Almuric

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

PROEMIO

Nun principio, non tiña eu intención de contar o que lle aconteceu a Esau Cairn e nin tan sequera pretendía disipar o misterio da súa desaparición. Foi o propio Cairn quen me fixo cambiar de opinión. Con certeza, sentiu o desexo natural e humano de lle contar ao mundo —un mundo do que renegara, como tamén renegou dos seus habitantes— a súa estraña historia e a dese planeta que outros nunca poderán alcanzar. O que el desexaba relatar era a súa historia. Pola miña banda, non desvelarei o papel que desempeñei neste intercambio; non contarei a través de que medios transportei a Esau Cairn desde a súa terra natal até un planeta que forma parte dun sistema solar descoñecido mesmo para os astrónomos máis avanzados. Tampouco revelarei de que forma conseguín posteriormente comunicarme con el e escoitar a súa historia da súa propia boca, cunha voz que se escoitaba, fantasmagórica, a través do cosmos.

Si podo dar fe dunha cousa: nada de todo isto foi premeditado. Dei co Gran Segredo por pura casualidade, durante unha experiencia científica, e nunca crin que o utilizaría dun modo práctico até a xa famosa noite en que Esau Cairn entrou no meu laboratorio, ao abeiro da escuridade... un home acurralado ao que o sangue humano lle escorría polas mans. Foi cousa do azar que aparecese alí, o cego instinto do animal que busca unha gorida na que librar o derradeiro combate.

Así mesmo, estou en posición de afirmar, definitiva e categoricamente, que aínda que todas as probas estaban na súa contra, el, Esau Cairn, non é —nin foi nunca— un criminal. Neste asunto non foi máis que un peón no medio dun aparello político corrompido que se lle revirou logo de el se negar a obedecer novas ordes, plenamente consciente da súa situación. En termos xerais, os seus actos nesta vida, uns actos que poderían suxerir unha vida violenta e indisciplinada, responden unicamente ao seu particular espírito.

A ciencia comeza a se decatar de que hai unha verdade máis profunda na expresión popular nado fóra da súa época. Certas naturezas non están de acordo con certas fases ou períodos da historia da humanidade e estas naturezas, cando o azar decide proxectalas nunha época que é estraña ás súas reaccións e emocións, atopan grandes dificultades para se adaptar á contorna. Isto non é senón un novo exemplo das leis impenetrábeis da Natureza; ás veces, unha única fricción cósmica ou unha mínima fenda é suficiente para orixinar resultados catastróficos tanto para o individuo como para o colectivo.

Moitos homes naceron fóra da súa época. Esau Cairn nacera fóra do seu propio tempo. Non era un débil de espírito nin un salvaxe primitivo; a súa intelixencia era moi superior á da media, e malia todo non se afacía aos tempos modernos, sentíase desprazado. Nunca coñecín un home de tan grande intelixencia que fose tan incapaz de se integrar nunha civilización feita para a máquina —repararon en que lles falo del en tempo pasado? Esau Cairn segue vivo no que se refire ao cosmos, aínda que, para a Terra, morreu, xa que non volverá a ela nunca máis.

De natureza convulsa, non soportaba ningún contratempo nin autoridade. Non tiña nada de fanfurriñeiro, e, ao mesmo tempo, negábase a claudicar perante o que, aos seus ollos, era unha violación dos seus dereitos, mesmo dos máis ínfimos. Era primitivo nas súas cóleras, cun temperamento de tal bravura que non cedía nada a ninguén deste planeta. A súa vida foi unha sucesión de represións. Mesmo nas probas de atletismo tiña que se comedir por medo a magoar os seus adversarios. Nunha palabra: Esau Cairn era un fenómeno; tratábase dun home de corpo e espírito en harmonía cos tempos primitivos.

Nado no suroeste dos Estados Unidos, descendía dunha familia de pioneiros, pertencía a unha raza na que a violencia era unha tradición; estaba familiarizado coa guerra, a xenreira e a loita constante entre o home e a natureza. A rexión montañosa na que pasara a infancia rexíase por eses valores tradicionais. O enfrontamento —o enfrontamento físico— era un modo de vida para el. Sen este enfrontamento, sentíase e mostrábase inestábel e descolocado. Pola súa particular constitución física, o gozo pleno deste enfrontamento —de forma lexítima, nun cuadrilátero de boxeo ou nun campo de fútbol americano— foille negado. A súa carreira de xogador de fútbol americano estaba marcada por numerosos incidentes —golpes e lesións infrinxidas a homes que loitaban contra el— e foi tachado de brutal, cousa que non era necesaria; dicíase del que loitaba para lesionar os seus adversarios e non para vencer o partido. Aquilo era inxusto. As feridas ocasionadas eran o resultado do uso da súa forza prodixiosa, sempre superior á dos seus rivais. Cairn non era un xigante con espírito lento e temperamento flegmático, como normalmente si o son os homes moi fortes; vibraba cunha vida impetuosa, ardía cunha enerxía dinámica. Deixábase levar polo pracer do combate, e obrigábase a controlar a súa propia forza; isto ocasionaba que houbese membros rotos ou fracturas de cranio dos adversarios.

Foi por este motivo que abandonou os estudos universitarios, decepcionado e cheo de amargura, para devir boxeador profesional. Novamente, o destino aferrábase aos seus pasos. Mentres adestraba, denantes do primeiro combate no ring, tivo a desgraza de ferir mortalmente o seu sparring. Tan pronto como os xornalistas souberon do incidente, pregoárono a voces. O resultado foi que lle retiraron a licenza a Cairn.

Desorientado e insatisfeito, percorreu o mundo cal Hércules desacougado á busca dunha saída á inmensa vitalidade que bulía dentro del, buscando en balde unha forma de vida o suficientemente salvaxe e ruda como para satisfacer os seus febrís desexos, herdados dos días vermellos e brumosos da mocidade do mundo.

Sobre a última explosión de furia cega que o desterrou para sempre da vida e do mundo polo que erraba coma un estraño, pouco teño eu que comentar. O suceso creou estupor durante nove días, e os xornalistas explotárono con grandes titulares sensacionalistas. Era unha historia tan vella coma o mundo... Un goberno corrompido, un político deshonesto, un home elixido, ao antollo do sistema, para ser utilizado como instrumento... un mero monicreque.

Cairn, tipo inquedo e canso da monotonía dunha vida para a que non estaba feito, foi o instrumento ideal... durante un tempo. Pero Cairn non era nin un criminal nin un imbécil. Comprendeu as regras do xogo máis rápido do que eles esperaban, e adoptou unha oposición de firmeza para aqueles que non o coñecían.

Secasí, as consecuencias non serían tan violentas se o home que utilizou a Cairn e que arruinou a súa reputación, tivese algo máis de cabeciña. Afeito a ter os homes a lle limpar as botas e a velos arrastrarse para pedir clemencia, o amo Blayne non concibía un home para o cal o seu poder e fortuna non significasen nada.

Cairn aprendera a controlarse até certo punto; fixeron falla un insulto groseiro e unha xogada sucia por parte de Blayne para lle facer perder o control. Por vez primeira na súa vida, a natureza salvaxe de Cairn explotou con contundencia. Toda unha vida marcada polas prohibicións e represións saíu ao exterior para se converter nunha puñada que rompeu o cranio de Blayne, coma se fose a casca dun ovo; e alí o deixou, estomballado no chan, morto, detrás da mesa do despacho desde a que gobernara a cidade enteira durante unha chea de anos. Cairn non era parvo; mentres a gris rabia e a ira se disipaban, comprendeu que non podía escapar da vinganza da mafia política que controlaba a cidade.

Non foi por medo polo que fuxiu da casa de Blayne, foi porque era presa do seu instinto primitivo, e tamén porque ía buscando un lugar máis apropiado para se enfrontar cos seus perseguidores nun duelo a morte.

E así foi que o azar o trouxo até o meu laboratorio.

Nada máis entrar, quixo saír de novo para evitar que eu resultase implicado no asunto, pero convencino para que quedase e me contase a súa historia. Desde había moito tempo eu agardaba por unha catástrofe daquela índole. O feito de se conter durante tanto tempo daba boa conta do seu temperamento de aceiro. A súa natureza era tan salvaxe e indómita coma a dun león de espesa melena.

Non tiña plans de ningún tipo... soamente a intención de se facer forte en algures, de esperar a chegada da policía e de presentar batalla até caer morto dun balazo.

Ao principio estiven de acordo con el, pois non atopaba mellor alternativa. Eu non era tan inxenuo como para crer que tivese a máis mínima oportunidade, se é que chegaba a xuízo, con todas as probas que presentarían na súa contra. Despois veume bruscamente unha idea á cabeza —tan fantástica e incríbel como lóxica—. Expúxenlla ao meu compañeiro. Faleille do Gran Segredo, e valorei para el as súas posibilidades.

En síntese: o meu consello foi que probase sorte e marchase a través do espazo antes que quedar alí, á espera dunha morte segura.

Aceptou. Non había ningún lugar no universo que puidese ser susceptíbel de vida humana. Pero eu estudara e sondara os distintos misterios —misterios que exceden o coñecemento dos homes— e contemplara universos alén dos universos coñecidos. A miña elección fíxena sobre o único planeta no que sabía que podían existir seres humanos: o planeta salvaxe, primitivo e estraño que eu denominara Almuric.

Cairn deuse de conta —e tal fixen eu— de todos os riscos e incertezas que implicaba a aventura. Pero non tiña medo en absoluto... E a cousa foi adiante. Esau Cairn deixou o seu planeta natal para chegar a un mundo que flota no espazo, lonxe, moi lonxe... marchou a un mundo descoñecido, diferente e estraño.

CAPÍTULO I

O tránsito foi tan rápido e tan breve que me pareceu que pasara un único segundo entre o momento en que me instalei na estraña máquina do profesor Hildebrand e o momento en que me atopei en pé, á luz do sol que iluminaba unha inmensa chaira. Non había a máis mínima dúbida: fora transportado a outro mundo. A paisaxe era menos grotesca e fantástica do que puidese un imaxinar, pero indiscutibelmente era diferente a todo canto existe na Terra.

Antes de lle pór demasiada atención ao que me rodeaba, examinei a miña persoa para comprobar que sobrevivira a aquela viaxe terrorífica sen ningunha lesión grave. Aparentemente, estaba san e salvo. As diferentes partes do meu corpo funcionaban coa súa forza habitual, pero por algunha razón tiña o corpo en porrancho. Hildebrand advertiume de que as sustancias inorgánicas non resistirían a transmutación. Só a materia viva podía franquear sen perigo e sen dano as intricadas covas que separan os planetas. Afortunadamente para min, non chegara a ningún reino de xeo e neve. Unha calor preguizosa, como de verán, asolagaba a chaira. As raiolas quentaban agradabelmente os meus membros espidos.

Era unha chaira inmensa que se estendía a torto e a dereito, cuberta por unha herba verde e certamente abundante. De lonxe, esa mesma herba era máis alta e puiden entrever o resplandor da auga. Aquel fenómeno producíase en todas partes. Albisquei a pegada sinuosa do que parecían ríos, en aparencia non moi importantes, e puntos negros que se desprazaban a través da herba nas proximidades destes. Pero fun incapaz de determinar a súa natureza. No entanto, era evidente que non fora transportado a un planeta deshabitado, aínda que eu non estaba en posición de poder adiviñar a natureza dos seus habitantes. A miña imaxinación poboaba aquelas vastas extensións con formas e sombras de pesadelo.

É unha sensación terrorífica a de ser transportado bruscamente do mundo natal a un planeta distinto, descoñecido e totalmente diferente. Pretender que non estaba atemorizado por aquela idea, que non tremía e que non tiña un instinto de rexeitamento sería unha hipocrisía pola miña parte.

Eu, que até daquela non coñecera o medo, convertinme nunha masa de nervios; retorcíame e sobresaltábame asustado pola miña propia sombra. Fun consciente da extrema debilidade do home. O meu robusto corpo, os meus músculos rexos, parecíanme tan débiles e irrisorios coma o corpo dun bebé. Como podería confrontar aquel mundo descoñecido? Naquel preciso instante, volvería á Terra de boa gana e enfrontaríame ao poder que me esperaba, todo antes que quedar e ter que afrontar os terrores sen nome cos que a miña imaxinación poboaba aquel mundo acabado de descubrir. Mais non tardei en comprobar que os meus músculos —que eu estaba a desprezar— eran capaces de me conducir ao triunfo en perigos moito maiores do que podería imaxinar nunca.

Un leve ruído ás miñas costas fíxome virar e, con estupor, contemplei un habitante de Almuric, o primeiro que vía. Esta visión, aínda que ameazante, rompeu o xeo que atoaba as miñas veas e fixo reaparecer no meu interior unha pouca da carraxe perdida, pois aquilo que é tanxíbel e concreto —aínda que sexa perigoso— non pode ser nunca tan aterrador coma o Descoñecido.

Ao primeiro —aínda unha miga aparvado—, pensei que era un gorila o que se achaba diante de min; axiña me dei de conta de que se trataba dun home, pero aquel home non se parecía en nada aos homes da Terra nin a calquera outra cousa polo estilo.

Non era moito máis alto ca min, pero si moito máis corpulento, con ombreiros cadrados e con fortes membros conformados por músculos tan ben definidos coma cordas. Levaba un taparrabos dun material que parecía seda e unha fita de coiro suxeita a modo de ancho cinto, cunha longa empuñadura que sobresaía. Calzaba sandalias de longos cordeis nos nocellos e por riba deles. Aqueles detalles percibinos nunha fracción de segundo, pois a miña atención pousouse moi pronto e con gran fascinación no seu rostro.

É moi difícil representar ou describir unha faciana así. O home tiña a cabeza afundida entre os aguerridos ombreiros, e o seu pescozo era tan ancho e curto que apenas se percibía. A mandíbula era cadrada e poderosa, e conforme botou para adiante os finos e amplos beizos, reparei nuns cabeiros tremendos. Tiña unha barba curta e crecha que lle cubría as fazulas por completo; o beizo superior estaba adobiado cun bigote. O nariz era moi rudimentario, con grandes orificios. Os ollos, grises coma o xeo, parecían dúas minchas, e estaban inxectados en sangue. Logo puiden ver as cellas, moi poboadas e negras, coa fronte baixa e fuxidía, que se inclinaba e desaparecía por baixo do nacemento dunha mata de pelo liso e abundante. As orellas eran moi pequenas e pegadas ao cranio. A cabeleira e mais a barba eran dunha cor negra case azul, moi escura; os membros e o corpo da criatura estaban case totalmente recubertos dunha pelaxe da mesma cor. En realidade, non era tan peludo coma un simio, pero si tiña máis pelo que calquera ser humano.

Axiña aceptei que aquel ser, hostil ou non, tiña un aspecto impresionante. Un poder incríbel emanaba da súa persoa. Dureza e brusquidade, así como tamén unha forza brutal. A súa osamenta era poderosa e moi ancha. Baixo o corpo peludo resaltaban uns músculos que parecían máis duros que o aceiro. Ademais, aquela perigosa forza non só a expresaba o seu corpo. O seu aspecto e mais o seu ollar reflectían unha forza física terrorífica, apoiada por unha mente cruel e implacábel. Cando crucei a miña mirada coa súa —inxectada en sangue—, sentín que unha vaga de fereza aparecía entre nós. A súa estraña actitude era arrogante e provocadora. Percibín que os meus músculos se tensaban, o modo en que se endurecían instintivamente.

Mais esta percepción cesou por un instante e deu paso á estupefacción, ao ver que se expresaba nun inglés perfecto.

—Por Thak! Pero que clase de home es ti?

A voz era dura, seca e insultante. Non había ningún reparo nin limitación nela. O seu comportamento era o propio do instinto primitivo, sen filtros. Novamente, sentín como me invadía unha vaga de repulsión, pero rexeiteina.

—Eu son Esau Cairn —contestei, e logo calei a boca sen saber como explicarlle a miña presenza no seu planeta.

A súa mirada arrogante percorreu rapidamente os meus lampos membros e o meu rostro imberbe.

Cando falou, fíxoo cun desprezo malo de aturar.

—Por Thak! Es un home ou unha muller?

Por contestación deille un golpe co puño que o fixo rodar ladeira abaixo.

Foi unha acción totalmente instintiva. Traizoárame de novo a miña furia primitiva. Pero non tiven tempo para me reprochar nada. Cun berro de rabia bestial, o meu inimigo ergueuse dando un chimpo e abalanzouse sobre min, entre gruñidos e escuma que lle saía pola boca. Batinme con el, peito contra peito, sendo tan temerario eu coma el pola ira que contiña. Un instante máis tarde atopeime defendendo seriamente a miña vida.

Eu, que sempre estivera obrigado a refrear e conter a miña forza por medo a danar os meus semellantes, por vez primeira na miña vida atopábame nas garras dun home moito máis forte ca min. Deime de conta daquel feito no primeiro asalto, e foi soamente con grandes esforzos como conseguín escapar do seu abrazo de oso.

O combate foi breve e mortal. O único que me salvou foi o feito de que o meu adversario ignorase totalmente a arte do boxeo. El podía —e fíxoo— asestar golpes poderosos cos puños pechados, pero os seus golpes estaban mal dirixidos e carecían de método e precisión. Houbo até tres ocasións distintas nas que en verdade sufrín para poder saír das súas garras, que a pouco máis non rompen a miña columna vertebral. El, en troques, non daba esquivado os meus golpes. Ningún home na Terra sobreviviría ao terríbel castigo ao que o sometín; el, ao contrario, seguía a lanzarse contra min, alongando as poderosas mans para me coller e acabar comigo. Tiña as unllas tan afiadas coma garras. Pronto empecei a sangrar por unha vintena de feridas. Non chegaba a comprender por que non botaba man do puñal. Poida que porque se crese capaz de me esmagar só coas mans... o que parecía posíbel. Finalmente, medio cego polos golpes recibidos, comezou a abrollar sangue das súas orellas e mais da boca, pois para daquela estaba xa rota. Quixo agarrar a arma. E aquilo foi o que me permitiu saír vitorioso.

Despegándose como medio corpo, ergueuse e abandonou todas as precaucións para coller a daga. Nese preciso instante, asestei un golpe coa esquerda no seu estómago, ao cal lle imprimín toda a forza do meu corpo e das miñas pernas. Cortoulle a respiración, e o tipo lanzou un berro crecente a medida que o puño se cravaba no seu ventre. Abriu a boca bruscamente. O meu puño dereito estrelouse contra a súa mandíbula colgante. Aquel golpe saíu da miña cadeira, con todo o meu peso e forza. Derrubouse coma un boi no matadoiro, e quedou estomballado no chan, inmóbil. O sangue tinguía a súa barba. O último golpe descolocou a súa boca desde a comisura até o queixelo. Debinlle quebrar a mandíbula.

Cos sons característicos da furia do combate, cos músculos aínda doentes polas puñadas terroríficas, movín as articulacións —tiña os dedos agarrotados e en carne viva— e baixei a mirada cara á miña vítima, preguntándome se acababa de decidir a miña propia sorte. Con certeza, a partir daquel momento non podería esperar nada que non fose un recibimento hostil dos habitantes de Almuric. Ollo por ollo, dente por dente. Polo menos que sexa por unha boa razón! Inclineime e desposuín o meu adversario do seu taparrabos, do cinto e da arma para poñer todo eu mesmo. Unha vez feito, sentín certa confianza en min mesmo. Cando menos, estaba medio vestido e medio armado.

Examinei o puñal con grande interese. Nunca vira unha arma tan mortal: a folla era dunhas dezanove polgadas de lonxitude, de dobre gume, e máis afiada que unha navalla. Era larga na base e terminaba nunha punta diamantina. A empuñadura era de prata, recuberta dunha substancia parecida á pel. A folla era, sen discusión, de aceiro, mais dunha calidade que endexamais atopara eu antes. Era unha obra de arte, e todo parecía indicar que proviña dunha cultura avanzada.

Tras admirar a arma acabada de adquirir, ollei de novo para a miña vítima. O home volvía en si. O instinto fíxome mirar ao redor, pola pradaría. Ao lonxe, en dirección sur, observei un grupo de siluetas que se dirixían cara a nós. Seguramente eran homes; homes armados. Puiden ver os reflexos do sol no aceiro. Quizá pertencesen á tribo do meu adversario. Se daban comigo preto do seu compañeiro inconsciente e vestido cos trofeos da miña conquista, a súa actitude para coa miña persoa era bastante doada de imaxinar.

Busquei rapidamente un camiño de retirada ou un refuxio, fose cal fose, e vin que a chaira, a certa distancia, acababa nuns outeiros pouco elevados e cubertos de plantas. Había outros outeiros, ou montañas, máis importantes, que se elevaban por detrás destes. Estaban ordenados como unha serra. Con outra mirada decateime de que as afastadas formas humanas desapareceran entre as herbas altas que bordeaban un dos ríos polos que debían atravesar antes de chegar ao lugar onde eu me atopaba.

Sen demora, dei volta e corrín a gran velocidade cara aos outeiros. Só alixeirei a marcha cando cheguei ás primeiras faldras, onde me aventurei a mirar cara a atrás. Estaba sufocado e o corazón latexaba dentro do meu peito dun modo terríbel. Aínda podía ver o meu adversario. Era unha forma minúscula na inmensidade da chaira. Máis lonxe, o grupo que eu trataba de evitar chegara ao clareiro e dirixíase directamente ao home no chan. Comecei a ascensión por unha pendente suave; suaba e tremía por efecto da canseira. Tan pronto como acadei o cumio, mirei de novo cara a atrás. As siluetas rodeaban o meu desgraciado adversario. A seguir baixei velozmente pola pendente contraria e xa non os volvín ver máis.

Despois dunha hora de carreira cheguei a unha rexión moi agreste, tanto era así que nunca vira eu nada parecido. Por todas partes había abruptas pendentes, zarrapicadas con grandes pedras en equilibrio que ameazaban con esborrallar e esmagar o viaxeiro imprudente. Había moitos cantís de pedra espida, de cor avermellada. A vexetación era escasa: arbustos de longas pólas laterais, tan longas coma o tronco dunha árbore, e algunhas variedades de matogueiras espiñentas; nalgunhas delas crecían froitos dunha cor moi curiosa. Rompín algunhas e vin que as froitas que contiñan eran grandes e carnosas, pero non me atrevín a inxerir nada. Comezaba a sentir fame. Pero a sede preocupábame máis que a fame; a segunda, cando menos, podía satisfacela, ben que facelo puidese custarme a vida.

Descendín por unha pendente moi escarpada e cheguei a un val estreito, rodeado de altos cantís; ao pé destes crecían máis matogueiras. No medio do val había unha gran lagoa, aparentemente alimentada por un manancial. O curso de auga corría cara ao centro da lagoa, e un pequeno regato saía dela baixando cara ao val.

Achegueime á lagoa. Lanzándome de cabeza —unha herba espesa cubría a beira—, mergulleime na auga cristalina. A auga tamén podería ser velenosa, pero tiña tanta sede que corrín o risco. Tiña un gusto un pouco estraño —algo que sempre sentín ao beber a auga de Almuric—, pero resultaba deliciosamente fresca e doce. Foi tan agradábel para os meus beizos enxoitos que tras aplacar a sede fiquei deitado ao bordo da lagoa; gozaba enormemente daquela sensación de tranquilidade. Foi un erro. Comer e beber con rapidez, durmir pouco e non permanecer moito tempo no mesmo sitio... son as primeiras regras da vida salvaxe; e o que non as cumpre non vive por moito tempo.

A calor do sol, o rumor da auga, a voluptuosa impresión do descanso e saciedade tras a fatiga e a sede..., todo aquilo actuou en min coma o opio, e adormecín. Pero un instinto non de todo consciente debeu de me alertar ao ouvir un lixeiro chío... e non era o murmurio do regato. Até antes de que o meu cerebro interpretase o ruído correctamente —algo como o que produciría un corpo voluminoso ao desprazarse entre as herbas—, virei e empuñei o meu puñal.

Ao mesmo tempo, até a min chegou un ruído enxordecedor, seguido dun potente chouto polo aire e dunha forma xigantesca que se abalanzaba sobre o mesmo sitio no que me atopara había apenas un instante. Pasou a rentes de min, tan preto que, coas súas afiadas garras, deu en rabuñar as miñas coxas. Non tiven tempo de ver a natureza do meu agresor... Só tiven a confusa impresión de que era enorme, lixeiro e semellante a un felino. Virei cara a un lado á vez que a besta bufaba e se lanzaba contra min con intención de golpearme; a criatura atacou. E sentín como se cravaban as súas garras na miña carne, dolorosamente. A auga xeada tragounos a ambos os dous. Soou un lamento contido e medio estrangulado, como se a besta tragase auga. Había algo ao meu carón que batía impetuosamente na auga, zarrapicando borrallos de lama ao meu redor. Segundo emerxía eu á superficie, vin unha masa alongada e enlamada que desaparecía entre as matogueiras próximas ao cantil. De que se trataba, iso non podo dicilo, mais si apuntar que semellaba un leopardo antes que calquera outro animal; porén, era máis grande. Botei unha ollada en derredor e confirmei que non había máis inimigos; arrastreime para saír da lagoa, tremelicante logo da inmersión. O puñal seguía no sitio, pois non me dera tempo a quitalo. Se non rodase para caer na lagoa, outro galo cantaría; e, de arrastrar o meu agresor canda min, podería iso representar a miña morte. Era evidente que aquel animal tiña unha aversión innata á auga, coma calquera outro felino.

Reparei en que tiña unha profunda ferida na cadeira e catro rabuñaduras no ombreiro, onde me golpeara coas garras. A ferida da cadeira sangraba abundantemente. Metín a perna na auga xeada e botei algún que outro exabrupto motivado pola cruel e atroz dor que percorría o meu corpo ao contacto da auga coa miña pel en carne viva. Tiña a perna case entumecida cando deixou de deitar sangue.

Non sabía que facer. Estaba esfameado e a noite caía rapidamente. Ignoraba se o leopardo volvería ou se algún outro predador roldaría a zona, á caza dunha presa. E, aínda por riba, estaba ferido. Un home civilizado deseguida capitularía e quedaría fóra de combate. A ferida sería considerada por persoas civilizadas razón abonda para permanecer inmóbil durante varias semanas, dada a condición de inválido. Segundo os criterios da Terra, eu era forte e duro, así que examinei a ferida con certa desesperación e tratei de pensar como podía sandala. Ao cabo duns minutos, aquela matinación converteuse nun asunto secundario.

Comezara a ascensión polo val, camiño dos cantís, coa esperanza de atopar unha gruta. Efectivamente, o aire fresco indicaba que a noite non ía ser tan calorosa coma o día. No mesmo instante, un clamor informe comezou a ser audíbel moi preto da entrada do val. Dei volta con presteza e ollei inquedo na mesma dirección. Franqueando a crista xurdiu o que eu tomaría por unha manda de hienas de non ser polo balbordo que montaban, que era moito máis demoníaco do que podería facer calquera hiena da Terra. Non me fixen ilusións sobre os seus propósitos. Viñan por min, era un feito.

A necesidade ten poucos límites. Un momento antes movíame, coxeando e moi devagar, con gran dor en todo o corpo. Ao reparar na manda dirixinme a fume de carozo cara aos cantís, coma quen que estaba totalmente descansado e non tiña ferida ningunha. Cada paso causábame unha aguda dor na cadeira; a ferida abriuse e sangrou abundantemente. Apertei os dentes con forza e dobrei os esforzos.

As miñas perseguidoras berraban e corrían cara a min a unha velocidade tan terríbel que case abandonei toda esperanza de alcanzar as árbores cabo dos cantís antes de que me alcanzasen e derribasen. O chocar das mandíbulas dos animais escoitábase ás miñas costas cando penetrei entre as pólas das árbores miúdas e a continuación rubín cara aos cumios cun suspiro de alivio. Pero, para o meu horror, as hienas rubiron tamén, procurándome. Unha desesperada mirada cara a abaixo indicoume que non se trataba de verdadeiras hienas; diferían da especie que eu coñecía —de igual xeito que todo o de Almuric difire sutilmente do seu equivalente na Terra—. Aquelas bestas tiñan as garras curvas coma os felinos, e os seus corpos eran lixeiros dabondo como para lles permitir o rubir as árbores coma se fosen linces.

Abafado pola desesperación, dispúñame a loitar pola miña vida cando vin no cantil un saínte de rochas, xusto por riba da miña cabeza. Naquel lugar, a parede estaba profundamente socavada e as pólas da árbore chegaban a tocala. Agarreime teimudo á abrupta e perigosa parede e conseguín izar o meu corpo lacerado e doente até a cornixa, onde quedei estomballado, mirando as miñas perseguidoras un pouco máis abaixo. As hienas pendurábanse das ramas máis altas e ouleaban como almas condenadas. Estaba claro que as súas aptitudes escaladoras non incluían os cantís. Despois dun intento no que unha daquelas bestas saltou cara ao saínte, rabuñou de forma frenética o bordo rochoso e caeu ao chan entre berros arrepiantes, os animais deixaron de esforzarse por alcanzarme. Mais non renunciaron á súa presa. As estrelas apareceron no ceo, estrañas constelacións descoñecidas que brillaban cunha luz branca nun ceo de veludo. Máis tarde, unha lúa dourada e enorme alzouse por riba dos cantís e o luar clarexou os outeiros. Os meus gardiáns seguían apostados nas pólas de máis abaixo, ouleando con ferocidade e unha fame voraz.

O aire era xeado e o resío bañaba a rocha espida sobre a que me achaba. Tiña o corpo ríxido e anquilosado. Atei o cinto ao redor da perna ferida a modo de torniquete. A carreira debeu de abrir algunhas das miñas veas, pois o sangue escorregaba por fóra dun modo alarmante.

Nunca antes pasara unha noite tan lamentábel. Estaba tendido nunha cornixa xeada, tremelicando co frío. Abaixo, os ollos ardentes a consecuencia da fame das miñas perseguidoras, alzábanse cara a min e fitábanme. Nos outeiros escuros resoaban os ruxidos e ouleos de monstros descoñecidos. Brados, berros e laios que atravesaban a noite. E eu estaba alí, no medio de todo, espido, ferido, morto de frío, esfameado e horrorizado, na mesma situación na que debeu de se atopar algún dos meus devanceiros na afastada idade de pedra do meu planeta natal.

Foi daquela cando comprendín por que os nosos devanceiros, pagáns como eran, adoraran o Sol. Cando a Lúa se puxo e o Sol de Almuric, cun halo dourado, apareceu por riba dos máis afastados cantís, non puiden evitar chorar de alegría. Por baixo de onde eu estaba, as hienas gruñiron, axitáronse, clamaron ao primeiro e lanzáronse despois ao chan para buscar unha presa máis doada de conseguir. Lentamente, a calor do Sol penetrou nos meus membros adormecidos. Erguinme con rixidez para saudar a chegada do día, o mesmo que debeu de facer moito tempo atrás aquel devanceiro esquecido nos primeiros albores da Terra.

Segundos máis tarde, deixaba a cornixa e descendía ao pé da árbore para recoller as numerosas noces que alí había. Morría coa fame e tomei unha decisión: se tiña que morrer prefería facelo envelenado naquel preciso instante antes que facelo de inanición. Escachei as cascas espesas e mastiguei con avidez as carnosas noces. Non lembraba unha comida terrestre —nin sequera a máis refinada— que me parecese máis deliciosa. Non tivo ningún resultado pernicioso; as noces eran de excelente calidade e moi nutritivas. Comezaba a me facer co dominio da zona, polo menos no relativo á comida. Superara un dos obstáculos básicos para a vida en Almuric.

Contar detalladamente o que pasou nos meses seguintes sería encerellado de máis. Valla dicir soamente que busquei acubillo nos outeiros, polo que paguei un alto prezo en sufrimento e perigos que ningún home na Terra coñecera en milleiros de anos. Síntome orgulloso ao dicir que só un home dunha forza e temperamento excepcional podería sobrevivir como eu o fixen. E non me contentei con sobrevivir. Finalmente, conseguín levar unha existencia normalizada.

Ao comezo non me atrevía a deixar o val, onde tiña a seguridade de poder atopar comida e auga. Construín unha especie de niño na cornixa, con ramaxe e follas, no que durmía á noite. Durmir? Ben, o termo non é o ideal. Aniñábame alí, intentando non morrer co frío, loitando ferozmente para sobrevivir á noite. De día, durmía un anaco, e ao cabo aprendín a descansar en calquera sitio e en calquera momento, e tan lixeiro era o meu sono que o máis pequeno ruído me facía acordar. O resto do tempo dedicábao a explorar o val e os outeiros veciños; apañaba e comía noces. E as miñas modestas exploracións tiñan unha chea de incidentes. Decote debía saír correndo en dirección aos cantís ou ás árbores, coa morte detrás, seguindo os meus pasos dun modo atroz. Os outeiros estaban infestados de animais salvaxes, e todos parecían carnívoros.

Foi aquel feito o que me fixo ficar no val, onde cando menos atopaba unha seguridade relativa. O que me impulsou finalmente a deixalo foi a razón que sempre empurrou a emigrar e avanzar a raza humana —desde o primeiro home mono até o primeiro colono chegado de Europa—: a busca de alimentos. As provisións de noces esgotábanse rapidamente. As árbores baleirábanse. Eu non era o único responsábel daquel feito, aínda que tiña unha fame feroz a causa dos meus constantes exercicios; pero tamén había outros que ían comer as noces... criaturas enormes e peludas, semellantes a osos, e animais similares a babuínos recubertos dunha espesa pelaxe. Aqueles animais alimentábanse de noces, pero eran omnívoros, a xulgar pola atención que me concedían. Os osos eran bastante fáciles de evitar; eran montañas de carne e músculos, pero non podían rubir polas árbores e tiñan moi mala vista. Aprendín enseguida a temer e odiar os babuínos. Perseguíanme en canto me vían; podían correr e engatar, e as paredes abruptas non os detiñan.

Un deles perseguiume até a miña gorida e rubiu á cima da árbore para chegar até a cornixa. Polo menos tales eran as súas intencións, pero o home sempre é moi perigoso cando se ve acosado. Eu xa fora perseguido en exceso. Cando aquel monstro con aspecto de simio se alzou sobre as rochas coma se fose un home, craveille o puñal entre os ombreiros con tal forza que o incrustei literalmente na rocha; a punta aceirada afundiu unha boa polgada na pedra.

Aquel incidente indicoume tanto a dureza da folla como a forza crecente dos meus músculos. Eu, que me conto entre os homes máis fortes do meu mundo de orixe, crera até aquel incidente que era dos máis débiles de Almuric, e non obstante fora quen de remontar aquela deficiencia grazas tanto ao meu cerebro como aos meus músculos, e comezaba a ser consciente.

Como había que ser duro para sobrevivir, endurecín. A miña pel, bronceada polo Sol e curtida polos elementos, volveuse insensíbel á calor e ao frío, algo que nun principio non crera que fose posíbel. Músculos que até entón ignorara que tiña fixéronse evidentes. Adquirín unha forza maior á de ningún terrestre.

Pouco tempo antes de que deixase o meu planeta natal, un recoñecido experto en cultura física declarara que eu era o home mellor formado da Terra. A medida que endurecía polo contacto da ruda vida de Almuric, comprendín que aquel experto non sabía nada do que era un verdadeiro desenvolvemento físico. E a min pasábame o mesmo. Se fose posíbel colocar xuntos o home que fora e aquel en que me convertín, o primeiro parecería ridiculamente brando, pesado e zoupón en comparanza co xigante moreno e musculoso no que me convertera.

Pola noite xa non tremelicaba co frío, e o carreiro máis rochoso non me fería os pés espidos. Podía escalar un cantil abrupto coa mesma axilidade que un mono; podía correr durante horas sen padecer a menor fatiga; en distancias curtas faría falla un cabalo de carreiras para me vencer en velocidade. As feridas cicatrizaran por si soas, como se a propia Natureza sandase aqueles que viven no seu seo.

Relato estes feitos para que se perciba claramente a clase de home que tomaba forma naquel molde salvaxe. Sen os meus encarnizados esforzos para me converter en algo tan duro coma a rocha ou o aceiro, nunca podería sobrevivir os sucesos sinistros e sanguentos que ía coñecer naquel implacábel planeta.

Conforme percibía aquela nova forza que ía nacendo en min, recobrei a seguridade. Acampaba orgullosamente e ollaba, desafiante, para os meus bestiais veciños. Xa non fuxía ante un babuíno cheo de babas e coas pernas tortas. Acabei por declararlles a guerra abertamente e odieinos tanto coma se fosen inimigos humanos. Aínda por riba, andaban a comer as noces que eu precisaba para o meu propio sustento.

Aprenderon moi pronto a non seguirme até a miña gorida.

E chegou o día en que me atrevín a medirme cun deles en combate. Non esquecerei nunca a imaxe daquel babuíno de fociño escumante que gruñía mentres saía da espesura para se abalanzar sobre min, nin tampouco esquecerei a mirada horríbel dos seus ollos case humanos. A miña determinación enmagreceu, pero xa era demasiado tarde para a retirada. Sostiven o asalto e atraveseille o corazón co puñal mentres el pechaba os longos brazos ao redor do meu corpo con intención de esmagarme.

Pero había outros animais que axexaban no val, e con eses non me batín: hienas, leopardos de dentes de sabre, máis grandes e poderosos que un tigre da Terra e incluso máis feroces; criaturas xigantescas parecidas aos anteriores, carnívoros de mandíbulas bicudas semellantes ás dos crocodilos; osos portentosos; enormes xabarís... E había outros monstros que só axexaban á noite e aos que nunca vin con detalle. Aquelas bestas misteriosas adoitaban desprazarse en silencio, aínda que algunhas lanzasen estraños e estridentes laios ou xordos ruxidos que facían tremer o chan. Dado que o Descoñecido é o máis ameazante, tiña o sentimento de que aqueles monstros da noite eran aínda máis terríbeis que os horrores familiares que me perseguían durante o día.

Recordo que unha noite espertei sobresaltado e vin que estaba tendido na cornixa, en tensión, cos ouvidos á espreita, no medio dunha escuridade silenciosa e opresiva. A Lúa ocultárase e as tebras cubrían o val. Non había ruídos de babuínos, nin risadas de hiena que turbasen o sinistro silencio. Algo avanzaba polo val; escoitaba o lixeiro e rítmico repicar da herba que delataba o paso dun corpo enorme, pero, na escuridade, apenas podía distinguir senón unha forma xigantesca e vaga. Parecía moito máis longa que alta... en certo sentido, anormalmente desproporcionada. Aquilo proseguiu o seu camiño ao longo do val, e tras a súa marcha, foi como se a noite lanzase un profundo suspiro de alivio. Os ruídos nocturnos escoitáronse de novo e deiteime outra vez de costas para volver durmir coa sensación imprecisa de que un horror inenarrábel pasara durante a noite moi preto da miña persoa.

Xa dixen que disputaba cos babuínos a propiedade das noces que nos daban a subsistencia. Movido polo apetito, chegou o momento en que debín deixar o val para ir máis lonxe á procura de alimento. Durante as miñas exploracións, cada vez máis extensas, percorrín a rexión veciña e esgotei as provisións que nela había. De maneira que partín á busca de aventuras, cara ao sueste. Non me estenderei nas miñas peregrinacións. Vaguei durante numerosas semanas polos outeiros, medio morto de fame, ameazado por bestas, durmindo nas pólas máis altas das árbores ou —o cal era aínda máis perigoso— en abruptos penedos ao caer a noite. Fuxín, pelexei, matei, sufrín. Oh, podo asegurar que a miña viaxe foi axitada e fértil en incidentes!

Levaba a primitiva vida dos salvaxes. Non tiña compañía, nin libros, nin roupa, nin ningún dos motivos que caracterizan a civilización. Segundo os criterios dun home civilizado, era desgraciado en extremo. Mais non o era. Gozaba con aquela vida. Todo o meu ser crecía e se desenvolvía. Podo dicir unha cousa: a vida natural da humanidade é unha loita feroz pola existencia contra as forzas da natureza, e calquera outra forma de vida é algo artificial e carente dun significado real.

A miña vida non era monótona, pois vivín aventuras que precisaban de toda a miña astucia e forza física. Coa alborada, cando deixaba a miña gorida dunha soa noite, sabía que vería o seguinte ocaso grazas unicamente á miña audacia, enerxía e rapidez de movementos. Aprendín a coñecer o sentido de cada unha das herbas ondulantes, de cada matogueira que quizabes agochase un inimigo, de cada bloque de pedra. A Morte ocultábase en todas partes e presentaba un milleiro de formas distintas. Non era unha posibilidade pensar en relaxar a vixilancia, nin tan sequera durante o sono. Cando pechaba os ollos, na noite, non tiña ningunha certeza de que volvería abrilos ao amencer. Esta frase ten máis sentido do que puidese parecer a primeira vista. En xeral, o home civilizado non vive en plenitude; ten unha boa parte da masa muscular atrofiada e, desde logo, demasiada graxa inútil. A vida pestanexa nel, e pouco máis; ten os sentidos adurmiñados. Ao desenvolver o intelecto, este home civilizado sacrificou moitas cousas que ignora.

Dábame de conta de que tamén eu estivera medio morto no meu planeta natal. Mais en Almuric vivía no máis amplo sentido do termo: vibraba, ardía e desbordaba vitalidade. Cada tendón, vea e óso estaba cheo da dinámica corrente da vida que cantaba, latexaba e existía en min. Estaba demasiado ocupado en atopar comida e en salvar a vida como para deixarme levar polas inhibicións e os morbosos e tortuosos complexos que atormentan o home civilizado. A todas esas persoas de complicada mente que lamentan que a psicoloxía dunha vida así sexa tan simplista, só lles direi que, durante a miña vida naquela época, a acción violenta e continua —e a necesidade de acción— non deixaron sitio para vacilacións e exames introspectivos aos que se dedican aqueles que viven en condicións de seguridade e co alimento cotián asegurado polo traballo dos demais. A miña vida era primitivamente sinxela; vivía completamente no presente, ao día. A miña vida na Terra parecía un soño impreciso e afastado.

Durante os meus paseos —e des que deixara o val percorrera enormes distancias— non vin signo ningún de presenza humana, ou de algo que se parecese vagamente aos seres humanos.

Foi o mesmo día en que vin unha extensión de chaira entre os vales cando batín co primeiro ser humano. Aquel encontro foi totalmente fortuíto. Namentres avanzaba por unha meseta cuberta por unha grande espesura e anacos de rocha, apareceu diante dos meus ollos unha escena... unha escena impresionante polo seu primitivo significado. Ante min, o terreo descendía nunha suave pendente para formar unha foxa non moi profunda; o chan desaparecía entre as altas herbas e indicaba a presenza dunha fonte. No centro da foxa había un home similar ao que atopara ao chegar a Almuric; un tipo que mantiña unha loita desigual cun leopardo de dentes de sabre. Abrín os ollos todo o que puiden, pampo, pois non pensaba que un ser humano puidese enfrontarse con aquel animal e vivir para contalo.

Unha espada refulxía entre o monstro e a súa presa; a pel manchada de sangue indicaba que o animal fora alcanzado máis dunha vez. Pero aquilo non podía durar; esperaba que en calquera momento o home caese derrubado baixo o corpo xigantesco do seu adversario.

Mentres aquel pensamento se formaba na miña mente, descendín pola suave pendente. Non lle debía nada a aquel descoñecido, pero o seu valente combate facía latexar todas as fibras da miña alma. Non berrei, pero si corrín silenciosamente e con afán asasino, co puñal brillando na man. Cando me aproximei a eles, o gran felino deu un chimpo. A espada saíu voando da man do home e este foi derrubado polo corpo xigantesco. Case ao mesmo tempo, abrín as tripas do leopardo cunha certeira puñalada.

Cun chío estridente, o leopardo soltou a súa vítima, deu un bandazo e lanzou un ataque coa súa garra mentres eu facía por me arredar dun salto. A besta retorceuse enriba da herba. Lanzaba terríbeis ruxidos e impetuosamente rañaba a terra coas garras, bañándoa cunha horríbel choiva de sangue e entrañas que manaba do seu corpo.

Era un espectáculo capaz de desanimar o home máis duro, e aledeime cando a besta tivo unha convulsión e quedou inmóbil definitivamente.

Volvinme cara ao home, pero non tiña moitas esperanzas de que seguise vivo. Presenciara como os terríbeis cairos do xigantesco carnívoro se incrustaban na súa gorxa ao tempo que desfalecía.

Xacía no chan, bañado nun océano de sangue, coa gorxa horribelmente esgazada. Vía latexar a vea xugular, ao descuberto pero intacta. O corpo do home estaba aberto da axila á cintura, e tiña a coxa desfeita dun modo horríbel; vin os ósos ao aire e tamén como unha corrente de sangue escapaba das veas seccionadas. Con todo, para o meu estupor, non só o home vivía, senón que estaba consciente. De calquera maneira, mentres eu o fitaba sorprendido, os seus ollos volvéronse de vidro e perderon todo brillo.

Esfarelei unha fita de tea do meu calzón e fíxenlle un torniquete ao redor da coxa; aquilo detivo un pouco a hemorraxia. Contempleino con desesperación. Aparentemente agonizaba, a pesar do vigor e a vitalidade dos habitantes daquelas salvaxes rexións. En efecto, o home era tan feroz e de tan peludo aspecto —malia non ser especialmente corpulento— como aquel con quen me enfrontara no meu primeiro día en Almuric.

Mentres estaba alí, desamparado, algo rozou a miña orella asubiando ameazadoramente e cravouse cun golpe apagado no noiro que había ás miñas costas. Vin unha seta que aínda tremía. Un berro de rabia chegou aos meus oídos. Lanzando furiosas miradas en derredor, vin media ducia de homes peludos correndo cara a min a fume de carozo. Non deixaban de lanzar setas mentres o facían.

Lanzando un gruñido instintivo, saltei cara ao alto da pendente; o asubío dos proxectís ao redor da miña cabeza lembrábame a necesidade de correr. Unha vez que alcancei a protección das matogueiras non detiven o paso, e seguín correndo cara a adiante. Evidentemente, os homes de Almuric eran igual de hostís que os animais, e faría ben en evitalos en diante.

Deime de conta de que a miña cólera esvaecía en canto ennfrontaba unha dificultade superior. Entendera algún dos berros que lanzaban os homes mentres corrían tras de min. E aquelas palabras eran en inglés, e exactamente igual que co adversario do meu primeiro combate, eu comprendía ese idioma. Deille mil e unha voltas ao asunto en busca dunha explicación. Xa percibira que os obxectos inanimados e os seres viventes —que emulaban con exactitude os seus equivalentes terrestres— presentaban sempre algunha diferenza chocante, xa fose a substancia, a calidade ou o método de acción. Se cadra baixo certas condicións a vida evolucionara dun modo case paralelo en ambos os dous planetas até o punto de producir unha linguaxe idéntica? Aquilo era contrario ao sentido común. Con todo, non podía poñer en cuestión a proba que me daba o meu oído. Renunciei a seguir buscando respostas para aquel incríbel enigma; era unha inútil perda de tempo.

Quizá foi aquel breve incidente, ou a fugaz visión das afastadas sabanas, o que fixo nacer en min o cansazo e a fartura daquela rexión de áridos outeiros na que me aventurara tan audazmente. O feito de ver homes —aínda que distintos e estraños— espertou en min o desexo de compañía humana, e aquel desexo frustrado converteuse axiña nunha viva repulsa dos lugares en que me achaba. Non esperaba atopar naquelas chairas seres humanos de intención amigábel; así e todo decidín probar sorte, sen ter en conta os perigos que sen dúbida me esperaban. Antes de deixar os outeiros, deume por cortar o pelo que me crecía nas fazulas e barbear todo co puñal, tan afiado coma unha navalla. Non sabería dicir por que o fixen. Poida que por instinto natural, o instinto dun home que se dirixe a un novo país e desexa estar presentábel.

⁂

Ao día seguinte baixei cara ás chairas cubertas de herba. Estendíanse cara ao leste e o sur até onde chegaba a vista. Dirixinme ao leste e percorrín aquel mesmo día moitas millas, sen incidencias destacábeis. Franqueei varias correntes de auga sinuosas; ao longo das beiras, a herba alzábase máis alta que a miña cabeza. Alí, entre as herbas, puiden escoitar o andar pola lama de grandes animais dalgunha especie descoñecida; dei un amplo rodeo para evitalos.

Congratuleime por aquel detalle de prudencia.

Nos lindes dos cursos de auga había multitude de aves de todas as formas e cores; algunhas eran silenciosas e outras lanzaban decote chíos penetrantes mentres viraban por riba da auga para despois mergullarse bruscamente nela á procura dalgunha presa.

Máis lonxe, nas chairas, atopei rabaños de animais pastando —pequenas criaturas semellantes a cervos, e un curioso animal, parecido a un porco gordo, cunhas patas traseiras excepcionalmente longas. Avanzaba ás alancadas, case a chimpos, coma se fose un canguro. Era un espectáculo cómico, e escachei a rir até que me doeu o estómago. Máis tarde pensei que era a primeira vez que ría así —agás por algunhas gargalladas de salvaxe satisfacción ao descubrir un inimigo— desde a miña chegada a Almuric.

Aquela noite durmín entre as altas herbas, non moi lonxe dun regato, e puiden ser presa dalgún carnívoro buscando comida, mais a sorte estivo do meu lado. Nas chairas retumbaban os formidábeis ruxidos dos monstros que cazaban por elas, pero ningún deles se achegou ao meu precario refuxio. A noite, cálida e agradábel, contrastaba sorprendentemente coas que coñecera nos outeiros sinistros e xeados.

Ao día seguinte aconteceu un feito de relevancia. Aínda non comera carne en Almuric, a non ser cando unha fame feroz fixo que a comese crúa. Buscara en balde unha pedra que ao fregala bruscamente orixinase as faíscas para poder prender unha cacharela. As rochas eran dunha natureza particular, descoñecida na Terra, pero aquela mañá nas chairas atopei unha lasca de pedra gris no medio da herba, e tras algúns intentos descubrín que aquela pedra tiña algunhas das propiedades do sílex. Golpeando co puñal na pedra, fun por fin recompensado cun chispazo na herba seca; avivei a chama e prendín lume... que logo me custou bastante apagar.

Aquela noite arrodeeime dun círculo de chamas. Alimentaba regularmente o lume con herba seca e unhas plantas de longos talos que ardían amodo. Sentíame relativamente seguro, aínda que unhas formas xigantescas axexaban a zona, nas tebras. Escoitei o paso dunhas patas enormes e reparei no brillo duns ollos feroces.

Durante a miña viaxe polas chairas, alimenteime dos froitos que atopaba polo camiño. Vin que os paxaros tamén os comían. Aqueles froitos tiñan un sabor agradábel, pero carecían do valor nutritivo dos froitos que atopara nas matas dos outeiros. Lanceilles miradas de gula aos animais similares a cervos que se apartaban de min en canto trataba de aproximarme, considerando a posibilidade de facer con eles unha boa grellada, aínda que ignoraba como capturalos e matalos.

Así, durante días, andei de vagar polas inmensas chairas até que batín cunha cidade de potentes murallas.

Vina contra a noitiña. Malia o meu ardente desexo de achegarme para examinala, decidín acampar e esperar a chegada da alborada. Pregunteime se os habitantes daquela cidade verían a miña cacharela, e se enviarían alguén a ver de que se trataba, para descubrir quen era eu e cales eran as miñas intencións.

Coa noite xa pecha, deixei de vela, pero as últimas luces do sol poñente mostráranma con claridade: alzábase, sombría e impresionante, cara ao ceo, ao leste. A aquela distancia, non podía detectar sinal ningún de vida, pero tiven a vaga impresión dunhas inmensas murallas e de torres delgadas dun ton verdoso.

Estomballeime no centro do círculo de lume, ao tempo que grandes corpos sinuosos se movían entre as herbas e seguramente me observaban con ollos feroces. A miña imaxinación púxose a traballar mentres me preguntaba como serían os habitantes daquela misteriosa cidade. Pertencerían á mesma raza de trogloditas salvaxes e peludos que xa coñecera? Dubidábao porque seica aqueles seres primitivos eran incapaces de construír tales murallas. Se cadra descubriría unha raza cun alto nivel de civilización. As imaxes que creei eran demasiado imprecisas e fantásticas como para ser descritas.

A Lúa alzouse por tras da cidade e o seu brillo estrañamente dourado fixo reaparecer as impresionantes murallas. A cidade parecía ameazante e sombría ao ser bañada polo luar; había algo bestial e sinistro no seu aspecto. Mentres accedía ao mundo dos soños, pensei que se os homes mono eran capaces de construír unha cidade, esta sería parecida a aquel coloso que sobresaía bañado polo luar.

CAPÍTULO II

O amencer atopoume camiñando pola chaira. Dirixirse tan resolta e abertamente á cidade —que quizabes estivese chea de seres hostís— pode ser considerado por algúns como un signo inequívoco de tolemia, mais eu aprendera ás presas os riscos máis insensatos, e a curiosidade devorábame; e, sobre todo, estaba xa canso de levar unha vida tan solitaria.

Canto máis me achegaba, máis destacaban os detalles da cidade. Parecía máis unha fortaleza que unha vila; as murallas e as torres que se alzaban por tras e por riba delas, estaban aparentemente construídas con enormes bloques de pedra verdosa groseiramente tallada. Non se fixo esforzo de puído ningún, nin se optou por alisar ou decorar nada. O conxunto daba unha sensación de brutalidade e salvaxismo, algo que suxería un pobo feroz e rudo, que amoreaba pedras para protexerse dos seus inimigos.

Até aquel momento non vira signos de presenza dos seus habitantes. A cidade podería estar baleira de habitantes humanos. No entanto, no longo camiño que conducía até as súas portas macizas non tiña apenas herba e a pouca que había estaba trepada, coma se normalmente fose transitada a zona por unha multitude. Non había hortos nin xardíns ao redor da cidade. No longo treito que avantei a través da chaira até as portas da cidade, non vin nada que se parecese moito ou pouco a un ser humano. Pero, para cando alcancei a sombra proxectada polos portóns, vin fugazmente unhas cabezas de negros e hirsutos cabelos desprazándose polos angostos parapetos. Detívenme e botei a cabeza cara a atrás para chamar por eles. O Sol acababa de alzarse por riba das torres e o seu fulgor cegoume de vez. No preciso instante en que abrín a boca, escoitouse unha forte detonación, coma un disparo de fusil; unha nube de fume branco saíu dunha torre e algo me golpeou na cabeza cun terríbel impacto... Perdín o coñecemento.

Cando volvín en min, non foi dun modo gradual, senón instantáneo; de socate tiña a mente despexada. En efecto, o meu poder de recuperación era inmenso. Estaba tendido nun chan de pedra espida, nunha ampla sala. Os muros, o teito e o chan eran grandes lousas de pedra verdosa. Desde unha fiestra con barrotes, no alto dunha das paredes, entraba a luz do sol e iluminaba a sala; tirante un banco de grandes proporcións malamente labrado, non había mobles.

Unha pesada cadea arrodeaba o meu van. Vin que estaba pechaba cunha pechadura bastante singular. O outro extremo da cadea quedaba suxeito a unha grosa argola, encravada no muro. Todo o relacionado con aquela cidade daba sensación de solidez.

Levando unha man á cabeza, deime de conta de que me vendaran cunha tea de tacto sedoso. Padecía unha forte dor de cabeza. Evidentemente, o proxectil —fose cal for— que me lanzaran desde as murallas soamente me rozara, rabuñando lixeiramente os meus cabelos e facéndome perder o coñecemento. Busquei o puñal; naturalmente, desaparecera.

Maldicín encolerizado. Des que me atopaba en Almuric, aterrorizábame a idea do que me esperaba; pero mirado polo lado positivo, até daquela estivera libre. Porén, a partir daquel momento, estaba a mercé de quen sabe que criaturas. Todo o que sabía é que os habitantes daquela cidade tiñan intencións hostís. Pero a miña confianza en min mesmo —excesiva— certamente non diminuía, e non tiña eu ningún medo. Sentín ao primeiro un certo pánico que tomaba forma no meu interior —algo común a todos os seres salvaxes cando se ven encadeados e encerrados—, pero combatín contra aquela sensación e gañei. A seguir experimentei unha vaga de ira. Púxenme en pé dun chouto —a cadea era o suficientemente longa como para permitirme aquel movemento— e comecei a tirar das argolas para intentar rompelas.

⁂

Seguía ocupado con aquela tarefa —a manifestación dun resentimento primitivo— cando un leve ruído soou por tras de min. Virei apresurado, cos músculos tensos, presto a atacar ou a defenderme. O que vin deixoume paralizado.

Había unha moza á entrada do cuarto. Salvo pola roupa, non era diferente das mulleres que coñecera na Terra. Con todo, a súa silueta esvelta indicaba unha axilidade superior á das femias do meu lugar de orixe. Tiña os cabelos dun negro acibeche e a pel de branco alabastro. Os seus membros torneados apenas estaban disimulados por un lixeiro vestido, semellante a unha túnica, sen mangas e moi escotada, que deixaba ver case a totalidade dos seus peitos de marfil. Levaba a túnica cinguida aos cadrís, e chegáballe até uns centímetros por riba dos xeonllos. Calzaba sandalias. Parecía estar a un tempo atemorizada e fascinada; tiña os ollos negros e abertos por completo, e os beizos só entreabertos. Cando me volvín e a observei con curiosidade, retrocedeu e lanzou unha viva exclamación de sorpresa, ou temor, e saíu precipitadamente do cuarto.

Vin como desaparecía con estrañeza. Se os outros habitantes da cidade se asemellaban a ela, a impresión que daba a maciza e brutal arquitectura era tan só unha ilusión, pois aquela moza parecía produto dunha civilización apracíbel e refinada. Só o traxe suxería un certo aquel de barbarie.

Mentres reflexionaba sobre aquela inesperada aparición, escoitei un ruído de pasos e a seguir o dunhas voces que discutían agremente. Un momento despois, un grupo de homes penetraba na sala. Detivéronse ao ver que recobrara o coñecemento e que estaba de pé. Sen deixar de pensar na moza, contempleinos sorprendido. Pertencían á mesma raza que os outros seres que vira; inmensos, cubertos de pelo, con aspecto feroz, a cabeza inclinada cara a adiante dun modo simiesco e as faccións moi marcadas. Percibín que algúns tiñan a pel máis escura, mais todos eran morenos e de aspecto grotesco; a impresión global era a dun salvaxismo sombrío e implacábel. Aquela ferocidade era algo instintivo neles; ardía nos seus ollos de cor gris xeo, reflectíase no xesto dos seus beizos peludos, gruñía nas súas voces ásperas.

Todos ían armados, e as súas mans parecían buscar as empuñaduras das armas mentres seguían contemplándome furiosamente, sacudindo as cabezas peludas.

—Por Thak! —exclamou un deles, ou máis ben ruxiuno, pois todos tiñan a voz tan forte coma unha tempestade—. Espertou!

—Credes que poderá falar ou entender un idioma humano? —exclamou outro.

Durante todo aquel tempo fiquei quedo, sostendo as súas miradas vivas. De novo quedei estupefacto polas súas palabras. Logo, decateime de que non se expresaban en inglés.

A cousa era tan anormal que me abraiou. Non falaban ningún idioma da Terra, daquilo era consciente, e, con todo, entendía sen problema, coa única excepción dalgúns vocábulos que seica non tiñan un equivalente na Terra. Non tratei de atopar unha explicación para aquel fenómeno de aspecto imposíbel e respondín ao que falara o último.

—Podo falar e entendervos —vociferei—. Quen sodes? Que cidade é esta? Por que me atacastes? Por que estou encadeado?

Lanzaron gruñidos de sorpresa, estirando ferozmente as puntas dos bigotes, sacudindo a cabeza e maldicindo con violencia.

—Fala, por Thak! —dixo un terceiro—. Xa volo advertín: vén de alén do Cinto!

—Alén do meu cu, si! —dixo un terceiro groseiramente—. É un monstro, un dexenerado de pel lisa que nunca debeu nacer, ou ao que non se lle debería deixar vivir!

—Preguntémoslle como se fixo co puñal de Rompedor de Ósos —suxeriu outro.

Ao escoitar aquilo, un avanzou e, mirándome severamente, en ton acusador, brandiu unha arma; recoñecín o meu puñal inmediatamente.

—Roubáchesllo a Logar? —preguntou.

—Non roubei nada! —respondín axiña.

Tiña a impresión de ser unha besta salvaxe á cal os espectadores insensíbeis e estúpidos molestan a golpe de caxato entre os barrotes da cela. Os meus accesos de ira —parellos a todas as emocións daquel salvaxe planeta— non coñecían freo.

—Tomei o puñal do home que o levaba no seu propio cinto, e durante un combate leal —expliquei.

—Matáchelo? —preguntaron con incredulidade.

—Non —murmurei—. Combatemos só coas mans, pero nun momento dado quixo apuñalarme e derribeino dunha trompada.

Un ruxido acompañou as miñas palabras. Primeiro crin que lanzaban un berro de rabia, pero non tardei en comprender que rifaban entre eles.

—Dígovos que mente! —dixo, e aquel muxido de touro dominou o tumulto—. Sabemos que Logar o Rompedor de Ósos non é home que se deixe vencer e roubar por un home imberbe e de pel lisa coma este. Ghor o Oso podería enfrontarse a Logar. Pero ninguén máis!

—Así e todo, o caso é que tiña o seu puñal —apuntou alguén.

O clamor volveu escoitarse. Nun instante, todos berraban e maldicían, brandindo os peludos puños con xesto ameazante, buscando furtivamente os pomos das espadas, intercambiando desafíos ao combate e terríbeis insultos.

Esperaba asistir a unha pelexa e a un masacre xeral, mais o que parecía investido dunha certa autoridade apañou a espada e golpeou no banco coa empuñadura, cubrindo co seu muxido de touro as voces de todos os demais.

—Silencio! Silencio! Como un máis abra a boca, que se despida do seu cranio! —dixo e, cando o tumulto acougou e os outros se contentaron con miralo con odio, el proseguiu, cunha voz tan sosegada coma se non pasase ren—. O asunto do puñal tanto ten. Poida que sorprendese a Logar mentres durmía e daquela o atacase, ou se cadra rouboullo, ou poida que simplemente o atopase. Somos acaso nós os irmáns de Logar para preocuparnos pola súa sorte?

Un barullo de voces acompañou as súas palabras. Era evidente que o home chamado Logar non era moi popular entre eles.

—A cuestión é a seguinte: que imos facer con esta criatura? Debemos reunir o consello e tomar unha decisión. Comestíbel está claro que non é.

Sorriu ao dicilo; seica era unha broma algo macabra.

—Podería facerse coa súa pel un coiro de moi boa calidade —suxeriu outro cun ton que me deu a impresión de que chanceaba.

—Demasiado brando —protestou un terceiro.

—Non o parecía cando o trouxemos —replicou o que falara o primeiro—. Máis ben parecía de aceiro, diría eu.

—Bah! —dixo o outro con desprezo—. Vou demostrarvos o delicada que é a súa carne. Observade como corto un par de febras.

Apañou a daga e achegouse onda min mentres os outros observaban con sumo interese.

Durante todo aquel tempo, a miña cólera non fixera senón ir a máis, tanto que o cuarto comezou a dar volta diante dos meus ollos, sumidos nunha estraña brétema. Naquel instante, comprendendo que aquel valente tiña realmente a intención de cravar na miña pel o gume da súa espada, transformeime nun tolo furioso. Virando, agarrei a cadea coas dúas mans e enroleina ao redor dos pulsos para poder termar dela con firmeza. Logo, apoiando un dos pés na parede, turrei da cadea con todas as miñas forzas. Todos os músculos do meu corpo quedaron en tensión, anoados coma se fosen rexas cordas; a suor escorregaba polo meu corpo. Cun estrépito enxordecedor, a pedra cedeu e a argola de ferro saltou arrincada da parede.

Caín ao chan e rodei sobre as costas até os pés dos meus secuestradores. Lanzaron uns ruxidos coléricos e a seguir caeron sobre min.

⁂

En resposta aos seus muxidos emitín un ouveo estridente de pracer sanguinario e, alzándome no seo do combate, comecei a axitar os puños coma se estivese armado cun par de mazos. Xaora, si que foi unha boa liorta mentres durou! Non intentaron apuñalarme, e contentáronse con esmagarme e inmobilizarme. Rodamos dun lado a outro do cuarto, como unha masa furiosa que non cesa de xemer, intercambiando golpes e improperios. Todos aqueles berros, bramidos, blasfemias e imprecacións formaban un balbordo do demo. Nun momento dado, crin ver de pasada unhas mulleres —parecidas ás que vira anteriormente— na entrada do cuarto, pero non podería afirmalo. Tiña firmemente apertada entre os dentes unha orella peluda, cos ollos cheos de suor e a visión entumecida —logo dunha boa puñada que me deran no nariz— e, con aquel acio de corpos robustos que non deixaban de golpearme, a verdade é que moito non é que vise.

Con todo, aínda ía tirando. Deilles cera a todos: orellas rotas, narices pachocados, dentes rotos polos impactos dos meus puños de aceiro... Os berros dos feridos eran unha música melodiosa para os meus oídos doentes. Pero aquela satánica cadea que me rodeaba a cintura non deixaba de facerme cambalear, enrolada nas miñas pernas. A vendaxe que me protexía non tardou en caer; volveuse abrir a ferida na cabeza e vinme cuberto de sangue. Cegado, tropecei e perdín o equilibrio. Xemendo, botáronme por terra e inmobilizáronme, atado de brazos e pernas.

Os superviventes arredáronse e ficaron sentados, doentes e esgotados, namentres que eu, recobrando a voz, os insultaba. Sentín certa satisfacción ao presenciar o espectáculo de todos aqueles narices ensanguentados, ollos morados, orellas arrincadas e dentes rotos; mesmo ceibei unha gargallada cando un deles anunciou no medio dunha choiva de xuramentos que rompera un brazo. Outro xacía por terra, inconsciente, e tiveron que reanimalo. Fixérono botándolle por riba un caldeiro de auga fría, glacial. Alguén —a quen non podía ver desde onde me atopaba, atado enriba do chan— fora buscar o caldeiro. Tiña a impresión de que se trataba dunha muller, chegada logo dun ruxido perentorio.

—Volveulle abrir a ferida —dixo un deles sinalándome co dedo—. Vaise desangrar e morrerá.

—Quen nos dese! —gruñiu outro, rodando polo chan e dobrado en dous—. Golpeoume no ventre. Morro. Traédeme viño.

—Se estás agonizando, non necesitas viño —respondeu secamente o que parecía ser o xefe, cuspindo fragmentos de dentes rotos—. Sándalle a ferida, Akra.

Akra achegouse arrastrando os pés, sen demostrar moito entusiasmo, e reclinouse sobre min.

—Non movas a cabeza, contra! —gruñiu.

—Aparta de aí! —gruñín—. Non quero deberche nada. Vas saber o que é bo como me toques coas túas sucias patas!

Exasperado, chantoume a man na faciana e quixo empurrarme violentamente cara a atrás. Foi un erro pola súa banda. Pechei as mandíbulas co seu polgar dentro da boca e apertei. Lanzou un berro capaz de estalar os tímpanos de calquera, e só foi coa axuda dos seus compañeiros como conseguiu liberar o dedo esgazado. Doente, moito, lanzaba gritos incoherentes. De socate deume unha patada na tempa cunha forza terríbel. A miña cabeza, proxectada cara a atrás, golpeou as patas do banco. Novamente, perdín o coñecemento.

Cando volvín en min, notei que de novo me curaran e vendaran a ferida que tiña na cabeza. Os pulsos e os nocellos levábaos con grillón e a cadea fora fixada a unha nova argola, recentemente encravada na pedra, e seica con máis firmeza que a anterior. Era noite. Pola fiestra podía ver o ceo estrelado. Un facho, colocado nun buraco do muro, ardía e esparexía unha luz singularmente branca. Había un home sentado no banco, cos cóbados nos xeonllos e o queixelo apoiado nos puños; miraba para min serenamente. No banco, canda el, había unha enorme bandexa de ouro.

—Logo dese último golpe, pensei que non recuperabas —dixo.

—Fai falla algo máis que iso para acabar comigo —retruquei—. Sodes unha banda de chafallas. Sen a ferida e a cadea, ben daba con todos vós.

Os meus insultos provocaron nel máis interese que fastío. Involuntariamente, apalpou un enorme vulto cheo de sangue que tiña no cranio, e preguntoume:

—Quen es? De onde vés?

—Pouco che importa a ti iso —repliquei con brusquidade.

Encolleu os ombreiros e, collendo a bandexa cunha man, sacou a daga coa outra.

—En Koth ninguén morre de fame —declarou—. Vouche deixar esta comida ao alcance da man para que comas. Pero, advírtocho, como intentes golpearme ou morderme, crávoche o puñal!

Contenteime cun gruñido. Inclinouse e deixou a bandexa; apartouse a fume de carozo. Observei que a comida era algo parecido a un estufado que aplacaba tanto a fame coma a sede. Cando acabei de comer, sentinme de mellor humor. Ao ver que o meu gardián volvía á carga, respondín as súas preguntas.

—Chámome Esau Cairn —díxenlle—. Son americano e veño do planeta Terra.

Matinou sobre aquelas palabras durante un instante, e logo preguntoume:

—Son rexións situadas máis aló do Cinto?

—Non sei de que me falas —contestei.

Abaneou a cabeza.

—E eu non comprendo as túas palabras. Pero se non sabes o que é o Cinto, non podes provir das rexións situadas alén del. En fin, non son máis que contos. Pero, dime, de onde viñas cando te vimos chegar pola chaira? Era túa a cacharela que contemplamos desde as torres onte á noite?

—Supoño. Durante varios meses vivín nos outeiros do oeste. Descendín ás chairas hai unhas poucas semanas.

Abriu os ollos desmesuradamente e miroume en fite.

—Nos outeiros? Só e cun puñal por toda arma?

—Claro, como se non? —preguntei.

⁂

Abaneou a cabeza coma se estivese dominado pola dúbida ou o estupor.

—Van xa algunhas horas des que me chamaches mentireiro. Agora cústame traballo facelo.

—Cal é o nome desta cidade? —pregunteille

—Koth, da tribo dos kothianos. O noso xefe é Khossuth o Rompedor de Cranios. Eu son Thab o Rápido. Encargáronme que te vixíe mentres os guerreiros van ao consello.

—Cal é a natureza dese consello? —preguntei interesado.

—Decidirán o que se vai facer contigo; levan discutíndoo des que caeu a noite, pero aínda non chegaron a unha solución.

—Cal é o motivo do seu desacordo?

—Pois —respondeu— que algúns queren que sexas colgado e outros que sexas fusilado.

—Supoño que non se lles ocorreu a idea de deixarme marchar —preguntei con certa amargura.

Miroume friamente.

—Non sexas estúpido —dixo con reproche.

Naquel momento, uns pasos lixeiros soaron fóra, e a moza que vira antes entrou con sixilo no cuarto. Thab mirouna con desagrado.

—Que vés facer aquí, Altha? —preguntou.

—Só quería contemplar de novo o estranxeiro —respondeu a moza con voz tenra e melodiosa—. Nunca vin home coma el. A súa pel é case tan lisa coma a miña, e non ten pelos no rostro. Que estraños son os seus ollos! De onde vén?

—Segundo el, dos outeiros —murmurou Thab.

—Pero, agás as bestas salvaxes, ninguén vive nos outeiros! Tratarase dunha especie de animal? Os guerreiros din que pode falar e entender o noso idioma.

—É verdade —gruñiu Thab, acariñando delicadamente as súas feridas—. Tamén rompe os cranios dos homes cos puños espidos, que son máis duros e pesados que mazas. Marcha! É un demo furioso. Se te atrapa, cando acabe contigo, non quedarán de ti nin faragullas para os voitres.

—Non me achegarei a el —aseguroulle—. Con todo, Thab, non me parece tan terríbel. Mirar non me mira con cólera. Que van facer con el?

—A tribo decidirá —contestou—. Probabelmente deberá loitar cun leopardo sen máis arma que as mans.

Xuntou as mans nun xesto de compaixón, algo que nunca antes vira en Almuric.

—Oh, Thab! Por que? Non fixo dano ningún; chegou así, sen armas. Os guerreiros dispararon contra el sen provocacións, e agora...

O tipo mirouna con irritación.

—Mira que se lle conto ao teu pai que pregas por un prisioneiro...

A moza estremeceuse de temor.

—Non lle digas nada! —implorou. Logo, contradíxose—. Oh, que importa! É algo bestial! Mesmo se o meu pai me azoutase até que o sangue escorregase polos meus brazos abaixo, mesmo así seguiría a dicir que é unha atrocidade! —concluíu, e saíu correndo do cuarto.

—Quen é esa moza? —preguntei.

—Altha, a filla de Zal o Lanceiro.

—E quen é Zal?

—Un deses aos que maltrataches tan cruelmente hai un anaco.

—Cústame traballo crer que esa moza poida ser filla dun home así...

Como non atopaba as palabras adecuadas, decidín calar a boca.

—Que lle reprochas a Altha? —preguntou—. Non é diferente das outras mulleres da cidade.

—Queres dicir que todas as mulleres son como ela e que todos os homes son coma ti?

—E tanto que si... tendo en conta as particularidades de cada individuo. É distinto entre o teu pobo? É dicir... sempre que non sexas un fenómeno illado, unha excepción!

—O que eu sexa... —balbucín, sorprendido. Naquel instante, outro guerreiro entrou no cuarto e dixo:

—Veño ocupar o teu posto, Thab. Os guerreiros decidiron que sexa Khossuth quen decida e van esperar a súa volta mañá á mañá.

Thab marchou e o outro sentou no banco. Non intentei falar con el. A cabeza dábame voltas —polas contradicións que vía e ouvía— e sentía a necesidade de durmir. Non tardei en quedar profundamente durmido.

Sen dúbida, a miña mente aínda estaba moi afectada por todos os golpes recibidos. Doutro xeito, espertaría, sobresaltado e en garda, ao sentir que algo me tocaba os cabelos. De feito, espertei, aínda que só parcialmente. Polas pálpebras entreabertas puiden medio ver, como nun soño, o rostro dunha moza ao meu carón, de fronte, cuns ollos negros agrandados por unha fascinación medorenta e uns beizos vermellos mostrando a boca despechada. O perfume da súa cabeleira impregnou o sitio. Tocou timidamente a miña cara e logo fuxiu velozmente, lanzando unha lixeira exclamación, coma se a aterrase a audacia do seu xesto. O garda roncaba no banco. O facho consumiuse case por completo e emanaba del unha luz tenue. Fóra, a lúa xa se ocultara. Deime de conta, aínda que vagamente, de todo aquilo, xusto antes de volver adormecer. Un rostro apareceu nos meus soños, un rostro espléndido e brillante.

CAPÍTULO III

Acordei no medio dunha luz gris e fría, a do amencer; era a hora na que o verdugo vai buscar o condenado. Había un grupo de homes cabo de min, e souben que un deles era Khossuth o Rompedor de Cranios.

Era máis alto que os outros, e máis magro, case descarnado en comparación. Aquela delgadeza facía que os anchos ombreiros parecesen aínda máis poderosos, case anormais. O seu rostro e corpo estaban cheos de vellas cicatrices. Tiña a pel morena, e aparentemente era maior; a súa silueta impresionante e terríbel expresaba un escuro salvaxismo.

Cos ollos fixos en min, acariñaba o pomo da espada. Tiña a mirada tenebrosa e afastada.

—Seica pretendes vencer a Logar de Thurga en combate leal —dixo finalmente, e a súa voz era cavernosa e espectral dun xeito que non sabería describir.

Non contestei e quedei co ollar pousado nel, sostendo a súa mirada, en parte fascinado polo seu aspecto estraño e ameazante, e en parte ardendo con aquela cólera que, aparentemente, non me abandonaba desde había algún tempo.

—Por que non contestas? —sobresaltouse.

—Porque xa me chamaron moitas veces mentireiro —repliquei con voz áspera.

—Por que viñeches a Koth?

—Porque estaba farto de vivir só, arrodeado de bestas salvaxes. Son un estúpido. Pensei que atoparía seres humanos preferíbeis aos leopardos e babuínos como compaña. Decátome agora de que andaba enganado.

Turrou cara aos lados do retorto bigote.

—Os homes din que pelexas coma un leopardo furioso. Thab díxome que non te presentaches nas portas da cidade no modo en que o faría un inimigo. Gústanme os homes valentes. Pero, que podemos facer? Se te deixamos en liberdade, odiarasnos polo que pasou, e o teu odio é terríbel, non teño ningunha dúbida!

—Por que non aceptarme no seo da vosa tribo? —deixei caer, como se tal cousa.

Abaneou a cabeza.

—Non somos yagas para ter escravos.

—Nin eu un escravo —exclamei—. Deixádeme vivir na vosa cidade, como calquera de vós. Cazarei e pelexarei ao voso lado. Son tan capaz coma calquera dos outros guerreiros.

Ao escoitar aquilo, un home apartou a Khossuth e veu cara a min. Era máis alto que todos os que vira en Koth até daquela; en realidade non máis alto, senón máis ancho, máis macizo. Os pelos dos seus membros eran máis espesos e dunha cor estraña: eran máis vermellos que negros.

—Iso que dis deberás probalo! —ruxiu—. Desátao, Khossuth! Os guerreiros falaron tanto da súa forza e eu quero comprobalo! Desátao para que pelexemos entre nós os dous!

—Está ferido, Ghor —respondeu Khossuth.

—Que lle curen as súas feridas até que sanden e cicatricen —recomendou o guerreiro con impaciencia, apartando os brazos como para que empezasen naquel preciso instante.

—Os seus puños teñen a forza de martelos —apuntou outro.

—Polos demos de Thak! —dixo Ghor, coa mirada irada e alzando os peludos brazos—. Admíteo no seo da tribo, Khossuth! Que pase a proba! Se sobrevive... por Thak, só daquela poderá dicir que é un home de Koth!

—Pensareino —respondeu Khossuth logo dun momento de silencio.

Aquilo, de maneira provisoria, resolvía o asunto. Saíron todos do cuarto, sempre tras del. Thab foi o último en marchar. Cando chegou á porta fíxome un xesto que tomei por un sinal de ánimo. Así que, no fin de contas, aqueles seres estraños non estaban tan totalmente exentos de sentimentos tales como a compaixón ou a amizade.

⁂

O día pasou sen incidentes. Thab non volveu. Outros guerreiros leváronme comida e bebida e permitín que curasen a ferida e cambiasen a vendaxe que me protexía. Á vista daquel tratamento máis humano, o furor de besta salvaxe que había en min foise transformando en razoamento de home. Pero a furia seguía oculta no fondo do meu ser, disposta a desencadearse á primeira afronta que lle fixese á miña dignidade.

Non volvín ver a moza, Altha. En varias ocasións escoitei un ruído de pasos lixeiros, no exterior da sala, pero non podía saber se se trataba dela ou dalgunha outra muller.

Á noitiña, un grupo de guerreiros irrompeu na estancia e anunciou que me ían presentar perante o consello, onde Khossuth escoitaría todos os argumentos e decidiría a miña sorte. Quedei pampo ao saber que se presentarían argumentos no meu favor. Fixéronme prometer que non os atacaría e, despois de eu facelo desencadeáronme do muro, pero, iso si, deixáronme os grillóns en mans e nocellos.

Escoltado por eles, saín do cuarto e atopeime nun gran corredor iluminado por fachos de luz esbrancuxada. Non había nin colgaduras, nin mobles, nin decoración de ningún tipo; unicamente unha impresión case opresiva de arquitectura colosal.

Continuamos por varios corredores, todos igual de xigantescos e fríos, de paredes rugosas e teitos altos, até que chegamos finalmente a un amplo espazo circular, rematado por un domo. No muro, ao fondo, alzábase un trono de pedra sobre un estrado, e no trono estaba sentado o vello Khossuth, baixo unha sombría maxestade, vestido coa pel dun leopardo. Diante del, formando un semicírculo, estaba sentada a tribo toda; os homes, coas pernas cruzadas sentaban en peles estendidas sobre as lousas de pedra e, detrás deles, as mulleres, que sentaban en bancos forrados de pel.

Era unha multitude un tanto estraña. O contraste entre os homes cubertos de pelo e as mulleres de corpo esvelto e pel clara, de trazos agraciados, non deixaba de ser chocante aos meus ollos. Os homes levaban calzón e calzaban sandalias con longas correas; algúns levaban sobre os poderosos ombreiros varias capas de pel de pantera. As mulleres vestían do mesmo xeito que a moza Altha; reparei na presenza desta última, sentada entre as demais. Ben levaban unhas lixeiras sandalias ou ben os pés nus, e no van unhas curtas túnicas cinguidas como saias. Iso era todo.

As diferenzas entre os sexos eran igualmente visíbeis entre os pícaros, por moi novos que fosen. As nenas eran tranquilas, de corpo delicado e movementos dóciles. Os nenos parecían monos, aínda máis que os adultos.

Dixéronme que sentase nun bloque de pedra que había diante do estrado e un pouco cara a un lado. Alí, sentado entre os guerreiros, vin a Ghor; axitábase con impaciencia, accionando involuntariamente os seus potentes bíceps.

Os debates comezaron tan pronto como ocupei o meu lugar. Khossuth anunciou, simplemente, que escoitaría os diversos argumentos, e logo encargoulle a un home que se ocupase da miña defensa; aquilo sorprendeume; disque era o proceder habitual entre aquela xente.

O home elixido para defenderme era o xefe subalterno dos guerreiros, con quen xa pelexara na cela; chamábase Gutchiuk Cólera de Tigre. Lanzoume unha mirada envelenada cando se achegou coxeando, sen moita gana. Aínda mostraba as marcas do noso anterior encontro.

Deixou a espada e a daga no estrado, e os guerreiros sentados na primeira fila fixeron o mesmo. Logo mirou os demais con aire feroz e Khossuth preguntoulle cales eran as razóns polas que Esau Cairn —pronunciou o meu nome deformándoo dun modo incríbel— non debía ser aceptado no seo da tribo.

Aparentemente, había unha chea de razóns. Media ducia de guerreiros púxose en pé dun salto e comezou a vociferar ao tempo que Gutchiuk se afanaba por rebater os argumentos. Sentíame xa condenado. Pero a partida estaba lonxe de concluír; de feito, apenas comezara. Ao principio Gutchiuk non fixo gran cousa no meu favor, mais os ataques do bando adversario fixeron que collese a miña causa como propia. Os seus ollos non tardaron en brillar, o queixelo tíñao elevado, agresivamente, e axiña comezou a bramar e ruxir tan forte coma o que máis. A xulgar polos argumentos que presentaba —ou máis ben lanzaba—, podería crerse que el e mais eu eramos amigos da infancia.

Ninguén en particular fora designado para presentar argumentos na miña contra. Todos os que o desexasen podían intervir. E se Gutchiuk convencía a alguén con aquela xusta oratoria, aquel novo personaxe unía a súa voz á súa. Xa había varios homes ao meu lado. Os gritos de Thab e os muxidos de Ghor disputaban cos bramidos do meu avogado; e moi pronto outros se uniron ao meu lado.

Tal debate era imposíbel de concibir para un terrestre, a menos que asistise a el. Era un balbordo dos bos, pois tres voces respondían outras cincocentas, todas elas falando á vez. Se Khossuth comprendía algo daquel rebumbio insensato, iso si xa non son capaz de dicilo. Pero meditaba sombriamente por riba da multitude desatada, como un deus severo contemplando as piadosas aspiracións da humanidade.

O feito de que os homes deixasen as armas era un indicador de sabedoría. As querelas apaixonadas adoitan deformarse arreo, sacando críticas con respecto aos devanceiros ou os costumes persoais. Os bigotes encrespábanse dun xeito case bélico. De vez en cando, Khossuth alzaba a voz, dominando o clamor, e restablecía unha aparencia de orde.

Todos os meus esforzos por seguir os debates foron en balde. Os meus adversarios lanzábanse a longas diatribas que semellaban carentes de todo sentido, e os meus partidarios rexeitaban as obxeccións dun modo igual de insensato. Intercambiaban exemplos que se remontaban á máis afastada antigüidade.

Para complicar aínda máis as cousas, os oradores embarullábanse decontino no medio das súas exposicións, ou esquecían de que lado estaban e empezaban a defender con ardor a causa contraria. Non parecía haber fin para aqueles debates, nin límite algún á resistencia dos que os mantiñan. A medianoite, seguían berrando tan forte e ameazándose co puño coma se acabasen de empezar.

As mulleres non participaban nos debates.

Dispersáronse discretamente a iso da medianoite. Ao fin, nos bancos só quedou unha pequena e solitaria figura. Era Altha, que seguía —ou tentaba seguir— as deliberacións con inusitado interese.

Eu renunciara había tempo a seguilas. Gutchiuk mantiña o tipo e defendíame valentemente, coas venas inchadas nas tempas e os cabelos e mais a barba crespos. Ghor saloucaba de rabia e suplicáballe a Khossuth que lle deixase romper algunhas calugas. Por que había de vivir até o día en que vise como os homes de Koth se convertían en víboras e serpes, con corazóns de voitre e intestinos de sapo?, xemía alzando os brazos.

Tiña a impresión de estar no medio dun manicomio. Finalmente, malia o balbordo, e tamén malia o feito de que a miña vida estaba en xogo, quedei durmido no banco de pedra e comecei a roncar pracenteiramente mentres os homes de Koth seguían coa rifa, a golpes nos peludos peitos e prodigándose en brados, mentres o estraño planeta Almuric seguía, indiferente, virando baixo as estrelas, á marxe daqueles tipos, fosen terrestres ou non.

Espontaba o sol cando Thab me axitou para espertarme, e berroume no oído:

—Gañamos! Formarás parte da tribo se te enfrontas a Ghor e saes vitorioso!

—Rompereille as costas! —exclamei, e volvín durmir.

CAPÍTULO IV

Así foi como deu comezo a miña vida de home entre os homes de Almuric; comezara a miña nova vida coma un salvaxe espido, pero xa subira o primeiro chanzo da escaleira da evolución e tornara nun bárbaro. Si, un bárbaro, pois os homes de Koth eran bárbaros, malia os seus apeiros, armas de aceiro e torres de pedra. O seu equivalente non existe hoxe na Terra, nin existiu nunca. Pero continuarei coa miña historia. En primeiro lugar, quero contar o meu combate con Ghor o Oso.

Quitáronme os grillóns e conducíronme a unha torre de pedra, flanqueando as murallas da cidade. Quedei alí até que todas as miñas feridas cicatrizaron. Os guerreiros levábanme regularmente comida e bebida; tamén coidaban as miñas feridas, aínda que estas non eran moi graves de comparármolas coas que me inflixiron as bestas salvaxes, que curaron sen axuda de ninguén. Pero querían que me atopase en plena forma para o combate que decidiría a miña admisión, ou non, na tribo de Koth... Se era derrotado, polo que se dicía de Ghor, non terían que preocuparse pola miña sorte. Ocuparíanse dela os chacais e os voitres, escoitei.

Todos eran moi reservados en canto ás súas relacións comigo, agás Thab o Rápido, que daba mostras dunha franca cordialidade. No tempo en que estiven encerrado na torre, non vin a Khossuth, Ghor ou Gutchiuk. Nin tampouco a moza, Altha.

Os días nunca me pareceron tan longos e molestos. Non estaba nervioso porque tivese medo de Ghor; honestamente, dubidaba da miña capacidade para acadar a vitoria, pero arriscara a miña vida tantas veces, mesmo en ocasións en que todo se conxurara na miña contra, que todo medo fora extirpado da miña alma. Pero, durante os meses precedentes, vivira como unha pantera das montañas; naqueles momentos, o feito de estar encerrado —engaiolado— nunha torre de pedra, onde os meus movementos estaban limitados, restrinxidos e controlados, era algo moi malo de aturar. Se a miña prisión durase un día máis, abofé que perdería calquera control sobre min mesmo; combatería para abrirme paso até a liberdade, ou perecería no intento. De feito, toda a enerxía contida en min estaba, por así dicilo, baixo presión, a piques de alcanzar o punto de ruptura, e aquilo dábame unha terríbel reserva de poder nervioso que me mantiña en forma para a batalla que se aveciñaba.

Ningún home da Terra sabería igualar a forza e vigor dos homes de Koth. Levaban unha vida de bárbaros, enfrontábanse a continuos perigos, combatendo con inimigos tanto humanos como bestiais. Con todo, levaban vida de homes, e eu levara a dunha besta salvaxe.

Mentres paseaba impacientemente polo cárcere da torre, pensaba nun gran loitador, un campión de Europa, con quen me enfrontara en combate privado e amigábel. Declarou que eu era o home máis forte que coñecera. Ai, se puidese verme na torre de Koth! Estou seguro de que podería extirparlle os bíceps coma se fosen de tea podrecida, ou romperlle as costas con só deixalo caer contra o meu xeonllo, ou romperlle o peito dunha soa trompada. No referido á rapidez de movementos, o atleta mellor adestrado da Terra parecería zoupón e pesado en comparanza coa lixeireza e impulso de tigre que se ocultaban nos meus membros de músculos de aceiro.

Malia todo, sabía que a proba sería extremadamente dura cando chegase o momento de enfrontarme co xigante chamado Ghor o Oso. De feito, parecía un oso enorme e cuberto de pelos, cunha tonalidade como enferruxada.

Thab o Rápido relatoume con detalle algúns dos seus combates triunfais, e nunca oín cousa máis temíbel; aquel home avanzaba pola vida deixando ao seu paso un camiño de membros esgazados, costas rotas e calugas dislocadas. Ningún home puidera facerlle fronte nun combate sen outra arma que as mans, aínda que algúns afirmaban que Logar o Rompedor de Ósos era o seu par.

Logar —sóubeno daquela— era o xefe de Thugra, unha cidade inimiga de Koth. Todas as cidades de Almuric son inimigas entre elas; o pobo de Almuric está dividido nunha multitude de pequenas tribos que se declaran a guerra decontino. O xefe de Thugra era chamado o Rompedor de Ósos como un tributo á súa forza demoledora. O puñal que lle quitou era a súa arma favorita, forxada, polo que dicía Thab, por un ferreiro que era un fóra de serie. Thab chamaba aquel ser un gorka, e eu atopaba naqueles relatos certas analoxías cos ananos que traballaban o metal nos antigos mitos xermánicos do meu mundo natal.

Thab aprendeume moitas cousas sobre o seu pobo e sobre o seu planeta, pero volverei sobre elas posteriormente. Ao cabo, Khossuth veu de visita, constatou que as miñas feridas cicatrizaran perfectamente, considerou os meus músculos e o meu corpo bronceado cunha sombra de respecto na súa mirada fría e soñadora, e declarou que era apto para combater.

⁂

Caera a noite cando me conduciron a través das rúas de Koth. Miraba con sorpresa os muros xigantescos que se alzaban sobre min e que facían parecer ananos os habitantes da cidade. En Koth todo fora construído dun modo desmesurado. As murallas e os edificios non eran dunha altura excepcional en comparanza co volume, pero todo era rechamante. Os meus escoltas conducíronme a unha especie de anfiteatro próximo ao muro exterior. Aquel lugar, de forma ovalada, estaba arrodeado de enormes bloques de pedra que se elevaban en gradas para darlles asento aos espectadores. O espazo aberto no seu centro era de terra batida, cuberta por unha manta de herba tupida. Ao redor levantaran unha especie de barreira cunha corda de coiro trenzado, imaxino que para evitar que os loitadores rompesen o cranio contra as pedras que pechaban o foso. A escena estaba iluminada por fachos.

Os espectadores xa estaban alí. Os homes ocupaban os chanzos inferiores, as mulleres e os nenos sentaban nos máis altos. A miña mirada percorreu aquel océano de rostros, lisos ou peludos, para pousarse, ao cabo, nun rostro que recoñecín. Sentín un estraño estremecemento de pracer ao ver a Altha, sentada e ollando para min cos seus ollos negros e atentos.

Thab fíxome un sinal para que penetrase na area, e tal fixen, pensando nos combates a mans espidas que outrora, no meu propio planeta, celebrara en lugares tan rudimentarios como aquel, sobre o céspede. Thab e os outros guerreiros que me escoltaran quedaran fóra. Por enriba de nós meditaba o vello Khossuth, ataviado con peles de leopardo e sentado nunha pedra esculpida que sobresaía do primeiro chanzo.

Mirei alén de Khossuth cara ao ceo escuro e cheo de estrelas, dunha rara beleza que non deixa de abraiarme, e escachei a rir visto o incongruente da situación... Eu, Esau Cairn, estaba obrigado a merecer pola suor e o sangue o meu dereito a existir naquel mundo estraño, cuxa existencia nin sequera era sospeitada polos habitantes do meu propio planeta.

Reparei en que un grupo de guerreiros se aproximaba desde o outro lado. Alzábase entre eles unha silueta enorme. Ghor o Oso lanzoume unha mirada viva a través do ring, e as súas pernas peludas asiron as correas de coiro. Lanzando un ruxido, deixounas atrás dun chouto e plantouse ante min. Era a imaxe mesma da ferocidade, tolo de rabia porque, por designio do azar, o precedera eu na area.

Desde o groseiro trono por riba de nós, o vello Khossuth brandiu unha lanza e arrebolouna ao chan. Seguímola coa mirada. Ao tempo que afundía na herba a punta, fóra do círculo da corda, lanzámonos o un contra o outro como dúas masas de aceiro, ósos e músculos vibrando con vida salvaxe e ansias de destrución.

Salvo unha especie de calzón de coiro, máis un taparrabos que un atavío, os dous estabamos espidos. As regras do combate eran sinxelas; estaba prohibido golpear cos puños ou coas palmas das mans os xeonllos ou os cóbados, dar patadas, morder ou arrincarlle un ollo ao adversario. Tirante isto, todo o demais estaba permitido.

Ao primeiro impacto do seu corpo peludo co meu, comprendín que Ghor era máis forte que Logar. Privado das miñas mellores armas naturais —os puños—, Ghor gozaba de vantaxe.

Era unha montaña peluda de músculos de aceiro, e movíase coa rapidez e a axilidade dun enorme felino. Habituado a tales combates, coñecía trucos que eu ignoraba. Para rematar, tiña a cabeza tan encovada nos ombreiros que era practicamente imposíbel estrangular un pescozo tan gordecho e groso.

O que me salvou foi a vida salvaxe que levara nos últimos meses. Gañara unha solidez como ningún home —que vivise coma un home— o fixo antes. Posuía unha rapidez de movementos suprema e, en resumidas contas, unha maior resistencia.

Pouco hai que contar sobre o combate. O tempo deixou de compoñerse de fragmentos distintos para fundirse na bruma cega dunha eternidade ruxinte e furiosa. Non había ruídos, a non ser os nosos roucos bramidos, o riscado dos fachos movidos pola brisa, e o trepado dos nosos pés na herba ou o dos nosos corpos ao chocar violentamente. Eramos de igual forza os dous. Alí non había inmobilización polos ombreiros do adversario, como pasaba na Terra. O combate continuaría até que un de nós —ou os dous— caese a terra morto ou inconsciente.

Aínda hoxe experimento certo desconcerto ao pensar na nosa resistencia e vigor. Á medianoite aínda seguiamos loitando e lacerándonos. O mundo enteiro estaba diante dos meus ollos e era de cor escarlata cando me librei dunha presa homicida. Unha dor atroz invadía o meu corpo. Tiña ligamentos esgazados e algúns músculos tensos e como mortos. O sangue escorregaba do nariz e da boca. Estaba medio cego e dominado pola vertixe despois de que a miña cabeza golpease non sei cantas veces na terra firme. Tremíanme as pernas. Tiña a respiración entrecortada e magoante, mais podía ver que Ghor non estaba en mellores condicións. O seu nariz e boca sangraban tamén; e no seu caso tamén lle baixaba sangue desde as orellas. Dubidaba ao enfrontarse comigo; o seu torso peludo alzábase e baixaba con sacudidas. Cuspiu sangue e ruxindo abalanzouse de novo sobre min. Reunindo todas as miñas debilitadas forzas nun último esforzo, agarreino do pulso e virei rapidamente: inclineime e turrei do seu brazo por riba do meu ombreiro, levantando o meu adversario do chan.

O impulso do seu asalto facilitoume a tarefa. Saíu despedido por riba das miñas costas e caeu a terra, golpeando a cabeza e os ombreiros co chan. Caeu coma unha masa sólida, virou sobre si mesmo e quedou impávido. Por un instante, cambaleei por riba del á vez que o pobo de Koth lanzaba unha sonora exclamación... e as tebras ocultaron as estrelas e as luces dos fachos. Desfalecín, quedei sen coñecemento e caín estomballado ao biés sobre o inmóbil corpo do meu adversario.

Souben máis tarde que todo o mundo crera que os dous estabamos mortos. Fixeron falla varias horas para reanimármonos. Como puideron resistir os nosos corazóns unha tensión tan terríbel e tales esforzos é unha pregunta que aínda hoxe me rolda, e é un tema que me marabilla. Os homes dixeron que era o combate máis longo librado nunca na area.

Ghor estaba gravemente ferido, até para un khotiano. Aquela última caída rompéralle o ombreiro e fracturáralle o cranio, iso sen contar coas feridas menos graves que lle inflixira de antes. No que a min respecta, tiña tres costelas rotas, e os ligamentos, músculos e membros tan esgazados e magoados que durante varios días fun incapaz mesmo de erguerme da cama. Os homes de Koth coidaron as nosas feridas e contusións cunha habelencia e unha competencia que excedían en moito as de calquera home da Terra; pero, na meirande parte, foi a nosa notábel vitalidade primitiva a que nos permitiu volver poñernos en pé. Cando unha criatura que vive en estado salvaxe resulta ferida, polo xeral, ou morre moi rápido, ou se restablece moi rápido.

Pregunteille a Thab se Ghor ía odiarme pola derrota que lle propinei; e Thab foi incapaz de responderme: Ghor non fora vencido anteriormente.

Pero as miñas inquietudes sobre aquel tema axiña se disiparon. Sete robustos guerreiros irromperon no cuarto onde me destinaran. Levaban unha padiola na que se achaba tendido un malferido adversario. Estaba tan vendado que custaba traballo recoñecelo. Pero a súa voz permitía identificalo con claridade. Obrigara os seus amigos a que o levasen daquel modo —para poder visitarme— en canto puido saír da cama. Non me gardaba rancor ningún. No seu gran corazón, sinxelo e primitivo, non había máis que admiración polo home que lle causara a primeira derrota da súa vida. Relatou o noso homérico combate cun entusiasmo que fixo tremer o teito, e expresou cuns ruxidos os seus desexos vehementes de verse o antes posíbel totalmente recuperado. Así poderiamos ir combater de xeito conxunto contra os inimigos de Koth.

Levárono ao seu cuarto sen que deixase de berrar a súa admiración e os sanguinarios proxectos de futuro. Unha inmensa ledicia encheu o meu corazón. Sentía un profundo afecto por aquel fillo da magnánima natureza, que era máis home —un home de verdade— que todos os fillos da civilización que coñecera na Terra.

E foi así como eu, Esau Cairn, pasei do salvaxismo á barbarie. Na inmensa sala do consello dominada por unha cúpula, en presenza de todos os homes da tribo, en canto fun capaz, planteime perante o trono de Khossuth o Rompedor de Cranios, e el cortou coa súa propia espada, por riba da miña cabeza, o misterioso símbolo de Koth. A seguir, coas súas propias mans, pasou ao redor do meu van o atavío dun guerreiro kothiano... o ancho cinto de coiro do escudo de aceiro, un puñal e unha longa espada de ampla folla de prata. Os guerreiros desfilaron ante min, e cada xefe puxo a súa palma na miña palma e pronunciaba o seu nome, e eu repetíao, e el repetía o nome que me deron: Man de Ferro. Aquela parte da cerimonia foi a máis molesta, pois había catro mil guerreiros e catrocentos deles eran xefes dun grado ou outro. Pero aquilo era parte do rito de iniciación e, así que rematou, era eu tan kothiano coma calquera outro nacido na tribo.

Na sala da torre, na mesma ala en que paseaba coma un tigre mentres Thab me falaba —e máis tarde como membro da tribo— souben todo o que os habitantes de Koth sabían acerca do seu estraño planeta.

Eles e os seus semellantes disque eran os únicos e verdadeiros seres humanos de Almuric, aínda que existía unha misteriosa raza de seres que habitaba moi ao sur, os yagas. Os kothianos eran guras, un termo que se aplica a todos os da súa raza e que non significa máis que home. Había moitas tribos guras, cada unha nunha cidade distinta, e todas esas tribos tiñan unha certa semellanza con Koth. Ningunha tiña máis de catro mil ou cinco mil guerreiros, co adecuado número de mulleres e nenos.

Ningún home de Koth dera nunca a volta enteira ao mundo, pero ían moi lonxe durante as cacerías e expedicións guerreiras, e transmitíronse moitas lendas de xeración en xeración, concernentes ao seu mundo –un mundo que naturalmente denominaban cunha palabra que se correspondía coa nosa da Terra, aínda que, pasado un tempo, algúns deles adquiriron o costume de dicir Almuric para se referir ao planeta—. Lonxe, ao norte, había un país de xeo e neve, onde non vivían seres humanos, aínda que, segundo algúns, uns berros singulares retumbaban na noite provenientes dos glaciares e ás veces mesmo se albiscaban sombras na neve. A menor distancia, cara ao sur, había unha barreira natural que ningún home traspasara; era unha xigantesca muralla de rochas que, contan as lendas, rodeaba o planeta; por iso recibira o nome de Cinto. O que había alén do Cinto ninguén o sabía. Algúns crían que era o bordo do mundo e que pasado este só existía o baleiro do espazo. Outros sostiñan que tras el se estendía outro hemisferio. Crían —o que me parece bastante lóxico— que o Cinto separaba os hemisferios norte e sur do seu mundo, e que o hemisferio sur estaba habitado por homes e animais. Con todo, os partidarios daquela teoría eran incapaces de achegar unha soa proba e eran tomados, polo xeral, por románticos excesivamente imaxinativos.

En calquera caso, as cidades dos guras estaban esparexidas polas chairas inmensas que se estendían entre o Cinto e a rexión xeada. O hemisferio norte non tiña ningún río importante. Había ríos, grandes chairas, algúns lagos aquí e acolá, ocasionais extensións de bosque, escuras e espesas, outeiros áridos e algunha que outra montaña. Os ríos máis importantes corrían cara ao sur para morrer nos abismos abertos do Cinto.

As cidades dos guras construíanse, invariabelmente, no medio das chairas, e sempre a gran distancia as unhas das outras. A súa arquitectura era o resultado da evolución singular da súa construción... aquelas fortalezas defensivas reflectían a súa natureza ruda, primitiva e maciza, desprezando calquera ostentación e enfeite visíbel, carentes de toda arte.

Desde moitos puntos de vista, os guras asemellábanse aos homes da Terra; noutros, son diferentes dun modo desconcertante. As diversas fases da súa evolución teñen tan pouca relación co que pasou na Terra que me é difícil explicar a súa forma de vida e o seu desenvolvemento.

Canto ao lugar de Koth —e o que diga para Koth pode aplicarse a calquera outra cidade gura—, os seus homes están dotados para a guerra, a caza e a fabricación de armas. Esta última ciencia é aprendida por cada un dos nenos, pero rara é a vez que se pon en práctica. Non precisan de armas novas, pois as que teñen son sólidas e duradeiras, e transmítense de xeración en xeración.

O metal utilízase unicamente para as armas ou para algunhas partes dos vestidos, como broches ou pechaduras de cinto. Ninguén leva adornos, nin homes nin mulleres, e o uso do diñeiro é algo descoñecido. Non hai ningún sistema de cambio. Non existe relación comercial de ningún tipo entre as cidades, e os únicos negocios que se levan a cabo son simples trocos. A única tea que empregan os guras é unha especie de seda tecida a partir das fibras dunha curiosa planta que crece ao pé dos muros da cidade. Hai outras plantas que proporcionan viño, froitos e legumes. A carne fresca —o principal alimento dos guras— conséguese mediante a caza, unha actividade que é asemade entretemento e ocupación.

De maneira que os habitantes de Koth son moi hábiles traballando o metal, tecendo seda e na súa particular forma de agricultura. Teñen unha linguaxe escrita moi rudimentaria, uns xeróglifos que trazan en follas parecidas a papiros coa axuda dunha pluma parecida a unha daga e que mollan no zume púrpura dunha estraña flor; pero moi poucos kothianos, excluídos os xefes, saben ler ou escribir. Non contan cunha literatura de seu; ignórano todo acerca da pintura, a escultura e outras reputadas artes. Evolucionaron até o nivel de cultura que era imprescindíbel para as súas necesidades de vida; unha vez conseguido isto, deixaron de progresar. Desafiando aparentemente as leis que nós os terrestres consideramos como inmutábeis, permanecen nunha situación estacionaria: nin avanzan, nin retroceden.

Como case todos os pobos bárbaros, posúen unha forma de poesía frustrada, case exclusivamente dedicada ás batallas, pillaxes e triunfos bélicos. Non teñen bardos ou trobadores, pero cada un dos homes da tribo sabe de memoria as baladas populares do seu clan, e, logo dunhas poucas xerras de cervexa, son moi dados a berrar a uns niveis capaces de romper os tímpanos.

Esas composicións transmítense oralmente e, do mesmo xeito, non hai historia escrita, de modo que os sucesos antigos son moi vagos, e a miúdo lindan coa lenda.

Ninguén sabe cal é a idade da cidade de Koth. As súas pedras xigantescas desafían os elementos e son indestrutíbeis; poderían levar alí dez ou dez mil anos. Persoalmente, calculo que a construción da cidade se remonta cando menos quince mil anos. Os guras son unha raza moi antiga, malia a rechamante barbarie que os fai parecer un pobo novo e de recente aparición. No que atinxe a evolución desta raza —de que animal descende, cal foi o seu devanceiro común, cales as migracións e escisións tribais— non se sabe absolutamente nada. Os guras ignoran o concepto de evolución e non saben nada do seu desenvolvemento até hoxe. Supoñen que —como a eternidade— a súa raza non tivo comezo nin terá fin, e que sempre foron o que agora son. Non posúen lendas que expliquen a creación.

⁂

Consagrei a maior parte das miñas notas aos homes de Koth. Pero as súas mulleres non desmerecen en absoluto un comentario máis detallado. Reparei en que a diferenza de aspecto entre os sexos non era tan inexplicábel como nun principio parecía. Trátase simplemente do resultado da evolución natural, cuxas raíces se atopan na primitiva tenrura que os machos guras mostran polas súas mulleres. Foi, con certeza, para protexer as súas mulleres o feito de que amoreasen tales bloques de pedra e se refuxiasen en tan groseiras cidades; estraño, pois a natureza innata do macho gura é definitivamente nómade.

A muller, coidadosamente protexida e preservada dos perigos —ademais, non ten que realizar penosas tarefas, ao igual que sucede coas mulleres bárbaras da Terra—, evolucionou segundo un proceso natural até o seu estado actual, que xa describín. Os homes, pola contra, levan unha vida incribelmente activa e ruda. A súa existencia é unha dura batalla pola supervivencia, e así foi desde o día en que o primeiro mono se puxo a dúas patas sobre Almuric. Evolucionaron dun modo xenuíno para cubrir as súas necesidades. Representan, sen dúbida, unha raza altamente especializada, adaptada dun modo perfecto á vida salvaxe que leva. E o seu aspecto estraño non é resultado dunha dexeneración ou subdesenvolvemento.

Correndo todos os riscos e asumindo todas as responsabilidades, os homes están investidos con toda a autoridade. A muller gura non ten nada que dicir sobre o goberno da cidade e a tribo, e a autoridade do seu compañeiro sobre ela é absoluta, cunha excepción: a muller ten dereito a recorrer, en caso dun abuso, ao consello de xefes. A súa liberdade de acción é limitada; poucas mulleres saen fóra da cidade na que nacen, a non ser que sexan raptadas por unha tribo inimiga durante unha incursión.

Con todo, a súa sorte está lonxe de ser tan desgraciada como podería parecer. Dixen que unha das características do macho gura é a súa primitiva tenrura polas mulleres. Inflixir malos tratos a unha muller é un caso extremadamente raro, e é algo non tolerado pola tribo.

A monogamia é a norma. Os guras non se dedican aos noivados nin ás doces palabras, nin tampouco a outros adornos superficiais da galantería, pero tratan as súas mulleres con xustiza e cunha ruda deferencia parecidas á actitude dos antigos colonos americanos.

As tarefas das mulleres guras son pouco numerosas e consisten, principalmente, en traer fillos ao mundo e en educalos. Non fan máis traballos máis duros que o tecido da seda a partir das plantas que a producen. Teñen certa inclinación pola música, e tocan un pequeno instrumento de corda bastante parecido a un laúde, e tamén son polo xeral cantareiras. Teñen o espírito máis aberto e dan probas de maior sensibilidade que os homes. Son intelixentes, alegres, afectuosas, delicadas e dóciles. Teñen as súas propias distraccións, e o tempo non parece pasar por elas. Nunca se podería persuadir unha delas para que se aventurase alén das murallas da cidade. Saben dos perigos que arrodean as cidades, e levan unha vida plena, protexidas polos seus barís compañeiros e amos.

Desde moitos puntos de vista, os homes parece que —xa o dixen— pertencesen aos pobos bárbaros que existiron na Terra. E, en moitas cousas, supoño que os viquingos serían os máis parecidos a eles. Son honestos, desprezan o furto e a mentira. Son amigos da guerra e a caza, pero non son crueis inutilmente, agás cando están tolos de rabia ou dominados por algún desexo sanguinario. Só nese caso poden converterse en verdadeiros demos. Falan sinceramente, e manteñen un comportamento brutal; íranse con facilidade, mais acougan ao pouco, a non ser que estean fronte a un inimigo hereditario. Teñen un innegábel sentido do humor, aínda que bastante limitado, e un feroz amor pola súa tribo e a súa cidade, e unha verdadeira paixón pola liberdade individual.

As súas armas consisten en espadas, puñais, lanzas e un arma de fogo bastante parecida a unha carabina —dun só disparo, que se carga pola culata e é de curto alcance—. A materia inflamábel non é a pólvora que nós coñecemos, e non ten equivalente na Terra. Posúe á vez as propiedades do impacto e da explosión. A bala é dunha substancia moi similar ao chumbo. Esas armas empréganas principalmente nas guerras contra outras tribos; para a caza, adoitan botar man de arcos e frechas.

Sempre hai tres grupos de cazadores fóra da cidade; é moi raro, ademais, que todos os guerreiros se atopen na cidade a un mesmo tempo. Os cazadores ás veces están ausentes durante semanas, cando non meses enteiros. Pero sempre hai un milleiro de guerreiros na cidade para rexeitar calquera ataque eventual, aínda que os guras non teñan por costume asediar as cidades inimigas. As súas cidades son moi difíciles de conquistar ao asalto, e é imposíbel reducir os seus habitantes pola vía da fame, pois conseguen unha gran parte dos seus alimentos dentro dos propios muros de defensa. Ademais, en cada cidade, hai unha fonte inesgotábel de auga doce. Os cazadores buscan pezas de caza freneticamente nos outeiros onde vivín por un tempo, e a reputación deses terreos é a de ter máis variedade de formas de vida animal salvaxe que calquera outra parte de Almuric. Os cazadores máis audaces diríxense aos outeiros, en grupos numerosos, aínda que só quedan neles uns poucos días. O feito de que eu vivise nos outeiros —só e durante varios meses—, deume máis prestixio e admiración entre aqueles feroces guerreiros que o feito de vencer a Ghor.

Madía leva..., a de cousas que aprendín sobre Almuric! Como isto é unha crónica e non un ensaio, véxome na obriga de obviar os costumes, o modo de vida e tradicións dos seus habitantes. Aprendín canto podían dicirme, e sobreentendín moito máis. Os guras non eran os primeiros habitantes de Almuric, aínda que eles mesmos se tivesen por tales. Faláronme de ruínas moi antigas —de cidades que non foran construídas polos guras— que eran vestixios de razas desaparecidas. Aquelas, supuñan, foran contemporáneas dos seus devanceiros, pero —polo que habería de aprender máis tarde—, apareceran e logo desapareceran dun modo terríbel antes de que o primeiro gura comezase a amorear pedras para construír a primeira cidade primitiva. De calquera xeito, acabei por saber o que ningún gura sabía, pero iso forma parte desta historia.

Con todo, faláronme duns curiosos seres non humanos: os yagas. Era unha raza terríbel de homes alados que vivían moi lonxe, en dirección sur, preto do Cinto, na sinistra cidade de Yugga, no penedo de Yuthla, xunto ao río Yogh, no reino de Yagg, onde ningún home se aventurou para despois contalo. Os yagas, polo que dicían os guras, non eran verdadeiros homes, senón demos con forma humana. Partían regularmente de Yugga para asediar os homes, levando a espada do masacre e o facho da destrución, raptando as mozas guras para facelas escravas en condicións incertas, pois ninguén escapara nunca do reino de Yagg para informar. Algúns pensaban que aquelas doncelas eran entregadas como alimento a algún monstro ao que veneraban os yagas, pero outros afirmaban que aqueles monstros só tiñan un obxecto de veneración: eles mesmos. Sabíase unha cousa: a súa soberana era unha raíña negra chamada Yasmeena desde había mil anos. Reinaba no sinistro penedo de Yuthla, e a súa sombra estendíase polo mundo para facer tremer de terror os homes.

Os guras faláronme doutros seres, de criaturas estrañas e terríbeis, de monstros con cabeza de can que vivían ocultos nas ruínas das cidades sen nome; de colosos que habitaban na escuridade e facían tremer o chan ao seu paso; de lumes que voaban coma morcegos inflamados atravesando os ceos escuros; de cousas que axexaban no corazón dos bosques, cousas con escamas que se arrastraban e non se deixaban ver pero que provocaban auténtico terror nos homes. Faláronme de grandes morcegos de risada sonora e formas descarnadas e odiosas que axexaban nos outeiros durante o crepúsculo. Faláronme tamén de cousas que nunca existiron no meu planeta natal para atormentar o soño dos homes. En fin, a vida en Almuric ten moitas formas estrañas; a vida normal non é a única vida que poboa este planeta.

Pero xa o contarei cando chegue o momento, xa narrarei eses pesadelos que me contaron e os pesadelos que vivín en carne propia, porque xa me atrasei moito coa miña propia historia. Un pouco de paciencia, pois, aínda que todo pasa moi rápido en Almuric, o meu relato irá unha miga máis rápido que os sucesos que nel se desenvolven.

Quedei varios meses en Koth, adaptándome á vida dos seus habitantes. Cazaba, gozaba, bebía cervexa e bramaba coma se fose un deles. Alí non estaba limitado e non coñecía ningún tipo de traba, ao contrario que na Terra. Até aquel momento, ningunha guerra tribal me permitiu probar as miñas forzas, pero había bastantes loitas sen máis arma que as mans, en combates amigábeis, e rifas de borrachos, pois os guerreiros non facían outra cousa que arrebolar as xerras de bebida para soltar os seus desafíos a berros. Saboreaba a miña nova existencia sen o menor freo; e alí, a diferenza da miña vida nos outeiros, tiña unha compañía humana que encaixaba perfectamente co que esixía o meu espírito. Eu non necesitaba arte, nin literatura, nin intelectualidade; cazaba, embebedábame, tiraba cervexa, pelexaba; abría os robustos brazos e abrazaba a vida con ansia. E naquelas rifas e disputas de borracho, case esquecín a delicada silueta que quedou sentada tan pacientemente na sala do consello baixo a gran cúpula.

CAPÍTULO V

Partira para unha xornada de caza eu só, e aventureime realmente lonxe. Pasei varias noites nas chairas. Estaba volvendo a Koth, sen apresurarme, pero aínda me atopaba a moitas millas da cidade e era incapaz de ver a silueta das súas delgadas torres, ocultas polas herbas ondulantes da sabana. Non sabería dicir cales eran os meus pensamentos mentres avanzaba con paso lixeiro, coa carabina entre os brazos, pero si sei que neles prestaba atención a unhas pegadas ao bordo dun pantano e unhas matas esmagadas que indicaban claramente o paso dunha gran besta, e percibín tamén os cheiros transportados pola lixeira brisa.

Fosen cales fosen os meus pensamentos, víronse bruscamente interrompidos por un berro penetrante. Ao virar, vin unha silueta esvelta e branca que corría cara a min a través da espesa herba. Tras ela, gañando terreo a cada paso, apareceu un deses grandes paxaros carnívoros que se contan entre os máis perigosos habitantes das pradarías. Teñen máis de tres metros de alto e parécense bastante ás avestruces, salvo polo peteiro, que ten o feitío dunha enorme arma curvada, cun metro de longo, tan afiado coma unha cimitarra. Unha picada podía partir un home en dous, e as grandes patas armadas de garras daquel monstro eran capaces de esfarelalo de vez.

Aquela montaña de destrución desprazábase a unha velocidade terminal, e comprendín que o monstro alcanzaría a moza antes de que puidese chegar onda eles. Maldicindo a obriga que me forzaba a demostrar a miña habelencia coas armas de fogo —que non era das máis grandes—, levantei a carabina e apuntei tan coidadosamente como puiden. A moza atopábase na liña de tiro e eu non podía correr o risco de apuntar o enorme corpo do monstro por medo a alcanzala tamén a ela. Debía intentar esnaquizar a gran cabeza do animal, que pendía dun modo desconcertante ao extremo do longo pescozo arqueado.

Foi máis a sorte que a habilidade o que me permitiu logralo. Xusto logo da detonación, a cabeza xigantesca proxectouse bruscamente cara atrás coma se o monstro se golpease contra un muro invisíbel. As ás atrofiadas sucaron os aires cun ruído atronador e, logo, diríase que ás alancadas, a besta tropezou e caeu á terra.

A moza desfaleceu no mesmo instante, coma se a mesma bala os golpease aos dous. Corrín cara a ela, inclinei o corpo e observei con sorpresa que se trataba de Altha, a filla de Zal, alzando cara a min os seus ollos negros e misteriosos. Tras asegurarme axiña de que non lle ocorrera nada —salvo o efecto que provocan o medo e o esgotamento—, volvinme cara ao paxaro e asegureime de que estivese totalmente morto: o seu cerebro, non demasiado grande, derramábase por un estreito buraco que lle tradeaba o cranio.

Volvéndome de novo cara a Altha, mireina severamente.

—Que fas fóra da cidade? —preguntei—. Seica perdiches a razón para arriscarte indo tan lonxe pola chaira ti soa?

Non respondeu, pero abaixou a mirada —como ferida— e lamentei terlle falado tan duramente. Axeonlleime cabo dela.

—Es unha moza estraña, Altha —dixen—. Non te pareces ás outras mulleres de Koth. Polo que contan, es voluntariosa e rebelde sen motivo aparente. Non o comprendo. Por que te xogaches a vida?

—Que pensas facer agora? —preguntoume.

—Pois... levareite á casa.

A mirada da moza ensombreceuse.

—Se me levas á casa, o meu pai hame zoscar. Pero fuxirei unha vez... e outra... e outra!

—Por que? —preguntei con estupor—. Non podes ir a ningures. Algunha besta salvaxe pode devorarte.

—E que importa? —replicou a moza—. Quizá queira ser devorada.

—E por que fuxías diante do paxaro?

—O instinto de conservación é difícil de vencer —admitiu.

—Pero, por que desexas morrer? —insistín—. As mulleres de Koth son felices, e ti mesma non tes por que envexar a sorte de ningunha.

Abriu os brazos e mirou en fite a inmensa chaira.

—Comer, beber e durmir non o é todo —respondeume cunha voz estraña—. Os animais fano así.

Perplexo, pasei a man pola espesa cabeleira. Escoitara aqueles mesmos sentimentos expresados de moitos modos sobre a Terra, pero era a primeira vez que os escoitaba de boca dun habitante de Almuric. Altha proseguiu, con voz baixa e afastada, case coma se falase consigo mesma en lugar de dirixirse a min:

—A vida é demasiado dura para min. Por unha razón descoñecida, non me convén, o mesmo que a outros si. Magóanme as súas agudas arestas. Busco algo que non existe... e que nunca existiu.

A contragusto polas súas insólitas palabras, tomei cunha man os seus cabelos e obrigueina a volver a cabeza para poder mirar o seu rostro atentamente. A súa enigmática mirada cruzouse coa miña; había nos seus ollos un estraño fulgor que non vira antes nunca.

—Era difícil antes da túa chegada —dixo—. Agora é aínda máis difícil.

Estupefacto, solteina e a moza apartou a cabeza.

—Por que ía eu facer as cousas máis difíciles? —preguntei absorto.

—De que está feita a vida? —replicoume—. A vida que levamos é toda a vida? Non hai nada alén das nosas aspiracións materiais?

Rasquei a cabeza, cada vez máis perplexo.

—Contra! —exclamei—. Na Terra coñecín moita xente que non facía máis que perseguir un soño nebuloso ou un ideal, pero nunca vin que fosen en verdade felices. No meu planeta, había moita xente que andaba ás apalpadelas intentando asir cousas invisíbeis, pero, polo que sei, nunca acadaron a plenitude e a felicidade que puiden atopar eu en Almuric.

—Críate diferente —díxome, evitando mirarme continuamente—. Cando te vin tendido, ferido e encadeado, coa pel lisa e os ollos tan raros, pensei que debías ser máis doce que os outros homes. Pero es tan insensíbel e feroz coma os demais. Pasas días e noites masacrando animais, loitando con outros homes, embebido de cervexa e arrotando.

—O mesmo que fan todos —protestei.

Altha agachou a cabeza.

—É por iso precisamente que digo que non estou feita para este tipo de vida e preferiría estar morta.

⁂

Sentín vergoña. Veume á cabeza a idea de que unha terrestre atoparía a vida sobre Almuric groseira e limitada dun modo insoportábel, pero resultábame igual de inconcibíbel que unha muller nada naquel afastado planeta puidese sentir semellantes sentimentos. Se as outras mulleres ás que vira desexaban recibir máis tenrura, aínda a nivel superficial, da parte dos seus compañeiros, nunca mo fixeron saber. Aparentemente, estaban satisfeitas de ter abrigo e protección, e sentíanse alegremente resignadas aos torpes costumes dos homes. Busquei algunhas palabras, pero non dei con ningunha, pois era, e son, pouco versado en asuntos de discursos corteses. Fun de súpeto consciente da miña rudeza, dos meus xeitos desleixados e mesmo bárbaros, e aquilo consternoume.

—Vou devolverte a Koth —dixen con impotencia.

Altha encolleu os seus adorábeis ombreiros.

—Poderás mirar mentres o meu pai me golpea.

Ao escoitar aquilo recuperei a fala.

—Non o fará —repliquei encolerizado—. Se algunha vez ousa poñerche a man enriba, eu mesmo lle romperei as costas!

A moza levantou o ollar, con renovado interese. O meu brazo atopara o camiño que rodeaba a súa cintura e fiteina; o meu rostro estaba moi preto do seu. Os seus beizos entreabríronse e, se aquel instante febril durase algo máis, ignoro o que pasaría. Pero, bruscamente, toda cor desapareceu do seu rostro e un berro de horror escapou da súa boca. A súa mirada cravábase en algo que se atopaba detrás de min, ás miñas costas. De socate, unha axitación terríbel retumbou no aire.

Dei volta virando sobre un xeonllo e vin que o ceo xusto por tras de min estaba cheo de formas escuras. Os yagas! Os homes alados de Almuric! Chegara a tomalos por criaturas míticas; e nin moito menos: alí estaban con todo o seu misterioso terror.

Deume tempo a botarlles unha breve ollada mentres me incorporaba dun salto, suxeitando coma un borracho a carabina baleira. Observei que eran altos e delgados, moi musculosos, de recia osamenta, coa pel de cor ébano. Parecían homes ordinarios salvo por aquelas grandes ás membranosas, de morcego, que lles sobresaían dos ombreiros. Agás por taparrabos, ían espidos, e armados con curtas espadas curvas.

Erguinme apoiado só nas dedas mentres o primeiro se abalanzaba contra min brandindo a cimitarra, e sostiven o seu ataque golpeándoo coa carabina. A culata esmagou o estreito cranio coma unha casca de ovo. Un momento despois, as follas curvadas dos sabres parecían raios que me ameazasen a torto e a dereito. Felizmente, molestábanse entre eles, tal era o seu número e tantas as súas ás.

Describindo un círculo ao meu redor co canón da carabina, rompín e rexeitei as brillantes follas. Durante a furiosa batalla, golpeei a fronte dun yaga e deixeino inconsciente aos meus pés. Naquel instante, un berro de desesperación soou ás miñas costas. O combate cesou bruscamente.

Toda a banda se dirixiu rapidamente cara ao sur. Quedei petrificado. Nos brazos dun deles debatíase entre murmurios unha silueta branca e esvelta que tendía cara a min os brazos, implorante. Altha! Apoderáranse dela e transportábana cara á negra cidadela do misterio, lonxe, ao sur. A terríbel velocidade coa que os yagas voaban polo ceo permitiulles percorrer unha distancia enorme. Axiña os perdín de vista.

Mentres permanecía inmóbil e absorto, sentín un movemento baixo os meus pés. Baixando a vista, descubrín unha das miñas vítimas apalpando o cranio, aínda aparvado. Con xesto vingador, brandín o canón da carabina para reducirlle a polpa o cerebro. Pero, inspirado pola facilidade coa que o raptor de Altha a levara polo aire, pese ao considerábel peso extra, unha idea cruzou de súpeto a miña mente.

Sacando o puñal obriguei a levantarse o meu cativo. Unha vez en pé, vin que era máis alto ca min, cos ombreiros case igual de anchos, aínda que os membros fosen máis secos que macizos. Os seus ollos negros, lixeiramente ao biés, cravábanse en min coa inmóbil mirada dunha serpe velenosa.

Os guras dixéronme que algúns yagas falaban un idioma parecido ao seu.

—Vasme levar polo aire até os teus compañeiros —díxenlle.

Encolleu os ombreiros e respondeume cunha voz singularmente áspera:

—Non podo voar contigo ao lombo... pesas demasiado.

—Iso é moi triste para ti —dixen con severidade e salteille ás costas apertándolle fortemente as pernas ao redor do van. Paseille o brazo esquerdo polo pescozo; o puñal que levaba na man dereita rabuñáballe o costado. Conservara o equilibrio aínda co peso do meu corpo nas costas. Despregou as inmensas ás.

—Voa! —berreille, afundíndolle na carne a punta da daga—. Que voes, maldito, ou crávocha no corazón!

As súas ás comezaron a bater no aire e elevámonos lentamente polo ceo. Foi unha experiencia a un tempo nova e sorprendente, pero non estaba eu para lle prestar moita atención. O rapto de Altha irárame até case tolear.

⁂

Cando alcanzamos unha altura duns mil pés, busquei coa mirada os raptores. Vinos ao lonxe, coma un simple borrancho de puntos negros no ceo, cara ao sur. Obriguei o meu cativo a voar na mesma dirección.

Malia as miñas ameazas e exhortacións —pois non facía outra cousa que berrarlle ao yaga que voase máis rápido—, os puntos do ceo non tardaron en desaparecer. Seguín, porén, dirixíndome cara ao sur, convencido de que, aínda que non conseguise darlles caza, antes ou despois chegaría á vista do gran penedo escuro no que, segundo as lendas, vivía aquel pobo misterioso.

Estimulado polo puñal, o yaga voou a unha velocidade satisfactoria, polo menos, considerando a carga que levaba nas costas. Sobrevoamos as sabanas durante horas. Logo, ao mediodía, a paisaxe cambiou. Pasamos por riba dun bosque, o primeiro que vía en Almuric. As árbores parecían alzarse a considerábel altura.

Era case ao caer a noite cando vin o lindeiro do bosque e, na pradaría que había máis aló, as ruínas dunha cidade. Unha fumareda emanaba dos escombros. Pregunteille á miña montura se se trataba dos seus compañeiros que acampaban para a cea. A súa única resposta foi un gruñido.

Sobrevoabamos o bosque a baixa altura cando un súbito clamor fixo que mirase cara ao chan. Pasabamos xusto por riba dun claro no que estaba a ter lugar unha feroz batalla. Unha banda de hienas ía ao rabo dun animal xigantesco semellante a un unicornio, mais tan enorme coma un bisonte. Media ducia de corpos desfeitos testemuñaban o furor co que se defendía o animal.

Puiden ver como corneaba a última hiena viva co seu corno de marfil, tan aceirado coma unha espada, e como a lanzaba polo aire, rota e esfarelada, a unha distancia de seis ou sete metros.

Mentres miraba con fascinación aquela escena, afrouxei involuntariamente a presión que exercía sobre a cintura do yaga. Nese momento, cun movemento convulso e unha súbita torsión, o yaga liberouse e fíxome caer de lado. Collido por sorpresa, tratei de agarrarme a algo e só atopei o baleiro. Precipitado ao chan a unha velocidade vertixinosa, golpeeime terribelmente contra a sucia terra sementada de follas... xusto diante do unicornio!

Tiven unha visión breve e temíbel da enorme masa que se alzaba por riba de min, logo da cabeza que se inclinaba e me apuntaba co corno. Incorporeime cambaleante sobre un xeonllo e agarrei, co mesmo movemento, o corno de marfil coa man esquerda, intentando apartalo, mentres que, coa dereita, golpeaba co puñal intentando atravesar a inmensa vea xugular da besta. Pero algo bateou con forza contra o meu cranio, e as tebras engulíronme.

CAPÍTULO VI

Estou certo de que fiquei inconsciente durante algúns minutos. Cando volvín en min, a miña primeira sensación foi a de notar un peso enorme nas extremidades. Tentei levantarme e deime de conta de que estaba tendido debaixo do corpo sen vida do unicornio. No mesmo instante en que o meu puñal lle abrira a xugular, o inmenso corno debeu de golpearme na cabeza mentres o corpo caía sobre min. Só o chan húmido e esponxoso que había baixo o meu corpo permitiu que librase de ser esmagado e reducido a vísceras. Saír de debaixo daquela masa foi un traballo de titáns pero, finalmente, conseguino e levanteime. Quedei vacilante, doente e desalentado; tiña o cabelo cheo de borranchos de sangue a medio secar do monstro, un sangue que igualmente manchaba os meus membros. O meu aspecto debía de ser horríbel, pero non perdín tempo en asearme. O meu corcel desaparecera e o círculo de árbores limitaba o meu campo de visión.

Elixindo a maior das árbores, rubín tan rápido como me foi posíbel até as ramas máis altas, e percorrín o bosque coa mirada. Vin que, despois dunha hora de marcha rápida, o bosque tornaba menos espeso, cara ao sur, e que a continuación comezaba unha chaira. O fume seguía elevándose en finas volutas da cidade abandonada. Puiden ver naquel mesmo instante como o meu antigo cativo descendía ao chan e se pousaba entre as ruínas. Tras lanzarme ao baleiro debeu de esperar para ver se eu amosaba algún signo de vida, e para descansar uns instantes despois do longo voo.

Lancei unha imprecación. A oportunidade que tiña de chegar onda eles sen que sospeitasen nada desvaneceuse. Logo, sorprendinme. Non terminara de desaparecer o yaga cando de novo estaba abandonando a cidade e voando coma un foguete. Sen a menor dúbida, colleu rumbo ao sur, atravesando o ceo a unha velocidade que me deixou coa boca aberta. Por que razón fuxía así? Se eran os seus compañeiros os que acampaban nas ruínas, por que non quedaba con eles? Quizá descubrira que marcharan e optara por non seguilos? Así e todo, o seu comportamento resultaba estraño, sobre todo tendo en conta o modo en que se achegara ás ruínas, sen présa ningunha. O voo daba a sensación de que tiña auténtico pánico.

Perplexo, abaneando a cabeza, descendín da árbore e camiñei até as ruínas tan rápido como puiden a través do que en verdade era unha fraga, indiferente aos movementos das follas, aos murmurios e gruñidos da vida que espertaba ao mesmo tempo que espesaban as sombras.

Era noite pecha cando saín de alí, pero a Lúa flotaba no ceo e estendía unha luz estraña e irreal sobre a chaira. A pouca distancia, as ruínas brillaban cun resplandor espectral. Os muros non estaban construídos co verdoso material empregado polos guras. Ao aproximarme, vin que estaban feitos con bloques de mármore. Aquel feito suscitou na miña mente unha vaga inquietude. Recordei as lendas que me contaran os kothianos a propósito das cidades de mármore convertidas en ruínas, habitadas por unhas criaturas cunha voracidade de vampiro. Aquelas ruínas atopábanse en lugares deshabitados do planeta. Ninguén coñecía a súa orixe.

Un silencio de reflexión recubría os muros caídos e as columnas tortas mentres avanzaba por entre as ruínas. No medio das superficies brillantes e brancas, flotaban sombras negras e espesas dunha aparencia case líquida. Esvarei silencioso dun a outro pantano, empuñando a espada, agardando tanto unha emboscada dos yagas coma o ataque dunha besta que axexase entre as ruínas. Reinaba, insisto, un extremo silencio, algo que nunca antes atopara en Almuric. Ningún león ruxía na distancia, ningunha ave nocturna emitía estraños berros. Podía ser perfectamente o último habitante dun mundo morto.

Cheguei a un grande espazo descuberto, rodeado por un círculo de cimentos rotos, algo que, en tempos, debeu de ser unha praza. Detívenme bruscamente e parei quieto mentres o meu corpo se tensaba.

No medio da praza murchaban as faíscas dun lume moribundo por riba do cal se asaban uns toros de carne pinchados en paus. Evidentemente, os yagas prepararan aquel lume e dispúñanse a cear; pero non chegaran a tocar a comida. Dun xeito que podía atemorizar o home máis bravo, anacos daqueles seres xacían por toda a praza.

Nunca antes contemplara unha carnizaría parecida. A praza estaba chea de mans, pés, cabezas degoladas, anacos de carne, entrañas, borranchos de sangue. As cabezas eran como bólas tenebrosas que rodasen sobre o mármore leitoso desde as sombras; os dentes parecían acenar, os ollos brillaban tenuemente baixo o luar. Algo atacara os homes alados mentres estaban sentados ao redor do lume... algo se lanzara sobre eles para esgazalos e despezalos. Entre os restos de carne víanse marcas de cabeiros, e algúns ósos foran quebrados aparentemente para extraerlles a medula.

Un calafrío subiu e baixou pola miña espiña dorsal. Que animal, se non o home, podía romper os ósos dese xeito? Con todo, o modo en que estaban espallados os restos sanguentos, non parecía ser produto do ataque de bestas salvaxes; máis parecía un xesto de vinganza, un desexo sanguinario ou un furor bestial.

E onde estaba Altha? Os seus restos non se atopaban entre os dos seus raptores. Lanzando unha mirada á carne dos paus, o aspecto dos mesmos fíxome estremecer. Horrorizado, vin que as miñas peores sospeitas podían ter fundamento. O que aqueles malditos yagas grellaban para a cea eran os restos dun corpo humano. Dominado polas náuseas e por unha angustia indicíbel, examinei máis de preto os lamentábeis anacos de carne. Lancei un suspiro de alivio ao recoñecer os membros grosos e musculosos dun home e non os máis delicados dunha muller. Con todo, despois daquilo, consideraba sen a menor emoción os restos esgazados e ensanguentados... todo o que quedaba dos yagas.

Pero, onde ía a moza? Escapara da carnizaría para fuxir e agocharse nas ruínas, ou ben fora capturada e levada polos asasinos? Varrendo coa mirada as torres, os bloques de pedra derrubados e as columnas bañadas polo estraño luar, fun consciente dunha aura maléfica, dunha ameaza que se ocultaba entre os escombros. Sentín a feroz mirada duns ollos invisíbeis.

No entanto, comecei a examinar o chan, indo a un e outro lado da praza. Non tardei en descubrir un regueiro de sangue —as pingas brillaban sombriamente— que se afastaba cara a un dédalo de columnas de ángulos vertixinosos. A falta de mellor ocupación, seguín o regueiro. Se cadra conduciría até os asasinos dos homes alados.

Pasei por baixo da sombra de cimentos macizos que me facían sentir coma un anano e entrei nunha construción de muros derruídos, cubertos polos liques. Polo teito caído e as fiestras despechadas, a Lúa vertía unha luz dunha brancura fungosa que facía que as sombras fosen aínda máis negras. Había un cadrado de claridade sobre as baldosas que marcaban a entrada a un corredor. Avancei ás apalpadelas cara a alí, e estiven a piques de romper o pescozo ao escorregar nos chanzos mollados que había un pouco máis adiante. Baixei por eles rapidamente e cheguei até un chan uniforme. Dubidei. Dispúñame a volver atrás cando quedei estupefacto ao escoitar un son... O meu corazón bateu con maior intensidade, e o sangue empezou a correr á toa polas miñas veas. Nas tebras, debilmente e de lonxe, acababa de retumbar unha chamada:

—Esau! Esau Cairn!

Altha! Non podía ser ninguén máis! Con todo, un calafrío atravesou o meu corpo e percibín que os pelos da caluga se me encrespaban. Quixen responder, pero impediumo a prudencia. Seguramente ela non podía saber que me atopaba onde puidese oíla. Quizá chamaba como chama un neno aterrorizado por alguén que non pode escoitalo. Avancei polo túnel tenebroso tan rápido como puiden, na mesma dirección do berro. Tiña o corazón desbocado e sentía sufoco.

A miña man buscaba ás apalpadelas e deu coa entrada dunha porta. Detívenme, ulindo, coma se fose un animal salvaxe, a presenza dalgún ser vivo preto de min. Entornando os ollos para escrutar aquela escuridade negra, pronunciei o nome de Altha en voz baixa. Acendéronse dous puntos no seo das tebras, dous raios amarelados que estudei durante uns instantes antes de darme de conta de que eran dous ollos. Eran tan grandes coma a miña man, redondos e cun brillo que non sabería describir. Tras aqueles ollos, sentín a impresión de estar fronte unha masa enorme e sen forma. Apoderouse de min simultaneamente unha vaga de medo instintivo e retrocedín cara ao túnel subterráneo, apresurándome por el, na mesma dirección que levaba anteriormente. Unha vez de volta no corredor, escoitei un lixeiro movemento, coma se unha xigantesca masa branda se arrastrase polo chan; percibín igualmente un débil raspado, como o producido por seda dura que risca a pedra.

Dei vinte pasos máis e volvín determe. O túnel parecía interminábel. Ademais, del bifurcábanse novos túneles que se afastaban e conducían cara ás tebras. Non tiña modo de saber cal era o bo. Mentres dubidaba, escoitei de novo a chamada:

—Esau! Esau Cairn!

⁂

Armándome de valor —fronte a que perigos, ignorábao—, partín de novo na dirección daquela voz espectral. Non sería capaz de dicir que distancia percorrín daquel modo. Detívenme unha vez máis, desconcertado.

—Esau! Esau Cairn!

O berro subiu até unha nota estridente que rachou subitamente cun estalido de risa inhumana que me conxelou o sangue nas veas.

Non era a voz de Altha. Soubera todo o tempo que aquela non podía ser a voz de Altha. A pesar de todo, a outra eventualidade era tan inexplicábel que me neguei a escoitar o que a miña intuición afirmaba, a diferenza da miña razón.

Daquela, de todas as direccións subiu un terríbel clamor... voces estridentes que berraban o meu nome co ton burlón dos demos. Os túneles, até entón silenciosos, resoaban e devolvían os ecos daquela horrorosa barafunda. Quedei inmóbil, absorto e aterrorizado igual que deben facelo os condenados nas salas do inferno. Coñecín o terror, o arrepío peor, a desesperación... e invadiume un furor cego. Lanzando un ruxido sanguinario lanceime cara aos sons que parecían máis próximos e golpeei de cheo contra un muro mentres retumbaban un milleiro de voces inhumanas que expresaban unha odiosa alegría. Dando media volta coma un touro ferido, carguei de novo, naquela ocasión cara á entrada doutro túnel. Correndo cara ao fondo, irado e ardendo en desexos de alcanzar os meus verdugos, cheguei a unha vasta sala en penumbra, no interior da cal un raio de luz proxectaba un brillo espectral. E, de novo, escoitei o son do meu nome, pero desta vez con acentos humanos tinguidos polo medo e a angustia:

—Esau! Oh, Esau!

Á vez que respondía cun berro salvaxe, vin a Altha na débil claridade da lúa. Estaba deitada no chan, coas mans e os pés sumidos nas sombras. Pero vin que, no extremo de cada un dos estirados membros da rapaza, había anicada unha forma contrafeita e difusa.

Carguei, cun berro de desexo sanguinario. As tebras animáronse bruscamente cunha vida repugnante e unhas formas tanxíbeis formigaron ao meu redor. Mordéronme uns cabeiros afiados e unhas mans simiescas tentaron agarrarme e lacerarme. Mais foron incapaces de determe. Balanceando a espada en grandes círculos abrinme camiño a través das masas compactas de formas sinuosas, avanzando lentamente cara á moza que berraba e se retorcía no chan, no medio daquela claridade propiciada polo luar.

Batín as pernas no medio dun lameiro inmundo, entre aquel tropel de criaturas que se lanzaban contra min, mordéndome e rabuñándome. Rodeábanme por todas partes e chegábanme até a cintura, pero non conseguían derrubarme. Alcancei o cadro bañado pola lúa. As criaturas que suxeitaban a Altha soltárona e retrocederon ante a ameaza seseante da miña espada. A moza levantouse dun chimpo e agarrouse a min. Mentres a horda se abalanzaba sobre nós para inmiscirnos no seu furor, reparei nunha escaleira medio derruída que subía. Lancei a Altha cara aos chanzos e dei a volta para cubrir a súa retirada.

A escaleira estaba en penumbra; os chanzos conducían a un cuarto inundado pola luz que se derramaba a través dun teito caído. Combatín na escuridade máis absoluta, e só o tacto e o ouvido guiaban os meus golpes. A loita desenvolvíase nun silencio roto tan só polos meus rinchos, o asubío da espada e o renxido dos ósos ao romperen.

⁂

Subín retrocedendo polas escaleiras, loitando a cada paso, cuberto por unha suor fría ante a soa idea dun ataque polas costas. Se as criaturas nos atacaban desde a parte superior da escaleira, estariamos perdidos, pero todo parecía indicar que todos os contrincantes ficaban por baixo. Ignoraba a que tipo de criaturas me enfrontaba. Só sabia que estaban armadas con garras e cabeiros. E, puidera darme conta ao tocalas, sabía que eran pequechas e reviritadas, recubertas dunha pelaxe espesa, e simiescas.

Cando cheguei á estancia que había por riba dos túneles, apenas puiden ver nada. A claridade que se filtraba polo teito desfeito era apenas un delgado raio abrancazado no medio das tebras. Só percibía formas vagas na penumbra que me cinguía, sombras que subían cara a min coma unha masa axitada que quixese lacerarme e despezarme e que logo caía cara a atrás forzada polos golpes do meu sabre.

Con Altha ás miñas costas, atravesei retrocedendo a sala tenebrosa e encamiñeime cara a unha longa fenda que se abría no muro en ruínas. Dubidei un momento, e tropecei nos vaivéns da batalla. Cando alcancei a fenda pola que Altha pasara, houbo un asalto concertado que tiña por obxecto derrubarme. Sentín pánico ante a idea de ser abatido e cuberto por aquela horda naquel cuarto escuro. Unha explosión de furor, un salto desesperado e listo: lanceime pola fenda, arrastrando comigo a media ducia de atacantes.

Levado polo impulso, caín a terra. Levanteime cambaleante e sacudinme para desprenderme das monstruosidades que se agarraban dos meus ombreiros coma un oso que se liberase dos lobos. Plantando firmemente os pés no chan, lancei estocadas a dereita e esquerda. E, daquela, por vez primeira, saqueilles parecidos aos meus adversarios: os seus corpos eran como de monos deformes, cubertos por unha pelaxe branca e con calvas. Tiñan cabezas de can, con pequenas orellas moi xuntas. Pero os seus ollos eran os propios das serpes... a mesma mirada envelenada e directa, sen pálpebras.

De todas as formas de vida atopadas por min neste estraño planeta, ningunha me inspirou tanto desalento como estas monstruosidades ananas. Afasteime da morea de corpos desagarrados mentres unha vaga de desalento se abismaba pola fenda do muro.

O efecto daquela chusma emerxendo do muro era case insoportábel e produciume náuseas: eran coma vermes que se retorcesen para saír dun cranio esmagado e branco por acción da intemperie.

Dei a volta e agarrei a Altha; leveina collida por baixo do brazo, atravesei á carreira o espazo descuberto. As criaturas perseguíannos, correndo ergueitas coma homes. Subitamente, a súa risa demoníaca estalou de novo; vin que estabamos atrapados. Diante de min aparecían outras criaturas chegadas por unha entrada subterránea. Todo camiño de retirada quedou cortado.

Alzábase un xigantesco zócalo, cuxa columna fora arrasada, perante nós. Alcanceino cun salto, depositei a moza sobre o parapeto de pedra e virei para entregarlles aos nosos perseguidores o peor dos tributos. O sangue corría polos meus membros e o torso, emanado dunha vintena de feridas, e caía aos pés do zócalo sobre o que me achaba. Sacudinme violentamente para apartar dos ollos a suor que me cegaba.

Achegáronse e formaron un amplo semicírculo ao meu redor. Unha vez seguros de ter a presa, mostrábanse máis prudentes. Nunca estiven tan asustado e desesperanzado como naquel instante, apoiado na columna de mármore e afrontando monstros abominábeis do mundo subterráneo.

Pero a miña atención foi atraída por un movemento nas sombras baixo o muro que atravesaramos. Algo emerxía da fenda... algo enorme, negro e voluminoso. Vin un resplandor amarelo. Mireino fascinado, mesmo cando os demos de branca pelaxe avanzaban cara a min. A cousa saíu por completo da fenda. Vina entre as sombras do muro; era unha masa escuálida de tebras con dous ollos amarelados e vivos. Sobresaltado, comprendín que eran os mesmos ollos que vira na sala subterránea.

Lanzando berros diabólicos, os demos lanzáronse ao ataque. No mesmo momento, a criatura descoñecida avanzou cara ao clareiro. Desprazouse cunha axilidade e rapidez sorprendentes. Puiden vela con detalle: era unha araña xigantesca, maior que un boi. Coa celeridade característica da súa especie, lanzouse no medio dos monstros de cabeza de can antes de que o primeiro puidese sentir o aceiro da miña espada. A súa vítima berrou. Os outros, volvéndose, dispersáronse e fuxiron ruidosamente en todas direccións. A criatura revolveuse e abalanzouse contra eles cunha velocidade e unha ferocidade terríbeis. As enormes mandíbulas da araña esnaquizáronlles o cranio, as mandíbulas pingando veleno apresáronos, a masa xigantesca esnaquizoulles o corpo. De socate, a sala transformouse nunha carnizaría onde non había senón mortos e seres agonizantes. Aniñada no medio das vítimas, a monstruosa criatura negra e peluda fixou en min uns ollos terribelmente intelixentes.

Era a min a quen seguira. Espertáraa do seu sono no seu antro subterráneo e ela seguira o cheiro do sangue fresco das miñas sandalias. Se masacrara os outros foi tan só porque se cruzaran no seu camiño.

Mentres permanecía erguida sobre as oito patas arqueadas, vin que difería das arañas da Terra non só no tamaño, senón tamén no número de ollos e no feitío das mandíbulas. Altha lanzou un berro cando a monstruosidade veu rapidamente cara a min.

Pero, alí onde os cabeiros e garras dun milleiro de criaturas bestiais resultaban inútiles ao enfrontarse con aquelas negras mandíbulas arácnidas, o cerebro e os músculos dun só home foron máis valiosos. Agarrando un pesado bloque de pedra, brandino durante un instante por riba da cabeza e despois lanceino cara á enorme masa que se aproximaba a min. A pedra golpeouna de cheo entre as enormes patas peludas; un regueiro viscoso de materia verdosa e nauseabunda manou do torso degaxado. O monstro, golpeado en plena carreira, retorceuse baixo o bloque de pedra que o cravaba ao chan, caeu e avanzou de novo cara a min con paso incerto, arrastrando tras de si as patas rotas. Reflectíase un brillo infernal nos seus ollos. Arrinquei freneticamente outro proxectil da pedra do zócalo, e despois outro, e outro máis. Lancei un diluvio de mármore sobre o horror que se retorcía e convulsionaba até quedar inmóbil, bañado nunha masa terríbel de patas negras e peludas, entrañas e sangue.

Collín a Altha en brazos e atravesei correndo as sombras dos monólitos, das torres e das columnas. Deixei de correr soamente cando a cidade do silencio e o misterio estivo moi lonxe ás nosas costas. Vin que a Lúa flotaba sobre as praderías inmensas e almofadadas.

Non cruzaramos unha soa palabra desde o instante en que liberara a moza na sala subterránea ateigada de vampiros. Naquel momento, xusto cando baixei os ollos para falar con ela, deime de conta de que a súa cabeza de negra melena repousaba no meu brazo; o rostro lívido da moza apuntaba ao ceo, cos ollos pechados. Atravesoume un calafrío de pavor, pero un rápido exame indicoume que non estaba máis que desvanecida. Aquilo daba probas de todo o horror que vivira: as mulleres de Koth non desfalecen así como así.

Tendina sobre o chan de herba e contempleina con impotencia. Observei, como se fose a primeira vez, a branca firmeza dos seus membros torneados e as formas exquisitas da súa esvelta silueta. Os cabelos negros caíanlle como unha fervenza de fíos de seda sobre os ombreiros de alabastro; un dos tirantes da túnica corréraselle, descubrindo os seos xuvenís, firmes e cheos, de rosadas mamilas. Fun consciente dunha vaga axitación no fondo do meu ser que era case un sufrimento.

Altha abriu os ollos e alzou o ollar cara a min. Os seus ollos negros brillaron aterrorizados; lanzou un berrou e abrazouse a min apaixonadamente. Dun modo instintivo, aperteina entre os meus brazos; nun abrazo de músculos de aceiro, sentín o tremor do seu corpo delicado e os latexos frenéticos do corazón.

—Acouga —dixen, cunha voz que me parecía descoñecida e que me custaba traballo articular—. Pasou o perigo.

Sentín como o seu corazón volvía latexar con normalidade –con tal forza me apreixaba!— antes de que se detivesen os roucos xemidos de terror. Pero quedou nos meus brazos un bo anaco, cos ollos fitándome, sen dicir nada, até que a soltei e a axudei a sentar na herba.

—Cando sintas que tes forzas para andar —dixen— poñeremos maior distancia entre nós e...

Cun movemento da cabeza, indiquei as afastadas ruínas.

—Pero estás ferido! —exclamou de súpeto, mentres as bágoas atoldaban os seus ollos—. Sangras!, e todo pola miña culpa. Se non me escapase...

Púxose a chorar como faría calquera rapaza da Terra.

—Non te preocupes por estas raspaduras —respondín, aínda que, francamente, non deixaba de preguntarme se os cabeiros daquela chusma serían velenosos ou non—. Son só feridas superficiais. Veña, xa basta de prantos!

Contivo as bágoas obedientemente e a seguir, con xesto inxenuo, limpou os ollos coa túnica. Non desexaba recordarlle os horríbeis momentos que acababa de pasar, pero tiña curiosidade por saber unha cousa.

—Por que se detiveron os yagas nas ruínas? —preguntei—. Tiñan que saber que esas cidades están habitadas por ese tipo de criaturas.

—Tiñan fame —respondeume cun estremecemento—. Capturaran un adolescente e despezárono vivo, pero non lanzou nin un só berro para pedirlles clemencia... e si moitos para maldicilos. Finalmente, asárono... —dixo sufocada e dominada pola náusea.

—Así que os yagas son caníbales —murmurei.

—Non. Son demos. Mentres estaban sentados ao redor do lume, os Cabezas de Can lanzáronse sobre eles. Só os vin cando os tiñamos enriba. Fixeron anacos os yagas, o mesmo que chacais asediando un cervo. Despois leváronme aos túneles subterráneos. Só Thak sabe que querían facer comigo... Escoiteilles dicir que... en fin, é demasiado obsceno... prefiro calar a boca.

—Pero, por que berraban o meu nome? —preguntei sorprendido.

—No meu terror, eu mesma berrei o teu nome —respondeu—. Escoitárono e imitárono. Cando chegaches, sabían quen eras. Non me preguntes como. Tamén eles son demos.

—Este planeta está infestado de demos —rosmei—. Pero, por que me chamaches a min e non ao teu pai?

Ruborizouse e, no canto de responder, recolocou os tirantes da túnica.

Ao ver que unha das súas sandalias caera, volvinlla poñer no pé. Mentres me ocupaba niso, preguntoume dun modo inesperado:

—Por que te chaman Man de Ferro? Os teus dedos son vigorosos, pero o seu tacto é tan delicado coma o dunha muller. Nunca os dedos dun home me tocaron con tanta delicadeza. O máis normal é que me fixesen dano.

—É o sentimento que se atopa detrás da man —respondín—. Ningún dos homes a quen me enfrontei en combate comentou xamais que os meus puños fosen suaves. Pero é aos meus inimigos a quen desexo danar, non a ti.

A mirada da moza refulxía.

—Non me farías ningún mal, verdade?

Enmudecín dado o absurdo da pregunta.

CAPÍTULO VII

O Sol espontara cando emprendemos a longa marcha que nos levaría até Koth. Demos un amplo rodeo polo oeste para evitar a cidade demoníaca da que escaparamos. O Sol fíxose estrañamente cálido. Non sopraba ningunha brisa; ao longo da mañá estivera soprando en borrascas irregulares e logo desaparecera por completo. O ceo, sempre despexado, adquirira unha tonalidade lixeiramente arroibada. Altha examinábao con inquietude. Como resposta á miña pregunta, dixo que temía unha tempestade. Até daquela, supuxera que o tempo estivera sempre despexado, sereno e cálido nas chairas, ventoso e frío nos outeiros. Non se me ocorreu o das tempestades.

Os animais que viamos compartían a inquietude de Altha. Rodeamos o bosque polos bordos; Altha negárase a atravesalo até que a tempestade non pasase. Como case todos os habitantes das chairas, sentín unha desconfianza instintiva polos bosques espesos. Segundo avanzabamos rapidamente cara á chaira, vimos rabaños de herbívoros ir e vir confusamente. Unha bandada de porcos salvaxes pasou ao noso carón, desprazándose a grandes saltos de trinta ou corenta pés. Un león apareceu de súpeto diante de nós e lanzou un ruxido pero a continuación agachou a cabeza e apartouse preguizosamente para perderse nas altas herbas.

Eu escrutaba o ceo constantemente á procura de nubes, pero non vin ningunha. O tinguido roibo do horizonte fíxose máis escuro e empezou a estenderse, cubrindo a totalidade do ceo. Tinguiuse primeiro dun cobre apagado e despois dun negro escuro. O Sol brillou un momento, como un fachuzo oculto por un veo, enchendo de lume o domo sombrío até que tamén el desapareceu por completo. Unha escuridade tanxíbel parecía flotar no aire durante uns instantes e logo descender bruscamente e recubrir o mundo, afundíndoo nas tebras, onde nunca penetra a luz do Sol, nin da Lúa, nin das estrelas. Nunca imaxinaría que as tebras puidesen ser tan opacas. Podería perfectamente ser un espírito cego e descarnado errando a través dos escuros abismos do espazo, se non escoitase o renxido da herba ao trepar dos meus pés e o cálido e doce contacto do corpo de Altha rozando o meu. Empezou a temer que caésemos a un río, ou que batésemos cunha besta salvaxe tan cega coma nós.

Trataba de alcanzar algunha daquelas pedras degaxadas que ás veces se atopan nas chairas. As tebras envolvéronnos antes de poder chegar a elas, pero continuando ao tento, tropecei contra unha rocha de considerábeis dimensións. Pegueime a ela e atraín a Altha onda min, abrigándoa co meu propio corpo o mellor que souben. O silencio inanimado da chaira sumida na escuridade só se rompía por determinados ruídos como o do axitado da herba, o xordo paso duns cascos ou estraños muxidos e bufidos. Nun momento dado, unha gran manda dalgunha especie animal pasou ao galope moi preto de nós, e aledeime de atopar un refuxio, pois sen a protección daquelas pedras... pobres de nós! De novo cesaron todos os ruídos e o silencio foi tan absoluto coma as tebras. Despois, desde algunha parte, chegou o retumbar dun muxido.

—Que é iso? —preguntei inquedo, incapaz de identificar o muxido.

—O vento! —dixo Altha, tremendo e apertándose contra min.

Non sopraba con refachos continuos; eran borrascas violentas e caprichosas. A atmosfera xemía e lamentábase coma unha alma condenada. Esmagou as herbas preto de nós. Finalmente, o alento do vento deunos un lategazo. Desequilibrados, caemos ao chan, magoando as nosas costas ao bater coa pedra. Aquela sinxela borrasca súbita golpeábanos coma se recibísemos as trompadas dun xigante invisíbel.

Cando nos levantamos, quedei inmóbil. Algo pasaba preto do noso refuxio... algo tan enorme coma unha montaña, e o seu paso facía tremer o chan. Altha aferrouse a min nun abrazo desesperado, e sentín que o meu corazón golpeaba freneticamente contra o meu peito. Encrespouse o meu cabelo á vez que o terror se apoderaba de min. A cousa estaba á nosa altura. Detívose, coma se notase a nosa presenza. Houbo un curioso son, coma o producido por uns membros inmensos de textura de coiro. Algo varreu o aire por riba de nós; despois sentín que me tocaba o cóbado. O mesmo obxecto tocou o brazo espido de Altha e esta púxose a berrar cos nervios desfeitos.

Enxordeceunos un terríbel bramido e algo se abalanzou sobre nós a través das tebras, lanzando unha dentada xigantesca. Lancei unha estocada cara ao alto, ás cegas. Sentín que o aceiro da espada penetraba unha materia tanxíbel. Un líquido cálido salpicou o meu brazo. Logo, lanzando outro terríbel bramido que expresaba máis sufrimento que cólera, o monstro invisíbel afastouse paseniño mentres os seus bramidos dominaban os queixumes do vento.

⁂

—Santo ceo, que demoños era iso? —exclamei co alento entrecortado.

—Un dos Seres Cegos —moumeou Altha—. Ningún home os viu xamais; viven no medio das tebras da tempestade. De onde veñen, para onde van... é algo que ninguén sabe. Pero, olla para aí: as tebras están a fundirse.

Fundirse era o termo exacto.

As tebras pareceron esfarelarse, esgazarse en finas e longas fitas. O Sol volveu brillar, o ceo reapareceu, azul, no horizonte. A terra parecía como raiada por bandas de tebras, de sombras tanxíbeis que flotaban sobre a chaira, con amplos espazos cheos de luz solar entre elas. A escena podería ser a paisaxe soñada por un fumador de opio. Un cervo asustado atravesou á carreira unha das bandas de luz solar e desapareceu bruscamente nun cúmulo de tebras; reapareceu igual de subitamente de novo na luz, e así sucesivamente. Non había un paso progresivo da luz á escuridade; os contornos das bandas de tebras eran tan claros e definidos que parecían fitas de ébano sobre un fondo de ouro e esmeraldas. Até onde alcanzaba a miña vista, o mundo estaba cheo de raias e estriado con esas singulares fitas negras. Era imposíbel ver a través delas, mais comezaban a borrarse, a separarse e a desaparecer.

Xusto por diante de nós, unha daquelas fitas de tebras esgazouse e desvaneceuse, revelando a silueta dun home —un xigante peludo que empuñaba unha espada e que me lanzou unha mirada viva, tan sorprendido coma min—. Acto seguido, pasaron varias cousas ao mesmo tempo. Altha exclamou:

—Un thugran!

E o descoñecido deu un chimpo e un golpe; a súa espada bailou ao golpear coa miña.

Non teño senón unha lembranza un tanto caótica dos segundos que seguiron. Houbo unha agarrada de espadas, unha breve refrega de aceiros; a seguir, a punta da miña espada encravouse baixo o corazón do meu adversario e asomou entre as súas espádoas. Retirei a folla cunha torsión brutal á vez que se derrubaba o tipo. Preguntárame seguido como faría para saír airoso nun duelo con arma branca diante dun inimigo avezado. Ben, aquel duelo producírase por fin, e eu era completamente incapaz de recordar como zafara do meu adversario. Todo pasara demasiado rápido e demasiado impetuosamente; non tiven tempo para pensar dun modo consciente, e os meus propios e adestrados instintos de loitador actuaran por min.

Preto de nós soaron uns berros furiosos. Ao dar a volta percibín unha vintena de guerreiros peludos que saían de entre as penas. Era demasiado tarde para fuxir. Axiña estiveron sobre min, e atopeime no medio dun vórtice de espadas que viraban e refulxían. Non sabería dicir como conseguín detelo, pero facelo fíxeno, e mesmo tiven a satisfacción de notar como a miña espada renxía contra outra, rodeaba a garda e cortaba o ombreiro do meu adversario. Un momento despois, outro inimigo agachouse para evitar unha estocada e golpeoume coa lanza na coxa. Con moita dor lanceille un golpe que lle fendeu o cranio, até o queixelo. Pero alguén había alí que me golpeou coa culata da carabina na cabeza. Esquivei parcialmente o golpe; outramente teríame partido o cranio. Pero a culata pegoume no cocote cun impacto homicida e as tebras apoderáronse de min.

Volvín en min coa sensación de estar tendido no fondo dun bote sacudido e axitado pola tempestade. Logo deime de conta de que tiña pés e mans atados e de que carrexaban comigo sobre un leito feito con mastros de lanza. Dous xigantescos guerreiros eran os encargados de transportarme, sen facer ningún esforzo por facerme máis cómoda a viaxe. Só vía o ceo, as costas cubertas de pelos do guerreiro que avanzaba ante min e —volvendo a cabeza cara a un lado— o rostro feroz do guerreiro que ía tras de min. Este, ao ver que abrira os ollos, gruñiulle unha palabra ao seu compañeiro. Deixaron caer ao chan o leito. A sacudida intensificou a dor de cabeza, e aínda peor era o dano na perna ferida.

—Logar! —berrou un de eles—. Este can espertou. Se queres levalo até Thugra, dille que bote a andar. Xa estou farto de levalo.

Escoitei un ruído de pasos e, despois apareceron unha forma xigantesca e un rostro que me pareceu familiar. Era unha cara cruel e brutal; unha cicatriz cruzaba da comisura da boca xesticulante á punta da poderosa mandíbula.

—Moi ben, Esau Cairn —declarou o home—, volvemos atoparnos!

Non respondín aquel comentario tan evidente.

—Como? —burlouse—. Non te lembras de Logar, o Rompedor de Ósos, can sen pelos?

Puntuou a frase dándome unha couce nas costelas. Unha voz de muller soou preto de nós; escoitouse unha carreira precipitada e Altha abriuse camiño entre os guerreiros e caeu de xeonllos a rentes de min.

—Bruto! —berrou, cos seus espléndidos ollos brillando de furor—. Golpéalo cando sabes que non pode defenderse, pero non te atreverías a enfrontarte con el nun combate xusto!

—Quen deixou escapar esta gata kothiana? —ruxiu Logar—. Thal, díxenche que evitases que se achegase a este can.

—Mordeume a man —gruñiu un guerreiro bastante alto mentres se achegaba. Sacudiu a pata peluda para que caese unha pinga de sangue—. Era como intentar suxeitar unha pantera furiosa!

—Está ben, levantádeo —ordenou Logar—. Fará o resto do camiño a pé.

—Pero ten ferida a perna! —xemeu Altha—. Non pode andar.

—Por que non acabamos agora mesmo? —preguntou un dos guerreiros.

—Porque sería unha morte demasiado doce! —gruñiu Logar ao tempo que un resplandor avermellado brillaba nos seus ollos inxectados en sangue—. Este can golpeoume cunha pedra covardemente, polas costas, e rouboume o puñal. Irá até Thugra; unha vez alí, xa chegará o momento de que o mate. Levantádeo!

Soltáronme as pernas sen moito tino, pero a que tiña ferida pola lanza estaba tan adormecida que apenas podía manterme en pé, e moito menos andar. Obrigáronme a avanzar dándome patadas e puñadas, empurrándome coa punta das lanzas e espadas, entre os saloucos de Altha, dominada por un impotente furor. Finalmente, a moza dirixiuse a Logar.

—Es un mentirán e un covarde! —ouveoulle—. Non te golpeou cunha pedra... senón cos puños espidos, como ben sabe todo o mundo, aínda que os teus desprezábeis escravos non se atrevan a dicilo abertamente...

O osudo puño de Logar estrelouse na queixada de Altha, lanzándoa cara a atrás e facéndoa caer ao chan unha decena de pasos máis aló. Quedou tendida, inmóbil. Un regueiro de sangue manaba da súa boca. Logar emitiu un gruñido de feroz satisfacción, pero os seus guerreiros gardaron silencio. O castigo corporal, moderado, non era unha práctica descoñecida entre os guras, pero unha brutalidade tan excesiva e gratuíta era repugnante para calquera guerreiro que tivese o máis mínimo código de honor. Por iso, os serventes de Logar irritáronse, sen que, no entanto, protestasen de viva voz.

Canto a min, fun momentaneamente cegado pola tolemia que provoca o furor desbordado e lancei un gruñido sanguinario; libereime cunha sacudida brutal, facéndolles perder o equilibrio aos dous homes que me suxeitaban; os tres caemos por terra. Os outros thugranos separáronnos e levantáronnos, alegrándose de poder traspasarlle ao meu corpo a súa cólera frustrada, tarefa que cumpriron alegremente cos pés e as follas das espadas. Pero eu non sentía os golpes que chovían sobre o meu ser. O mundo era algo vermello que cambaleaba fronte a min; perdera a facultade da fala. Só podía lanzar gruñidos bestiais á vez que me debatía e tiraba salvaxemente das ataduras que me apreixaban. Non tardei en ficar estomballado no chan, esgotado. Os meus raptores obrigáronme a levantarme e comezaron a golpearme para facerme andar.

—Podedes golpearme até que morra —ruxín cando por fin recuperei a voz—, pero non me moverei até que un de vós se ocupe da moza.

—Esa gata está morta —gruñiu Logar.

—Mentes, can! —exclamei furioso—. Porcallán miserábel! Covarde! Non poderías dar un golpe o suficientemente forte como para matar un neno!

Logar comezou a lanzar incoherentes bufidos, cheo de rabia, pero un dos seus guerreiros, especialmente un dos que me propinaran as trompadas e que estaba aínda sufocado, achegouse a Altha, que aínda daba signos de vida.

—Déixaa! —ruxiu Logar.

—Ao inferno contigo! —gruñiu o guerreiro—. Non me gusta máis que a ti, pero se o feito de levala connosco move ese demo sen pelos a botar a andar pola súa conta, levareina, aínda que teña que facelo no colo. Non é un ser humano, deille tantas puñadas que cría que estaba a piques de morrer por esgotamento, pero está en mellor estado ca min!

Daquel modo, Altha, pouco segura unha vez en pé, acompañounos cando volvemos retomar a marcha cara a Thugra.

⁂

Estivemos en ruta durante varios días. Camiñar era un suplicio para min por mor da ferida. Altha persuadiu os guerreiros para que a deixasen vendarme a perna; sen ela, con toda seguridade, morrería. O meu corpo presentaba chagas en moitos sitios —as feridas recibidas durante o combate das ruínas encantadas— e doíame todo, da cabeza aos pés, polo castigo inflixido polos thugranos. Dábanme a auga e comida xustas para poder manterme con vida. E así, aparvado, esgotado, torturado pola sede e pola fame, camiñei polas onduladas chairas sen fin. Fun feliz o día en que vin as murallas de Thugra alzarse ao lonxe, aínda que significasen que o meu fin estaba próximo. Altha non fora maltratada durante a marcha, pero impediron que me prestase axuda e consolo: só lle permitiron vendarme as feridas. Todas as noites, ao acordar do sono, escoitaba como saloucaba. Conservo ese recordo moi vivamente no seo das confusas e caóticas impresións daquela viaxe terríbel: Altha salaiando na noite, dominada pola soidade e a desesperación, perdida na inmensidade dun mundo entregado ás tebras.

E así foi que chegamos a Thugra. A cidade era case unha réplica de Koth. Os mesmos portóns flanqueados por torres, as mesmas inxentes murallas de pedra verde e rugosa. E os habitantes eran parecidos aos kothianos en moitos aspectos. Mais descubrín que o seu réxime político era unha monarquía absoluta. Logar era un déspota primitivo, e a súa vontade era a lei. Era cruel, implacábel, libidinoso e arrogante. Con todo, debo recoñecerlle unha cousa: mantiña a súa autoridade grazas á forza e ao valor da súa persoa. En tres ocasións, durante o meu cativerio en Thugra, vin como mataba un guerreiro rebelde en combate; nunha ocasión enfrontouse coas mans espidas á espada do seu adversario. Malia os seus defectos, admiraba a forza daquel home de enerxía impetuosa, activa e implacábel, que reprimía toda oposición con brutalidade. Era coma un vento tormentoso que envorcase todo ao seu paso.

Posuidor dunha incríbel vitalidade, estaba orgulloso das súas proezas físicas; penso que era aquilo o que explicaba a súa personalidade superior. Se cadra era por iso que me gardaba un odio tan feroz. Así se explica que lle mentise ao seu pobo dicindo que o golpeara cunha pedra. Por iso, talvez, rexeitaba baterse comigo en combate singular e demostrar as súas palabras. No seu corazón había medo... non medo a calquera tipo de mal corporal que puidese causarlle, senón medo a que de novo o dominase e ridiculizase ante o seu pobo. A vaidade era a que facía de Logar un bruto implacábel.

Encerráronme nun calabozo e encadeáronme ao muro. Logar viña todos os días para se burlar de min e asediarme coas súas inxurias. Desexaba esgotar todas as posíbeis formas de tortura mental antes de comezar co abuso físico. Ignoraba o que fora de Altha. Non a volvín ver des que chegamos a Thugra. Logar afirmaba que a levara ao seu palacio. Describiume con gran luxo de detalle as indignidades lúbricas que sufría —vangloriábase diso—. Eu non cría nada porque pensaba que o máis probábel era que a levase á mesma cela na ca min para torturala na miña presenza. Mais a cólera que nacía en min ao escoitar seus obscenos relatos non podería ser máis violenta nin sequera se estivese sucedendo aí diante.

Resultaba agradábel ver que os thugranos non parecían aprobar a actitude de Logar, pois non eran peores que outros guras, e todos os guras posúen, como raza, unha decencia innata ante as mulleres. Pero o poder de Logar era tan absoluto que ninguén se atreveu a protestar. Con todo, o guerreiro que me levaba o alimento díxome que Altha desaparecera pouco despois da nosa chegada a Thugra. Logar mandou que saísen á súa procura, mais non foron capaces de dar con ela. Ou ben conseguira escapar de Thugra, ou ben se ocultaba en algún lugar da cidade.

E os días pasaron lentamente.

CAPÍTULO VIII

Era medianoite cando espertei sobresaltado. A luz que proxectaba o facho do calabozo tremía. O garda que había antes na porta, había xa tempo que marchara. Fóra, a noite estaba chea de ruídos. Imprecacións, laios e disparos... todo se mesturaba co bater das espadas; tamén os berros das mulleres. Escoitei así mesmo un son bastante curioso... como un bater de ás no aire. Turrei das cadeas; devecía por saber o que pasaba. Algún tipo de combate estaba a ter lugar na cidade, daquilo non había dubida ningunha, pero, se se trataba dunha guerra civil ou dun ataque lanzado por algunha tribo inimiga, en fin, iso non había maneira de eu o saber.

Uns pasos lixeiros resoaron no corredor e Altha irrompeu na cela. Levaba o cabelo despeiteado e a roupa esfarelada; un terror inenarrábel brillaba nos seus ollos.

—Esau! —berrou—. O final dos thugra chega do ceo! Milleiros de yagas atacan a cidade! Combátese nas rúas e nos tellados... regueiros de sangue baixan polas gabias e as rúas están cheas de cadáveres! Olla, a cidade está a ser devorada polas chamas!

Polas fiestras enreixadas vin unha luz difusa. O seco crepitar das chamas resoaba en algures. Altha saloucou ao intentar sen éxito desatarme. Aquel mesmo día Logar comezara coas torturas físicas. Fíxome colgar do teito cunha fita de coiro atada ao redor dos pulsos, de modo que as dedas apenas me chegaban para apoiarme nun bloque de granito. Pero Logar non pensara nunha cousa: os seus guerreiros empregaron unha fita de coiro sen curtir, que se estirou e me permitiu apoiar os pés no bloque de pedra. Naquela posición, o meu sufrimento foi soportábel. Até cheguei a quedar durmido, malia que aquela postura non era precisamente a máis cómoda.

Mentres Altha tiraba inutilmente das miñas ataduras, pregunteille onde estivera durante todos aqueles días. Respondeume que escapara de Logar cando chegamos á cidade. Unhas mulleres bondadosas que se apiadaron dela ocultárona e déronlle de comer. Desde aquela agardara o momento propicio para axudarme a escapar.

—E agora —xemeu retorcendo as mans— non podo facer nada: non consigo desfacer este maldito nó!

—Busca un coitelo! —ordenei—. Rápido!

No momento en que deu a volta, berrou e fixo un movemento de retroceso, tremendo de medo, ao tempo que unha silueta terríbel atravesaba o limiar da porta con paso inseguro.

Era Logar, coa cabeleira e a barba enredadas e arroibadas, cos pelos do torso poderoso secos e ennegrecidos. Nos seus ollos bañados en sangue bailaba a luz da tolemia mentres avanzaba cara a min con paso dubitativo. Levantou o puñal que eu mesmo lle arrebatara tanto tempo antes.

—Can do carallo! —dixo—. Thugra está condenada! Os demos alados xurdiron do ceo, coma voitres que se abalanzasen sobre o cadáver dun boi! Matei e masacrei tantos deles que estou a piques de rebentar! Con todo, cada vez veñen máis. Pero acordeime de ti. Non podería descansar en paz no inferno se soubese que segues con vida. Voute enviar a el antes de ir eu; despois volverei ás rúas para combater até caer morto!

Altha berrou e lanzouse cara a adiante para protexerme, pero Logar foi máis rápido ca ela. Alzándose sobre as puntas dos pés, agarroume polo cinto e empuñou o puñal. Cando xa se dispuña a golpear, deille un tremendo golpe co xeonllo, e xusto lle foi ao queixelo. O impacto debeu de lle romper o pescozo de touro que tiña coma se fose simplemente unha póla seca. A súa cabeza foi proxectada cara a atrás, entre os ombreiros, co barbudo queixelo apuntando cara ao teito abovedado. Derrubouse como un touro no matadoiro e golpeou coa cabeza violentamente nas lousas de pedra.

Unha risada retumbou no limiar. No limiar da porta había unha gran silueta de ébano, coas ás a medio despregar; tiña na man unha cimitarra bañada en sangue. Enmarcada pola luz de cor vermella escura que había ás súas costas, podería dicirse que se trataba dun demo de negras ás de pé ante as portas do Inferno iluminado polas chamas. Uns ollos tristes fitábanme dun modo enigmático e despois aquela cruel mirada subiu desde as lousas até a silueta de Altha, aniñada aos meus pés.

O yaga penetrou no calabozo seguido por unha vintena de criaturas da súa propia especie. A meirande parte deles tiña feridas e as costas sanguinolentas.

—Levádeos canda vós —dixo o que chegara primeiro, sinalándonos tanto a Altha como a min.

—Por que? —preguntou un.

—Quen viu algunha vez un home de pel branca e ollos azuis? Seguro que lle interesará a Yasmeena. Pero, coidado: ten os músculos dun león.

Un deles agarrou o brazo de Altha e arrastrouna fóra da sala mentres ela se debatía en balde e volvía a cabeza para pousar sobre min unha mirada aterrorizada. Os outros, manténdose a unha prudente distancia, lanzaron aos meus pés unha rede de seda. Unha vez aprisionadas as miñas pernas, apoderáronse de min e atáronme cunha corda de seda que nin tan sequera un león sería capaz de romper. Só despois de terme ben atado cortaron a correa de coiro da que estaba pendurado. Dous deles levantáronme e sacáronme do calabozo. Saímos á rúa e a miña mirada tropezou cunha visión de pesadelo: os muros de pedra estaban a salvo das chamas, naturalmente, pero a estrutura dos edificios ardía sen remedio. O fume ascendía en espesas espirais atravesadas por linguas de lume. Nun segundo plano había formas escuras que se retorcían e convulsionaban como as almas dos condenados. A través daquelas nubes negras pasaban corpos que parecían meteoros incandescentes que máis tarde comprendín que non eran máis que homes alados portadores de fachos de luz.

Nas rúas, no medio dunha choiva de faíscas e muros que se derrubaban, nas casas incendiadas e nos tellados, tiñan lugar escenas demenciais. Os homes de Thugra combatían co furor de panteras moribundas. Calquera deles sería un adversario aciago para un yaga en combate, pero os demos alados excedíanos en número e a súa axilidade diabólica nos aires equilibraba a forza superior e o valor dos homes mono. Lanzándose desde o ceo golpeaban coas súas curvas espadas, para logo voar de novo e poñerse fóra de alcance antes de que as súas vítimas puidesen contraatacar. Se tres ou catro demos atacaban ao unísono un só inimigo, o masacre era seguro e inmediato. O fume non parecía entorpecelos, pero si molestaba os seus inimigos humanos.

A matanza non tiña lugar nun único campo de combate. Corpos alados e corpos peludos xacían aquí e acolá, nas rúas asolagadas de sangue. As carabinas crepitaban e numerosos demos, alcanzados en pleno voo, caían ao chan batendo as ás desesperadamente. As espadas esgazaban corpos, e cando as mans dun gura desesperado chegaban á gorxa dun yaga, este último morría atrozmente.

Así e todo, a meirande carnizaría sucedeu nas filas dos thugranos. Cegos e sufocados polo fume, disparaban á toa, e case ningunha bala alcanzaba o seu obxectivo. Desbordados polo número e desconcertados pola táctica de aguia dos seus implacábeis inimigos, combatían en balde, e caían esnaquizados ou alcanzados polas frechas.

Aparentemente, o obxectivo principal dos yagas era o rapto das mulleres. Sen cesar, vía como homes alados voaban entre a voaxa do fume, levando no colo unha moza histérica.

Oh, era un espectáculo tremebundo! Non creo que tal barbarie e tal crueldade existise nunca na Terra; nin sequera en determinadas épocas, cando os seus habitantes puideron ser aínda máis sanguinarios. Aqueles non parecían seres humanos enfrontándose con outros seres humanos, senón representantes de dúas formas de vida diferentes en plena guerra, carentes de compaixón ou comprensión de calquera índole.

Pero a matanza non acabou de completarse. Os yagas deixaron a cidade que devastaran; alzáronse ao ceo, levando canda eles as espidas mulleres cativas que se debatían desesperadamente por zafar dos raptores. Os superviventes seguían nas rúas, disparando contra os vencedores que se afastaban; evidentemente, preferían arriscarse a matar as súas compañeiras antes que deixar que llas levasen á triste sorte que lles estaba reservada.

Reparei nun tropel formado por un centenar de combatentes, golpeando e xemendo no teito máis alto da cidade... os yagas para liberarse e escapar, os guras para lanzalos á terra e facelos anacos. O fume viraba ao seu redor, as chamas lambían os seus cabelos e inflamábanos; logo, cun formidábel estrépito, o teito cedeu e derrubouse, precipitando, a vencedores e vencidos cara a unha morte ardente. A enxordecedora tormenta das chamas devoradoras acaparaba as miñas orellas cando os meus raptores me levaron polo aire, afastándose rapidamente da cidade de Thugra.

Logo duns instantes de desconcerto, recobrei a conciencia e deime de conta de que atravesaba o ceo a gran velocidade, á vez que, por riba, por baixo, por todas partes en definitiva, resoaba o regular bater de poderosas ás. Transportábanme dous yagas cunha habilidade perfecta, e atopábame no medio da bandada que se dirixía cara ao sur, a cal adoptara unha formación triangular, coma se fosen ocas salvaxes. Estimei que os yagas serían por volta de dez mil. Escurecían o ceo matinal e a súa sombra xigantesca pasaba rapidamente pola chaira mentres o Sol espontaba no horizonte.

Voabamos a unha altura duns dez mil pés. Moitos homes alados levaban no seu colo mozos e mulleres guras; a facilidade coa que os levaban indicaba a incríbel potencia das súas ás. Aqueles demos alados eran menos musculosos que os guras, pero daban mostra dunha robustez e resistencia inusitadas para sucar os ceos. Podían voar durante horas a gran velocidade, coa mesma formación triangular, e podían facelo carrexando cun peso igual ao seu e practicamente sen diminuír a velocidade de voo.

Os nosos raptores voaron durante toda a xornada, sen facer nin sequera un alto para descansar ou comer. Á noitiña, descenderon na chaira, onde acenderon cacharelas e acamparon. Aquela noite quedou gravada para sempre na miña memoria como unha das maiores abominacións que coñecín en toda a vida. A nós, os prisioneiros, non nos deron alimento ningún, pero os yagas si que comeron. E a súa comida consistiu nos pobres cativos. Tendido e impotente, pechei os ollos para non ver aquela carnizaría, e gustoume ser xordo para non escoitar aqueles berros que esgazaban o corazón. O masacre de homes atúroo ben no fragor da batalla, mesmo na máis brutal e sanguenta, pero o de mulleres indefensas que só poden implorar piedade até que os coitelos poñen fin ás súas súplicas, é algo que non podo soportar. E, ademais, ignoraba se Altha era unha das elixidas para aquel macabro festín. Sobresaltábame con cada asubío, con cada golpe seco dunha espada decapitando unha daquelas desgraciadas, vendo na miña mente que a súa adorábel cabeza de negra melena rodaba sobre o chan anegado de sangue. Non sabía, por outra banda, que pasaba ao redor das outras cacharelas...

Unha vez concluído aquel abominábel festín, cando os esgotados demos adormeceron preto das cacharelas, fiquei prostrado, dominado polas náuseas. Escoitaba o ruxido dos leóns á busca dunha presa e pensei que calquera animal é infinitamente máis compasivo que calquera criatura con aspecto humano. Do meu horror nauseabundo abrollou un odio que me fortaleceu e endureceu para o futuro. Pasase o que pasar, estaba decidido a que aqueles monstros alados pagasen todos os sufrimentos que lles inflixiran aos guras.

***

A alborada tinguía ceo cando volvemos sucalo. Non houbo comida. Souben que os yagas só comían a intervalos; fartábanse de alimento e quedaban saciados para varios días. Logo dalgunhas horas sobrevoando a paisaxe habitual das chairas, chegamos de súpeto a un importante río que atravesaba a sabana de lado a lado; a beira norte da corrente estaba flanqueada por un estreito vieiro boscoso. A auga era dunha estraña cor púrpura e emitía sedosos reflexos. Na outra beira alzábase unha torre alta e delgada, dunha pedra negra e brillante que resplandecía como aceiro puído.

Mentres pasabamos por riba do río, vin que a súa corrente era poderosa. O gruñido das augas chegou até nós, e observei a axitación e os remuíños que se formaban. Cruzando a corrente, no mesmo lugar en que se alzaba a torre, había algúns penedos enormes, entre os cales a auga facía escuma. Mirando cara á torre, puiden ver media ducia de homes alados sobre o teito ameado; alzaban e axitaban os brazos como saudando os nosos raptores. Pasado o río, cara ao sur, estendíase un deserto... espido, poeirento, agrisado, sementado de osamentas brancas espalladas pola area. Ao lonxe, no horizonte, albisquei unha xigantesca masa negra que se alzaba cara ao ceo.

Foise destacando poderosamente mentres nos dirixiamos con celeridade cara a ela. Poucas horas despois alcanzámola, e fun capaz de distinguir todos os seus detalles. Tratábase dun bloque xigantesco dunha rocha negra parecida ao basalto; alzábase no corazón mesmo do deserto. Un gran río corría xunto á base e o cumio estaba coroado con torres negras, minaretes e castelos. Así que non era un mito, senón unha maxestosa realidade... Yugga, a Cidade Negra, a fortaleza do pobo alado.

O río, atravesando o árido deserto, golpeaba o penedo e bifurcábase para formar un foso natural. As augas lambían as abruptas paredes dos cantís. Nun dos lados formouse un esteiro; nel estendíase outra cidade. O seu estilo arquitectónico era moi diferente ao dos edificios da montaña. As casas eran simples cabanas de pedra, moi humildes, de teito liso e sen plantas. Unha soa construción era máis importante: un edificio sombrío, semellante a un templo, chantado no abismo do cantil.

Aquela cidade baixa estaba protexida por un muro de pedra maciza que a rodeaba por completo, paralelo ao curso de auga, unido en cada un dos seus extremos ao cantil que se alzaba por tras da cidade.

Vin os seus habitantes e decateime de que non eran nin yagas nin guras. Eran baixos e delgados; a súa pel era dunha singular cor azul. Os seus rostros eran máis parecidos aos dos humanos da Terra, mais non reflectían a intelixencia dos machos dos guras. Tiñan as faccións pesadas, estúpidas e rancorosas. As mulleres eran un chisco máis alegres que os homes. Vin aqueles seres estraños non soamente na cidade ao pé do cantil, senón tamén traballando nos eirados que se estendían flanqueando o río.

No entanto, non tiven ocasión de observalos con detemento, pois os yagas ían dereitos á fortaleza, a uns cincocentos pés por riba do río. Quedei pampo pola perspectiva das ameadas murallas, campanarios, minaretes e xardíns colgantes sobre os teitos con terraza, e tiven a impresión de que a cidade sobre o penedo estaba construída coma se se tratase dun palacio, e que cada unha das súas partes enlazaba coas demais. Siluetas languidamente tendidas en diváns, nas terrazas, incorporábanse apoiadas nun cóbado e, desde decenas de fiestras os rostros das mulleres observáronnos mentres aterrabamos nun inmenso teito plano que parecía unha pista aeroportuaria. Unha vez alí, afastouse un importante número de homes en varias direccións, confiando os cativos á garda de trescentos ou catrocentos guerreiros. Obrigáronos a avanzar coma se fosen un rabaño cara a unha porta xigantesca. Aquelas desafortunadas mulleres eran aproximadamente unhas cincocentas; Altha era unha delas. Leváronme, sen desatarme, onda elas. Tiña os membros completamente anquilosados, pois as ataduras levaban tempo impedindo que o fluxo sanguíneo circulase polas miñas veas, pero a mente alerta e activa.

Franqueamos o portal polo que unha ducia de elefantes ben podía cruzar en paralelo, un cabo do outro, e descendemos por unha escaleira até chegar a un vestíbulo de similares dimensións. As paredes, a escaleira, a bóveda e o chan estaban feitos coa mesma pedra negra e brillante, e deducín que todo fora tallado e puído no mesmo penedo no que se alzaba Yugga. Até daquela non vira nin esculturas nin tapices nin o máis mínimo enfeite; con todo, non podía negarse que un certo esplendor se apreciaba nos muros colosais e nos teitos abovedados, negros coma se fosen de ébano. Unha maxestade impresionante emanaba daquela arquitectura incongruente tendo en conta a bestialidade dos seus responsábeis. No entanto, as siluetas negras non parecían desprazadas mentres seguían os corredores de ébano. A Cidade Negra... tal foi o nome que lle deron.

Conforme avanzabamos polos inmensos corredores, vin moitos habitantes de Yugga. Xunto aos homes alados puiden ver por vez primeira as mulleres dos yagas. Presentaban a mesma constitución elástica, a mesma pel escura e satinada, as mesmas faccións de ave de presa. Pero elas non tiñan ás. Ataviábanse con curtas saias de seda, cinguidas ao redor da cintura, con veos cruzados por diante dos seos. Agás pola crueldade case tanxíbel que expresaban os seus rostros, eran moi belas. Os seus trazos escuros eran rectos e apreciábeis; os seus cabelos non eran crespos.

Vin outras mulleres, centos de fillas dos guras de cabelos negros e pel branca. Pero había máis: mozos de limitada estatura, corpo delicado e pel amarelada, e mulleres de ton como arroibado. En aparencia, todas elas eran escravas do pobo negro. Aquelas mulleres eran para min algo novo e inesperado. Todas as formas de vida fantástica que atopara até entón eran mencionadas nos relatos ou nas lendas dos kothianos. Os Cabezas de Can, a araña xigante, o pobo alado, a súa negra cidade e os seus escravos de pel azul... cando menos, todo aquilo estaba nas lendas. Pero ningún home ou muller de Koth me falou nunca de mulleres de pel amarela ou arroibada.

Pertencían aqueles prisioneiros exóticos a outro planeta, e chegaran a Almuric de igual modo ca min, é dicir, procedentes dun mundo estraño?

Mentres matinaba sobre aquel misterio, franqueei —sempre levado por dous yagas— un xigantesco portón de bronce, gardado por unha vintena de guerreiros alados. E batín cos cativos no medio dunha inmensa sala de forma octogonal e paredes decoradas con escuros tapices. O chan estaba cuberto por unha alfombra —dunha materia espesa moi parecida ao coiro— e o aire impregnado de cheiro a incenso e perfumes embriagadores.

No fondo da sala, amplos chanzos de ouro labrado conducían a un estrado tapizado, no cal xacía languidamente unha moza de pel negra. Só ela, de entre todas as mulleres yagas, tiña ás. Ía vestida coma as outras e non levaba ningún adorno, tirante un cinto con relevos do que asomaba a empuñadura dunha daga callada de pedras preciosas. A súa beleza era sorprendente e inquietante, coma a beleza dunha estatua sen alma. Percibín inmediatamente que era a menos humana dos inhumanos habitantes de Yugga. Os seus ollos de mirada soñadora falaban de soños que ían alén do entendemento dos homes. O seu rostro era o dunha deusa que ignoraba a piedade e o medo.

Ao redor do diván que ocupaba, en humilde e servil pose, había unha vintena de mozas co corpo en porrancho, de peles brancas, amarelas e arroibadas.

O xefe dos nosos raptores avanzou cara ao estrado real e inclinouse respectuosamente. Tendendo ante si as mans —coas palmas cara a abaixo e os dedos abertos—, dixo:

—Oh, Yasmeena, Raíña da Noite, traémosche os froitos da nosa conquista!

A moza incorporouse sobre un cóbado e, mentres a súa mirada estraña e terríbel pasaba sobre os cativos temorosamente inclinados, un calafrío percorreunos, cal vento que sopra no trigal. Desde moi pícaras, as nenas guras aprendían —a través de relatos e tradicións— que a peor sorte posíbel para elas era o seu rapto polo pobo da Cidade Negra. Yugga era un reino bretemoso e terrorífico, cun demo supremo, Yasmeena. Naquel instante, as mozas, mortas de medo, atopábanse perante o vampiro. Que tiña de raro que moitas delas desfalecesen?

A súa mirada percorreunas rapidamente e a seguir pousouse en min, suxeitado por dous guerreiros. Percibín un interese naqueles ollos escuros e luminosos, e preguntoulle ao xefe:

—Quen é ese bárbaro de pel branca e con tan pouco pelo coma nós, vestido coma un gura e que aínda así non se parece en nada a eles?

—Atopámolo cativo dos thugranos. Oh, Amante da Noite! —respondeu—. A Súa Maxestade debería interrogalo. E agora, oh, Fermosa Dama das Tebras, se tiveses a ben designar as miserábeis criaturas que servirán a túa graza para que as outras poidan ser repartidas entre os guerreiros que participaron na expedición...

Yasmeena asentiu, fitándome, e, cuns movementos rápidos da man, sinalou unha ducia de mozas, as máis fermosas, entre as que se atopaba Altha. Arredáronas do grupo. As demais saíron da sala.

Yasmeena prestoume atención durante un bo anaco, sen dicir nada, até que finalmente se dirixiu ao que se cadra era unha especie de camarlengo:

—Gotrah, ese home está esgotado e dá mostras de estar para desfalecer, seguramente despois dunha longa viaxe e de ser un escravo, e vin que ten unha ferida sen curar na perna. O seu aspecto, tal e como está agora mesmo, ofende a miña mirada. Que o leven, que o bañen e que lle dean de comer e beber e, claro, que lle venden a perna. Logo, traédeo ante min.

Así foi como os meus raptores, cun suspiro de cansazo, me levantaron de novo para retirarme da sala real. Seguiron por un sinuoso corredor, subiron un tramo de escaleiras e entraron finalmente nunha estancia na que unha fonte manaba do chan, burbullando. Alí, tras poñerme cadeas de ouro en pulsos e nocellos, cortaron as ataduras que me atenazaban. Tal foi a miña dor cando a circulación do sangue volveu fluír por min, que apenas me dei de conta de que me botaban sen tino no baño. Laváronme coidadosamente —tiña o corpo e os membros cubertos de suor, sangue e lama—; déronme un novo calzón de seda. Curaron a ferida que tiña na coxa e logo unha escrava de pel arroibada apareceu con bandexas de ouro cheas de comida. Non me atrevín a tocar as viandas —dadas as miñas sinistras sospeitas a propósito da súa orixe—, pero comín con voracidade os froitos e as noces, e bebín demoradamente un viño verde que considerei delicioso e refrescante.

Despois daquilo, invadiume tal sopor que me deixei caer nun diván de veludo e non tardei en quedar profundamente durmido. Acordei cando alguén me sacudiu violentamente. Era Gotrah. Inclinado sobre min, vin que levaba na man un pequeno puñal. Ao velo, todos os meus salvaxes instintos abrollaron de vez. Fixen canto puiden para lle romper o cranio a puñadas; impedíronmo as cadeas que me apresaban as mans. Retrocedeu lanzando un xuramento.

—Non vin aquí para che abrir a gorxa, bárbaro —declarou—, aínda que recoñezo que me agradaría. A moza kothiana díxolle a Yasmeena que tes por costume cortar os pelos que che cobren as fazulas, e é desexo da raíña verte así. Toma, colle este coitelo e adiante. Non ten punta, e mantereime a prudente distancia mentres espero. Mira, velaquí tes un espello.

Adurmiñado —coido que me drogaran ao beber o viño verde, non sei por que razón—, apoiei o espello enmarcado en prata na parede, e barbeei como me pedían. A barba xa tiña unha certa espesura logo de sucesivos cativerios. Foi un barbeado en seco, pero tiña a pel coma coiro curtido, e aquel coitelo tiña o gume máis cortante que ningunha navalla que se empregase na Terra. Cando rematei, Gotrah gruñiu ao notar como cambiaba o meu aspecto, e pediume que lle devolvese o coitelo. Como non valía para nada conservalo —pois era unha arma ridícula—, lanceino cara a el e volvín durmir.

Cando espertei de novo, foi dun modo natural, e levanteime a examinar atentamente o lugar en que me atopaba. A sala carecía de ornamentos, estaba amoblada tan só co diván, unha pequena mesa de ébano e un banco cuberto de pel. Só tiña unha porta, pechada e non albergaba dúbida ningunha de que tería o ferrollo botado por fóra; tamén había un fachinelo. As cadeas estaban suxeitas a unha argola de ouro encaixada no muro por tras do diván, pero eran longas abondo para permitirme dar algúns pasos até a fonte e até a fiestra. Aquela tiña barrotes de ouro, e contemplei por iso as terrazas, as torres e os minaretes que moldeaban o meu horizonte.

Até daquela os yagas tratáranme moi ben; preguntábame como se estaría portando Altha, e se o feito de formar parte do cortexo da raíña lle reportaría certos privilexios ou lle garantiría unha relativa seguridade.

Gotrah volveu, acompañado por media ducia de guerreiros. Soltaron as cadeas da argola e escoltáronme polo corredor para logo subirmos por unha longa escaleira. Non me levaron á sala do trono, senón a outro cuarto, máis pequeno, nunha torre. A estancia estaba ateigada de peles e coxíns. Fíxome pensar no recuncho cálido e mol dunha araña, e a araña negra estaba alí... tendida con languidez nun diván de veludo, fitándome con ávida curiosidade. Non estaba rodeada de escravos. Os guerreiros encadeáronme ao muro —aparentemente, cada muro daquel condenado palacio tiña unha argola na que atar os cativos— e logo deixáronnos sós.

Arrexunteime ás peles e coxíns; o seu peludo contacto irritábame a pel. O meu corpo, duro coma o aceiro, non estaba afeito a unha vida cómoda. Durante un longo e molesto momento, a raíña de Yugga contemploume en silencio. O seu ollar tiña unha calidade hipnótica; sentín o seu impacto claramente. Pero tiña tan fonda impresión de ser unha besta salvaxe encadeada, coma nun espectáculo de feira, que non podía sentir outra emoción máis que unha crecente cólera. Combatina. Un arrebato de furiosa tolemia quizá me permitise rachar coas cadeas pouco sólidas que me aprisionaban e liberar o mundo da raíña Yasmeena, pero Altha e eu seguiriamos prisioneiros naquel maldito penedo do que, segundo as lendas, era imposíbel escapar a non ser polo aire.

—Quen es? —preguntoume Yasmeena—. Teño visto homes de pel aínda máis lisa que a túa, pero é a primeira vez que vexo un home branco sen pelo.

Antes de que puidese preguntarlle onde vira homes sen pelo, senón entre o meu propio pobo, continuou:

—E nunca vin uns ollos semellantes aos teus. Parecen un lago conxelado; con todo, brillan e arden coma a chama azulada que sempre arde sobre Xathar. Cal é o teu nome? De onde vés? Esa moza, Altha, di que chegaches das rexións desérticas para ficar na súa cidade, e que confrontaches triunfalmente os seus campións. Pero ignora cal é o teu país de orixe, polo menos iso pretende que creamos. Fala e non mintas.

—Falarei, pero vas pensar que minto —dixen—. Son Esau Cairn, aquel ao que os homes de Koth chaman Man de Ferro. Veño doutro mundo que se atopa noutro sistema solar. O azar, ou o capricho dun sabio, digamos que dun mago, envioume a este planeta. O azar, de novo, quixo que atopase os kothianos. E tamén o azar foi o que me trouxo a Yugga. Así é, non hai máis. De ti depende crer ou non a miña historia.

—Créoa —respondeu—. Nos tempos antigos, os homes ían de estrela en estrela. Mesmo agora hai seres que cruzan o cosmos. Serás estudado. Vivirás... por un tempo, polo menos. Pero sempre levarás esas cadeas, pois nos teus ollos brilla o furor da besta sanguinaria, e sei que me farías anacos se tiveses oportunidade de facelo.

—E Altha? —preguntei.

—Si, que? —Parecía sorprendida pola pregunta.

—Que fixeches dela? —inquirín.

—Servirame, coma as outras, até que deixe de agradarme. Pero como podes falar doutra muller mentres estás na miña presenza? Debes saber que as túas palabras me irritan.

Os seus ollos aviváronse. Nunca na vida vira uns ollos coma os de Yasmeena. Transformábanse con cada cambio de humor, con cada novo capricho; reflectían paixóns, iras e devezos que excedían os máis febrís soños da humanidade.

—Non palidezas —dixo en voz baixa—. Sabes o que pasa cando Yasmeena é desgustada? O sangue corre coma a auga. Yugga énchese de ouveos de dor, e os propios deuses corren esconderse, arrepiados.

O modo en que o dixo axeoume as veas, pero o meu furor primitivo non acougou. Sabia que podería arrincar a argola de ouro da pedra e esnaquizala antes de que tivese tempo de levantarse do diván. Escachei a rir, e na miña risa vibrou un desexo sanguinario. Yasmeena sobresaltouse e consideroume atentamente.

—Deches en tolo? Por que ris así? —preguntoume—. Non, non hai alegría na túa risa... é o gruñido dun leopardo acurralado. Tes intención de abalanzarte sobre min e matarme pero, se o fas, debes saber que Altha sufrirá as consecuencias do teu crime. Así e todo, interésasme. Ningún home rira diante de min. Vivirás... por un tempo. —dixo, e a continuación deu unha palmada para que os guerreiros entrasen—. Levádeo á súa estancia —ordenou—. Encadeádeo até que mande traelo de novo.

E así comezou o meu terceiro cativerio en Almuric, na Cidade Negra de Yugga, no penedo de Yuthla, preto do río Yogh, no reino de Yagg.

CAPÍTULO IX

Aprendín unha chea de cousas acerca dos costumes daquel pobo terríbel. Os yagas reinaban en Almuric desde tempos inmemoriais. Poida que noutro tempo fosen humanos, moito tempo antes, pero non estou certo de que así fose. Estou convencido non obstante de que representan unha rama distinta da árbore da evolución, e que foi soamente un incríbel cúmulo de circunstancias —unha aberración— o que lles deu o seu aspecto, tan parecido ao do home, en lugar do das formas abisais dos habitantes das Tebras Exteriores.

Desde moitos puntos de vista parecían humanos superficialmente, mais estudada en profundidade a súa mentalidade, descóbrense aspectos totalmente inexplicábeis e descoñecidos para a humanidade.

En xeral, son máis intelixentes que os guras, pero carecen por completo do sentido da decencia, da honestidade, da coraxe e da virilidade dos homes mono. Os guras déixanse levar facilmente, son brutais e salvaxes cando se amolan; pero hai nos yagas unha crueldade estudada que fai que os guras parezan ao seu lado tan só uns nenos mal educados. Os yagas non teñen piedade nin nos seus momentos máis tranquilos; cando están irados, os seus desafogos son terríbeis.

Forman unha horda considerábel; os guerreiros, de seu, xa son vinte mil. Hai máis mulleres que homes, e cos escravos —cada macho e femia yaga posúe un bo número— a cidade de Yugga está moi poboada. De feito, sorprendinme ao saber as multitudes que habitan alí, considerando a relativa estreitura do penedo de Yuthla no que a cidade está edificada. Pero a súa extensión era maior no plano vertical que no horizontal. Os castelos e as torres elévanse a grande altura, e innumerábeis salas e corredores foron labrados na propia rocha. Cando os yagas comezaban a se sentir acurralados polo espazo, contentábanse con masacrar os escravos. Non vin pícaros; as perdas de homes durante as batallas eran relativamente lixeiras, e as epidemias e as enfermidades eran descoñecidas. Os fillos só se procreaban a intervalos regulares, aproximadamente cada tres séculos. A última crianza xa era adulta; a seguinte atopábase aínda na incerteza do futuro.

Os señores de Yugga non traballan e a súa vida conságrase enteiramente ao pracer e á voluptuosidade. O seu coñecemento e refinamento cubrirían de vergonza o libertino máis descontrolado da Roma decadente. Os seus excesos só eran interrompidos polas expedicións lanzadas contra o mundo exterior, cuxo único obxectivo era conseguir novos escravos.

A cidade situada ao pé do penedo chamábase Akka e o pobo de pel azulada os akkis, tamén chamados akkas. Estaban sometidos aos yagas desde o principio do tempo. Traballaban como bestas de carga, cultivaban froitos e plantas comestíbeis; executaban as ordes dos amos, a quen consideraban non como seres superiores senón como verdadeiros deuses. Veneraban a Yasmeena como unha divindade. Á marxe dos seus traballos penosos e continuos, non eran maltratados. As mulleres son feas e bestiais. Os seres alados posúen un gran sentido estético, aínda que o seu interese pola beleza das especies inferiores sexa sádico e pervertido. Os akkis nunca penetran na cidade superior, agás cando deben efectuar algún labor demasiado duro para as escravas. Entón, soben e baixan por medio de longas escaleiras de seda lanzadas desde o penedo. Non hai camiño que permita acceder a el, pois os yagas non o precisan. Como é imposíbel escalar os cantís, o pobo alado non pode temer sequera un alzamento dos akkis.

As mulleres yagas están igualmente prisioneiras no macizo de Yuthla. As súas ás son coidadosamente acernadas ao nacer. Só as mozas yagas destinadas a converterse en raíñas de Yugga son libradas desa sorte. A operación non ten outro fin que preservar a supremacía dos machos. Nunca conseguín saber de que modo, en que época afastada, os homes de Yugga adquiriron a supremacía sobre as mulleres, pois, a xulgar polo que se ve en Yasmeena, as mulleres aladas eran superiores aos seus compañeiros en axilidade, resistencia, valor e mesmo en forza. O feito de lles acernar as ás impedíalles desenvolver a súa superioridade.

Yasmeena era o exemplo do que unha muller alada podía ser. Era máis alta que as outras mulleres yagas, e estas eran máis altas que as guras. As formas de Yasmeena eran voluptuosas, pero os músculos de aceiro dun felino ocultábanse nos seus membros finamente torneados. Todas as mulleres de Yugga parecían novas. A duración da vida media dun yaga é novecentos anos. Yasmeena reinaba en Yugga desde había catrocentos. Tres princesas aladas de sangue real disputáranlle o dereito ao trono, e ela matounas loitando coas mans espidas na sala octogonal do trono. Mentres seguise sendo capaz de defender a coroa contra pretendentes máis novas ca ela, seguiría reinando.

⁂

A sorte das mulleres escravas en Yugga era horríbel. En calquera momento podían ser despezadas e levadas á grella, e a súa vida estaba sempre atormentada polos caprichos crueis dos seus amos e amas. Yugga asemellábase máis ao Inferno que calquera outro lugar. Ignoro o que pasaba nos palacios dos nobres e dos guerreiros, mais si sei o que ocorría decote no palacio da raíña. Non había día nin noite en que os muros sombríos non devolvesen o resón dos berros e as chamadas piadosas á clemencia, mesturado con insultos ou risadas lascivas.

Non conseguín afacerme, por endurecido que estea tanto física como mentalmente. Penso que o único que me permitiu non tolear foi o sentimento de que debía conservar a razón e protexer a Altha se estaba na miña man facelo. E non podía facer gran cousa, a verdade, pois estaba encadeado na miña estancia e non tiña nin a menor idea do lugar en que ela estaba retida; só sabía que se atopaba nalgún lugar dentro do palacio de Yasmeena, onde estaría ao abrigo da luxuria dos homes alados mais non da crueldade da súa ama.

En Yugga escoitei sons e contemplei escenas que prefiro calar... aínda que sempre quedarán como pesadelos. Os yagas —tanto os homes coma as mulleres— fan o mal dun modo franco e con todo candor. O seu cinismo desterra os escrúpulos ordinarios de pudor e decencia. A súa natureza bestial exprésase abertamente, sen a menor vergoña. Sacian os seus lúbricos desexos, un tras doutro, e entréganse a abominábeis torturas cos seus escravos sen tentar nin sequera ocultarse. Considéranse deuses, e cren estar por riba do ben e do mal. As mulleres son aínda máis depravadas que os homes, se tal cousa é posíbel. Non me atrevo a contar os malos tratos de inusitado refinamento que fan padecer ás trementes escravas. Son expertas en todas as artes da tortura, tanto mental como física. Pero xa chega! Só digo que non pode repetirse.

Aqueles días de cativerio eran como un pesadelo impreciso. Persoalmente, non era maltratado. Escoltado, todos os días daba un paseo ao redor do palacio, coma un animal engaiolado ao que se lle obriga a facer algo de exercicio. Sempre ía acompañado por sete ou oito guerreiros armados até os dentes, e sempre ía coas cadeas ás costas. Moitas veces durante aqueles paseos puiden ver a Altha dedicada ás tarefas domésticas, pero ela sempre evitaba cruzar unha mirada e afastábase rapidamente. Comprendín por que se comportaba así, e non tentei falar con ela. Puxera a súa vida en perigo cando falei con Yasmeena. Máis valía que a raíña o esquecese; canto menor interese tivese polos seus escravos a raíña de Yagg, máis a salvo estarían estes.

Atopei dentro de min a forza para controlar a miña negra cólera, o meu cego furor. Cando me sentía dominado pola vertixe, dominado pola arela de romper as cadeas e entregarme a un holocausto de matanza, contiña os meus impulsos a conta de moitos esforzos. E o furor roíame interiormente, cristalizando en odio. E así foron pasando os días até que chegou a noite en que Yasmeena reclamou a miña presenza.

CAPÍTULO X

Yasmeena apoiou o queixelo nas súas mans delicadas e fitoume con inmensos ollos escuros. Estabamos sós nunha sala á que nunca antes acudira. Era noite. Estaba eu sentado nun diván, diante dela, e quitáronme as cadeas. Ofreceume unha liberdade temporal se prometía non lle facer dano e me deixaba encadear docilmente de novo cando ela o crese oportuno. Prometino. Nunca fun un home moi ladino, pero o odio agudizoume a mente. Xogaba un xogo arriscado.

—En que pensas, Esau Man de Ferro? —preguntou.

—Teño sede —respondín.

Sinalou un recipiente de cristal ao alcance da miña man.

—Bebe un pouco de viño dourado... un pouco, non te vaias emborrachar. É o viño máis embriagador do mundo. Eu mesma estaría varias horas inconsciente se bebese varias copas. E ti non estás afeito, así que...

Saboreei o viño. Efectivamente, o seu contido en alcohol era elevado.

Yasmeena estirouse sobre o leito e preguntou:

—Por que me detestas? Non che demos un bo trato?

—Non dixen que te detestase —retruquei—. Es moi fermosa, mais es tamén moi cruel.

Encolleu os alados ombreiros.

—Cruel? Son unha deusa. Para que valen a crueldade ou a piedade? É algo bo para os homes. A humanidade só existe para compracerme. E logo non emana todo de min?

—Os teus estúpidos akkis poden crer iso —respondín—, pero eu sei que é diferente; seino tan ben coma ti.

Riu, ofendida.

—Ben, claro, talvez non sexa capaz de crear vida, pero podo perfectamente destruíla ao meu antollo. Poida que non sexa unha deusa, pero custaríache moito traballo convencer a todos eses idiotas de que non son todopoderosa. Non, Man de Ferro: os deuses son só outro dos nomes do poder. Eu son o Poder neste planeta; xa que logo, son unha deusa. E os teus amigos cubertos de pelo, os guras, a quen adoran?

—Adoran a Thak; cando menos recoñecen a Thak como o seu creador e protector. Non teñen ritos regulares de adoración, nin templos, nin altares ou sacerdotes. Thak é o Ser Peludo, o deus de forma humana. Atrona nas tormentas e roxe nos outeiros coa voz do león. Gústanlle os homes valentes e detesta os débiles, pero non lles fai ningún mal, e préstalles axuda cando a necesitan. Cando nace un neno, incúlcalle forza e valor; cando morre un guerreiro, sobe á morada de Thak, un reino de chairas celestes, de ríos e montañas, onde abunda a caza e onde residen os espíritos dos guerreiros mortos. Cazan, pelexan e fan incursións durante toda a eternidade, o mesmo que facían cando estaban vivos.

Riu con desprezo.

—Porcos ignorantes! A morte é esquecemento. Nós os yagas só adoramos os nosos corpos. E ofrecémoslles suntuosos sacrificios cos corpos desa estúpida vila.

—O voso dominio non durará eternamente —apuntei.

—Comezou moito antes da alba gris do comezo dos tempos. Desde o escuro penedo de Yuthla, o meu pobo contemplou innumerábeis eras. Antes de que as cidades dos guras aparecesen nas chairas, nós xa morabamos no país de Yagg. Sempre fomos os amos. O mesmo que reinamos sobre os guras, reinamos sobre a raza misteriosa que outrora viviu nas chairas, antes de que os simiescos guras empezasen a súa lenta evolución; a raza que erixiu esas cidades de mármore, esas de ruínas capaces de atemorizar a Lúa, tragada pola noite. Historias! Podería contarche historias que che farían perder a razón! Podería falarche de razas que xurdiron na calixe do misterio, que caeron sobre o mundo como vagas impetuosas e que desapareceron na calixe do esquecemento. Nós, aquí en Yugga, vímolas aparecer e extinguirse, e todas se prostraron ante o xugo da nosa divindade. Observamos non durante séculos ou milenios, senón durante ciclos enteiros. Daquela, por que o noso reino non ía durar para sempre? Como poderían os guras facerse connosco? Ti viches o que pasa cando os meus gabiáns xorden do ceo, en plena noite, para lanzarse contra as cidades dos homes mono. Como ían atacarnos aquí, na nosa propia morada? Para alcanzar a terra de Yagg, primeiro han de cruzar o río Vermello, e as súas augas son demasiado impetuosas para que poidan cruzalas a nado. O río só pode ser atravesado pola Ponte das Rochas; e alí hai sentinelas de mirada de aguia que montan garda día e noite. Unha vez, os guras ousaron atacarnos. Os vixías pasaron un informe da súa chegada, e os homes de Yagg preparáronse. Lanzáronse sobre eles no medio do deserto, facendo caer do ceo unha choiva de frechas, e foron exterminados. Os poucos superviventes morreron de sede, presas do delirio. Supoñamos pois que unha horda, tras pagar o prezo dunha batalla feroz, puidese cruzar o deserto e chegar a ver o penedo de Yuthla. Aínda así terían que atravesar o río Yogh, e, unha vez franqueado, deberían de enfrontar as lanzas dos akkis. E que pasaría despois? Pasaría que non terían ningún medio de escalar os cantís. Non; ningún gura entrará como inimigo en Yugga. Se, por algún capricho dos deuses, tal cousa pasase —as espléndidas faccións da muller alada fixéronse aínda máis crueis e sinistras—, antes de coñecer a derrota, liberaría o horror final para perecer entre as ruínas da miña cidade —concluíu, rosmando.

—Que queres dicir? —preguntei sen comprendela.

—Hai segredos disimulados tralos tapices de veludo, os máis negros segredos —declarou—. Non trates de sondalos, pois os propios deuses fan por evitalos, temorosos. Eu non dixen nada... ti non oíches nada. Non o esquezas!

Houbo un silencio prolongado; logo fixen unha pregunta que levaba rumiando durante certo tempo:

—De onde proveñen esas mozas de pel arroibada e amarela que hai entre as túas escravas?

—Miraches cara ao sur, desde as máis altas torres, co tempo claro, e viches unha liña lixeiramente azulada que bordea o ceo xusto no horizonte? Ben, pois é o Cinto que rodea o mundo. Alén dese Cinto están as razas das que proveñen esas escravas. Franqueamos ese Cinto para facer incursións igual que facemos cos guras, aínda que menos frecuentemente.

Dispúñame a facer novas preguntas sobre aquelas razas descoñecidas cando petaron timidamente na porta. Yasmeena axitouse ao verse molestada e ordenou algo secamente. Unha aterrada voz de muller informou que Gotrah pedía audiencia. Yasmeena cuspiulle un xuramento á muller, e díxolle que podía dicirlle a Gotrah que fose ao inferno. Pero pareceu cambiar de opinión.

—Non, debo ver a Gotrah —dixo levantándose—. Theta! Oh, Theta! Onde está esa maldita limpadora? Teño que facer eu as cousas? Farei que pague por esta insolencia. Agarda por min aquí mesmo, Man de Ferro. Teño que falar con Gotrah.

Con paso lixeiro atravesou o cuarto ateigado de coxíns e saíu. Mentres ela marchaba, fun dominado por algo que non era outra cousa que unha inspiración. Non tiña ningunha razón particular para finxir embriaguez. Foi unha intuición, ou o cego azar, o que me fixo actuar como o fixen. Agarrando o vaso de cristal que contiña o viño dourado, baleireino nun gran recipiente que medio ocultei tras unha cortina. Bebera abondo como para que o meu bafo apestase a alcohol.

Logo, ao escoitar un rumor de pasos e voces no corredor, estomballeime no diván coa xerra envorcada preto da miña man aberta. Escoitei como se abría a porta, e houbo un instante de silencio, tan espeso que era case tanxíbel. Coma unha pantera encolerizada, Yasmeena maldiciu.

—Polos deuses, baleirou a xerra! Mira como está! Borracho perdido! Bah! O ser máis nobre é abominábel cando está embrutecido pola bebida... Ben, vaiamos aos nosos asuntos. Non hai risco de que sorprenda conversando.

—Non sería preferíbel que chamase polo gardián para que o levase á súa estancia? —respondeu a voz de Gotrah—. Non podemos correr riscos... este segredo non é coñecido por ninguén, salvo pola raíña de Yugga e o seu camarlengo.

Sentín que se inclinaban sobre min para observarme atentamente. Axiteime á vez que lanzaba xordos ronquidos, coma se tivese soños de borracho. Yasmeena ceibou unha gargallada.

—Non tes nada que temer. Non se recuperará antes do amencer. Yuthla podería abrirse en dous e mergullarse nas augas do Yogh sen interromper o seu soño de borracho. Que imbécil! Esta noite podería ser o amo do mundo, pois pensaba facer del o amo da raíña do mundo... por unha noite. Pero nin o león abandona a melena, nin o bárbaro a bestialidade.

—Por que non o torturas? —gruñiu Gotrah.

—Porque quero un home, e non un pallaso disfrazado. Ademais, non se domaría o seu espírito nin co lume nin co aceiro. Non. Son Yasmeena, e quero que me faga o amor antes de lanzalo como pasto para os voitres. Puxeches a Altha a kothiana entre as virxes da Lúa?

—Si, raíña das estrelas escuras. En mes e medio a partir desta noite, bailará a danza da lúa coas outras novas.

—Perfecto. Non lles quitedes ollo. Se este tigre soubese os meus proxectos para a elixida polo seu corazón, non existen cadeas nin ferrollos que poidan detelo.

—Cento cincuenta homes vixían as virxes —respondeu Gotrah—. Nin sequera Esau Man de Ferro podería con todos eles.

—Ben. Agora, falemos doutro asunto. Tes o pergamiño?

—Si.

—Déixamo para que o asine. Dáme o buril.

Escoitei o renxer do papiro e o son riscado dunha punta aceirada.

—Lévao —dixo a raíña— e pono no altar, no sitio de sempre. Como prometo neste escrito, mañá á tarde mostrareime en carne e óso perante os meus leais súbditos e adoradores, eses porcos akki de pel azulada! Canto me divirte ver o terror animal pintado nos seus rostros estúpidos cando xurdo das sombras da pantalla dourada e estendo os brazos por riba deles para bendicilos. Son tan parvos os pobres... Pasaron séculos e séculos e nunca descubriron a porta secreta e a escaleira que conduce desde o seu templo a esta cámara.

—Iso non ten nada de estraño —musitou Gotrah—. Ninguén, sen ir co seu respectivo sacerdote, entra no templo agás en contadas ocasións, e mesmo el é demasiado supersticioso para ir ver o que hai detrás da pantalla. De todos os xeitos, a porta secreta é invisíbel desde fóra.

—Moi ben —dixo Yasmeena—. Podes retirarte.

Percibín que Gotrah dubidaba e logo houbo un leve chío. Ardendo de curiosidade, arrisqueime a abrir un ollo a tempo para ver como desaparecía Gotrah por unha escura abertura que se abría no centro do chan de pedra. A continuación a trampa selouse tras el. Pechei o ollo a toda velocidade e quedei inmóbil, escoitando os pasos de pantera de Yasmeena mentres percorría nerviosamente o cuarto. Achegouse e inclinouse sobre min. Sentín a ardente mirada da raíña e escoiteina xurar entre dentes. Golpeoume rabiosamente no rostro con algún obxecto, seguramente un aderezo de xoias, que me lacerou a pel e me fixo sangrar. Pero permanecín en idéntica posición, sen mover un músculo. Yasmeena non tardou en dar a volta e saír do cuarto murmurando.

Tan pronto como se pechou a porta, levanteime e examinei o chan para buscar a abertura pola que Gotrah desaparecera. Unha grosa alfombra que parecía pel fora retirada do chan, no centro do cuarto, pero busquei en balde nas lousas negras e puídas calquera intersticio que puidese indicar o emprazamento da trampa secreta. Esperaba que Yasmeena volvese en calquera momento, e o corazón martelaba no meu peito. Subitamente, baixo a miña man, un recadro do chan destacouse e comezou a levantarse. Cun salto de felino boteime cara a atrás e oculteime detrás do diván, observando como a trampa lentamente se ía alzando. A cabeza de Gotrah apareceu, e logo os ombreiros alados e logo o corpo todo.

Levantouse no interior da sala. Mentres se volvía para facer baixar de novo a trampa móbil, saltei por riba do diván e aterrei nos seus ombreiros.

Derrubouse baixo o meu peso. Apreixei os dedos ao redor do seu pescozo e conseguín afogar o berro que ía lanzar. Tratou de incorporarse e resistirse; o horror apoderouse do seu rostro cando me fitou directamente. Estaba tendido de costas, entre os coxíns. Quixo empuñar a daga do cinto, pero impedinllo co xeonllo. Inclinándome sobre el, liberei a rabia toda que tiña pola súa raza maldita. Estranguleino lentamente, observando con avidez como os seus trazos se convulsionaban, como os seus ollos se convertían en vidro. Debía de levar morto varios minutos cando soltei a presa.

Levanteime e mirei pola trampa aberta. A luz dos fachos da sala real iluminaba un pozo estreito, que tallada a rentes tiña unha serie de pequenos chanzos. Evidentemente, aquela escaleira conducía ás entrañas do penedo de Yuthla. Pola conversa que escoitara, desembocaba no templo dos akkis, na cidade que había ao pé do cantil. Seguramente non sería máis fácil fuxir de Akka que de Yugga. No entanto, dubidaba; partíame o corazón a idea de abandonar a Altha en Yugga, de deixala alí soa e desamparada. Pero non había outra solución. Non sabía en que parte da cidade demoníaca estaba prisioneira. De súpeto recordei que Gotrah dixera que un importante grupo de guerreiros as vixiaba, a ela e ás outras virxes.

As virxes da Lúa! Unha suor xeada bañou a miña fronte cando descubrín o significado real daquela frase. Ignoraba que era exactamente a festa da Lúa, pero escoitara alusións e fragmentos de conversas entre as mulleres yagas, e por iso sabía que se trataba dun evento durante o cal o frenesí do éxtase erótico era total antes do sacrificio no altar daquelas desgraciadas, en ofrenda ao único deus recoñecido polo pobo alado: a súa luxuria.

Un furor homicida apoderouse de min ao imaxinar a Altha perecendo dun modo tan horríbel... e aquilo reafirmoume na miña determinación. O meu plan estaba completamente trazado... debía escapar, tentar chegar a Koth e volver con homes suficientes para poder liberar a Altha e aos outros cativos. O meu corazón resentiuse cando fun consciente de todos os perigos que debía afrontar... pero non había outra solución.

Arrastrei o corpo de Gotrah fóra da sala, pola porta que empregara Yasmeena, e atravesei un corredor sen atopar a ninguén. Disimulei o cadáver nun recuncho, detrás dunhas teas. Estaba seguro de que o atoparían antes ou despois pero, cando pasase, para daquela xa estaría eu a unha boa distancia do lugar. A súa presenza nun cuarto diferente ao da trampa apartaría inicialmente as sospeitas acerca do modo en que eu escapara, e levaría a Yasmeena a pensar que me ocultaba en algún lugar de Yugga.

Pero estaba tentando a sorte. Se me atrasaba, alguén acabaría inevitabelmente por verme. Volvín ao cuarto, descendín ao pozo e baixei a trampa ás miñas costas. Atopeime na máis absoluta escuridade; os meus dedos buscaron ás apalpadelas o ferrollo que pechaba a trampa até que deron con el. Cando menos, podería volver por alí no caso de non conseguir abrir a porta ao final da escaleira. Abafado polo negror, descendín os chanzos con precaución, coa desagradábel sensación de que me arriscaba a caer nun foso ou a bater frontalmente con algún sinistro habitante daquel mundo subterráneo. Pero non aconteceu ren. Cheguei ao cabo ao extremo dos chanzos e avancei ás apalpadelas por un corredor que conducía até un muro de pedra. Os meus dedos atoparon un tirador de metal; tirei con todas as miñas forzas e sentín que un panel do muro cedía ante os meus esforzos. Cegoume unha luz tenue pero macilenta. Pestanexando, mirei cara a fóra con ansiedade.

Tiña ante min unha cámara de teito abovedado; era unha capela, sen dúbida. O meu campo de visión estaba limitado por unha inmensa pantalla de ouro cicelado, xusto fronte a min, unha pantalla de bordos brillantes con reflexos escuros producidos por aquela estraña luz.

Saín da porta secreta e mirei prudentemente alén da pantalla. Contemplei entón unha sala inmensa, coa austera simplicidade e o macizo aspecto que caracteriza a arquitectura de Almuric. Era un templo, o primeiro que vía en Almuric. A bóveda desaparecía entre espesas sombras; as paredes eran negras e brillaban cun reflexo insán. Tampouco aquí había decoración ningunha. O santuario estaba baleiro, tirante un bloque de pedra de cor ébano, un altar evidentemente, sobre o que brillaba a chama macilenta que observara. A luz parecía emanar dunha enorme xoia escura que había sobre o altar. Vin regueiros con manchas escuras nos bordos do túmulo. Un rolo de pergamiño branco estaba depositado na pedra. Era a mensaxe de Yasmeena aos seus adoradores! Atopábame no santuario dos akkas... descubrira a orixe e fundamento das crenzas relixiosas daquel pobo: as manifestacións ou aparicións sobrenaturais da deusa e a chegada ao templo da propia deusa. Facíase raro notar que toda unha relixión estaba cimentada sobre o descoñecemento dos fieis dunha escaleira subterránea. Aínda máis estraño para unha mente terrestre era que só a forma máis baixa de humanidade posuíse unha relixión con dogma e ritos... algo considerado polos pobos da Terra o signo inequívoco das razas máis evolucionadas!

Pero o culto dos akkas era escuro e estraño. A atmosfera daquel templo estaba impregnada de misterio e horror. Imaxinei sen esforzo os adoradores de pel azulada aterrorizados ao ver xurdir por tras da pantalla dourada a súa deusa alada, como unha divindade chegada do baleiro cósmico e adquirindo unha nova forma material.

Pechando a porta secreta, avancei sen ruído cara ao templo. Había un home tendido nos chanzos, roncando estrondosamente: un home delgado de pel azulada, vestido cunha túnica fantástica. Seica durmira tranquilamente durante a espectral visita de Gotrah. Tiña que pasar por riba del para saír do templo. Fíxeno tan delicadamente coma un gato que avanzase por un chan mollado e esvaradío. Tiña na man a daga de Gotrah, pero o sacerdote non acordou. Un momento despois estaba fóra. Aspirei o aire nocturno que levaba até min o cheiro do río, aliviado.

O templo atopábase nas sombras dos cantís. Era unha noite sen lúa; milleiros de estrelas refulxían por riba de Almuric. Non vin ningunha luz na cidade, ningún movemento. Os akkis durmían profundamente.

Tan furtivo coma unha pantasma, seguín polas estreitas calellas, pasando á beira das modestas cabanas de pedra. Non vin ningún ser humano até que cheguei ao muro. A ponte levadiza que cruzaba o río estaba levantada; por diante do portón sentara un home de pel azulada, adurmiñado mentres se apoiaba na lanza. Os sentidos dos akkis eran tan pesados coma os das bestas de carga. Puiden apuñalar o gardián, mais non atopei motivos para cometer un asasinato a menos que fose imprescindíbel. Non me escoitou, aínda que pasei a menos de corenta pasos del. Silenciosamente, rubín polo muro e, silandeiro, metinme na auga.

Atravesei o río nadando con vigor —a corrente non era moi rápida— e cheguei á beira oposta. Alí detívenme o tempo xusto para beber das xeadas augas do río; logo púxenme en camiño. O deserto cuberto polas sombras estendíase diante dos meus ollos. Trataba de atravesalo con ese paso rápido que devora millas, o paso rápido dos apaches do meu suroeste natal.

Nas tebras que precedían a alba alcancei as beiras do río Vermello. Describín un longo círculo para evitar a torre de vixilancia, vagamente perceptíbel no ceo cuberto de estrelas. Mentres me anicaba na beira e escrutaba a impetuosa corrente arremuiñada, o meu corazón contraeuse. Comprendín que afundirme naquel rodopío era unha tolemia, sobre todo coa canseira que tiña. O nadador máis robusto que a Terra ou Almuric coñeceron estaría desamparado no medio daqueles vórtices.

Só quedaba por facer unha cousa: tratar de chegar á Ponte das Rochas antes da alba e arriscar, á desesperada, para cruzala baixo a mirada dos vixías. Era igualmente unha tolemia, pero non tiña elección.

A alba branqueaba o deserto cando aínda me atopaba a certa distancia da Ponte. Mirando cara á torre —que parecía xurdir da noite e revestirse con contornos máis netos—, vin que unha forma tomaba impulso nun parapeto ameado e botaba a voar na miña dirección. Un vixía reparou na miña presenza. Tiña un plan. Dubidei un momento, dei algúns pasos pouco seguros e derrubeime sobre a area, non lonxe da beira. Escoitei o bater das ás mentres a desconfiada harpía describía círculos no ceo. Logo comprendín que o yaga descendía cara ao chan. Debía de estar só de garda, e viñera para se informar da natureza daquel solitario viaxeiro, sen espertar os seus compañeiros.

Observándoo a través das pálpebras entreabertas, vin como se pousaba no chan, preto, e que se achegaba a min con reticencias, empuñando a cimitarra. Finalmente, empuxoume co pé, como para pescudar se estaba aínda vivo. Instantaneamente pechei o brazo nas súas pernas e tirei do gardián contra o chan. Un único berro saíu dos seus beizos, un berro medio apagado, mentres os meus dedos buscaban e apertaban a súa gorxa. Á vez que axitaba as ás fíxenlle rodar e púxeno debaixo de min. O yaga non podía empregar a cimitarra nun corpo a corpo. Retorcinlle o brazo até que os seus dedos inertes soltaron a empuñadura da arma. Logo endurecín a presa, sufocándoa para obrigala a que capitulase. Antes de que puidese recobrar por completo o sentido, ateille os pulsos sobre o ventre coa axuda do seu cinto, erguina e cruceille as pernas por diante do peito. Pechei o brazo esquerdo ao redor do seu pescozo e aperteino; coa man dereita piquei a súa pel coa daga de Gotrah.

En poucas palabras, en voz baixa, díxenlle o que debía facer se quería seguir con vida. O sacrificio non é parte da natureza dos yagas, nin sequera polo ben da súa raza. Non tardamos en elevarnos no ceo, a través das primeiras luces que encarnaban a alba, para cruzar as impetuosas augas do río Vermello. Afastámonos rapidamente da terra dos yagas para dirixirnos cara ás néboas azuladas do noroeste.

CAPÍTULO XI

Forcei canto puiden a velocidade do demo alado. E só cando se empezaba a poñer o sol deixei que descendese e aterrase. Ateille os pés e as ás para que non puidese escapar, e logo recollín uns poucos froitos e noces que nos servisen de alimento. Alimenteino tan ben como a min mesmo. Necesitaba todas as súas forzas para voar. Durante a noite, achegáronse algunhas feras, perigosamente, ao noso campamento, e o meu aterrorizado cativo palideceu coma se estivese morto, pois era imposíbel para nós prender unha cacharela que as mantivese a distancia, aínda que por sorte ningunha daquelas bestas atacou. Deixaramos atrás, moi atrás, o bosque do río Vermello, e xa alcanzaramos as vastas chairas. Tomamos a ruta máis directa a Koth, guiado polo instinto infalíbel do salvaxe. Escrutaba continuamente o ceo ás miñas costas, atento por se apreciaba o menor signo de persecución, pero ningunha banda de formas aladas ensombreceu o horizonte cara ao sur.

⁂

Foi no cuarto día de viaxe cando albisquei unha forma escura que avanzaba polas chairas e comprendín que era un exército en marcha. Ordeneille ao yaga que os sobrevoase. Sabía que nos atopabamos preto do vasto territorio dominado pola cidade de Koth, e que se trataba, case con toda certeza, de guerreiros kothianos. Se aquel era o caso, eran bastantes, pois mentres nos achegabamos vin que eran varios milleiros de homes avanzando en orde.

Tan intenso era o meu interese que a punto estivo de ser a miña ruína. Durante a viaxe, non ataba as pernas do yaga —afirmoume que non podía voar coas pernas atadas—, aínda que si os brazos. Non me dei de conta de que estaba roendo furtivamente a cinta de coiro. Como o yaga non intentara rebelarse, eu levaba a daga no cinto. Comprendín, demasiado tarde, que se revolvía cando virou de costado. Desequilibrado, a piques estiven de caer ao baleiro. Apenas un instante máis tarde, a miña daga brilláballe na man. Foi unha das batallas máis desapiadadas que librei nunca. Logo da brusca viraxe, atopábame fronte ao yaga, non sobre as súas costas. E mantíñame naquela precaria situación agarrándolle os pelos e dobrando un xeonllo ao redor dunha das súas pernas. A miña man libre apertaba como un cepo a man armada. Combatiamos furiosamente a mil pés por riba do chan: el para librarse de min e precipitarme ao baleiro; eu para seguir agarrado a el e evitar a daga.

No chan, o meu peso e forza superiores decidirían o resultado do combate rapidamente; pero nos aires a vantaxe estaba do seu lado. A man libre do meu adversario golpeou a miña faciana e rabuñouna, mentres que co xeonllo libre me pateaba a virilla unha e outra vez. Agarreime a el ferozmente, recibindo a malleira sen vacilar, até que me dei de conta de que, pola ferocidade do noso combate, perdiamos altura e descendiamos cara ao chan.

O yaga tamén se decatou. Fixo un último e desesperado esforzo. Brandindo a daga coa man libre, intentou golpear o meu pescozo. No mesmo instante, retorcinlle a cabeza dun modo terríbel. Arremuiñámonos. A nosa feroz loita foinos levando cada vez máis cerca do chan. O puñal desviado polos meus movementos, no canto de golpearme, foi cravarse na súa coxa.

Un alarido terríbel saíu da súa boca; comezamos a caer como chumbo. Esforceime para darlle a volta e que se atopase debaixo de min; golpeámonos contra o chan; o impacto foi terríbel.

Levanteime aloulado, medio parvo. O yaga non se movía; o seu corpo, posto debaixo do meu, amortecera a miña caída, e debía de ter rota a metade dos ósos.

Un vivo clamor resoou nos meus oídos. Volvinme e vin unha horda de siluetas peludas que corrían cara a min. Oín que o meu nome era voceado por un milleiro de gorxas. Atopara os homes de Koth.

Un xigante estreitoume a man e deume un golpe nas costas que faría cambalear un cabalo, á vez que me berraba:

—Man de Ferro! Polas mandíbulas de Thak, Man de Ferro, nada máis e nada menos! Estréitame a man, vello guerreiro! Polos raios do Inferno, non vivira unha hora tan feliz des que lle rompín as costas ao vello Khush de Tanga!

Tratábase do vello Khossuth o Rompedor de Cranios, tan sombrío coma sempre, Thab o Rápido, Gutchiuk Cólera de Tigre... case todos os homes fortes de Koth. E o modo en que me golpeaban as costas e saudaban a miña chegada cos seus ruxidos reconfortoume como nunca antes me sucedera na Terra, pois sabía que nos seus grandes e sinxelos corazóns non había lugar para a hipocrisía.

—Onde estiveches, Man de Ferro? —exclamou Thab o Rápido—. Descubrimos a túa carabina feita anacos, nas chairas, e un yaga preto de aquí, co cranio roto; chegamos á conclusión de que te mataran eses demos alados. Pero non atopamos o teu corpo... e agora caes do ceo loitando con outro deses demos! Dime, non chegarías até Yugga?

Escachou a rir coma se acabase de gastar unha broma.

—En efecto, estiven en Yugga, no penedo de Yuthla, xunto ao río Yogh, no reino de Yagg —contestei—. Onde vai Zal o Lanceiro?

—De garda na cidade co milleiro de homes que deixamos nela —respondeu Khossuth.

—A súa filla languidece na Cidade Negra —dixo—. E na noite da Lúa chea, Altha, filla de Zal, morrerá con outras cincocentas mozas guras... a menos que consigamos impedilo.

Un murmurio de cólera e horror percorreu as filas de guerreiros. Percorrín coa mirada aquela horda salvaxe. Eran máis de catro mil; evidentemente, non había arcos, pero todos os homes levaban carabina. Aquilo significaba guerra e, polo seu número, debía de tratarse dunha expedición de castigo.

—Onde ides? —preguntei.

—Cinco mil dos homes de Khor marchan contra nós —respondeu Khossuth—. As nosas dúas tribos van enfrontarse nun combate decisivo. Dirixímonos ao seu encontro para loitar lonxe das nosas murallas e aforrarlles ás mulleres os horrores da guerra.

—Esquecede os homes de Khor! —berrei encolerizado—. Queredes protexer as vosas mulleres... pero que hai das mulleres que sofren e son torturadas no negro penedo de Yuthla! Seguídeme! Conducireivos até a fortaleza dos demos que levan séculos saqueando Almuric!

—Cantos guerreiros teñen? —preguntou Khossuth, dubidoso.

—Vinte mil.

Os homes que me rodeaban lanzaron un xemido.

—Apenas somos un fato! Que poderiamos facer contra unha horda desas proporcións!

—Amosaréivolo! —exclamei—. Conducireivos até o corazón da súa cidadela!

—Si, señor! —ruxiu Ghor o Oso brandindo a pesada espada, disposto, coma sempre, a seguir as miñas suxestións—. Ben dito! Vinde, irmáns! Sigamos a Man de Ferro! Será el quen nos indique o camiño!

—E os homes de Khor? —observou Khossuth—. Veñen atacarnos. Debemos combater con eles.

Ghor lanzou un gruñido sonoro cando a veracidade daquela afirmación colleu peso. Todas as miradas se volveron cara a min.

—Deixade que eu me ocupe deles —propuxen desesperadamente—. Deixade que lles fale...

—Cortaranche a cabeza antes de que poidas abrir a boca —exclamou Khossuth.

—Exacto —recoñeceu Ghor—. Estamos en guerra cos homes de Khor desde hai cinco mil anos. Non se pode confiar neles, compañeiro.

—Estou disposto a correr o risco —respondín.

—Poderás facelo —dixo Gutchiuk—. Velaí chegan!

Vimos ao lonxe unha masa escura que avanzaba cara a nós.

—Montade as carabinas! —dixo o vello Khossuth, cos ollos fríos e brillantes—. Preparade as espadas e seguídeme! Parécevos prudente librar a batalla esta mesma tarde? —dixo e alzou os ollos cara ao sol—. Non. Imos achegarnos a eles e montar o campamento xusto no límite de tiro das súas carabinas. Logo, na alborada, atacaremos e farémolos anacos.

—Eles terán a mesma idea —explicou Thab—. Oh, váichevos estar ben divertido!

—E mentres vos divertides vertendo sangue inutilmente —repliquei con amargura—, as vosas fillas e mulleres berraran coa tortura, como ridículos xoguetes do pobo alado de Yugga. Tolos! Estades tolos!

—Pero, que podemos facer? —cortoume Guthluk.

—Seguídeme! —berreilles con determinación—. Imos achegarnos onda os homes de Khor, logo, irei buscalos eu só.

Dei volta e afasteime ás alancadas. Os peludos homes de Koth seguíronme, sacudindo a cabeza e murmurando. Ao principio, a masa que viña na nosa dirección era unha mancha neboenta, mais non tardaron en comezar a verse os detalles: corpos cubertos de pelo, caras feroces, armas brillantes... Con todo, seguín avanzando, despreocupado. Non coñecía nin o medo nin a prudencia; todo o meu ser estaba inflamado e tremía de impaciencia, decidido a levar a cabo a miña desesperada misión.

Varios centos de metros separaban aínda os dous exércitos cando tirei ao chan a miña arma —a daga yaga— e avancei, tras apartar as mans de Ghor, que quería determe, só e desarmado, cos brazos no alto e as palmas voltas cara ao inimigo.

Os guerreiros de Khor detivéronse e dispuxéronse en liña de batalla, listos para o combate. Turbáronse ante o meu comportamento e aspecto pouco habituais. Esperaba oír a detonación dunha carabina dun momento a outro, pero non pasou nada. Non tardei en atoparme a poucos metros do grupo que estaba á fronte do exército, os homes máis fortes reunidos ao redor da figura do que era o seu xefe, o vello Bragi, polo que me contara Khossuth. Só oíra falar del: era un home duro e cruel, de humor cambiante e feroces paixóns.

—Alto! —berroume coa espada en alto—. Que trampa é esta? Quen es ti que ousas achegarte así, coas mans baleiras, cando hai unha batalla inminente?

—Son Esau Man de Ferro, da tribo de Koth —respondín—. Quero falar contigo.

—Quen é este tolo? —preguntou Bragi—. Than... mételle unha bala na cabeza.

Pero o home chamado Than, que me observaba con atención, baixou a carabina no canto de dispararme.

—Non mentres viva! —exclamou, vindo cara a min cos brazos abertos—. Por Thak, é el! Acórdaste de min, de Than o Espadachín, a quen lle salvaches a vida nos outeiros?

Levantou o queixo para amosarme unha gran cicatriz que lle cruzaba o poderoso pescozo.

—Es o que loitaba co tigre! Non pensei que foses sobrevivir con aquelas terríbeis feridas!

—Non é doado darlles morte aos homes de Khor! —dixo, botándose a rir alegremente e abrazándome coa forza dun oso—. Pero, que fas no medio deses cans de Koth? Deberías loitar do noso lado!

—Se dependese de min, non habería máis batallas —respondín—. Só desexo parlamentar cos teus xefes e cos seus guerreiros. Non hai nada en contra, verdade?

—Certo —recoñeceu Than o Espadachín—. Bragi, non irás negarllo?

Bragi rosmou algunhas palabras, mirándome furioso.

—Dilles aos teus guerreiros que avancen até aí —dixen, e sinaleille o lugar en cuestión. Os homes de Khossuth puxéronse fronte a eles—. Así poderán os dous exércitos escoitar o que teño que dicir. Se non chegamos a un acordo, cada grupo separárase do outro cincocentos metros... e, logo, que pase o que teña que pasar.

—Estás tolo! —O vello Bragi tiraba da barba cunha man acendida de rabia—. Esta é unha trampa moi básica. Volve onda os teus, can!

—Son o teu refén —respondín—. Non teño armas. Estarei todo o tempo ao alcance da túa espada. Ao menor signo de traizón, crávama!

—Por que?

—Fun prisioneiro dos yagas! —berrei—. E vin para lles dicir aos guras o que pasa no reino de Yagg!

—Os yagas raptaron a miña filla! —exclamou un guerreiro, abríndose paso entre os seus compañeiros—. Víchela en Yagg?

«Levaron con elas a miña irmá... E a miña nova esposa... E a miña sobriña...».

Os berros alzáronse por todas partes e os homes amoreáronse ao meu redor, esquecéndose do inimigo e turbados pola intensidade das súas emocións.

—Atrás, imbéciles! —bramou Bragi, repartindo estocadas coa espada—. Ides romper a formación e permitir que os kothianos vos despecen? Non comprendedes que todo é unha trampa?

—Non é tal trampa! —exclamei—. Escoitádeme, santo ceo!

Obviaron as protestas de Bragi. Houbo un enorme rebumbio e os homes comezaron a berrar e saír disparados en todas direccións. Durante aquela frenética axitación, só a benevolente Providencia impediu que os kothianos, cos nervios a flor de pel, disparasen unha salva contra a turbulenta masa dos seus inimigos. Non tardou en se impor algo parecido á orde. E o parlamento, finalmente, tivo lugar, aínda que no medio dunha algarabía. Os dous exércitos formaron como eu ordenara: un semicírculo de khorianos diante doutro de kothianos. Debido ao preto que se achaban os uns dos outros, o odio tribal estaba en ebulición e ameazaba con estourar en calquera momento. As mandíbulas roían agresivamente, os ollos ardían, as peludas mans agarraban con rabia as carabinas. Coma cans salvaxes, aqueles homes lanzaban miradas homicidas. E apresureime a comezar a arenga.

⁂

Nunca tiven eu grandes dotes de orador, e cando avancei entre as dúas hordas sentín que morría o ímpeto que gardaba dentro, un ímpeto fogoso apagado por unha onda xeada de desesperación. Un millón de séculos de guerras tribais e odios feroces situouse ante min. Un só home fronte a ideas profundamente ancoradas, fronte ás inhibicións e costumes de todo un mundo que existían desde había milenios e milenios... aquela idea paralizábame, consumíame. Porén, un furor cego prendeume ao recordar os horrores de Yugga; o lume ardeu de novo e abrazoume para que puidese envolver o mundo e dominalo. E no medio daquel frenesí, fun levado a cimas insospeitadas.

Non valía a elocuencia para narrar o relato que tiña que facer. Contei a miña historia coa linguaxe máis clara e simple que me era posíbel; os feitos e as emocións que me sustentaban facían vibrar aquelas palabras espidas que ardían coma se fosen de ácido.

Faleilles do inferno que era Yugga. Díxenlles como morrían as súas fillas torturadas polos demos —mulleres despezadas polo látego, desfeitas e desmembradas no cabalete, esfoladas vivas—, reveleilles os tormentos que deixan o corpo indemne pero que baleiran a mente de razón, facendo da vítima un ser estúpido, cego e balbucinte. Díxenlles... Oh, Señor, non podo repetir todo o que lles dixen porque a mera lembranza desas abominacións túrbame o corazón, aínda agora, e desfalezo, case ás portas da morte.

Antes até de que terminase o meu relato, os homes comezaron a bramar e a golpear o peito cos puños pechados; choraban tanto de odio como de rabia. Castigueinos por última vez azoutándolles cun látego de escorpións.

—Son as vosas mulleres, o voso sangue, a vosa carne, as que oulean vítimas da tortura de Yugga! Dicides que sodes homes... gabádesvos diso, fanfurriñades e facédesvos os importantes mentres eses demos se burlan de vós. Homes? Quen vos dera! —rin cunha risa de lobo, e nese riso encerraba todo o meu amargo furor, toda a miña dor—. Homes? Mellor fariades volvendo á casa e poñendo saias de muller!

Escoitouse un berro aterrecedor. Brandiron os puños, fitáronme cos ollos inxectados en sangue; aquelas gorxas ruxiron cun furor que as levaba ao suplicio.

—Mentes, can! Maldito sexas, mentes! Somos homes! Guíanos contra eses demos ou habemos despezarte a ti!

—Se me seguides —berrei—, moi poucos volveredes. Sufriredes moito e morreredes a milleiros. Pero se vísedes o que eu vin, non desexariades vivir. Achégase o momento en que os yagas limparán as súas casas. Están xa fartos das súas escravas. Van matar as que teñen antes de voar e lanzaranse sobre o mundo para capturar outras novas. Conteivos a destrución de Thugra. Acontecerá o mesmo con Khor. E tamén con Koth... cando os demos alados xurdan da noite. Seguídeme até Yugga! Mostrareivos o camiño. Se sodes homes, vinde comigo!

Correu sangue polos meus beizos cando lancei aquel chamamento. Dubidei e caín cara a atrás, esgotado polo discurso, cos nervios desfeitos. Ghor sostívome cos seus brazos musculosos.

Khossuth levantouse, coma se fose unha pantasma descarnada. A súa voz espectral alzouse para dominar o tumulto.

—Seguirei a Esau Man de Ferro até Yugga se os homes de Khor aceptan unha tregua até o noso regreso. Cal é a túa resposta, Bragi?

—Non! —ruxiu Bragi—. A paz non pode existir entre Khor e Koth. As mulleres que se atopan en Yugga están perdidas. Quen podería combater contra eses demos? Levantádevos, guerreiros, e volvede formar! Ningún home fará que esqueza os odios ancestrais con palabras insensatas!

Brandiu a espada. Than o Espadachín, con bágoas de sufrimento e rabia no rostro, sacou o puñal e afundiuno até o pomo no corazón do seu rei. Volvéndose cara á horda estupefacta, levantou a daga ensanguentada. O seu corpo sacudíase con frenéticos saloucos cando ouleou:

—Que así morran todos os que nos fagan traizoar as nosas mulleres! Que desenvaíñen as espadas todos os homes de Khor que estean dispostos a seguirme até Yugga!

Cinco mil espadas brillaron ao sol e un formidábel ruxido, lanzado por cinco mil gorxas, fixo tremer os ceos. Cando Than o Espadachín se volveu cara a min, cos ollos acesos pola tolemia, berrou:

—Guíanos a Yugga, Esau Man de Ferro! Guíanos a Yugga, ou lévanos ao Inferno! Tinguiremos de sangue as augas do Yogh, e os yagas falarán de nós con terror durante un billón de anos!

De novo, o estrépito das espadas e o ruxido dos homes galvanizados fixo tremer o ceo.

CAPÍTULO XII

Enviáronse mensaxes ás cidades para anunciar o que se preparaba. Puxémonos en marcha cara ao sur. En total eramos catro mil homes de Koth e cinco mil de Khor. Formamos dúas columnas distintas. Xulguei máis acertado ter as tribos apartadas até que a visión dos seus opresores lles fixese esquecer de novo as súas inimizades tribais.

Camiñamos moito máis rápido do que o faría un exército profesional sobre a Terra. Non levabamos víveres que nos entorpecesen; viviamos cos produtos das rexións que cruzabamos. Cada home levaba o seu armamento individual: carabina, espada, daga, cantimplora e cartucheira. Eu non facía máis que lanzar ameazas a cada milla que percorriamos. O feito de eu viaxar polo aire, a lombos do meu cativo yaga, quitoume o gusto pola marcha. Levounos varios días cruzar a distancia que os homes alados percorreran en poucas horas. Con todo, avanzar avanzabamos. Tres semanas máis tarde entrabamos no bosque tras o cal estaba o río Vermello e o deserto que bordea o país de Yagg.

Non viramos yagas, pero estabamos alerta. Deixando o groso das nosas forzas no bosque, partín en misión de recoñecemento, acompañado por trinta homes. Calculei a nosa ruta de modo que chegásemos ao río Vermello pouco despois da medianoite, xusto tras alzarse a Lúa. A miña intención era atopar un medio que impedise que os vixías da torre alertasen da nosa chegada a Yugga. Só así poderiamos atravesar o deserto sen correr o risco de sufrir un ataque á intemperie. Doutro xeito, os yagas, debido á súa superioridade numérica e á súa táctica, inflixiríannos grandes danos.

Khossuth suxeriu que nos emboscásemos entre as árbores á beira do río, para disparar sobre os vixiantes, unha vez chegase a alba, pero eu sabía que aquilo non era posíbel. Non había abrigo ao bordo da auga, e o río atoparíase entre nós. Os homes da torre non ficarían ao alcance das carabinas. Podiamos achegarnos o suficiente para abater un ou dous, pero aquilo non bastaba, pois debiamos, forzosamente, matalos a todos. A fuxida dun só deles bastaría para arruinar os nosos plans.

De maneira que avantamos a través do bosque até situarnos unha milla río arriba, fronte a un promontorio rochoso que penetraba no río, onde a corrente, disque, era menor. Botamos á auga unha balsa pesada e sólida, construída por nós mesmos, cun longo cordel. Subín a bordo canda catro dos mellores tiradores da horda —Thab o Rápido, Skel a Aguia e mais dous guerreiros de Khor—. Cada un de nós levaba dúas carabinas ao lombo suxeitas con fitas de coiro.

Vogamos cuns remos rudimentarios; os nosos esforzos parecían inútiles diante de tan violenta corrente. Pero a embarcación era o suficientemente grande e pesada á hora de franquearmos os numerosos rápidos. Grazas aos nosos hercúleos esforzos, chegamos axiña ao centro do río. Os homes da beira soltaron algo de corda, que actuaba como áncora, facéndonos describir un amplo círculo que nos levaría por fin á mesma beira da que partiramos. A corrente —como esperabamos— dominounos dun modo brusco e levounos a unha velocidade vertixinosa até o saínte rochoso. A balsa, sacudida e axitada perigosamente, cravaba o morro na auga; varias veces fomos mergullados por completo. Apegámonos firmemente aos troncos do esquife, como ratas medio afogadas. Para rematar, a embarcación foi proxectada contra a punta rochosa.

A balsa inmobilizouse nun momento dado... era entón ou nunca. Cortamos as cordas que nos ataban aos troncos, saltamos á auga arremuiñada e avanzamos penosamente polo promontorio, agarrándonos a cada saínte ou cavidade, entre a corrente que ameazaba con levarnos polo camiño de perdición que emprendera a nosa embarcación. Danzando por riba das ondas, a balsa afastábase río abaixo.

Con todo, conseguímolo. Logramos acadar a beira. Estabamos doentes, exhaustos... mais non tiñamos tempo para descansar, pois a parte máis delicada do noso plan aínda quedaba. Non debiamos ser descubertos antes de que a alba trouxese luz suficiente para poder apuntar con precisión, pois a luz das estrelas é enganosa mesmo para o mellor tirador. Pero albergaba esperanzas, tendo en conta o feito de que os yagas vixiarían o río, sen concederlle grande atención ao deserto que había ás súas costas.

Daquel modo, nas tebras que preceden a alba, avanzamos furtivamente describindo un amplo semicírculo. As primeiras luces do día atopáronnos tirados nun buraco que fixeramos na area, cara ao sur, a menos de catrocentos pasos da torre.

Foi unha espera febril vendo como a alba aparecía lentamente sobre o deserto e como os obxectos deviñan cada vez máis claros. O son da auga desbordando a ponte das Rochas chegaba até nós. Finalmente, fomos conscientes doutro ruído. O bater de aceiros chegou debilmente aos nosos oídos, malia o tumulto do río. Ghor e os outros dirixíanse ao río seguindo as nosas instrucións. Non viamos ningún yaga na torre; só un vago movemento na rolda do garda. De súpeto, un deles tomou impulso e elevouse para dirixirse ao sur a toda présa. Escoitouse o estouro da carabina de Skel; o home alado, lanzando un alarido, desprazouse cara a un lado e logo caeu ao chan.

Seguiu un instante de silencio; de socate, cinco formas aladas lanzáronse cara ao ceo azul e tomaron altura. Os yagas comprenderan o que pasaba; puñan todas as súas esperanzas naquela fuxida desesperada. Quizabes un deles conseguise escapar ás nosas balas. Disparamos. Eu errei o tiro por moito, e Thab non fixo máis que ferir lixeiramente a súa vítima. Pero os outros abateron o home que se supuña meu, mentres que a segunda bala de Thab matou o yaga ferido. Cargamos a toda velocidade, pero ningún outro yaga botou a voar desde a torre. Montaban garda seis homes, díxome Yasmeena. E dixera a verdade.

Lanzamos os cadáveres ao río. Atravesei a ponte das Rochas saltando de pena en pena para ir ao encontro de Ghor. Díxenlle que volvese ao bosque cos seus homes e que reunise o exército. Acampaban xusto no lindeiro do bosque, invisíbeis desde o ceo. Eu non tiña intención de emprender a travesía do deserto antes de caer a noite.

Volvín á torre e tentei entrar nela, pero non lle atopei a porta. Só había pequenas fiestras con barrotes. Os yagas pousábanse no teito da torre para entrar. O minarete era alto e liso: era imposíbel rubir polas paredes. Así que fixemos o único que nos quedaba por facer. Escavamos na area buracos individuais e cubrímolos con pólas, por riba das cales botamos area. Naqueles buracos camufláronse os nosos mellores tiradores. Quedaron emboscados durante todo o día, escrutando o ceo pacientemente. Un único yaga xurdiu do deserto. Non había ningún humano á vista. Ao non ver os vixías, atemorizouse e quixo fuxir. Dispararon daquela media ducia de carabinas e o yaga caeu pesadamente ao chan, nun remuíño de ás e membros.

Cando o Sol comezou a se pór no horizonte, demos orde de que os guerreiros atravesasen a ponte das Rochas, unha operación que esixía certo tempo. Pero finalmente todos arribaron ao lado yaga do río. Tras encher as cantimploras, dirixímonos con paso rápido cara ao deserto. Denantes da alba estabamos a considerábel distancia do río.

Cruzamos o deserto favorecidos polas tebras. Non me sorprendeu que, precisamente por ese motivo, puidésemos achegarnos ao río Yogh sen ser descubertos. Se houbese alguén montando garda na cidade, listo para detectar o máis mínimo movemento sospeitoso, non teño dúbida ningunha de que detectaría a escura masa do noso exército avanzando entre as dunas de area baixo a débil claridade das estrelas. Afortunadamente, sabía que nunca había sentinelas en Yugga. Si, o pobo alado sentíase seguro e protexido polo río Vermello, polos vixías da torre, e polo feito de que, desde había séculos, non houbera ningunha incursión gura contra o penedo de Yuthla. Outros tentárano... e tiveran un final sanguento. Os yagas consagraban as noites ás súas frenéticas orxías para despois prender no sono. Canto aos homes de Akka, aquelas bestas de carga eran demasiado apáticas para representar unha ameaza que se opuxese á nosa chegada. Pero sabía que unha vez saídos do seu sopor, eran capaces de combater cal bestas feroces.

Detivémonos a trescentos metros do río; oito mil homes, baixo o mando de Khossuth, puxéronse a cuberto nos vieiros de paso entre as hortas. A ondulante espesura das árbores axudaba a ocultalos. Todo se executou nun silencio case total. O sombrío penedo de Yuthla alzábase no alto. Levantouse unha lixeira brisa que anunciaba o amencer. Conducín os outros mil guerreiros cara á beira. Ordeneilles deterse a pouca distancia do río e proseguín eu só, reptando, até que as miñas mans chegaron ao bordo da auga. Os homes civilizados avanzarían torpe e ruidosamente, pero os guras desprazábanse con tanta facilidade e silencio como panteras no momento da caza.

O muro que protexía Akka erguíase ante min, na beira oposta. Sería difícil de escalar baixo a choiva de lanzas dos akkis. Coas primeiras luces da alba, a ponte levadiza, que se perfilaba sombriamente contra as estrelas, baixaría para que os akkis puidesen ir traballar aos eirados. Mais a luz do día traizoaría a presenza das nosas tropas.

Rosmei na orella de Ghor, tendido barriga arriba ao meu carón, que me seguise, e avancei pola auga nadando até a beira oposta. Alcanzando un lugar situado exactamente embaixo da ponte, quedamos na auga, agarrándonos ao muro e buscando un modo de escalalo. Naquel lugar, preto da beira, o nivel das augas era case tan profundo coma no centro do río. Ghor, finalmente, atopou unha fenda na parede o bastante larga como para lle servir de apoio. Acto seguido, reunindo todas as súas forzas, afianzouse á vez que eu subía aos seus ombreiros. Poñéndome en pé conseguín alcanzar a parte inferior da ponte levadiza. Un instante despois, non sen esforzo, pouseime dun chouto por riba do muro. A ponte —cando estaba levantada— obturaba a abertura do muro. Tiña que escalar aquel obstáculo. Pasara xa unha perna por riba cando unha silueta saíu das sombras e ouleou unha ameaza. O garda non estaba tan durmido como esperara.

Abalanzouse sobre min e a súa lanza brillou na claridade das estrelas. Boteime desesperadamente a un lado e evitei a folla que asubiou xunto a min. Pero perdín o equilibrio e a piques estiven de caer do muro. Estarriquei o brazo e agarrei a cabeleira do tipo mentres se golpeaba contra o parapeto, levado polo seu propio impulso. Recobrando o equilibrio e incorporándome, esmaguei o puño contra a orella do akki. Caeu. Un anaco despois, deixara atrás a muralla.

Desde o río, Ghor, muxindo coma un touro, estaba tolo de inquietude por saber o que acontecía por riba del. No medio dunha luz incerta, os akkis empezaran a saír á carreira das cabanas de pedra. Inclinándome por riba do parapeto, tendín cara a Ghor o mastro da lanza do garda. Reuniuse comigo tras rubir por el, saloucando. Os akkis miráronme desconcertados e logo, comprendendo que eramos invasores, marcharon contra nós proferindo berros de terror.

Mentres Ghor se lanzaba ao seu encontro, saltei cara ao gran torno de man que permitía baixar a ponte levadiza. Escoitei o tormentoso berro de guerra do Oso que resoaba e dominaba os ouveos dos akkis, os chíos do aceiro e os renxidos dos ósos machucados. Pero non tiña tempo de mirar; necesitaba todas as miñas forzas para manexar o torno. Vira cinco akkis pasalo mal para facelo, pero a situación era tan crítica que conseguín manexalo eu só. A suor burbullaba na miña fronte, os meus músculos de aceiro tensábanse coma cordas. A ponte baixou lentamente e o outro extremo chegou á beira oposta... no momento exacto en que os guerreiros saían do refuxio e se lanzaban ao ataque.

Virei con intención de axudar a Ghor. Ouvín os seus ásperos xemidos no medio do clamor da batalla. Sabía que o tumulto da cidade non tardaría en espertar os yagas. Debiamos apoderarnos de Akka antes de que as frechas dos homes alados empezasen a chover sobre nós.

⁂

Ghor atopábase en dificultades cando me afastei da ponte levadiza. Media ducia de cadáveres xacían ao seu pé; manexaba a espada cun frenesí sanguinario. A folla afundíase nos corpos coma se fosen de manteiga, atravesando carne e ósos, pero estaba cuberto de sangue e os akkis conseguiran rodealo. Eu tiña por única arma a daga de Gotrah. Pero, ignorando o consello da prudencia, lanceime á loita e arrinquei unha espada da inerte man dun akki cuxo corazón atravesara co meu curto aceiro. Era unha arma aparatosa, coma todas as que forxan os akkis, pero tiña bo peso e estaba afiada. Agarrándoa como se agarra unha porra, comecei a carnizaría entre os homes de pel azulada. Ghor saudou a miña chegada cun ruxido de alegría; redobrou o furor dos seus golpes terríbeis até tal punto que os akkis, absortos durante uns momentos, empezaron a ceder terreo.

Durante aquel fugaz intervalo, os primeiros guerreiros guras franquearon a ponte e correron cara a nós. Pouco despois cincuenta homes loitaban do noso lado, pero a situación era crítica. Enxame tras enxame, os homes azuis xurdían das cabanas e lanzábanse contra o noso grupo cunha rabia cega. Un gura tiña o tamaño suficiente para enfrontarse a tres ou catro akkis, pero ameazaban con asfixiarnos co seu número. Reducíannos inexorabelmente cara á embocadura da ponte; malia todos os nosos esforzos por contraatacar, non conseguiamos abrirnos un camiño que bastase para os centos de guerreiros guras que berraban e se apertaban ás nosas costas dispostos a loitar mortalmente co inimigo. Os akkis, formando un semicírculo, asaltábannos e esmagábannos contra os homes que tiñamos por tras, defendendo o camiño de acceso, ouleando, blasfemando e brandindo as armas. Non tiñan nin arcos nin proxectís; os seus amos alados velaban para afastar das súas mans tales armas.

O sol da mañá alzouse por riba daquela matanza, e as hordas apresadas puideron ver os seus inimigos. Por riba de nós, sabíao, os yagas debían de estar reuníndose e preparándose para a batalla final. De feito, pareceume escoitar o bater das súas ás entre o estrépito da loita, aínda que non puiden levantar a vista para asegurarme. Pegabámonos peito contra peito coas hordas turbulentas; tan xuntos estabamos que non podiamos nin sequera facer uso das espadas. Os seus dentes e unllas inmundas esgazábannos, o repugnante cheiro dos seus corpos impregnaba o noso olfacto. No medio daquel barullo demencial, todos os homes trataban de atopar sitio para poder golpear.

A angustia desesperábame. Era cuestión de tempo, de moi pouco tempo de feito, que as frechas empezasen a chover desde a cima do penedo. Mentres aquel pensamento cruzaba pola miña mente, a primeira vaga de frechas abateuse sobre nós coma unha afiada nube de sarabia. Ao meu lado e ás miñas costas, os homes berraron, agarrando as frechas emplumadas que lles tronzaban o corpo. No mesmo instante, os homes que se atopaban na ponte e na beira oposta —que aínda non dispararan por medo a alcanzar os seus propios compañeiros enganados pola incerta luz—, montaron as carabinas e abriron fogo contra os akkis. A aquela distancia, a súa descarga foi devastadora. Os homes rubiron a balaustrada da ponte e empezaron a manter un tiro nutrido por riba das nosas cabezas sobre a horda apertada que nos pechaba o paso. O resultado foi terríbel. Na multitude apareceron grandes buracos. A horda dos akkis, impresionada polo estupor, cedeu e desfíxose. Sen lugar onde acubillarse, as primeiras filas foron masacradas. Saltando por riba dos corpos esnaquizados, abalanzámonos polas estreitas rúas de Akka, mais non terminara a resistencia. Os homes grosos de pel azulada seguían baténdose. En todas as rúas resoaban os chíos do aceiro, as detonacións secas, os ouveos de dor e rabia. Pero o maior perigo seguía estando por riba das nosas cabezas.

Os homes alados saían da cidade coma unha abella do enxame. Descendían a centos, rapidamente, cara a Akka, empuñando a espada, e outros, entrementres, apostábanse no bordo do cantil para lanzarnos unha choiva de frechas. Os guerreiros disimulados nas canles de irrigación, entre os arbustos, abriron fogo. Á vez que a salva provocaba un ruído atronador, unha choiva de formas tradeadas polas balas empezou a caer sobre os planos tellados de Akka. Os superviventes deron media volta e fuxiron a fume de carozo para se pór a cuberto.

Pero eran aínda máis terríbeis na defensa que no ataque. Desde cada fiestra, torre e parapeto ameado da cima do penedo, comezaron o ataque; unha sarabia mortal caeu sobre Akka, matando indistintamente inimigos e servos. Guras e akkis refuxiáronse nas cabanas de pedra e a batalla proseguiu nas baixas mansións do pobo azulado. Non tardou en haber un río de sangue correndo entre as rúas de Akka. Catro mil guras enfrontábanse aos akkis, catro veces máis numerosos, pero a talla, a ferocidade e o armamento superior dos homes mono compensaban aquela inferioridade numérica. Desde a beira oposta, os guerreiros de Khossuth disparaban sen descanso sobre as torres de Yugga, pero sen obter grandes resultados, e os yagas estaban ben protexidos, e as súas frechas, ao ser disparadas desde tan grande altura, tiñan máis alcance e precisión que as carabinas dos guras. Se non estivesen protexidos polos fosos, os homes de Khossuth serían aniquilados en pouco tempo; sufriron, malia todo, enormes perdas. Éralles imposíbel unirse a nós en Akka; intentar atravesar a ponte baixo aquela choiva de frechas sería un suicidio.

Dirixinme correndo cara ao templo de Yasmeena, facendo anacos a todos aqueles que se cruzaban no meu camiño. Cambiara a espada akki, de manexo algo incómodo, por unha folla de bo aceiro arrebatada a un gura morto. Con ela na man abrinme paso entre un tropel de lanceiros de pel azulada apostados diante do templo, que combatían encarnizadamente. Ía acompañado por Ghor, Thab o Rápido, Than o Espadachín e un cento dos mellores guerreiros.

Os nosos últimos adversarios foron masacrados. Avancei polos negros chanzos de pedra que conducían á porta maciza. De súpeto, a estraña silueta do sacerdote akki alzouse perante min. Ía armado cun escudo e cunha lanza. Detiven o golpe da lanza soltando eu mesmo outro golpe. Para protexer a coxa, baixou o grande escudo cheo de dourados arabescos. Antes de que puidese volver levantalo, rebandei a súa cabeza dos ombreiros. Baixou rodando xesticulante polos chanzos. Agarrei o escudo a fume de carozo á vez que entraba violentamente no templo.

Atravesei a gran sala correndo e apartei bruscamente a pantalla dourada. Os meus homes reuníronse comigo e reagrupáronse ás miñas costas. Xemían ensanguentados; os seus rostros feroces estaban alumados pola luz da estraña xoia que había no altar. Apalpando ansiosa e torpemente, dei co ferrollo. Tirei del. A porta, con certa resistencia, despechouse. Foi aquela inesperada resistencia —recordaba o facilmente que a abrira cando saín por ela— o que fixo nacer na miña mente unha fonda sospeita.

—Atrás! —berrei, e aparteime dun salto mentres a porta se abría violentamente.

Un ruxido enxordeceume e un brillo deixoume cego durante un instante. Algo parecido ás chamas do Inferno brotou da abertura e pasou tan preto de min que case me inflama os cabelos. Foi o meu instintivo movemento —pois saltara detrás do batente da porta que se abría— o que me salvou de morrer a consecuencia dun estraño lume licuado que se verteu polo pasadizo secreto para inundar o templo.

Houbo un instante de frenesí, caótico e cego, no que se escoitaron terríbeis alaridos. Logo, no medio do tumulto, escoitei a Ghor berrar o meu nome, e vin como se achegaba dubitativo entre os sorbedoiros de fume. A súa barba e cabelos foran pasto das chamas. A macilenta escuridade disipárase lixeiramente e puiden ver os superviventes do noso grupo... Ghor, Thab e algúns máis. A sorte, ou a rapidez, permitiulles escapar daquela morte horrorosa. Thab o Espadachín ficaba xusto ás miñas costas. No ennegrecido chan do templo xacía unha ensarillada de formas retortas, queimadas e carbonizadas, absolutamente irrecoñecíbeis. Atopárase no curso daquela riada de lume devorador cando irrompeu na sala do templo.

O pasadizo parecía baleiro. Fora unha estupidez pensar que Yasmeena o deixaría sen vixilancia. Debeu de pensar que era por alí por onde eu escapara. Descubrín fragmentos dunha materia parecida á cera tanto nas paredes coma no limiar da porta. Selaran o pozo con axuda daquel material... ao despechar a porta, aquel elemento que se inflamaba ao contacto co aire provocara a marea de lume líquido.

Comprendín que a trampa da parte superior da galería estaría moi ben gardada. Teriamos que loitar encarnizadamente para tomar o cuarto ao asalto. Berreille a Thab que buscase e acendese un fachón, e a Ghor que buscase un madeiro que nos servise de ariete. Logo, dicíndolle a Than que reunise todos cantos homes puidese atopar na rúa, lanceime ao asalto da escaleira, no medio da escuridade. Como esperaba, a trampa estaba pechada... e con ferrollo, supuxen. Escoitando atentamente, sorprendín un murmurio de voces por riba da miña cabeza. O cuarto estaba ateigado de yagas.

Unha chama tremente apareceu por baixo de min e atraeu a miña atención. Thab reuniuse comigo rapidamente, co fachón na man. Ía seguido por Ghor e por unha vintena de guerreiros, gruñindo e soprando polo peso dunha enorme viga, case coma o tronco dunha árbore, dunha cabana de Akka. Thab díxome que a batalla proseguía tanto nas rúas coma nas casas, pero que a meirande parte dos akkis machos foran pasados polo coitelo. Os outros, coas mulleres e os pícaros, saltaran ao río para cruzar á beira do sur. Díxome finalmente que na parte baixa do pasadizo, no templo, había por volta de cincocentos guerreiros.

—Derribade esa maldita trampa! —berrei—. Seguídeme! Debemos tomar o centro da praza forte antes de que os yagas apostados nas torres aniquilen a Khossuth e os seus.

Era difícil moverse naquel pozo estreito onde só cabía un home por chanzo. Con todo, empregando a grosa viga a modo de ariete, conseguimos inercia abonda para golpear a trampa; os golpes do tronco resoaban no pasadizo dun modo enxordecedor; cada impacto facía tremer a madeira, pero a trampa aguantaba máis do que nos gustaría. Unha e outra vez —xemendo, gruñindo, sentindo que os nosos músculos desfalecían— balanceábamos a viga con enerxía. Ao cabo, co último esforzo dos nosos ombreiros e pernas de aceiro, a trampa cedeu cun formidábel renxido e voou feita anacos. O pozo quedou inundado de luz.

Abrinme camiño entre os restos da trampa e subín o último chanzo levando o escudo de ouro por riba da cabeza. Unha vintena de espadas atacáronme e golpearon o escudo violentamente, facéndome cambalear. Recobrei o equilibrio e conseguín saír da trampa, no medio dunha multitude de espadas que batían e rompían contra o escudo. Lanceime ao interior da recámara de Yasmeena. Os yagas oulearon e abalanzáronse contra min. Lanceilles á cara o escudo labrado e comecei a masacralos, formando a miña espada un círculo brillante que atravesaba gorxas e fendía peitos coma a gadaña do segador nun campo de trigo. Con todo, o meu combate era desesperado, pensei mesmo que ía morrer... mais, unha ducia de carabinas retumbou desde a porta aberta que había ás miñas costas e os homes alados foron morrendo un tras outro.

Ghor o Oso, muxindo terribelmente, subiu pola abertura e uniuse a min na estancia, seguido polos matadores de Koth e Khor, todos sedentos de sangue.

A sala estaba chea de yagas, así como tamén os cuartos adxacentes e os corredores. Puxémonos lombo contra lombo, formando un círculo compacto mentres decenas e decenas de guerreiros subían polas escaleiras a toda velocidade para unirse a nós, reforzando e ampliando o círculo. Naquel cuarto relativamente pequeno, o estrépito era enxordecedor e terríbel —o bater das espadas, os ouveos, o apagado son das estocadas na carne e nos ósos.

Limpamos rapidamente o cuarto e apostámonos na porta, dispostos a rexeitar calquera ataque. Un interminábel regueiro de homes chegaba do templo. E avanzamos polos cuartos contiguos; tras media hora de encarnizados combates, tiñamos un círculo de salas e corredores —coma unha roda cuxo centro estivese na sala da trampa— e os yagas ían abandonando cada vez en maior número os seus parapetos para vir loitar naquel corpo a corpo furioso. Enviei a Thab a que lle dixese a Khossuth que cruzase o río cos seus homes.

Estimaba que gran parte dos yagas deixarían as torres. Amoreábanse en fileiras apertadas nas salas e corredores que había ante nós, e pelexaban coma demos. Xa dixen que o seu valor non tiña nada que ver co dos guras, pero calquera raza pelexa con valor cando o inimigo ataca o seu último bastión, e aqueles demos non eran pouca cousa.

Por un momento a batalla pareceu deterse no tempo. Resultábanos imposíbel avantar e abrir camiño en calquera dirección, mais tampouco eles podían facernos retroceder. Os accesos ás salas, desde onde lanzabamos golpes e estocadas, estaban obstruídos por montañas de cadáveres, tanto de seres peludos coma de seres negros. Xa non tiñamos munición, e os yagas non podían empregar os arcos. Era un corpo a corpo salvaxe, peito contra peito, espada contra espada. Os homes vivos loitaban sobre os cadáveres.

Cando a carne e o sangue parecía que ían chegar aos seus últimos límites, un ruxido de tormenta elevouse cara aos teitos abovedados. Xurdindo dos pozos e alagando as salas, unha vaga de guerreiros que aínda non participara na batalla uniuse a nós, impaciente por emprender a loita. O vello Khossuth e os seus homes, furiosos polas frechas que chovían sobre eles —esperando nos foxos— babeaban coma cans rabiosos, ávidos por alcanzar o inimigo e saciar a súa sede de combate. Thab non estaba canda eles. Khossuth díxome que o feriran á altura da perna cunha frecha, mentres seguía o seu rei na ponte, no asalto impetuoso que os conduciu dos fosos ao templo. Con todo, as perdas eran mínimas; non me equivocara, e case todos os yagas acudiran ao interior do palacio, deixando uns poucos arqueiros nas torres.

E comezou a batalla máis sanguenta e furiosa que houbo nunca. Baixo o impacto daquelas tropas de refresco, os esgotados yagas cederon e dispersáronse. A batalla estendeuse por novos corredores e salas. Os xefes intentaron en balde reter os guras e reagrupalos. Algúns grupos, perseguindo os yagas, separáronse do groso das tropas; outros afastáronse polos corredores sinuosos. Por toda a cidade resoaba o ruído de carreiras emprendidas ao leilán, de berros e dos chíos que nacen ao bater os aceiros. Disparáronse poucos tiros, asubiaron poucas frechas. Era un corpo a corpo de vinganza. En salas e corredores, os yagas non podían despregar as ás para asediar os seus inimigos. Tiñan que pelexar con armas iguais ás dos seus seculares adversarios. Foi nos tellados e nos patios ao aire libre onde as nosas perdas foron máis elevadas, pois alí onde podían voar, os homes alados recorrían á súa táctica habitual.

Evitamos tales lugares na medida das nosas posibilidades, e, en combate home a home, os guras eran invencíbeis. Morrían a centos! Vingábanse dun milleiro de eras de crueldade e opresión. O castigo era letal. A espada era cega: as mulleres yagas, o mesmo que os homes, caían baixo os golpes vingadores. Pero, coñecendo a maldade diabólica daquelas mulleres de corpo terso e negro, non podía apiadarme da súa sorte.

Iniciei a busca de Altha.

⁂

Había milleiros de escravas absortas pola batalla. Aniñábanse de terror, demasiado sorprendidas para comprender que a súa liberación estaba próxima, ou para recoñecer os seus salvadores. Aínda así, en varias ocasións puiden ver que unha muller berraba e se abalanzaba a abrazar un guerreiro peludo; acababa de recoñecer un irmán, ou un marido, ou se cadra un pai. No medio de todos aqueles sufrimentos, naquel masacre espantoso aínda existía a alegría dos encontros, e aquelas escenas reconfortaban o meu corazón. Soamente as pequenas escravas de pel amarela ou arroibada seguían ocultas, aterradas, pois temían aqueles xigantes cubertos de pelo que lanzaban idénticos ruxidos aos dos seus amos alados.

Avancei a golpes, a torto e a dereito, entre as masas de guerreiros, buscando a sala na que estaban encerradas as virxes da Lúa. Finalmente tomei polo ombreiro unha nova gura —que estaba aniñada no chan para evitar as estocadas dos homes que alí pelexaban— e berreille unha pregunta. Entendeume e sinalou co dedo, incapaz de facerse ouvir no medio daquel estrépito que nos rodeaba. Tomándoa debaixo do brazo, seguín camiñando entre os yagas e deixeina nun cuarto contiguo. Afastouse rapidamente cara ao fondo dun corredor, pedíndome a berros que a seguise. Corrín tras dela até o final do corredor, subín unha escaleira e atravesei un xardín onde combatían guras e yagas. Finalmente, detívose nun patio de ceo raso. Tirante os minaretes, era o lugar máis alto da cidade. No medio daquel patio alzábase o Domo da Lúa. A moza sinaloume un cuarto ao pé do domo. A porta estaba pechada con ferrollo, pero rebenteina golpeando coa espada. Mirei no interior. Na escuridade parcial vin, contra o brillo de marfil da cúpula, uns corpos apertados na parede oposta. Así que os meus ollos se adaptaron á penumbra, vin que unhas cento cincuenta mozas estaban na sala, apoiadas no muro, prostradas e aterrorizadas. Pronunciei o nome de Altha, e escoitei unha voz:

—Esau! Oh, Esau!

Unha forma esvelta e branca cruzou correndo o cuarto para apreixar tenramente o meu pescozo e cubrir de bicos apaixonados as miñas bronceadas faccións. Aperteina contra min durante un instante, devolvéndolle os bicos con avidez; pero o gruñido da batalla sacoume daquel doce sopor. Dei volta e vin que un enxame de yagas, enfrontados a cincocentas espadas, tiñan que retroceder e abandonar o seu posto: un enorme portón situado alí preto. Abandonando bruscamente o combate, os yagas déronse á fuga, perseguidos polos seus atacantes, que saíron ao patio lanzando alaridos de triunfo.

Escoitouse entón unha lixeira risada burlona e vin a esvelta figura de Yasmeena, raíña de Yagg.

—Así que volviches, Man de Ferro? —dixo, e a súa voz era tan pegañenta coma o mel envelenado—. Volviches cos teus asasinos para pórlle fin ao reino dos deuses? Pero aínda non gañaches!

Sen mediar palabra, lanceille un golpe, que caeu silandeira e letalmente... mais ela saltou con destreza e botou a voar, esquivándoo. Riu aínda máis, até que o son dexenerou nunha risada demente.

—Tolo! —berrou con vez estridente—. Aínda non gañaches! Non che dixen que preferiría perecer entre as ruínas do meu reino? Cans, ides morrer!

Virando no aire dirixiuse cara ao domo a unha velocidade terminal. Seica os yagas comprenderan as súas intencións, pois berraron horrorizados en sinal de protesta, pero aquilo obviamente non a detivo. Pousándose na suave pendente da cúpula e mantendo o equilibrio con axuda das ás, virou e saudounos ironicamente coa man. Logo, asindo unha especie de panca encravada na cúpula, apoiouse na parede de marfil e baixouna con todas as súas forzas.

Un panel do domo separouse do edificio e lanzouna polo aire. Axiña unha forma xigantesca e deforme xurdía da abertura. Ao saír a criatura, o impacto do seu corpo contra os bordos da porta foi coma o estalido do raio. O domo gretouse en mil fendas, desde a base até a cima, e logo derrubouse cun canonazo. A forma xigantesca apareceu no medio dunha nube de voaxa, entullos e pedras que caían ao patio. Sobresaltáronse todos os presentes.

Aquela cousa que emerxera do domo era máis grande que un elefante; pola súa forma, parecía unha enorme lesma, pero cun círculo de tentáculos ao redor do corpo; faíscas e lumaradas azuladas crepitaban naqueles tentáculos. A criatura estirou os seus ofidios brazos; ao seu simple contacto, os muros de pedra caían, a cachotaría toda explotaba e voaba feita anacos. Aquela criatura era estúpida e cega —unha forma elemental contida na máis baixa forma de vida—, un poder privado de razón e sentido, mais dominado por un intratábel poder de destrución.

Non había método nin dirección nos seus caóticos movementos. A criatura ía dando bandazos, atravesando literalmente os espesos muros que se derrubaban, caendo sobre ela unha choiva de pedras que non parecía infrinxirlle dano ningún. Arrepiados, os homes fuxían sen xeito.

—Que todos os que poidan volvan ao pozo! —berrei— Levade canda vós as mulleres, que saian elas as primeiras!

Empuxei as mozas atemorizadas fóra da prisión e boteinas en brazos dos guerreiros máis próximos. Ao noso redor, as torres e os minaretes esborrallaban con terríbel estrépito.

—Facede cordas coas colgaduras! —berrei— Baixade polo cantil! Axiña! Esta cousa demoníaca vai destruír a cidade toda!

—Atopei unhas cordas! —berrou un guerreiro—. Permitirannos descender até o bordo da auga, pero...

—Atádeas solidamente e facede que descendan as mulleres! —interrompín—. Máis vale probar sorte no río que aquí arriba! Ghor, leva contigo a Altha!

Deixei a Altha en brazos do xigante manchado de sangue e lanceime contra a montaña de destrución que derrubaba os muros de Yugga.

Só gardo un recordo confuso daquel frenesí, daquel cataclismo. A caótica sensación de muros que se derrubaban, de seres humanos que berraban e da máquina de morte ruxinte que se desbocaba sobre os refugallos. Todo enmarcado por unha luz espectral. A forza eléctrica que contiña o seu corpo monstruoso destruía os obstáculos de pedra e achandábanlle o paso.

Cantos yagas, guras e escravas atoparon a morte, esmagados polos edificios que caían por riba deles, ai, iso é algo que non saberei xamais. Algúns centos fuxiran polo pozo, cos teitos e muros sepultando outras decenas que pretendían alcanzalo. Os nosos guerreiros traballaban con frenesí e lanzáronse ás cordas que levaban ao pé dos cantís, algunhas por riba da cidade de Akka, outras —pola precipitación— por sobre do río. A continuación descenderon polas cordas levando canda eles as escravas guras, mulleres de pel amarela e de pel arroibada.

Cando vin que Ghor carretaba con Altha, volvinme e corrín directamente cara a aquela abominación cargada de electricidade. Non sei exactamente que pensamento pasou pola miña mente, pero o meu xesto foi certamente unha estupidez. Iso si, seguín correndo entre os muros cambaleantes e as torres que se inclinaban vertixinosamente derrubando enormes bloques de pedra. E, de súpeto, atopeime diante da horríbel criatura de corpo monstruoso. Era cega e carente de intelixencia, pero posuía unha certa forma de sensibilidade, pois, case instantaneamente, ao lle arrebolar unha pedra, deixaron os seus movementos de ser desordenados. Cargou contra min, proxectando anacos de cachotaría a dereita e esquerda, coma un touro que salpica cando cruza un río.

Emprendín a fuxida. Atopeime subitamente nun parapeto que daba ao precipicio: o río Yogh atopábase cincocentos pés por baixo. O monstro chegou. Cando me volvía desesperadamente, a criatura ergueuse e lanzouse sobre min. No medio do seu xigantesco corpo de lesma puiden observar un borrancho escuro, tan grande coma a miña man, que latexaba cal corazón. Comprendín que aquel era o centro vital da criatura e saltei coma un tigre ferido, afundindo a espada naquela mancha negra. Ignoro se o conseguín ou fracasei. No momento en que carguei, o universo enteiro estalou entre chamas dun branco cegador. Despois quedei prendido polas tebras da inconsciencia.

Máis tarde dixéronme que, cando a miña espada se cravara no corpo do monstro de lume, tanto el coma min fomos envolvidos por unha labarada azul e cegadora. Seica houbo unha terríbel explosión, coma un trono, que esgarrou a criatura e proxectou o seu corpo mutilado —ao mesmo tempo que a min— lonxe, moi lonxe, do acantilado. Foi unha vertixinosa caída polo baleiro antes de estrelarme, cincocentos pés máis abaixo, nas azuis augas do río Yogh.

Sen Thab morrería afogado. Malia ás súas feridas, lanzouse ao río e mergullouse até que atopou e levou á beira o meu corpo inerte. Pode parecer e parecerá imposíbel que un home que cae desde unha altura de cincocentos pés ás augas dun río non pereza... Ben, só direi que eu o fixen e que sobrevivín; pero non creo que ningún home da Terra saíse indemne.

Estiven inconsciente moitas horas, e logo fun presa do delirio; durante outro período, estiven completamente paralizado antes de que os meus nervios e o meu corpo volvesen lentamente á vida. Cando recobrei o sentido, estaba deitado nunha cama, na cidade de Koth. Non gardaba lembranza ningunha da longa marcha a través dos bosques e as chairas, logo de que os guras abandonasen a arruinada cidade de Yugga. Dos nove mil homes que marcharan ao reino de Yagg, só cinco mil volveron, feridos, esgotados, cubertos de sangue, pero triunfantes. E volveron acompañados por cincuenta mil mulleres, as antigas escravas dos derrotados yagas. As que non eran nin kothianas nin khorianas foron escoltadas até as súas respectivas cidades: un feito único na historia de Almuric. As mulleres de pel amarela e arroibada puideron elixir entre quedar nunha ou outra cidade para vivir en liberdade.

No que a min se refire, teño a Altha... e ela a min. A súa esplendorosa beleza guioume cando, recobrando a conciencia, a vin inclinada sobre min tras o regreso de Yagg. As súas faccións brillaron e flotaron ante os meus ollos; fundíronse a seguir nunha visión graciosa de indescritíbel engado que, así e todo, resultaba estrañamente familiar. O noso amor durará eternamente, pois naceu nos ardentes lumes dunha experiencia común e medrou no seo dunha proba salvaxe e de grandes sufrimentos.

Por vez primeira, reina a paz entre Koth e Khor, pois as dúas cidades pactaron e xuraron manter unha amizade eterna; e a única guerra que libran é contra as bestas salvaxes e as estrañas formas de vida animal que poboan o planeta. Nós os dous —eu, que nacín na Terra, e Altha, unha filla de Almuric que posúe as mellores virtudes das terrestres— esperamos ser capaces de infundir un pouco da cultura do meu planeta natal na mente desta xente outrora salvaxe; é a nosa intención facelo antes de morrer e pasar a ser po do meu planeta de adopción, Almuric.

Créditos

Título orixinal:
Almuric.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Alejandro Tobar
Revisión da edición en papel:
Equipo de Urco Editora
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel:
abril de 2013
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

A presente edición foi posíbel grazas a un acordo entre a Asociación de Tradutores Galegos, que se responsabilizou dos gastos de tradución –consonte as recomendacións da Conferencia xeral da UNESCO de novembro de 1976 para a protección xurídica dos tradutores–, e a editorial Urco, que lle cedeu de modo sublicenciábel e transferíbel á ATG o dereito de reproducir, distribuír ou, doutro xeito, comunicar publicamente en formato electrónico a través de Internet a tradución. Xa que logo, permítese a súa reprodución fiel na páxina web da Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego ou outro enderezo equivalente que puidese posuír ou sublicenciar a ATG.

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa