Relatos de Terror Sobrenatural

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

A PEDRA NEGRA

[ O conto «The Black Stone» publicouse por primeira vez no número de novembro de 1931 da revista Weird Tales. ]

Disque nos escuros e esquecidos recantos do mundo asexan figuras arrepiantes do pasado e que en determinadas noites as portas se abren para liberar seres engaiolados no inferno.
— Justin Geoffrey

A primeira vez que lin algo relacionado con isto foi no estraño libro de Von Juntz, o excéntrico alemán que viviu dunha maneira tan peculiar e que morreu de xeito tan tráxico e misterioso. Fun afortunado por ter acceso ao seu Cultos Anónimos na súa edición orixinal, o chamado Libro Negro, publicado en Düsseldorf en 1839, pouco antes de que o autor fose vítima do seu implacábel final. Os coleccionistas de literatura estraña coñecían os Cultos Anónimos grazas a unha tradución barata e mala, pirateada en 1845 por Bridewall en Londres e pola edición máis expurgada que sacou Golden Goblin Press, de Nova York, en 1909. Mais o volume co que tropecei era unha das copias alemás non expurgadas, con pesadas capas de coiro negro e enferruxados pasadores de ferro. Teño as miñas dúbidas de que queden máis de media ducia de exemplares en todo o mundo a día de hoxe, pois a tiraxe que se publicou non foi elevada e, cando xurdiron os rumores sobre o xeito en que morreu o autor, moitos queimaron os seus volumes, aterrorizados.

Von Juntz malgastou a súa vida (1795-1840) investigando temas prohibidos. Viaxou até a fin do mundo, accedeu a innumerábeis sociedades secretas e leu incontábeis libros esotéricos pouco coñecidos e manuscritos orixinais. Nos capítulos do Libro Negro, que oscilan desde a maior claridade de exposición até a máis tebrosa ambigüidade, hai aseveracións e mencións que lle xearían o sangue a un home racional. Ler o que Von Juntz ousou escribir suscitou incómodas especulacións sobre o que non se atreveu a relatar. Por exemplo, que escuros asuntos contiñan as páxinas de letra apertada que conformaban o manuscrito inédito en que traballara sen descanso durante meses antes da súa morte, e que estaban rachadas e espalladas polo chan do seu cuarto fechado, onde o atoparon morto e con marcas de poutas na gorxa. Nunca se saberá, xa que o mellor amigo do autor, o francés Alexis Ladeau, após pasar unha noite enteira recompoñendo os fragmentos e lendo o que estaba escrito, reduciuno todo a cinzas e cortou o seu propio pescozo cunha navalla.

Pero todo o que se publicara xa era arrepiante dabondo, mesmo aceptando a opinión xeneralizada de que se trataba dos desvaríos dun tolo. Entre outras moitas cousas estrañas atopei unha mención á Pedra Negra, ese curioso e sinistro monólito que se eleva entre as montañas de Hungría e sobre o que existen moitas lendas escuras. Von Juntz non lle dedicara moito espazo. O groso da súa tétrica obra estaba relacionado con cultos e obxectos de adoración escura que el mantiña que existiran no seu día e semellaba que a Pedra Negra representaba algunha orde ou ser perdido séculos atrás. Mais facía referencia a ela como unha das chaves, frase moi empregada por el en varias circunstancias e que constitúe unha das partes escuras da súa obra. Aludía a visións singulares que se podían observar sobre o monólito na noite do solsticio de verán. Mencionou a teoría de Otto Dostmann, que dicía que se trataba dunha reliquia da invasión dos hunos e que fora erixida para conmemorar a vitoria de Atila sobre os godos. Von Juntz contradicía esta afirmación sen dar ningunha proba que a refutase; dicía que atribuír a orixe da Pedra Negra aos hunos era tan lóxico como asumir que Guillerme o Conquistador levantara Stonehenge.

Esta alusión de tan grande antigüidade espertou a miña curiosidade inmensamente e, após algunhas dificultades, conseguín localizar unha copia roída polas ratas e balorenta dos Vestixios dos Imperios Perdidos de Dostmann (Berlín, 1809, editorial Der Drachenhaus). Sentinme frustrado cando descubrín que a referencia de Dostmann á Pedra Negra era aínda máis breve que a de Von Juntz e desestimábaa nunhas poucas liñas como un artefacto moderno comparado coas ruínas grecorromanas de Asia Menor, que eran o seu tema favorito. El admitía a súa incapacidade para distinguir as imaxes esvaecidas do monólito, mais considerábaas inequivocamente mongois. No entanto, o pouco que lin de Dostmann fai mención ao nome da vila que se ergue preto da Pedra Negra, Stregoicavar, un sinistro nome que significa algo semellante a ‘Cidade Enmeigada'.

Un exame minucioso dos libros e artigos de viaxes non me deu máis información. Stregoicavar non aparecía en ningún mapa dos que puiden achar. Situábase nunha rexión salvaxe e pouco frecuentada, fóra dos camiños dos turistas de paso, mais atopei tema para as miñas reflexións no Folclore Maxiar de Dornly. No seu capítulo dedicado aos Mitos dos Soños fala da Pedra Negra e conta unhas curiosas supersticións referidas a ela, concretamente, a crenza de que se alguén dorme nas proximidades do monólito, esa persoa será presa de arrepiantes pesadelos por sempre xamais. Cita tamén relatos dos aldeáns sobre xente demasiado curiosa que se aventuraba a visitar a Pedra na noite do solsticio de verán e que morría de loucura por algo que viran alí.

Isto é todo o que puiden sacar de Dornly, mais o meu interese incrementábase cada vez máis a medida que sentía unha aura inconfundibelmente sinistra sobre a Pedra. A insinuación de que posuía unha escura antigüidade e os recorrentes indicios de sucesos antinaturais na noite do solsticio de verán espertaron no meu ser un instinto durmido, como cando un sente o fluír dalgún escuro río subterráneo na noite.

E de súpeto vin a conexión entre esta pedra e certo poema estraño e fantástico que escribira o poeta tolo Justin Geoffrey: «A xente do monólito». As miñas pescudas informáronme de que Geoffrey escribira este poema mentres viaxaba por Hungría e eu non tiña dúbida de que a Pedra Negra era o monólito ao que se refería nos seus estraños versos. Ao reler as súas estrofas sentín unha vez máis a afogada axitación de impulsos subconscientes que sentira a primeira vez que lera sobre a Pedra.

Estaba na procura dun lugar para pasar unhas curtas vacacións, polo que decidín ir a Stregoicavar. Un tren de estilo antigo levoume de Temesvar a unha distancia razoábel do meu obxectivo e, após tres días de viaxe nunha troupeleante carruaxe, esta levoume á vila situada nun vizoso val entre montañas cubertas de abetos. A viaxe transcorreu sen incidencias, mais durante o primeiro día pasamos polo vello campo de batalla de Schomvaal, onde o bravo cabaleiro polaco-húngaro, o conde Boris Vladinoff, librara o seu gallardo e fútil asalto contra as vitoriosas hostes de Solimán o Magnífico, cando o Gran Turco arrasou Europa do Leste en 1526.

O condutor do coche de cabalos sinaloume unha morea de entullo nun outeiro preto de alí, baixo o cal, comentaba, xacían os ósos do valente conde. Lembrei unha pasaxe das Guerras Turcas de Larson:

Após a contenda [na que o conde e mais o seu pequeno exército rexeitaron o avance da vangarda turca], o conde permaneceu ao lado dos muros medio ruinosos do vello castelo no outeiro, dando ordes para dispor as súas forzas, cando un lacaio lle entregou unha pequena caixa lacada que roubaran do corpo do famoso escribán e historiador turco Selim Bahadur, que caera na batalla. O conde tirou un pergameo do seu interior e comezou a ler, mais após ler unhas poucas liñas, palideceu e sen dicir ren devolveu o pergameo á caixa e meteuna baixo a súa capa. Nese intre, unha batería de turcos agochados abriu fogo subitamente e os proxectís alcanzaron o vello castelo. Os húngaros sentíronse horrorizados ao ver como os muros do castelo se derrubaban, cubrindo por completo o valente conde. Sen un líder, o pequeno exército ficou esnaquizado e nos belicosos anos sucesivos non se recuperaron os ósos do nobre. A día de hoxe os nativos sinalan unha enorme e podrecida morea de ruínas nas proximidades de Schomvaal baixo a cal din que permanece o que os séculos deixaron do conde Boris Vladinoff.

Stregoicavar pareceume unha vila durmida, tranquila, que aparentemente contradicía o seu sinistro apelativo, un esquecido remanso de paz ao que o progreso deixara de lado. As pintorescas casiñas e as máis pintorescas maneiras e roupa da xente eran como dun século atrás. Eran xente amigábel, un chisco curiosa, mais sen chegar a ser inquisitiva, aínda que os visitantes do mundo exterior eran sumamente estraños.

—Hai dez anos chegou outro americano e ficou uns días na vila —dicía o dono da taberna onde me aloxaba—, un home novo de modais ben raros —farfallou para si mesmo—, un poeta, acho.

Sabía que el debera coñecer a Justin Geoffrey.

—Si, era poeta —respondín— e escribiu un poema sobre un pequeno lugar preto desta mesma vila.

—Si? —o interese do meu anfitrión espertou—. Daquela, xa que todos os grandes poetas falan e se comportan de xeito estraño, debeu de acadar grande sona, polas súas maneiras e conversas foi o home máis estraño de todos cantos coñecín.

—Como é normal nos artistas —retruquei—, o seu maior recoñecemento chegoulle após a morte.

—E logo, morreu?

—Morreu berrando nun manicomio hai cinco anos.

—É unha mágoa —suspirou compasivamente—. Pobre rapaz, ollou demasiado tempo para a Pedra Negra.

O meu corazón deu un chouto, mais disimulei a curiosidade e comentei coma quen non quere a cousa:

—Teño ouvido algo sobre esa Pedra Negra. Está nalgún lugar preto da vila, non si?

—Máis preto do que desexaría un cristián —respondeu—. Olle! —levoume para unha xanela enreixada e sinalou as lombas cubertas de abetos das azuladas montañas—. Alí, alén da cara espida dese cantil que sobresae, érguese a Pedra. Oxalá se transformase en po e o po fose arroxado ao Danubio para que o arrastrase ao máis fondo do océano! Unha vez a xente intentou destruíla, mais todo aquel que ergueu a maza ou a marra contra ela tivo unha morte endiañada. Así que agora a xente evítaa.

—Que ten logo para estar endiañada? —preguntei con curiosidade.

—Está maldita —contestou incómodo e cun lixeiro tremor—. Na miña infancia coñecín un home novo que viña das terras baixas e que se mofaba das nosas tradicións, na súa inconsciencia foi até a Pedra na noite do solsticio de verán e ao amencer volveu á vila dando tombos e completamente louco. Algo lle esnaquizara os miolos e lle selara os beizos até o día da súa morte, que non se demorou moito, limitábase a blasfemar de xeito terríbel e balbucía galimatías.

»O meu propio sobriño, de pícaro, perdeuse nas montañas e ficou durmido nas fragas próximas á Pedra, e agora que é adulto tortúrano terríbeis pesadelos que ás veces converten a noite nunha agonía e esperta berrando e enchoupado en suor fría. Mais falemos doutra cousa, herr, pois non é bo remexer en semellantes asuntos.

Incidín na evidente antigüidade da taberna e el contestou orgullosamente.

—Os alicerces teñen máis de catrocentos anos, a casa orixinal foi a única da vila que non ficou en ruínas cando o diaño de Solimán arrasou as montañas. Aquí, na casa que se erguía sobre estes mesmos cimentos, dise que o escribán Selim Bahadur estabeleceu o seu cuartel mentres saqueaban os arredores.

Decateime entón de que os actuais habitantes de Stregoicavar non eran descendentes da xente que a habitara antes da invasión turca de 1526. Os vitoriosos musulmáns non deixaran sobreviventes na vila ou nos seus arredores cando o arrasaran todo. Aniquilaran homes, mulleres e crianzas nun holocausto vermello de asasinatos, deixando gran parte do país en silencio e completamente deserto. Os actuais habitantes de Stregoicavar descenden dos robustos colonos dos vales baixos que chegaron á vila en ruínas após seren rexeitados os turcos.

O meu anfitrión non falou sobre o exterminio dos primixenios habitantes con ningún tipo de resentimento e aprendín que os seus antecesores ollaban mesmo con máis odio e aversión os montañeses do que destinaban aos turcos. Foi bastante impreciso ao referir as causas desta aversión, mais dixo que os orixinais habitantes de Stregoicavar tiñan o costume de asaltar silandeiros as terras baixas para raptar mulleres e cativos. Ademais, comentou que non eran exactamente do mesmo sangue: os rexos maxiares eslavos orixinais mesturáranse e casaran cunha etnia aborixe dexenerada até fundir ambas as dúas estirpes, dando lugar a unha indesexábel amalgama. Non tiña nin a máis remota idea de quen eran eses aborixes, mais mantiña que se trataba de «pagáns» que vivían nas montañas desde tempos inmemoriais, antes da chegada dos conquistadores.

Deille pouca importancia ao seu relato, aínda que vin nel un paralelismo coas amalgamas entre as tribos celtas e as aborixes mediterráneas nos outeiros de Galloway, que deu como resultado unha etnia chamada «picta», que participou extensamente das lendas escocesas. O tempo ten un curioso efecto distorsionador no folclore e mentres os contos dos pictos se entrecruzaban con lendas sobre unha etnia mongol máis antiga, tamén aos pictos se lles atribuíu a aparencia repulsiva dos achaparrados homes primitivos, cunha individualidade diluída nos relatos pictos e que á fin foron esquecidos. Do mesmo xeito, pensei que se podía seguir a pista destes supostos atributos inhumanos dos primeiros habitantes de Stregoicavar até os mitos máis antigos e difusos sobre invasores hunos e mongois.

Na mañá seguinte á miña chegada recibín unhas indicacións do meu anfitrión, quen mas deu con preocupación, e partín na procura da Pedra Negra. Unha camiñada dunhas poucas horas polas abas cubertas de abetos levoume até un cantil de pedras talladas e sólidas que cortaba bruscamente a montaña. Unha estreita senda rodeábao e, ao seguila, dexerguei o tranquilo val de Stregoicavar, que semellaba adormecido, protexido en ambas as marxes polas grandes montañas azuis. Non se apreciaba cabana ningunha, nin outro sinal de vida entre o cantil no que me achaba e a vila. Víanse varias granxas esparexidas polo val, mais todas elas estaban no outro lado de Stregoicavar, que semellaba aniñado baixo as pendentes ameazadoras que agochaban a Pedra Negra.

O cumio dos cantís resultou ser unha especie de meseta moi vizosa. Abrinme camiño a través da mesta vexetación durante un anaco e cheguei a un amplo clareiro, en cuxo centro se erguía a adusta figura da Pedra Negra.

Tiña forma octogonal, duns cinco metros de alto e aproximadamente medio metro de diámetro. Semellaba que con anterioridade estivera moi puída, mais agora a superficie estaba bastante fanada, como se fixesen enormes esforzos para a derrubar, pero os martelos fixeran pouco menos que desprender pequenas estelas de pedra e mutilar os caracteres que, de xeito evidente, foran inscritos formando unha espiral desde a base até o alto. A tres metros e medio da base eses caracteres estaban case completamente borrados, así que era moi difícil saber a súa dirección. Máis arriba distinguíanse máis nitidamente e conseguín seguir a maior parte do seu traxecto pola superficie e examinalos con maior claridade. Todo estaba máis ou menos deformado, mais supuxen que non pertencían a unha lingua coñecida en toda a Terra. Estaba familiarizado con todos os xeroglíficos catalogados polos investigadores e filólogos e podo afirmar con seguridade que eses caracteres non se parecían a ningún dos que eu ouvira falar ou que vira. O máis parecido que eu vira foran uns bordos rabuñados nunha xigantesca e estraña rocha nun val perdido do Iucatán. Lembro que cando lle amosei esas marcas ao arqueólogo que me acompañaba, el dixérame que se trataba ou ben do produto natural das inclemencias do tempo, ou ben das rabuñaduras ociosas dalgún indio. Ante a miña teoría de que a rocha era realmente a base dunha columna desaparecida, el rira, chamando a miña atención sobre as súas dimensións. Suxerira que, de ser construída coas regras naturais da simetría arquitectónica, tería que medir cando menos trescentos metros de alto. No entanto, eu non estaba convencido.

Non diría que os caracteres da Pedra Negra eran similares aos da enorme rocha no Iucatán, mais uns lembraban os outros. En canto ao material do que estaba feito o monólito, tamén me sentín confuso. A pedra da que estaba composto era dunha cor negra pálida. A súa superficie, que non estaba fanada nin desgastada, creaba unha peculiar aparencia de semitransparencia.

Pasei a maior parte da mañá alí e volvín desconcertado. Non achei conexión ningunha entre a Pedra Negra e calquera outro artefacto do mundo. Era como se unha man extraterrestre a deixase alí, nunha era arredada e afastada do coñecemento humano.

Volvín á vila co meu interese intacto. Agora que vira o curioso obxecto, o meu desexo de investigar máis polo miúdo o tema veuse acrecentado e ansiei saber que estrañas mans e con que estraña finalidade erixiran a Pedra Negra tempo atrás.

Fun na procura do sobriño do dono da taberna e pregunteille polos seus soños, mais el mostrouse impreciso, aínda que desexoso de colaborar. Non lle importaba falar deles, mais non era quen de describilos con demasiada claridade. Aínda que soñaba os mesmos soños repetidamente e aínda que fosen espantosamente claros, nunca deixaban unha impresión nítida na súa mente esperta. Lembrábaos só como pesadelos caóticos a través dos cales inmensos remuíños de lume lanzaban brillantes linguas de fogo e un tambor negro redobraba sen descanso. Só lembraba unha cousa con claridade: nun soño vira a Pedra Negra, non na aba da montaña, senón erguéndose como unha torre nun colosal castelo negro.

Igual que o resto dos aldeáns, non o vin moi propenso a falar sobre ela, coa excepción do mestre da escola, un home de sorprendente educación que pasara moito máis tempo polo mundo exterior do que o resto.

Estaba moi interesado no que eu lle dixera sobre as notas de Von Juntz sobre a Pedra e estaba razoabelmente de acordo co autor alemán na suposta idade do monólito. Cría que antano existira unha reunión de bruxas nos arredores e que posibelmente os habitantes orixinais tomasen parte nese culto á fertilidade que ameazou con minar a civilización europea e deu orixe aos relatos de bruxaría. Citaba o nome real da vila para probar isto: orixinalmente non se chamaba Stregoicavar, dixo. De acordo coas lendas, os seus fundadores denominábana Xuthltan, que era o nome aborixe do lugar onde a vila fora construída moitos séculos antes.

Este feito provocou en min unha indescritíbel sensación de desacougo. O seu nome bárbaro non suxería conexión ningunha con ningún pobo escita, eslavo ou mongol ao cal deberían pertencer os aborixes desas montañas baixo circunstancias naturais.

Os maxiares e eslavos dos vales baixos crían que era evidente que os habitantes orixinais da vila eran membros do culto á bruxaría, dicía o mestre, atendendo ao nome que lle deron, nome que continuou a ser usado incluso após os antigos fundadores seren masacrados polos turcos e após ser reconstruída a vila por unha estirpe máis pura e sa.

El non cría que os membros do culto erixisen o monólito, mais pensaba que o empregaban como centro das súas actividades e, repetindo vagas lendas que sobreviviran á invasión turca, avanzou a teoría de que os aldeáns dexenerados a usaran como algún tipo de altar en que ofrecían sacrificios humanos, empregando como vítimas as mozas e nenos arrebatados aos seus propios antecesores nos vales baixos.

Desbotaba os mitos sobre estraños acontecementos na noite do solsticio estival, como unha lenda dunha estraña deidade da que se comentaba que os xamáns de Xuthltan invocaban con cánticos e salvaxes rituais de flaxelación e sacrificio.

Dixo que el nunca visitara a Pedra na noite do solsticio de verán, mais que non tiña medo de facelo, pois o que existise ou tivese lugar alí no pasado fora engulido pola néboa do tempo e ficaba esquecido. A Pedra Negra perdera o seu significado agás como vencello cun pasado morto e poeirento.

Foi cando volvía unha noite dunha visita ao mestre, aproximadamente unha semana após a miña chegada a Stregoicavar, cando unha súbita lembranza me sacudiu: era a noite do solsticio de verán! O intre exacto que as lendas relacionaban con atroces alusións á Pedra Negra. Afasteime da taberna e crucei rapidamente a vila. Stregoicavar permanecía en silencio, os aldeáns recolléranse cedo. Non vin ninguén ao saír da vila con paso apurado para internarme entre os abetos que agochaban as abas montañosas cunha resoante escuridade. Unha lúa chea e prateada colgaba sobre o val, asolagando as cristas e as costas cunha estraña luz e recortando as sombras en negro. Non sopraba o vento entre as árbores, mais percibíanse un roce e un rumor misteriosos e intanxíbeis. Seguramente, en noites semellantes dos séculos pasados, díxome a miña caprichosa imaxinación, as meigas espidas e subidas sobre as súas vasoiras máxicas voaban sobre o val, perseguidas polos seus amantes diabólicos.

Volvín aos barrancos e sentinme inquedo ao notar que a enganosa luz da lúa lles daba unha sutil aparencia da que non me decatara antes: baixo a estraña luz, non semellaban barrancos naturais, senón que se parecían máis a ruínas ciclópeas de muros levantados por titáns que sobresaían da aba da montaña.

Libreime con dificultade desta alucinación e cheguei até a meseta. Dubidei un instante antes de internarme na temíbel escuridade do bosque. Unha especie de tensión dominaba as sombras, como se un monstro invisíbel contivese o seu alento para que non se lle escapase a súa presa.

Libreime desa sensación, que era comprensíbel, considerando o arrepiante do lugar e a súa maligna reputación, e abrinme camiño a través do bosque, experimentando unha inquietante sensación de ser perseguido. Cheguei a determe unha vez, seguro de que algo húmido e volátil me rozara o rostro na escuridade.

Cheguei ao clareiro e vin o alto monólito elevando a súa adusta figura sobre a herba. Ao final dos bosques, na beira dos barrancos, había unha pedra que formaba unha especie de asento natural. Sentei, cavilando que posibelmente fose alí onde o poeta tolo Justin Geoffrey, creara o seu fantástico «A xente do monólito». O meu anfitrión cría que esa era a pedra que causara a tolemia de Geoffrey, pero a semente da loucura fora sementada na mente do poeta moito antes de chegar a Stregoicavar.

Unha ollada ao meu reloxo indicoume que a media noite estaba próxima. Recosteime para agardar calquera aparición fantasmal que se puidese producir. Un lene vento nocturno levantouse entre as pólas dos abetos, coa estraña suxestión de tenues frautas murmurando unha maligna e arrepiante melodía. A monotonía do son, sumada á atención coa que miraba o monólito, deu como resultado unha especie de auto-hipnose que me fixo adormecer. Loitei contra esta sensación. Adormecín sen querer. O monólito semellaba oscilar e bailar estrañamente distorsionado ante os meus ollos. Entón fiquei durmido.

Abrín os ollos e intentei erguerme, mais permanecín inmóbil, como se unha xeada man me agarrase e me deixase indefenso. Dominoume un terror frío. O clareiro xa non estaba deserto, senón que se achaba ateigado por unha multitude silenciosa de xente estraña. Os meus ollos dilatados percibiron extravagantes e bárbaros detalles na súa roupa, que a miña mente me dicía que resultaban arcaicos e esquecidos mesmo para esta terra atrasada. Con seguridade, pensei, tratábase de aldeáns que chegaran aquí para levar a cabo un conclave fantástico, mais outra ollada díxome que esa xente non era da vila de Stregoicavar. Eran dunha etnia máis baixa e achaparrada, de fronte máis estreita e de rostros máis largos e insulsos. Algúns deles tiñan trazos eslavos e maxiares, mais eses trazos dexeneraran como se fosen o resultado dunha mestura con algunha especie extraterrestre máis vil que eu non era quen de clasificar. Vestían con peles de bestas salvaxes e a súa aparencia, tanto nos homes coma nas mulleres, era dunha sensual brutalidade. Aterrorizábanme e repelíanme, mais non me prestaban atención. Formaron un gran semicírculo en fronte do monólito e comezaron unha especie de canto, abalando os brazos ao unísono e movendo os corpos de xeito rítmico de cintura para arriba. Todos os ollos estaban fixos no cumio da Pedra, que semellaban invocar. Pero o máis estraño de todo era o apagado das súas voces. A menos de cincuenta metros de min, centos de homes e mulleres estaban elevando as súas voces dun xeito inconfundíbel nun canto salvaxe, pero estas chegábanme como un feble murmurio imposíbel de distinguir, como se procedesen dun punto moi afastado no espazo... Ou no tempo.

Diante do monólito había unha especie de braseiro do que se elevaba, ondulante, un nauseabundo fume marelo que se arremuiñaba nunha curiosa espiral arredor da negra columna, igual que unha enorme serpe enroscada.

Nun lado deste braseiro xacían dúas figuras, unha muller nova completamente espida e atada de pés e mans e un cativo, aparentemente de só uns poucos meses. No outro lado do braseiro achábase unha espantosa bruxa vella ás carranchas, que levaba un estraño tambor negro no colo. Tocábao lentamente coas palmas abertas, mais eu non era quen de ouvir o seu son.

O ritmo dos corpos que se axitaban acelerouse e unha muller nova espida saltou ao espazo baleiro que había entre a xente e o monólito. Tiña os ollos incandescentes e o longo e escuro cabelo solto. Xirou vertixinosamente sobre os seus pés, cruzou o espazo aberto até a Pedra e caeu inconsciente. Ao momento, unha fantástica figura uniuse a ela: un home que levaba colgando da cintura unha pel de castrón e cos trazos completamente ocultos por unha máscara feita dunha enorme cabeza de lobo, polo que semellaba un ser de pesadelo monstruoso, horribelmente composto por elementos humanos e de besta. Na man sostiña un feixe de varas de abeto atadas entre si polo cabo máis longo e unha cadea de ouro pesado brillaba no seu pescozo. Unha cadea máis pequena que colgaba dela suxería que lle faltaba algún tipo de colgante.

A xente axitou os brazos violentamente e semellou redobrar os berros cando esta grotesca criatura corricou polo espazo aberto con moitos e fantásticos choutos e pinchacarneiros. Encamiñouse cara á muller que xacía diante do monólito e comezou a azoutala coas varas. Ela ergueuse dun chimpo e lanzouse a practicar os pasos de baile máis incríbeis que eu vira nunca. O seu torturador bailaba con ela, mantendo o ritmo salvaxe, imitando cada un dos seus choutos e saltos namentres descargaba unha chuvia incesante e cruel de golpes sobre o seu corpo espido. Con cada golpe berraba unha soa palabra, unha e outra vez, e a xente contestáballe berrando. Puiden ver o movemento dos seus beizos e o feble e afastado murmurio das súas voces que se mesturaba cun distante berro, repetido unha e outra vez con babuxante éxtase. Mais non puiden saber que palabra era, non fun quen de descifrala.

Os salvaxes bailaríns xiraban en remuíños vertixinosos namentres os espectadores permanecían no sitio, seguindo o ritmo da súa danza con bambeos dos seus corpos e entrelazando os seus brazos. A loucura medraba nos ollos da bailarina e reflectíase nas miradas das testemuñas. O frenesí vertixinoso do entolecido baile fíxose máis salvaxe e extravagante, tornouse nunha cousa bestial e obscena, mentres que a vella bruxa ouveaba e mallaba no tambor como unha tola e as varas estralaban nunha melodía endiañada.

O sangue percorría as extremidades da bailarina, mais esta semellaba non sentir os azoutes doutro xeito que como estímulo para novos e ilóxicos movementos: saltou ao medio do fume marelo que agora semellaba abrazar ambas as dúas figuras saltareiras cos seus tentáculos. Parecía mesturarse con esa néboa espantosa e cubrirse con ela como quen o fai cun veo. Daquela, emerxendo a plena vista, seguida de preto pola cousa bestial que a azoutaba, estoupou de súpeto nun indescritíbel e explosivo estralo de movementos tolos e no punto álxido desa enlouquecida vagada caeu fulminada de súpeto sobre a herba, estremecéndose e alasando como se ficase completamente abafada polos seus frenéticos esforzos. Os lategazos continuaron con implacábel violencia e intensidade e comezou a reptar sobre o seu ventre cara ao monólito. O sacerdote (pois así o chamarei) seguiuna, fustrigando o seu desprotexido corpo con toda a forza do seu brazo mentres ela se retorcía coa dor, deixando un gran rastro de sangue no chan tripado. Alcanzou o monólito alasando e bafexando, abrazouno con ambos os brazos e cubriu a fría pedra con feroces e quentes beixos, como nunha frenética e impía adoración.

O fantástico sacerdote deu un enorme salto, desbotando as arrubiadas varas e os adoradores, que ouveaban con escuma nas súas bocas e se atacaban os uns aos outros con unllas e dentes, esgazando roupa e carne coa paixón cega da bestialidade. O sacerdote tomou o pequeno co seu longo brazo e berrou de novo aquel Nome. Arrebolou o pequeno choroso ao ar e escachou a súa cabeza contra o monólito, deixando unha arrepiante mancha sobre a negra superficie. Xeado polo horror, vin como abría o pequeno corpo cos seus brutais dedos espidos e lanzaba mancheas de sangue contra a columna. Entón lanzou o cadáver esnaquizado e ensanguentado ao braseiro, extinguindo a chama e o lume baixo unha choiva carmesí, mentres os enlouquecidos brutos detrás del ouveaban unha e outra vez o Nome. Entón, de súpeto, todos se prostraron, retorcéndose como serpes, mentres o sacerdote alzaba as súas mans sanguinolentas como símbolo de triunfo. Abrín a boca para berrar de horror, mais só conseguín emitir un chío seco. Unha cousa monstruosa e enorme con forma de sapo acachoupábase no alto do monólito!

Vin o seu inchado e repulsivo perfil contra a luz da lúa e sobresaíndo do que se correspondería co rostro dunha criatura natural. Os seus inmensos ollos escintilantes reflectían toda a luxuria, a cobiza abismal, a obscena crueldade e a monstruosa maldade que tiña asexado os fillos dos homes desde que os seus devanceiros se axitaban, cegos e sen pelo, nas copas das árbores. Neses ollos espantosos reflectíanse todas as cousas execrábeis e os viles segredos que durmían nas cidades baixo o mar e que se agochan da luz do día na negrura das primeiras cavernas. E así foi como esa cousa abominábel que o atroz ritual de crueldade, sadismo e sangue convocaran dende o silencio dos outeiros pestanexou e mirou os seus bestiais acólitos que se arrastraron nunha detestábel humillación ante ela.

Agora o sacerdote coa máscara de besta posta, levantou a moza atada que se axitaba debilmente e ofreceulla ao horror do monólito. E namentres a monstruosidade se relambía, luxuriosa e babuxante, algo rachou no meu cerebro, e por fortuna caín desmaiado.

Abrín os ollos nun amencer aínda branco. Todos os sucesos da noite volveron á miña mente e erguinme dun chouto, daquela ollei ao meu redor con abraio. O monólito erguíase adusto e silencioso sobre a herba ondeante, verde e sen pisar, baixo a airexa da mañanciña. Crucei o clareiro cuns poucos pasos. Aló os bailaríns danzaran e chimparan até o punto de que o chan debera de ficar pelado por completo e aquí a devota retorcérase de dor até a pedra, deixando un rego de sangue na terra. Mais non aparecía ningunha pinga carmesí sobre a herba impoluta. Ollei, tremendo, o canto do monólito contra o que o bestial sacerdote estampara a cabeciña do cativo raptado, mais aló non había ningunha mancha escura nin gromo sanguento ningún.

—Un soño! Foi un salvaxe pesadelo... Se non... —encollín os ombros—. Que nitidez para ser un soño!

Regresei tranquilamente á vila e cheguei á pousada sen ser visto. Aló sentei a meditar sobre os estraños acontecementos nocturnos. Cada vez era máis propenso a desbotar a teoría do soño. O que eu vira fora unha ilusión etérea, era evidente. Mais agora pensaba que o que eu vira era a sombra dun acontecemento que tivera lugar nunha espantosa realidade dunha época pretérita. Mais como podía confirmalo? Que proba podía demostrar que a miña visión fora unha xuntanza de arrepiantes espectros e non un pesadelo orixinado na miña cabeza?

A xeito de resposta, un nome acendeuse na miña cabeza: Selim Bahadur! De acordo coa lenda, este home, que fora soldado ademais de escribán, capitaneara as tropas de Solimán que devastaran Stregoicavar. Semellaba suficientemente lóxico. Dese xeito, partira directamente desde aquel lugar arrasado, até o sanguento campo de batalla de Schomvaal, escenario da súa fin. Erguinme dun chouto dando un súbito berro: ese manuscrito que fora roubado do corpo do turco e que fixera tremer o conde Boris non podería conter algunha narración sobre o que os conquistadores turcos atoparan en Stregoicavar? Que outra cousa puidera estremecer os nervios do aventureiro polaco? E como nunca se recuperaran os ósos do conde, sería posíbel que esa caixa lacada co seu misterioso contido permanecese agochada baixo as ruínas que cubrían a Boris Vladinoff? Comecei a facer a miña equipaxe cunha présa feroz.

Tres días despois achábame aloxado nunha pequena vila a unhas poucas millas do antigo campo de batalla e, cando saíu a lúa, comecei a traballar con grande intensidade na gran morea de rochas derrubadas que coroaban o outeiro. Foi un traballo esgotador. Ao lembralo agora non alcanzo a saber como fun quen de facelo, aínda que traballei arreo desde o solpor até o amencer. Xusto cando comezaba a saír o sol, apartei a última morea de pedras e ollei os restos do conde Boris Vladinoff. Eran apenas uns miserentos anacos de ósos esnaquizados e, entre eles, esmagada até perder a súa forma orixinal, estaba a caixa, coa superficie lacada preservada da dexeneración completa ao longo dos séculos.

Agarreina con frenético entusiasmo e saqueina de entre as pedras e ósos. Marchei apresurado porque non quería ser descuberto polos desconfiados campesiños cometendo un acto de aparente profanación.

De volta no meu cuarto, abrín a caixa e atopei o pergameo relativamente intacto, mais había algo máis dentro da caixa: un pequeno obxecto achatado envolvido en seda. Estaba impaciente por mergullarme nos segredos desas páxinas amareladas, pero o cansazo impediumo. Desde a miña partida de Stregoicavar case non durmira e os tremendos esforzos da noite anterior aliáronse para dobregarme. Ao meu pesar vinme na obriga de deitarme na cama e non espertei até o solpor.

Ceei con presteza e nese instante, á luz dun trémulo candil, dispúxenme a ler os claros caracteres turcos que cubrían o pergameo. Era un traballo difícil xa que non estaba demasiado versado no idioma e o arcaico estilo narrativo desconcertábame. Mais namentres me esforzaba por comprendelo, algunha palabra ou frase aquí ou acolá chamaban a miña atención e un tremor frío e crecente atrapábame nas súas gadoupas. Concentrei as miñas enerxías con ferocidade na tarefa e, conforme o relato se facía máis claro e tomaba forma máis tanxíbel, o meu sangue íase xeando nas veas, púñanseme os pelos de punta e resecábaseme a lingua na boca.

Todo o que estaba fóra formaba parte da horríbel loucura dese infernal manuscrito. Mesmo os sons nocturnos dos insectos e criaturas nos bosques tomaban forma de arrepiantes murmurios e silenciosas pegadas de horrores macabros, e o asubío do vento na noite tornábase en risadas burlonas e obscenas de maldade sobre as ánimas dos homes.

Á fin, cando o abrente se abría paso a través da xanela enreixada, pousei o manuscrito, subín e desempaquetei o obxecto envolvido no anaco de seda. Mirándoo cos ollos fatigados, concluín que a autenticidade do ocorrido ficaba acreditada, mesmo aínda que fose posíbel dubidar da veracidade dese terríbel texto.

Devolvín á caixa ambos os dous obxectos obscenos e non descansei, non comín e non durmín até que esa caixa que os contiña foi lastrada con pedras e afundida na máis profunda corrente do Danubio que, se Deus quixer, a levaría ao inferno do que procedía.

Non foi un soño o que vivira na noite do solsticio de verán nos outeiros de Stregoicavar. Para a sorte de Justin Geoffrey, el só se detivera aló á luz do sol e continuara o seu camiño, pois de contemplar aquel conclave horroroso, o seu danado cerebro sucumbiría aínda antes do que o fixo. Como puido resistir a miña propia razón? Non son quen de explicalo.

Non, non foi un soño. Contemplei unha festa de devotos mortos hai moito tempo, que volveron desde o inferno para adorar do xeito en que o facían antano. Fantasmas inclinados ante un fantasma, pois o Inferno hai moito que reclamou o seu execrábel deus. Durante moito, moito tempo, morou nos outeiros, un vestixio das mentes malsás dun tempo pasado, pero nunca máis as súas gadoupas tratarían de atrapar as ánimas dos vivos e o seu reino é un reino morto, unicamente poboado polos espectros dos seus servos en vida e o seu propio.

Mediante que espantosa alquimia ou blasfema bruxaría se abriron as Portas do Inferno nesa única noite arrepiante? Non sei, mais eu vino cos meus propios ollos. E sei que non vin nada vivo esa noite, pois o manuscrito coa coidadosa letra de Selim Bahadur narraba con minuciosidade o que atoparan el e mais os seus xinetes no val de Stregoicavar. E lin polo miúdo as blasfemas obscenidades que a tortura arrincara dos adoradores que berraban. Ademais, souben da tétrica cova negra, perdida nos outeiros, onde os arrepiados turcos acurralaron un ser-sapo xigantesco, inchado e vociferante, e como o mataron con lume e aceiro antigo, bendicido en tempos remotos por Mahoma, e con feitizos que xa eran antigos cando Arabia era nova. Nin sequera a firme man do vello Selim puidera evitar o tremor ao advertir os cataclísmicos e devastadores ouveos de morte da monstruosidade, que non morrera soa, pois unha ducia dos seus exterminadores pereceran con ela, de xeito que Selim non fora quen ou non puidera describir.

Ese ídolo achaparrado labrado en ouro e envolvido en seda era unha imaxe de si mesmo que Selim arrincara da cadea de ouro que lucía no pescozo o sacerdote da máscara.

Menos mal que os turcos limparan ese espantoso val con fachos e aceiro purificadores! Visións como as que esas ameazantes montañas tiñan contemplado pertencen á escuridade e aos abismos da eternidade. Non, non é o medo ao ser-sapo o que me fai tremer polas noites. El está atrapado no Inferno coa súa noxenta horda e fica libre só unha hora na noite máis misteriosa do ano, como eu o vin. E dos seus adoradores non fica pegada ningunha.

Mais é a comprensión de que houbo un tempo en que monstros semellantes se acochaban coma bestas sobre as almas dos homes o que fai que a suor fría esvare pola miña fronte. E teño medo de volver ollar as páxinas da abominación de Von Juntz. Agora entendo a súa repetida alusión ás chaves! Si! As chaves das Portas Exteriores, aneis que nos unen a un pasado horrendo e, quen sabe, con horrendas esferas do presente. E comprendo por que os barrancos semellan murallas á luz da lúa e por que o sobriño do taberneiro, asexado polos pesadelos, ve nos seus soños a Pedra Negra como unha torre nun negro castelo ciclópeo. Se o ser humano escavase algunha vez nesas montañas, atoparía cousas abraiantes baixo a terra das súas abas, pois a cova na que os turcos arredaran a... cousa... non era realmente unha cova, e boto a tremer ao pensar no colosal abismo de eóns que se debe estender entre esta época e o tempo en que a Terra se estremeceu e se ergueu como unha onda. Aquelas montañas azuis que ao se elevar, envolveron cousas impensábeis. Que ninguén intente arrincar endexamais esa espantosa torre que os homes chaman a Pedra Negra!

Unha chave! Si, é unha chave, símbolo dun horror esquecido. Ese horror esvaeceuse no limbo do que saíu, arrastrándose, detestábel, no negro amencer do mundo. Mais, que hai das outras arrepiantes posibilidades apuntadas por Von Juntz? Que hai da monstruosa man que lle arrincou a vida? Desde que lin o que escribiu Selim Bahadur, xa non dubido de nada do que aparece no Libro Negro. O ser humano non sempre foi o amo da creación. Serao agora?

E o pensamento repítese, se unha entidade tan monstruosa como o Amo do Monólito sobrevivise dalgún xeito á súa época indescritibelmente distante, que descoñecidas formas poden asexar neste mesmo intre nos recantos escuros do mundo?

OS FILLOS DA NOITE

[ O conto «The Children of the Night» publicouse por primeira vez no número de abril-maio de 1931 da revista Weird Tales. ]

Lembro que eramos seis os que estabamos no estudio de Conrad, decorado de maneira extravagante coas súas estrañas reliquias procedentes do mundo enteiro e as súas longas ringleiras de libros que abranguían desde a edición de Mandrake Press de Boccaccio, até un Missale Romanum encadernado con broches de madeira de carballo e impreso en Venecia en 1740. Clemants e o profesor Kirowan estaban enleados nunha discusión antropolóxica algo subida de ton: Clemants defendía a teoría dunha raza alpina diferenciada e separada, namentres que o profesor sostiña que esa suposta raza non era máis que unha desviación dunha primixenia raza aria, posibelmente resultado da mestura entre as etnias mediterráneas ou do sur e os pobos nórdicos.

—E logo como explica o seu braquicefalismo? —preguntou Clemants—. Os mediterráneos teñen a cabeza tan alongada coma os arios, será que unha mestura entre pobos dolicocefálicos trae como resultado un tipo intermedio de cabeza ancha?

—Unhas condicións excepcionais poderían derivar nun cambio na raza que orixinariamente tiña a cabeza alongada —retrucou Kirowan—. Boaz demostrou, por exemplo, que no caso dos emigrantes que veñen a América, con frecuencia as formacións do cranio cambian nunha xeración. E Flinders Petrie demostrou que os lombardos mudaron dunha cabeza alongada a unha máis arredondada nuns poucos séculos.

—Mais que foi o que provocou eses cambios?

—Aínda hai moito terreo descoñecido para a ciencia —respondeu Kirowan— e cómpre non ser dogmáticos. Ninguén sabe, de momento, por que xente de ascendencia británica e irlandesa tende a ser moito máis alta no distrito de Darling en Australia (os Cornstocks como lles chaman) ou por que a xente de devandita ascendencia normalmente ten unha estrutura de mandíbula máis alongada tras unhas poucas xeracións en Nova Inglaterra. O universo está cheo de cousas inexplicábeis.

—E, por tanto, carentes de interese segundo Machen —chanceou Taverel.

Conrad moveu a cabeza.

—Debo discrepar. Para min, o incognoscíbel é máis fascinante.

—O que explica, sen dúbida, todas as obras de bruxaría e demonoloxía que vexo nos seus andeis —dixo Ketrick apuntando coa man as ringleiras de libros.

»Déixenme falarlles de Ketrick. Cada un de nós os seis pertence á mesma rama racial, quere dicir, bretoa ou americana de ascendencia británica. Por británica, inclúo todos os habitantes naturais das Illas Británicas. Representabamos varias estirpes do sangue inglés e celta, mais no esencial estas estirpes son as mesmas despois de todo. Mais Ketrick... Para min este home sempre foi moi diferente. É nos seus ollos onde esta diferenza se fai visíbel externamente. Son dunha variante da cor ámbar, case amarela e lixeiramente oblicuos. Ás veces, cando un olla o seu rostro desde certos ángulos, semellan tornarse amendoados, como os dun chinés.

Non era o único que se decatara desta característica tan insólita nun home de ascendencia puramente anglosaxoa. Os mitos comúns que atribuían os seus ollos amendoados a algunha influencia prenatal foran rebatidos. Mesmo lembro que unha vez o profesor Hendrik Brooler sinalara que Ketrick era, sen lugar a dúbidas, un atavismo, que representaba unha regresión da especie a algún devanceiro remoto de sangue mongol, un tipo de regresión monstruosa, xa que ninguén na súa familia amosaba eses trazos.

Mais Ketrick vén dunha rama galesa dos Cetric de Sussex e a súa liñaxe está estabelecida no Libro dos Pares. Aí pódese ler a liña dos seus devanceiros, que se estende de xeito continuo até os días de Canuto. Non aparece nin o menor rastro de mestura con mongois na xenealoxía. Logo, como puido ter lugar tal mestura na vella Inglaterra saxoa? Ketrick é a acepción moderna de Cedric e, aínda que esa rama fuxiu a Gales antes da invasión dos daneses, os seus herdeiros varóns casaron ininterrompidamente con familias inglesas nas marcas fronteirizas e segue a ser unha liña pura a dos poderosos Cedric de Sussex, case saxóns puros. En canto ao home en si, este defecto nos seus ollos, se é que se lle pode chamar defecto, é a súa única anormalidade, a excepción dun lixeiro e ocasional ceceo na fala. É un intelectual de altura e un bo compañeiro, agás por certa frialdade e unha indiferenza máis ben cruel coa que intenta enmascarar a súa extrema sensibilidade natural.

Referíndome á súa observación, dixen cunha gargallada:

—Conrad persegue o escuro e místico como algúns homes perseguen os romances, os seus andeis están cheos de deliciosos pesadelos de toda clase.

O noso anfitrión asentiu.

—Atoparán aí certa cantidade de deliciosos pratos: Machen, Poe, Blackwood, Maturin. Ollen velaquí un raro bocado: Misterios Arrepiantes do marqués de Grosse, a auténtica edición do século XVIII.

Taverel examinou os andeis.

—A ficción máis estraña semella competir coas obras de bruxaría, vodú e maxia escura.

—Certo. Os historiadores e as crónicas son a miúdo aburridos. Os tecedores de relatos nunca... os mestres, baixo a miña opinión. Un sacrificio vodú pode ser descrito dun xeito tan aburrido como para quitarlle toda a súa fantasía e deixalo nun simple asasinato sórdido. Admitirei que poucos escritores de ficción alcanzan os verdadeiros cumios do horror, a maioría do seu material é demasiado concreto, dándolle formas e dimensións demasiado terreais. Mais nalgúns contos como A Caída da Casa de Usher de Poe, O Selo Negro de Machen e A Chamada de Cthulhu de Lovecraft, as tres obras mestras dos relatos de terror, na miña opinión, o lector vese arrastrado a reinos escuros e exteriores da imaxinación.

»Ollen aí —seguiu—, aí, emparedado entre aquel pesadelo de Huysmans e O Castelo de Otranto de Walpole... O Cultos Anónimos de Von Juntz. Velaquí un libro que mantén a un esperto toda a noite!

—Xa o lin —dixo Taverel— e estou convencido de que o home estaba tolo. A súa obra é como a conversa dun maníaco. Transcorre con abraiante claridade ao comezo e entón, de súpeto, mergúllase en vaguidades e desvaríos inconexos.

Conrad moveu a cabeza.

—Pensou algunha vez que pode que fose a súa cordura o que fixo que escribise dese xeito? E se non ousou pór por escrito todo o que sabe? E se as súas vagas suposicións son escuras e misteriosas alusións, pezas do crebacabezas para aqueles que o comprenden?

—Parvadas! —exclamou Kirowan—. Está vostede insinuando que algún dos cultos de pesadelo referidos por Von Juntz sobrevive nos nosos días... Se é que algunha vez existiron a excepción de no miolo cheo de bruxas dun poeta e filósofo lunático!

—Non foi o único que empregou significados ocultos —respondeu Conrad—. Se vai pescudar en varios traballos de certos grandes poetas, atopará dobres sentidos. Os homes teñen tropezado con segredos cósmicos no pasado e déronlle indicacións deles ao mundo con mensaxes crípticas. Lembro os apuntamentos de Von Juntz en Unha Cidade no Deserto. Que opina das liñas de Flecker?:

Non pasedes máis aló! Os homes din que aínda medra en desertos pedregosos unha rosa.
Mais sen escarlata nas súas follas... e de cuxo corazón non emana perfume ningún.

—Os homes poden tropezar con asuntos secretos, mais Von Juntz mergúllase profundamente en misterios prohibidos. Era un deses poucos homes, por exemplo, que foron quen de ler o Necronomicon na súa tradución grega orixinal.

Taverel encolleu os ombros mentres o profesor Kirowan aspiraba violentamente da súa pipa, sen facer ningunha réplica directa, pois el, igual que Conrad, tiña afondado no estudo da versión latina do libro e atoparan aí cousas que ningún científico tería o sangue frío de contestar ou rebater.

—Ben —dixo con presteza—, supoñamos que se admite a antiga existencia de cultos que xiran arredor de deuses e entes anónimos tan arrepiantes como Cthulhu, Yog Sothot, Tsathoggua, Gol-Goroth e semellantes, non podo concibir de xeito ningún que os superviventes deses cultos asexen nos escuros recantos do mundo a día de hoxe.

Para a nosa sorpresa Clemants contestou. Era un home alto e delgado, silandeiro case até o punto da taciturnidade e as súas feroces loitas contra a fame na súa xuventude deixaran marcas no seu rostro, dándolle unha aparencia de maior idade da que tiña realmente. Como outros moitos artistas, vivía unha vida literaria claramente dual: as súas novelas de aventuras de capa e espada reportábanlle xenerosos beneficios e o seu posto na editorial «A Pata Fendida» permitíalle alcanzar unha expresión artística plena. «A Pata Fendida» era unha revista de poesía cuns extravagantes contidos que, con frecuencia, espertaban o interese dos críticos conservadores.

—Lembran que Von Juntz menciona un suposto culto a Bran? —dixo enchendo a súa pipa dunha marca especialmente horríbel de picadura de tabaco—. Acho que llo ouvín discutir a vostede con Taverel nunha ocasión.

—Deduzo polos seus comentarios —espetou Kirowan—, que Von Juntz inclúe este culto en concreto entre os que aínda existen. Absurdo.

De novo Cleamants sacudiu a cabeza.

—Cando era un rapaz que se abría camiño na universidade, tiña por compañeiro de cuarto un mozo tan pobre e ambicioso coma min. Se lles digo o seu nome ficarían abraiados. Aínda que viña dunha vella liña escocesa de Galloway, pertencía de xeito evidente a unha raza non aria.

»Isto cóntollo na máis estrita intimidade, xa me entenden. Resulta que o meu compañeiro falaba en soños. Comecei a escoitar e a xuntar os seus murmurios desarticulados. E nos seus murmurios ouvín falar por primeira vez daquel ancestral culto referido por Von Juntz sobre o rei que mandaba no Imperio Escuro, que era un rexurdimento dun imperio máis antigo e escuro datado na Idade de Pedra e da gran cova sen nome, onde permanecía o Home Escuro: a estatua de Bran Mak Morn, tallada á súa imaxe e semellanza por unha man mestra cando o gran rei aínda vivía e até a cal cada adorador de Bran fai a súa peregrinación ao longo da súa vida. Si, este culto perdura nos nosos días nos descendentes do pobo de Bran, unha corrente silandeira e descoñecida que flúe a través do grande océano da vida, agardando que a imaxe de pedra do gran Bran respire e se mova con vida súbita e retorne da gran caverna para reconstruír o seu imperio perdido.

—E quen era a xente dese imperio? —preguntou Ketrick.

—Pictos —respondeu Taverel—, sen dúbida a xente coñecida anteriormente como pictos salvaxes de Galloway eran predominantemente celtas, unha mestura de elementos gaélicos, cymricos, aborixes e posibelmente teutóns. Tomaron o seu nome dunha raza máis antiga ou deixáronlle o seu nome a esa raza? Esta é unha cuestión que aínda está por decidir. Mais cando Von Juntz fala dos pictos, refírese especificamente á xente pequena, escura e comedora de allo de sangue mediterráneo, que construíu a cultura neolítica na Bretaña. Os primeiros moradores dese país, de feito, foron os que deron lugar aos contos de espíritos da terra e os trasgos.

—Non podo estar de acordo con esta última afirmación —dixo Conrad—. Esas lendas atribúenlles unha aparencia inhumana e deformada ás personaxes. Non existe nada sobre os pictos que suscite tal horror e repulsión na xente aria. Creo que os mediterráneos proceden dun tipo mongólico, moi inferior na escala de desenvolvemento, de onde eses contos...

—Abofé —interrompeu Kirowan—, mais eu estou certo de que eles precederon os pictos, como lles chama, na Bretaña. Atopamos lendas de trolls e ananos por todo o continente. Estes primixenios mongois debían de ter unha aparencia extremadamente inhumana.

—Polo menos —dixo Conrad—, velaquí unha maza de sílex que atopou un mineiro nos outeiros galeses e que me entregou, para a cal nunca houbo unha explicación completamente satisfactoria. É obvio que non está feita ao xeito tipicamente neolítico. Observen que pequena é en comparación coas ferramentas propias da súa era, case como o xoguete dun neno, aínda que sorprendentemente pesado e, sen lugar a dúbidas, poderíase asestar un golpe mortal con ela. Púxenlle mango eu mesmo e sorprenderíanse ao saber o difícil que foi para min darlle a forma e equilibrio correspondentes á cabeza.

Ollámola. Estaba ben feita, puída á maneira doutros restos do neolítico que eu vira con anterioridade, mais como dixera Conrad, era estrañamente diferente. O seu pequeno tamaño resultaba raramente desacougante xa que, polo demais, non tiña a aparencia dun xoguete. Suxería unha aparencia tan sinistra como a dunha daga ritual azteca. Conrad déralle forma ao mango de carballo con estraña habilidade e ao tallalo para que se axustase á cabeza, conseguira darlle a mesma aparencia antinatural que tiña a maza. Mesmo copiara a artesanía dos tempos pretéritos, axustando a cabeza na fendedura do mango cunha tira de coiro.

—Meu deus! —Taverel descargou un torpe golpe contra un inimigo imaxinario e case bateu cun valioso xerro Shang—. O equilibrio está completamente descentrado, tería que volver axustar todos os meus mecanismos de porte e equilibrio para manexala.

—Déixeme vela —Ketrick agarrou o artello e apalpouno, intentando dar co segredo do seu manexo axeitado. Após un instante, algo irritado, abaneouno e propinoulle un forte golpe a un escudo que estaba pendurado dunha parede preto del. Eu atopábame ao seu carón, vin a infernal maza xirar na súa man como unha serpe viva e o seu brazo saír de traxectoria. Escoitei un berro de alarmada advertencia. Entón a escuridade chegou co impacto da maza na miña cabeza.

Lentamente fun volvendo á consciencia. Primeiro había unha nebulosa sensación de cegueira e total perda do coñecemento sobre onde me atopaba e sobre quen era. Despois veu a difusa sensación de vivir e de ser, e logo de algo duro facendo presión contra as miñas costelas. Entón as néboas fóronse disipando e volvín á consciencia por completo.

Achábame deitado de costas, baixo uns arbustos, e a miña cabeza palpitaba con fereza. O meu cabelo estaba amazocado e callado de sangue, pois tiña o coiro cabeludo aberto por completo. Os meus ollos descenderon polo meu corpo e extremidades. Estaba espido agás por un taparrabos e unhas sandalias feitas do mesmo material. Non atopei ningunha outra ferida. O que facía presión contra as miñas costelas e me incomodaba era a miña maza, baixo a que caera.

Agora un detestábel murmurio alcanzou os meus ouvidos e animoume a recuperar a consciencia. O ruído era remotamente semellante a un idioma, mais non o tipo de idioma ao que os homes están afeitos. Soaba máis semellante ao repetitivo seseo dalgunhas grandes serpes.

Mirei ao meu redor. Xacía nun grande e neboento bosque. O clareiro estaba en sombras, até o punto de que estaba moi escuro aínda sendo de día. Si, aquel bosque era escuro, frío, silencioso, inmenso e absolutamente arrepiante. Daquela ollei para o clareiro.

Vin unha carnizaría. Cinco homes xacían alí... ou polo menos o que antes foran cinco homes. Naquel intre, mentres me fixaba nas arrepiantes mutilacións, a miña alma sentiuse repugnada. E arredor arremuiñábanse as... cousas. Eran humanos dalgún tipo, aínda que non os considerei como tales. Eran pequenos e repoludos, con cabezas desproporcionadas en relación aos seus escuálidos corpos. Os seus cabelos eran fibrosos como serpes, os seus rostros anchos e cadrados, con narices chatas, ollos repugnantemente amendoados, unha fina fendedura no que debera ser a boca e orellas afiadas. Vestían peles de bestas, coma min, mais esas roupaxes estaban curtidas dun xeito máis primitivo. Portaban pequenos arcos e frechas con punta de sílex, coitelos e mazas da mesma pedra. Tiñan un falar tan noxento coma eles mesmos, unha seseante e reptiliana fala que me enchía de horror e aborrecemento.

Odiábaos desde que estaba alí. O meu cerebro ardía con furia a lume vivo. Daquela lembrei. Marcharamos de cazaría, os seis mozos do Pobo da Espada, e vagaramos até nos perder no bosque macabro que o noso pobo, polo xeral, intentaba evitar. Fatigados pola camiñada, detiverámonos a descansar. A min tocárame a primeira garda, xa que nese tempo non había soño seguro sen sentinela. Agora a vergoña e a repulsión percorrían o meu ser. Ficara durmido, traizoara os meus camaradas. Agora eles xacían acoitelados e desfeitos, asasinados mentres durmían por vermes que nunca ousarían facelo en condicións de igualdade. Eu, Aryara, traizoara a confianza que depositaran en min.

Si, lembrei. Quedara durmido e, no medio dun soño de caza, o lume e as faíscas explotaran na miña cabeza e mergullárame nunha escuridade máis fonda onde non existían os soños. E agora, o castigo. Os que reptaran a través da espesura do bosque e me golpearan até me deixar sen sentido non pararan a mutilarme. Dándome por morto, apresuráranse a facer os seus arrepiantes traballos. Agora quizais se esqueceran de min durante un instante. Estaba sentado, algo lonxe do resto do grupo e cando me golpearan caera no medio duns arbustos. Mais pronto se decatarían de min. Non volvería cazar, nin bailar nas danzas de cazaría, amor e guerra, nin ver as chozas de xabre do Pobo da Espada.

Non desexaba retornar a carón da miña xente. Sería quen de volver coa miña historia de infamia e desgraza? Sería quen de ouvir as palabras de escarnio que me dedicarían, ver as mozas sinalar con dedos despectivos o rapaz que ficou durmido e deixou os seus camaradas a mercé dos coitelos dos vermes?

As bágoas enchían os meus ollos e, lentamente, a carraxe asolagou o meu peito e a miña mente. Non podería soster a espada que distinguía o guerreiro. Nunca triunfaría sobre inimigos dignos nin morrería de xeito glorioso baixo as frechas dos pictos ou as machadas do Pobo dos Lobos ou a Xente do Río. Atoparía a morte baixo nauseabundos inimigos, que os pictos conduciran había moito tempo á espesura do bosque como ratas.

A miña carraxe atenazoume e secou as miñas bágoas, mudándoas por unha labarada de furia salvaxe. Se eses réptiles me ían traer a morte, había facer dela algo longamente lembrado, se é que esas bestas eran quen de lembrar.

Avanzando con cautela, estireime até que a miña man apalpou o mango da miña machada. Daquela invoquei a Il-Marinen e boteime sobre eles cun salto de tigre. Caín sobre os meus inimigos e esnaquicei un cranio pequeno como un home esmaga a cabeza dunha serpe. As miñas vítimas proferiron un repentino berro salvaxe de medo e por un instante amoreáronse ao meu redor, lanzando machadazos e puñaladas. Un coitelo desgarrou o meu peito, pero non o tiven en consideración. Unha néboa vermella anubraba os meus ollos. O meu corpo e extremidades movíanse en perfecta sincronía co meu belicoso cerebro. Bruando, abríndome paso a machetadas e golpeando, era un tigre entre réptiles. Nun instante retiráronse e fuxiron, deixándome rodeado dunha ducia de pequenos corpos deformes. Mais non estaba saciado.

Pisáballe os calcaños ao máis alto. A súa cabeza apenas alcanzaba a altura do meu ombro e semellaba ser o seu xefe. Fuxía por unha especie de senda, chiando coma un monstruoso lagarto e, cando me acheguei polas súas costas, guindouse para os arbustos. Mais eu era demasiado rápido para el, saqueino a rastro e esnaquiceino do xeito máis sanguinario.

A través dos arbustos vin o camiño que intentaba alcanzar: unha corredoira que zigzagueaba entre as árbores, case demasiado estreita para que a percorrese unha persoa de tamaño normal. Corteille a noxenta cabeza á miña vítima e carrexeina na man esquerda. Ascendín pola corredoira da serpe coa machada tinxida de vermello na man dereita.

Mentres avanzaba rapidamente polo camiño e o sangue se estendía ante os meus pés con cada paso, pingando da xugular cortada do meu inimigo, pensei naqueles que perseguía. Si, tiñámolos en pouca estima, cazabámolos de día no bosque en que se agochaban. Como se chamaban a si mesmos? Nunca o saberemos, xa que ninguén na nosa tribo aprendera os malditos asubíos seseantes que empregaban para se comunicar. Mais nós coñeciámolos como os Fillos da Noite. E verdadeiramente eran criaturas nocturnas, pois reptaban nas profundidades dos bosques escuros e en cubís soterrados, aventurándose só nos outeiros cando os seus conquistadores durmían. Era pola noite cando acometían os seus actos infectos. O rápido voo dunha frecha de punta de sílex para matar o gando ou se cadra un humano distraído, ou o rapto dun neno que se afastaba demasiado da aldea.

Pero era por máis motivos polo que lles chamabamos así. Eran de verdade xente da noite e da escuridade e das antigas sombras infectas cheas de horrores de tempos pasados. Pois estas criaturas eran moi antigas e representaban unha época extinguida. Antano posuíran e dominaran estas terras, mais foran conducidos á escuridade e á clandestinidade polos morenos, pequenos e feros pictos, cos que loitabamos agora e que odiaban e aborrecían estas criaturas de xeito tan salvaxe coma nós.

Os pictos eran diferentes a nós na súa aparencia xeral, pois eran máis pequenos de estatura e co cabelo, ollos e pel escuros, namentres que nós eramos máis altos e poderosos, co pelo louro e os ollos claros. Mais, a pesar de todo, estabamos feitos do mesmo molde. Estes Fillos da Noite non nos semellaban humanos cos seus deformados corpos ananos, pel amarela e repugnantes rostros. Si, eran réptiles, vermes.

O meu cerebro estivo a piques de estoupar coa carraxe cando pensei que había ser con eses vermes contra os que había bater a miña machada e perecer. Boh! Non existe gloria en matar serpes ou morrer polas súas trabadas. Toda esta xenreira e feroz desgusto se centraban nos obxectos do meu odio e coa vella néboa vermella ondeando diante de min xurei por todos os deuses que coñecía que había acometer tal matanza vermella antes de morrer e que esta había permanecer como unha horríbel lembranza para todos os superviventes.

O meu pobo non me había honrar, tal era o desprezo que reservaba para os Fillos. Mais eses Fillos que eu deixase vivos habíanse lembrar de min e tremerían. Así o xurei, agarrando salvaxemente a miña machada de bronce, inserida nunha fendedura de pau de carballo e atada firmemente cunha cinta de coiro.

Ouvín diante de min un sibilante e aborrecíbel murmurio e un vil fedor filtrouse até min a través das árbores, un fedor humano e ao mesmo tempo menos que humano. Pouco despois emerxín das profundas sombras a un espazo aberto. Nunca antes vira unha vila dos Fillos. Había un cúmulo de cúpulas de adobe con linteis baixos nas portas que afundían no chan, ridículos casetos, metade enriba e metade debaixo da terra. Sabía polos relatos dos antigos guerreiros que esas moradas estaban conectadas entre si por corredores subterráneos, así que toda a vila era como un formigueiro ou un conxunto de goridas de serpes. Pregunteime se non habería outros túneles que partisen de debaixo do chan para emerxeren lonxe dos poboados.

Ante as bóvedas amoreábase un vasto grupo de criaturas, seseando e alasando a gran velocidade.

Tiña o pulso acelerado e agora que xa non estaba a cuberto, corría coa lixeireza da miña raza. Un clamor salvaxe xurdiu da chusma cando viron o vingador, alto, ensanguentado e con ollos brillantes, saltar desde a foresta e berrar con fereza, arrebolando a cabeza contra eles. Logo abalanceime no medio como un tigre ferido.

Ha, agora non tiñan escapatoria! Poderían fuxir para os seus túneles, mais perseguiríaos até as mesmas entrañas do inferno. Sabían que me debían dar morte e achegáronse os uns aos outros coa forza dun centenar, para poder facelo.

Non houbo ningunha labarada salvaxe de gloria na miña mente, tal e como acontecería se loitase contra inimigos dignos. Mais a antiga loucura que desbordaba da miña raza fluía nas miñas veas e o cheiro a sangue e destrución enchía o meu olfacto.

Non son consciente de cantos matei. O único que sei é que caeron en tromba sobre min, nunha masa convulsa e descarnada, igual que serpes sobre un lobo. E loitei até que o fío da machada ficou dobrado e a arma mesma se tornou en pouco máis que unha porra. E esnaquicei cranios, cortei cabezas, reducín ósos a po, derramei sangue e miolos nun sacrificio vermello a Il-Marinen, deus do Pobo da Espada.

Sangrando por medio cento de feridas, cego por unha coitelada nos ollos, sentín un coitelo de sílex afundirse na miña ingoa ao tempo que unha porra me abría completamente a cabeza. Caín de xeonllos pero erguinme de novo e vin entre unha mesta néboa vermella un círculo de lascivos rostros de ollos amendoados. Lancei unha coitelada, igual que ataca un tigre agonizante e as caras afastáronse nun horror vermello.

Mentres me ía inclinando, desequilibrado pola furia da miña acometida, as gadoupas dunha man prenderon a miña gorxa e unha folla de pedernal afundiu nas miñas costelas, retorcéndose de xeito velenoso. Volvín caer baixo unha chuvia de golpes, mais o home do coitelo estaba ao meu carón, así que o alcancei coa man esquerda e rompinlle o pescozo antes de que puidese fuxir.

A miña vida apagábase con rapidez. A través do seseo e ouleo dos Fillos fun quen de ouvir a voz de Il-Marinen. Unha vez máis erguinme con teimosía, entre un trebón de lanzas e mazas. Non puiden ver máis os meus inimigos, nin sequera sumidos nunha néboa vermella, pero podía sentir os seus golpes e sabía que me rodeaban por todas as partes. Afiancei os pés, agarrei o esvaradío mango da machada con ambas as dúas mans e, invocando unha vez máis a Il-Marinen, levantei a machada e soltei un último golpe terríbel. Debín de morrer en pé, xa que non tiven a sensación de caer. Mentres sabía, cun último entusiasmo salvaxe, que mataba, incluso mentres sentía os cranios esnaquizados baixo a miña machada, a escuridade chegou co esquecemento.

⁂

De súpeto volvín en min. Estaba medio reclinado nun gran sofá e Conrad enchoupábame con auga. Doíame a cabeza e no meu rostro había un regueiro de sangue medio seco. Kirowan, Taveler e Cleamants estaban inclinados arredor de min, con ansiedade, mentres Ketrick permanecía xusto en fronte, sostendo aínda a maza. O seu rostro amosaba un xesto de educada perturbación que os seus ollos non acompañaban. E ao contemplar aqueles ollos malditos, unha tolemia vermella xurdiu de min.

—Ven? —estaba a dicir Conrad—. Xa lles dixen eu que había volver en si nun instante, só foi un pequeno golpe. Tenos recibido peores. Atópase xa ben, O'Donnel?

Nese intre arreboleinos a todos e cun só berro de fondo odio abalanceime contra Ketrick. Tomándoo por sorpresa, non tivo oportunidade de defenderse. As miñas mans apertaron a súa gorxa e ambos os dous caemos sobre os restos do diván esnaquizado. Os outros berraron sorprendidos e arrepiados e intentáronnos separar. Mellor dito, intentaron separarme a min da miña vítima, pois os ollos amendoados de Ketrick comezaban a saírlle das órbitas.

—Polo amor de Deus, O'Donnel —exclamou Conrad intentando romper o meu agarre—, que lle deu? Ketrick non lle fixo mal ningún, déixeo estar, idiota!

A miña feroz carraxe contra eses homes que eran os meus amigos, xente da miña tribo, case me dominou e xurei contra eles e a súa cegueira, cando por fin conseguiron afastar os meus dedos estranguladores da gorxa de Ketrick. Este sentou e gargarexou, explorando as marcas azuis que deixaran os meus dedos, mentres eu maldicía con furia, case facendo inútiles os esforzos dos catro para me suxeitar.

—Tolos! —berrei—. Soltádeme! Deixade que cumpra o meu cometido como home da tribo! Necios cegos! Non me importa o insignificante golpe que me propinou. El e os seus bateron en min con máis forza en tempos pasados. Inconscientes, está marcado co signo da besta, o réptil, os vermes que exterminamos hai séculos! Debo aniquilalo, esfarelalo, liberar a terra da súa maldita polución!

Así esbardallaba e forcexaba, e Conrad berroulle de xeito entrecortado a Ketrick sobre o seu ombro:

—Érgase, rápido! Está fóra de si! A súa mente está fóra do sitio! Afástese del!

Abraieime contemplando os antigos outeiros do soño e os bosques profundos alén deles. Dalgún xeito, aquel golpe daquela antiga maza maldita transportoume atrás no tempo, a outra era e outra vida. Mentres fora Aryara non tiña consciencia doutra vida. Non fora un soño, fora un anaco de realidade na que eu, John O'Donnel, vivira, morrera e volvera da realidade á que fora arrastrado a través dos buratos do espazo e o tempo por unha casualidade. O tempo e as eras non son máis que engrenaxes que non encaixan, que xiran ignorándose unhas ás outras. En ocasións moi excepcionais as rodas encaixan, as pezas do plano únense un intre e proporciónanlle ao home difusas olladas sobre o veo da súa cegueira cotiá, que nós chamamos realidade.

Eu son John O'Donnel e fun Aryara, quen soña soños coa gloria da guerra e a gloria da caza e a gloria dos festíns e que morreu sobre unha vermella morea de vítimas nalgunha era perdida. Pero, en que era e onde?

Pódolle dar resposta a isto último. Os montes e os ríos cambian os seus contornos. As paisaxes vense alteradas, pero os outeiros moito menos. Mirei para fóra e pousei a vista neles. Lembreinos non só cos ollos de John O'Donnel, senón tamén cos de Aryara. Apenas cambiaran. Só a gran fraga encollera e minguara e en moitos sitios desaparecera por completo. Mais aquí, nestes mesmos outeiros, Aryara viviu, loitou e amou e en aqueloutro bosque de acolá, morreu. Kirowan non estaba no certo. Os pequenos, feros e morenos pictos non foran os primeiros moradores das illas. Existían criaturas antes ca eles. Si, os Fillos da Noite. Lendas, porque os Fillos non nos eran descoñecidos cando chegamos ao que agora se coñece coma a illa de Bretaña. Atopámolos con anterioridade, séculos antes. Realmente tiñamos os nosos mitos sobre eles. Mais atopámolos na Bretaña. Os pictos non os exterminaran por completo.

E tampouco a nós nos precederan os pictos durante moitos séculos, como moitos cren. Empurrámolos a medida que chegabamos, naquela longa corrente que chegou do leste. Eu, Aryara, coñecía antigos homes que marcharan nesta viaxe secular, que foran cargados en brazos de mulleres de cabelos dourados ao longo de incontábeis quilómetros de bosque e chaira e que de mozos camiñaran na vangarda dos invasores.

En canto á época, non son quen de precisala. Mais eu, Aryara, era con seguridade un ario e a miña xente era aria, integrantes dun dos centos de migracións esquecidas e non lembradas que acometeron as tribos de xente de cabelos louros e ollos azuis por todo o mundo. Os celtas non foron os primeiros en chegar ao oeste de Europa. Eu, Aryara, era da mesma aparencia e sangue que a xente que saqueou Roma, mais a miña era unha estirpe moito máis antiga. Da fala non quedou ningunha reminiscencia na mente de John O'Donnel, mais seica a lingua de Aryara era para o antigo celta o que o antigo celta era para o actual gaélico.

Il-Marinen! Lembro o deus que invocara, o antigo deus que traballaba os metais, o bronce daquela. Pois Il-Marinen era un dos deuses básicos dos arios, do que medraron outros moitos deuses. Era Wieland e Vulcano nas idades de ferro, mais para Aryara el era Il-Marinen.

E Aryara pertencera a unha de moitas tribos, a unha de moitas correntes. O Pobo da Espada non fora o único en vir poboar Bretaña. O Pobo do Río chegara antes ca nós e o Pobo do Lobo chegara máis tarde. Mais eles eran arios coma nós, de ollos claros, altos e louros. Loitamos contra eles, xa que as diferentes ramificacións da nosa xente loitaron sempre entre elas, como os aqueos loitaron contra os dorios, do mesmo xeito que os celtas e os xermanos se cortaban as gorxas uns aos outros. Si, xusto como os helenos e os persas, que unha vez foron un só pobo e da mesma estirpe, partida en dúas faccións distintas durante a longa viaxe e que séculos máis tarde se atoparon de novo e asolagaron Grecia e Asia Menor con sangue.

Entendan que todo isto eu o descoñecía como Aryara. Eu, Aryara, non coñecía nada de todos estes desprazamentos da miña raza por todo o mundo. Eu só sabía que o meu pobo era de conquistadores e que un século antes os meus devanceiros moraban nas grandes chairas do leste, chairas cheas de xente feroz de cabelos louros e ollos claros coma min. Sabía que os meus devanceiros viñeran do leste nunha gran marea e que nesta marea, cando a xente da miña tribo se atopou con tribos doutras razas, os humillaban e destruían e, cando coñecían outros pobos de pelo louro e ollos claros, pertencentes a máis antigas ou máis novas estirpes, loitaban de xeito salvaxe e desapiadado, seguindo o arcaico e irracional costume ario. Aryara coñecía isto e eu, John O'Donnel, que coñecía moito máis e moito menos que Aryara, tiña combinado o coñecemento destas dúas personalidades separadas e chegara a conclusións que sorprenderían a moitos científicos e investigadores notábeis.

No entanto, este feito é ben coñecido: os arios deterióranse axiña en vidas sedentarias e pacíficas. A súa propia existencia foi sempre nómade. Cando se asentaron para practicar a agricultura deixaron asfaltado o camiño á súa decadencia e, cando se fechaban nos muros dunha cidade, selaban o seu destino. Porque eu, Aryara, lembro os contos dos homes antigos que, igual que os Fillos da Espada, naquela longa migración, atoparon aldeas de xente de pel branca e cabelos louros que emigraran ao oeste séculos antes e que abandonaran a vida nómade para habitar entre os pobos morenos comedores de allos e gañar o seu sustento cos froitos da terra. E os devanceiros contaban o febles e brandos que eran e o doadamente que caeran baixo as espadas de bronce do Pobo da Espada.

Ollen, non está toda a historia dos Fillos dos Arios recollida nestas liñas? Observen con que rapidez perseguiron os persas os medas, os gregos os persas, os romanos os gregos e os xermanos os romanos. Os nórdicos perseguiron as tribos xermánicas cando se volveron febles achegándose a un século de paz e ocio e despoxáronos do botín que tomaran nas terras do sur.

Mais permítanme falar de Ketrick. Rízanseme os pelos da caluga coa soa mención do seu nome. Era unha reversión da especie, mais non dalgunha das limpas especies máis recentes de chineses ou mongois. Os nórdicos conduciran os seus devanceiros aos outeiros de Gales e alí, en que século medieval e de que forma infecta aquela maldita mancha aborixe se mesturou co sangue limpo dos saxóns da rama dos celtas para permanecer durmida durante tanto tempo? Os galeses de ascendencia celta nunca se emparellaran cos Fillos, como tampouco o fixeran os pictos. Mais deberon de quedar sobreviventes, vermes asexando desde aqueles macabros outeiros, que sobreviviran ao seu tempo e á súa idade. Nos días de Aryara eran apenas humanos. Que efectos tiveran un cento de anos de regresión nesta raza? Que noxenta criatura se escoara no castelo Ketrick nalgunha noite esquecida ou xurdira da lama para raptar algunha muller da estirpe e levala ás montañas?

Semellante imaxe repugna a mente. Mais hai unha cousa certa: deberon de quedar sobreviventes daquela sucia e reptiliana época na que os Ketrick chegaron a Gales. Pode que aínda os haxa. Mais este neno substituído por outro, este fillo da escuridade abandonado, este horror que leva o nobre nome de Ketrick, leva gravada a marca da serpe e até que sexa destruído non terei acougo. Agora que o coñezo polo que é, contamina o ar limpo e deixa o limo das serpes sobre a terra verde. O son da súa voz balbuciente e seseante éncheme dun horror terríbel e a visión dos seus ollos amendoados inspírame unha furia asasina.

Pois eu descendo dunha raza soberbia e a súa existencia conforma un continuo insulto e ameaza, como unha serpe baixo os pés. A miña é unha raza soberana, aínda que até agora se degradase e caese na decadencia polas continuas mesturas coas razas conquistadas. As ondas de sangue estranxeiro tinguiron o meu cabelo de negro e escureceron a miña pel, mais aínda conservo a señorial estatura e os ollos azuis dos nobres arios.

E así como os meus devanceiros, coma min, Aryara, destruíron aquel lixo que habitaba baixo os nosos zapatos, tamén eu, John O'Donnel, había de exterminar o réptil, o monstro nacido da mancha da serpe que durmira durante tanto tempo nas limpas veas saxoas sen que ninguén o soubese. Acabaría cos vestixios de cousas con forma de serpe deixadas para provocar os Fillos dos Arios. Disque o golpe que recibín afectou o meu cerebro, seino, mais abriu os meus ollos. O meu ancestral inimigo camiña decote en soidade polos páramos, atraído, aínda que non o sabe, por ansias ancestrais. E nunha desas solitarias camiñadas encontrareime con el e, cando o faga, partirei o seu inmundo pescozo coas miñas propias mans, igual que eu, Aryara, rompín os pescozos dos malditos seres da noite hai moito, moito tempo.

Daquela eles poderán levarme e partir o meu pescozo no cabo dunha soga se iso é o que queren. Eu non estou cego, mais pode que os meus colegas o estean. E aos ollos do vello deus ario, e non aos cegos ollos dos homes, serei fiel á miña tribo.

OS VERMES DA TERRA

[ O conto «The Worms of the Earth» publicouse por primeira vez no número de novembro de 1932 da revista Weird Tales. ]

I

«Cravade os cravos, soldados, e deixade que o voso convidado descubra a realidade da nosa fermosa xustiza romana!

O orador envolveu a súa poderosa figura coa súa capa púrpura e recostouse no seu trono do mesmo xeito que o podería facer no seu asento do Circo Máximo para gozar do enfrontamento das espadas dos gladiadores. Todos os seus xestos eran a materialización do seu poder. Era preciso un orgullo esperto para a satisfacción romana e Tito Sulla tiña razóns para sentirse moi orgulloso: era o gobernador militar de Evoracum e só tiña que render contas perante o Emperador de Roma. Era un home de constitución forte, de altura media, cos trazos aquilinos dun romano de sangue puro. Agora un retranqueiro sorriso mudaba a expresión dos seus beizos, elevando a arrogancia do seu altivo aspecto. Tiña un aspecto inconfundibelmente militar, levaba a coiraza escamada de ouro e o peto tallado propio do seu rango, coa súa espada curta no cinto e, suxeito no seu xeonllo, o casco prateado de crista emplumada. Detrás del había un grupo de soldados impasíbeis armados con escudos e lanzas, louros titáns da Renania.

Ante el desenvolvíase a escena que en aparencia lle reportaba tal satisfacción, unha escena moi común ao longo das remotas fronteiras de Roma. Había unha rudimentaria cruz tirada no chan árido e, sobre ela, xacía un home medio espido, de aspecto salvaxe, cos membros atados con cordas, ollos escintilantes e unha mata de cabelo encrechado. Os seus executores eran soldados romanos que se dispuñan a cravar as mans e mais os pés da súa vítima con cravos de ferro na madeira baténdoos con martelos pesados.

Só un pequeno grupo de homes ollaba a arrepiante escena, no horroroso lugar da execución fóra dos muros da cidade: o gobernador e os seus atentos gardas, uns poucos oficiais romanos e o home ao que Sulla se referira como o «convidado» e que permanecía como unha imaxe de bronce, en silencio. Comparado co tremelucente esplendor do romano, a modesta vestimenta deste home semellaba triste, case sombriza.

Era de pel escura, mais non lembraba os latinos que o arrodeaban. Non había nel nada da sensualidade cálida, case oriental, do Mediterráneo, que colorease os seus trazos. Os louros bárbaros de detrás da cadeira de Sulla tiñan un contorno facial menos diferente daquel home que dos romanos. Os seus beizos non eran curvos e encarnados, tampouco tiña os típicos rizos dos gregos. A súa escura complexión tampouco se asemellaba á das abondosas oliveiras do sur, máis ben era a da escuridade desoladora do norte. Todo no aspecto dese home lembraba vagamente as néboas sombrías, a escuridade, o frío e os ventos xeados das núas terras do norte. Mesmo os seus ollos negros eran desapiadadamente fríos, como lumes negros que arden a través de metros e metros de xeo.

Só era de estatura media, mais había algo nel que transcendía a simple masa física, unha certa vitalidade innata e feroz, só comparábel coa dun lobo ou coa dunha pantera. Isto era evidente en cada engurra do seu flexíbel e compacto corpo, igual que no seu basto cabelo liso e nos seus finos beizos; na súa cabeza de falcón sobre o pescozo nodoso, nos ombros anchos e cadrados, no peito profundo, no lombo enxoito e nos pés estreitos. Construído coa salvaxe austeridade dunha pantera, era unha imaxe de dinámicas potencialidades, contida por un férreo autocontrol.

Aos seus pés, axeonllada, había unha persoa da súa mesma complexión, pero aí remataban as semellanzas. Estoutro era un xigante atrofiado, con membros retortos, corpo groso, fronte estreita e unha expresión de torpe ferocidade, agora claramente mesturada con medo. Se o home da cruz lembraba, dun xeito tribal, o home que Tito Sulla chamaba «convidado», aínda se asemellaba máis ao axeonllado xigante atrofiado.

—Ben, Partha Mac Othna —dixo o gobernador con estudada insolencia—, cando volvas á túa tribo, has ter unha historia que contar sobre a xustiza de Roma que goberna no sur.

—Terei un conto —respondeu o outro cunha voz inexpresiva, xusto como o seu escuro rostro, educado para permanecer inmóbil e que non amosaba ningún rastro do remuíño que axitaba a súa alma.

—Xustiza para todos baixo o poder de Roma —dixo Sulla—. Pax Romana! Recompensa para o virtuoso, castigo para o malo! —riu silandeiro con negra hipocrisía e continuou—. Xa ves, emisario picto, con que axilidade castiga Roma o infractor.

—Xa vexo —respondeu o picto cunha voz á que a ira enerxicamente contida dotaba da profundidade da ameaza—, que o súbdito dun rei estranxeiro é tratado como se fose un escravo romano.

—Foi xulgado e condenado por un tribunal imparcial —retrucou Sulla.

—Claro! E o fiscal era romano, as testemuñas romanas e o xuíz romano! Cometeu asasinato? Nun intre de furia, matou un comerciante romano que o enganara, estafara e roubara e que engadiu escarnio á súa ofensa... Si! E unha labazada! Daquela o seu rei non é máis que un can, para que Roma crucifique os seus súbditos ao seu capricho, condenados por tribunais romanos? É acaso o seu rei demasiado feble ou tolo para impartir xustiza, se fose informado e fosen presentados cargos formais contra o delincuente?

—Ben —dixo Sulla con cinismo—, podes informar a Bran Mak Morn ti mesmo. Roma, meu amigo, non lles rende contas das súas accións aos reis bárbaros. Cando os salvaxes se entremeten nas nosas cousas, deben facelo con discreción ou sufrir as consecuencias.

O picto apertou as súas mandíbulas de ferro cun estralo que lle indicou a Sulla que seguir amolándoo non lle proporcionaría ningunha resposta. O romano fíxolles un xesto aos executores. Un deles colleu un cravo e colocouno no pulso da vítima. Bateu con forza. A punta de ferro afundiuse profundamente na carne escachando os ósos. Os beizos do home da cruz retorcéronse de dor, mais non lle escapou nin un laio. Igual ca un lobo atrapado que loita contra a súa prisión, a vítima atada convulsionábase e retorcíase instintivamente. As veas incháronselle nas tempas, a súa baixa fronte ficou salpicada con pingas de suor, os músculos dos seus brazos e pernas retorcéronse. Os martelos caeron con inexorábeis golpes, introducindo os crueis cravos máis e máis fondo a través dos pulsos e os nocellos. O sangue fluía nun río negro sobre as mans que sostiñan os cravos, emporcando a madeira da cruz, e púidose escoitar o inconfundíbel ruído dos ósos ao fenderse. Mesmo así, o mártir non proferiu exclamación ningunha, aínda que os seus denegridos beizos se revolveron até deixar visíbeis as enxivas e a súa cabeza peluda se axitaba involuntariamente dun lado a outro.

O home chamado Partha Othna permanecía de pé como unha imaxe de ferro, cos ollos ardendo no inescrutábel rostro, todo o seu corpo tirante pola tensión de exercer o control. Aos seus pés, axeonllado, o seu deforme servo escondía o seu rostro da horríbel visión. Os seus brazos apertaban as pernas do seu amo como se fosen de aceiro e o malpocado murmuraba para os seus adentros con insistencia, como se estivese a facer unha invocación.

Caeu o último golpe, cortaron as cordas que ataban os seus brazos e pernas, así que o home ficou suxeito só polos cravos. Rematara xa o seu forcexo, que só servía para que os cravos se retorcesen nas súas agoniantes feridas. Os seus brillantes ollos negros, sen chegar a se vitrificar, non perdían o rostro do home chamado Partha Mac Othna. Neles adiviñábase unha pequena e unha desesperada sombra de esperanza. Agora os soldados elevaron a cruz e colocárona no furado que prepararan para tal fin, e pisaron a terra para que se mantivese erguida. O picto colgaba no ar, suspendido polos cravos introducidos na súa carne, mais dos seus beizos non escapou ningún berro. Os seus ollos aínda estaban cravados no sombrío rostro do emisario, mais a sombra da esperanza foi desaparecendo.

—Permanecerá vivo durante días! —dixo Sulla alegremente—. Eses pictos son máis malos de matar que os gatos! Deixarei unha garda de dez soldados vixiando noite e día para que ninguén o baixe antes de que morra. Valerio, dálle unha copa de viño na honra do noso veciño, o rei Bran Mak Morn.

Cun sorriso o novo oficial adiantouse suxeitando unha copa de viño chea e, poñéndose nas puntas dos pés, achegouna aos beizos cuarteados do mártir. Nos seus ollos negros escintilou unha vaga vermella de carraxe inextinguíbel, axitando a súa cabeza para procurar non tocar nin sequera o bordo. Cuspiulle nos ollos ao romano. Cunha maldición, Valerio guindou a copa ao chan e antes de que ninguén fose quen de suxeitalo, desenvaiñou a súa espada e cravouna no corpo do home.

Sulla ergueuse cunha imperiosa expresión de carraxe. O home chamado Partha Mac Othna deu un respigo violento, mais non dixo nada. Valerio semellaba estar sorprendido dalgún xeito consigo mesmo, mentres limpaba a súa espada. Fora un acto instintivo, como o reflexo contra un insulto ao orgullo romano, a única cousa intolerábel.

—Entrega a túa espada, novo cabaleiro —exclamou Sulla—. Centurión Publio, póñao baixo arresto. Uns poucos días nunha cela a pan e auga vanche ensinar a controlar o teu orgullo patricio nos asuntos relacionados coa vontade do Imperio. É que non te decatas, necio, de que non lle podías facer un agasallo máis xeneroso a ese can? Quen non había preferir unha morte rápida pola espada que a lenta agonía na cruz? Levádeo. E ti centurión, vixía que os gardas permanezan a carón da cruz, o corpo non debe ser baixado antes de que os corvos pelen os seus ósos. Partha Mac Othna, vou a un banquete na casa de Demetrio, por que non me acompañas?

O emisario moveu a cabeza cos seus ollos fixos na frouxa forma que colgaba da cruz manchada de sangue. Non contestou. Sulla sorriu con retranca e daquela ergueuse e marchou, seguido do seu secretario, que cargou cerimoniosamente coa cadeira, e dos seus impasíbeis soldados, cos que camiñaba Valerio, coa cabeza baixa.

O home chamado Partha Mac Othna botou un amplo prego da súa capa sobre o seu ombro e detívose un instante a observar a macabra cruz coa súa carga, escuramente recortada no ceo carmesí, onde as nubes da noite estaban a reunirse. Entón marchou, seguido polo seu servente.

II

Nun cuarto interior de Evoracum, o home chamado Partha Mac Othna daba voltas arriba e abaixo como un tigre engaiolado. Os seus pés calzados con sandalias non facían ruído sobre as baldosas de mármore.

—Grom! —dixo virándose contra o retorcido servo—. Ben sei por que te agarrabas con tanta forza aos meus xeonllos, por que murmurabas pedindo a axuda da Muller-Lúa. Tiñas medo de que perdese os estribos e intentase socorrer ese pobre desventurado. Polos deuses, acho que iso mesmo era o que desexaba o can romano, os seus cans gardiáns enfundados en ferro vixiábanme de preto, seino e o seu cebo era máis difícil de resistir que de costume.

»Deuses brancos e negros, escuros e luminosos —mexeu os puños pechados sobre a cabeza baixo a negra acometida da paixón—. Que teña que me manter quieto mentres observo como esnaquizan un dos meus homes nunha cruz romana, sen xustiza e sen máis xuízo que unha farsa! Deuses negros de R'lyeh, convócovos para traer a ruína e a destrución a eses carniceiros! Xuro polos Sen Nome que morrerán homes berrando por este acto e Roma ha chorar como unha muller que tropeza na escuridade cunha víbora.

—Coñecíate, amo —dixo Grom.

O outro baixou a cabeza e cubriu o rostro cunha expresión de dor salvaxe.

—Os seus ollos perseguiranme até que morra. Si, el coñecíame e até a súa fin puiden ler nos seus ollos a esperanza de que o había salvar. Deuses e diaños, é que Roma vai esnaquizar a miña xente diante dos meus ollos? Daquela eu non son rei, senón can!

—Non tan alto, polos deuses! —exclamou Grom con medo—. Se eses romanos sospeitasen que ti es Bran Mak Morn cravaríante nunha cruz a carón do outro.

—Hano saber dentro de pouco —respondeu con aspereza o rei—. Demorei demasiado tempo aquí baixo a aparencia dun emisario, espreitando os nosos inimigos. Pensaron que podían xogar comigo eses romanos, enmascarando o seu desprezo e desdén baixo unha capa de sátira cultivada. Roma é cortés cos embaixadores bárbaros, dannos fermosas casas para nos aloxar, ofrécennos escravos, alimentan as nosas paixóns con mulleres, ouro, viño e xogos, mais están a rir de nós todo o tempo. Mesmo a súa cortesía é un insulto e, ás veces, como ocorreu hoxe, o seu desprezo abandona toda cortesía. Ben! Xa vin o que ocultan os seus cebos, permanecín imperturbabelmente sereno e traguei os seus estudados insultos. Mais isto... polos diaños do inferno, isto supera toda resistencia humana! A miña xente obsérvame e se lle fallo, se fallo unha soa vez, mesmo ao máis baixo dos meus súbditos, quen a vai axudar? A quen se dirixirá? Polos deuses, responderei as pullas destes cans romanos con negras frechas e aceiro afiado.

—E o xefe emplumado? —Grom referíase ao gobernador e a súa voz gutural resoou con sede de sangue —. Morrerá? —logo sacou a súa arma de aceiro.

Bran engurrou a fronte.

—É máis fácil dicilo que facelo. Ha morrer, mais como poderei chegar a el? Polo día os gardas xermanos vixían as súas costas, pola noite permanecen nas portas e xanelas. Ten moitos inimigos, tanto romanos como bárbaros. Moitos bretóns abriríanlle a gorxa con gusto.

Grom agarrou a capa de Bran, tatexando, cando unha impaciencia feroz rachou os límites da súa inarticulada natureza.

—Déixame ir, amo! A miña vida non importa nada. Heino fender no medio dos seus guerreiros!

Bran sorriu con ferocidade e pousou a súa man no ombro do deforme xigante cunha forza que tronzaría un home máis pequeno.

—Non, vello can de guerra, preciso moito máis de ti! Non debes desperdiciar a túa vida inutilmente. Sulla lería nos teus ollos as túas intencións, ademais as picas dos seus teutóns atravesaríante antes de que chegases a el. Non derrubaremos este romano coa daga, nin co veleno no seu copo, nin coa frecha na emboscada.

O rei volveuse e percorreu a estancia durante un instante, reflexionando coa cabeza inclinada. Lentamente, os seus ollos volvéronse turbios cun pensamento tan arrepiante que non ousou dicilo en alto para que non o escoitase o guerreiro que agardaba.

—Ao longo da miña estadía neste maldito vertedoiro de lama e mármore familiariceime até certo punto co labirinto da política romana —dixo—. No caso de se declarar unha guerra na Muralla, Tito Sulla ten que acudir coas súas centurias en calidade de gobernador desta provincia. Mais este Sulla non o fai. Non é un covarde, mais mesmo os máis valentes evitan certas cousas. Cada home, por ousado que sexa, ten os seus temores particulares. Así que envía no seu lugar a Caio Camilo, que en tempos de paz patrulla os pantanos do oeste para que os bretóns non traspasen as fronteiras. E Sulla toma o seu lugar na torre de Traxano. He!

Virouse e agarrou a Grom con dedos de aceiro.

—Grom, colle o corcel vermello e cabalga até o norte! Non permitas que a herba medre baixo os cascos da besta! Cabalga até Cormac na Connacht e dilles que arrasen a fronteira a sangue e lume! Que os seus galos se dean un festín até fartarse de matanza. Eu heime reunir con eles dentro dun tempo. Mais de momento teño asuntos que arranxar no oeste.

Os ollos negros de Grom escintilaron e fixo un apaixonado xesto coa súa man deforme, un instintivo xesto de salvaxismo.

Bran sacou un pesado selo de bronce da súa túnica.

—Este é o meu salvoconduto como emisario ante as cortes romanas —dixo rudamente—. Abrirache todas as portas entre esta casa e Baal-Dor. Se calquera oficial pregunta demasiado... Toma!

Levantou a tapa dun cofre cun fecho de ferro e sacou unha pequena e pesada bolsa que depositou nas mans do guerreiro.

—Cando todas as chaves fallen nunha porta, proba a chave do ouro. Bule! —dixo.

Non houbo cerimonias de despedida entre o bárbaro rei e o seu bárbaro vasalo. Grom levantou o brazo en xesto de saúdo, volveuse e saíu apresuradamente.

Bran achegouse a unha xanela enreixada e observou as rúas á luz da lúa.

—Agardarei até que a lúa se poña —murmurou polo baixo—. Entón tomarei o camiño ao inferno! Mais antes de partir teño unha débeda que pagar.

O silandeiro repenicar dos cascos no pavimento chegou até el.

—Cun salvoconduto e ouro, nin sequera Roma pode deter un saqueador picto —murmurou o rei—. Agora vou durmir até que se poña a lúa.

Cun rosmar polos frisos de mármore e as columnas estriadas, símbolos de Roma, Bran botouse sobre un diván, do que había tempo que arrincara impacientemente os coxíns e os recheos de seda, xa que resultaban demasiado suaves para o seu duro corpo. O odio e a negra paixón da vinganza asexábano, mais caeu durmido decontado. A primeira lección que aprendera na súa dura vida fora a de aprender a aproveitar o sono todo o que fose posíbel, como un lobo que aproveita o sono no rastro da caza. Polo xeral o seu toquear era lixeiro e carente de soños, como o dunha pantera, mais esta noite era outra cousa.

Somerxeuse nas turbias profundidades grises do soño, nunha realidade intemporal e neboenta de sombras onde achou a alta, esvelta e barbada figura do vello Gonar, o sacerdote da lúa, alto conselleiro do rei. Bran sentiu un arrepío, pois o rostro de Gonar estaba branco como a neve e axitábase, febril. Bran facía ben en estremecerse, pois en todos os anos da súa vida nunca vira a Gonar mostrar o máis mínimo signo de medo.

—Que foi, ancián? —preguntou o rei—. Vai todo ben por Baal-Dor?

—Todo vai ben en Baal-Dor, onde fica durmindo o meu corpo —respondeu o vello Gonar—. Vin a través do baleiro para loitar ao teu carón pola túa alma. Rei, estás tolo, por que albergas este soño na túa cabeza?

—Gonar —respondeu Bran sombrío—, hoxe permanecín quedo ollando como morría un dos meus homes na cruz de Roma. Non sei o seu rango nin o seu nome, mais non me importan. Podería ser un fiel e descoñecido guerreiro dos meus, podería ser un foraxido. Só sei que era un dos meus. Os primeiros aromas que coñeceu foron os do breixo, a primeira luz que contemplou foi a do amencer sobre os outeiros pictos. Pertencíame a min, non a Roma. Se o castigo era xusto, entón só eu tiña dereito a aplicalo. Se fose preciso un xuízo, ninguén máis ca min debería ser o seu xuíz. O mesmo sangue corría polas nosas veas, o mesmo lume enlouquecía os nosos pensamentos. Na nosa infancia escoitamos os mesmos contos antigos e na nosa xuventude cantamos as mesmas vellas cancións. Estaba unido ás fibras do meu corazón, como todo home e toda muller e todo pícaro do reino picto o está. Era meu para o protexer, agora é meu para vingalo.

—Polos deuses, Bran —protestou o mago—, toma a vinganza doutro xeito! Volve aos bosques de freixos, reúne os teus guerreiros, inténtao con Cormac e os seus gaélicos e desprega un mar de sangue e lume ao longo da Gran Muralla.

—Hei facer todo iso —retrucou Bran con brusquidade—. Mais agora, agora vou ter cumprida vinganza, como ningún romano soñou! He! Que saberán eles dos misterios desta antiga illa que albergaba xa vida estraña moito antes de que Roma se elevase sobre as brañas do Tíber?

—Bran, existen armas demasiado impías para seren usadas, mesmo contra Roma!

Bran lanzou un ladrido curto e rápido, coma o dun chacal.

—He! Non hai armas que non deba usar contra Roma! Estou entre a espada e a parede. Polo sangue dos diaños, acaso Roma loitou limpamente? Ben! Son un rei bárbaro cun manto de pel de lobo e unha coroa de ferro, loitando co meu feixe de arcos e lanzas rotas contra a raíña do mundo. Que teño? Os outeiros de breixos, as chozas de silvas, as lanzas dos meus melenudos compatriotas! E loitarei contra Roma, coas súas lexións armadas, as súas amplas e vizosas chairas e ricos mares, as súas montañas e os seus ríos e escintilantes cidades, a súa saúde, o seu aceiro, o seu ouro, a súa mestría e o seu odio. Fareilles fronte co aceiro e o lume, con sutileza e con traizón, coa espiña no zapato, co veleno na copa, coa daga na noite. Si! —a súa voz afundiu escuramente— e cos vermes da terra.

—É unha tolemia! —exclamou Gonar—. Perecerás no intento, baixarás ao inferno e non retornarás! Que será da túa xente daquela?

—Se non os podo servir, daquela é mellor que morra —gruñiu o rei.

—Mais non podes chegar aos seres que estás a procurar —berrou Gonar.—. Durante innomeábeis séculos permaneceron á marxe. Non hai unha porta pola que poidas chegar até eles. Hai moito que cortaron os lazos que os unían co mundo que coñecemos.

—Hai moito —respondeu Bran, sombrizo— dixéchesme que nada no universo está separado do torrente da vida, unha afirmación que sempre me pareceu evidente. Ningunha raza, ningunha forma de vida deixa de estar conectada, dalgún xeito, co resto da vida e do mundo. En algures existe unha delgada liña que conecta o que eu procuro co mundo que coñezo. En algures hai unha porta e en algures, nas brañas desoladas do oeste, heina achar.

Un horror nu deixouse ver nos ollos de Gonar, que retrocedeu berrando:

—Ai! Ai! Ai dos pictos! Ai do reino vindeiro! Ai, un negro pesar vai caer sobre os fillos dos homes! Ai, ai, ai, ai!

Bran espertou nun cuarto sombrío coa luz das estrelas que atravesaban os barrotes da xanela. A lúa perdérase de vista, mais o seu resplandor aínda se percibía sobre os tellados das casas. A lembranza do seu soño sacudiuno e xurou entre dentes.

Ergueuse, vestiu a capa, o manto e mais unha cota de malla negra, e cinguiu a espada e a daga. Achegouse de novo ao cofre con peche de ferro, sacou varias bolsas ben cheas e baleirou o resoante contido dentro da saqueta de coiro que levaba no cinto. Daquela, envolvendo a ampla capa arredor do seu corpo, abandonou a casa en silencio. Non había serventes que o vixiasen, pois rexeitara sempre a ofrenda de escravos que tiña por costume facerlles Roma aos seus emisarios bárbaros. O contrafeito Grom atendera todas as sinxelas necesidades de Bran.

As cortes daban ao patio. Tras apalpar na escuridade durante un instante, pousou a man no fociño do seu gran corcel e comprobou a marca de identificación. Na escuridade embridou e enselou rapidamente o enorme animal e atravesou o patio até unha calella lateral, guiándoo polas rendas. A lúa estaba a pórse e o bordo de sombras flotantes estendíase ao longo do muro occidental. O silencio caía nos palacios de mármore e nas casopas de Evoracum, baixo as frías estrelas.

Bran apalpou a saca que levaba no cinto, pesada polo ouro cuñado co selo de Roma. Chegara a Evoracum facéndose pasar por un emisario picto para facer de espía. Mais sendo un bárbaro, non era quen de xogar o seu rol coa fría formalidade e serena dignidade que se precisaban. Conservaba a lembranza de salvaxes festas onde o viño manaba de fontes, de mulleres romanas de brancos peitos que, fartas de amantes civilizados, ollaban para os virís bárbaros con algo máis que aprobación. De xogos de gladiadores e outros xogos nos que rodaban os dados e grandes moreas de ouro trocaban de mans. Tiña bebido moito e apostado con imprudencia, ao xeito bárbaro. Tivera unha considerábel racha de sorte, posibelmente debida á indiferenza coa que afrontaba gañar ou perder. O ouro para os pictos era como po, que escorregaba entre os seus dedos. Na súa terra non había necesidade del, mais coñecía o seu poder nas fronteiras da civilización.

Case baixo a sombra do muro do noroeste viu erguerse diante del a gran torre de vixilancia, que estaba conectada co muro externo. O curruncho máis afastado da fortificación tipo castelo servía de alxube. Bran deixou o seu cabalo nunha calella escura, deitou as rendas no chan e internouse, silandeiro como un lobo á espreita, nas sombras da fortificación.

O novo oficial Valerio espertou dun soño livián e inquedo por un son esvaído na xanela enreixada. Sentou na cama xurando en voz baixa, mentres que a lene luz das estrelas recortaba o enreixado da xanela no chan de pedra espida, lembrándolle a súa desgraza. «Ben —rumiou—, dentro duns días sairei de aquí. Sulla non será demasiado duro cun home tan ben relacionado. Que veña algún home ou muller a mofarse entón! Maldito sexa ese insolente picto! Mais agarda —pensou de súpeto, recordando—, que foi ese son que me espertou?»

—Shhhhhhhh —era unha voz que viña da xanela.

Por que tanto segredo? Era difícil que fose un inimigo... mais, por que ía ser un amigo? Valerio ergueuse e cruzou a súa cela para achegarse á xanela. Fóra todo semellaba escuro á luz das estrelas e só intuíu unha sombra preto da fiestra.

—Quen vai? —inclinouse contra os barrotes, apuntando cos seus ollos á escuridade.

A resposta foi unha manchea de risos lupinos, un longo alustro do aceiro á luz das estrelas. Valerio afastouse da xanela e caeu no chan, agarrando a súa capa, balbucindo arrepiado mentres intentaba berrar. O sangue chorreáballe dos dedos, formando arredor do seu nervioso corpo un charco que reflectía a tenue luz das estrelas, pálida e sanguenta.

Fóra, Bran deslizouse como unha sombra, sen deterse a mirar dentro da cela. Nuns minutos os gardas darían a volta á esquina seguindo coa súa rolda habitual. Xa podía ouvir o paso medido dos seus pés calzados de ferro. Antes de velos, el xa se esvaecera e os gardas pasaron impasíbeis fronte á xanela do alxube, sen sospeitar que no seu interior xacía o cadáver de Valerio.

Bran cabalgou en dirección á pequena porta do muro oeste, sen recibir advertencia ningunha dos somnolentos gardas. Que temor podía haber en Evoracum a unha invasión estranxeira? Ademais, bandas ben organizadas de secuestradores de mulleres encargábanse de que os vixiantes non estivesen demasiado á espreita. Mais o único garda da porta occidental (os seus compañeiros durmían bébedos nun bordel próximo) levantou a lanza e deulle o alto a Bran, pedíndolle que se identificase. O picto achegouse en silencio. Cuberto cunha capa escura, semellaba borroso e indistinguíbel para o romano, que tan só percibía o brillo dos seus fríos ollos na escuridade. Mais Bran alongou as mans á luz das estrelas e o soldado percibiu o brillo do ouro nunha das mans do picto e, na outra, o brillo do aceiro. O soldado comprendeu e non dubidou en escoller un suborno dourado a un combate a morte con ese descoñecido xinete que semellaba algún tipo de bárbaro. Baixou a lanza rosmando un pouco e abriu a porta. Bran cruzouna cabalgando e deixou caer un puñado de moedas para o romano. Caeron arredor dos seus pés como se fose unha chuvia de ouro, tintinando contra o lastrado. O romano recolleunas cun avarento desacougo e Bran Mak Morn cabalgou para o oeste como un fantasma na noite.

III

Bran Mak Morn chegou ás brañas do oeste. Sopraba un vento frío sobre a tétrica desolación e algunhas garzas batían as ás pesadamente polo ceo gris. Os longos xuncos e as herbas da marisma oscilaban en ondulacións rachadas e a través da devastación dos ermos uns poucos lagos reflectían a luz apagada. Aquí e acolá elevábanse de xeito sorprendentemente regular unha serie de adustos montículos sobre o chan nivelado e contra o ceo sombrío, Bran viu unha ringleira de monólitos, erguidos por quen sabe que mans anónimas.

Unha tenue liña azul no oeste marcaba as alturas que alén do horizonte se convertían nas salvaxes montañas de Gales, onde aínda moraban tribos salvaxes de celtas, feros homes de ollos azuis que non coñecían o xugo de Roma. Unha ringleira de fortificacións de vixilancia ben dotadas mantíñaos a raia. Aínda desde lonxe dos páramos, Bran foi quen de ver a inexpugnábel torre que os homes chamaban Torre de Traxano.

Estes ermos devastados semellaban a desolación materializada, mais a vida humana non estaba ausente de todo. Bran coñeceu os homes das brañas, silandeiros, de ollos e cabelos escuros, que falaban unha estraña lingua mesturada cuns elementos fusionados que esqueceran as súas separadas orixes prístinas. Bran recoñecía algún parentesco entre el e esta xente, mais ollábaos co mesmo desprezo e desdén co que un patricio de sangue puro olla os homes de estirpe mesturada.

Non é que a xente común de Caledonia fose por completo de sangue puro, herdaran os seus corpos grosos e os seus membros enormes dunha primitiva raza teutoa que se abrira camiño até o extremo norte da illa antes de que os celtas completasen a conquista de Bretaña e fosen absorbidos polos pictos. Mais os xefes da tribo de Bran mantiveran o sangue limpo de influencias foráneas desde o comezo dos tempos e el mesmo era un picto de pura cepa da Antiga Raza. Mais eses homes das brañas, invadidos repetidamente polos conquistadores britanos, gaélicos e romanos, asimilaran o sangue de todos eles e, no proceso de mestura, perderan a súa primixenia linguaxe e liñaxe.

Bran procedía dunha raza moi antiga que se estendera polo occidente europeo nun inmenso Imperio Escuro, antes da chegada dos arios, cando os antecesores dos celtas, dos helenos e dos xermanos eran un só pobo primixenio, antes dos días da división tribal e o éxodo ao oeste.

Só en Caledonia, pensou Bran, resistira a súa xente a onda da conquista aria. Ouvira falar dunha raza de pictos chamados vascos que, nos riscos dos Perineos, se consideraban a si mesmos unha raza indómita, mais el sabía que lles tiñan pagado tributo durante séculos aos devanceiros dos galos, antes de que estes conquistadores celtas abandonasen o seu reino nas montañas e partisen para a Irlanda. Só os pictos de Caledonia permaneceran libres e se espallaran en pequenas tribos rivais. El era o primeiro rei recoñecido en cincocentos anos, o comezo dunha nova dinastía. Non, o rexurdimento dunha antiga dinastía baixo un novo nome. Nas mesmas fauces de Roma, soñaba co seu Imperio.

Vagou polas brañas na procura dunha porta. Non lles dixera ren sobre ela aos homes das brañas. Eles contábanlle as novas que ían de boca en boca, un relato sobre unha guerra no norte, sobre o son das gaitas de guerra ao longo da tortuosa muralla, sobre as reunións ao abeiro das cacharelas entre os breixos, sobre chamas, fume, rapina e abundancia de espadas gaélicas no mar encarnado da matanza. As aguias das lexións avanzaban para o norte e a vella estrada rumbaba co medido paso dos pés calzados con ferro. E Bran riu compracido nas brañas occidentais.

En Evoracum, Tito Sulla dera en segredo a orde de buscar o emisario picto co nome gaélico, que estaba baixo sospeita e que se esvaecera a noite na que o mozo Valerio fora achado morto na súa cela coa gorxa aberta. Sulla sentía que este súbito estalido de guerra nos Muros estaba intimamente relacionado coa execución do criminal picto condenado, así que puxera en funcionamento o seu sistema de espías, aínda que estaba certo de que, a estas alturas, Partha Mac Othna estaba xa lonxe do seu alcance. Preparouse para marchar de Evoracum, mais non acompañou a considerábel forza de lexionarios enviados ao norte. Sulla era un home valente, mais todo home ten o seu propio temor e o de Sulla era Cormac na Connacht, o príncipe de cabelo negro dos galos que xurara arrincarlle o corazón ao gobernador e comelo cru. Así que Sulla cabalgou co seu perenne corpo de garda para o oeste, onde se erixía a Torre de Traxano co seu belicoso comandante, Caio Camilo, para quen non existía nada máis gozoso que ocupar o lugar do seu superior cando as ondas vermellas da guerra rompían aos pés da muralla. Dubidosa manobra, mais o delegado de Roma rara vez visitaba esta illa afastada e, coa súa riqueza e as súas intrigas, Tito Sulla era o máis alto poder na Bretaña.

E Bran, sabedor de todo isto, agardou con paciencia a súa chegada na choza deserta onde instalara a súa morada.

Nun solpor gris cruzou a pé os páramos, como unha figura severa, recortada coa negrura do lene lume encarnado do lusco e fusco. Sentía a incríbel antigüidade da terra durmida mentres camiñaba como o último home no día despois da fin do mundo. Mais pasado un tempo viu á fin un sinal de vida humana, unha cabana triste feita de silvas e barro, levantada no lamaguento corazón da braña.

Unha muller saudouno dende a porta aberta e os ollos ensombrecidos de Bran entornáronse con escura desconfianza. A muller non era vella, aínda conservaba a maxia maligna das épocas pasadas nos seus ollos. A súa roupa era escasa e farrapenta, os seus rizos negros estaban despeiteados e encrechados, o que lle daba un aspecto de salvaxismo moi axeitado para o seu macabro contorno. Os seus beizos encarnados estaban a rir, mais non había rastro de alegría no seu sorriso, só unha sombra de mofa, e baixo os beizos, os dentes asomábanlle agudos e afiados como cabeiros.

—Entra, amo —dixo ela—, se non temes compartir teito coa muller-bruxa do páramo de Dagón!

Bran entrou en silencio e sentou sobre un banco roto namentres a muller se ocupaba de cociñar a escasa comida sobre un lume aceso na escuálida lareira. Bran examinou os seus movementos áxiles, case de serpe, as súas orellas que case remataban en punta e os seus ollos amarelos e riscados de xeito tan curioso.

—Que estás a procurar nas brañas, meu señor? —preguntou virándose contra el cun flexíbel xiro de todo o seu corpo.

—Ando na procura dunha porta —respondeu Bran co puño apoiado no queixelo—. Teño unha canción que lles cantar aos vermes da terra.

Ela deu un chouto e caeulle a xerra das mans, que rematou esnaquizada contra o chan.

—Non cómpre dicir esas cousas, aínda sen ter intención de as dicir —tatexou.

—Non as dixen ao chou, tiña intención de dicilas —respondeu Bran.

Ela moveu a cabeza.

—Non entendo o que queres dicir.

—Ben o sabes —retrucoulle—. Si, sábelo ben! A miña raza é ben antiga, reinou na Bretaña antes de que as nacións celtas e helenas nacesen dos ventres dos pobos. Mais o meu pobo non foi o primeiro na Bretaña. Polas manchas da túa pel, polo risco dos teus ollos, polo veleno das túas veas, falo con plena intención e coñecemento.

Mentres ela se mantiña en silencio, os seus beizos esbozaron un sorriso, mais o seu rostro permaneceu inescrutábel.

—Estás tolo —retrucou ela—. Na túa loucura vés na procura daquilo do que fuxiron berrando homes fortes en tempos remotos?

—Quero unha vinganza —contestou Bran— que só poden acometer Aqueles que estou a procurar

Ela abaneou a cabeza.

—Escoitaches cantos de paxaro, soñaches soños baleiros.

—Ouvín o seseo dunha víbora —ruxiu— e non soñei. Xa abonda de xogar coas palabras, vin na procura dunha porta de enlace entre dous mundos. Acheina.

—Non preciso mentirche máis, home do norte —retrucou a muller—. Aqueles que procuras aínda moran nos outeiros dormentes. Retiráronse cada vez máis afastados do mundo que ti coñeces.

—Mais aínda se arrastran pola noite para coller as mulleres que se perden nos páramos —dixo Bran coa ollada cravada nos ollos riscados da muller. Ela riu perversamente.

—Que queres de min?

—Que me leves a Eles.

Botou a cabeza para atrás cunha gargallada de desdén. A man esquerda de Bran aferrouse como un cepo de ferro ao peito da súa vestidura liviá e a dereita pechouse sobre a empuñadura da espada. Esa meiga rira del na súa cara.

—Faino, meu lobo do norte, maldito sexas! Cres que a miña vida é tan doce que me aferrarei a ela como un cativo a un peito?

Bran baixou a man.

—Fas ben. As ameazas son unha necidade. Mercarei a túa axuda.

—Como? —o gorgolexo da súa voz zoou con sorna.

Bran abriu a súa saca e deixou caer na palma da súa man unhas pezas de ouro.

—Máis riqueza da que os homes das brañas soñaron nunca.

Ela riu de novo.

—Que é este feixe de metal enferruxado para min? Gárdao para algunha muller romana de peito pálido que xogue o papel de traidora por ti!

—Dime un prezo! —insistiu—. A cabeza dun inimigo.

—Polo sangue das miñas veas, coa súa herdanza de anciá carraxe, quen é o meu inimigo ademais de ti? —ela botou unha gargallada e, dando un chimpo, botouse sobre el de xeito felino. Mais a súa daga freou na malla que Bran levaba debaixo da capa, daquela arramplou con ela cun devastador golpe de pulso que a deixou deitada no seu xergón de herba. Aí, tendida, riu no seu rostro.

—Poreiche un prezo entón, meu lobo, e poida que nos días que se aveciñan maldigas a armadura que dobrou a daga de Atla! —ela ergueuse e achegóuselle. As súas mans esaxeradamente longas agarraron a capa de Bran con firmeza—. Direicho, Negro Bran, rei da Caledonia! Oh, recoñecinte cando viñeches á miña gorida co teu cabelo negro e os teus ollos fríos! Heite levar ás portas do inferno se así o desexas e o prezo serán os bicos dun rei!

»Que hai na miña maldita e amarga vida que os homes mortais temen e aborrecen? Non coñezo o amor dun home, a aperta duns membros rexos, o arrepío dos bicos humanos. Eu, Atla, a muller-lobo dos páramos! Que coñezo alén do vento solitario nas brañas, o temíbel lume do frío solpor, o suspiro das herbas dos páramos? Os rostros que pestanexan ao verme reflectida nas augas das lagoas, as pegadas das criaturas da noite na penumbra, o resplandor dos ollos vermellos, o gris murmurio das criaturas sen nome da noite!

»Son medio humana ao cabo! Non coñecín, acaso, a pena e a angustia, o sufrimento do anhelo e terríbel angustia da soidade? Dáme, rei, dáme os teus apaixonados bicos e a túa aperta dolorosa de bárbaro. Daquela, nos longos anos vindeiros non me roerá a envexa banal das mulleres de peitos brancos que posúen os homes, pois terei unha lembranza da que só unhas poucas delas se poderán xactar, os bicos dun rei! Unha noite de amor, oh rei! Faino e conducireite até as portas do inferno.

Bran ollouna impasíbel, estirou a man e agarroulle o brazo cos seus dedos de ferro. Un tremor involuntario sacudiuno ao sentir a súa pel lisa. Asentiu lentamente e achegouna a el, inclinando a súa propia cabeza para atopar os desexosos beizos da ansiosa bruxa.

IV

As frías e grises néboas do amencer envolvían o Rei Bran como unha capa pegañenta. Virouse contra a muller de ollos riscados que brillaban no lusquefusque.

—Cumpre a túa parte do trato —dixo con brusquidade—. Estaba na procura dun nexo entre os mundos e xa o atopei. Busquei a única cousa sagrada para Eles. Debe ser a chave que abre a Porta invisíbel entre Eles e mais eu. Dime como o podo conseguir.

—Así o farei —os seus beizos vermellos sorriron cun xesto temíbel—. Vai ao outeiro que os homes chaman o Túmulo de Dagón. Tes que sortear a pedra que bloquea a entrada e ir baixo a cúpula do montículo. O chan da cámara está feito de sete grandes lousas, seis agrupadas arredor dunha sétima. Colle a pedra central e verás!

—Atoparei a Pedra Negra? —preguntou.

—O Túmulo de Dagón é a Porta que leva á Pedra Negra —retrucou ela—, se ousas seguir o Camiño.

—Estará moi protexido o símbolo? —inconscientemente afrouxou a espada na súa vaíña. Os beizos vermellos curváronse de xeito burlón.

—Se achas algo no Camiño, has morrer como ningún mortal morreu dende hai xa séculos. A pedra non está custodiada do xeito en que os homes gardan os seus tesouros. Por que habían gardar Eles o que os humanos nunca buscaron? Quizais Eles estean preto, quizais non. É unha oportunidade que debes aproveitar, se desexas a Pedra Negra. Vai con coidado, Rei dos Pictos! Lembra que foi o teu pobo quen, hai moito tempo, cortou o fío que os unía a Eles coa vida humana. Eles eran case humanos daquela, entendíanse sobre a terra e coñecían a luz do sol. Agora retiráronse, non ven a luz do sol e evitan a do luar. Mesmo odian a luz das estrelas. Lonxe, moi lonxe, agóchanse os que puideron rematar sendo homes nun futuro de non ser polas lanzas dos teus devanceiros.

Unha néboa gris cubría o ceo e o sol brillaba a través dela cun frío amarelo cando Bran chegou ao Túmulo de Dagón, un arredondado viso que sobresaía revestido dunha tupida herba e cunha curiosa aparencia fungosa. Na face leste do viso asomaba a entrada dun túnel construído bastamente na pedra e que penetraba de xeito evidente no túmulo. Unha gran rocha bloqueaba a entrada á tumba. Bran agarrou os bordos afiados e aplicou toda a súa forza. A laxe resistiu con firmeza, así que Bran asiu a súa espada e colocouna entre a pedra que bloqueaba e o limiar e a parede. Traballou coidadosamente empregando a espada como panca até que conseguiu desprender a gran rocha e apartala dun tirón. Un noxento fedor a osario espallouse ao abrir a entrada e a tenue luz do día semellou non tanto iluminar a apertura cavernosa como ficar ensuciada pola fétida escuridade que a impregnaba.

Espada en man, alerta para se enfrontar ao descoñecido, Bran avanzou ás apalpadelas polo túnel longo e fondo, erixido con pesadas pedras unidas, demasiado baixo para se manter erguido. Ou ben os seus ollos se afixeran en certo modo á penumbra, ou ben a escuridade se achaba, despois de todo, iluminada dalgún xeito pola luz do día que escoaba desde a entrada. De calquera xeito chegou a unha cámara arredondada e baixa e foi quen de distinguir o seu contorno básico en forma de bóveda. Non había dúbida de que aquí, nos vellos tempos, repousaran os ósos daquel polo que reunira as pedras da tumba e a terra que se amontoaba sobre elas. Mais agora non ficaban vestixios daqueles ósos no chan empedrado. Inclinándose e forzando a vista, Bran distinguiu o estraño e sorprendentemente debuxo regular do chan: seis bloques ben cortados e unidos rodeando un sétimo, unha pedra de seis caras.

Dirixiu a punta da súa espada a unha fenda e empurrou con coidado. O bordo da pedra central asomouse un pouco. Conseguiu sacala cun pequeno esforzo e inclinouna contra a parede curva. Forzando a vista para abaixo só foi quen de ver a inmensa negrura dun pozo escuro, con pequenos e gastados chanzos que conducían abaixo e que se perdían de vista. Non dubidou nin un instante, mesmo cando a pel que lle tapaba os ombros se rizou dun xeito misterioso, e lanzouse ao abismo sentindo como a persistente negrura o engulía.

Descendeu ás apalpadas, sentiu esvarar o seu pé e tropezou cuns chanzos demasiado pequenos para os pés humanos. Agarrouse fortemente cunha man a unha parede do pozo e endereitouse, temendo unha caída nas descoñecidas e escuras profundidades. Os chanzos estaban tallados na rocha sólida, pero a pesar disto estaban moi desgastados. Canto máis avanzaba ían perdendo o seu aspecto de chanzos, para se tornar máis semellantes a protuberancias erosionadas na pedra. Entón a dirección do pasadizo virou bruscamente. Seguía a descender, mais a inclinación coa que descendía fíxose menor. Podía camiñar cos cóbados apertados contra as paredes ocas e a cabeza agachada baixo o teito curvo. Os chanzos desapareceron por completo e, ao tocar a pedra, esta semellou estar recuberta de baba, como na cova dunha serpe. Bran preguntouse que seres percorreran arriba e abaixo ese pasadizo inclinado durante tantos séculos.

O túnel foise estreitando até que a Bran lle resultou dificultoso arrastrarse por el. Deitouse de costas no chan e impulsouse coas mans, os pés por diante. Era consciente de que se estaba a afundir máis e máis nas entrañas mesmas da terra, mais non parou a estimar a que distancia da superficie se achaba. Entón un lene resplandor de lume iluminou a negrura do abismo. Botou unha gargallada salvaxe, sen asomo de ledicia. Se Aqueles que estaba a procurar caían de súpeto sobre el, como lles podería facer fronte nese pasadizo tan estreito? Mais xa afastara de si os seus medos persoais cando se decidira a acometer esta infernal procura. Seguiu a arrastrarse polo chan sen pensar en nada máis que no seu obxectivo.

Por fin chegou a un inmenso espazo onde se puido pór en pé. Non podía albiscar o teito do lugar, mais tiña unha sensación de inmensidade que o mareaba. A negrura abafábao desde todos os flancos e tras del puido ver a entrada ao burato polo que acababa de emerxer, un pozo negro na escuridade. Mais en fronte del unha estraña radiación cincenta expandíase sobre un macabro altar construído con caveiras humanas. Non puido determinar con certeza de onde proviña aquela luz, mais sobre o altar xacía un obxecto, tétrico e escuro, a Pedra Negra!

Bran non perdeu tempo en dar grazas porque os gardas da arrepiante reliquia non se atopasen preto. Colleu a Pedra, apertouna baixo o seu brazo esquerdo e arrastrouse de regreso polo pasadizo. Cando un home lle dá as costas ao perigo, a súa pegañenta ameaza permanece de xeito máis estarrecedor que cando avanza contra el. Así que Bran ascendeu polo nocturno pasadizo, arrastrándose nas costas co seu macabro premio. Sentía que a escuridade o asexaba, sorrindo con fauces babuxantes. Unha suor espesa percorría a súa pel e apresurouse tanto como puido cos ouvidos á espreita de calquera son silandeiro que lle dixese que algunha figura funesta lle estaba a pisar os calcaños. Ao seu pesar, sacudírono fortes arrepíos e os pelos da súa caluga encrespáronse como se un vento frío soprase ás súas costas.

Cando alcanzou o primeiro dos diminutos chanzos, sentiu como se chegase até a fronteira do mundo dos mortais. Continuou ascendendo por eles, esvarando e tropezando e, cunha fonda sensación de alivio, desembocou na tumba iluminada dunha espectral cor gris, que semellaba o resplandor do mediodía en comparación coas estixias profundidades que viña de atravesar. Volveu colocar a pedra central e saíu á luz do día exterior. Nunca o pálido amarelo da luz do sol lle resultara tan gratificante, como se disipase as sombras dos pesadelos de ás negras da loucura e o medo que o viña acosando desde as escuras profundidades. Retornou ao seu sitio a gran pedra que bloqueaba a saída, recolleu a capa que deixara na boca do túmulo, envolveuna arredor da Pedra Negra e apresurouse a marchar, cunha sensación de fonda repugnancia e aversión que lle percorría a alma e lle estimulaba os pasos.

Un silencio gris espallouse sobre a terra. Estaba desolada como a cara escura da lúa, mais Bran sentía a posibilidade de vida baixo os seus pés, na terra marrón, durminte, mais canto tardaría en espertar? E de que horríbel xeito o faría?

Atravesou os altos xuncos até chegar ao profundo lago que os homes chamaban Lago de Dagón. As frías augas azuis non se vían perturbadas pola menor ondulación dese testemuño do gris monstro que, segundo a lenda, moraba nas súas profundidades. Bran examinou polo miúdo a paisaxe e ficou sen alento. Non percibía signo ningún de vida, humana ou inhumana. Percorreu os instintos da súa alma salvaxe para saber se algún ollo non visto fixara a súa letal mirada sobre el, mais non achou resposta. Estaba só como se fose o último home vivo sobre a face da terra.

Axiña desenvolveu a Pedra Negra e mentres caía nas súas mans como un sólido e tétrico bloque de escuridade, non intentou descubrir de que secreto material estaba feita nin examinar os crípticos caracteres gravados na súa superficie. Sopesouna nas súas mans e calculou a distancia, guindouna lonxe, de xeito que foi parar case á metade exacta do lago. Houbo unha plúmbea batuxada e as augas engulírona por completo. Durante un instante, albiscáronse uns escintileos no fondo do lago. Logo a superficie azul volveuse outra vez calma e plácida.

V

A muller-lobo virouse rapidamente cando Bran se achegou á súa porta. Os seus ollos riscados abríronse de pau a pau.

—Ti! E estás vivo! E cordo!

—Estiven no Inferno e volvín —rosmou—. É máis, teño o que estaba a procurar.

—A Pedra Negra? —berrou ela—. Realmente conseguiches roubala? Onde está?

—Iso non importa, mais a pasada noite o meu corcel berrou na súa corte e ouvín que algo ruxía baixo os seus pezuños, algo que non formaba parte das paredes da corte, e había sangue nos seus cascos e no chan da corte cando fun ver. Ouvín sons silandeiros na noite e ruídos baixo o meu chan, como se fosen vermes escavando na terra. Saben que roubei a súa Pedra. Traizoáchesme?

Ela moveu a cabeza.

—Gardei o teu segredo. Eles non precisan a miña palabra para te recoñecer. Canto máis afastados do mundo dos homes estiveron, máis medraron os seus poderes noutras formas misteriosas. Un día a túa cabana amencerá baleira e, se os homes intentasen pescudar o que sucedeu, non atoparán nada, agás migallas de terra sobre o chan sucio.

Bran sorriu de xeito terríbel.

—Non planeei nin traballei tanto para caer preso nas garras deses réptiles. Se Eles me asaltan na noite, nunca saberán que foi do seu ídolo, ou o que queira que sexa para Eles. Hei falar con Eles.

—Ousarás vir comigo para te atopar con eles na noite? —preguntou ela.

—Pola ira dos deuses! —bruou el—. Quen es ti para me preguntar se son quen de facelo? Lévame canda Eles e déixame que negocie unha vinganza esta noite. A hora do castigo vaise achegando. Hoxe vin helmos prateados e brillantes escudos escintilando na braña. O novo comandante chegou á Torre de Traxano e Caio Camilo partiu para a muralla.

Esa mesma noite o rei cruzou o escuro deserto dos páramos coa silenciosa muller-lobo. Era unha noite pesada e silenciosa, como se a terra durmise un antigo soño. As estrelas escintilaban levemente, simples puntos vermellos que se estremecían na tensa penumbra. O seu resplandor era menor que o brillo dos ollos da muller que se arrastraba a carón do rei. Estraños pensamentos axitaron a Bran, vagos, titánicos, primixenios. Esta noite antigos vínculos con esta braña adormecida revolvíanse na súa alma e atormentábano con formas fantasmais e esvaecidas polos eóns de soños monstruosos. Cargaba ás súas costas co peso da antigüidade da súa raza. Onde camiñaba como un foraxido e un forasteiro, reinaran os reis de ollos escuros, feitos da súa mesma pasta, en tempos pasados. Os invasores celtas e romanos resultaban estraños nesta illa ao lado dos seus habitantes orixinais. Mais tamén os da súa raza foran invasores e existía unha raza máis antiga que a súa, unha raza cunhas orixes que se perdían no escuro esquecemento da antigüidade.

Diante deles estendíase unha ringleira de outeiros baixos que conformaban o límite máis oriental daquelas perdidas serras que medraban na distancia para se converter nas montañas de Gales. A muller ía abrindo camiño ao longo do que semellaba ser unha senda de cabras e detívose ante o que semellaba unha cova ampla e negra.

—Unha porta que leva ao que estás a procurar, oh rei! —a gargallada da muller soou repugnante na escuridade—. Atréveste a entrar?

Bran agarrou a muller con forza polos rizos e sacudiuna con violencia.

—Pregúntame unha soa vez máis se son quen —dixo rinchando os dentes— e a túa cabeza e os teus ombros seguirán camiños separados! Vamos, adiante.

A risa da muller-lobo resultou como un doce veleno mortal. Internáronse na cova e Bran golpeou pedra e aceiro. O chispazo da esca mostroulle unha ampla e sucia caverna, cun teito ateigado de morcegos pendurados. Prendendo un facho, levantouno e observou os sombríos recantos para atopar só po e desolación.

—Onde están Eles? —bruou.

Ela sinaloulle a parte traseira da cova e inclinouse contra a áspera parede cun xesto casual. Mais os avezados ollos do rei captaron o movemento da súa man que agarraba con forza unha cornixa que sobresaía. Retrocedeu cando un burato negro se abriu de súpeto aos seus pés. De novo a gargallada da muller apuñalouno como un coitelo de prata afiado. Sostivo o facho xunto a entrada e de novo observou uns pequenos chanzos gastados que conducían abaixo.

—Xa non os precisan —dixo Atla—. Hai tempo si que os precisaban, antes de que a túa xente os conducise á escuridade. Mais agora es ti quen os vai precisar.

Ela guindou o facho a un nicho sobre o pozo, o que fixo que unha tenue luz vermella iluminase a escuridade. Sinalou o pozo e Bran desenvaiñou a súa espada e introduciuse no pasadizo. A medida que descendía cara aos misterios da escuridade, a luz ficou oculta sobre el e por un instante pensou que Atla volvera atoar a entrada. Daquela decatouse de que ela descendera detrás del.

Non foi un descenso longo. De súpeto, Bran sentiu que o chan era agora máis firme. Atla colocouse canda el e permaneceu no círculo de luz que se proxectaba no chan do pozo. Bran non era quen de ver os límites do lugar en que se achaba.

—Moitas covas destes outeiros —dixo Atla cunha voz que soou estrañamente fráxil e baixa na inmensidade— non son máis que portas a cavernas máis grandes que xacen baixo eles, igual que as palabras e os feitos dos homes non son máis que pequenos sinais nas escuras cavernas de pensamentos turbios que xacen baixo eles.

Bran decatouse dun movemento na sombra. A escuridade encheuse de ruídos amortecidos, que non eran como os que puidese facer ningún pé humano. De súpeto, un feixe de chispas comezou a escintilar e a flotar na negrura, igual que rutilantes vagalumes. Achegáronse a el e rodeárono cunha forma de media lúa. Fóra do anel, brillaban outras faíscas, un inmenso mar delas que se esvaecían na penumbra até que as máis afastadas non semellaban máis que pequenos puntos de luz. Bran decatouse de que eran os ollos riscados dos seres que acudiran a el nun número tal que se viu atordado pola visión e pola inmensidade da caverna.

Agora que lle facía fronte aos seus inimigos, non se arredou. Sentiu as ondas de terríbeis ameazas que emanaban deles, a arrepiante carraxe, a inhumana ameaza para corpo, mente e alma. Con maior claridade que a dun membro dunha raza anciá menos antiga, decatouse da súa terríbel situación, mais non tiña medo, aínda que se ía enfrontar ao último Horror dos soños e as lendas da súa raza. O seu sangue sacudiuse con fereza no seu interior, mais non polo terror, senón pola cálida excitación que lle producía o perigo.

—Eles saben que tes a Pedra, oh rei! —dixo Atla e aínda que el sabía que ela tiña medo, porque podía notar os seus esforzos por controlar o tremor dos membros, non había rastro de temor na súa voz—. Estás en perigo de morte, eles coñecen a túa antiga estirpe. Ai! Lembran os días en que os seus devanceiros eran homes! Non te podo salvar, ambos os dous habemos morrer como ningún humano morreu en dez séculos. Fálalles se queres, eles poden entender o que lles digas, aínda que ti non serás quen de comprender a súa fala. Mais non che vai servir de nada, ti es humano... e picto.

Bran soltou unha gargallada e o estreito anel de lume recuou polo salvaxismo da súa risa. Tirou a súa espada da vaíña co espantoso ruxido do aceiro, apoiou as súas costas no que el cría que era un muro de rocha sólida. Encarando os brillantes ollos coa súa espada na man dereita e a súa daga na esquerda, riu como gruñe un lobo famento de sangue.

—Si —gruñiu— son un picto, fillo daqueles guerreiros que esnaquizaron os vosos embrutecidos devanceiros como a palla despois dun trebón! Aqueles que asolagaron a terra co voso sangue e amontoaron os vosos cranios como ofrenda á Muller-Lúa! Vós, que no pasado fuxistes da miña raza, ousades virarvos contra o voso amo? Caede sobre min como unha marea se vos atrevedes! Antes de que as vosas fauces de víbora beban o meu sangue, heivos segar a todos como a cebada madura, coas vosas cabezas segadas hei construír unha torre e cos vosos corpos mutilados levantarei unha muralla! Cans da noite, larvas do Inferno, vermes da terra, vinde e probade o meu aceiro! Cando a morte me atope nesta caverna escura, os vosos superviventes chorarán polos vosos mortos e a vosa Pedra Negra perderase para sempre, xa que só eu sei onde se atopa agochada e ningunha de entre todas as torturas de todos os Infernos arrincarán o segredo dos meus beizos!

A todo isto seguiulle un tenso silencio. Bran encarou a escuridade iluminada, tenso como un lobo acurralado, agardando o ataque. Ao seu carón estaba a muller encollida cos ollos en chamas. Entón, do silencioso anel que flotaba alén da luz do facho saíu un murmurio impreciso e aborrecíbel. Bran, preparado como estaba para calquera cousa, deu un chimpo. Deuses, era ese o idioma das criaturas que unha vez se chamaran homes?

Atla ergueuse, escoitando con atención. Dos seus beizos saíron os mesmos asubíos, suaves e repugnantes, e Bran, malia que xa coñecía o gris segredo do seu ser, decatouse de que nunca máis había ser quen de tocala, agás co máis fondo noxo.

Ela virouse contra el. Un estraño sorriso curvou os seus beizos encarnados no máis profundo da luz fantasmal.

—Témente, oh rei! Polos negros segredos de R'lyeh, quen es ti, que o mesmo Inferno se amedrenta ante a túa figura? Non é polo teu aceiro, senón pola crúa ferocidade da túa alma, que levaches un medo insólito ao interior das súas estrañas mentes. Eles queren recuperar a Pedra Negra a calquera prezo.

—Ben —dixo Bran mentres enfundaba as súas armas—. Eles han prometer que non te molestarán pola axuda que me prestaches. E —a súa voz golpeou como o rosmar dun tigre á espreita da súa presa—, deixarán nas miñas mans a Tito Sulla, gobernador de Evoracum, que agora comanda a Torre de Traxano. Isto é o que deben facer. Como, non o sei. Mais sei que en tempos pasados, cando a miña xente se enfrontaba a estes Fillos da Noite, os bebés desaparecían das chozas vixiadas e ninguén vía os ladróns ir ou vir. Enténdeno?

De novo alzáronse os terríbeis sons graves e Bran, que non temía a súa carraxe, aborreceu as súas voces.

—Entendéronte —dixo Atla—. Trae a Pedra Negra ao anel de Dagón mañá pola noite, cando a terra estea veada pola negrura que antecede o abrente. Deixa a Pedra no altar. Eles traerán a Tito Sulla ante ti. Confía n’Eles. Non interferiron nos asuntos humanos durante moitos séculos, mais queren conservar o seu mundo.

Bran asentiu e virouse, subindo as escaleiras con Atla ao seu carón. Nos últimos chanzos volveu a cabeza e ollou para abaixo unha vez máis. Tan lonxe como podía ver flotaba un océano brillante de riscados ollos amarelos que ollaban para arriba. Mais os donos deses ollos permanecían coidadosamente agochados detrás do pálido círculo da luz do facho, polo que non puido distinguir nada dos seus corpos. O seu grave e seseante falar flotaba sobre el e estremeceuse cando a súa imaxinación visualizou, non unha manchea de criaturas bípedes, senón unha miríade de serpes amoreadas e seseantes que o espreitaban sen que os seus brillantes ollos pestanexasen.

Subiu até a cova superior e Atla retornou a pedra que anteriormente bloqueaba a entrada ao seu lugar orixinal, onde encaixou con misteriosa precisión. Bran non era quen de distinguir ningunha fenda no chan da caverna, aparentemente sólido. Ela quixo apagar o facho, mais o rei detívoa.

—Déixao estar até que saiamos da cova —rosmou—. Poderiamos tropezar cunha víbora na escuridade.

O docemente repugnante riso de Atla espallouse como tolo na tremelucente penumbra.

VI

Pouco despois do solpor Bran volveu á ribeira cuberta de xuncos do Lago de Dagón. Deixou a capa e o cinto da espada no chan e despoxouse dos seus curtos calzóns de coiro. Daquela, agarrando o seu puñal espido entre os dentes, mergullouse nas augas coa sinxela suavidade dunha foca. Nadando con forza, alcanzou o centro do pequeno lago e mergullou a cabeza.

O lago era máis fondo do que pensara, semellaba que nunca alcanzaría o fondo e, cando o fixo, apalpou coas mans mais non achou o que estaba a procurar. Un ruxido nos seus ouvidos púxoo en alerta e nadou de novo á superficie.

Tomou unha fonda bafarada de ar fresco, mergullouse de novo e unha vez máis a procura foi infrutuosa. Rexistrou as profundidades unha terceira vez e desta volta as súas mans apalparon un obxecto familiar nas areas do fondo. Agarrouno e volveu á superficie.

A Pedra non era especialmente voluminosa, mais si pesada. Nadou pausadamente e de súpeto notou unha curiosa axitación nas augas do seu redor que non estaba causada polos seus propios esforzos. Meteu a cabeza baixo a superficie e intentou esculcar as azuis profundidades, e pareceulle ver nadar unha enorme sombra.

Deuse présa en nadar até a ribeira, non por medo senón por cautela. Os seus pés tocaron o fondo e seguiu camiñando para a ribeira inclinada do lago. Ollou para atrás e viu como as augas se arremuiñaban e calmaban. Moveu a cabeza e xurou. Desbotara a antiga lenda que situaba a gorida dun monstro acuático descoñecido no Lago de Dagón, mais agora tiña a sensación de que escapara por pouco. Os mitos desgastados polo tempo daquelas antigas terras estaban a tomar corpo e retornaban á vida ante os seus ollos. Bran descoñecía que primitivo ser asexaba baixo a superficie dese traizoeiro lago, mais caeu na conta de que os homes da braña tiñan boas razóns para evitar este lugar, despois de todo.

Vestiuse, montou o negro corcel e galopou a través da braña baixo o desolado resplandor carmesí do solpor, coa Pedra Negra envolvida na súa capa. Cabalgou, non para a súa choza, senón para o oeste, en dirección á Torre de Traxano e o Anel de Dagón. Mentres percorría as millas que o separaban do seu destino, as vermellas estrelas seguían a escintilar. Bran cabalgou sen descanso a medida que pasaba a media noite dunha noite sen lúa. O seu corazón estaba excitado polo seu encontro con Tito Sulla. Atla saboreaba a visión do romano caendo baixo a tortura, mais este pensamento non pasaba pola mente do picto. O gobernador había ter unha oportunidade, armado. Coa propia espada de Bran debería enfrontar o puñal do rei picto e vivir ou morrer de acordo coa súa habilidade. Aínda que Sulla tiña fama de bo espadachín en todas as provincias, Bran estaba certo do resultado.

Había certa distancia entre o Anel de Dagón e a Torre. Era un tétrico monte de pedras altas e chantadas de pé no chan, cun altar de pedra rudamente tallado no seu centro. Os romanos ollaban con aversión estes menhires. Pensaban que foran os druídas os que os erixiran, mais os celtas supuñan que fora o pobo de Bran, os pictos, quen os chantara, e Bran sabía ben que mans tallaran eses macabros monólitos en eras perdidas, mais apenas chegaba a adiviñar por que motivo.

O rei non entrou dereito no Anel. Consumíao a curiosidade por saber o xeito en que os seus macabros aliados cumprirían a súa promesa. Estaba certo de que Eles poderían raptar a Sulla no medio dos seus homes e pensaba que sabía como o habían facer. Sentía a punzada dun estraño receo, como se viñese de xogar con poderes descoñecidos e profundos e liberase forzas que non podía controlar. Cada vez que lembraba aquel murmurio de réptiles, aqueles ollos riscados da noite anterior, un alento frío atravesábao. Xa eran abominábeis cando o seu pobo os conducira ás cavernas baixo os outeiros, moito tempo atrás. En que os convertera o paso de longos séculos de regresión? Na súa nocturna e subterránea vida, conservarían aínda algún dos seus atributos humanos?

Viuse empurrado instintivamente a cabalgar en dirección á Torre. Sabía que estaba preto, mais por mor da mesta escuridade non era quen de ver o seu perfil nidio asomar no horizonte. Mesmo agora debería ser capaz de velo difusamente. Unha escura e arrepiante premonición sacudiuno e esporeou o cabalo a un galope rápido.

De súpeto Bran cambaleou na súa montura, como se recibise un golpe. Foi impresionante a sorpresa que lle supuxo o que descubriu a súa mirada: a inexpugnábel Torre de Traxano xa non existía! A mirada de Bran pousouse sobre unha morea de cascallos, de pedras esnaquizadas e de granito desfeito, da que asomaban os extremos dentados e fendidos das trabes partidas. Nun lado da morea de cascallos elevábase unha torre sobre o entullo, ladeada como un borracho, como se só cedesen a metade dos seus alicerces.

Bran descabalgou e avanzou aparvado pola sorpresa. Nalgúns sitios, o foxo estaba cheo de pedras caídas e anacos rotos do muro derruído. Cruzouno e achegouse ás ruínas. Era consciente de que, onde había só unhas horas as lousas resoaran ao paso marcial de pés calzados con ferro e nos muros reverberara o eco do clamor dos escudos e o estrondo de poderosas trompetas, reinaba un arrepiante silencio.

Case baixo os pés de Bran, unha figura desfeita retorcíase e gruñía. O rei inclinouse sobre o lexionario que xacía no pegañento charco vermello do seu sangue. Unha simple ollada foi dabondo para que o picto soubese que o home, horribelmente esnaquizado e abouxado, estaba a morrer.

Levantoulle a cabeza ensanguentada e pousou a súa redoma nos beizos inchados do romano, quen bebeu instintivamente, tragando a través dos seus dentes partidos. Baixo a pálida luz das estrelas, Bran viu como xiraban os seus ollos vidrosos.

—Caeron os muros —murmurou o moribundo—. Viñéronse abaixo como caerán os ceos no día do xuízo final. Oh Xúpiter! Chovían anacos de granito do ceo e sarabia de mármore.

—Non sentín terremoto ningún —dixo Bran desconcertado e engurrando a fronte.

—Non foi un terremoto —murmurou o romano—. Antes do último amencer resoou o bruído apagado de algo que escaravellaba e rabuñaba baixo terra. Os da garda ouvímolo, eran como ratas a escavar, ou como vermes que esburatan a terra. Tito riu de nós, mais durante todo o día seguimos a escoitalo. Daquela, á medianoite, a Torre cambaleou e semellou perder o equilibrio, como se algo estivese cavando nos alicerces.

Un súbito tremor sacudiu a Bran Mak Morn. Os vermes da terra! Centos de vermes que cavaban como toupas debaixo do castelo e desfacían os cimentos... Deuses! A terra debía de estar chea de cavernas e túneles. Esas criaturas eran aínda menos humanas do que pensara. Que espectrais formas da escuridade invocara na súa axuda?

—Que foi de Tito Sulla? —preguntou, levando de novo a súa redoma aos beizos do lexionario. Nese instante o agoniante romano pareceulle case como un irmán.

—Mentres a Torre tremía, ouvimos un arrepiante berro que saía do cuarto do gobernador —murmurou o soldado—. Acudimos a fume de carozo e mentres deitabamos abaixo a porta, escoitamos os seus berros. Semellaba que retrocedían... até as mesmas entrañas da terra! Apresurámonos a entrar. A estancia estaba baleira. A súa espada ensanguentada estaba no chan, nas lousas abrírase un furado negro. Entón... as... torres... tremeron... o... teito... viuse... abaixo... arrastreime... a... través... dunha... treboada... de... muros... caendo...

Unha forte convulsión sacudiu a figura esnaquizada.

—Déixame no chan, amigo —murmurou o romano—. Morro.

Deixou de respirar antes de que Bran puidese cumprir o seu desexo. O picto ergueuse e limpou mecanicamente as mans. Marchou ás presas e, mentres galopaba a través das escuras brañas, o peso da maldita Pedra Negra na súa capa semelloulle o peso dun inmundo pesadelo sobre o seu peito mortal.

Conforme se ía achegando ao Anel, albiscou un arrepiante resplandor dentro, co que as austeras pedras se recortaban como as costelas dun esqueleto dentro do que ardía unha fogueira. O cabalo resollou e recuou cando Bran o atou a un dos menhires. Entrou no macabro círculo portando a pedra e viu a Atla de pé a carón do altar, cunha man na cintura. O seu sinuoso corpo oscilaba como o dunha serpe. O altar resplandecía cunha luz espectral e Bran decatouse de que alguén, probabelmente Atla, o refregara con fósforo procedente dalgunha braña lóbrega ou dalgunha lameira.

Avanzou e, logo de desenvolver a Pedra da súa capa, puxo o obxecto maldito sobre o altar.

—Cumprín a miña parte do trato —bruou.

—E Eles a súa —retrucou ela—. Olla! Aí veñen!

Virouse e a súa man agarrou a espada instintivamente. Fóra do Anel o gran cabalo rinchou salvaxemente e retrocedeu contra as súas ataduras. O vento nocturno zoaba entre a herba ondeante e un noxento e lene asubío fundiuse con el. Entre os menhires comezou a fluír unha escura marea de sombras, caótica e volátil. O Anel estaba cheo de ollos brillantes que flotaban sobre o círculo, tenue e ilusorio que proxectaba o altar fosforescente. En algures, na escuridade, unha voz humana riu con disimulo e farfallou estupidamente. Bran púxose ríxido, as sombras do horror aferráronse á súa alma.

Forzou a mirada intentando albiscar as sombras que o rodeaban. Só foi quen de distinguir masas ondeantes de sombras que se inchaban e retorcían e chiaban coa consistencia dun fluído.

—Que cumpran a súa parte! —exclamou Bran irado.

—Daquela olla, oh rei! —berrou Atla con voz de descarnada burla.

Houbo unha axitación, un formigar nas sombras ondulantes e, da escuridade, igual que un animal cuadrúpede, arrastrouse unha silueta humana que caeu e se remexeu polo chan até os pés de Bran, retorcéndose e xemendo, e que sostiña algo semellante a unha caveira. Ouveaba como un can agonizante. Baixo a luz espectral, Bran, conmovido, observou os ollos baleiros e vidrosos, os trazos inermes, os beizos tortos e cubertos de escuma pola simple demencia. Polos deuses! Iso era Tito Sulla, o fachendoso señor da vida e a morte na orgullosa cidade de Evoracum?

Bran desenvaiñou a súa espada.

—Pensara en dar este golpe por vinganza —dixo Bran de xeito sombrizo—. Dareino por piedade. Ave, Caesar!

O aceiro brillou baixo a estarrecedora luz e a cabeza de Sulla caeu a rolos até os pés do altar resplandecente, onde ficou ollando o ceo ensombrecido.

—Non lle fixeron mal ningún! —o odioso riso de Atla rompeu o enfermizo silencio—. Foi o que viu e atravesou o que rachou a súa conciencia! Como todos os da súa raza de pés pesados, non coñecía nada dos segredos desta antiga terra. Esta noite foi arrastrado até os máis fondos pozos do Inferno, onde incluso ti mesmo poderías palidecer!

—Mellor para os romanos que non coñezan os segredos desta terra maldita! —bruou Bran, enlouquecido—. Cos seus lagos inzados de monstros, as súas inmundas mulleres-bruxas e as súas cavernas perdidas e pasadizos subterráneos onde se crían na escuridade as formas do Inferno.

—Acaso son eles máis noxentos que un mortal que busca a súa salvación? —xemeu Atla cun berro de arrepiante xúbilo—. Dálles a súa Pedra Negra!

Un cataclísmico odio sacudiu o ánimo de Bran con furia vermella.

—Si, tomade a vosa maldita Pedra! —rosmou, colléndoa do altar e guindándoa contra as sombras dun xeito tan salvaxe que algúns ósos se crebaron polo impacto. Elevouse un apresurado balbucir de linguas noxentas e as sombras incháronse co balbordo. Unha parte da masa afastouse durante un instante e Bran lanzou un grito con feroz repulsión. A pesar de que só tivo unha fugaz visión da cousa, foi quen albiscar unha leve impresión dunha cabeza ancha e estrañamente chata, uns beizos que lle penduraban da boca, retorcidos, que deixaban entrever cairos afiados e un corpo pintado anano e deforme, que semellaba non casar con aqueles ollos de réptil que non pestanexaban. Deuses! Os mitos preparárano para un horror de aparencia humana, un horror inducido por unha aparencia bestial e de deformidade contrafeita, mais este era o horror dos pesadelos e da noite.

—Volvede ao Inferno e levade o voso ídolo convosco! —berrou estendendo os seus puños contra o ceo, mentres que as mestas sombras recuaban, arredándose del como as augas sucias dunha negra enchente—. Os vosos devanceiros foron homes, aínda que estraños e monstruosos, mais, polos deuses, convertéstesvos no que o meu pobo refería con desprezo! Vermes da terra, volvede aos vosos furados e goridas! Viciades o ar e deixades na terra limpa os limos das serpes nas que vos convertestes! Gonar estaba no certo, existen armas demasiado inmundas para usar, mesmo contra Roma!

Fuxiu do Anel como un home que foxe do contacto cunha serpe enroscada e soltou o cabalo. Á altura do seu cóbado, Atla chiaba cunha risa terríbel, con todos os seus atributos humanos desbotados como unha capa na noite.

—Rei dos pictos! —bruou—. Rei dos necios! Palideces ante unha cousa tan pequena? Fica aquí e deixa que che amose os verdadeiros froitos dos pozos! Ha! Ha! Ha! Corre, tolo, corre! Agora estás sucio pola súa mácula, chamaches por eles e eles hano lembrar! E no seu momento han volver por ti de novo!

Bran lanzou unha maldición muda e golpeouna salvaxemente na boca coa súa man aberta. Ela cambaleou, mentres o sangue lle escorregaba polos beizos, mais as súas gargalladas demoníacas só se fixeron máis fortes.

Bran saltou sobre a sela, ansioso por chegar aos limpos breixos e aos outeiros azuis do norte onde podería lavar a súa espada en combates limpos e a súa alma anoxada no remuíño vermello da batalla, e así esquecer o horror que asexaba nas brañas do oeste. Deulle renda solta ao seu frenético corcel e cabalgou a través da noite como un fantasma perseguido, até que a gargallada infernal da muller-lobo que ouveaba esvaeceu na escuridade que deixaba atrás.

O LUME DE ASSHURBANIPAL

[ O conto «The Fire of Asshurbanipal» publicouse por primeira vez no número de decembro de 1936 da revista Weird Tales, de xeito póstumo. ]

Yar Alí entornou os ollos con coidado, ollou o extremo do azulado canón do seu Lee-Enfield, invocou con devoción a Alá e disparou unha bala á cabeza dun veloz xinete.

—Allahu akbar!

O corpulento afgán berrou de xúbilo, mexendo a súa arma sobre a cabeza

—Deus é grande! Por Alá, sahib, enviei outro deses cans ao inferno!

O seu compañeiro botou unha ollada con cautela sobre a trincheira de area que cavaran coas súas propias mans. El era un americano fibroso que se facía chamar Steve Clarney.

—Bo traballo, vello cabalo —dixo—. Quedan catro. Olla, estanse a retirar.

Os xinetes de túnicas brancas fuxían e agrupábanse fóra do alcance do rifle, como se estivesen a celebrar un consello. Eran sete cando se botaran sobre os dous camaradas, mais o lume dos dous rifles dende a trincheira de area fora mortal.

—Olla, sahib, abandonan a loita!

Yar Alí ergueuse encoraxado e berroulles insultos aos fuxitivos, un dos cales se revirou e disparou unha bala que levantou a area a uns dez metros da trincheira.

—Disparan como os fillos dunha cadela —dixo Yar Alí con autocompracencia—. Por Alá, viches ese bandoleiro caer da súa montura cando o meu chumbo alcanzou o seu destino? Arriba, sahib. Imos perseguilos e acabar con eles!

Sen prestar atención á súa insensata proposta que, polo que el sabía era un dos xestos que a natureza afgá esixe continuamente, Steve ergueuse, sacudiu o po da súa vestimenta e, ollando para os xinetes convertidos agora en manchas brancas na distancia, dixo con ton pensativo:

—Eses xinetes cabalgan como se tivesen un obxectivo en mente, non como os homes foxen da derrota.

—Si —asentiu Yar Alí decontado, sen considerar que iso entrase en contradición coa súa actitude actual e a súa sanguinaria proposta—. Van na procura de máis da súa ralea, son falcóns que non renuncian con facilidade á súa presa. Mellor será que cambiemos a nosa posición axiña, sahib Steve. Han volver, pode que nunhas poucas horas, pode que nuns poucos días, todo dependerá do lonxe que se atope o oasis da súa tribo. Pero volverán. Temos armas e vida e queren ambas as dúas cousas. E olla.

O afgán tirou o cartucho baleiro e puxo unha soa bala no cargador do seu rifle.

—A miña última bala, sahib.

Steve asentiu.

—A min aínda me quedan tres.

Os asaltantes caídos xa foran despoxados polos seus propios camaradas. Era inútil ir na procura de munición nos corpos tendidos na area. Steve levantou a súa cantimplora e mexeuna. Non ficaba moita auga. Era consciente de que Yar Alí tiña pouca máis ca el, aínda que o grande Afridi, criado nunha terra desértica, precisaba e gastaba menos auga que o americano, e iso a pesar de que para ser un home branco americano, era duro e forte como un lobo. Mentres Steve desenroscaba o tapón da cantimplora e bebía con moderación, repasou mentalmente a serie de acontecementos que os levaran a ese momento.

Vagabundos, soldados de fortuna, unidos por casualidade e atraídos por unha admiración mutua, el e mais Yar Alí vagabundearan da India ao Turquestán, pasando por Persia, convertidos nunha parella estraña, aínda que de moitos recursos. Guiados por unha ansia infatigábel de viaxar, o seu obxectivo declarado, que expresaran nun xuramento e que ás veces incluso eles mesmos crían, era descubrir un impreciso e aínda non descuberto tesouro, un caldeiro de ouro que xacía ao pé dalgún arco da vella que aínda non existía.

Foi na vella Shiraz onde ouviran algo sobre o Lume de Asshurbanipal. Dos beizos dun ancián comerciante persa, que só cría a metade do que lles contaba, ouviron o relato que el á súa vez escoitara duns balbucientes beizos de delirio, na súa distante xuventude. Fora membro dunha caravana, había cincuenta anos, que andaba sen rumbo pola costa sur do Golfo Pérsico comerciando con perlas. Seguiran a pista dunha estraña perla até as profundidades do deserto.

Nunca atoparan a xoia. Dicíase que a descubrira un mergullador e que fora roubada por un shaykh do interior, mais recolleran un turco que morría de inanición, quen bosquexara unha incríbel historia sobre unha silenciosa cidade fantasma de pedra negra situada nas areas do distante deserto do oeste e dunha xema chameante engarzada nos osudos dedos dun esqueleto sentado nun antigo trono.

El nunca se atrevera a traela consigo, debido a un ameazador e sufocante horror que asexaba no lugar. Ademais a sede conducírao de novo ao deserto, onde os beduínos o perseguiran e o feriran. Mais conseguira fuxir, cabalgando sen descanso até que a súa montura se esboroara debaixo del. O turco morrera sen contar a ninguén como conseguira ser o primeiro en chegar á mítica cidade, mais o vello comerciante pensaba que debera de vir polo noroeste, un desertor do exército turco que intentaba alcanzar o Golfo á desesperada.

Os homes da caravana non fixeran intento ningún de se internar aínda máis no deserto na procura da cidade. Como dixera o ancián comerciante, pola crenza de que esa era a antiquísima Cidade do Demo da que falaba o Necronomicon do árabe tolo Alhazred. A cidade dos mortos onde residía unha antiga maldición. As lendas noméana de xeito vago: os árabes chámanlle Beled-el-Djinn, a Cidade dos Diaños e os turcos Kara-shehr, a Cidade Negra. E a xema era esa antiga e maldita xoia pertencente a un rei de moito tempo atrás, ao que os gregos chamaban Sardanapalus e os semitas Asshurbanipal.

Steve ficara fascinado polo relato. Asumindo que se trataba sen dúbida dunha das dez mil lerias e mitos que corrían sobre o Oriente, cabía a posibilidade de que Yar Alí e mais el deran coa pista real daquela pota de ouro que estaban a procurar. E Yar Alí xa ouvira falar con anterioridade dunha silenciosa cidade nas areas, nas caravanas que decorrían polas terras altas de Persia e a través das areas do Turquestán, até chegar ao país das montañas e máis aló. Eran vagas historias, murmurios sobre a cidade negra dos djinn, que se erguía nas profundas brumas do deserto encantado.

Así que seguindo o rastro da lenda, os compañeiros viñeran de Shiraz a unha vila na beira árabe do Golfo Pérsico e alí escoitaran máis sobre un home vello que fora buscador de perlas na súa xuventude. Tiña a locuacidade propia da súa idade e relatou contos que lle contaran vagabundos das tribos quen á súa vez os ouviran dos nómades salvaxes do interior profundo. De novo Steve e Yar Alí ouviron falar da silenciosa cidade negra e das súas bestas xigantes talladas na pedra e do sultán esquelético que sostiña a flamíxera xema.

Foi así, insultándose a si mesmo por ser tan necio, como Steve dera o paso e Yar Alí, seguro pola crenza de que todas as cousas están contidas no seo de Alá, o acompañara. A súa escasa cantidade de cartos fora pouco máis que suficiente para conseguir camelos e provisións para unha arriscada e fugaz intrusión no descoñecido. O seu único mapa eran os vagos rumores que falaban da suposta localización de Kara-Shehr.

Foran días de dura viaxe, empurrando as bestas e racionando auga e comida. Entón, no profundo do deserto que estaban a invadir, atopáranse cun cegador trebón de area no que perderan os camelos. Despois diso, viñeran longas millas de avanzar cambaleando polas areas do deserto, azoutados por un sol abrasador, subsistindo coa auga que minguaba con rapidez das súas cantimploras e cos víveres que Yar Alí tiña nunha bolsa. Non tiñan esperanza de achar aí a mítica cidade. Avanzaran ás cegas, coa esperanza de atoparen un manancial. Eran conscientes de que tras deles non deixaran ningún oasis que puidesen alcanzar a pé. Era unha opción desesperada, mais era a súa única esperanza.

Daquela os falcóns vestidos de branco caeran sobre eles, xurdindo da bruma do horizonte, o que os obrigara a parapetarse nunha trincheira pouco profunda e escavada ás présas. Os aventureiros intercambiaran disparos cos xinetes salvaxes que os rodearan a toda velocidade. As balas dos beduínos rebotaban contra as improvisadas fortificacións, levantando po, que logo remataba nos seus ollos. Outras balas arrincaban anacos da súa roupa, mais por casualidade ningún dos dous fora alcanzado.

O seu único golpe de sorte, reflexionou Clarney, mentres se maldicía por ser tan necio. Que tolemia fora esta desde o principio! Pensar que dous homes serían quen de desafiar dese xeito o deserto e sobrevivir, e moito menos arrebatar das súas profundas entrañas os segredos das idades! E esa loucura de conto sobre unha man esquelética que agarraba unha xoia incandescente nunha cidade fantasma. Parvadas! O americano, coa visión clarificadora que dan o perigo e o sufrimento, pensaba que debía de estar tolo para crer en todo iso.

—Ben, vello cabalo —dixo Steve levantando o seu rifle—, en marcha. É o mesmo morrer de sede que que nos maten a tiros os irmáns do deserto. De calquera xeito, aquí non facemos nada bo.

—Deus proverá —asentiu Yar Alí alegremente—. O sol ponse polo oeste. Pronto o frío da noite caerá sobre nós. Se cadra deberiamos atopar auga xa, sahib. Olla, o terreo muda contra o sur.

Clarney entornou os ollos para poder mirar o sol moribundo. Pasado certo punto, unha extensión desolada de varias millas de anchura, o terreo volvíase máis irregular. Asomaban uns outeiros recortados. O americano colgou o rifle do seu brazo e suspirou.

—Continuemos, aquí somos alimento para os voitres.

Púxose o sol e saíu a lúa, impregnando o deserto coa súa estraña luz prateada. A area amontoada brillaba con luz trémula ao longo das ondulacións da paisaxe, como se o mar de súpeto ficase xeado e inmóbil. Steve, abafado por unha sede que non ousaba saciar por completo, xurou para si. O deserto era fermoso baixo o luar, coa beleza dunha serea de frío mármore que levaba os homes á súa destrución. «Que empresa de tolos!» Repetía o seu esgotado miolo. O Lume de Asshurbanipal retirábase cara aos labirintos da irrealidade con cada fatigado paso que daba. O deserto tornábase non só nun ermo físico, senón nas cinsentas néboas dos eóns perdidos, en cuxas profundidades soñaban cousas ocultas.

Clarney tropezou e xurou. Xa comezaba a fraquear? Yar Alí camiñaba co sinxelo e incansábel paso do home da montaña e Steve apertou os dentes, obrigándose a un esforzo maior. Estaban a introducirse no terreo irregular por fin e o camiño íase tornando máis difícil. Valgadas suaves e angostos barrancos acoitelaban a terra con debuxos ondeantes. A maioría delas estaban cheas de area e non tiñan rastro ningún de auga.

—Este país foi unha vez un oasis —comentou Yar Alí—. Alá sabe cantos séculos hai que as areas o tomaron, do mesmo xeito en que as areas tomarán tantas cidades do Turquestán.

Continuaron como mortos que avanzan pola terra gris da morte.

A lúa tornábase vermella e sinistra a medida que descendía e a escuridade sombriza espallábase polo deserto despois de chegaren a un punto en que podían albiscar o que se atopaba alén do terreo irregular. Mesmo os grandes pés do afgán comezaron a arrastrarse e Steve só se mantiña dereito cun titánico esforzo de vontade. Por último remontaron unha especie de cumio na face sur, a partir do cal a paisaxe descendía en pendente.

—Descansemos —dixo Steve—. Non hai auga neste país infernal. É inútil continuar eternamente. As miñas pernas están tesas como os canóns dunha escopeta. Non podería dar un paso máis, aínda que diso dependese a miña vida. Olla, aí hai un outeiro achatado, case tan alto como o ombro dun home, que mira para o sur. Durmiremos ao seu abeiro.

—E non imos montar garda, Steve sahib?

—Non —respondeu Steve—. Se os árabes nos cortan o pescozo mentes durmimos, moito mellor. Estamos acabados de todas todas.

Con esta observación tan optimista, Clarney deitouse, ríxido, na area profunda. Mais Yar Alí permaneceu erguido, inclinado para adiante, medio fechando os ollos para ver na escuridade esquiva que convertía o horizonte salpicado de estrelas nun tebroso pozo de sombras.

—Hai algo no horizonte do sur —murmurou incómodo—. Un outeiro? Non o podo asegurar, nin sequera podo estar seguro de ter visto algo.

—Estás a ver espellismos —dixo un irascíbel Steve—. Déitate e durme.

Unha vez pronunciou estas palabras Steve caeu durmido.

Espertouno o sol nos ollos. Ergueuse e, boquexando, ficou sentado cunha primeira sensación de sede. Levantou a súa cantimplora e mollou os beizos. Quedaba un grolo nada máis. Yar Alí seguía a durmir. Os ollos de Steve esculcaron o horizonte polo sur e sobresaltouse. Deulle unha patada ao afgán deitado.

—Esperta, Alí. Ao final vai resultar que non vías espellismos. Aí tes o teu outeiro e é do máis estraño.

O afridi espertou como o fan as bestas salvaxes, de súpeto e por completo, coa man dirixíndose ao seu longo coitelo mentres os seus ollos andaban na procura de inimigos próximos. A súa mirada seguiu o dedo de Steve cos seus ollos completamente abertos.

—Por Alá e por Alá! —xurou—. Chegamos á terra dos djinn! Iso non é un outeiro, é unha cidade de pedra no medio da area!

Steve púxose en pé dun chouto, como se se liberase un resorte de aceiro. Namentres ollaba co alento entrecortado, un berro salvaxe escapou dos seus beizos. Aos seus pés, a pendente do risco convertíase nunha ampla e nivelada extensión de area que se estendía para o sur. E aló, a través desas areas, ante os seus forzados ollos, a montaña ía tomando forma lentamente, como un espellismo xurdido das cambiantes areas.

Viu grandes muros desiguais, inmensas ameas. A area arrastrábase con lentitude como algo vivo e intelixente que se elevaba ao alto dos muros amolecendo os rudos perfís. Non era de estrañar que a primeira vista semellase un outeiro.

—Kara-Sher! —exclamou Clarney con rudeza—. Beled-el-Djinn! A cidade dos mortos! Non era unha fantasía despois de todo! Achámola! Polo ceo, atopámola! Veña! Vamos!

Yar Alí moveu a cabeza inquedo e murmurou algo sobre os demoníacos djinn, mais seguiuno. A visión das ruínas rematara coa sede e a fame de Steve, e coa fatiga que unhas poucas horas de sono non conseguiran eliminar por completo. Avanzou aos tombos a gran velocidade, ignorando a crecente calor. Os seus ollos brillaban coa cobiza do explorador. Non era só a ansia pola fabulosa xema o que provocara que Steve Clarney arriscase a súa vida naquelas inhóspitas terras. No profundo da súa alma asexaba a antiga herdanza do home branco, o impulso de atopar os recantos escondidos do mundo e ese impulso vírase fondamente conmovido polos vellos relatos.

Mentres cruzaban a chaira que separaba o terreo irregular da cidade, viron como as derruídas murallas tomaban unha forma máis clara e definida, como se xurdisen do ceo matinal. A cidade semellaba estar construída con enormes bloques de pedra negra, mais non se podía saber como de altos foran os muros debido á area que se acumulara nos seus alicerces. En moitos lugares os muros caeran e a area cubrira os cascallos por completo.

O sol alcanzara o seu cénit e a sede fixo acto de presenza no medio do entusiasmo, mais Steve dominou con fereza o seu sufrimento. Os seus beizos estaban secos e inchados, mais non quixo tomar nin un grolo até chegar á cidade en ruínas. Yar Alí mollou os labios coa súa propia cantimplora e intentou compartir o resto co seu amigo. Steve negou coa cabeza e seguiu adiante.

Na atroz calor da tardiña do deserto alcanzaron as ruínas e, atravesando unha fenda aberta no muro medio derrubado, contemplaron a cidade morta. A area cubría as antigas rúas e dáballes unha forma fantasmal ás columnas inmensas, caídas e medio escondidas. Tan esborrallado e cuberto de area estaba o conxunto que os exploradores apenas eran quen de distinguir o plano orixinal da cidade. Agora non era máis que un monte de area acumulada e pedra esnaquizada sobre o que flotaba unha especie de nube invisíbel, unha aura de indescritíbel antigüidade.

Mais directamente diante deles abríase unha ampla avenida cuxo contorno nin as destrutoras areas e ventos do tempo foran quen de desfigurar. A cada lado do ancho camiño erixíranse ringleiras de grandes columnas, que non eran dunha altura moi extraordinaria, mesmo contando con que a area ocultaba as súas bases, mais si incribelmente grosas. No extremo de cada columna había unha figura esculpida en pedra sólida: grandes e sombrizas imaxes, metade humanas, metade bestas, que tomaban parte na ameazadora brutalidade de toda a cidade. Steve exclamou con asombro.

—Os touros alados de Nínive. Os touros con cabezas de home! Por todos os santos, Alí, os antigos contos eran certos! Os asirios construíron esta cidade! Toda a historia é verdade! Deberon de chegar aquí cando os babilonios destruíron Asiria. Todo este lugar é exactamente igual ao que vin nas pinturas que reconstruían escenas da vella Nínive! E olla!

Sinalou máis abaixo da ampla rúa, ao grande edificio que se erguía no outro extremo. Era unha colosal e ameazadora estrutura de columnas e muros de sólidos bloques de pedra negra que desafiaban as areas e ventos do tempo. O abrasivo e flotante mar de area bañaba os seus alicerces, asolagando as súas entradas, mais farían falta mil anos para somerxer todo o edificio.

—Unha morada de diaños! —rosmou Yar Alí, intranquilo.

—O templo de Baal! —exclamou Steve—. Vamos! Acho que os palacios e os templos estarán escondidos pola area e que imos ter que cavar para atopar a xema.

—De pouco nos ha servir —murmurou Yar Alí—. Morreremos aquí.

—Probabelmente —Steve desenroscou o tapón da súa cantimplora—. Tomemos o noso último grolo. De calquera xeito, estamos a salvo dos árabes. Eles nunca ousarían vir aquí coas súas supersticións. Beberemos e despois morreremos, supoño, mais primeiro atoparemos a xoia. Cando esvaeza quero tela na miña man. Se cadra uns poucos séculos máis tarde algún afortunado fillo da súa nai atope os nosos esqueletos... e a xema. Brindo por el, quen queira que sexa!

Con esta brincadeira macabra Clarney baleirou a súa cantimplora e Yar Alí imitouno. Xogaran o seu último trunfo. O resto ficaba nas mans de Alá.

Avanzaron pola ampla avenida e Yar Alí, que non coñecía o medo ante inimigos humanos, non deixaba de ollar nervioso a dereita e esquerda, á expectativa de ver unha cornuda e fantástica faciana fitándoo de xeito burlón, detrás de cada columna. O mesmo Steve sentiu a sombría antigüidade do lugar e case sentía o temor da acometida duns carros de combate de bronce chegando polas rúas esquecidas, ou ouvir o repentino estalido ameazador de trompetas de bronce. O silencio nas cidades fantasma era moito máis intenso, reflexionou, que o do deserto.

Chegaron ás portas do gran templo. Ringleiras de inmensas columnas flanqueaban a ampla porta, que estaba enterrada na area até a altura dos nocellos e da cal xurdían, arqueándose, inmensos marcos de bronce que antano suxeitaran poderosas portas, cuxa puída madeira podrecera había xa séculos. Entraron nun inmenso vestíbulo en penumbra cun teito de pedra escura sostido por columnas semellantes aos troncos das árbores do bosque. O conxunto da arquitectura tiña un efecto de sorprendente amplitude e de esplendor triste que quitaba o alento, como un templo construído por xigantes como morada para deuses escuros.

Yar Alí camiñaba con medo, como se esperase espertar os deuses durmidos, e Steve, aínda sen estar lastrado polas supersticións do afridi, podía sentir como a tebrosa maxestade do lugar pousaba as súas gadoupas na súa alma.

Non se percibía rastro ningún de pegadas no po do chan. Pasara medio século desde que o asustado turco fuxira como alma que leva o demo das súas estancias silenciosas. Polo que respecta aos beduínos, era sinxelo saber por que eses supersticiosos fillos do deserto evitaban esta maldita cidade. Maldita estaba, se cadra non por pantasmas reais, mais si polas sombras de esplendores perdidos.

A medida que ían avanzando polas areas do vestíbulo, que semellaba non ter fin, Steve fíxose varias preguntas: como puideran aqueles fuxitivos da cólera dos rebeldes construír semellante cidade? Como atravesaran o país dos seus inimigos, pois Babilonia estaba entre Asiria e o deserto árabe? Mais tampouco tiñan outro sitio onde ir. No oriente estaban Siria e o mar. O occidente e o norte estaban ateigados de perigosos medas, eses feroces arios cuxa axuda fortalecera o brazo de Babilonia até facerlle morder o po ao seu inimigo.

Steve pensou que, posibelmente, Kara-Shehr, ou como queira que se chamase neses días escuros, fora construída como cidade fronteiriza antes da caída do imperio asirio e até ela fuxiran os sobreviventes daquela derrota. De calquera xeito, era posíbel que Kara-Shehr sobrevivise a Nínive durante algúns séculos. Unha cidade estraña e eremítica, sen dúbida, afastada do resto do mundo.

Seguramente, como dicía Yar Alí, unha vez fora un país vizoso, regado por oasis e, sen lugar a dúbidas, no país escarpado que viñan de atravesar a noite anterior existían canteiras que o abastecían de pedra para a construción da cidade.

Entón, que causara a súa caída? Fora a invasión das areas do deserto e o esgotamento dos mananciais o que causara que a xente a abandonase? Ou se callar Kara-Shehr xa era unha cidade de silencio antes de que as areas cubrisen os seus muros? A caída chegara desde dentro ou desde fóra? Remataría cos habitantes unha guerra civil, ou foran pasados polas armas por algún poderoso inimigo do deserto? Clarney moveu a cabeza con xesto de desgusto e desconcerto. As respostas a esas cuestións perdéranse no labirinto das idades esquecidas.

—Allahu akbar!

Atravesaron o grande e sombrizo vestíbulo e, no final, chegaron a un arrepiante altar tallado en pedra negra, detrás do cal asomaba un antigo deus, bestial e horríbel. Steve sentiu un arrepío cando recoñeceu o monstruoso aspecto da imaxe. Si, era Baal, no seu altar negro. Noutra era, moitas vítimas espidas berraban e retorcíanse ofrecéndolle a súa alma. O ídolo plasmaba perfectamente a bestialidade abismal e pavorosa. O ídolo encarnaba a alma desta demoníaca cidade. Steve pensou que, seguramente, os construtores de Nínive e Kara-Shehr saíran dun molde distinto do da xente de hoxe en día. A súa arte e cultura eran demasiado pesadas, estaban demasiado grotescamente desprovistas dos aspectos máis liviáns da humanidade para seren completamente humanos, no sentido en que os homes actuais entenden a humanidade.

A súa arquitectura era repelente. Amosaba unha grande habilidade, mais tiña un efecto de tal grandiosidade, baleiro e brutalidade que semellaba estar lonxe da comprensión do home moderno.

Os aventureiros atravesaron unha estreita porta que se abría ao final do vestíbulo, preto do ídolo, e entraron nunha serie de cámaras amplas, escuras e poeirentas, conectadas por corredores flanqueados por columnas. Percorréronos baixo a gris luz espectral e ao final chegaron a unha ampla escaleira. Os seus inmensos chanzos de pedra ascendían até desapareceren nas tebras. Aló detívose Yar Alí.

—Xa nos aventuramos abondo, sahib —murmurou—. É sabio aventurarse máis?

Steve, que tremía de impaciencia, comprendeu daquela o que o afgán quería dicir.

—Queres dicir que non deberiamos subir por esas escaleiras?

—Teñen un aspecto endiañado. A que estancias de silencio e horror conducirán? Cando os djinn enfeitizan edificios abandonados asexan nos cuartos superiores. En calquera momento un demo podería arrincarnos a cabeza.

—Estamos mortos de todos os xeitos —dixo Steve—. Mais, sabes que? Volve ti ao vestíbulo e vixía se veñen os árabes mentres que eu subo polas escaleiras.

—Espreitar o vento no horizonte —respondeu o afgán escuramente, mentres montaba o seu rifle e tiraba o seu longo coitelo da vaíña—. Ningún beduíno vai vir por aquí. Abre paso, sahib. Estás louco como todos os francos, mais non vou deixar que te enfrontes só cos djinn.

Así os dous compañeiros ascenderon polas inmensas escaleiras. Os seus pés afundían no po amoreado durante séculos en cada chanzo. Subiron máis e máis, até unha altura incríbel, onde as profundidades de abaixo se perdían nunha penumbra difusa.

—Camiñamos ás cegas para a nosa condena, sahib —rosmou Yar Alí—. Alá é o único Deus, e Mahoma o seu profeta! Sinto a presenza dun mal dormente e penso que nunca xamais volverei ouvir o vento soprar no Paso de Khyber.

Steve non respondeu. Non lle gustaba o silencio sen alento que flotaba sobre o vello templo, nin a cinsenta luz que se filtraba por algunha fenda agochada.

Agora, sobre as súas cabezas, a penumbra semellaba iluminarse dalgún xeito e emerxeron nunha estancia circular inmensa, levemente iluminada pola luz que se filtraba a través do alto e fendido teito. Mais había outra radiación que se engadía a aquela iluminación. Un berro saíu dos beizos de Steve e Yar Alí repetiuno.

Quietos no último chanzo da escaleira de pedra, ollaron directamente a través da ampla estancia, co chan pesadamente cuberto de po e as paredes de espida pedra negra. Aproximadamente no centro do cuarto, uns inmensos chanzos conducían a un estrado situado no alto, no que se achaba un trono de mármore. Sobre este trono brillaba e refulxía unha luz misteriosa e os atónitos aventureiros tragaron saliva ao ver a súa orixe. Sobre o trono esbarroábase un esqueleto humano, unha morea de ósos balorentos. Unha man descarnada estirábase sobre o ancho repousabrazos do trono de mármore e, na súa macabra presa, palpitaba e latexaba unha pedra carmesí que semellaba ter vida propia.

O Lume de Asshurbanipal! Mesmo cando atoparon a cidade perdida, Steve non se permitira crer que realmente poderían atopar a xema, mesmo dubidaba da súa existencia real. Agora non había dúbidas, a evidencia estaba diante dos seus ollos. Estaban cegados por un resplandor maligno e incríbel. Cun fero alarido cruzou dun chimpo a estancia e subiu polos chanzos. Yar Alí ía tras del e, cando Steve estaba a piques de agarrar a xema, o afgán pousou a súa man no brazo de Steve.

—Agarda! —exclamou o gran musulmán—. Non a toques aínda, sahib! Hai unha maldición nas cousas antigas e seguramente esta cousa estará tres veces maldita! Por que había permanecer aquí, intacta, nun país de ladróns, durante tantos séculos? Non está ben andar nas posesións dos mortos.

—Boh! —bufou o americano—. Contos de vellas! Os beduínos teñen medo das historias dos seus devanceiros. Ademais, por ser xente do deserto, desconfían das cidades e, sen dúbida, esta tivo fama de maldita durante a súa existencia. E ninguén agás os beduínos viron este lugar antes, a excepción daquel turco que posibelmente estaba medio tolo polo sufrimento.

»Eses ósos poida que pertenzan ao rei que menciona a lenda, pois os ventos secos do deserto preservan estas cousas indefinidamente, mais teño as miñas dúbidas. Se cadra son asirios ou máis probabelmente árabes, dalgún mendigo que conseguiu a xema e morreu sobre o trono por unha ou outra razón.

O afgán apenas o escoitaba. Ollaba con aterrorizada fascinación a gran pedra, como un paxaro hipnotizado espreita o ollo da serpe.

—Óllaa, sahib! —murmurou—. Que é iso? Ningunha xema como esa foi tallada antes polas mans dun mortal! Olla como latexa e palpita, igual que o corazón dunha cobra!

Mentres que Steve a fitaba, percibía unha estraña e indefinida sensación de inquietude. Era bo coñecedor das pedras preciosas, mais nunca antes vira unha coma esa. A primeira vista supuxo que sería un rubí monstruoso, como contaban as lendas. Agora non estaba tan certo e tiña a nerviosa sensación de que Yar Alí tiña razón cando dicía que non era unha xema corrente e natural: non era quen de clasificar o estilo en que fora tallada e tal era o poder da súa tremenda radiación que lle custaba fitala de preto durante moito tempo. A situación non era a máis axeitada para calmar os nervios inquedos. O po amoreado no chan suxería unha antigüidade insá, a luz gris evocaba unha sensación de irrealidade e as pesadas paredes negras elevábanse grotescamente, apuntando para cousas escondidas.

—Collamos a pedra e lisquemos! —dixo Steve, cun pánico que medraba no seu interior.

—Agarda! —os ollos de Yar Alí brillaban e ollaban, non a xema, senón os muros de pedra—. Somos moscas nunha arañeira! Sahib, como que vive Alá que iso son máis que fantasmas dos vellos temores que flotan sobre esta cidade de pesadelo! Sinto a presenza do perigo, igual que a sentín antes. Igual que a sentín na caverna da xungla onde un pitón asexa invisíbel na escuridade. Igual que a sentín no templo dos thugs onde os escondidos estranguladores de Siva se acazapaban para saltar sobre nós. Igual que a sinto agora, multiplicada por dez!

A Steve púxoselle a pel de galiña. Era consciente de que Yar Alí era un curtido veterano que non se deixaba levar por medos estúpidos ou polo pánico sen sentido. Lembraba ben os incidentes referidos polo afgán, igual que lembraba outras ocasións nas que o instinto telepático oriental de Yar Alí o advertira do perigo antes de que este se deixase ver ou ouvir.

—Que foi, Yar Alí? —murmurou.

O afgán moveu a cabeza. Os seus ollos enchéranse dunha estraña luz misteriosa ao tempo que escoitaba as chamadas ocultas do seu subconsciente.

—Non sei. Seica está preto de nós e que é moi antigo e maligno. Penso... —de súpeto detívose e virouse. A arrepiante luz esvaeceuse diante dos seus ollos e tornouse en temor lobeiro e sospeita.

—Escoita, sahib! —exclamou—. Os fantasmas dos homes mortos achéganse pola escaleira!

Steve púxose ríxido cando o ruído de suaves sandalias contra a pedra chegou aos seus ouvidos.

—Por Xudas, Alí! —espetou—. Hai algo aí fóra...

Nos antigos muros resoaban os berros enlouquecidos dunha horda de figuras salvaxes que asolagaron o cuarto. Por un instante, demente e atordado, Steve tivo a sensación de que eran atacados por guerreiros reencarnados dunha época perdida. Entón, o malévolo estalo dunha bala a carón do seu ouvido e o acre fedor da pólvora dixéronlle que os seus inimigos eran de carne e óso. Clarney xurou. Na súa enganosa seguridade foran atrapados como ratas nunha trampa polos árabes que os perseguían.

Mentres o americano levantaba o seu rifle, Yar Alí abría fogo, moi de preto e, sen apuntar cun efecto mortal, guindou o seu rifle baleiro contra a horda e baixou os chanzos como un furacán. O seu coitelo de Kyber dun metro de longo brillaba na súa man peluda. Na súa ansia pola batalla sentía auténtico alivio por se enfrontar a inimigos humanos. Unha bala arrincoulle o turbante da cabeza, mais un árabe caeu co cranio fendido baixo o primeiro golpe do montañés.

Un beduíno alto cravou a punta do seu fusil contra o costado do afgán, mais antes de que puidese apertar o gatillo, a bala de Clarney espallou os seus miolos. O gran número de atacantes vía truncados os seus avances polo grande afridi quen, coa velocidade dun tigre, facía que os seus disparos fosen tan perigosos para eles como para el. A maioría arremuiñárase ao seu redor, golpeando coas cimitarras e as culatas dos rifles mentres os outros cargaban sobre as escaleiras tras Steve. A esa distancia non podía errar. O americano simplemente afundiu o canón do seu rifle nun rostro barbudo e converteuno nunha desfeita macabra. Os outros continuaron, berrando como panteras.

E agora, mentres se preparaban para gastar o seu último cartucho, Clarney viu dúas cousas nun intre fugaz: un guerreiro salvaxe que tiña a barba botando escuma e levantaba unha pesada cimitarra case canda el e outro que estaba de xeonllos no chan apuntando coidadosamente o combativo Yar Alí. Steve fixo unha elección instantánea e disparou por riba do ombro do espadachín, matando o tirador, ofrecendo a súa propia vida pola do seu amigo, pois a cimitarra caía sobre a súa cabeza. Mais mentres o árabe lanzaba o golpe coa súa espada, bruando pola forza da descarga, o seu pé calzado nunha sandalia esvarou nos chanzos de mármore e a espada curva, desviándose accidentalmente do seu arco, foi bater no canón do rifle de Steve. De seguido o americano usou o seu rifle a modo de bate e, cando o beduíno recobrou o equilibrio e volveu levantar a cimitarra, Clarney golpeou con todo o seu rabioso poder e culata e cranio desfixéronse á vez.

Daquela, unha pesada bóla alcanzouno no ombro e o impacto deixouno debilitado.

Mentres cambaleaba desorientado, un beduíno botou un turbante arredor dos seus pés e tirou con forza. Clarney caeu de cabeza polos chanzos até dar un golpe que o abouxou. Unha culata suxeita por unha man marrón levantouse para abrirlle a cabeza, mais unha orde detivo o golpe.

—Non o matedes, atádeo de pés e mans.

Mentres Steve forcexaba torpemente contra varias mans que o agarraban, pareceulle que xa ouvira antes aquela imperiosa voz en algures.

A caída do americano sucedera en cuestión de segundos. Cando soou o segundo disparo de Steve, Yar Alí case tiña seccionado o brazo dun adversario ao tempo que el mesmo recibía un golpe coa culata dun rifle no seu brazo esquerdo. A súa capa de pel de ovella, que levaba a pesar da calor do deserto, protexeuno polo menos dunha ducia de afiados coitelos. Dispararon un rifle tan preto do seu rostro que a pólvora o abrasou, arrincando un berro sanguinario do enlouquecido afgán. Entrementres, Yar Alí levantou a súa sanguenta folla e o tirador, coa cara chea de cinza, levantou o seu rifle coas dúas mans sobre a súa cabeza para desviar o golpe, ante o que o afridi, cun ouveo feroz e exultante, se moveu igual que un gato da xungla e afundiu o seu gran coitelo no bandullo do árabe. Mais nese intre, unha culata lanzada con toda a carraxe que puido reunir o seu portador bateu na cabeza do xigante, abríndolla e prostrándoo nos seus nocellos.

Coa tenaz e silenciosa ferocidade da súa raza, Yar Alí levantouse de novo, cambaleando e case cego, para atacar os inimigos que case non chegaba a albiscar, mais unha treboada de golpes volveuno enviar ao chan e os seus atacantes non deixaron de golpealo até que ficou inmóbil. Puideron rematar con el en pouco tempo de non ser por outra orde perentoria do seu xefe despois da cal ataron o coiteleiro inconsciente e guindárono a carón de Steve, que xa acordara e sentía a terríbel dor da ferida de bala no seu ombro.

Levantou a mirada para o alto árabe que estaba a ollalo.

—Ben, sahib —dixo este. Steve puido comprobar que non era un beduíno—, lémbraste de min?

—Fásteme familiar... por Xudas! Es ti! Nureddin El Mekru!

—Síntome honrado! O sahib recorda! —mofouse Nureddin Salaamed cunha reverencia—. E sen dúbida lembrarás a ocasión na que me fixeches este... agasallo!

Os ollos escuros ensombrecéronse cun xesto amargo de carraxe e o shaik sinalou unha cicatriz fina e branca no extremo do seu queixo.

—Lembro —gruñiu Clarney cunha carraxe e dor que non lle permitían ser máis dócil—. Iso ocorreu en Somalia hai anos. Daquela dedicábaste ao tráfico de escravos. Un malpocado negro escapou de ti e refuxiouse comigo. Unha noite entraches no meu campamento cos teus modais altivos, provocaches unha pelexa e na refrega un coitelo marcouche o rostro. Oxalá tivese cortado a túa sucia gorxa.

—Tiveches a túa oportunidade —contestou o árabe—. Agora viraron as tornas.

—Cría que o teu territorio estaba máis ao leste —gruñiu Clarney—. O Iemen e o país de Somalia.

—Deixei o comercio de escravos hai moito tempo —respondeu o shaik—. É un mercado esgotado. Tiven unha banda de ladróns no Iemen durante un tempo; daquela tiven que cambiar de lugar. Vin aquí con algúns dos meus máis fieis acólitos e, por Alá que eses salvaxes case me cortan o pescozo ao comezo. Mais repúxenme das súas suspicacias e agora lidero máis homes dos que me seguiron en anos.

»Os que loitaron convosco onte eran os meus homes, exploradores que enviei de avanzada. O meu oasis fica lonxe no oeste. Levamos días cabalgando, pois eu tamén viña de camiño a esta mesma cidade. Cando os meus exploradores volveron e me falaron dos dous vagabundos, non me afastei do meu camiño, tiña asuntos máis importantes en Beled-el-Djinn. Chegamos á cidade dende o oeste e vimos as vosas pegadas na area. Seguímolas e caestes como búfalos cegos que non ouviron a nosa chegada.

Steve gruñiu.

—Non nos collerías con tanta facilidade de non crer que ningún beduíno ousaría entrar en Kara-Shehr.

Nureddin asentiu.

—Mais eu non son beduíno. Viaxei lonxe e vin moitas terras e razas e tamén lin moitos libros. Sei que o medo é fume, que os mortos están mortos e que djinns, fantasmas e maldicións son néboas que o vento afasta. Foi polas historias da pedra vermella polo que me aventurei neste deserto perdido. Aínda que me levou meses persuadir os meus homes para que cabalgasen comigo até aquí.

»E... Velaquí estou! E a túa presenza é unha deliciosa sorpresa. Sen dúbida estaraste a preguntar por que vos manteño con vida. Teño planeado divertirme un pouco máis contigo e con ese porco ignorante. Agora, collerei o Lume de Asshurbanipal e marcharemos.

Virouse de face ao estrado e un dos seus homes, un barbudo xigante cun só ollo, exclamou.

—Detéñase meu señor! Un demo ancestral reinou aquí antes dos días de Mahoma! Os djinn oulean a través destes muros cando zoa o vento e os homes viron fantasmas bailando nas murallas baixo a lúa. Ningún mortal ousou entrar nesta cidade negra nun cento de anos, agás un, hai medio século, e fuxiu dando ouleos.

»Vostede chegou até aquí desde o Iemen. Non coñece a antiga maldición que pesa sobre esta infecta cidade e a súa maldita pedra, que latexa como o vermello corazón de Satán! Seguímolo até aquí, contra o noso xuízo, porque probou a súa forza e afirmou ter un encantamento contra todos os seres demoníacos. Dixo que só quería contemplar a xema misteriosa, mais agora comprobamos que a súa intención é levala con vostede. Non anoxe os djinn!

—Non, Nureddin, non ofenda os djinn! —dixeron a coro os outros beduínos.

Nin sequera os encalecidos rufiáns de Shaik, que integraban un compacto grupo algo afastado dos beduínos, dixeron ren. Endurecidos polos crimes e actos impíos, afectábanlles menos as supersticións dos homes do deserto, para os que o temido relato sobre a cidade maldita se repetira durante séculos. Steve, mesmo mentres odiaba a Nureddin con concentrado veleno, decatábase do magnético poder deste home, do seu liderado innato que lle permitira vencer a tal punto os medos e tradicións seculares.

—A maldición caerá sobre os infieis que invaden a cidade —respondeu Nureddin—, non nos crentes. Neste cuarto vencemos os nosos inimigos kafar!

Un falcón do deserto de barba branca abaneou a cabeza.

—A maldición é moito máis antiga que Mahoma e non atende a raza ou credo. Homes perversos levantaron esta cidade negra nos albores dos tempos. Oprimiron os nosos devanceiros das tendas negras e fixéronlles loitar entre eles. Si, os muros negros desta maldita cidade están tinguidos de sangue e aínda resoan neles os ecos dos berros de praceres atroces e os murmurios de escuras intrigas.

»Así foi como chegou a pedra á cidade: había un feiticeiro na corte de Asshurbanipal e a sabedoría negra das eras non lle estaba vedada. Para gañar forza e honra para si, desafiou os horrores dunha enorme caverna nunha escura e descoñecida terra e, desde esas profundidades inzadas de diaños, trouxo esta ardente xema, tallada coas chamas conxeladas do Inferno! Co inmenso poder da súa maxia negra, enfeitizou o diaño que custodiaba a antiga xema e entón roubouna. E o diaño ficou durmido na cova descoñecida.

»Deste xeito o feiticeiro, chamado Xuthltan, viviu na corte do sultán Asshurbanipal, practicando a maxia e realizando predicións, espreitando as lúgubres profundidades da pedra, onde ningúns ollos, agás os seus, podían fitar sen quedar cegos. Os homes chamaron á pedra o Lume de Asshurbanipal, en honra ao rei.

»Mais a maldade caeu sobre o reino e os homes berraban que era cousa da maldición dos djinn. O sultán, con gran temor, ordenou a Xuthltan que collese a xema e a devolvese á cova da que proviña se non quería que caesen maiores desgrazas sobre todos eles.

»No entanto, o feiticeiro non se quería desfacer da xema na que podía ler os estraños sucesos que aconteceran nos días anteriores a Adán e fuxiu á cidade rebelde de Kara-Shehr, onde pronto estalou unha guerra civil e os homes se enfrontaron entre si pola posesión da xema. Daquela o rei que gobernaba a cidade, cobizoso da pedra, capturou o feiticeiro e condenouno a morrer torturado e no mesmo cuarto viu como morría. Coa xema nas súas mans, o rei sentou no seu trono, calado, igual que permaneceu sentado durante séculos, igual que agora fica sentado!

O dedo do árabe sinalou os ósos putrefactos do trono de mármore e os salvaxes homes do deserto palideceron, mesmo os esbirros de Nureddin recuaron contendo o alento, mais o shaik non deu mostras de perturbación.

—Mentres morría —continuou o vello beduíno— Xuthltan maldiciu a pedra cuxa maxia non o salvara e dixo en voz alta as palabras que desfacían o feitizo que lanzara contra o diaño na caverna, e deixou ceibe o monstro. E clamándolles aos deuses esquecidos, Cthulhu, Koth e Yog-Sothoth e todos os habitantes pre-adamitas das cidades negras de debaixo do mar e das cavernas da terra, invocounos para que recuperasen o que era seu e, co seu último alento, pronunciou unha maldición contra o rei traidor. Esta maldición consiste en que o rei debe permanecer sentado no seu trono, sostendo na súa man o Lume de Asshurbanipal até a treboada do día do xuízo final.

»Nese intre a gran xema chiou como chían as cousas vivas e o rei e os seus soldados viron unha nube negra que se elevaba do chan. Da nube veu un vento fedorento e do vento xurdiu unha figura arrepiante que estirou as súas espantosas gadoupas e as pousou sobre o rei, que secou e morreu ao seu contacto. Os soldados fuxiron berrando e toda a xente da cidade correu ouveando para o deserto, onde algúns pereceron e outros chegaron a través da desolación a cidades de arredados oasis. Kara-Shehr permaneceu en silencio e deserta, como gorida de lagartos e chacais. E cando algunha xente do deserto se aventurou na cidade, atopou o rei morto no seu trono que agarraba a ardente xema, mais nunca ousou poñerlle a man enriba, porque era consciente de que o diaño asexaba preto e que a gardaba a través de todas as idades, igual que asexa aquí e agora.

Os guerreiros tremeron involuntariamente e Nureddin dixo:

—Por que non veu cando os francos entraron na cámara? Está tan xordo que non o espertou o ruído do combate?

—Nós non tocamos a xema —respondeu o vello beduíno—, e tampouco os francos a perturbaron. Os homes que a ven sobreviven, mais ningún mortal pode tocala e contalo.

Nureddin comezou a falar, esculcou os rostros intranquilos e tenaces e comprendeu o inútil da conversa. A súa actitude virou de súpeto.

—Eu son quen manda aquí —exclamou botando a man á súa cartucheira—. Non suei e sangrei por esta xema para determe ao final por temores sen fundamento! Afastádevos todos! Quen se cruce no meu camiño corre perigo de perder a cabeza.

Fíxolles fronte, os seus ollos ardían e eles recuaron, intimidados pola forza da súa asoballante personalidade. Ascendeu vigorosamente polos chanzos de mármore e os árabes contiveron a respiración e retrocederon contra a porta. Yar Alí, por fin consciente, bruou penosamente. «Meu Deus!» pensou Steve, «vaia escena máis bárbara! Presos atados no chan poeirento, guerreiros salvaxes que se amorean e agarran as súas armas, o rancio aroma do sangue e a pólvora queimada que aínda flota no ar, cadáveres cichados por unha arrepiante morea de sangue, miolos e vísceras sobre o estrado, e o shaik con cara de falcón, indiferente a todo, agás ao maligno resplandor escarlata nos dedos do esqueleto que descansaba no trono de mármore».

Un tenso silencio inundouno todo cando Nureddin estirou lentamente a man, como hipnotizado pola latexante luz carmesí. No subconsciente de Steve reverberaba un eco distante, como de algo inmenso e aborrecíbel que espertara de súpeto dun soño de eras. Os ollos do americano movéronse instintivamente para os bastos muros ciclópeos. O brillo da xema mudara de xeito estraño e agora ardía cun vermello máis escuro, profundo e ameazador.

—Corazón de todo o malvado —murmurou o shaik—, cantas princesas morreron por ti no comezo de todo? Con seguridade o sangue dos reis debe fluír no teu interior. Os sultáns e as princesas e os xenerais que te levaron son po e están esquecidos, mais ti refulxes con maxestade, sen esmorecer, lume do mundo...

Nureddin agarrou a xema. Un ouveo xurdiu repentinamente dos árabes, interrompido por un agudo berro inhumano. A Steve pereceulle como se a gran xema berrase de xeito terríbel, provista de vida! A pedra esvarou da man do shaik. Poida que Nureddin a deixase caer. A Steve parecéralle que saltara, convulsionada, como algo vivo que dá un chouto. Caeu a rolos do estrado e rebotou de chanzo en chanzo. Nureddin saltaba detrás dela e maldicía mentres a súa man non era quen de recuperala. A pedra bateu no chan, virou violentamente e, a pesar do abondoso po, rodou coma unha bóla de lume até o muro negro. Nureddin estaba case enriba dela... alcanzou a parede... a man do shaik intentou alcanzala.

Un berro de temor mortal rachou o tenso silencio. Sen máis, a sólida parede abriuse. Do muro negro xurdiu un tentáculo que agarrou o corpo do shaik, como un pitón que estrangula a súa vítima, e guindouno de cabeza á escuridade. Entón o muro semellou sólido e baleiro de novo. Só chegaba un espantoso, afogado e agudo chío do seu interior, que xeaba o sangue dos que o escoitaban. Ouveando sen palabras, os árabes fuxiron escorrentados, atoáronse nunha masa convulsa e berrona no extremo do corredor e baixaron a fume de carozo polas amplas escaleiras.

Steve e Yar Alí, deitados e indefensos, ouviron o frenético estrondo da fuxida esvaecerse na distancia e ollaron con horror estupefacto a tétrica parede. Os chíos desapareceran e deran paso a un aínda máis arrepiante silencio. Contendo a respiración, ouviron de súpeto un son que lles xeou o sangue das veas. O suave esvarar do metal ou da pedra sobre un raíl. Ao mesmo tempo a porta escondida comezou a abrirse e Steve albiscou na escuridade algo semellante a uns monstruosos ollos brillantes. Pechou os seus propios ollos. Non era quen de ollar o horror que podía saír daquel noxento furado negro. Sabía que existían tensións que o cerebro humano non podía soportar e cada instinto primitivo da súa alma berráballe que esa cousa era un pesadelo e unha loucura. Notou que Yar Alí tamén pechaba os ollos e os dous ficaron alí, medio mortos.

Clarney non escoitou ningún son, mais sentía a presenza dunha horríbel maldade, demasiado atroz para o entendemento humano, dun invasor procedente de esferas exteriores e as afastadas extensións negras do cosmos. Un frío mortal inundou a estancia e Steve sentiu o fulgor de ollos inhumanos que lle queimaban as pálpebras pechadas e lle xeaban a conciencia. Se miraba, se abría os ollos, era consciente de que o seu futuro inmediato sería unha negra loucura.

Sentiu un arrepiante alento infecto no seu rostro e decatouse de que o monstro se estaba a inclinar sobre el, mais ficou inmóbil como un home xeado nun pesadelo. Aferrouse a un pensamento: nin el nin Yar Alí tocaran a xema que ese horror estaba a gardar.

Despois deixou de notar ese fedor, a frialdade no ar decreceu apreciabelmente e ouviu de novo a porta secreta que esvaraba sobre o seu raíl. O diaño regresaba ao seu agocho. Nin todas as lexións do Inferno serían quen de impedir que os ollos de Steve se abrisen un pouco. Só se atreveu a botar unha rápida ollada cando a porta escondida esvarou e esa mesma ollada foi dabondo para desterrar toda consciencia da súa cabeza. Steve Clarney, o aventureiro de nervios de ferro, desmaiouse por primeira vez na súa existencia.

Steve nunca soubo canto tempo estivera alí deitado, mais non debeu de ser demasiado, pois espertouno o murmurio de Yar Alí:

—Fica quedo sahib. Cun pequeno movemento do meu corpo podo alcanzar esas cordas cos meus dentes.

Steve notou como os poderosos dentes do afgán traballaban sobre as súas ligaduras e mentres xacía coa cabeza enterrada no po e o seu ombro ferido comezaba a palpitar agonizante (esquecérao por completo até ese intre) comezou a reunir os fíos da súa consciencia e lembrouno todo. Canto daquilo, preguntábase mareado, pertencería aos pesadelos do delirio, nacido do sufrimento e da sede que abrasaba a súa gorxa? A loita cos árabes fora real, as ataduras e as feridas así o acreditaban, mais o atroz final do shaik, a cousa que saíra da negra apertura na parede, sen dúbida foran unha fantasía do seu delirio. Nureddin caera nun pozo ou nalgún tipo de furado. Steve sentiu que tiña as mans ceibes e levantouse para poder sentar, buscando ás apalpadas unha navalla que os árabes pasaran por alto. Non levantou a vista nin ollou arredor da estancia cando cortou as cordas que ataban os seus nocellos e despois liberou a Yar Alí con incómodos esforzos, xa que o seu brazo esquerdo estaba inútil e ríxido.

—Onde están os beduínos? —preguntou ao tempo que axudaba o afgán a pórse en pé.

—Por Alá, sahib —farfallou Yar Alí—, estás tolo? Esquecíchelo? Fuxamos rapidamente antes que volva o djinn!

—Foi un pesadelo —murmurou Steve—. Mira, a xoia está de novo no trono... —a súa voz esvaeceuse. Aquel vermello resplandor volvía proxectarse sobre o antigo trono, reflectíndose no cranio podrecido. Outra vez latexaba entre os dedos esqueléticos o Lume de Asshurbanipal. Mais aos pés do estrado xacía outro obxecto que antes non estivera alí: a cabeza seccionada de Nureddin El Mekru, que ollaba sen ver a luz gris que se filtraba a través do teito de pedra. Os seus beizos sen sangue estaban retirados dos dentes nun espectral sorriso, os ollos abertos reflectían un horror intolerábel. No denso po do chan víanse tres rastros, un de cando o shaik perseguira a xoia vermella cando esta caera a rolos para a parede e por riba outros dous pares de pegadas que viñan do trono e regresaban á parede... enormes pegadas, amorfas, como de pés estendidos, grotescos e con gadoupas, que non eran nin humanos nin animais.

—Meu Deus! —berrou Steve—. Foi verdade... e a Cousa... a Cousa que vin...

Steve lembrou a fuxida da estancia como un pesadelo vertixinoso no que el e mais o seu compañeiro se lanzaran de cabeza pola escaleira interminábel abaixo, que se convertera nun pozo gris de medo. Correran ás cegas polos cuartos poeirentos e silenciosos, deixando atrás o ídolo encapotado do inmenso vestíbulo e chegando así á luz ardente do sol do deserto, onde caeron babexando, loitando por respirar.

Unha vez máis, a voz do afridi devolveulle o ánimo a Steve.

—Sahib, sahib, no nome de Alá o Compasivo, a nosa sorte virou!

Steve fitou o seu compañeiro como un home hipnotizado: a indumentaria do afgán estaba esnaquizada, feita farrapos e chea de sangue. Estaba cheo de po e sangue seco e a súa voz era un griñido. Mais os seus ollos estaban cheos de esperanza e sinalou co seu dedo trémulo.

—Baixo a sombra daquela parede derrubada! —griñiu, esforzándose por humedecer os seus beizos denegridos—. Allah il allah! Os cabalos dos homes que matamos! Con cantimploras e bolsas de comida nas selas! Eses cans fuxiron sen deterse a desatar os corceis dos seus camaradas!

Unha nova vida brotou do peito de Steve e ergueuse cambaleando.

—Vamos —murmurou—. Fuxamos de aquí, axiña!

Como moribundos, avanzaron en dirección aos cabalos, soltáronos e subiron ás selas.

—Levaremos as monturas que sobran —grallou Steve namentres Yar Alí asentía con complicidade.

—Probabelmente as precisemos antes de alcanzar a costa.

Aínda que os seus torturados nervios pedían a berros a auga que gardaban as cantimploras que colgaban das selas de montar, viraron as súas monturas e, cambaleando sobre as selas, cabalgaron como cadáveres voadores pola rúa longa e chea de area de Kara-Shehr, entre os palacios en ruínas e as columnas esnaquizadas, cruzaron a muralla caída e chegaron ao deserto. Non volveron a vista nin un só instante a aquel negro monte de ancestral horror, nin tampouco falaron até que as ruínas desapareceron na brumosa distancia. Entón e só entón, tiraron das súas rendas e pararon para calmar a sede.

—Allah il allah! —dixo Yar Alí con devoción—. Eses cans batéronme tanto que semella que teño todos os ósos do corpo rotos. Desmontemos, prégocho, sahib, e déixame sacarche esa maldita bala e vendarche o ombro o mellor que mo permita a miña minguada habilidade.

Mentres facían o que propuxera, Yar Alí falaba e evitaba a mirada do seu amigo.

—Dixeches... sahib, ti dixeches algo sobre... sobre o que viches? Que viches, en nome de Alá?

Un forte arrepío sacudiu o recio corpo do americano.

—Non viches cando... cando a... a Cousa devolveu a xoia á man do esqueleto e pousou a cabeza de Nureddin no estrado?

—Por Alá, non o vin! —xurou Yar Alí—. Os meus ollos estaban pechados como se estivesen soldados co ferro fundido de Satán!

Steve non respondeu até que os dous camaradas subiron ás súas selas de novo e emprenderon a súa longa viaxe cara á costa que, con provisións, auga, armas e cabalos de refresco, tiñan moitas posibilidades de alcanzar.

—Eu botei unha ollada —dixo o americano con ar sombrizo—. E oxalá non o fixese. Son consciente de que soñarei con iso o resto da miña vida. Só foi unha ollada breve, mais non o podería describir do xeito no que se describe unha cousa terrestre. Que Deus me asista, non era da terra nin pertencía ao reino da cordura. A humanidade non foi a primeira posuidora da terra, existían criaturas aquí antes da súa chegada... e agora quedan sobreviventes de épocas espantosamente antigas. Poida que a día de hoxe existan esferas de dimensións extraterrestres que tocan sen ser vistas este universo material. Os feiticeiros invocan diaños durmidos de antano e contrólanos con maxia. Non é irracional supor que un meigo asirio puidese invocar un demo elemental extraterrestre para vingalo e gardar algo que nunca debeu saír do Inferno.

»Intentarei contarche o que cheguei a albiscar. Nunca máis falaremos diso outra vez. Era descomunal e negro. Era unha inmensa monstruosidade que camiñaba erguida como un home, mais ao mesmo tempo era como un sapo e tiña ás e tentáculos. Só lle vin as costas. De ollar o seu rostro non hai dúbida de que perdería a cordura. O vello árabe estaba no certo, que Deus nos asista, era o monstro que Xuthltan convocara das escuras e cegas cavernas da terra para gardar o Lume de Asshurbanipal!

Créditos

Títulos orixinais:
The Black Stone, The Children of the Night, The Worms of the Earth, The Fire of Asshurbanipal.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Pablo Amado Fuentes
Revisión da edición en papel:
Tomás González Ahola
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel: 2008
Segunda edición en papel: 2011
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

A versión orixinal en papel deste título recibiu unha axuda da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia, Dirección Xeral de Creación e Difusión da Cultura, na convocatoria para o ano 2010, consistente no 71% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa