, sen afrouxar a presión sobre o brazo roto.

—Es apto para vivir, Olgerd?

O sorriso do cimmerián non cambiou mentres os seus dedos apertaban a carne trémula do kozako e se ouvía o ruído de ósos ao romper. O rostro cincento de Olgerd ficou ríxido e o sangue comezou a manar do seu beizo inferior, no que cravara os dentes. Porén, non se lle escapou un queixume nin dixo unha soa palabra.

Con outra gargallada, Conan soltou o kozako e retrocedeu. Olgerd cambaleou e tivo que apoiarse na mesa coa man sa para non caer.

—Concédoche a vida, Olgerd, como ti ma regalaches a min —dixo Conan con absoluta tranquilidade—. Aínda que ti me fixeches descender da cruz para que te axudase a conseguir os teus obxectivos. Ademais, sometíchesme a unhas probas amargas e difíciles que ti mesmo non resistirías, nin ninguén que non fose un bárbaro occidental.

»Agora colle o teu cabalo e lisca —engadiu—. Xa o tes preparado detrás da tenda. Atoparás auga e comida nas alforxas. Ninguén te verá marchar, pero lisca rápido. Non hai sitio no deserto para un xefe derrotado. Se os guerreiros te visen así, tolleito e destronado, non te deixarían abandonar vivo o campamento.

Olgerd non contestou. Lentamente e sen dicir unha soa palabra, volveuse e saíu da tenda, apartando coa man a tea de seda que cubría a entrada. Despois, sempre en silencio, subiu ao enorme cabalo branco que estaba atado á sombra dunha palmeira. Finalmente, co seu brazo roto apertado contra o peito, tirou das rendas e fixo virar o seu corcel cara ao leste, en dirección ao deserto, e afastouse para sempre dos zuagires.

Dentro da tenda, Conan baleirou a xerra de viño e chascou a lingua con deleite. Despois guindou a xerra baleira a un recuncho e, despois de axustar o cinto, saíu ao exterior. Detívose un momento para percorrer coa mirada as liñas de tendas de pel de camelo que se achaban ante el, así como as siluetas vestidas de branco que se movían entre as tendas, discutindo ou cantando, mentres puñan en orde os seus arreos ou afiaban as súas cimitarras.

Entón Conan levantou a voz, que chegou até os confíns do campamento como un trono.

—Aguzade os ouvidos, cans, e escoitádeme! Vinde ao meu lado! Teño algo que dicirvos!

5. A voz da bóla de cristal

Nun cuarto dunha torre próxima ás murallas da cidade un grupo de homes escoitaba atentamente as palabras dun deles. Eran mozos fortes e musculosos, con ese aspecto que só confiren a desesperación e a adversidade. Vestían cotas de malla e roupa de coiro gastado, e dos seus cintos colgaban as espadas envaiñadas.

—Sabía que Conan dicía a verdade cando asegurou que ela non era Taramis! —exclamou o que falaba—. Durante meses roldei polas proximidades do palacio, facéndome pasar por un esmoleiro xordo. Finalmente puiden confirmar o que xa imaxinara, quero dicir, que a nosa raíña está prisioneira nos alxubes adxacentes ao palacio. Agardei a miña oportunidade e capturei un carcereiro shemita, ao que deixei sen sentido cando saía do patio, a altas horas da noite. Arrastreino a un soto próximo e alí interrogueino. Antes de morrer díxome o que acabo de contarvos e o que sospeitamos todo este tempo: que a muller que goberna Khauran é unha bruxa chamada Salomé. Dixo que Taramis está presa nunha das celas que hai no soto da prisión.

»Esta invasión dos zuagires ofrécenos a oportunidade que buscabamos —engadiu—. Non sei cales son as intencións de Conan. Se cadra só desexa vingarse de Constantius ou talvez pretenda saquear a cidade e despois destruíla. É un bárbaro e resulta imposíbel saber o que lle pasa pola cabeza a esa xente.

»Pero sei moi ben o que debemos facer nós —continuou—: rescatar a Taramis mentres se loita nas rúas! Constantius vai saír coas súas tropas á chaira para presentar batalla. Os seus homes xa están a montar nos cabalos. Fará iso porque non hai comida dabondo na cidade para resistir un asedio. Conan chegou tan de súpeto do deserto que non houbo tempo de conseguir provisións. E o cimmerián está equipado para cercar a cidade. Os exploradores de Constantius informaron de que os zuagires teñen máquinas de asedio construídas seguindo as instrucións de Conan, que aprendeu todas as artes da guerra en Occidente.

»Constantius non desexa que se prolongue o cerco —engadiu— e, por iso, quere enfrontarse co inimigo na chaira, onde espera dispersar as tropas de Conan dun só golpe. Na cidade deixará só uns centos de homes para que vixíen desde as murallas e as torres que dominan as portas da cidade.

»Na prisión case non haberá vixilancia —concluíu—. Cando liberemos a Taramis, actuaremos segundo o aconsellen as circunstancias. Se gaña Conan, debemos ensinarlle ao seu pobo a Taramis e dicirlle á xente que se rebele, o que farán, abofé que o farán! Esta xente é capaz de matar os shemitas que fican na cidade coas mans. Despois fecharán as portas, tanto para se defender dos mercenarios como dos nómades, e ningún destes poderá entrar na cidade. Daquela parlamentaremos con Conan, que sempre foi leal a Taramis. Cando el coñeza a verdade e a raíña lle fale, creo que non someterá a asedio nin saqueará a cidade. Se é Constantius o que vence, o que parece máis probábel, deberemos fuxir de Khauran xunto coa raíña.

O mozo ollou para os demais e preguntou:

—Está claro?

Todos responderon afirmativamente.

—Nese caso, afrouxade as espadas nas vaíñas, encomendémonos a Ishtar e vaiamos á prisión, pois os mercenarios diríxense neste momento á porta sur da cidade.

Así era. A luz da alba reflectíase nos cascos en pico que avanzaban ritmicamente cara á ampla arcada exterior. Aquela sería unha batalla de xinetes, como só era posíbel nas terras de Oriente. As tropas pasaban a través das portas como un río de aceiro.

Eran siluetas sombrizas cubertas con cotas de malla negras ou prateadas, con escuras barbas rizadas e narices afiados, con ollos inexorábeis nos que brillaba a fatalidade da súa raza, a seguridade das súas decisións e a absoluta falta de piedade.

As rúas e xanelas estaban ateigadas de xente que observaba en silencio aqueles guerreiros estranxeiros que, paradoxalmente, ían defender a súa cidade. Non dicían unha soa palabra. Aqueles individuos enxoitos, con roupa roída e gorros nas súas mans ollaban con ollos inexpresivos.

Nunha torre que dominaba a ancha rúa pola que se chegaba á porta sur, atopábase Salomé, deitada sobre un diván de veludo. Ollou riseira a Constantius mentres este axustaba a espada no cinto e puña as manoplas da armadura. Estaban sós no cuarto. O rítmico son metálico dos arneses e dos cascos de cabalo contra o empedrado chegaba até a estancia a través dos barrotes dourados.

—Antes de que caia a noite —manifestou Constantius mentres peiteaba o bigote— terás algúns prisioneiros para alimentar o teu demo do templo. Se cadra xa está canso da suave carne cidadá e preferiría os rexos músculos dos homes do deserto.

—E ti ten coidado de non ser a vítima dunha besta máis feroz que o mesmísimo Thaug —advertiulle Salomé—. Non esquezas quen é o xefe deses lobos do deserto.

—Imposíbel esquecelo —respondeu Constantius—. Esa é unha das razóns polas que me adianto a recibilo. Ese can loitou en Occidente e coñece as artes do asedio. Os meus exploradores tiveron dificultades para achegarse ás súas tropas, xa que os homes da súa escolta teñen vista de falcón. Pero aproximáronse o suficiente como para ver os aparellos que arrastran longas ringleiras de camelos. Teñen catapultas, arietes, balistas e outros dispositivos. Por Ishtar, debeu de ter dez mil homes traballando día e noite durante un mes! O que non comprendo é de onde sacou o material para construír eses aparellos. Quizais fixo un trato cos turanianos e estes fornecérono do necesario.

»Así e todo —continuou—, non lles valerá de nada. Xa loitei contra eses lobos do deserto nunha ocasión. Primeiro un intercambio de frechas no que os meus guerreiros, coas súas cotas de malla, sairán mellor parados, logo unha carga de cabalaría a través das filas abertas dos nómades e dispersareinos aos catro ventos. Volverei á cidade antes de que se poña o sol, con centos de prisioneiros espidos atados á cola dos meus cabalos. Esta noite faremos un gran festín na praza principal para celebralo. Aos meus soldados encántalles esfolar vivos os seus inimigos e faremos que os habitantes da cidade contemplen o espectáculo. En canto a Conan, sería un enorme pracer collelo vivo para empalalo nas escaleiras do palacio.

—Esfola todos os que queiras —respondeu Salomé con indiferenza—. Gustaríame facerme un vestido con pel humana. Pero prométeme que me entregarás cando menos cen prisioneiros para o altar e para Thaug.

—Así se fará, descoida —respondeu Constantius, que apartou cunha man o cabelo da fronte bronceada polo sol e engadiu—: pola vitoria e a honra da raíña Taramis!

Tras dicir estas sarcásticas palabras, puxo o casco debaixo do brazo, levantou a outra man como saúdo e saíu con paso maxestoso do cuarto. Até Salomé chegou a voz seca de Constantius dándolles ordes aos seus oficiais.

A muller deitouse no leito, bocexou, estarricouse como un enorme gato flexíbel e sensual e chamou:

—Zang!

Un sacerdote, de pel amarela e apergamiñada sobre un rostro que parecía unha caveira entrou sen facer ruído no cuarto.

Salomé volveuse a un pedestal de marfil sobre o que se podían ver dúas bólas de cristal e, collendo a máis pequena, entregoulla ao sacerdote.

—Vai con Constantius —ordenoulle— e dáme noticias da batalla. Veña, lisca!

O home de rostro cadavérico fixo unha profunda reverencia, escondeu a bóla baixo o seu escuro manto e saíu da estancia ás présas.

Fóra, na cidade, non se ouvía outro ruído que o resoar dos cascos de cabalo e despois o das enormes portas ao fecharse. Salomé subiu por unha ampla escaleira de mármore que levaba até a terraza do palacio, que sobresaía entre todos os demais edificios da cidade. As rúas estaban desertas e na gran praza que había fronte ao palacio non se vía unha alma. En épocas normais, a xente entraba e saía do sombrizo templo que se alzaba alén da praza, pero agora aquilo parecía unha cidade morta. Só na muralla sur e nos teitos que daban a ela había sinais de vida. Alí amoreábase a xente disposta a presenciar a batalla. Non manifestaban nada, porque non sabían se desexar a vitoria ou a derrota de Constantius. A súa vitoria significaba máis anos de miseria baixo un goberno implacábel. A derrota suporía, probabelmente, o saqueo da cidade e unha terríbel masacre. Non se sabía nada sobre as intencións de Conan, pero tiñan presente que se trataba dun bárbaro sedento de vinganza.

Os escuadróns de mercenarios dirixíanse á chaira. Deste lado do río avanzaba outra masa compacta e escura. Parecían xinetes. Da outra banda do río estaban as máquinas de asedio. Conan non quixera cruzar eses aparellos polo río, probabelmente por temor a que o atacasen a metade de camiño, pero si fixera cruzar toda a cabalaría. Neses momentos o sol alzábase con intenso fulgor sobre a escura multitude de homes armados. A cabalaría de Constantius iniciou o galope e o batucar dos cascos chegou até a xente que se encontraba nas murallas.

Os dous grandes grupos de cabalos e xinetes achegáronse con rapidez e bulindo e á fin chocaron con tremendo fragor metálico e terríbel confusión. Era difícil identificar os combatentes. Densas nubes de po alzáronse da chaira, baixo o golpe furioso dos cascos dos cabalos. A través desas nubes aparecían e desaparecían os guerreiros entre o remuíño das lanzas.

Salomé encolleuse de ombreiros con desdén e baixou pola escaleira. No palacio reinaba un profundo silencio. Os escravos correran cara á muralla para contemplar a loita que se desenvolvía no sur.

Salomé entrou na habitación na que estivera falando con Constantius e achegouse ao pedestal de marfil. Contemplou a bóla de cristal e viu que estaba turbia, cruzada por veas de cor carmesí. Inclinouse sobre a bóla, mentres xuraba entre dentes.

—Zang! —chamou—. Zang!

A bruma virou no interior da bóla e deixou ver, entre nubes de po, negras siluetas que loitaban violentamente, envolvidas nos reflexos ferintes do aceiro. Despois apareceu con nitidez o rostro cadavérico de Zang, cuxos ollos parecían mirar a Salomé. O sangue chorreaba dunha ferida que tiña na cabeza e a súa pel volveuse agrisada. Os seus beizos retorcéronse primeiro cun aceno de dor e, a continuación, ouviuse a súa voz como se se atopase na mesma estancia, gritando e contorsionándose na pequena esfera e non a leguas de distancia. Só os deuses das tebras sabían que máxicos lazos invisíbeis unían esas dúas resplandecentes bólas de cristal.

—Salomé! —exclamou a sanguenta cabeza—. Salomé!

—Escóitote! —berrou ela—. Fala! Como se desenvolve a batalla?

—A maldición caeu sobre nós! —respondeu queixosa a aparición con cabeza en forma de caveira—. Khauran está perdida! Si, derrubaron o meu cabalo e non podo moverme. Os nosos soldados caen como moscas a pesar das súas cotas de malla e das súas armaduras prateadas!

—Deixa de laiarte e cóntame o que sucedeu! —ordenou Salomé con aspereza.

—Avanzamos contra os cans do deserto até que os dous exércitos se atoparon fronte a fronte —dixo o sacerdote cun ouveo de dor—. As frechas anubraban o ceo. Os nómades vacilaron ao principio e Constantius ordenou atacar. Arremetemos contra eles en filas ordenadas e ao galope.

»Daquela as hordas de nómades separáronse a dereita e esquerda —continuou Zang— e, de súpeto, pola brecha avanzaron como un raio tres mil xinetes hyborianos, cuxa existencia non sospeitaramos sequera. Eran homes da cidade de Khauran, loucos de odio! Xinetes corpulentos, con armaduras completas e montados en cabalos fortes! Como unha cuña de aceiro arremeteron contra nós coa forza do raio. Antes de nos decatar, xa nos dispersaran e a continuación os nómades do deserto abalanzáronse sobre as nosas desconcertadas filas.

»Tombaron e esnaquizaron os nosos flancos! —exclamou Zang—. Era unha artimaña dese demo de Conan! As máquinas de asedio eran falsas. Tratábase de simples armazóns de madeira e tea pintadas que enganaron de lonxe os nosos exploradores. Os nosos guerreiros foxen! Khumbanigash caeu derrubado polo mesmo Conan, que o matou implacabelmente. Non vexo a Constantius. Os xinetes de Khauran ábrense paso entre as nosas tropas como leóns sedentos de sangue e os homes do deserto remátannos coas frechas. Agora... Aaah!

Na bóla viuse un resplandor como dun lóstrego, logo unha mancha de sangue de cor escarlata e, finalmente, a imaxe do cristal desapareceu por completo. Salomé quedou mirando a esfera, que agora só reflectía o seu iracundo aspecto.

Permaneceu totalmente inmóbil durante un momento, despois bateu un par de veces as mans e entrou outro sacerdote co mesmo aspecto cadavérico e tan inmutábel e silencioso como o anterior.

—Constantius foi derrotado —apresurouse a dicir Salomé—. Nada podemos esperar. Dentro dunha hora, Conan estará ante as portas da cidade. Se me colle non gardo ningunha ilusión respecto do que me espera. Porén, primeiro vou asegurarme de que a miña maldita irmá xamais volva sentar no trono. Ségueme! Pase o que pase, darémoslle a Thaug un festín.

Descenderon as escaleiras do palacio, mentres do exterior chegaba un rumor crecente. Os espectadores da loita comezaron a decatarse de que Constantius estaba a perder a batalla. A través das nubes de po víanse os grupos de xinetes que galopaban cara á cidade.

O palacio e a prisión estaban conectados por un longo corredor con teito de bóvedas sombrizas. A falsa raíña e o seu servidor pasaron vertixinosamente por unha impoñente porta que daba acceso ao recinto iluminado da prisión. No extremo doutro corredor había unhas escaleiras que descendían cara á escuridade. De súpeto Salomé recuou á vez que lanzaba unha maldición. Na penumbra da habitación viu un corpo inerte no chan. Tratábase do carcereiro shemita. A súa curta barba apuntaba cara ao teito e tiña a cabeza case separada do resto do corpo. Salomé ouviu unhas voces que procedían de abaixo e escondeuse no oco dunha arcada. Empuxou cara a atrás o sacerdote, á vez que recollía o vestido.

6. As ás do voitre

A fumarenta luz dun facho espertou a Taramis, a raíña de Khauran, dun soño que ela pensou que a liberaría da realidade. Apoiándose nunha man, botou para atrás o cabelo enguedellado e pestanexou. Esperaba atopar o rostro burlón de Salomé e o seu maligno sorriso, presaxio de novos tormentos. No canto diso, ouviu unha exclamación de espanto e de compaixón.

—Taramis! Oh, miña raíña!

Aquelas palabras resultáronlles tan estrañas aos ouvidos da prisioneira que creu que estaba a soñar. Detrás do facho puido albiscar algunhas siluetas, o brillo do aceiro e despois cinco rostros que se inclinaban cara a ela. Non eran caras morenas e de nariz afiado, senón de aspecto delgado e de pel branca. Taramis aniñouse contra a parede e quedou mirando fixamente os acabados de chegar.

Un dos homes adiantouse e caeu de xeonllos ante ela. Despois abriu os brazos e dixo con voz compasiva:

—Oh, Taramis, dámoslle grazas a Ishtar por atoparte! Non me lembras, miña señora? Son Valerius. Unha vez tiveches palabras de eloxio para min, despois da batalla de Koryeka.

—Valerius! —exclamou ela con voz insegura, á vez que as bágoas comezaron a rodar polas súas fazulas—. Crin... debo de estar a soñar! É outra feitizaría coa que Salomé me atormenta de novo!

—Non, miña señora! —dixo Valerius cheo de gozo—. Son os teus verdadeiros vasalos que veñen rescatarte! Pero debemos darnos présa. Constantius está a loitar na chaira contra Conan o cimmerián, que cruzou o río cos zuagires. Así e todo, na cidade quedan aínda trescentos shemitas. Matamos o carcereiro e quitámoslle as chaves. Non vimos máis gardiáns. Pero debemos liscar xa. Veña!

A raíña tentou pórse en pé, pero as forzas falláronlle, máis por mor da emoción que por debilidade. Valerius levantouna no colo como unha nena e abandonaron a cela detrás do soldado que levaba a tea. O ascenso pola húmida escaleira parecía interminábel, pero finalmente saíron a un corredor.

Ao pasar ante unha escura arcada, o facho apagouse subitamente e o seu portador exhalou un leve berro de agonía. No corredor brillou un lume azul que iluminou momentaneamente o rostro furioso e maligno de Salomé e o home de aspecto brutal que a acompañaba. Logo, os fuxitivos quedaron cegados polo resplandor.

Valerius tratou de botar a correr polo corredor coa raíña no colo. Percibiu un son similar ao dun coitelo que afundía repetidas veces na carne, acompañado de estertores de morte. Despois arrebatáronlle violentamente á raíña do colo e un golpe brutal fíxoo caer ao chan.

Púxose en pé con grande esforzo e sacudiu a cabeza como para librarse da chama azulada que aínda parecía bailar ante os seus ollos. Valerius aclarou a vista e atopouse no corredor... rodeado unicamente de mortos. Os seus catro compañeiros xacían entre charcos de sangue, coa cabeza e o peito esnaquizados a puñaladas. Cegados por esa chama infernal, morreran sen poder defenderse. A raíña desaparecera.

Á vez que profería unha maldición, recolleu a súa espada. Despois quitou o casco crocado, que deixou caer ao chan, e o sangue escorregou sobre o seu rostro desde un corte que tiña baixo o cabelo.

Estaba desesperado e sen saber que facer cando ouviu unha voz angustiada que dicía:

—Valerius! Valerius!

Avanzou coxeando en dirección á voz e de súpeto sentiu un corpo cálido e esvelto que se apertaba freneticamente contra el.

—Ivga! Estás louca? —dixo o mozo.

—Tiña que vir! —murmurou ela saloucando—. Seguinte e oculteime no oco dunha arcada. Hai un momento vin a Salomé en compañía dun esbirro que levaba unha muller no colo. Reparei en que era a raíña e comprendín que fracasaras no teu intento. Oh, estás ferido!

—É só unha rabuñadura —respondeu el á vez que apartaba a rapariga—. Rápido, Ivga, dime cara a onde foron!

—Cruzaron a praza en dirección ao templo.

Valerius palideceu e dixo:

—Por Ishtar! O demo! Quere ofrendarlle a Taramis ao demo que venera! Rápido, Ivga, vai até a muralla sur, onde a xente está a ver a batalla! Dilles que a verdadeira raíña foi atopada e que a impostora a leva cara ao templo! Corre!

Aínda saloucando, a moza afastouse a lume de biqueira. Valerius saíu á rúa, cruzou a praza e dirixiuse á grande estrutura de pedra do templo. Ascendeu rapidamente pola ampla escalinata de mármore e pasou correndo entre as columnas do pórtico. Ao entrar no recinto, Valerius reparou no estraño grupo. Era evidente que a prisioneira opuxera máis resistencia da que cabía esperar. Ao ver que estaba perdida sen remedio, Taramis debatíase con toda a forza do seu espléndido corpo mozo. Nunha ocasión viuse libre dos brazos do repelente sacerdote, pero este volveu aferrala.

O grupo achábase case no centro da ampla nave ao fondo da cal se alzaba un altar escuro. Detrás deste podíase ver a gran porta de metal pola que entraran tantos homes, mulleres e nenos para non saír nunca máis. Taramis alasaba. O seu farrapento vestido fóralle arrincado do corpo na loita. Debatíase baixo a presión das mans do seu simiesco capturador, como unha branca ninfa espida entre os brazos dun sátiro. Salomé miraba con xesto cínico mentres o grupo avanzaba con rapidez cara á porta tallada. Desde as elevadas paredes escuras, as estatuas dalgúns deuses obscenos e as gárgolas miraban riseiras cara a abaixo, como se estivesen vivas.

Arquexando de rabia, Valerius correu cara ao centro da enorme sala coa espada na man. Ante un berro de advertencia de Salomé, o sacerdote de rostro cadavérico mirou para arriba, soltou a Taramis e extraeu un puñal manchado de sangue. A continuación correu en dirección ao que acabara de chegar.

Pero apuñalar uns homes cegados por unha chama lanzada por Salomé non era o mesmo que loitar contra un musculoso mozo cegado pola ira e o desexo de vinganza.

O home levantou o puñal ensanguentado, pero a afiada folla da espada de Valerius asubiou no ar e a man que empuñaba a daga saltou do pulso cunha chuvia de sangue. Valerius asestou un tallo tras outro con todas as súas forzas. O gume atravesou a carne e o óso, e a cabeza do sacerdote caeu cara a un lado, mentres o resto do corpo se esborrallaba cara ao outro.

Valerius virou en redondo, coa rapidez e a ferocidade dun felino da selva, e buscou a Salomé coa mirada. Esta esgotara xa o po inflamábel que empregara na prisión e inclinábase agora ante Taramis, á que tiña suxeita polo cabelo, mentres empuñaba unha daga na outra man. Entón, á vez que gritaba como un salvaxe, Valerius cravou a súa espada no peito da bruxa cunha forza e un ímpeto tal que a punta lle saíu por detrás. Salomé esborrallouse cun berro estarrecedor e ficou retorcéndose convulsivamente no chan. Despois agarrou a afiada folla no momento en que o mozo a extraía do seu corpo. As mans da bruxa alagáronse de sangue e os seus ollos adoptaron unha expresión inhumana. Nunha loita desesperada contra a morte, apertou a ferida que tinguía de cor carmesí os seus vestidos e cortaba xusto pola metade a vermella media lúa do seu peito de marfil. Finalmente caeu ao chan, rabuñando as frías laxas de pedra.

Valerius dirixiuse cara a Taramis, que estaba a piques de desmaiarse, e levantouna do chan. Despois volveulle as costas ao corpo que aínda se retorcía sobre as laxas de pedra e correu ao pórtico. Detívose no alto da escalinata e viu que a praza estaba ateigada de xente. Algunhas persoas acudiran ante os berros incoherentes de Ivga, en tanto que outras se afastaran das murallas por temor ás hordas que chegaban do deserto. Todos se congregaran na praza sen saber o que facer. A sombriza resignación da xente desaparecera e agora berraban con violencia. Preto da muralla soaban xa as voces dos invasores.

Un grupo de escuros shemitas abriuse paso sen contemplacións entre a multitude. Eran as sentinelas das portas do sector norte que corrían axudar os seus camaradas da porta sur. Cando viron o mozo que levaba no colo a muller espida, detivéronse. Todas as cabezas se volveron cara á escaleira do templo e o abraio engadiuse á confusión reinante.

—Esta é a vosa raíña! —exclamou Valerius, tratando de facerse ouvir entre o clamor popular.

A multitude non o entendeu e respondeu con berros. Valerius tratou en balde de dominar o tumulto coa súa voz. Os shemitas avanzaron cara aos chanzos do templo, atacando sen piedade o xentío coas súas lanzas.

Daquela ocorreu algo que aumentou o desconcerto. Da escuridade do templo que estaba detrás de Valerius xurdiu unha silueta branca, bañada en sangue. A multitude gritou estremecida. Alí, no colo de Valerius, había unha muller que parecía ser a raíña. E do templo saía, vacilante, outra figura que parecía unha réplica exacta desta. Todos a miraron atónitos. O mesmo Valerius sentiu que o sangue se lle xeaba nas veas ao ver a Salomé entre as columnas do pórtico. A súa espada traspasáralle o corazón. A muller debía estar morta, de acordo con todas as leis da natureza. Así e todo, alí estaba, cambaleando, agarrada dun xeito terríbel á vida.

—Thaug! —exclamou Salomé retrocedendo—. Thaug!

Como resposta a esa invocación estarrecedora ouviuse un espantoso grallar procedente do interior do templo.

—Esa é a raíña! —ruxiu o capitán dos shemitas á vez que levantaba o seu arco—. Matade ese home e a outra muller!

Pero da multitude elevouse un ruxido como de cen mandas de cans salvaxes. Á fin comprenderan a verdade e se decataran de que a muller que estaba no colo do mozo era a súa verdadeira raíña. Cun berro arrepiante botáronse sobre os shemitas, loitando con uñas e dentes, coa desesperación que dá a ira longo tempo contida. Máis arriba, Salomé cambaleou unha vez máis e despois esborrallouse sobre a escaleira de mármore, morta xa por fin.

As frechas asubiaron arredor de Valerius mentres este corría entre as columnas do pórtico, escudando co seu corpo o da raíña Taramis. Pola súa banda, os shemitas, que tiñan que enfrontarse agora co xentío levantado, disparaban os seus arcos a eito. Valerius correu cara á porta do templo, pero cando xa tiña posto un pé no limiar, recuou espantado e berrou.

Das tebras que reinaban na gran nave saía, dando grandes saltos cara a el, unha silueta escura que non alcanzaba a distinguir de todo. Viu o resplandor duns ollos enormes, sobrehumanos, e o brillo de algo que parecían poutas ou cairos. Ao retroceder, ouviu o asubío dunha lanza que pasou moi preto da súa cabeza cortando o ar, lembrándolle que a morte estaba acazapada tras el. Catro ou cinco shemitas abríronse paso entre a multitude e subían dacabalo pola escalinata cos arcos dispostos para o ataque. Valerius ocultouse tras dunha columna, contra a cal se crebaron as frechas. Taramis desmaiárase e parecía unha muller morta no seu colo.

Antes de que os shemitas puidesen atacar de novo, a porta do templo ficou bloqueada por unha figura xigantesca. Os mercenarios proferiron berros de horror, volvéronse e comezaron a apartar o estarrecido xentío coas súas armas para se afastar correndo.

O monstro parecía estar a mirar a Valerius e a raíña. Fixo pasar un enorme e viscoso corpo a través do van da porta e saltou cara ao mozo, que xa corría escaleiras abaixo. Valerius sentiu ás súas costas a masa sombriza, ese enxendro da natureza xurdido do corazón da noite, no que só se vían con claridade os seus grandes ollos e os cairos relucentes.

Nese preciso momento ouviuse o resoar de cascos de cabalos. Os shemitas fuxiron a través da praza en desbandada. Outros chegaron enchoupados en sangue polo sur e, tras deles irrompeu un grupo de xinetes que ruxían maldicións nunha lingua coñecida e brandían espadas vermellas de sangue. Eran os hyborianos exiliados que regresaban á cidade! Con eles chegaban cincuenta xinetes do deserto a cuxa cabeza cabalgaba un protexido por unha cota de malla de cor negra.

—Conan! —exclamou Valerius—. Conan!

O xigante deu unha orde e, sen frear os seus cabalos, os homes do deserto levantaron os arcos e dispararon. Unha nube de frechas cruzou asubiando a praza, por encima da multitude e afundiuse até as plumas no corpo do negro monstro. Este detívose, cambaleou e comezou a retroceder de costas ao templo. Era como unha enorme mancha recortada contra as columnas de mármore. As cordas dos arcos volveron vibrar e o terríbel monstro caeu ao chan e rodou polas escaleiras, tan morto como a bruxa que o chamara desde a noite dos tempos.

Conan tirou das rendas diante do pórtico e saltou do cabalo. Valerius, esgotado pola emoción, depositara a Taramis sobre o chan de mármore. A multitude amoreouse arredor do grupo, pero o cimmerián fíxoa retroceder berrando unha maldición. Despois dixo:

—Por Crom, esta é a verdadeira raíña Taramis! Daquela, quen é esa que está alí?

—O demo impostor —respondeu Valerius alasando.

Conan bramou outro xuramento, arrincou a capa dun dos soldados e envolveu con ela o corpo espido da raíña. As longas pestanas de Taramis movéronse sobre as súas fazulas. Despois abriu os ollos e observou con xesto incrédulo o rostro cheo de cicatrices do cimmerián.

—Conan! —exclamou—. Estou a soñar? Ela díxome que estabas morto...!

—Case! —dixo el sorrindo—. Non estás a soñar, miña señora. Hoxe volves ser a raíña de Khauran. Derrotei a Constantius xunto ao río. A maior parte dos seus cans non viviron o suficiente para chegar até as murallas da cidade, pois dei ordes de que non se tomasen prisioneiros... con excepción de Constantius. Os gardas da cidade pecháronnos as portas no nariz, pero abrímonos paso cos arietes. Deixei todos os meus homes alén da muralla, menos estes cincuenta khauranios, que me pareceron suficientes para dominar as sentinelas das portas da cidade.

—Foi un pesadelo! —dixo a raíña suspirando—. Oh, o meu pobre pobo! Conan, deberás axudarme a recompensalo polos sufrimentos que padeceu por min. Desde agora es o meu conselleiro, ademais de capitán!

O cimmerián sorriu e moveu a cabeza. Despois axudou a Taramis a pórse en pé e logo sinalou un grupo de xinetes khauranios que seguían perseguindo os shemitas e declarou:

—Non, rapariga, iso acabou. Agora son o xefe dos zuagires e debo conducilos a saquear as cidades e aldeas turanianas, pois iso prometín. Este raparigo, Valerius, será mellor capitán ca min. Non estou feito para vivir entre paredes de mármore. E agora teño que deixarte porque debo terminar o meu traballo. Aínda hai shemitas vivos en Khauran.

Mentres Valerius cruzaba a praza detrás de Taramis, entre unha multitude que lanzaba frenéticas aclamacións á raíña, o mozo sentiu unha suave man que buscaba a súa. Volveuse e apertou contra el o fermoso corpo de Ivga. Despois abrazouna e bebeu os seus bicos coa gratitude do exhausto guerreiro que pode descansar despois de tantas tribulacións e batallas.

Pero non todos os homes buscaban o repouso e a paz. Algúns naceran con espírito tormentoso e eran os heraldos inquietos da violencia e da guerra, pois non coñecían outra forma de vida...

***

O sol alzábase no horizonte. O antigo camiño das caravanas estaba ateigado de xinetes con túnicas brancas. A liña ondulante que formaban estendíase desde as murallas de Khauran até un afastado lugar da planicie. Conan o cimmerián atopábase á cabeza desa columna. Estaba de pé fronte a un pau enterrado profundamente na terra. Preto deste había unha pesada cruz á que un home estaba cravado polas mans e os pés.

—Hai sete meses, Constantius —dixo Conan—, era eu o que colgaba da cruz e ti o que sentaba sobre o cabalo.

Constantius non respondeu. Mordeu os beizos grises, en tanto que os seus ollos estaban vidrosos pola dor e o medo. Os músculos do seu corpo delgado estaban en tensión.

—Vexo que sabes mellor inflixir a tortura que soportala —engadiu o cimmerián con calma—. Estiven colgado desa cruz coma ti agora e sobrevivín grazas ás circunstancias e a un vigor que só posuímos os bárbaros. Pero vós, os chamados homes civilizados, sodes brandos. As vosas vidas non están cravadas ás vosas espiñas dorsais como as nosas. A vosa forza reside principalmente en provocar tormentos, non en soportalos. Estarás morto antes de que se poña o sol. Logo, Falcón, déixote en compañía doutros paxaros do deserto.

E dicindo isto, sinalou os voitres cuxas sombras cruzaban a area, mentres daban voltas arriba, no ceo. Dos beizos de Constantius xurdiu un berro inhumano, cheo de espanto e desesperación, ao comprender o irremediábel destino que o esperaba.

Conan sacudiu as rendas do seu corcel e dirixiuse cara ao río, que brillaba como unha gran cinta de prata baixo o sol da mañá. Detrás do cimmerián, a longa columna de xinetes vestidos de branco púxose en marcha e avanzou lentamente. Ao pasar diante da cruz, cada un deles mirou con indiferenza o condenado, coa característica falta de compaixón dos fillos do deserto. E mentres a escura silueta da estaca se recortaba ante o disco do sol nacente, os cascos dos cabalos pisaron o chan levantando tenues nubes de po. As ás dos famentos voitres planeaban cada vez máis baixo.

O DIAÑO DE FERRO

[O conto The Devil in Iron foi publicado pola primeira vez na revista Weird Tales, no número de agosto de 1934.]

O pescador afrouxou o seu coitelo na vaíña. O movemento foi instintivo, xa que o que temía era algo que ningún coitelo podía matar, nin sequera as afiadas espadas curvas dos yuetshi, que podían abrirlle as entrañas a un home dun só tallo. Non o ameazaban un home nin un animal na soidade da illa de Xapur.

Rubira polos cantís atravesando a selva que os bordeaba e neses momentos estaba rodeado dos restos tanxíbeis dunha cidade desaparecida. As rotas columnas brillaban entre as árbores, as derruídas murallas perdíanse nas sombras e baixo os seus pés había grandes laxas de pedra fendidas polas raíces que se abriran paso entre elas.

O pescador era un típico representante da súa raza, ese estraño pobo cuxas orixes se perdían na escura noite dos tempos e que vivira en bastas cabanas de pescadores ao longo da costa sur do mar de Vilayet desde había séculos. Era un home corpulento, con longos brazos simiescos e peito enorme, de estreitas cadeiras e pernas delgadas e ben formadas. A súa faciana era larga e de fronte pequena e tiña unha espesa cabeleira chea de rizos. Un cinto para o coitelo e un taparrabos de tea vella constituían toda a súa vestimenta.

O feito de atoparse alí neses momentos demostraba que era moito máis curioso que a maior parte da xente do seu pobo. Os homes visitaban Xapur de cando en cando. O lugar estaba deshabitado, esquecido, como perdido entre o milleiro de illas que salpicaban o gran mar interior. Os homes chamábana Xapur a Fortificada por mor das súas ruínas, restos dalgún reino prehistórico, perdido e esquecido moito antes de que os conquistadores hyborianos chegasen ao sur. Ninguén sabía o que había detrás daquelas pedras, aínda que algunhas escuras lendas estendidas entre os yuetshi suxerían unha antiga relación entre os pescadores e o descoñecido reino da illa.

Pero transcorreran mil anos desde entón e agora os yuetshi repetían esas lendas sen entendelas, como unha fórmula sen significado, como algo que acudía aos seus beizos por hábito ou costume. Desde había un século ningún yuetshi pisara Xapur. A costa adxacente do continente estaba deshabitada, era só unha enorme braña chea de xuncos, abandonada ás bestas que a poboaban. A aldea do pescador achábase a certa distancia cara ao sur, no continente. Unha tormenta empuxara a súa fráxil embarcación lonxe dos seus lugares de pesca habituais e despois naufragara, nunha noite de lóstregos e augas tumultuosas, nos arrecifes da illa. Agora, ao amencer, o ceo estaba azul e despexado, o sol nacente reflectíase nas húmidas follas das árbores. Rubira polos cantís aos que se aferrara durante toda a noite, porque no medio da tormenta vira unha estraña luz que xurdía do ceo, acompañada dun terríbel ruído cataclísmico que sacudira toda a illa.

Unha repentina curiosidade impulsárao a investigar e atopara o que buscaba. Apoderouse del unha inquietude animal... unha primitiva intuición de perigo.

Entre as árbores alzábase unha estrutura similar a unha cúpula. Estaba construída con xigantescos bloques de pedra gris semellante ao ferro, que só se atopaba nas illas de Vilayet. Parecía incríbel que mans humanas puidesen darlle forma e, certamente, era imposíbel que un poder humano derrubase a estrutura que formaban esas xigantescas pedras. Pero o ruído terríbel que escoitara fixera cachizas os bloques de pedra como se fosen de cristal e reducira outros a simple po, derrubando as arcadas da cúpula.

O pescador rubiu sobre os cascallos e o que viu no interior da esnaquizada cúpula fíxolle soltar un gruñido. Dentro da cúpula derruída, rodeado de po e de fragmentos de pedra, xacía un home sobre unha tarima dourada. Levaba unha especie de saia e un cinto de pel de zapa. Os seus negros cabelos, que caían sobre os seus anchos ombreiros, estaban suxeitos ás tempas por unha estreita fita dourada. Sobre o seu musculoso peito había unha curiosa daga con empuñadura enxoiada, vaíña de coiro e folla brillante en forma de media lúa. Era moi similar ao coitelo que colgaba da cadeira do pescador, pero non tiña o gume en forma de serra e a súa fabricación era perfecta.

O pescador sentiu desexos de apoderarse dela. O home, por suposto, estaba morto desde había moitos séculos. Aquela cúpula era a súa tumba. O pescador non se detivo a pensar como os antigos lograrían conservar o corpo desa maneira. Parecía vivo. Percibíanse claramente os enormes músculos dos seus brazos e pernas e a súa carne estaba fresca. O yuetshi só pensaba en apoderarse do coitelo, que neses momentos brillaba intensamente.

Descendendo polos cascallos con grande esforzo, levantou a arma, que estaba apoiada no peito do home. Ao facelo, ocorreu algo estraño e estarrecedor. As escuras e musculosas mans crispáronse e as pálpebras abríronse lentamente, deixando ao descuberto uns ollos negros cheos de magnetismo, cuxa mirada tivo os mesmos efectos para o pescador que un terríbel golpe físico. Este recuou asustado, deixando caer a daga enxoiada. O home da tarima incorporouse e o pescador ficou atónito ao notar o seu tamaño. Os entornados ollos do resucitado pousáronse nos do yuetshi. Non había neles ningún sinal de amizade nin de gratitude. O pescador só viu naquelas pupilas un lume hostil e estraño como o que brilla nos ollos dun tigre.

De súpeto, o home púxose en pé. Era enorme. No cerebro do pescador non había espazo para o medo e menos para o pánico que atafega un home que acaba de ver que se desafían as leis da natureza. Cando as enormes mans caeron sobre os seus ombreiros, o pescador desenvaiñou o seu coitelo e atacou rapidamente. A folla chocou contra o ventre do resucitado como se a súa carne fose unha columna de aceiro e, despois, o pescozo do yuetshi crebou como unha póla seca entre os dedos do xigante.

⁂

Jehungir Agha, señor de Khawarizm e gardián dos límites costeiros, esculcou máis unha vez o ornado pergamiño co selo do pavo real e riu con sorna.

—E ben? —preguntou o seu conselleiro Ghaznavi.

Jehungir encolleu os ombros. Era un home aposto, dotado co implacábel orgullo do seu berce e a satisfacción de conseguilo todo na vida.

—O rei está impaciente —dixo—. Quéixase do que considera o meu fracaso na vixilancia da fronteira. Por Tarim, que se non podo liquidar eses ladróns das estepas, Khawarizm terá un novo señor!

Ghaznavi peiteou a barba gris mentres meditaba. Yezdigerd, o rei de Turan, era o monarca máis poderoso da terra. No seu palacio, situado na gran cidade portuaria de Aghrapur, amoreábase o botín de moitos imperios. As súas galeras de guerra, con velas de cor púrpura, converteran o Vilayet nun lago hyrkaniano. Os zamorianos de pel escura rendíanlle tributo, do mesmo xeito que as provincias orientais de Koth. Os shemitas inclinábanse ante o seu poder, incluídos os habitantes da remota Suchán. Os seus exércitos arrasaban as fronteiras de Estixia, no sur, e as nevadas terras dos hiperbóreos no norte. Os seus xinetes galopaban polas estepas de Brithunia, de Ophir e de Corinthia, e chegaban até as fronteiras de Nemedia.

Os seus espadachíns de cascos dourados incendiarían todas as cidades amuralladas que atoparan no seu camiño a unha orde súa. Nos mercados de escravos de Aghrapur, Sultanapur, Khawarizm, Shahpur e Khorusun vendíanse mulleres por tres pequenas moedas de prata: louras brithunianas, estixias, zamorianas de negros cabelos, kushitas con rostros de ébano e shemitas de pel olivácea.

Con todo, mentres os seus rápidos xinetes vencían exércitos máis aló das súas fronteiras, dentro destas había un inimigo audaz e sanguento que o estaba a provocar.

Nas vastas estepas situadas entre o mar de Vilayet e as fronteiras dos máis remotos reinos hyborianos, xurdira unha nova raza formada orixinalmente por criminais fuxitivos, homes acabados, escravos fuxidos e soldados desertores. Eran homes procedentes de diferentes países que cometeran moitos crimes. Algúns naceran nas estepas e outros fuxiran dos reinos occidentais. Chamábanse kozakos.

Habitando nas estepas salvaxes e sen leis, agás o seu propio código, convertéranse nunha xente capaz de desafiar mesmo o gran Monarca. Arrasaban sen descanso a fronteira turaniana, retirándose ás estepas cando os derrotaban. Xunto cos piratas de Vilayet, homes da súa mesma caste, arrasaban a costa e apreixaban os barcos mercantes que comerciaban entre os pobos hyrkanianos.

—Como vou esmagar estes lobos? —preguntou Jehungir—. Se os persigo até as estepas, corro o risco de que me destrúan e me corten a retirada, ou ben de que escapen e incendien a cidade na miña ausencia. Nestes últimos tempos mostráronse máis audaces que nunca.

—Iso débese ao novo xefe que teñen —repuxo Ghaznavi—. Xa sabes a quen me refiro.

—Si! A ese diaño de Conan, que é máis salvaxe que os mesmos kozakos e máis hábil que un león das montañas.

—Creo que actúa máis de acordo co seu instinto animal que coa intelixencia —comentou Ghaznavi—. Os outros kozakos polo menos son descendentes de homes civilizados. El é un bárbaro. Liquidalo sería un golpe mortal para eles.

—Pero como? —preguntou Jehungir—. Fuxiu moitas veces de situacións que significaban unha morte segura. Xa sexa por instinto ou coa axuda do seu cerebro, eludiu ou escapou de todas as trampas que se lle tenderon.

—Para cada animal e para cada home hai unha trampa da que non pode escapar —dixo Ghaznavi—. Cando negociamos cos kozakos o rescate dos prisioneiros, tiven oportunidade de observar a Conan. Sente debilidade polas mulleres e polas bebidas fortes. Fai que a túa cativa Octavia veña aquí agora mesmo.

Jehungir deu unha palmada e un impasíbel eunuco kushita, que parecía unha estatua de ébano con pantalóns de seda, inclinouse ante el esperando ordes. Pasado un instante regresou, conducindo polo pulso unha rapariga alta e fermosa, cuxos cabelos louros, ollos claros e pel branca indicaban que era membro de puro sangue da súa raza. A súa leve túnica de seda, cinguida á cintura, marcaba o marabilloso contorno do seu magnífico corpo. Os seus belos ollos brillaban con odio e os seus vermellos beizos engurrados mostraban resentimento, pero durante o seu cativerio aprendera a ser submisa. Permaneceu de pé diante do seu amo, coa cabeza baixa, até que este lle fixo un sinal para que tomase asento ao seu lado, no diván. Logo, mirou inquisitivamente a Ghaznavi.

—Temos que apartar a Conan dos kozakos —dixo o conselleiro abruptamente—. Agora o seu campamento está na parte baixa do río Zaporoska que, como sabes, é unha selva pantanosa chea de xuncos onde a nosa última expedición foi esnaquizada por eses diaños sen lei.

—Por suposto que me acordo diso —respondeu Jehungir, malhumorado.

—Preto do continente hai unha illa deshabitada —dixo Ghaznavi—, coñecida co nome de Xapur a Fortificada por mor dunhas antigas ruínas que hai nela. Esa illa ten unha peculiaridade que a fai perfecta para o noso propósito. Case non ten costa. Os cantís de cincuenta metros de altura van dar directamente ao mar. Nin sequera un mono podería rubir por eles. O único lugar por onde pode subir e baixar un home é un estreito carreiro situado ao lado oeste, tallado en plena rocha e con toda traza de ser, noutros tempos, unha escaleira. Se puidésemos lograr que Conan acudise só a esa illa poderiamos darlle caza a gusto con arcos e frechas, como se se tratase dun león.

—Iso é o mesmo que pedir a lúa —dixo Jehungir, impaciente—. Seica queres que lle enviemos unha mensaxe para pedirlle que ruba por eses cantís e nos espere alí até que cheguemos?

—En efecto, si! —retrucou Ghaznavi decatándose da mirada de asombro que lle dirixía Jehungir—. Pediremos que os kozakos se reúnan connosco en Fort Ghori, no bordo das estepas, para falar sobre os prisioneiros. Como de costume, acudiremos con soldados e acamparemos no exterior do castelo. Eles chegarán cunha forza igual á nosa e as negociacións seguirán o seu curso habitual, cheas de desconfianza e sospeitas. Pero esta vez levaremos connosco, como por casualidade, á túa fermosa cativa.

Octavia cambiou de cor e escoitou con interese, á vez que o conselleiro a sinalaba coa cabeza.

—Ela empregará todos os seus trucos femininos para atraer a Conan. Iso non será difícil. Para ese salvaxe esta fermosa rapariga debe ser algo así como unha aparición marabillosa. A vitalidade do seu magnífico corpo ha de atraelo moito máis que calquera desas bonecas que tes no teu harén.

Octavia púxose en pé dun salto, cos puños crispados. Os seus ollos brillaban e todo o seu corpo tremía de cólera.

—Ídesme obrigar a actuar como unha prostituta con ese bárbaro? —preguntou—. Non o farei! Non son unha prostituta disposta a entregarse a un ladrón das estepas. Son a filla dun nobre nemediano...

—Éralo antes de que os meus xinetes te secuestrasen —respondeu Jehungir, cinicamente—. Agora non es máis que unha escrava que fará o que se lle ordene.

—Non o farei! —volveu dicir a moza, furiosa.

—Abofé que o farás —afirmou Jehungir con estudada crueldade—. Gústame o plan de Ghaznavi. Sigue falando, conselleiro.

—Probabelmente Conan desexará comprala e ti, por suposto, negaraste a vendela ou a cambiala por prisioneiros hyrkanianos. É posíbel que daquela el trate de roubala ou de levala pola forza, aínda que non creo que sexa quen de violar a tregua. De calquera xeito, debemos estar preparados para o que poida ocorrer.

Houbo un silencio e o conselleiro engadiu:

—Logo, despois da reunión e antes de que el teña tempo de esquecer a rapariga, enviarémoslle unha mensaxe cunha bandeira de tregua, acusándoo de roubar a moza e esixíndolle a súa devolución. É posíbel que mate o mensaxeiro, pero polo menos crerá que Octavia escapou de aquí. Despois enviaremos un espía (podería ser un pescador yuetshi) ao campamento kozako, que lle dirá a Conan que Octavia se agocha en Xapur. Se coñezo o meu home, irá directamente a ese lugar.

—Pero non sabemos se irá só —retrucou.

—Seica un home leva consigo un grupo de guerreiros cando vai en busca da muller que desexa? Seguramente irá só. Pero teremos en conta a outra posibilidade. Non o esperaremos na illa, onde nós mesmos poderiamos quedar atrapados, senón que nos ocultaremos entre os xuncos das brañas. Se trae con el moitos homes, daquela emprenderemos a retirada e pensaremos outro plan. Se chega só ou con moi poucos homes, farémonos con el. Pero sexa como sexa, irá á illa cando lembre os sorrisos e as miradas prometedoras da túa escrava.

—Xamais me rebaixarei a iso! —exclamou Octavia, chea de furia e humillación—. Antes prefiro morrer!

—Non morrerás, miña bela rebelde —dixo Jehungir—, senón que te exporás a unha experiencia un tanto humillante e dolorosa.

Jehungir bateu as mans e Octavia palideceu. Esta vez non foi un kushita o que entrou, senón un shemita, un home musculoso, de estatura media e rizada barba negra.

—Hai un traballo para ti, Gilzan —dixo Jehungir—. Leva esta parva e xoga con ela un instante. Pero ten coidado de non estragar a súa beleza.

Cun gruñido inintelixíbel o shemita agarrou a Octavia polo pulso con dedos de ferro e esta sentiu que o valor a abandonaba. Cun berro de mágoa, axeonllouse ante o seu implacábel amo saloucando convulsivamente para pedirlle piedade.

Jehungir despachou cun xesto o torturador e díxolle a Ghaznavi:

—Se o teu plan ten éxito, penso encherche os petos de ouro.

⁂

Na escuridade que precede ao abrente, un ruído pouco habitual perturbou o silencio que reinaba na marisma chea de xuncos e nas brumosas augas da costa. Non se trataba dunha ave acuática nin dunha besta salvaxe. Era o ruído que producía alguén abríndose paso entre os xuncos, moito máis altos que un home.

Tratábase dunha muller loura, alta, con espléndidas pernas moldeadas por unha túnica. Octavia fuxira apresuradamente. Cada fibra do seu ser vibraba pola experiencia dun cativerio que se fixera insoportábel.

Ser a escrava de Jehungir fora espantoso. Pero peor aínda foi a deliberada crueldade con que este a entregara a un nobre cuxo nome era sinónimo de dexeneración para todo o mundo, mesmo en Khawarizm.

Octavia arreguizouse ante o recordo da experiencia pasada. A desesperación impulsáraa a fuxir do castelo de Jelal Khan, coa axuda dunha soga feita coas tiras de tapices rachados. Despois atopou por casualidade un cabalo. Cabalgara toda a noite e o amencer sorprendéraa nas pantanosas costas. Tremendo ante a idea de que a levasen cara ao repugnante destino que tiña pensado para ela Jelal Khan, entrou no canaval en busca dun lugar onde ocultarse da persecución que esperaba. Cando os xuncos se fixeron menos densos ao seu redor e a auga lle chegou até as coxas, viu ante ela unha illa, da que a separaba unha franxa de auga. Pero a moza non vacilou. Introduciuse na auga até que lle chegou á cintura e logo comezou a nadar vigorosamente, cun entusiasmo que prometía ser duradeiro.

Ao achegarse á illa viu que do mar xurdían uns cantís que parecían castelos. Finalmente chegou até eles. Pero non achou ningún punto ao que agarrarse, nin sequera na auga. Seguiu nadando arredor da illa. O prolongado esforzo comezaba a cansala. As súas mans apalparon as pedras até que finalmente acharon unha fenda. Cun profundo suspiro de alivio, a moza saíu da auga agarrando a rocha, como unha deusa branca baixo a pálida luz das estrelas.

Chegara ao que parecía ser o inicio dunhas escaleiras talladas na rocha. Comezou a subir polos banzos e aniñouse contra a pedra ao escoitar o suave ruído duns remos na auga. Forzou a vista e creu distinguir un vago vulto que avanzaba cara ao punto que ela acababa de abandonar entre os xuncos. Pero estaba demasiado lonxe e era de noite, polo que non puido ver de que se trataba. Logo dun instante o ruído parou e ela seguiu ascendendo. Se eran os seus perseguidores, o mellor sería esconderse na illa. Sabía que a maior parte daquelas illas estaban deshabitadas. Era posíbel que alí estivese a gorida dalgúns piratas, pero iso era preferíbel á besta da que fuxira.

A medida que escalaba, pensaba no seu antigo amo e comparouno co xefe kozako, con quen coqueteara, obrigada, nos pavillóns do campamento xunto a Fort Ghori, onde os señores hyrkanianos parlamentaran cos guerreiros das estepas. A súa ardente mirada atemorizáraa e humilláraa, mais aquela fereza elemental colocaba o bárbaro por riba de Jelal Khan, un monstro terríbel que só podía producir a opulenta civilización.

Finalmente chegou ao bordo superior do cantil e ollou con timidez as mestas sombras que había diante dela. As árbores medraban preto do cantil como unha sólida masa negra. Algo se moveu enriba da súa cabeza e Octavia agachouse rapidamente, asustada, aínda cando sabía que se trataba só dun morcego.

Non lle gustaban aquelas sombras de ébano, pero apertou os dentes e seguiu avanzando, tratando de non pensar nas serpes que podería haber alí. Os seus pés espidos non facían o menor ruído sobre a capa esponxosa que había baixo as árbores.

Unha vez alí, a escuridade fechouse como unhas tenaces ao seu redor. Non alcanzou a dar dez pasos cando deixou de ver os cantís e o mar. Despois de dar uns pasos máis, a moza sentiuse confundida e desorientada. Entre as pólas das árbores non se vía nin unha soa estrela. Deu uns pasos máis, ás apalpadelas e, de súpeto, detívose.

Daquela ouviu o son rítmico dun tambor. Non era o ruído que esperaba ouvir neses momentos e naquel lugar. Deseguido percibiu unha presenza preto dela. Non vía nada, pero sabía que había algo ou alguén ao seu carón.

Retrocedeu uns pasos cun berro afogado pero, ao facelo, algo que a pesar do seu pánico recoñeceu como un brazo humano rodeoulle a cintura. Volveu berrar e loitou con todas as súas forzas para se liberar, pero o seu captador retívoa como se fose unha nena, superando a súa resistencia con enorme facilidade. O silencio con que se recibiron as súas protestas e súplicas aumentou o seu horror. Despois sentiuse levada a través da escuridade en dirección ao tambor, que seguía soando con ritmo monótono.

⁂

Cando as primeiras luces do amañecer guindaron os seus brillos avermellados sobre o mar, unha pequena embarcación cun solitario ocupante achegouse aos cantís. O home do bote era un tipo pintoresco. Levaba un pano de cor carmesí arredor da cabeza. Os seus anchos pantalóns de seda estaban suxeitos á cintura por unha faixa, que á vez sostiña unha enorme cimitarra cunha vaíña de pel de zapa. As botas de coiro traballado indicaban que se trataba dun xinete e non dun mariñeiro pero, aínda así, gobernaba a embarcación con destreza. A través da entreaberta camisa de seda branca víase o seu amplo e musculoso peito, bronceado polo sol.

Os músculos dos seus enormes brazos de bronce marcábanse como cordas cando movía os remos cunha axilidade case felina. En cada un dos seus trazos e movementos reflectíase unha extraordinaria vitalidade que o diferenciaba do común dos mortais. Con todo, a súa expresión non era salvaxe nin sombriza, aínda que os seus fogosos ollos azuis revelaban unha ferocidade a flor de pel. Tratábase de Conan, que pasara polos campamentos dos kozakos sen máis posesións persoais que o seu enxeño e a súa espada e que co tempo chegara a ser o seu xefe.

Remou até o primeiro chanzo tallado na rocha, como se estivese familiarizado coa contorna, e atracou a embarcación nun saínte. Logo subiu polos desgastados banzos con paso seguro. Conan estaba en estado de alerta, non porque presentise algún perigo, senón máis ben porque iso formaba parte do seu ser, sen dúbida por mor da existencia salvaxe e perigosa que levaba.

O que Ghaznavi considerara intuición animal ou un sexto sentido eran simplemente unhas facultades fantásticas e o salvaxe enxeño dos bárbaros. Pero Conan non tiña ningún instinto que o avisase de que había uns homes vixiándoo desde un lugar oculto entre os xuncos.

Cando chegou ao cumio do cantil un deses homes respirou fondo e tensou o arco. Jehungir colleuno polo pulso e murmurou no seu ouvido:

—Estúpido! Queres delatarnos? Non te decatas de que está fóra do noso alcance? Deixa que penetre na illa. Irá en busca de Octavia. Nós quedaremos aquí entrementres. É probábel que presinta a nosa presenza ou sospeite unha intriga. Tamén é posíbel que teña guerreiros ocultos nalgún lugar. Esperaremos. Se nunha hora non ocorreu nada sospeitoso, iremos até o pé das escaleiras e esperarémolo alí. Se non regresa nun tempo razoábel, algúns de nós iremos á illa para darlle caza alí mesmo. Pero non quero facer iso a menos que sexa inevitábel. Algúns de nós habemos morrer se penetramos na illa tras del. Prefiro collelo e cribalo a frechazos a unha distancia segura.

Entre tanto, Conan, sen sospeitar o que se tramaba contra el, penetrou no bosque. Avanzou en silencio coas súas botas de coiro e os seus ollos esculcaron as sombras tratando de atopar aquela espléndida beleza de cabelos louros coa que soñara desde que a vira no pavillón de Jehungir Agha, en Fort Ghori. Desexouna igual, aínda que ela mostrase repugnancia cara a el. Pero os seus sorrisos enigmáticos e as súas miradas prometedoras acendéranlle o sangue e desexaba aquela muller loura, produto da civilización, con toda a violencia indómita da súa raza.

Conan xa estivera anteriormente en Xapur. Había menos dun mes celebrara alí un conclave secreto cun grupo de piratas. Sabía que se estaba a achegar a un punto desde o cal podería contemplar as misteriosas ruínas que lle daban o nome á illa e daquela preguntouse se alí atoparía a rapariga. Mentres pensaba niso detívose, xeado pola sorpresa.

Diante del, entre as árbores, alzábase algo que a súa razón lle dicía que era absolutamente imposíbel. Era un enorme muro de cor verde escura, con torres que asomaban por detrás dunhas formidábeis fortificacións.

Conan ficou inmóbil, como paralizado, durante un longo instante, porque tiña ante si algo que lle fixera pensar que se volvera tolo. Non dubidaba da súa vista nin da súa razón, pero alí estaba a ocorrer algo monstruoso. Había menos dun mes, entre aquelas mesmas árbores, só había ruínas. Que mans humanas foran quen de construír aquela enorme estrutura de pedra que agora contemplaban os seus ollos, nas poucas semanas que transcorreran? Por outra banda, os bucaneiros que navegaban constantemente polo mar de Vilayet tiñan que decatarse de que se estaba levando a cabo un traballo a grande escala e nese caso sen dúbida informarían os kozakos.

Non había explicación para aquel fenómeno e, non obstante, así era. El achábase en Xapur e aquela fantástica morea de edificios tamén estaba en Xapur. Parecía un pesadelo, un soño estraño e paradoxal. Porén, era real.

Pensou en dar media volta e regresar correndo á selva, chegar até os chanzos tallados na rocha e atravesar as augas azuis até alcanzar o campamento, situado na boca do río Zaporoska. Nese momento de pánico irracional, mesmo a idea de deterse tan preto do mar interior resultáballe insoportábel. Deixaríao atrás, abandonaría os campamentos e as estepas e poría mil millas de distancia entre el e o misterioso Oriente, onde se podían trastornar as leis básicas da natureza por medios máxicos ou diabólicos que el ignoraba. Por un instante o destino dos reinos, que dependía daquel bárbaro vestido de maneira tan pintoresca, estivo nun equilibrio precario. A balanza podía inclinarse fatalmente pero non ocorreu así por mor de algo moi simple... Había un anaco de seda colgando dun arbusto que de inmediato captaron os seus ollos. Inclinouse cara á póla, abriu as ventas do nariz e os seus nervios en tensión tremeron ante ese sutil estimulante.

Naquel anaco de seda rachada Conan acababa de percibir, máis que coas súas fantásticas facultades físicas cun escuro instinto, o perfume embriagador que el asociaba coa carne doce e firme da muller que vira no pavillón de Jehungir. Daquela o pescador non lle mentira! Ela estaba alí! Nese momento distinguiu no chan, sobre o brión, as pegadas duns pés espidos, longos e delgados, pero non eran os dunha muller, senón os dun home, porque eran moito máis profundas do normal. A conclusión era evidente: o home que deixara esas pegadas cargaba un peso. Que outra cousa podería levar senón a rapariga que el estaba a buscar?

Conan permaneceu inmóbil e en silencio fronte ás escuras torres que se alzaban por riba das árbores. Os seus ollos eran como regañas de lume azul. O desexo que sentía por aquela muller loura mesturábase coa cólera primitiva do bárbaro contra o que lla levara. As súas paixóns humanas estaban en loita cos seus temores sobrehumanos. Conan avanzou con paso de pantera ao longo dos muros, aproveitando a mesta follaxe das árbores para evitar que o visen desde as fortificacións.

Ao achegarse, viu que os muros estaban construídos coa mesma pedra verdosa das ruínas antigas. O cimmerián sentiuse alagado por unha vaga sensación de familiaridade. Era como se estivese a contemplar algo que xamais vira, pero que soñara ou imaxinara. Finalmente recoñeceu esa sensación. Os muros e as torres estaban construídos seguindo o mesmo plano das antigas ruínas. Era como se toda a estrutura volvese ser o que fora noutros tempos.

Ningún ruído perturbaba o silencio da tranquila mañá.

Detívose ao pé do muro que se erguía verticalmente desde a selva luxuriante. Na parte sur do mar interior a vexetación era case tropical. Non viu ninguén nas fortificacións nin ouviu ningún ruído que revelase a presenza de seres humanos. A pouca distancia á súa esquerda, viu unha enorme porta. Non había razón ningunha que indicase que estivese aberta ou vixiada. Pero Conan pensaba que a muller que buscaba estaba do outro lado daquel muro e, acto seguido, tomou unha decisión temeraria, típica del.

Por riba da súa cabeza as pólas das árbores estendíanse até as fortificacións. Subiu a unha árbore coa axilidade dun felino e, ao alcanzar un punto situado sobre o parapeto, agarrou unha grosa póla con ambas as mans e, colgado dela, comezou a abanarse con forza. Despois duns segundos soltou a póla e lanzouse polo ar para ir caer nas fortificacións. Unha vez alí, asomouse e contemplou as rúas da cidade.

A circunferencia da muralla non era grande, pero resultaba sorprendente o número de edificios de pedra verde que contiña. As casas eran de tres ou catro pisos de altura, na súa maior parte tiñan teitos planos e un estilo arquitectónico refinado. As rúas converxían como os raios dunha roda nunha especie de praza octogonal que se abría no centro, onde se erguía un enorme edificio que dominaba a cidade coas súas cúpulas e as súas torres. Non viu ninguén nas rúas nin asomado ás xanelas, a pesar de que estaba a amañecer. O silencio reinante parecía o dunha cidade morta ou deserta. Moi preto de onde se atopaba había unha estreita escaleira de pedra e o cimmerián baixou por ela.

As casas estaban tan preto da muralla que cando Conan chegou a metade de camiño polas escaleiras viu que se estendía un brazo podía tocar a xanela dunha delas. Detívose para axexar no interior. Non tiña reixas e as cortinas de seda estaban recollidas a ambos os dous lados con cordóns de satén. Logo viu un cuarto coas paredes cubertas de escuros tapices de veludo. O chan estaba cheo de alfombras. Había bancos de ébano puído e unha tarima de marfil chea de peles.

Estaba a piques de continuar o descenso cando ouviu que alguén se achegaba pola rúa que había debaixo. Antes de que o descoñecido dobrase a esquina e o vise na escaleira, Conan entrou pola xanela da casa dando un pequeno salto e caeu suavemente no cuarto, á vez que desenvaiñaba a cimitarra. Permaneceu por un instante inmóbil como unha estatua. Despois, como non ocorría nada, avanzou sobre as alfombras en dirección a unha porta en forma de arco. Nese momento, unha das cortinas abriuse, deixando ao descuberto unha alcoba chea de coxíns, desde a cal unha rapariga esvelta e de negros cabelos o contemplaba con ollos lánguidos.

Conan mirouna fixamente, esperando que a moza berrase, mais só bocexou, levando á boca unha man delicada, logo púxose en pé e apoiouse contra a cortina que sostiña cunha man.

A muller pertencía sen dúbida á raza branca, aínda que a súa pel era escura. A súa melena cadrada era negra como a noite e a súa única vestimenta era unha diáfana túnica de seda que lle marcaba as cadeiras.

A muller dixo algo nunha lingua que Conan non coñecía, o que o cimmerián lle fixo saber cun xesto da cabeza. A moza bocexou outra vez, estricouse como un gato preguiceiro e, acto seguido, sen dar mostras de temor nin sorpresa, comezou a falar nunha lingua que el entendía. Tratábase dun dialecto yuetshi que soaba estrañamente arcaico.

—Buscas alguén? —preguntou con indiferenza, como se o feito de que un descoñecido armado invadise a súa alcoba fose a cousa máis natural do mundo.

—Quen es? —preguntou á súa vez Conan.

—Son Yateli —respondeu a muller languidamente—. Debín de estar de festa até moi tarde onte á noite porque teño moito sono. Quen es ti?

—Eu son Conan, líder dos kozakos —respondeu o cimmerián observando con atención a rapariga.

Conan cría que a actitude da moza era unha pose e que dun momento a outro tentaría fuxir ou alarmar cos seus berros toda a casa. Pero aínda que ao seu lado colgaba un groso cordón de veludo, que seguramente pertencía a unha campaíña de chamada, esta non fixo o menor movemento.

—Conan —repetiu somnolenta—, non es dagoniano. Supoño que es un mercenario. Cortaches a cabeza de moitos yuetshi?

—Eu non combato contra ratas de auga! —gruñiu Conan.

—Pois son terríbeis —murmurou a rapariga—. Lembro cando eran os nosos escravos. Pero rebeláronse, incendiaron as casas e asasinaron a nosa xente. Só a maxia de Khosatral Khel os mantivo afastados das murallas...

A moza fixo unha pausa. Nos seus ollos había soño e confusión. Despois engadiu nun murmurio:

—Esquecíao... Rubiron polas murallas onte pola noite. Houbo berros e lume e a xente chamaba en balde a Khosatral.

Detívose, sacudiu a cabeza como para despexarse e despois engadiu:

—Pero iso non pode ser, porque estou viva e crin que estaba morta. Oh, ao inferno con todo isto!

Cruzou a estancia e, tomando a Conan da man, conduciuno cara á tarima. O cimmerián seguiuna abraiado e indeciso. A rapariga sorríalle como unha nena somnolenta. As súas longas pestanas sedosas fecháronse sobre os seus escuros ollos embazados. Despois pasou os dedos polos abondosos cabelos negros de Conan, como se quixese asegurarse de que era real.

—Foi un soño —dixo bocexando—. Talvez todo fose un pesadelo. Agora mesmo síntome como nun soño, pero non me importa. Hai algo que non podo lembrar... esquecino... É algo que tampouco podo entender, pero cando tento pensar, comezo a ter sono. Así e todo, non importa.

—Que queres dicir? —preguntou Conan nervioso—. Dis que onte á noite rubiron polas murallas? Quen?

—Os yuetshi. Iso creo. Unha nube de fume ocultábao todo, pero un diaño espido e manchado de sangue colleume pola gorxa e cravoume un coitelo no peito. Oh, dóeme moito! Pero seguramente foi un soño porque, olla... non hai ningunha cicatriz.

A rapariga ollou para o seu peito e despois sentou sobre os xeonllos de Conan e rodeou o seu groso pescozo cos seus suaves brazos.

—Non podo lembrar —murmurou, apoiando a súa cabeza no amplo peito de Conan—. Vexo todo rodeado de bruma. Non importa. Ti non es un soño. Es forte. Vivamos mentres poidamos. Ámame!

Conan apoiou a cabeza da moza sobre un dos seus brazos e bicouna con paixón na boca.

—Es forte —repetiu ela en voz baixa—. Ámame..., ámame...

As últimas palabras da moza non foron máis que un murmurio case inintelixíbel. Os seus ollos escuros fecháronse e as súas enormes pestanas caeron sobre as súas sensuais fazulas. O corpo livián da rapariga relaxouse entre os brazos de Conan.

O xigantesco cimmerián mirouna con curiosidade. Parecía formar parte da ilusión que enmeigaba toda a cidade, pero a carne firme que tiña entre as súas mans convenceuno de que no seu colo había un ser humano e non a sombra dun soño. Un tanto preocupado, deixou a moza sobre as peles da tarima. O seu soño era demasiado profundo como para ser natural. Conan pensou que se cadra era adicta a algunha droga, posibelmente ao loto negro de Xuthal.

Daquela descubriu algo que o deixou atordado. Entre as peles da tarima había una que era marabillosa, a manchas e dun ton principalmente dourado. Non se trataba dunha falsificación ben feita, senón dunha auténtica pel. E Conan estaba seguro de que o animal ao que pertencera esa pel estaba extinguido había cando menos mil anos. Tratábase do enorme leopardo dourado que aparecía tanto nas lendas hyborianas e que os antigos artistas pintaban e tallaban nas súas obras de arte.

Conan sacudiu a cabeza desconcertado, atravesou a arcada e penetrou nun sinuoso corredor. O silencio reinaba en toda a casa, pero ouviu un ruído no exterior que deseguido recoñeceu como o de algo que ascendía pola escaleira da parede pola que el entrara no edificio. Un momento despois ouviu que algo caía pesadamente ao chan da habitación. Deu media volta e avanzou rápido polo corredor até que algo que viu no chan obrigouno a deterse.

Era un corpo humano que xacía deitado entre o vestíbulo e unha abertura que semellaba estar habitualmente oculta por unha porta, que era un duplicado dos paneis que había na parede. Tratábase dun home delgado e de pel escura que levaba só un taparrabos. Tiña a cabeza rapada e unha expresión cruel no rostro. Xacía deitado como se a morte o sorprendese ao saír do panel. Conan inclinouse sobre el para buscar a causa da súa morte e descubriu que estaba simplemente sumido no mesmo soño profundo que a rapariga da outra habitación.

Por que elixiría ese lugar para durmir? Mentres meditaba sobre iso, sobresaltouse por un ruído. Algo avanzaba polo corredor en dirección a el. Unha rápida mirada foi dabondo para comprobar que o corredor terminaba nunha enorme porta que posibelmente estivese fechada. O cimmerián apartou o corpo do home e avanzou, fechando o panel ás súas costas. Un son metálico indicoulle que fechara ben o panel. Estaba de pé en plena escuridade cando ouviu un ruído de pasos que se detiveron á beira da porta. Sentiu un calafrío. Aqueles non eran pasos humanos nin pertencían a ningún animal que coñecese.

Houbo un momento de silencio e despois ouviuse o feble son da madeira e o metal. Estendeu unha man e sentiu que a porta cedía cara ao interior, como se un formidábel peso a empurrase desde fóra. Mentres desenvaiñaba a espada, a presión parou e ouviu uns espantosos murmurios que lle puxeron os pelos de punta. Comezou a retroceder, espada na man, até que os seus calcaños tocaron uns chanzos polos cales case caeu. Achábase nunha estreita escaleira que descendía cara a un lugar descoñecido.

Andou a cegas tratando de orientarse na escuridade, pero non atopou outras aberturas na parede. Cando chegou á conclusión de que xa non estaba na casa, senón máis ben debaixo dela, viu que a escaleira ía dar a un túnel.

Conan avanzou ás apalpadelas polo escuro e silencioso túnel, temendo caer dun momento a outro nalgún foxo invisíbel, até que finalmente os seus pés volveron tropezar cunhas escaleiras. Subiu os banzos até chegar a unha porta na cal, apalpando na penumbra, atopou un ferrollo. Entrou nunha estancia escura de enormes proporcións. Unha longa ringleira de fantásticas columnas bordeaba as paredes sostendo un teito de aspecto translúcido e escuro ao mesmo tempo, que parecía un ceo de media noite e á vez daba a impresión dunha altura tremenda. As luces que lograban filtrarse desde o interior sufrían curiosas alteracións.

Conan avanzou pola sala con chan de cor verde, na que había unha luz crepuscular. A habitación era circular e nun dos seus lados había unha xigantesca porta de bronce. Fronte a esta, sobre unha tarima arrimada á parede e á cal se subía por un tramo de chanzos, había un trono de cobre e cando viu o que había sobre el, retrocedeu rapidamente, levantando a súa cimitarra.

Despois, ao ver que aquela cousa non se movía, foi achegándose aos poucos e subiu polos chanzos de cristal para observar aquilo de preto. Tratábase dunha xigantesca serpe, tallada nun material parecido ao xade. As escamas do animal parecían de verdade e as iridescentes cores do réptil estaban reproducidas con absoluta fidelidade. A enorme cabeza en forma de cuña estaba medio mergullada entre os pregues do seu longo corpo, polo que non se lle vían os ollos nin as mandíbulas. Conan decatouse inmediatamente do que era. Aquela serpe representaba un deses sinistros monstros das brañas que arrasaran no pasado as costas do mar de Vilayet. Pero, do mesmo xeito que o leopardo dourado, eran animais extinguidos había centos de anos. Conan vira bastas imaxes en miniatura de tales serpes nos templos dos yuetshi e ouvira que se facía unha descrición delas no Libro de Skelos, baseada en fontes prehistóricas.

O cimmerián admirou o corpo cheo de escamas, groso como unha das súas coxas e moi longo. A continuación inclinouse e estendeu unha man para tocar a cousa. O seu corazón case deixou de latexar. Un xeado calafrío conxeloulle o sangue nas veas e púxolle os pelos de punta. Baixo a súa man non había unha suave superficie de cristal, metal ou pedra, senón unha cousa viva. Conan sentiu frío repentinamente ao comprobar que a cousa latexaba baixo os seus dedos.

Retirou a man con noxo. Agarrou tremendo a empuñadura da cimitarra, sufocado polo horror, a repulsión e o medo. Despois retrocedeu e baixou os chanzos de cristal con sumo coidado, mirando cunha mestura de fascinación e horror a cousa monstruosa que ocupaba o trono de cobre. Pero o repugnante animal non se moveu.

Chegou até a porta de bronce e tratou de abrila, co corazón na man, suando de espanto e horror ante a perspectiva de verse encerrado alí con aquel monstro, pero a porta cedeu con facilidade. O cimmerián saíu e fechou a porta.

Atopouse nun amplo salón de paredes altas cubertas de tapices, envolvido na mesma penumbra que a outra. Non vía case nada. Conan sentiuse desasosegado e inquieto imaxinando serpes en todos os recunchos. A porta que se achaba no outro extremo da sala parecía estar a miles de quilómetros de distancia. Preto del colgaba un groso tapiz que parecía ocultar unha abertura. Levantouno con coidado e viu unha estreita escaleira que conducía ao andar superior.

Mentres pensaba que facer, ouviu que da habitación que acababa de abandonar proviña o mesmo ruído de pasos que ouvira no exterior do panel. Seguírano a través do túnel? Subiu a escaleira ás présas deixando caer tras de si un groso tapiz.

Conan saíu a un longo e sinuoso corredor e entrou pola primeira porta que atopou. Con aquela aparentemente inútil exploración o cimmerián perseguía dúas fins: fuxir do edificio e dos seus misterios e encontrar a rapariga nemediana que, segundo cría, se achaba prisioneira nalgún lugar dese palacio, templo ou o que for. Supuña que se trataba do enorme edificio con cúpula que se alzaba no centro da cidade e era probábel que alí habitase o gobernador, ante cuxa presenza levarían a prisioneira.

Atopouse noutra estancia e xa estaba a piques de volver sobre os seus pasos cando ouviu unha voz detrás dunha das paredes. Naquel muro non había ningunha porta, pero ao apoiarse puido ouvir con absoluta claridade. Conan volveu sentir un calafrío. Alguén estaba a falar en lingua nemediana, mais a voz non era humana. Nela había unha espantosa resonancia, como unha campá repenicando a media noite.

—Non había vida no Abismo agás a que habitaba en min —dicía a estraña voz—. Non había luz, nin movemento, nin se ouvía ningún son. Só o ímpeto que había máis acó e máis aló da vida impulsou a miña viaxe de ascensión, cega, insensata, inexorábel. Subín a través de séculos e séculos e dos inmutábeis estratos da escuridade...

Enmeigado por aquela voz extraordinaria, Conan permaneceu inmóbil esquecéndose de todo até que o seu hipnótico poder produciu un estraño cambio e a percepción e o son crearon a ilusión da vista. Conan xa non ouvía a voz, senón unhas afastadas e rítmicas ondas de son. Transportado máis aló do seu tempo e da súa propia individualidade, estaba a ver a transmutación do ser chamado Khosatral Khel, que xurdía da Noite e do Abismo dos tempos pretéritos para revestirse da sustancia do mundo material.

Mais a carne humana era demasiado fráxil, excesivamente feble como para soportar a terríbel esencia que era Khosatral Khel. Por iso tiña a forma e o aspecto dun home, pero a súa carne non era carne, nin o óso era óso, nin o sangue, sangue. Converteuse nunha blasfemia contra a natureza, porque era a causa de que unha sustancia básica que xamais coñecera o latexo e a emoción da vida vivise, pensase e actuase.

Errara polo mundo como un deus, porque non existía arma terreal capaz de facerlle dano e porque, para el, un século era como unha hora. No seu vagar chegou até un pobo primitivo que habitaba na illa de Dagonia e alegrouse de poder darlle a esta raza unha cultura e unha civilización e, coa súa axuda, aquela xente construíu a cidade de Dagón, onde habitou e o adorou. Os seus servidores eran seres estraños e horríbeis, procedentes dos máis escuros recunchos do planeta. A súa casa de Dagón estaba conectada coas demais casas por medio de túneles, a través dos cales os seus sacerdotes de cabezas afeitadas transportaban vítimas para o sacrificio.

Pero despois de moito tempo, un pobo feroz e brutal apareceu nas costas. Tratábase dos yuetshi que, despois dunha terríbel batalla, foron derrotados e escravizados e durante case unha xeración todos os seus membros morreron nos altares de Khosatral.

A súa maxia mantíñaos unidos. Entón o seu sacerdote, un home estraño e enxoito dunha raza descoñecida, marchou ao deserto e cando regresou traía consigo un coitelo que non estaba feito dunha sustancia terreal. Estaba forxado cun meteoro que atravesara o ceo como unha frecha de lume e caera nun remoto val. Os escravos rebeláronse. As súas cimitarras degolaron os homes de Dagón como se fosen cordeiros e a maxia de Khosatral non puido facer nada contra aquel coitelo sobrenatural. Mentres nas rúas tiña lugar a terríbel masacre que as alagaba de sangue, o acto máis terríbel do drama desenvolvíase na misteriosa cúpula, detrás do cuarto do trono de cobre e paredes pintadas como a pel dun leopardo.

O sacerdote yuetshi saíu só daquela cúpula. Non matara o seu inimigo porque desexaba manter a ameaza da derrota sobre as cabezas dos seus súbditos rebeldes. Deixara a Khosatral deitado sobre a tarima dourada co coitelo místico sobre o peito, para que o seu feitizo o mantivese sen sentido, inmóbil e inanimado até o día do xuízo final.

Pero pasou algún tempo, pasaron os anos e os séculos e o sacerdote morreu. Derrubáronse as torres da deserta Dagón, as lendas desapareceron e os yuetshi fóronse extinguindo por mor das pragas, a fame e as guerras, até ficaren reducidos a grupos dispersos que malvivían ao longo da costa.

Só a misteriosa cúpula resistiu o paso do tempo, até que un formidábel trono providencial e a curiosidade dun pescador levantaron o coitelo máxico e romperon o feitizo. Khosatral Khel levantouse e viviu e foi poderoso máis unha vez. Sentiuse feliz de poder reconstruír a cidade tal e como fora antes da súa caída. Por medio da maxia nigromántica levantou as torres do po milenario e a xente, que tamén fora reducida a po, volveu á vida.

Pero os que coñeceron a morte están vivos só en parte. Nos máis escuros recunchos das súas mentes e dos seus espíritos segue acazapada a morte. Pola noite, a xente de Dagón actuaba e amaba, odiaba e divertíase, lembrando a caída de Dagón e a súa propia morte como un vago soño. As persoas movíanse no medio dunha bruma encantada, tendo consciencia da súa estraña existencia, pero sen preguntar as razóns da mesma. Coa chegada do día sumíanse unha vez máis nun profundo soño para volver espertar coa chegada da noite, parente próxima da morte.

Todo iso desfilou como unha terríbel visión pola mente de Conan, escondido xunto á parede cuberta de tapices. A súa razón cambaleaba. Toda a súa seguridade e a súa cordura desvanecéronse deixando atrás un universo sombrizo. A través da voz de son metálico e encantador, que era como un triunfo sobre as leis dun planeta cordo, un son absolutamente humano suxeitou a mente de Conan naquel voo a través de esferas e universos de tolemia. Eran os histéricos saloucos dunha muller.

O cimmerián púxose instintivamente en pé cun chouto.

⁂

Jehungir Khan agardaba impaciente na súa embarcación, que se atopaba entre os xuncos. Transcorrera máis dunha hora e Conan aínda non volvera aparecer. Seguramente seguía buscando a rapariga que el supuña oculta na illa. A Agha ocorréuselle outra idea. E se o líder kozako deixara os seus guerreiros preto, estes sospeitarían algo e irían investigar a longa ausencia do seu xefe? Jehungir deulles unha orde aos remeiros e a longa embarcación afastouse dos xuncos avanzando en dirección ás escaleiras talladas na rocha.

Deixando media ducia de homes na nave, elixiu dez poderosos besteiros de Khawarizm con cascos en punta e capas de pel de tigre. Avanzaron, como cazadores a piques de invadir os dominios do león, en dirección ás árbores, coas frechas colocadas nas armas. No bosque reinaba o silencio até que apareceu unha enorme cousa verde voando, que podía ser un papagaio batendo as súas ás sobre as súas cabezas, e logo perdeuse entre as árbores. Con xesto rápido, Jehungir detivo os seus homes e todos miraron con incredulidade as torres que se vían de lonxe por riba das árbores.

—Por Tarim! —exclamou Jehungir—. Os piratas reconstruíron as ruínas! Seguramente Conan está alí. Temos que investigar todo isto. Unha cidade fortificada tan preto de terra firme! Veña!

Os homes avanzaron entre as árbores con moita cautela.

O xogo cambiara. Os cazadores convertéronse en espías.

Os homes seguiron avanzando a través da mesta vexetación, ignorando que a presa que perseguían estaba a correr un perigo moito máis mortal que o das súas frechas.

⁂

Conan notou que xa non se ouvía a voz metálica e sentiu un calafrío. Permaneceu inmóbil como unha estatua, coa mirada fixa nunha porta cuberta cunha cortina, pola que estaba seguro de que moi pronto aparecería algún horror.

A luz do cuarto era feble. A Conan puxéronselle os pelos de punta cando mirou, pois viu unha cabeza e uns ombreiros xigantescos. Non había ruído de pasos, pero a enorme silueta escura foise facendo máis clara, até que Conan recoñeceu a figura dun home. Levaba sandalias, unha saia curta e un ancho cinto de pel de zapa. A súa melena cadrada estaba suxeita cunha fita dourada. O cimmerián viu uns formidábeis ombreiros, case monstruosos, un musculoso peito e uns enormes brazos. O rostro non reflectía debilidade nin piedade. Os ollos eran dúas brasas ardentes. Entón Conan decatouse de que se trataba de Khosatral Khel, o antigo ser do Abismo, o deus de Dagonia.

Ningún dos dous falou. Non era necesario. Khosatral estendeu os seus enormes brazos e Conan, agachándose debaixo deles, atacou o xigante no ventre. Despois retrocedeu cos ollos botando alustros por mor da sorpresa. A afiada folla da súa cimitarra soara no poderoso corpo como se este fose unha bigornia, rebotando sen cortar. Khosatral abalanzouse sobre o cimmerián cun impulso irresistíbel.

Chocaron cun golpe tremendo, e os corpos retorcéronse violentamente. Entón Conan saltou para atrás para liberarse do xigante. Todo o seu corpo tremía pola violencia do esforzo. Das feridas causadas polos dedos do seu inimigo brotou o sangue. Nese contacto, o cimmerián experimentara a tolemia absoluta dun ser maldito. Non foi outro corpo o que feriu o seu, senón un metal animado e sensíbel. Era un corpo de ferro vivo o que se enfrontaba ao seu.

Khosatral alzouse de novo sobre el como unha torre no lusquefusque. Unha vez aqueles dedos poderosos se pechasen sobre un corpo humano, non se volverían abrir até que acabasen con el. Naquela habitación en penumbra había un home loitando cun monstro de pesadelo.

Despois de deixar a un lado a inútil cimitarra, Conan levantou un pesado banco e guindoullo con todas as súas forzas. Era un proxectil tan pesado que moi poucos homes serían capaces de levantalo do chan. O banco fíxose cachizas contra o musculoso peito de Khosatral. Pero nin sequera fixo cambalear o xigante. O seu rostro perdeu en parte o seu aspecto humano. Había un halo de lume arredor da súa cabeza impresionante e, finalmente, achegouse a Conan como unha torre vivente.

Con movementos desesperados, Conan arrincou da parede toda unha sección da tapizaría e, realizando un esforzo aínda maior que o que fixera co banco, converteu as cortinas nunha enorme soga e guindouna contra a cabeza do xigante. Por un momento, Khosatral cambaleou, cegado por aquel molesto material que resistía a súa forza a diferenza do aceiro ou a madeira e, ao cabo duns segundos, Conan colleu a súa cimitarra e saíu correndo polo corredor. Correu sen parar, entrou na habitación adxacente, fechou a porta dun golpe e botou o ferrollo.

Despois, ao virar sobre os calcaños, detívose subitamente, á vez que todo o sangue do corpo lle subía á cabeza. Encollida sobre unha chea de coxíns de seda, cos louros cabelos caendo sobre os seus espidos ombreiros e os ollos desorbitados polo terror, achábase a muller que estaba a buscar e pola que cometera tantas tolemias e imprudencias. Por un momento case esqueceu o horror que lle pisaba os talóns, até que un sinistro renxer na porta o devolveu á realidade. Colleu a rapariga no colo e dirixiuse correndo á porta que había enfronte. A moza estaba tan aterrorizada que non tiña forzas para resistirse nin para axudalo. Un feble laio foi o único son que saíu da súa gorxa.

O cimmerián non perdeu tempo tentando abrir a porta. Cun forte golpe da súa cimitarra fixo saltar o ferrollo e cando correu cara á escaleira que se vía ao fondo observou que a cabeza e os ombros de Khosatral saían pola outra porta, completamente esnaquizada. O xigante estaba a facer achas os paneis como se fosen de cartón.

Acto seguido, o cimmerián correu escaleiras arriba cargando a rapariga sobre un ombreiro, como se fose unha nena. Non tiña a menor idea da dirección que tomaría, pero a escaleira terminaba na porta dunha estancia redonda e con cúpula. Nese momento Khosatral subía polas escaleiras tras deles, silencioso e rápido como o vento da morte.

As paredes da habitación eran de sólido aceiro, do mesmo xeito que a porta. Conan fechouna e deixou caer as pesadas barras que a atravesaban polo interior. Inmediatamente soubo que aquela era a estancia de Khosatral, que fechara a porta cando esta tremeu ante o ataque do xigante. Encolleu os ombros. Este era o final do camiño. Non había outras portas nin xanelas na habitación. Polos orificios da cúpula entraba unha estraña luz crepuscular. Conan probou o estragado gume da súa cimitarra. Estaba tranquilo, a pesar de sentirse acurralado. Fixera todo o que puidera por escapar. Cando o xigante aparecese outra vez, despois de derrubar aquela porta, el estouraría nunha nova loita salvaxe co seu sabre inútil, non porque tivese esperanzas de lograr algo, senón porque o seu carácter o impelía a morrer pelexando. Polo momento non había nada que facer. A súa tranquilidade era natural.

Ollou para a súa acompañante cunha intensidade chea de admiración, como se aínda quedasen cen anos de vida. Tiráraa no chan con moi poucas cerimonias mentres fechaba a porta e ela púxose de xeonllos e aquelou con xesto mecánico os revoltos cabelos e a pouca roupa que levaba. Os ollos feros de Conan brillaron con aprobación cando observaron os seus espesos cabelos louros, os seus ollos grandes e claros, a súa pel branca e rebordando de saúde e a firmeza dos seus seos, así como o magnífico contorno das súas espléndidas cadeiras.

A rapariga deixou escapar un berro cando a porta se moveu e saltou un dos seus gonzos.

O cimmerián non mirou ao seu redor. Estaba certo de que a porta aínda resistiría un pouco máis.

—Dixéronme que escaparas —dixo Conan—. Un pescador yuetshi contoume que estabas escondida aquí. Como te chamas?

—Octavia —respondeu a moza como unha autómata.

A continuación, as palabras xurdiron dos beizos da rapariga en forma de torrente, á vez que se agarraba a Conan con desesperación.

—Oh, Mitra! Que pesadelo é este? A xente... A xente de pel escura... Un deles colleume no bosque e tróuxome até aquí. Leváronme a esa... a esa cousa... El díxome... díxome... estou tola? É todo isto un soño?

Conan ollou para a porta, que se curvaba para dentro como se estivese a soportar o impacto dunha inmensa maza.

—Non —dixo Conan—. Non é un soño. Esa bisagra está a ceder. Resulta estraño que un diaño teña que abrir a porta como un home corrente.

—Non podes matalo? —preguntou a rapariga arquexando—. Es forte.

Conan era demasiado honesto para mentirlle.

—Se algún mortal puidese matalo xa estaría morto —respondeu—. Croquei a folla da miña cimitarra contra o seu ventre.

Houbo unha expresión de súbito temor nos ollos da rapariga.

—Entón debes morrer e eu tamén debo... Oh, Mitra! —exclamou atemorizada, á vez que Conan a collía das mans—. Díxome o que ía facer comigo! Mátame! Mátame coa túa cimitarra antes de que faga saltar esa porta!

Conan ollouna e moveu a cabeza negativamente.

—Farei o que poida —dixo—. Non será moito, pero dareiche unha oportunidade de que pases por diante del pola escaleira. Despois corre para os cantís. Teño un bote amarrado ao pé das escaleiras de pedra. Se podes saír do palacio, poderás fuxir nel. Toda a xente da cidade está a durmir.

A moza ocultou o seu rostro entre as mans. O cimmerián brandiu a súa cimitarra, avanzou uns pasos e colocouse fronte á porta. Ninguén que o vise neses momentos imaxinaría que estaba a esperar a morte inevitábel. Os seus ollos fogosos arderon máis vivamente. A súa man musculosa agarrou fortemente a empuñadura da cimitarra. Iso foi todo.

As bisagras cederon baixo a presión terríbel do xigante e a porta tremeu con incríbel violencia, curvándose para dentro como se fose de papel. As dúas barras de aceiro que a atrancaban polo interior tamén se dobraron con facilidade.

Conan contemplaba a porta cunha fascinación case impersoal, envexando a forza sobrehumana do monstro.

Daquela, sen aviso ningún, parou o bombardeo. No silencio e a quietude que seguiron Conan ouviu outros ruídos no descanso do exterior..., un bater de ás e un murmurio semellante ao laio do vento entre as pólas das árbores a medianoite.

Despois seguiu un silencio total, mais había unha sensación distinta no ambiente. Só os aguzados instintos do bárbaro o notaron, pero Conan sabía, sen velo nin ouvilo, que o monstro de Dagón xa non estaba do outro lado da porta.

Ollou a través dunha fenda que se abrira na porta de aceiro. O descanso estaba deserto. Quitou os retortos ferrollos e abriu a porta cautelosamente. Khosatral non se achaba nas escaleiras, pero un pouco máis lonxe ouviu o ruído dunha porta de metal que se pechaba. Non sabía se o xigante estaba a planear novas bruxarías ou fora chamado por aquela voz metálica. Pero Conan non perdeu o tempo en conxecturas.

Chamou a Octavia e o ton da súa voz fixo que a moza se puxese en pé e se aniñase ao seu lado case sen darse conta do que estaba a facer.

—Que sucede? —preguntou.

—Non te deteñas a falar agora! —exclamou el tomándoa polo pulso—. Vamos!

A posibilidade da acción transformárao. Os seus ollos deitaban alustros.

—O coitelo! —murmurou arrastrando á rapariga escaleiras abaixo—. A daga máxica yuetshi! Deixouna na cúpula! Eu...

Conan interrompeuse subitamente. Ocorréraselle unha idea. A cúpula achábase xunto á enorme habitación na que se atopaba o trono de cobre. Estaba enchoupado en suor. A única maneira de entrar naquela sala era pasando xunto ao trono e á beira daquela cousa horrenda que estaba a durmir nel.

Pero non dubidou. Baixaron rapidamente polas escaleiras, cruzaron a estancia, descenderon pola seguinte escaleira e chegaron ao gran salón de penumbras coas súas misteriosas cortinas. Non viron o xigante. Despois de deterse ante a gran porta de bronce, Conan tomou a Octavia polos ombreiros e sacudiuna con forza.

—Oe! —exclamou—. Vou entrar na habitación e vou pechar a porta rapidamente. Queda aquí e escoita. Se chega Khosatral, chámame. Se me ouves gritar que marches, corre como se o diaño estivese a pisarche os talóns... o que probabelmente fará. Diríxete cara á porta que hai no outro extremo do vestíbulo, porque entón podereite axudar mellor. Eu vou buscar o coitelo yuetshi!

Antes de que a rapariga puidese protestar, Conan entrou na habitación e pechou a porta ás súas costas. Correu o ferrollo coidadosamente, sen decatarse de que podía abrirse desde o exterior. Na penumbra, os seus ollos buscaron o trono de cobre. Si, alí estaba aínda o noxento animal cheo de escamas, enchendo o trono cos seus repugnantes aneis. Conan viu unha porta detrás do trono, que conducía ao interior da cúpula. Pero para chegar a ela tiña que subir á tarima e pasar a pouca distancia do trono.

O vento faría máis ruído que os pés de Conan. Achegouse á tarima sen apartar os ollos do durmido réptil e comezou a subir polos chanzos de cristal. A serpe non se moveu. Xa estaba preto da porta...

Soou o ferrollo da porta de bronce e Conan afogou un xuramento cando viu que Octavia entraba na habitación. A moza mirou ao seu redor, insegura, e el permaneceu inmóbil sen atreverse a gritarlle ningunha advertencia. Entón a moza viu a súa borrosa figura e correu cara á tarima gritando:

—Quero ir contigo! Dáme medo quedar soa... Oh!

A rapariga levantou ambas as mans, cun alarido, ao ver o que había no trono. A cabeza en forma de cuña incorporouse e abalanzouse sobre a moza coa velocidade do raio.

Logo, con movementos suaves, comezou a afastarse do trono, anel tras anel, bambeando a noxenta cabeza sen apartar os ollos de Octavia, que a miraba paralizada.

Conan percorreu o espazo que había entre el e o trono cun salto desesperado, brandindo a cimitarra con todas as súas forzas. Pero a serpe moveuse con tal rapidez que o sorprendeu no aire, golpeándoo cos seus aneis. Caeu estrepitosamente sobre a tarima, producindo algúns cortes no corpo do animal coa súa cimitarra, pero sen chegar a ferilo de gravidade.

Logo Conan retorceuse violentamente sobre os chanzos de cristal, tentando zafarse daqueles aneis que o afogaban. A súa man dereita estaba libre, pero non podía dar o golpe mortal. Cun terríbel esforzo, que case lle rebentou as veas das tempas, púxose en pé e levantou o monstro de doce metros de longo.

Loitou coas pernas apoiadas firmemente no chan, sentindo que as súas costelas se afundían e que a súa vista se anubraba, mentres que a cimitarra escintilaba sobre a súa cabeza. Entón, cun movemento rápido, cortou escamas, aneis, carne e vértebras. E alí, onde había uns segundos houbera unha grosa soga que se retorcía nunha loita feroz, había agora dúas cordas que se sacudían con estertores de morte. Apartouse do animal cortado en dous. Estaba mareado e enfastiado. O sangue saía do seu nariz en abundancia. Tenteando no medio da escura bruma, tomou a Octavia polos ombreiros e sacudiuna, até que a moza abriu a boca para respirar.

—A próxima vez que che diga que quedes nalgún lugar, obedece! —rosmou.

Sentíase demasiado aparvado como para decatarse de se a rapariga respondía ou non. Tomouna polo pulso, como se se tratase dunha colexiala, e fíxoa saltar sobre o mutilado corpo do noxento animal, que se retorcía na súa agonía. Nalgún lugar, lonxe de alí, creu ouvir berros de homes, pero zoábanlle tanto os ouvidos que non estaba seguro.

A porta cedeu baixo a súa presión. Se Khosatral colocara alí a serpe para coidar da cousa que tanto temía, evidentemente consideraría que era unha precaución máis que suficiente. Conan pensou que quizais ao abrir a porta saltaría sobre el algún monstro parecido, pero na débil luz só viu o contorno suave da arcada, un borroso bloque de ouro e unha media lúa que brillaba sobre a pedra.

Cun profundo suspiro de alivio, recolleu o coitelo e non se molestou en explorar máis. Volveuse e saíu correndo da estancia, descendeu ao gran vestíbulo e achegouse á distante porta que pensou que o conduciría ao exterior. Estaba no certo. Pouco despois atopábase na silenciosa rúa, case arrastrando tras de si a súa acompañante. Non se vía ninguén pero máis aló da muralla occidental ouvíronse uns queixumes que fixeron tremer a Octavia. Conan conduciu a rapariga da man e atopou unha escaleira de pedra que subía cara ás murallas. Levara consigo unha soga do enorme salón e agora, ao chegar ao parapeto, pasou a forte soga polas cadeiras da moza e baixouna até terra. Logo, suxeitando un extremo da corda a un saínte da rocha, baixou tras ela. Non había máis que unha maneira de escapar da illa: os chanzos tallados no cantil occidental. O cimmerián correu nesa dirección, dando un amplo rodeo para evitar o lugar de onde viñan os berros e o ruído de golpes terríbeis.

Octavia presentía o perigo na rapidez de Conan. A súa respiración fíxose máis difícil e apertouse máis ao seu protector. Pero neses momentos, o bosque estaba en silencio e non viron ningunha ameaza, até que saíron do arboredo e divisaron unha figura que se achaba en pé ao bordo do cantil.

⁂

Jehungir Agha escapara da morte que lles sobreviñera aos seus guerreiros cando un xigante de ferro saíra repentinamente por unha das portas e en poucos segundos os convertera a todos nunha morea de carne e ósos. Cando viu que as espadas dos seus guerreiros crebaban contra aquel coloso de ferro sospeitou de inmediato que non se trataba dun ser humano e fuxiu, ocultándose no máis profundo do bosque até que cesou o ruído da masacre. Entón regresou en silencio ás escaleiras, pero os seus remeiros non estaban alí.

Ouviran os berros e, despois dun instante, mentres esperaban impacientes, viran un monstro xigantesco manchado de sangue no cantil que mexía os brazos en sinal de triunfo. Non esperaron máis. Cando Jehungir chegou ao cantil, os remeiros saían correndo en dirección aos xuncos e non ouviron os seus berros pedindo auxilio. Khosatral marchara, ben de regreso á cidade ou a vagar polo bosque, en busca do home que fuxira del xunto ás murallas.

Jehungir estaba a piques de baixar polas escaleiras e partir na embarcación de Conan cando viu o líder dos kozakos e a rapariga saíndo do arboredo. A experiencia que conxelara o seu sangue e case o volvera tolo non alterou en absoluto as súas intencións. Alegrouse enormemente de ver o home que quería matar. Asombrouse de ver con el a rapariga que lle regalara a Jelal Khan, pero non perdeu o tempo pensando nela. Levantou o arco, colocou a frecha e disparou.

Conan agachouse e a frecha fíxose cachizas contra unha árbore. O cimmerián soltou unha gargallada.

—Can! —gritou—. Non o conseguirás! Non nacín para morrer ante o arco dun hyrkaniano. Téntao outra vez, porco de Turan!

Jehungir non volveu probar sorte. Aquela era a súa última frecha. Desenvaiñou a cimitarra e avanzou, confiando no seu forte casco e na súa cota de malla. Conan saíu ao seu encontro e as armas chocaron vertixinosamente. As curvadas follas golpeaban con furia, trazando arabescos a tal velocidade que ningún ollo humano podía velos. Octavia, que contemplaba a escena, ouviu o impacto e viu que Jehungir caía ao chan.

Pero o berro de Octavia non se debía á morte do seu antigo amo. Esmagando arbustos e avanzando como un ciclón, Khosatral Khel achábase case encima deles. A rapariga non podía fuxir. Un queixume desesperado escapou dos seus beizos e os seus xeonllos cederon.

Conan, inclinado sobre o corpo de Agha, non fixo o menor movemento para escapar. Cambiando de man a súa cimitarra manchada de sangue, desenvaiñou a daga yuetshi. Khosatral Khel atopábase case encima del, cos brazos no alto como mazas, pero cando a luz do sol se reflectiu sobre a folla da daga, o xigante recuou.

A Conan fervíalle o sangue nas veas. Saltou para adiante, atacando coa arma en forma de media lúa. O aceiro non se partiu. Baixo o gume afiado, o escuro corpo de metal de Khosatral cedeu baixo o coitelo como se fose de carne mortal. Da profunda ferida abrollou un estraño líquido e Khosatral proferiu un berro similar ao tanxido fúnebre dunha campá. Baixou os seus terríbeis brazos, pero Conan, máis rápido que os guerreiros que morreran baixo aquelas mans, esquivou os seus golpes e atacou unha e outra vez. Khosatral foi retrocedendo aos poucos. Os seus berros eran estarrecedores. Eran como os berros de dor do metal, como se o ferro oulease e lanzase alaridos de agonía.

Entón recuou, cambaleou e desapareceu no bosque, esmagando arbustos baixo o seu peso e facendo bambear as árbores. Aínda que Conan o seguiu, impulsado polo odio e a furia, as murallas e as torres de Dagón alzáronse entre as árbores antes de que o home alcanzase o xigante.

Nese momento, Khosatral volveuse e encheu o aire con golpes desesperados, pero Conan non se amedrentou o máis mínimo. Como unha pantera que ataca un touro acurralado, lanzouse cara aos seus poderosos brazos e afundiu a daga até a empuñadura no lugar no que se atopa o corazón dos homes correntes.

Khosatral deu uns pasos cara a atrás e caeu. Cambaleou como un home, pero xa non o era cando tocou terra. Onde antes houbera algo parecido a un rostro humano, xa non había unha faciana e os membros de metal derretéronse e transformáronse... O cimmerián botouse atrás ao ver a espantosa transmutación. Nos estertores de morte, Khosatral Khel volvera ser a cousa que xurdira do Abismo do pasado. Sentindo un noxo insoportábel, Conan deu media volta para evitar o espectáculo e nese momento decatouse de que as torres de Dagón xa non se alzaban xunto ás árbores. Esvaecéronse como o fume, tanto as fortificacións como as torres, as enormes portas de bronce, os veludos, o ouro, o marfil, as mulleres de negros cabelos e os homes de cabezas rapadas. Coa morte da intelixencia sobrehumana que fixera renacer todo aquilo, as construcións quedaran reducidas a po, tal como permaneceran durante miles de anos. Só quedaban en pé os restos dalgunhas columnas, que se alzaban sobre murallas derruídas, e unha cúpula feita cachizas. Conan viu unha vez máis as ruínas de Xapur tal como as lembraba.

O bárbaro permaneceu inmóbil como unha estatua durante un instante, reflexionando sobre a traxedia cósmica desa cousa tan efémera chamada humanidade e sobre a escuridade e o silencio que neses momentos penduraban sobre un mundo morto. Entón, cando ouviu pronunciar o seu nome con ton medorento, sentiu un sobresalto, como se espertase dun soño. Mirou de novo á cousa que se achaba no chan e arreguizouse. Deu media volta e dirixiuse ao cantil, onde o estaba a esperar a moza.

Esta miraba asustada cara ao bosque e saudouno cunha exclamación de alivio. Conan sacudiu de encima as monstruosas visións que o enfeitizaran momentaneamente e agora volvía ser o home exuberante de sempre.

—Onde está el? —preguntou a moza tremendo.

—Marchou ao inferno do que saíu —retrucou contento—. Por que non baixaches as escaleiras e escapaches na miña embarcación?

—Non sería capaz de desertar... —a moza detívose, vacilante, e logo engadiu con ton amargo—: Non teño onde ir. Os hyrkanianos volveríanme escravizar e os piratas...

—E os kozakos? —suxeriu Conan.

—Son mellores que os piratas, ou? —preguntou a moza con certa ironía.

A admiración de Conan aumentou ao ver que a rapariga recuperara a súa serenidade despois das terríbeis experiencias sufridas. A arrogancia da moza resultáballe divertida.

—Iso opinabas no campamento, xunto a Ghori —dixo Conan—. Entón prodigabas os teus sorrisos con bastante liberdade.

Os vermellos beizos de Octavia engurráronse con desdén ao responder:

—Seica soñaches que estaba namorada de ti? Seica pensabas que me ía humillar ante un auténtico bárbaro a menos que estivese obrigada a facelo? O meu dono..., cuxo corpo está aí tendido..., obrigoume a comportarme como o fixen.

—Oh! —exclamou Conan, un tanto ferido no seu amor propio aínda que rindo alegremente—. Non importa. Agora perténcesme. Dáme un bico.

—Atréveste a pedir...? —comezou a dicir ela chea de ira.

Pero nese mesmo instante sentiu que a levantaban do chan e que case a esmagaban contra o musculoso peito do líder kozako. Loitou contra el feramente, con toda a forza da súa magnífica mocidade, pero Conan riu divertido daquela espléndida criatura que se retorcía entre os seus brazos.

Dominouna con facilidade e bebeu do néctar dos seus beizos con tola paixón até que os brazos que loitaban contra el acougaron e rodearon o seu enorme pescozo. Entón mirouna aos ollos e dixo:

—Por que o xefe dos Compañeiros Libres non ha de ser mellor que un can de Turán criado na cidade?

Cun nervioso movemento de cabeza, a rapariga botou cara atrás os cabelos que caían sobre a fronte. Octavia tremía de arriba abaixo pola paixón e o ardor dos seus bicos. Apertou máis os seus brazos arredor do pescozo do cimmerián e murmurou:

—Considéraste igual a un Agha? —preguntou desafiante. Conan volveu rir e comezou a avanzar en dirección ás escaleiras coa rapariga no colo.

—Ti mesma xulgarás —dixo con xesto xactancioso—. Incendiarei Khawarizm cun facho para que ilumine o teu camiño cara á miña tenda.

Créditos

Títulos orixinais:
Queen of the Black Coast, The Slithering Shadow, A Witch Shall Be Born, The Devil in Iron.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Tomás González Ahola
Revisión da edición en papel:
Helena Bermúdez Sabel
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel:
outubro de 2010
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

A versión orixinal en papel deste título recibiu unha axuda da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, Dirección Xeral de Creación e Difusión da Cultura, na convocatoria para o ano 2010, consistente no 71% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa