Máis Relatos de Terror Sobrenatural

por
Robert E. Howard

Urco Editora
Galiza, 2021

Para ver este eBook coa calidade tipográfica que merece, recomendamos o Pocketbook reader.

Unhas palabras da editorial

Un dos principios fundacionais de Urco editora foi o de traer ao galego os clásicos do xénero fantástico e, desde 2007, ano en que o proxecto saíu ao mundo, esa foi unha teima que nunca abandonamos.

Entre os moitos autores e autoras que traducimos ao longo desta década e media de andadura, destacan tres nomes, que brillan no noso catálogo con luz propia.

O primeiro de todos é H.P. Lovecraft, de quen publicamos a narrativa completa en 14 volumes e ao que reeditamos en versión dixital durante 2020 para poñelo á libre disposición do noso público.

Os outros dous son Robert E. Howard, discípulo do primeiro e creador de Conan o Bárbaro, e mais Jack London, coñecido polas súas novelas de aventuras, pero que conta cunha extensa obra de ficción científica cun potente fondo social e político.

Neste 2021, o segundo ano da pandemia, decidimos continuar coa nosa angueira de dixitalización e reeditar todo o fondo de ambos os dous, o que supón o inicio da nosa Biblioteca Fantástica Dixital.

Igual que na Biblioteca Lovecraft Dixital, consideramos que as edicións en papel xa están amortizadas e que xa é hora de «liberar» estes textos para o seu uso libre e gratuíto por parte de todo o mundo. A fin de contas, nas raíces da nosa filosofía sempre estiveron o Creative Commons e o Software Libre.

Os textos orixinais foron traducidos por distintas mans ao longo de varios anos. Da mesma forma, a revisión correu ao cargo de varias persoas. Hoxe, coa experiencia gañada, podemos retornar a eles para cohesionar criterios e producir unha edición definitiva.

O contido íntegro deste proxecto en ePUB está dispoñíbel para a súa descarga gratuíta no noso sitio web, e nas mesmas ligazóns podes achar a maneira de mercar o libro en papel, se prefires o formato clásico.

Sen máis, dámosche a benvida á Biblioteca Fantástica Dixital.

Galiza, inverno de 2021

A COUSA NO TELLADO

[ O conto «The Thing on the Roof» publicouse por primeira vez no número de febreiro de 1932 da revista Weird Tales. ]

Avanzan pesadamente, a través da noite, con paso de elefante. Eu, cheo de terror, arreguízome mentres me escondo na cama. Despregan as súas colosais ás sobre o alto dos tellados, que tremen baixo o peso dos seus pés inmensos. — Justin Geoffrey Visións da Antiga Rexión

Comezarei dicindo que me sorprendín cando Tussmann me telefonou. Non eramos moi amigos. A natureza volúbel daquel home desgustábame e, logo da nosa áspera controversia de había tres anos, cando tentara desacreditar a miña obra Testemuños da cultura nahua no Iucatán, que era o resultado de tres anos de investigacións, as nosas relacións non eran nin moito menos cordiais. Así e todo recibino e sorprendéronme os seus modais bastos e apurados, mais tamén algo distraídos, como se o odio que sentía cara a min estivese desprazado por unha nova paixón que agora o dominaba.

Axiña me aclarou o motivo da cita: quería a miña axuda para obter unha copia da primeira edición dos Cultos Sen Nome de Von Junzt, coñecido como o Libro Negro, non pola súa cor senón polo seu contido prohibido. Tamén quería pedirme a tradución orixinal grega do Necronomicon. Sería igual de inútil. Aínda que despois da miña chegada do Iucatán dediquei todo o meu tempo a coleccionar libros, nin sequera pasara pola miña mente que o volume editado en Dusseldorf aínda puidese estar en circulación.

Direi algunhas palabras sobre este rarísimo texto: a súa extrema ambigüidade, unida ao excéntrico da materia que trata, fixera que fose considerado desde había tempo como o delirio dun maníaco e o autor fora marcado co selo da tolemia. Queda constancia, no entanto, do feito de que moitas das súas afirmacións son innegábeis e de que pasou os corenta e cinco anos da súa vida explorando lugares fatais, informando sobre noticias secretas e abismais. Non foron impresas moitas copias da primeira edición e parece ser que os seus propios donos as queimaron despois de que Von Juntz fose achado morto, estrangulado en circunstancias misteriosas, no seu cuarto atrancado e fechado cunha cadea, unha noite de 1846, seis meses despois de volver dunha misteriosa viaxe a Mongolia. Cinco anos máis tarde, un tipógrafo londiniense, un tal Bridewall, reimprimiu a obra de maneira ilegal e publicou unha tradución mediocre con fins sensacionalistas chea de erros de transcrición, de transposicións aproximadas e das parvadas comúns nas que incorren os editores improvisados e con poucos escrúpulos científicos. Todo isto desacreditou a obra orixinal e editores e público esqueceron o libro até 1869, cando a Golden Goblin Press de Nova York fixo outra edición. Tratábase dunha versión tan expurgada que faltaba a cuarta parte da obra orixinal. Mais o libro estaba encadernado con gusto e enriquecido coas láminas fantásticas e sinistras de Diego Vázquez, un produto exquisito. En principio esta edición fora concibida para o gran público, mais o gusto artístico dos editores evitáralle esta fin, xa que os custos de produción foran tan elevados que foi necesario vendela a un prezo prohibitivo. Estáballe a explicar todo isto a Tussmann cando me interrompeu de socato afirmando non ser tan ignorante como eu cría. Dixo que unha copia da edición Golden Goblin adornaba a súa propia biblioteca e fora nela onde atopara a pasaxe que espertara o seu interese.

Se conseguía procurarlle unha copia da edición de 1839 recompensaríame amplamente. Engadiu que sabendo que sería inútil ofrecerme diñeiro, como pagamento polo meu traballo retractaríase por completo das antigas acusacións sobre os meus estudos no Iucatán e presentaríame as máis sentidas escusas nas páxinas do Scientific News. Admitirei que me sentín aparvado por esta proposta e comprendín que se o asunto era tan urxente para Tussmann debía, abofé, ser da máis absoluta importancia. Respondinlle que cría ter rexeitado dabondo as súas acusacións aos ollos do mundo e que non desexaba obrigalo a humillarse, pero que faría todo o posíbel para lle procurar o que desexaba. Deume as grazas e apresurouse a marchar, explicando vagamente que no Libro Negro esperaba atopar a información completa sobre algo que, sen dúbida, fora expurgado da edición americana. Púxenme a traballar, escribindo cartas a amigos, colegas e libreiros de todo o mundo e axiña descubrín que me comprometera a unha tarefa colosal. Necesitei tres meses para que os meus esforzos resultasen coroados polo éxito grazas á axuda do profesor James Clement, de Richmond, Virginia. Puiden obter os que desexaba. Comuniqueillo a Tussmann, que chegou a Londres no primeiro tren. Os seus ollos ardían de ansia mentres miraba o volume poeirento e groso con cuberta de coiro e feches de ferro oxidado. Os seus dedos tremían de cobiza mentres folleaban as súas páxinas amareladas polo paso do tempo. Despois deitou un berro e bateu co puño na mesa. Entón souben que atopara aquilo que estivera a procurar.

–Escoite! –ordenou. Logo leu un fragmento no que se falaba dun antigo templo en ruínas, na selva de Honduras, onde un estraño deus fora adorado por unha tribo extinguida antes da chegada dos españois. Despois leu en voz alta sobre a momia que fora, en vida, o último gran sacerdote daquel pobo desaparecido e que agora xacía nunha cámara tallada na rocha sólida contra a que edificaran o templo. Arredor do apergamiñado pescozo da momia había unha cadea de cobre e sobre a cadea unha gran xoia esculpida en forma de sapo. A xoia era a chave, continuaba Von Juntz, do tesouro do templo, que xacía escondido nunha cripta, en profundos recunchos baixo o altar. Os ollos de Tussmann acendéronse.

–Eu vin aquel templo! Estiven fronte ao altar. Vin a porta selada da cámara na que os indíxenas din que repousa a momia do sacerdote. É un templo curioso, tan diferente das ruínas indias prehistóricas como o é dos modernos edificios latinoamericanos. Os indios da contorna insisten en que non teñen ningunha relación con aquel lugar e afirman que o pobo que construíu o templo era dunha raza distinta á súa e que xa estaba alí cando os seus antepasados se instalaran na rexión. Eu creo que é a reliquia dunha civilización perdida hai moitísimo tempo e que comezou a decaer milenios antes da chegada dos españois.

»Quería penetrar na cámara selada, pero non tiven tempo e ademais faltábanme as ferramentas necesarias. Tiña présa por alcanzar a costa, porque ferira accidentalmente o pé dun disparo e chegara a aquel lugar por casualidade.

»Decidín volver e botarlle outra ollada, pero as circunstancias impedíronmo. Mais agora non deixarei que nada se interpoña no meu camiño! Casualmente lin un fragmento deste libro na edición da Golden Goblin onde viña descrito o templo. Pero iso era todo: apenas se mencionaba a momia. Interesado, procurei unha copia da edición Bridewall, pero batín cun muro de disparates que desfiguraban o texto. Por un erro excesivamente irritante, o tradutor equivocárase mesmo na localización do Templo do Sapo, como o chama Von Juntz, situándoo en Guatemala en lugar de Honduras. A descrición xeral tampouco é correcta, aínda que veña mencionada a xoia, como tamén o feito de que se trate dunha «chave». Pero, unha chave para que? A edición Bridewall non o aclara. Comprendín, entón, que estaba sobre a pista dun descubrimento sensacional, a menos que Von Juntz fose, como sosteñen moitos, un tolo. Pero está claramente probada a súa visita a Honduras no curso das súas viaxes e ninguén podería describir tan vivamente o templo como el o fai no Libro Negro sen velo persoalmente. Non chego a explicarme como fixo para coñecer o segredo da xoia, porque os indios que me falaron da momia non me dixeron nada de ningunha xema: non me queda máis que pensar que Von Juntz conseguiu, dalgún xeito, entrar na cripta, porque aquel home coñecía estraños métodos para descubrir os segredos máis recónditos.

»Polo que sei, só outro home branco visitou o Templo do Sapo, ademais de Von Juntz e de min mesmo. Foi o viaxeiro español Juan González, que explorou parcialmente a rexión en 1793. Nos seus informes mencionou brevemente un estraño lugar sacro que difería da meirande parte das ruínas indias achadas, e referiu, en termos escépticos, unha lenda difundida entre os indíxenas, segundo a cal «algo insólito» se escondía baixo o templo. Estou seguro que se refería ao Templo do Sapo.

»Mañá partirei a Centro América. Quede co libro: xa non o necesito. Desta volta irei equipado co conveniente e tentarei atopar o que se agocha naquel templo, aínda que teña que demolelo. Non pode ser outra cousa que unha enorme cantidade de ouro! Os españois non chegaron a collelo porque cando chegaron a aquela rexión o Templo do Sapo estaba abandonado e eles buscaban indios vivos para poderlles quitar o ouro por medio da tortura e non momias de razas perdidas. Pero eu penso obter aquel tesouro.

Logo de dicir isto marchou. Eu sentei e abrín o libro pola páxina que el deixara de ler e así permanecín até a medianoite, acirrado polas estrañas revelacións de Von Juntz, incríbeis e, ás veces, extremadamente vagas. Desta maneira aprendín sobre o Templo do Sapo cousas que me inquietaron, até tal punto que á mañá seguinte tentei advertir a Tussmann. Porén, descubrín que xa marchara.

Pasaron moitos meses, despois dos cales recibín unha carta súa en que me convidaba a pasar algúns días con el na súa propiedade de Sussex. Pediume tamén que levase comigo o Libro Negro. Cheguei á facenda de Tussmann, que estaba bastante apartada, pouco despois do crepúsculo. Vivía segundo usos case feudais e a gran casa cuberta de hedra e os prados anexos estaban rodeados por un alto muro de pedra. Mentres atravesaba o paseo flanqueado por camiños que conducían desde a cancela até a casa, notei que durante a ausencia do seu dono aquel lugar permanecera abandonado. A grama medraba vizosa entre as árbores, case sufocando a herba, e entre as desordenadas matas de detrás do muro ouvín o que parecía o arrastrarse dun cabalo ou dun boi e percibín claramente o bater dos cascos sobre a pedra. Un servente de ollar reservado acompañoume e atopeime con Tussmann, que paseaba dun lado ao outro no seu estudio, como un león engaiolado. A súa fisionomía xigantesca pareceume así e todo máis enxoita, máis dura que cando o vira a última vez, e a súa pel estaba bronceada polo sol do trópico. A recia cara estaba sucada por liñas numerosas e profundas, e os ollos ardían con maior intensidade que antes. Unha ira frustrada, reprimida con dificultade, parecía esconderse tras dos seus modais.

–Ben, Tussmann –saudeino–. Que pasou? Atopou vostede o ouro?

–Non atopei unha onza de ouro –gruñiu–. Todo o asunto era un conto... Ben, non exactamente todo. Entrei na cámara selada e atopei a momia.

–E a xoia? –exclamei. Logo extraeu algo do peto e púxomo na man. Observei con curiosidade o obxecto: era unha gran xema, clara e transparente como o cristal, pero cunha sinistra cor carmesí. Estaba esculpida, como afirmara Von Juntz, en forma de sapo. Sentín un involuntario calafrío: a imaxe era especialmente noxenta. Centrei despois a atención na cadea de cobre que a sostiña, pesada e traballada dun xeito estraño–. Que son estes caracteres gravados sobre a cadea? –inquirín con curiosidade.

–Ignóroo –retrucou Tussmann–. Pensaba que talvez vostede o sabería, pero atopo unha estraña similitude entre estes signos e certos xeroglíficos, parcialmente borrados, dun monólito coñecido como a Pedra Negra que se atopa nas montañas de Hungría. De calquera xeito non puiden descifralo.

–Fáleme da súa viaxe –convideino e, fronte aos nosos whiskys con soda, comezou a falar, aínda que cunha estraña repugnancia.

–Volvín atopar o templo sen moita dificultade, a pesar de que se localiza nunha rexión solitaria e pouco frecuentada. Está construído contra unha parede de rocha nun val deserto e descoñecido, tanto nos mapas como para os exploradores. Non me arriscarei a estimar a súa antigüidade, pero aquel edificio está feito cunha clase especialmente dura de basalto, como non vin nunca, e a extrema erosión debida á intemperie fai pensar nunha idade incríbel.

»Moitas das columnas que forman a fachada están en ruínas e os seus tocos elévanse dos alicerces consumidos polas eras, igual que os dentes partidos dunha bruxa. As paredes externas están en ruínas, pero as interiores e as columnas que sosteñen o que queda do teito parecen o sólidas dabondo como para durar outros mil anos, así como os muros da cámara interior.

»A cámara principal é unha ampla peza circular cuxo lastrado está composto por grandes bloques de pedra. No centro atópase o altar, máis nada que un bloque moi groso, do mesmo material, redondo e esculpido de maneira estraña. Xusto detrás do altar, escavada na parede de rocha que forma o muro posterior da sala, está a cámara selada onde xace a momia do último sacerdote do templo.

»Introducinme na cripta sen excesiva dificultade e atopei a momia, exactamente como se narra no Libro Negro. Malia que o estado de conservación era notábel, fun incapaz de clasificala. As faccións apergamiñadas e o contorno xeral do cranio suxerían unha certa semellanza con poboacións degradadas e bastardas do baixo Exipto e estou seguro de que o sacerdote pertence a unha raza máis próxima ao tronco caucásico que ao amerindio. Alén disto non podo afirmar nada con seguridade.

»No entanto, a xoia estaba alí e a cadea colgaba do pescozo disecado.

A partir deste momento o relato de Tussmann tornouse tan inconexo que me resultou difícil seguilo e pregunteime se o sol tropical non faría unha lea na súa mente. Coa axuda da xoia abrira unha porta secreta no altar. Non me revelou nada en particular sobre esta operación e asaltoume o pensamento de que el mesmo non aprendera en absoluto o funcionamento da xoia-chave. Pero a apertura da porta secreta tivera un efecto moi negativo sobre a banda de truáns que tiña ao seu servizo. De socato rexeitaran seguilo ao interior da negra abertura que tiña fronte a el e que aparecera como por milagre cando a xema tocara o altar. Entón Tussmann entrara só, armado coa pistola e unha lanterna eléctrica, para atopar unha estreita escalinata de pedra que se afundía até as entrañas da terra. Seguíraa e finalmente chegara a un corredor amplo, cuxas tebras ameazadoras case engulían o seu feble raio de luz. Despois de contar isto, Tussmann chegou, con sorprendente repugnancia, ao momento en que viu un sapo que sentira saltar diante del, nas marxes do abano de luz, durante todo o tempo que permanecera baixo terra.

Abríndose camiño, atravesara húmidos corredores e escalinatas que eran pozos de escuridade mesta, para chegar finalmente ante unha pesada porta, fantasticamente gravada, co pensamento de que sería a cripta na que os antigos adoradores amorearan o tesouro do templo. Aplicara a xoia en forma de sapo contra a porta en varios puntos e, finalmente, a porta abrírase por completo.

–E o tesouro? –entremetinme con ansiedade. El riu, como mofándose de si mesmo.

–Non había ouro, non había pedras preciosas... nada –dubidou–, nada que puidese levar comigo.

Outra volta a narración tornouse vaga, pero comprendín que deixara o templo case ás carreiras, sen facer posteriores tentativas de atopar o pretendido tesouro. Nun primeiro momento pensara levar a momia consigo para doala a un museo, pero cando saíu desa sima non conseguiu atopala e creu que os seus homes, por temor a atoparse con tal compañeiro de viaxe, a agocharan en calquera pozo ou caverna por superstición.

–E así concluíu. Estou de novo en Inglaterra, non máis rico que cando marchei.

–Pero ten a xoia, lémbreo. Sen dúbida é de gran valor.

El mirouna sen satisfacción, tamén cunha especie de feroz e obsesiva avidez.

–Pensa que é un rubí? –inquiriu. Eu abaneei a cabeza.

–Non sería capaz de clasificalo.

–Eu tampouco. Pero déixeme ver o libro.

Pasou lentamente as pesadas páxinas movendo os beizos mentres lía. Ás veces, abaneaba a cabeza como se algo o turbase e notei que se detiña moito tempo nunha pasaxe concreta.

–Este home mergullouse ben a fondo nos segredos prohibidos –dixo referíndose a Von Juntz–. Non me estraña que tivese un destino tan raro e misterioso. De calquera xeito debeu de prever a súa fin... porque advirte os homes de non molestar o que dorme.

Tussmann pareceu perdido nos seus pensamentos durante algúns momentos.

–Saúde, oh cousas dormentes –murmurou–, que parecedes mortas, pero que xacedes á espera do tolo que vos esperte... Debín ler o Libro Negro antes de partir. Nese caso tería fechado a porta cando abandonei a cripta... Pero teño a chave e penso mantela aínda contra os poderes do propio inferno!

Liberouse das súas fantasías e tentou falar, pero despois calou de socato. Desde algún punto do andar superior chegara un rumor moi estraño. Que era?

Miroume, eu sacudín a cabeza e el correu á porta e chamou a berros por un servente. O home que entrou, poucos instantes despois, estaba máis ben pálido.

–Era no andar de arriba? –ruxiu Tussmann.

–Era, señor.

–E escoitou algo? –preguntou con dureza, en ton de ameaza e acusación.

–Escoitei –respondeu o home cunha mirada de desconcerto.

–Que escoitou? –a pregunta era case un bater de dentes.

–Ben, señor –o home riu para escusarse–, vostede dirá que estou un pouco tocado, presumo, pero a dicir a verdade, pareceume un cabalo a patear sobre o teito.

Un lóstrego de tolemia total vibrou nos ollos de Tussmann.

–Idiota! –gritou–. Lisque, fóra de aquí!

O home retirouse, atordado, e Tussmann agarrou a esplendorosa xoia en forma de sapo.

–Fun un tolo! Non lin dabondo... E debín fechar a porta, pero por Deus, a chave é miña, e conservareina fronte a homes e demos!

E con estas estrañas palabras deu media volta e correu ao andar superior. Un momento máis tarde a porta do seu cuarto fechouse cun golpe. Logo un servente chamou timidamente, pero non obtivo máis que a orde de retirarse, ao que seguiu a ameaza, expresada con palabras horríbeis, de que lle dispararía a calquera que tentase penetrar na estancia. De non ser tan tarde eu liscaría sen dubidalo, porque me parecía que Tussmann toleara. Pero dado que non podía, retireime ao dormitorio que me indicou un servente aterrorizado, aínda que non fun á cama. No seu lugar, abrín as páxinas do Libro Negro pola pasaxe que atraera a atención de Tussmann. De feito, había algo evidente, a menos que eu tolease por completo: no Templo do Sapo atopárase con algo imprevisíbel. Algo antinatural aterrorizara os seus homes cando a porta do altar se abrira de todo e cando, na cripta subterránea, Tussmann atopara o que non esperaba atopar. Agora estaba convencido de que esa cousa o seguira desde Centro América e de que o motivo desa persecución era a xoia, que el chamaba a chave. Buscando unha explicación no texto de Von Juntz, relín a pasaxe sobre o Templo do Sapo e sobre o estraño pobo preindio que o convertera en centro do seu culto, así como sobre a inmensa e monstruosidade con tentáculos e pezuños que adoraran. Tussmann dixera que non lera dabondo a primeira vez que vira o libro. Ao pensar nesta frase enigmática, atopei o parágrafo sobre o que se entretivera longo tempo e que estaba subliñado co trazo dunha das súas uñas. Pareceume, así e todo, outra das moitas ambigüidades de Von Juntz, porque simplemente declaraba que o deus dun templo é o tesouro de devandito lugar. Despois, a horrenda implicación que contiña a cita revelóuseme de improviso e unha suor fría salpicou a miña fronte. A chave do tesouro! E o tesouro do templo era o propio deus! E as cousas que dormen poden espertar cando se abre a porta da súa prisión! Contraín as dedas, nervioso por aquela idea insoportábel, pero naquel preciso momento a quietude foi esnaquizada polo rumor de algo que crebaba e o berro de morte dun ser humano estourou nos meus ouvidos. Nun segundo precipiteime fóra da estancia e, mentres corría escaleiras arriba, percibín uns sons que desde aquela me fixeron dubidar da miña saúde mental. Ao chegar á porta do cuarto de Tussmann parei, tentando abrila coas mans trémulas. Tiña botada a chave e, mentres permanecía alí diante, indeciso, ouvín no interior un agudo croar e despois un rumor desagradábel como de lama, como se un inmenso corpo feito de xelatina estivese a tentar cruzar a xanela. Aquel rumor parou e xuraría que ouvín o bater apagado dunhas ás xigantescas. Despois, silencio.

Facendo abasto da cordura que me restaba, botei abaixo a porta. Un fedor inmundo e insoportábel espallábase nunha néboa amarela. Entrei sufocado pola náusea. A estancia estaba esnaquizada pero non faltaba nada, agás a xoia carmesí en forma de sapo que Tussmann chamaba a chave. Xamais a atoparon. Unha lama noxenta e inexplicábel luxaba o acceso á xanela e, no centro do cuarto, xacía Tussmann, coa cabeza afundida e rebentada. Sobre os refugallos vermellos do cranio e a faciana resaltaba claramente a marca dun inmenso pezuño.

O VAL DO VERME

[ O conto «The Valley of the Worm» publicouse por primeira vez no número de febreiro de 1934 da revista Weird Tales. ]

Falareivos de Niord e o Verme. Antes xa ouvistes a historia de moitas maneiras, onde o heroe era chamado Tyr, Perseo, Sigfrido, Beowulf ou San Xurxo. Mais foi Niord quen se enfrontou á criatura aborrecíbel e demoníaca que xurdiu arrastrándose do inferno. Dese enfrontamento naceu o ciclo de historias heroicas que descende polas eras até que a mesma sustancia da verdade se perde e pasa ao limbo de todas as lendas esquecidas. Sei do que estou a falar, pois eu era Niord. Mentres estou aquí agardando pola morte que repta lentamente sobre min como unha lesma cega, os meus soños están cheos de visións brillantes e dunha procesión gloriosa. Non soño coa vida monótona e esgazada pola enfermidade de James Allison, senón con todas as brillantes figuras da gran procesión que pasaron antes e que virán despois, pois albisquei non só as formas que se arrastran detrás, senón as que virán logo, como un home nun longo desfile albisca, moi por diante, a liña de figuras que o precede serpeando sobre un outeiro afastado, figuras recortadas como sombras contra o ceo. Son á vez unha e todas as formas, disfraces e máscaras que existiron na procesión, que existen e que existirán como as manifestacións visíbeis dese esquivo e intanxíbel pero ao mesmo tempo vital espírito que agora pasea baixo o breve e temporal nome de James Allison. Cada home e muller na terra é parte e todo dunha caravana similar de formas e seres. Pero non poden lembralo... as súas mentes non poden salvar os abruptos e horríbeis abismos de negrura que se abren entre esas formas inestábeis e que o espírito, alma ou ego, ao abrazalos, se ispe das súas máscaras de carne. Eu lembro. Por que podo lembrar é a máis estraña de todas as historias, pero mentres fico aquí coas negras ás da morte despregándose lentamente sobre min, todas as capas esvaídas das miñas vidas previas tremen ante os meus ollos e véxome a min mesmo en moitas formas e disfraces: fanfurriñeiro, presuntuoso, temerario, namorado, estúpido, todo o que os homes foron ou serán. Fun home en moitas terras e moitas condicións mais, e esta é outra cousa estraña, a miña liña de reencarnacións corre en dereita seguindo unha canle inequívoca. Nunca fun outra cousa que un home desa raza inquieta que os humanos chamaron en tempos nordheimeriana e máis tarde aria e que hoxe chaman con moitos nomes. A súa historia é a miña historia, do primeiro laio dun cachorro de mono branco e sen pelo na desolación ártica até o berro de morte do último produto dexenerado da civilización definitiva, nalgunha era do futuro borroso e imposíbel de imaxinar.

O meu nome foi Hialmar, Tyr, Bragi, Bran, Horsa, Eric e John. Percorrín coas mans ensanguentadas as rúas abandonadas de Roma tras Brennus, o da cabeleira amarela. Vaguei a través das plantacións arrasadas con Alarico e os seus godos cando as chamas das vilas iluminaban a terra ao arderen como o día e un imperio daba as súas últimas bocaladas baixo os nosos pés calzados con sandalias. Crucei, espada en man, a ondada desde a galera de Hengist para fundar os alicerces de Inglaterra con sangue e pillaxe. Cando Leif o Afortunado avistou as grandes praias brancas dun mundo ignoto eu estaba en pé ao seu carón sobre a cuberta da nave-dragón, a miña barba dourada voando ao vento. Cando Godofredo de Bouillon conduciu os seus cruzados máis aló dos muros de Xerusalén, eu estaba entre eles co meu casco de aceiro e a miña brigantina.

Pero non falarei de ningunha destas cousas. Levareivos comigo de volta a unha era a que, en comparación, Brennus e Roma son como onte. Levareivos de volta non só a través de séculos ou milenios, senón de eras e idades escuras que mesmo ignora o máis atrevido dos filósofos. Oh, lonxe, lonxe e máis lonxe habedes aventurarvos na noite do pasado antes de que gañedes as fronteiras da miña raza, de ollos azuis, de cabeleira amarela, vagabundos, asasinos, amantes, fortes na rapina e na viaxe!

Sobre a aventura de Niord e o exterminio do Verme da que vos falarei..., a raíz da que abrolla todo un ciclo de historias heroicas que aínda non chegou á súa fin, a espantosa realidade subxacente que axexa tras os mitos distorsionados polo tempo de dragóns, demos e monstros.

Pero non é só coa boca de Niord coa que hei falar. Son James Allison non menos do que fun Niord e, mentres narro a historia, interpretarei algúns dos seus pensamentos, soños e fazañas por boca do eu moderno, para que a saga de Niord non sexa para vós un caos carente de significado. O seu sangue é o voso, fillos dos arios, pero amplos abismos neboentos de eóns median arrepiantes no medio e as fazañas e os soños de Niord pareceranvos tan alleos aos vosos como o bosque primordial dominado polo león parece alleo á rúa dunha cidade de muros brancos.

Era un mundo estraño aquel en que Niord viviu, amou e loitou, hai tanto tempo que nin sequera a miña memoria, que abrangue eóns, pode recoñecer os seus límites. Desde entón a superficie da terra mudou non unha, senón ducias de veces. Os continentes alzáronse e afundíronse, os mares cambiaron os seus leitos e os ríos o seu curso, os glaciares creceron e minguaron e as mesmas estrelas e constelacións alteráronse e desviáronse.

Hai tanto tempo que o berce da miña raza estaba aínda en Nordheim. Pero as épicas migracións do meu pobo empezaran xa e tribos de ollos azuis e cabelo louro fluían cara ao leste, o sur e o oeste en viaxes de séculos de duración que os levaban arredor do mundo e deixaban os seus ósos e as súas pegadas en terras estrañas e lugares salvaxes e abatidos. Nunha destas migracións medrei da infancia á idade adulta. O meu coñecemento do fogar do norte non era máis que un conxunto de recordos vagos, como soños lembrados a medias, de brancas e cegadoras chairas nevadas e campos de xeo, de grandes fogueiras ruxindo no círculo de tendas de pel, de melenas amarelas flotando baixo ventos poderosos e dun sol ocultándose nun pantano lívido de nubes carmesís ardendo sobre a neve pisada onde formas escuras e inmóbiles xacían en charcos máis vermellos que o crepúsculo.

Ese último recordo destaca con máis claridade que os demais. Era o campo de Jotunheim, dixéronme anos despois, onde acababa de librarse esa batalla terríbel que foi o Armaggedon do pobo dos Aesir, o tema dun ciclo de cancións heroicas durante longas eras e que aínda vive hoxe nos esvaídos soños do Ragnarok e o Goetterdaemmerung. Presenciei esa batalla como un neno que salouca, así que debín vivir por volta de... Non, non direi a era, pois chamaríanme tolo e tanto os historiadores como os xeólogos discutiríanmo.

Mais os meus recordos de Nordheim eran poucos e tenues, esborranchados polos recordos desa longa viaxe na que gastei a miña vida. Non seguiamos un curso recto, mais o noso rumbo fora sempre cara ao sur. Ás veces detiñámonos un tempo nos fértiles vales das terras altas ou en ricas chairas atravesadas por ríos, pero sempre volviamos ao camiño e non sempre por mor da seca ou da fame negra. A miúdo abandonamos terras ateigadas de caza e froitas silvestres para penetrar en terreos salvaxes. Moviámonos sen fin na nosa senda, empurrados só polo noso afán incansábel e seguindo cegamente unha lei cósmica cuxo funcionamento nunca imaxinamos máis do que o adiviña o ganso salvaxe no seu voo arredor do mundo. Así que, finalmente, chegamos ao País do Verme.

Retomarei a historia a partir do momento en que chegamos a outeiros cubertos de xunglas que fedían a podremia e zumegaban unha vida abundante, onde os tantáns dun pobo salvaxe se abrían paso sen descanso a través da noite cálida e irrespirábel. Aquel pobo fixo a súa aparición para nos cortar o paso. Eran homes baixos, de constitución rexa, cabeleira negra, pintados, feroces pero, sen dúbida, homes brancos. Coñeciamos a súa estirpe desde tempos antigos. Eran pictos e, de todas as razas estrañas, resultaba ser a máis feroz. Atoparámolos antes en bosques mestos e nos vales das terras altas xunto aos lagos de montaña. Pero pasaran moitas lúas desde eses encontros.

Creo que esta tribo en particular representaba a migración máis oriental do seu pobo. Eran os máis primitivos e feroces de todos os que atoparamos. Exhibían xa características que notara entre os salvaxes negros dos países selváticos, aínda que moraran neses lugares só unhas poucas xeracións. A xungla abismal estaba a os engulir, borraba as súas características iniciais e moldeábaos co seu molde propio e aterrecedor. Estaban a derivar cara á caza de cabezas e o canibalismo non era máis que un paso ao que coido que chegaron antes de extinguirse. Tales cousas son extensións naturais da xungla. Os pictos non as aprenderon do pobo negro, pois daquela non había negros nesas cuíñas. En anos posteriores viñeron do sur e os pictos escravizáronos primeiro e logo foron absorbidos por eles. Pero iso non ten que ver coa miña saga de Niord.

Chegamos a ese brutal país de outeiros, cos seus abismos de salvaxismo e primitivismo escuro. Eramos toda unha tribo que marchaba a pé: vellos semellantes a lobos coas súas longas barbas e membros fracos, xigantescos guerreiros na flor da vida, nenos espidos correndo ao longo da caravana, mulleres con rizos amarelos e enguedellados levando bebés que nunca choraban agás para berrar de rabia pura. Non lembro o noso número, agás que eramos uns cincocentos combatentes e por combatentes entendo todos os homes, desde o neno coa forza suficiente para alzar un arco, até o máis vello dos anciáns. Nesa era de tola ferocidade todos eramos combatentes. As nosas mulleres, cando estaban acurraladas, loitaban como tigresas e mesmo vin un neno que aínda non era o grande dabondo como para tatexar palabras retorcer a cabeza e afundir os seus dentes no pé que o estaba a esmagar.

Oh, eramos loitadores! Deixádeme falar de Niord. Síntome orgulloso del, máis cando penso no triste corpo inválido de James Allison, a máscara inestábel que levo agora. Niord era alto, de ombreiros anchos, cadeiras esveltas e membros poderosos. Os seus músculos eran longos e avultados, indicando resistencia e velocidade do mesmo xeito que forza. Podía correr todo o día sen cansar e posuía tal coordinación que convertía os seus movementos nun lóstrego de velocidade cegadora. Se vos falase de toda a súa forza cualificariádesme de mentireiro. Pero non hai home na terra a día de hoxe forte dabondo para tensar o arco que Niord manexaba con facilidade. O tiro de frecha máis longo rexistrado é o dun arqueiro turco que enviou unha seta a 482 iardas. Non había nin un raparigo na miña tribo que non puidese mellorar tal tiro.

A medida que penetrabamos na xungla, ouvimos os tantáns resoar no misterioso val que durmía entre os outeiros salvaxes e, nunha meseta ancha e despexada, enfrontámonos aos nosos inimigos. Non creo que estes pictos nos coñecesen, nin sequera polas lendas, ou nunca se aventurarían con tal ousadía ao ataque en campo aberto, aínda que nos superasen en número. Pero non houbo intento ningún de emboscada. Xurdiron de entre as árbores, bailando e entoando os seus cánticos guerreiros, ouveando as súas bárbaras ameazas. As nosas cabezas colgarían na choza do seu ídolo e as nosas mulleres de pelo amarelo procrearían fillos seus. «Ho, ho, ho! Por Ymir.» Quen riu entón foi Niord, non James Allison. Do mesmo xeito que rimos os Aesir ao ouvir as súas ameazas. Foi unha risa profunda e resoante que xurdía de peitos amplos e poderosos. A nosa senda fora trazada con sangue e cinzas a través de moitas terras. Eramos os asasinos e os saqueadores, marchando espada en man polo mundo. Que este pobo nos ameazase espertou o noso áspero humor.

Adiantámonos para enfrontalos, espidos agás polas nosas peles de lobo, mexendo as nosas espadas de bronce. O noso cántico era como o resón do trono nos outeiros. Disparáronnos as súas frechas e devolvémoslles o lume. Na arcaría non podían compararse connosco. As nosas frechas asubiaron en nubes cegadoras e botáronos a terra como follas de outono, até que ouvearon e botaron escumallos como cans rabiosos e entraron ao corpo a corpo. E nós, loucos pola ledicia do combate, deixamos os arcos e corremos para enfrontarnos a eles, igual que un amante corre cara ao seu amor.

Por Ymir, foi unha batalla como para tolear e embebedarse coa matanza e a furia! Os pictos eran tan feroces coma nós, pero o noso físico era superior, o enxeño máis agudo e a mente máis desenvolvida para o combate. Vencemos porque eramos mellores, pero non foi unha vitoria fácil. Os cadáveres sementaban a terra enchoupada en sangue, mais á fin romperon filas e derrubámolos na súa retirada, até o mesmo inicio da fraga. Nárrovos esa pelexa con palabras escasas e inadecuadas. Non podo pintar a tolemia, o fedor do sangue e a suor, o arquexo, o esforzo dos músculos, o crebar dos ósos baixo os golpes poderosos, o rachar e lacerar da carne humana trémula e, por riba de todo, a implacábel e abismal calidade salvaxe de toda a escena na que non había regra nin orde, cada home loitando como quería ou podía. Se así o fixese, retrocederiades arrepiados. Mesmo o eu moderno, coñecendo o meu estreito parentesco con eses tempos, fica atordado ao revivir de novo tal carnizaría. A piedade non nacera aínda, agás como capricho individual, e as regras da guerra non foran soñadas aínda. Era unha época en que cada tribo e cada ser humano loitaba con dentes e uñas desde o nacemento até a morte, e ningún daba nin agardaba cuartel.

Así abatemos os pictos que escapaban e as nosas mulleres percorreron o campo para esmagar os miolos dos inimigos feridos con pedras ou cortarlles o pescozo con coitelos de cobre. Non torturabamos. Non eramos máis crueis do que esixía a vida. A regra da existencia era implacábel, pero hoxe existe moita máis crueldade caprichosa da que xamais soñamos nós. Non era a sede de sangue a que nos facía degolar os inimigos feridos ou cativos. Era porque sabiamos que as nosas oportunidades de supervivencia se incrementaban con cada opoñente morto.

Así e todo, había de cando en cando un rastro de compaixón individual e iso aconteceu nesta loita. Estivera ocupado nun duelo cun inimigo especialmente valoroso. A súa revolta mata de pelo negro apenas me chegaba á fazula, pero era un sólido nó de músculos como cables de aceiro que apenas facían sombra en velocidade de movementos ao raio. Tiña unha espada de ferro e o seu escudo cuberto de pel. Eu levaba unha maza. Ese combate saciou a miña alma sedenta de batallas. Eu sangraba dunha vintena de feridas antes de que un dos meus terríbeis golpes esmagase o seu escudo como se fose de cartón e, un instante despois, a miña maza rozou a súa cabeza sen protección ningunha. Ymir! Mesmo agora río e sinto marabilla ante a dureza do cranio daquel picto. Estou certo de que os homes desa era estaban construídos segundo un plan mais rexo! Ese golpe tería que esparexer os seus miolos como se fosen auga. Deixoulle a caveira medio descuberta e caeu inconsciente ao chan, onde o deixei deitado, supóndoo morto, mentres me unía á matanza dos guerreiros que fuxían.

Cando regresei, imbrando a suor e sangue, coa maza luxada de sangue e miolos, decateime de que o meu opoñente estaba a recuperar o coñecemento e que unha rapariga espida e de cabelos revoltos se preparaba para darlle o golpe de graza cunha pedra que apenas era quen de levantar. Un capricho fuxidío fíxome deter o golpe. Gozara do combate e admiraba a dureza diamantina do seu cranio.

Acampamos a pouca distancia, queimamos os nosos mortos nunha gran pira e, logo de saquear os cadáveres do inimigo, arrastrámolos a través da meseta e guindámolos ao val para que lles servisen de alimento ás hienas, chacais e voitres que xa se estaban a reunir . Esa noite mantivemos unha estreita vixilancia pero non fomos atacados, aínda que lonxe, na xungla, puidemos distinguir o resplandor avermellado das fogueiras e ouvir debilmente, cando o vento sopraba desde esa dirección, o latexar dos tantáns e berros e ouvidos demoníacos, queixumes polos mortos ou simples ouleos de furia bestial.

Tampouco nos atacaron nos días seguintes. Vendamos as feridas do noso cativo e aprendemos rapidamente o seu primitivo idioma que, así e todo, era tan distinto do noso que non podo imaxinar que as dúas linguas tivesen xamais unha fonte común.

O seu nome era Grom e era un gran guerreiro e cazador segundo se gababa. Falaba sen medo e non nos gardaba rancor, sorrindo amplamente e exhibindo uns dentes como cabeiros, cos seus ollos parecidos a doas brillando baixo a melena negra e enguedellada que cubría a súa fronte estreita. Os seus membros eran dun grosor case simiesco.

Estaba moi interesado nos seus raptores, aínda que nunca puido entender o motivo polo que fora perdoado. Até o final foi para el un misterio inexplicábel. Os pictos obedecían a lei da supervivencia aínda máis rixidamente que os Aesir. Como probaban os seus costumes máis sedentarios eran mais prácticos. Nunca vagaran tan lonxe ou tan ás cegas coma nós, mais en todos os aspectos nós eramos superiores.

Grom, impresionado pola nosa intelixencia e calidades guerreiras, ofreceuse voluntario para ir aos outeiros e facer a paz por nós coa súa xente. Non nos importaba demasiado, pero deixámolo ir. Aínda non se soñaba coa escravitude.

Así que Grom regresou coa súa xente e esquecémolo, agás eu, que saía cazar cun pouco máis de precaución esperando que me espreitase para afundir unha frecha nas miñas costas. Un día ouvimos o son dos tantáns e Grom apareceu no bordo da xungla, o rostro fendido polo seu sorriso de gorila, cos xefes dos clans pintados, vestidos con peles e adornados con plumas. A nosa ferocidade impresionáraos e o feito de que perdoásemos a Grom impresionáraos aínda máis. Non podían entender a misericordia. Evidentemente, tiñámolos en tan baixa estima que nin nos molestaramos en matar un dos seus cando estaba no noso poder.

Así que a paz se fixo con abundancia de parlamentos e foi xurada con moitos e estraños votos e rituais. Nós só xuramos por Ymir, pois un Aesir xamais rompería tal xuramento. Pero eles xuraban polos elementos, polo ídolo sentado na súa choza de fetiches onde os lumes ardían eternamente e unha vella engurrada batía durante toda a noite nun tambor cuberto de coiro, e por outro ser demasiado terríbel para ser nomeado.

Logo sentamos todos arredor das fogueiras e comemos carne e bebemos unha beberaxe atroz que fermentaban a partir de froitas silvestres. Foi estraño que o festín non acabase nunha matanza xeral, pois aquel licor tiña diaños dentro e fixo que os vermes se retorcesen no noso cerebro. Pero ningún mal resultou da nosa enorme bebedeira e desde entón vivimos en paz cos nosos veciños bárbaros. Ensináronnos moitas cousas e moitas máis aprenderon de nós. Pero ensináronnos a traballar o ferro, ao que se viran forzados pola falta de cobre neses outeiros, e superámolos niso axiña.

Moviámonos libremente entre as súas aldeas, que eran fatos de chozas con muros de lama nos clareiros dos cumios, ensombrecidos por árbores xigantescas. Permitímoslles vir a vontade aos nosos campamentos, ringleiras irregulares de tendas de pel na meseta onde a batalla tivera lugar. Os nosos mozos non se interesaban nas súas mulleres achaparradas e de ollos parecidos a doas, e as nosas esveltas raparigas de membros delgados coas súas rizadas cabezas amarelas non atraían os salvaxes de peito veludo. A familiaridade ao longo dos anos reduciría o noxo por cada bando, até que as dúas razas se fundirían nunha para formar un só pobo híbrido, pero moito antes diso os Aesir levantaron o campamento e partiron, desvanecéndose nas brétemas misteriosas do mítico Sur. Mais antes dese éxodo tivo lugar o horror do Verme.

Cacei con Grom e el conduciume a melancólicos vales deshabitados e fíxome ascender a outeiros silenciosos onde antes de nós ningún home puxera un pé. Pero había un val, perdido nos labirintos do suroeste, onde non quería ir. Tocos de columnas rotas e reliquias dunha civilización esquecida alzábanse entre as árbores do val. Mentres permaneciamos nos cantís que flanqueaban o lugar misterioso, Grom ensinoumas, pero non pensaba descender e disuadiume cando eu quixen facelo só. Non falaba claramente do perigo que axexaba alí, pero era maior que o da serpe, o tigre ou os elefantes que roldaban ás veces en devastadores rabaños desde o sur.

De todas as bestas, díxome Grom na súa lingua rouca, os pictos temían só a Satha, a gran serpe, e evitaban a xungla onde vivía. Mais había outra cousa que temían e estaba conectada en certo xeito co Val das Pedras Rotas, como chamaban os pictos aos ruinosos alicerces. Había moito tempo, cando os seus antepasados chegaran por primeira vez ao país, ousaran penetrar nese val temíbel e todo un clan dos seus perecera de súpeto, de modo horrendo e inexplicábel. Cando menos Grom non o explicaba. Dalgún xeito o horror xurdira da terra e non era bo falar diso, xa que crían que facelo, fose o que fose, podía atraelo.

Pero Grom estaba disposto a cazar comigo en calquera outro lugar, pois era o maior cazador dos pictos e moitas e temíbeis foron as nosas aventuras. Unha vez matei, coa espada de ferro que forxara coas miñas propias mans, o máis terríbel dos animais, o vello dentes de sabre, ao que os homes chaman hoxe tigre, pois parecíase máis a un tigre que a calquera outra cousa. En realidade a súa constitución era moito máis semellante á do oso, agás pola súa clara cabeza felina. Dentes de sabre tiña membros enormes, a cabeza sempre gacha, o corpo grande e pesado e desapareceu da terra porque era un loitador demasiado terríbel mesmo para esa era implacábel. A medida que crecían os seus músculos e a súa ferocidade, o seu cerebro tornábase pequeno até que, finalmente, mesmo o instinto de autoconservación desapareceu. A natureza, que mantén o seu equilibrio en tales cousas, destruíuno porque, se os seus poderes de superloitador se aliasen cun cerebro intelixente, destruiría todas as outras formas de vida da terra. Era un fenómeno no camiño da evolución, un desenvolvemento orgánico que se volvera tolo e evolucionara até non ser máis que garras e cabeiros para a matanza e a destrución.

Matei o dentes de sabre nun combate que formaría unha saga por si propio e, durante os meses posteriores, xacín medio delirante con espantosas feridas que lles facían agachar a cabeza aos guerreiros máis duros. Os pictos dixeron que nunca un home solitario matara antes un dentes de sabre. Á fin, recupereime das miñas terríbeis feridas, para marabilla de todos.

Mentres xacía nas portas da morte houbo unha escisión na tribo. Foi pacífica, como acontecía case sempre e contribuían en gran medida a que o mundo se poboase coas tribos de cabeleira amarela. Corenta e cinco dos mozos tomaron compañeira á vez e afastáronse para fundar o seu propio clan. Non houbo revolta. Era un costume racial que frutificou en todas as eras posteriores, cando tribos xurdidas das mesmas raíces se atoparon, tras séculos de separación, para se cortar o pescozo entre si con alegre abandono. A tendencia dos arios e os prearios era sempre cara á desunión, cos clans separándose do tronco principal e esparexéndose polo mundo.

E así, eses mozos conducidos por un tal Bragi, o meu irmán de armas, tomaron as súas raparigas e aventuráronse cara ao suroeste, estabelecendo a súa morada no Val das Pedras Rotas. Os pictos escandalizáronse, lanzando vagos comentarios sobre unha maldición monstruosa que reinaba sobre o val, pero os Aesir riron. Deixaramos os nosos propios demos e misterios nas xeadas desolacións do afastado norte azul e os diaños doutras razas non nos impresionaban moito.

Cando recuperei toda a miña forza e as tremendas feridas non foron máis que cicatrices, cinguín as miñas armas e crucei a meseta para visitar o clan de Bragi. Grom non me acompañou. Non estivera no campamento dos Aesir desde había varios días. Pero eu coñecía o camiño. Lembraba ben o val, os cantís desde cuxo cumio o contemplei por primeira vez, co seu lago no extremo superior, as árbores espesándose e converténdose en fraga no extremo máis baixo. Os costados do val eran cantís escarpados e moi altos, e unha gran farallón a cada extremo illábao do resto do terreo. Era o extremo máis baixo, ou sur occidental, onde o chan do val estaba sementado de columnas rotas. Algunhas erguíanse entre as árbores, outras estaban convertidas en moreas de pedras cubertas de lique. Ninguén sabía que pobo as erixira. Pero Grom falara de maneira vaga e temorosa dunha monstruosidade peluda e simiesca que bailaba baixo a lúa ao son de frautas demoníacas que provocaban horror e tolemia.

Crucei a meseta onde se alzaba o noso campamento, baixei a costa, atravesei un val estreito e de vexetación mesta, rubín outra costa e interneime nos outeiros. Medio día de fácil traxecto levoume á rocha alén da cal se achaba o val dos alicerces. Durante moitas millas non vira sinal de vida humana. Todas as aldeas dos pictos estaban a moita distancia cara ao leste. Coroei a rocha e ollei o val adurmiñado co seu tranquilo lago azul, os seus cantís e as súas columnas rotas xurdindo de entre as árbores. Busquei algunha fumareda. Non vin ningunha, pero si voitres virando no ceo sobre un grupo de tendas á beira do lago.

Descendín pola rocha, con cautela, e achegueime ao campamento silandeiro. Nel detívenme, xeado de medo. Non era doado impresionarme. Vira a morte de moitas formas e fuxira ou tomara parte en vermellas carnizarías onde o sangue se derramaba como a auga e a terra rebordaba de cadáveres. Pero aquí enfronteime a unha devastación orgánica que me deixou atónito e abraiado. Do clan de Bragi, aínda en formación, non quedaba ninguén vivo e non había nin un cadáver enteiro. Algunhas das tendas de pel seguían en pé. Outras foran derrubadas e esmagadas, como por un peso monstruoso, de tal modo que nun comezo me preguntei se unha manda de elefantes cruzara o campamento, pero ningún elefante causara xamais destrución tal como a que vin polo chan ensanguentado. O campamento era un monte de anacos de carne e fragmentos de cadáveres: mans, pés, cabezas, ruínas humanas. Había armas, algunhas luxadas cunha lama averdada como a que abrolla dun verme esmagado.

Ningún inimigo humano podía cometer tal atrocidade. Mirei cara ao lago, preguntándome se uns monstros anfibios sen nome xurdiran reptando das tranquilas augas cuxo azul escuro falaba de profundidades insondábeis. Entón vin unha pegada do destrutor. Era un suco como o que podería deixar un verme titánico, de varias iardas de largura, que serpeaba polo val. Por onde corría a herba estaba esmagada e a vexetación e as árbores foran derrubadas e manchadas de sangue e lama verde.

Cunha furia louca na miña alma, saquei a espada e empecei a seguir o rastro, cando unha chamada atraeu a miña atención. Dei a volta para ver unha figura rexa que se me aproximaba desde a rocha. Era Grom, o picto, e cando penso no valor que debeu de necesitar para vencer todos os instintos implantados nel polos ensinos da tradición e a experiencia persoal, decátome do profunda que era a súa amizade.

Anicado xunto á beira do lago, lanza en man, os seus negros ollos vagando cheos de medo polas silenciosas árbores ondulantes do val, Grom faloume do horror que caera sobre o clan de Bragi baixo a lúa. Pero primeiro faloume da cousa, tal e como os seus maiores lle contaran a historia.

Moito tempo atrás, os pictos descenderan do oeste nunha longa viaxe, chegando finalmente a estes outeiros cubertos de xungla onde, dado que estaban cansos, que a caza e os froitos abondaban e que non había ningunha tribo hostil, se detiveran e construíran as súas aldeas de muros de xabre.

Algúns deles, todo un clan desa numerosa tribo, estabeleceu a súa residencia no Val das Pedras Rotas. Descubriron as columnas e un gran templo en ruínas entre as árbores. Nese templo non había altar nin capela, só a boca dun pozo que se desvanecía na negrura da terra e no que non había banzos como os que un ser humano faría e usaría. Construíron a súa aldea no val e, de noite, baixo a lúa, o horror caeu sobre eles e deixou só muros rotos e anacos de carne luxada de lama.

Neses días nada temían os pictos. Os guerreiros dos demais clans reuníronse e entoaron os seus cánticos guerreiros e bailaron as súas danzas de guerra, e seguiron un gran rastro de sangue e lama até a boca do pozo no templo. Ouvearon o seu desafío e guindaron pedras que nunca se ouviron rebotar no fondo. Entón empezou un agudo e demoníaco chifrar de frautas e do pozo xurdiu unha espantosa figura antropomórfica que danzaba aos estraños sons dunha frauta que sostiña nas súas mans monstruosas. O horror da súa aparencia deixou xeados de asombro os feroces pictos e, seguíndoo de preto, unha colosal masa branca alzouse da escuridade subterránea. Do pozo xurdiu un pesadelo tolo e babuxante que as frechas penetraban pero non podían deter, ao que as espadas cortaban pero non podían matar. Caeu sobre os guerreiros, reducíndoos a polpa escarlata, facéndoos anacos como un polbo faría cos peixiños, zugando o sangue dos seus membros mutilados e devorándoos mentres eles gritaban e loitaban. Os sobreviventes fuxiron, perseguidos até a mesma rocha sobre a cal, aparentemente, o monstro non podía impulsar a súa trémula masa.

Tras disto non ousaron entrar no val silencioso. Pero os mortos viñeron en soños aos seus xamáns e anciáns e contáronlles estraños e terríbeis segredos. Falaron dunha antiga raza de criaturas medio humanas que habitaran noutros tempos aquel val e erixiran aquelas columnas para os seus propios, estraños e inexplicábeis propósitos. O monstro branco do pozo era o seu deus, invocado desde os negros abismos do centro da Terra, a incontábel profundidade baixo o manto negro, por unha bruxaría ignorada polos fillos dos humanos. O ser peludo e antropomórfico era o seu servidor, creado para honrar o deus, un informe espírito elemental atraído das profundidades e encerrado en carne, orgánico pero máis aló do entendemento da humanidade. Os antigos desapareceran tempo atrás nas lamas das que unha vez xurdiran arrastrándose no negro amencer do universo, pero o seu deus bestial e o seu escravo inhumano vivían aínda. En certo xeito, ambos os dous eran orgánicos e podían ser feridos, aínda que ningunha arma humana resultara poderosa dabondo para os matar.

Bragi e o seu clan viviran semanas no val antes de que o horror atacase. Só a noite anterior Grom, que cazaba sobre os cantís, se vira paralizado polo agudo e demoníaco son de frautas e logo por un clamor louco de berros humanos. Deitado boca abaixo no chan, ocultando a cabeza entre a herba, non se atreveu a moverse, nin sequera cando os berros esvaeceron baixo os noxentos sons dun horrendo banquete. Cando chegou a alba arrastrouse trémulo até os cantís para mirar cara ao val e o espectáculo da devastación, mesmo visto de lonxe, impulsárao a fuxir cara aos outeiros. Mais, finalmente, ocorréraselle que debería avisar o resto da tribo e ao regresar, no seu camiño cara ao campamento na meseta, vírame entrar no val.

Así falou Grom mentres eu permanecía sentado e meditaba en silencio, a fazula apoiada no meu poderoso puño. Non podo expresar en palabras modernas o sentimento do clan que neses días era unha parte vital de cada home e muller. Nun mundo onde cairos e garras axexaban a cada home e as mans de todos se alzaban contra o individuo, agás as do seu propio clan, o instinto tribal era moito máis que a simple frase que é hoxe. Formaba parte do home tanto como o seu corazón ou a súa destra. Isto era necesario pois, só así, agrupados en bandas que non se podían romper, sobreviviu a humanidade nos terríbeis ambientes do mundo primitivo. Por tanto, a mágoa persoal que sentía por Bragi e os seus mozos de esveltos membros e as súas raparigas riseiras de pel branca afogábase nun mar máis profundo de penas e furia cuxa intensidade e fondura eran case cósmicas. Permanecín sentado mentres o picto se anicaba ante min cheo de ansiedade. Dirixía a súa mirada ás ameazantes profundidades do val onde as columnas malditas se erguían como dentes fanados de mulleres vellas que rían entre as espesuras.

Eu, Niord, non usaba moito o cerebro. Vivía nun mundo físico e para pensar por min xa estaban os anciáns da tribo. Pero pertencía a unha raza destinada a converterse en dominante tanto mental como fisicamente e non era un mero animal musculoso. Alí sentado xurdiu, primeiro vagamente, logo con claridade, unha idea que arrincou dos meus beizos unha curta e feroz risada. Logo erguinme e indiqueille a Grom que me axudase e, con madeira seca, os postes das tendas e as hastas das lanzas rotas, construímos unha pira á beira do lago. Despois recollemos os horrendos anacos do grupo de Bragi, dispuxémolos na pía de madeira e acendémola con aceiro e pedernal.

A fumareda espesa e triste ascendeu serpeando cara ao ceo e, volvéndome cara a Grom, pedinlle que me guiase á xungla onde axexaba ese horror escamudo: Satha, a gran serpe. Grom miroume pampo, pois nin os maiores cazadores pictos buscaban a gran criatura reptante. Pero a miña vontade era como un vendaval que o arrastraba detrás de min e, por fin, iniciou a marcha. Deixamos o val polo seu extremo superior, cruzando a rocha, sorteando os grandes cantís e mergullámonos nas extensións do sur, poboadas só polos bastos habitantes da xungla. Internámonos nela até chegar a unha extensión de terras baixas, negras como a tinta baixo as grandes árbores cubertas de rubideiras, onde os nosos pés se afundían moito no chan alfombrado pola vexetación podrecida e onde unha humidade viscosa zumegaba baixo a súa presión. Aquel, díxome Grom, era o reino de Satha, a gran serpe.

Deixádeme falar de Satha. Hoxe na terra non existe nada igual, nin existiu durante eras incontábeis. Como o dinosauro carnívoro, como o vello dentes de sabre, era demasiado terríbel para existir. Mesmo entón era xa a sobrevivente dunha idade máis arrepiante onde a vida e as súas formas eran máis crúas e horrendas. Non había daquela moitas da súa especie, aínda que puideran existir en gran número nas fedorentas augas das vastas xunglas pantanosas, ao sur, aínda máis lonxe. Era maior que calquera pitón dos tempos modernos e dos seus cairos goteaba un veleno mil veces máis letal que o da raíña cobra.

Nunca foi adorada polos pictos de sangue puro, aínda que os negros que viñeron despois convertérona en deusa e esa adoración persistiu na raza híbrida que xurdiu dos negros e os seus conquistadores brancos. Pero para outros pobos era o cumio do horror maligno e as historias sobre ela mesturáronse coa demonoloxía, de maneira que en eras posteriores Satha converteuse no mesmo diaño dos pobos brancos e os estixios primeiro adorárona e logo, cando se converteron en exipcios, abominaron dela baixo o nome de Set, a Vella Serpe, mentres para os semitas se converteu en Leviatán e Satanás. Era terríbel dabondo para ser unha deidade, pois era a morte reptante. Vira un elefante macho caer morto de súpeto pola dentada de Satha. Víraa, albiscáraa retorcerse no seu horripilante camiño a través da espesa xungla, víraa cobrar a súa presa, pero nunca a cazara. Era demasiado horrenda, mesmo para quen matara o dentes de sabre.

Pero agora cazábaa, internándome máis e máis na cálida e irrespirábel pestilencia da súa xungla, onde nin a súa amizade cara a min podía obrigar a Grom a ir máis lonxe. Urxiume a que pintase o meu corpo e cantase a miña canción de morte antes de avanzar máis, pero eu seguín adiante sen prestarlle atención.

Nun carreiro natural que se retorcía entre as árbores dispuxen unha trampa. Achei unha grande árbore, branda e de fibra esponxosa, pero de ramaxe espesa e pesada, e cortei a súa base xunto ao chan coa miña grande espada, dirixindo a súa caída de modo que, cando se abateu, a súa copa se esfarelou nas pólas dunha árbore máis pequena, deixándoa inclinada sobre o carreiro, un extremo repousando na terra, o outro atrapado na outra árbore. Logo cortei as pólas do costado inferior e, tallando unha estaca delgada pero resistente, roceina e púxena recta, a modo de piar baixo a árbore inclinada. Logo cortei a árbore que a sostiña e deixei o gran tronco precariamente apoiado na estaca, á que atei unha longa liana, tan grosa como o meu pulso.

Despois, afasteime pola xungla primordial e crepuscular até que un inconfundíbel e fétido cheiro asaltou o meu olfacto e, da vexetación podrecida, fronte a min, Satha ergueu a súa horrenda cabeza, bambeándose mortífera dun lado a outro, mentres a súa lingua fendida entraba e saía e os seus enormes e terríbeis ollos amarelos ardían cravados en min, con toda a sabedoría maligna dun mundo negro e antigo en que o ser humano non existía aínda. Recuei sen medo, sentindo só unha sensación xeada na columna vertebral, e Satha seguiume sinuosa, o seu brillante corpo cilíndrico de oitenta pés de longo ondulando sobre a vexetación podrecido nun silencio hipnótico. A súa cabeza en forma de cuña era máis grosa que o corpo dun home e as súas escamas escintilaban con mil brillos cambiantes. Eu era para Satha como un rato para unha cobra real, pero tiña cairos como nunca os vira rato ningún. Rápido como era, sabía que non podía evitar o golpe fulminante desa gran cabeza triangular, así que non ousei deixar que se me aproximase demasiado. Fuxín con astucia ao longo do carreiro. Tras de min, o avance daquel corpo flexíbel era como o vento que varre a herba.

Non se encontraba a moita distancia de min cando pasei correndo baixo a trampa e, cando a gran forma brillante pasaba esvarando baixo ela, agarrei a liana con ambas as mans e turrei desesperadamente. Con grande estrondo, o tronco caeu sobre as costas escamudas de Satha, a uns seis pés da súa cabeza.

Agardaba romperlle a columna, pero coido que non o conseguín, pois o gran corpo envolvíase e anelábase, a potente cola azoutaba e golpeaba segando as matogueiras como un látego xigante. No instante da caída, a enorme cabeza oscilara batendo contra a árbore cun impacto terrorífico, os potentes cairos cortando codia e madeira como cimitarras. Agora, como se fose consciente de que combatía contra un inimigo inanimado, Satha volveuse cara a min, que me achaba fóra do seu alcance. O pescozo escamudo arqueouse, as potentes mandíbulas abríronse, revelando os cabeiros dun pé de lonxitude, dos que pingaba un veleno que podería queimar a pedra sólida.

Coido que, dada a súa portentosa fortaleza, Satha podería ceibarse do tronco agás por unha póla rota que se afundira profundamente no seu flanco e a mantiña agarrada como se fose un anzol. O seu ruidoso sesear encheu a xungla e os seus ollos miráronme con tal maldade concentrada que me arreguicei ao meu pesar. Oh, sabía que eu era quen a atrapara! Achegueime tanto como me atrevín e cun repentino e potente ataque de lanza, atraveseille o pescozo xusto baixo a mandíbula, cravándoa ao tronco da árbore. Entón arrisqueime moito, pois ela estaba aínda moi lonxe da morte e sabía que nun intre arrincaría a lanza da madeira e quedaría libre para golpear. Pero nese instante adianteime á carreira e, brandindo a miña espada con toda a miña enorme forza, cernei a súa terríbel cabeza.

As contorsións e sacudidas da Satha viva e presa non eran nada comparadas coas convulsións agónicas do seu corpo decapitado. Retireime, arrastrando detrás de min a xigantesca cabeza cunha póla en forma de gancho e, a unha distancia segura da cola que ondeaba e repartía zorregadas, dispúxenme ao traballo. Traballei entón coa morte e ningún home tomaría maiores precaucións ca min, pois cortei os sacos de veleno na base dos grandes cabeiros e nesa pezoña enchoupei as puntas de once frechas, tendo coidado de que só as coitelas de bronce entrasen no líquido, que doutro xeito queimaría a madeira das resistentes setas. Mentres facía isto, Grom, impulsado pola camaradaría e a curiosidade, chegou nerviosamente pola xungla e a súa boca abriuse de sorpresa ao contemplar a cabeza de Satha.

Durante horas enchoupei as puntas das frechas no veleno, até que estiveron recubertas dunha horrenda podremia verde e uns pequenos puntos de corrosión apareceron alí onde o veleno comera o bronce. Envolvinas coidadosamente nunhas follas grandes e de aspecto gomoso e despois, aínda que caera a noite e as bestas de presa ruxían por todos os lados, regresei polos outeiros selváticos, xunto con Grom, até que ao amencer chegamos de novo aos cantís que dominaban o val das Pedras Rotas.

Na entrada do val crebei a miña lanza e collín todas as frechas envelenadas da miña bolsa. Pintei a cara e os membros como o fan os Aesir só cando se dirixen a unha morte segura e cantei a miña canción de morte ao sol que se alzaba sobre os cantís, coa miña cabeleira amarela voando ao vento da mañá.

Logo baixei ao val co arco na man. Grom non foi quen de seguirme. Deitouse en terra e comezou a ouvear como un can agonizante.

Pasei o lago e o silencioso campamento onde as cinzas da pira fumeaban aínda e cheguei ás mestas árbores que se erguían máis aló. Ao meu redor alzábanse as columnas, simples moreas de pedra carentes de forma tras incontábeis eóns. As árbores eran máis espesas e, baixo as súas grandes follas carnosas, a mesma luz era escura e maligna. Vin o templo en ruínas como baixo a sombra do crepúsculo, muros ciclópeos que se alzaban sobre masas de cascallos e bloques caídos. A unhas seiscentas iardas da entrada, nun claro, unha gran columna de oitenta ou noventa pés de altura subía cara ao ceo. Estaba tan gastada e maltratada pola intemperie e o tempo que calquera neno da miña tribo podería escalala. Ao vela cambiei o meu plan.

Cheguei ás ruínas e vin enormes muros esborrallados que sostiñan un teito en forma de cúpula do que caeran moitas pedras, de modo que parecían as costelas cubertas de lique dalgún esqueleto dun monstro mítico que se curvaban sobre min. Columnas titánicas flanqueaban o limiar polo que poderían pasar dez elefantes. Talvez noutros tempos houbera inscricións e xeroglíficos nos alicerces e muros, pero borráranse había moito. Arredor da grande estancia, na parte de dentro, as columnas estaban en mellor estado de conservación. Ante cada unha delas había un pedestal e algún esvaído recordo instintivo resucitou en min unha escena sombriza onde negros tambores ruxían con loucura e neses pedestais aniñábanse de modo aborrecíbel seres monstruosos en inexplicábeis rituais enraizados no negro amencer do universo.

Non había altar ningún, só a boca dun gran pozo no chan de pedra, con estrañas tallas obscenas no bordo. Arrinquei grandes laxas de pedra do chan roto e guindeinas ao pozo que descendía até a escuridade máis absoluta. Ouvinas rebotar nos costados, pero non golpear o fondo. Guindei unha pedra tras outra, cada unha cunha maldición e, por fin, ouvín un son que non era o zoar cada vez máis afastado das pedras ao caer. Polo pozo ascendeu un estraño e demoníaco chifrar de frautas que constituía unha sinfonía de tolemia. Desde lonxe, na escuridade inferior, distinguín o brillo temíbel dunha gran masa branca.

Retireime lentamente a medida que o soar de frautas ía a máis, recuando a través do enorme limiar. Ouvín un son de rozamentos e golpes e, xurdindo do pozo e cruzando o limiar entre as colosais columnas, emerxeu danzando unha figura incríbel. Camiñaba erguida como un ser humano, pero estaba cuberta de pelo, que era máis tupido alá onde debía estar o seu rostro. Se tiña orellas, nariz e boca non puiden descubrilas. Só dous ollos avermellados esculcaban fixamente tras a máscara de pelo. As súas mans contrafeitas sostiñan un estraño xogo de frautas nas que sopraba dun modo estraño mentres avanzaba danzando cara a min con grotescos saltos e contorsións.

Detrás da criatura ouvín un son obsceno e repulsivo como o dunha masa trémula e inestábel que se erguía do pozo. Dispuxen entón unha frecha, tensei a corda e disparei a seta asubiante cara á besta peluda que danzaba de xeito monstruoso. Caeu como ferida por un raio, mais para o meu horror as frautas seguiron soando aínda que caeran das mans deformes. Entón dei a volta e corrín cara á columna, pola que rubín antes de mirar atrás. Cando cheguei ao cumio mirei abaixo e a sorpresa polo que vin a piques estivo de facerme caer das alturas.

O monstruoso morador da escuridade saíra do templo e eu, que esperara un horror modelado con algún molde terrestre, contemplei un enxendro de pesadelo. De que inferno subterráneo xurdira arrastrándose había tanto tempo non o sei. Non era un animal tal e como a humanidade os coñece. Heille chamar verme a falta de termo mellor. Non hai ningunha linguaxe terrestre que teña nome para tal cousa. Só podo dicir que se parecía un pouco máis a un verme que a un polbo, unha serpe ou un dinosauro.

Era branco e lembraba un polbo, mais arrastraba polo chan a súa masa trémula como un verme. Tiña grandes tentáculos esmagados e antenas carnosas, e outras probóscides cuxo uso son incapaz de explicar. E tiña unha longa extremidade que envolvía e desenvolvía como a trompa dun elefante. Os seus corenta ollos, dispostos nun horrendo círculo, estaban compostos por miles de facetas doutras tantas cores escintilantes que mudaban e se alteraban nunha transmutación constante. Pero durante tales mudanzas de ton e brillo retiñan sempre a súa intelixencia maligna, que non era nin humana nin propia das bestas, senón unha intelixencia demoníaca nada da noite, que os humanos só podemos sentir latexar en soños, dentro dos negros abismos exteriores ao noso universo material. En tamaño o monstro era como unha montaña e a súa masa faría parecer anano un mastodonte.

Pero mesmo mentres me arreguizaba ante o horror cósmico da criatura, dispuxen unha frecha emplumada e mandeina asubiando cara ao albo. A herba e as matogueiras acabaron esmagadas cando o monstro se dirixiu cara a min como unha montaña en movemento e eu disparei frecha tras frecha cunha forza terríbel e unha precisión mortífera. Non podía errar nun albo tan enorme. As frechas afundíronse até as penas ou perdéronse de vista na masa inestábel, cada unha levando o veleno suficiente como para matar no instante un elefante macho. Pero seguiu avanzando, dun xeito rápido e abraiante, aparentemente insensíbel tanto ás setas como ao veleno en que as enchoupara. E todo o tempo a horrenda música seguía como un acompañamento de loucura, xemendo debilmente desde as frautas que xacían no chan sen que ninguén as tocase.

A miña confianza desapareceu. Mesmo o veleno de Satha era algo inútil ante esta criatura incríbel. Disparei a miña última frecha case sobre a trémula montaña branca, pois o monstro estaba case baixo a miña atalaia. Entón a súa cor alterouse de súpeto. Unha ondada dun noxento azul percorreuna e a enorme masa estremeceuse en convulsións semellantes a un terremoto. Cun esforzo terríbel, bateu na parte inferior da columna, facendo a pedra cachizas. Pero no mesmo intre do impacto eu saltei e caín a través do ar sobre as costas do monstro.

A pel branda cedeu e afundiuse baixo os meus pés. Afundín a espada até a empuñadura e remexina na carne polposa, abrindo unha ferida horríbel dun metro de longo, da que zumegou unha lama averdada. Entón o golpe dun tentáculo parecido a un cable fíxome saír despedido das costas do titán e lanzoume virando polo ar a trescentos pés de distancia para caer entre un grupo de árbores xigantescas.

O impacto debeu de crebarme a metade dos ósos, pois cando tentei aferrar outra vez a espada e arrastrarme de volta ao combate, non puiden mover nin a man nin o pé, só retorcerme indefenso coas costas rotas. Pero podía ver o monstro e sabía que vencera, mesmo na derrota. A masa, semellante a unha montaña, tremía e remexíase, os tentáculos lanzaban aloucados lategazos, as antenas retorcíanse e anoábanse e a brancura nauseabunda converteuse nun repugnante verde pálido. Virou pesadamente e arrastrouse cara ao templo, movéndose como un navío desarborado baixo unha forte ondada. As árbores caeron e fixéronse achas cando o monstro se apoiou nelas.

Chorei de pura furia ao non poder coller a espada e precipitarme á morte saciando a miña tolemia frenética, pero os deuses viron que estaba ferido de morte e non necesitaba a arma. As demoníacas frautas do chan continuaban coa súa melodía infernal, que era como o queixume fúnebre do demo. Logo, mentres o monstro viraba e se remexía, vino recoller o cadáver do seu escravo peludo. Por un instante a forma simiesca ficou pendurada no ar, aferrada pola probóscide parecida a unha trompa, logo esfarelouse contra o muro do templo cunha forza que reduciu o corpo peludo a unha polpa informe. Ante iso as frautas lanzaron un chifrar horrendo e despois calaron para sempre.

O titán cambaleou no bordo do pozo e nel produciuse outra mudanza, unha temíbel transformación que aínda non podo describir. Mesmo agora, cando tento pensar claramente nela, só son consciente a medias daquela blasfema e antinatural transmutación de forma e substancia. Daquela, a masa estrañamente alterada precipitouse ao pozo para caer rodando cara á escuridade definitiva da que viñera e souben que estaba morta. E mentres se desvanecía no abismo, cun laio terríbel os muros ruinosos estremecéronse desde a cúpula aos alicerces. Curváronse cara a dentro e dobráronse cunha reverberación enxordecedora. As columnas crebaron e cun estrondo cataclísmico a mesma cúpula caeu. Por un instante o ar pareceu velado cos cascallos que caían e o po de pedra. As copas das árbores mexéronse con loucura, igual que nunha treboada ou nas convulsións dun terremoto. Despois todo se aclarou outra volta e mirei, limpando o sangue dos meus ollos. Onde se erguera o templo xacía só unha morea colosal de cascallos e pedras rotas, e cada columna do val caera, reducida a cachizas.

No silencio que seguiu ouvín a Grom deitar un laio fúnebre sobre min. Díxenlle que me puxese a espada na man e así o fixo, logo inclinouse xunto a min para escoitar o que tiña que dicir, pois a miña vida apagábase axiña.

«Que a miña tribo lembre» dixen falando lentamente. «Que a historia sexa contada de aldea en aldea, de campamento en campamento, de tribo a tribo, de modo que a xente poida saber que nin home nin besta nin diaño poden enfrontarse ao pobo de dourada cabeleira de Asgard e saír indemnes. Que me constrúan un túmulo para descansar e que me deiten no interior co meu arco e a espada na man, para gardar este val para sempre. Así, se o fantasma do deus que matei xorde das profundidades, o meu espectro estará sempre disposto a presentarlle batalla.»

E mentres Grom ouveaba e batía no seu peito peludo, a morte veu a min no Val do Verme.

A MÁMOA NO VISO

[ O conto «The Cairn on the Headland» publicouse por primeira vez no número de xaneiro de 1933 da revista Weird Tales. ]

E no intre seguinte, este tolo roibo estaba sacudíndome como un can que sacode unha rata. «Onde está Meve MacDonnal?» berraba. Por todos os santos, é horríbel escoitar un tolo berrar a medianoite nun lugar solitario por unha muller que morreu hai trescentos anos. — A historia do Pescador de Altura.

«Esta é a mámoa que andas a buscar —dixen apoiando a man con precaución nunha das ásperas pedras que compoñían o montículo estrañamente simétrico.

Nos ollos de Ortali ardía un ávido interese. A súa mirada varreu a paisaxe e volveu pousarse na gran morea de coios erosionados pola intemperie.

—Vaia un sitio salvaxe, estraño e desolado! —dixo el—. Quen ía pensar atopar un lugar así por esta zona? De non ser polo fume que sobe por aló un nin soñaría que alén deste viso se estende unha gran cidade! Apenas hai nin unha casopa de pescadores á vista.

—A xente evita o túmulo igual que o levan evitando durante séculos —contestei.

—E por que?

—Xa mo preguntaches antes —contestei impaciente—. Só che podo dicir que agora evitan por costume o que os seus devanceiros evitaban por coñecemento.

—Coñecemento! —riu con desprezo—. Superstición!

Fiteino, sombrizo, cun odio mal disimulado. Dificilmente podía haber dous homes máis distintos ca nós os dous. El era esvelto, seguro de si mesmo, latino sen ningunha dúbida, de ollos escuros e ar sofisticado. Eu era grande, torpe coma un oso, cos ollos dun frío azul e o cabelo roibo e revolto. Eramos paisanos porque naceramos na mesma terra, mais a patria dos nosos devanceiros distaba tanto como o sur do norte.

—Supersticións nórdicas —repetiu—. Non podo imaxinar xente latina permitindo que un misterio como este fique sen revelar durante tantos anos. Os latinos son demasiado prácticos, demasiado prosaicos se queres. Estás certo da data deste túmulo?

—Non o vin mencionado en ningún manuscrito anterior a 1014 —rosmei— e lin todos os que se conservan, os orixinais. MacLiag, o poeta do rei Brian Boru, fala da construción da mámoa xusto despois da batalla e non hai moitas dúbidas de que se refire a este montículo. Menciónase tamén brevemente nas crónicas tardías de Os Catro Señores, tamén no Libro de Leinster, compilado a finais da década de 1150, e outra vez no Libro de Lecan, compilado por MacFirbis arredor de 1416. Todas as fontes o relacionan coa batalla de Clontarf, mais non mencionan a finalidade para a que se construíu.

—Ben, e logo que misterio ten? —preguntou—. Hai algo máis natural que o feito de que, tras a súa derrota, os nórdicos edificasen unha mámoa sobre o corpo de algún gran xefe caído na batalla?

—En primeiro lugar —respondín—, hai un misterio relacionado coa súa existencia. A construción de mámoas sobre os mortos era unha tradición nórdica, non irlandesa. Segundo os cronistas, non foron os nórdicos os que ergueron este túmulo. Como o poderían facer xusto despois dunha batalla en que foron esnaquizados e tiveron que fuxir a fume de carozo polas portas de Dublín? Os seus xefes xaceron no sitio en que caeron e os corvos limparon os seus ósos. Foron mans irlandesas as que amorearon estas pedras.

—Vale, e tan raro é? —porfiou Ortali—. Na antigüidade, os irlandeses xuntaban pedras antes de ir á batalla. Cada home colocaba unha e após a batalla os vivos retiraban as súas pedras, polo que deixaban así un reconto dos mortos para quen quixese contar as pedras que ficaban.

Abaneei a cabeza.

—Iso era moito antes, non nos tempos da batalla de Clontarf. En primeiro lugar, había máis de vinte mil guerreiros e aquí caeron catro mil. Esta mámoa non é grande dabondo como para servir como reconto dos homes mortos en combate. Ademais, a súa construción é demasiado simétrica. Apenas caeu unha pedra do sitio en todos estes séculos. Non, esta mámoa levantárona para tapar algo.

—Supersticións nórdicas! —mofouse outra vez.

—Vale, supersticións e todo o que queiras! —berrei irado polos seus escarnios, tanto que recuou involuntariamente un pouco e meteu a man no peto do abrigo—. Nós, os do norte de Europa tiñamos deuses e demos ante os que as pálidas mitoloxías dos do sur semellan contos de nenos. Cando os teus devanceiros repousaban en coxíns de seda entre os ruinosos piares de mármore dunha civilización decadente, os meus estaban a construír a súa propia civilización entre penurias e titánicas batallas contra inimigos humanos e inhumanos.

»Aquí, nesta mesma chaira, a Idade Escura chegou á súa fin e a luz dunha nova era ergueuse sobre un mundo de odio e anarquía. Aquí, como debes de saber, no ano 1014, Brian Boru e os seus guerreiros armados con machados dalcasianos romperon o poder dos pagáns nórdicos para sempre, aqueles inexorábeis saqueadores anárquicos que atrasaran o progreso da civilización durante séculos.

»Foi máis ca unha loita entre gaélicos e daneses pola coroa de Irlanda. Foi unha guerra entre o Cristo Branco e Odín, entre o cristián e o pagán. Foi o último levantamento dos pagáns, daquela xente de tradicións antigas e estrañas. Durante trescentos anos o mundo retorcérase baixo o calcañar do viquingo e aquí, en Clontarf, ese azoute levantouse para sempre.

»Naqueles tempos, igual que agora, os escritores e historiadores cortesáns latinos e latinizados subestimaron a importancia da batalla. Os refinados sofistas das cidades civilizadas do sur non tiñan interese nas batallas de bárbaros que ocorrían no recanto noroccidental do mundo, nun lugar e entre uns pobos cuxos nomes vagamente coñecían. Só souberon que, de súpeto, as terríbeis incursións dos reis do mar remataron de asolar as súas costas e, dun século para o outro, aquela era salvaxe de saqueo e asasinato acabou por caer case no esquecemento grazas a que unha xente ruda e a medio civilizar que apenas cubría a súa nudez con peles de lobo lles plantou cara aos conquistadores.

»Aquí foi onde ocorreu o Ragnarok, a caída dos Deuses! En honra á verdade, aquí foi onde caeu Odín, xa que a súa relixión recibiu un golpe mortal. El foi o último dos deuses pagáns que se alzou contra a Cristiandade e, por un tempo, semellou que a súa prole había prevalecer e arrastrar o mundo de volta á escuridade e ao salvaxismo. Din as lendas que antes de Clontarf esta deidade aparecía a miúdo na terra ante os seus adoradores, a medio ver entre o fume dos sacrificios onde as vítimas humanas morrían entre berros, ou ben víano cabalgar sobre as nubes rachadas polo vento, cos seus rizos salvaxes voando na treboada, ou vestido coma un guerreiro nórdico, asestando golpes de tempestade na primeira liña de batallas sen nome. Mais despois de Clontarf non o viron nunca máis. Os seus adoradores chamaron por el en van con cánticos salvaxes e terríbeis sacrificios. Perderon a fe nel, pois falláralles na súa hora mais difícil. Os seus altares caeron, os seus sacerdotes esmoreceron e morreron, e os homes tornáronse para ao seu conquistador, o Cristo Branco. O reino de sangue e ferro caeu no esquecemento. A era dos reis do mar de mans vermellas pasou. O sol nacente, pouco a pouco, suavemente, iluminou a noite da Idade Escura e os homes esqueceron a Odín, que nunca volveu á terra.

»Ri se queres! Mais quen sabe que formas de horror naceron na escuridade, nas frías tebras e nos asubiantes abismos negros do Norte? Nas terras do sur brilla o sol e as flores rebentan. Baixo o ceo mol os homes rin dos demos. Mais no norte, quen sabe que malvados espíritos elementais habitan nas feras treboadas e na escuridade? Ben pode ser que os homes creasen o culto dos duros Odín e Thor e a súa terríbel raza a partir de tales aberracións da noite.

Ortali ficou en silencio durante un instante, como sacudido pola miña vehemencia, mais despois escachou a rir.

—Ben dito, meu filósofo do norte! Discutiremos estas cuestións outro día. Dificilmente agardaría que un descendente dos bárbaros nórdicos coma ti escapase totalmente a algún refugallo dos soños e o misticismo da súa raza. Mais non podes agardar que cambie de opinión só pola túa imaxinación. Sigo a crer que esta mámoa está a cubrir un segredo non máis escuro que un xefe nórdico que caeu na batalla e que os teus delirios sobre diaños nórdicos non teñen nada que ver co asunto. Hasme axudar a abrir a mámoa?

—Non —respondín secamente.

—Unhas poucas horas de traballo abondarán para desvelar o que queira que agoche —continuou como se non me ouvise—. E, falando de supersticións, non haberá, se cadra, algunha lenda relativa ao acivro que teña que ver con este montículo?

—Unha vella lenda conta que todas as árbores nas que medraba o acivro foron cortadas nun raio de sete quilómetros por algunha misteriosa razón —respondín de xeito sombrizo—. Este é outro misterio. O acivro constituía unha parte importante da maxia dos nórdicos. En Os Catro Señores falan dun home do norte, un vello barbado de aspecto salvaxe, supostamente sacerdote de Odín, que foi asasinado polos habitantes desta zona cando intentaba depositar unha póla de acivro sobre a mámoa, un ano despois da batalla.

—Vaites! —riu—. Fíxenme cunha póla de acivro, ves? Heina levar na lapela da chaqueta. Poida que me protexa contra os teus demos nórdicos. Estou máis seguro que nunca de que esta mámoa cobre un rei do mar, que sempre foron enterrados para descansaren con todas as súas riquezas: copas de ouro, espadas de gardas enxoiadas e armaduras de prata. Presinto que esta mámoa agocha riquezas, riquezas que os campesiños irlandeses pisaron cos seus torpes pés durante séculos, vivindo na pobreza e morrendo de fame. Bah! Volveremos á medianoite, cando esteamos seguros de que non nos interrompan, e ti hasme axudar na escavación.

O ton en que pronunciou a última frase enviou unha vermella marea de sede de sangue ao meu cerebro. Ortali deu a volta e comezou a examinar a mámoa mentres falaba e, case de xeito involuntario, a miña man estendeuse con cautela e fechouse sobre unha rocha afiada de aspecto maligno que se desprendera dun dos coios. Nese intre eu era un asasino en potencia coma ningún que pisara antes a terra. Un golpe rápido, silencioso e salvaxe, e sería libre para sempre dunha escravitude máis amarga que a que os meus devanceiros celtas coñeceran baixo os calcañares dos viquingos.

Como se me estivese a ler o pensamento, Ortali virouse contra min. Axiña agochei a pedra no peto, sen saber se advertira ou non o meu aceno. Mais debeu de ver o vermello instinto asasino que ardía nos meus ollos, pois volveu recuar e outra vez a súa man procurou ás apalpadelas o seu revólver oculto.

Ao final só dixo:

—Cambiei de parecer. Non escavaremos a mámoa esta noite. Mañá á noite, se cadra. Poida que nos vixíen. Agora marcho de volta ao hotel.

Non contestei, mais deille as costas e comecei a andar pensativo cara á costa. El emprendeu a subida pola aba do viso, tras do que se estendía a cidade, e cando me virei para ollalo estaba cruzando o cumio, recortado claramente contra o ceo nebuloso. Se o odio puidese matar caería morto no momento. Vino a través dunha néboa tinguida de vermello e o pulso batíame nas tempas coma martelos.

Vireime outra vez en dirección á costa e parei de súpeto. Cegado polos meus escuros pensamentos achegárame a escasos metros dunha muller sen a ver. Era alta e robusta, coas faccións fortes e severas, duramente marcadas e ciceladas polos ventos, igual que os outeiros. Vestía dun xeito que me resultaba estraño, mais non pensei moito no asunto sabendo dos curiosos estilos de vestimenta que algunhas persoas anticuadas da nosa xente adoitan levar.

—Que fas na mámoa? —preguntou cunha voz fonda e poderosa. Fiteina con sorpresa, pois falaba gaélico, o que non era estraño en si mesmo, se non fose porque o gaélico que empregaba era supostamente unha lingua morta: tratábase do gaélico dos estudosos, puro e cun inequívoco sabor arcaico. Unha muller dalgunha comarca illada nos outeiros, pensei, onde a xente aínda falaba a lingua non adulterada dos seus devanceiros.

—Estabamos a especular sobre este misterio —respondín na mesma lingua, aínda que sen moita seguridade, posto que eu estaba máis afeito á súa forma moderna, que se ensinaba nas escolas, e tiña que facer esforzos para igualar o seu uso da lingua. Ela sacudiu a cabeza lentamente.

—Non gusto do home moreno que estaba contigo —dixo sombriamente—. Quen es ti?

—Son americano, aínda que nado e criado aquí —contestei—. Chámome James O'Brien.

Unha luz estraña brillou nos seus ollos fríos.

—O'Brien... Pertences ao meu clan. Eu nacín O'Brien. Casei cun home dos MacDonnals, mais o meu corazón sempre estivo coa xente do meu sangue.

—Vives por aquí? —preguntei pensando no seu estraño acento.

—Vivín, hai moito —contestou—, mais estiven fóra durante un longo tempo. Todo está cambiado... cambiado. Non ía retornar, mais unha chamada que non podes entender arrastroume até aquí. Cóntame, pensades abrir a mámoa?

Sorprendinme e olleina con atención, supoñendo que dalgún xeito conseguira escoitar a nosa conversa.

—Non é cousa miña —contestei con amargura—. Ortali, o meu compañeiro... vaina abrir, sen dúbida, e estou obrigado a axudalo. Se por min fose non a molestaría.

Os seus ollos fríos atravesáronme até chegaren á alma.

—Os parvos precipítanse a cegas ao seu destino —dixo con ar sombrizo—. Que sabe ese home dos misterios da nosa antiga terra? Aquí realizáronse fazañas que tiveron sona no mundo enteiro. Antes, no remoto pasado, cando o Bosque de Tomar se erguía escuro e rumoroso contra a chaira de Contarf e os muros daneses de Dublín dominaban sobre o sur do río Liffei, os corvos alimentáronse dos mortos e o solpor iluminou lagos carmesí. Aló o rei Brian, devanceiro teu e meu, rompeu as lanzas do norte. Viñeron de todas as terras e das illas do mar; viñeron con brillantes cotas de malla e os seus helmos cornamentados proxectaron longas sombras na terra. As súas proas de dragón fenderon as ondas e o son dos seus remos era coma o bruar da tempestade.

»Na afastada chaira os heroes caeron coma trigo maduro ante o segador. Aló caeron Jarl Sigurd das Orcadas e Brodir de Mann, o último dos reis do mar, e todos os seus xenerais. Aló caeron tamén o príncipe Murrough e o seu fillo, Turlogh, e moitos capitáns de Gael, tamén o propio rei Brian Boru, o máis grande monarca de Erin.

—Certo! —a miña imaxinación sempre se inflamaba polos relatos épicos da miña terra natal—. O meu sangue derramouse aquí e aínda que pasei a mellor parte da miña vida en terras afastadas, hai lazos de sangue que atan a miña alma a esta costa.

Ela asentiu lentamente e, de debaixo dos seus vestidos, sacou algo que emitía un brillo apagado baixo a luz do solpor.

—Colle isto —dixo—. Entrégocho como proba do noso lazo de sangue. Presinto que han ocorrer feitos estraños e monstruosos, mais isto hate manter a salvo da maldade e da xente da noite. É sagrado máis alá do coñecemento humano.

Collino con estrañeza. Era un crucifixo de ouro curiosamente traballado e tiña como adornos unhas pequenas xoias. A feitura era extremadamente arcaica e céltica alén de toda dúbida. Vagamente, no meu interior, espertou un recordo dunha reliquia perdida moito tempo atrás, descrita por monxes esquecidos en manuscritos nebulosos.

—Meu Deus! —exclamei—. Isto... isto ten que ser... isto non pode ser outra cousa que o crucifixo perdido de San Brandán o Bendito!

—É, si —dixo inclinando a cabeza—. A cruz de San Brandán, moldeada polas mans do home santo moito tempo atrás, antes de que os bárbaros do norte fixesen de Erin un inferno vermello, nos días en que a paz dourada e a santidade gobernaban esta terra.

—Mais, muller! —exclamei con forza—. Non che podo aceptar tal agasallo! Non podes saber o que vale isto! O seu valor intrínseco é equivalente a unha fortuna e como reliquia non ten prezo...

—Abonda! —a súa fonda voz deixoume sen fala de súpeto—. Abonda desta conversa sacrílega. A cruz de San Brandán non ten prezo. Nunca se manchou con ouro, foi sempre un agasallo que pasou constantemente de man en man. Doucha coma escudo contra os poderes do mal. Non digas máis.

—Pero estivo perdida durante trescentos anos! —exclamei—. Como?... Eu... aquí...

—Un home santo deuma hai moito tempo —respondeu—. Agocheina no meu seo... longo tempo estivo no meu seo. Mais agora doucha a ti. Vin desde un lugar moi afastado para cha dar, pois o vento anuncia acontecementos monstruosos e ela é espada e escudo contra a xente da noite. Un mal antigo está a moverse na súa prisión, un mal que as mans cegas dun home estúpido poden liberar. Pero a cruz de San Brandán ten unha forza maior ca ese mal, xa que acumulou poder durante as longas idades nas que ese mal esquecido estivo aprisionado baixo a terra.

—Pero quen es? —exclamei.

—Chámome Meve MacDonnal —respondeu.

Despois virouse sen dicir unha soa palabra máis e afastouse camiñando na crecente penumbra mentres eu ficaba confuso e a ollaba cruzar o viso e desaparecer da miña vista torcendo terra dentro ao coroar o cumio. Despois eu tamén me sacudín coma un home que esperta dun soño e subín pouco a pouco a costa do viso. Cando crucei o cumio foi como se pasase dun mundo a outro: detrás de min xacía a natureza salvaxe e a desolación dunha estraña era medieval. Ante min latexaban as luces e o ruído da moderna Dublín. Só ficou un toque arcaico na escena que xacía aos meus pés: a certa distancia terra dentro recortábanse as desiguais e escachadas pedras dun antigo cemiterio, longo tempo abandonado e tomado polas malas herbas, que case non se distinguía na escuridade. Mentres o ollaba, puiden ver unha figura alta moverse de xeito fantasmal entre as ruinosas tumbas e sacudín a cabeza abraiado. Estaba claro que Meve MacDonnal estaba tola, pois vivía no pasado, coma alguén que persegue avivar unha chama entre a borralla dun onte morto. Comecei a camiñar para o lugar en que a pouca distancia se comezaban a pintar as xanelas coma brillos que medraban até se converteren no tumultuoso océano de luces que era Dublín.

Unha vez de volta no hotel dos arrabaldes no que Ortali e mais eu nos aloxabamos, non lle contei nada sobre a cruz que a muller me dera. Iso cando menos non o pensaba compartir. Pretendía conservala até que ela me pedise que lla devolvese, cousa que presentía que había ocorrer con seguridade. Agora que lembraba o seu aspecto, volveu ao meu pensamento a estrañeza da súa vestimenta cun elemento que ficara preso no meu subconsciente, mais no que non me fixara conscientemente. Meve MacDonnal levaba unhas sandalias que non se levaban en Irlanda desde había séculos. Ben, poida que fose normal, vista a súa natureza arcaizante, que imitase a aparencia de épocas pasadas que semellaban ocupar todos os seus pensamentos.

Volteei a cruz nas miñas mans coa maior reverencia. Non había dúbida ningunha de que era a auténtica cruz que os anticuarios buscaran tanto tempo en balde e cuxa existencia chegaran a negar nun último desespero. O erudito relixioso Michael O'Rourke, nun tratado escrito arredor de 1690, fixera unha extensa descrición da reliquia, trazara exhaustivamente a súa historia e afirmara que a última nova sobre ela dicía que estaba en posesión do bispo Liam O'Brien. Cando ao bispo lle chegara a morte en 1595, entregáralla a unha muller da súa familia, mais nunca se soubo de quen se trataba. O'Rourke mantiña que esta a gardara en segredo e que xacía enterrada con ela na súa tumba.

Noutro momento a miña emoción por descubrir a reliquia tería sido enorme, mais agora a miña mente estaba demasiado chea de odio e de ardente xenreira. Devolvín a cruz ao meu peto e dediqueime de mala gana a relembrar a miña relación con Ortali, relación que sorprendía os meus amigos mais que era simple dabondo.

Algúns anos antes eu tivera contacto con certa grande universidade a un nivel bastante humilde. Un dos profesores cos que traballara, un home chamado Reynolds, tiña un comportamento despótico até o intolerábel fronte aos que consideraba inferiores. Daquela eu era un estudante pobre que loitaba por sobrevivir nun sistema que de por si converte en precaria a vida dun estudoso. Soportei os abusos do Profesor Reynolds tanto como puiden, mais un día rebentei.

O motivo non ten moita importancia, era trivial por si mesmo. Como me atrevín a responder aos seus insultos, Reynolds bateume e eu deixeino sen sentido.

Ese mesmo día fixo que me botasen da universidade. Enfrontándome non só ao abrupto remate do meu traballo e dos meus estudos, senón tamén a morrer de fame, sentíame desesperado, así que, esa noite bastante tarde, fun ao estudio de Reynolds coa intención de darlle unha malleira coma nunca recibira na súa vida. Atopeino só, mais no momento en que entrei ergueuse de súpeto e lanzouse contra min como unha besta salvaxe, armado cunha daga que empregaba como calcapapeis. Non cheguei a darlle, nin sequera o toquei. Cando me fixen a un lado para evitar o seu ataque, unha pequena alfombra esvarou baixo o pé no que se estaba a apoiar. Caeu de face ao chan e, para o meu horror, vin que a daga que levaba na man se lle chantara no corazón ao caer. Morreu no momento. Eu tiña claro cal era a miña situación: sabíase que tivera unha agarrada con el, mesmo que intercambiaramos algúns golpes. Tiña todos os motivos para odialo. Se me atopaban no estudio do morto ningún xurado do mundo crería na miña inocencia. Deime présa en marchar por onde viñera, pensando que ninguén reparara en min. Mais Ortali, o secretario do morto, xa me vira. Cando volvía dun baile puidera observar como entrara na residencia e, ao seguirme, fora testemuña de toda a escena dende o outro lado da xanela. Mais non o souben até pasado algún tempo.

A ama de chaves do profesor atopou o corpo e, naturalmente, produciuse un gran balbordo. As sospeitas apuntábanme, mais a falta de probas facía que non me puidesen acusar directamente, e esa mesma falta de probas levou a un veredicto de suicidio. Durante todo este tempo Ortali ficou calado. Despois dirixiuse a min e contoume todo o que sabía. Sabía, por suposto, que eu non matara a Reynolds, mais podía probar que estivera no estudio cando o profesor atopara a morte e eu sabía que Ortali era quen de levar a cabo a súa ameaza de xurar que me vira asasinar a Reynolds a sangue frío. Deste xeito comezou unha chantaxe sistemática.

Podo asegurar que nunca se viu chantaxe máis estraña. Eu daquela non tiña cartos; Ortali estaba apostando polo meu futuro, xa que coñecía de sobra a miña capacidade. Adiantoume diñeiro e, tirando habilmente das súas influencias, conseguiume unha bolsa para estudar nunha universidade máis grande. Despois sentou a recoller os froitos das súas intrigas e de seguro que obtivo unha boa colleita da semente que plantara. Convertinme nunha persoa eminente no meu campo. Pronto conseguín un gran salario polo meu traballo regular e tamén recibín premios e galardóns por estudos de difícil natureza. Ortali colleu deles a parte do león, polo menos en diñeiro. Semellaba que eu tiña o don do rei Midas, mais do viño do meu éxito eu só probaba a borra.

Case non tiña un peso ao meu nome. O diñeiro que corría polas miñas mans ía destinado a enriquecer o que me escravizaba, descoñecido para o mundo. Un home de notábeis dotes coma el podía ter chegado a grandes logros en calquera campo, se non fose por un estraño trazo do seu carácter, combinado cunha natureza extraordinariamente avarenta, que o convertían nun parasito, nunha sambesuga chuchadora de sangue.

Esta viaxe a Dublín era para min como unhas vacacións. Eu estaba esgotado polo estudo e o traballo, mais dalgún xeito ouvira falar da Mámoa de Grimmin, como a chamaban, e do mesmo xeito que un voitre venta a carne morta, el imaxinou a pista do ouro oculto. Unha copa de ouro tería sido para el recompensa suficiente polo traballo de escavar o montículo e motivo abondo para profanar ou mesmo destruír o antigo monumento. Era un porco cuxo único deus era o ouro.

«Ben», pensei con amargura mentres desfacía a cama, «todo remata, tanto o bo coma o malo». A vida tal e como a estaba a vivir era insoportábel. Ortali abaneara a soga ante os meus ollos até facer que lle perdese o medo. Cambaleara baixo a carga que soportaba por amor ao meu traballo, mais o aguante humano sempre ten o seu límite. As miñas mans convertéronse en ferro ao pensar en Ortali traballando ao meu carón na medianoite sobre a mámoa solitaria. Un só golpe cunha pedra coma a que collera durante o día e a miña agonía remataría. Con ela tamén rematarían a miña vida, as esperanzas, a carreira e mais as miñas ambicións, mais non o podía evitar. Ah, que triste, que triste final para os meus soños! Cando unha soga e unha longa caída por unha trampa segasen unha corta e honrosa carreira e unha vida útil! E todo por culpa dun vampiro humano que saciaba a súa podre cobiza na miña alma e me levaba ao asasinato e á ruína.

Pero eu ben sabía que a miña fortuna estaba escrita nos férreos libros do destino. Máis pronto ou máis tarde revolveríame contra Ortali e mataríao, a pesar das consecuencias. Xa chegara á fin do meu camiño. A constante tortura deixárame, coido, medio louco. Sabía que, cando traballásemos a medianoite na mámoa de Grimmin, a vida de Ortali chegaría á súa fin baixo a miña man, e a miña vida ficaría arruinada.

Algo caeu do meu peto e levanteino. Era o anaco de pedra afiada que collera da mámoa. Olleina con calma e imaxinei que mans estrañas a terían tocado na antigüidade e que estraño segredo axudaba a agochar sobre o rapado viso de Grimmin. Apaguei a luz e xacín na escuridade coa pedra aínda na miña man, esquecida, ocupado nos meus propios pensamentos sombrizos. E pouco a pouco fun entrando nun fondo sopor.

Nun primeiro momento fun consciente de que estaba a soñar, como adoita ocorrer con todo o mundo. Todo era borroso e vago e, consciente dalgún xeito estraño, descubrín o anaco de pedra que aínda repousaba na miña man durmida. Escenas, paisaxes e acontecementos xigantescos e caóticos cambiaban ante os meus ollos, coma as nubes que corren e rodan antes da treboada. Foron asentándose aos poucos e cristalizaron nunha soa paisaxe diferente, familiar e aínda así salvaxemente estraña. Vin unha chaira ancha e núa, limitada a un lado polo mar agrisado e por un bosque escuro e rumoroso ao outro. A chaira estaba dividida por un río serpeante e, alén deste, vin unha cidade, unha cidade coma ningunha que viran os meus ollos espertos: austera, sen adornos, inmensa, coa seca arquitectura dunha era anterior e máis salvaxe. No medio da chaira vin, coma envolvida entre néboas, unha enorme batalla. Apertadas fileiras de homes movíanse atrás e adiante, o aceiro escintilaba coma o mar asollado e os homes caían baixo as follas coma o trigo maduro. Vin guerreiros vestidos con peles de lobo, salvaxes e de cabelo revolto que portaban machadas luxadas de sangue. Tamén vin homes altos de helmos con cornos, vestidos con brillantes cotas de malla, cuxos ollos eran fríos e azuis coma o mar. E vinme a min mesmo.

Así é, no meu soño vinme e recoñecinme dun xeito case indiferente. Era alto e enerxicamente forte. Tiña o cabelo revolto e estaba en coiros agás por unha pel de lobo que me servía de taparrabos. Corría entre as ringleiras berrando e dando golpes co meu machado vermello, o sangue escorregaba polos meus costados brotando de feridas que case nin sentía. Os meus ollos eran dun frío azul e o meu cabelo e barba enguedellados eran roibos.

Por un momento fun consciente da miña dobre personalidade, coñecedor de que era ao mesmo tempo o home salvaxe que corría e mataba co seu machado sanguento e tamén o home que durmía e soñaba a través dos séculos. Mais esta sensación desapareceu axiña. James O'Brien non existía. Eu era Cumal o Vermello, kern de Brian Boru, e o meu machado chorreaba co sangue dos meus inimigos.

O bruar da batalla estaba a morrer, aínda que acó e aló había grupos de combatentes que aínda loitaban na chaira. Río abaixo, os homes das tribos, medio nus, estaban afundidos até a cintura na auga vermella e feríanse ao combater con guerreiros portadores de helmos, cuxas cotas de malla non os protexían do golpe do machado dalcasiano. A través do río, unha horda desordenada avanzaba para as portas de Dublín.

O sol estaba a caer no horizonte. Eu pasara todo o día a loitar a carón dos xefes. Vira a Jarl Sigurd caer baixo a espada do príncipe Murrough. Vira ao propio Murrough morrer no momento da vitoria pola man dun xigante de cota de malla cuxo nome ninguén coñecía. Vira tamén, durante a retirada do inimigo, a Brodir e ao rei Brian caer xuntos ante as portas da gran tenda real.

Si, fora unha festa para os corvos, un vermello torrente de matanza. Eu sabía que as frotas de proas engalanadas con dragóns non volverían baixar desde o azulado norte co facho e a destrución. A todo o largo e longo os viquingos xacían coas súas brillantes cotas de malla, igual que o trigo maduro xace despois da sega. Entre eles tamén xacían miles de corpos de homes das tribos vestidos con peles de lobo, mais o número dos mortos dos homes do norte superaban con moito aos de Erin. Eu sentíame feble e enfermo co fedor do sangue derramado. Alimentara a miña alma coa matanza e agora procuraba a rapina. Atopeina no cadáver dun gran xefe do norte ricamente ataviado que xacía preto da costa. Quiteille a armadura de escamas prateadas e o helmo de cornos. Axustábanseme coma se estivesen feitos á miña medida, aínda que a armadura me facía sentir raro, xa que os gaélicos as desprezaban e loitaban medio en coiros.

Na miña procura de botín internárame chaira dentro, lonxe do río, mais os corpos vestidos con cota de malla aínda xacían apertados no chan, pois ao romperse as formacións os fuxitivos e os perseguidores espalláranse por toda a zona, desde o escuro e rumoroso Bosque de Tomar até o río e a praia. Na cara do viso de Drumma que olla ao mar, fóra da vista da cidade e da chaira de Clontarf, atopeime de súpeto cun guerreiro moribundo. Era alto e enorme, ataviado cunha cota de malla gris. Xacía envolvido en parte nos pregues dunha gran capa escura e a súa espada xacía rota preto da súa inmensa man dereita. O seu casco de cornos caéralle da cabeza e os seus finos rizos ondulaban ao vento que sopraba do oeste.

No lugar onde debía haber un ollo tiña unha conca baleira, o outro ollo brillaba frío e severo coma o Mar do Norte, aínda que xa o velaba a proximidade da morte. O sangue corría desde unha fenda da súa armadura. Aproximeime a el con coidado, tomado por un estraño e frío temor que non podía comprender. Co machado disposto para esparexer os seus miolos, dobreime sobre el e vin que se trataba daquel xefe que asasinara o príncipe Murrough e que segara os guerreiros gaélicos coma se dunha colleita se tratase. No lugar onde el loitaba os homes do norte prevalecían, mais nas demais partes do campo de batalla os gaélicos eran imposíbeis de conter.

E agora falábame en nórdico e eu entendíao, pois eu fora tomado como escravo entre os homes do mar durante longos e amargos anos.

—Os cristiáns venceron —dixo nunha voz cuxo timbre, aínda que baixo, atravesou o meu ser cun estraño arreguizo. Nela había un ton agochado que lembraba as xeadas ondas que cruzan as costas do norte, os ventos fríos que asubían entre os piñeiros—. O destino e as sombras camiñan sobre Asgard e aquí caeu Ragnarok. Non podía estar en todas as partes do campo á vez e agora estou ferido de morte. Unha lanza, unha lanza cunha cruz tallada na folla; ningunha outra arma podía ferirme.

Decateime de que o xefe, ao ver entre brumas a miña barba vermella e a armadura nórdica que levaba, pensara que eu era un da súa propia raza. Pero un escuro arrepío atravesábame, xurdido das profundidades da miña alma.

—Cristo Branco, aínda non venciches —murmurou no seu delirio—. Levántame, home, e deixa que che fale.

Nese intre, por algún motivo que descoñezo, obedecín e levanteino para que sentase. Arreguiceime e a miña pel estarreceuse co seu tacto, pois a súa carne era coma marfil, máis suave e dura que o que é normal para a carne humana, e tamén máis fría mesmo que a dun home moribundo.

—Morro igual que morren os homes —murmurou—. Que estupidez asumir os atributos da humanidade, mesmo para axudar a xente que me converteu en deus. Os deuses son inmortais, mais a carne pode perecer, aínda cando a vista un deus. Apura e tráeme un gromo da planta máxica, aínda que sexa acivro, e deposítaa no meu peito. Si, aínda que non sexa máis grande que a punta dunha daga hame liberar desta prisión carnal que me impuxen cando vin á guerra cos homes e coas súas armas. Liberareime desta carne e camiñarei outra vez entre as nubes da treboada. E daquela, ai dos homes que non se axeonllen ante min! Apura. Agardarei a túa chegada.

A súa cabeza leonina caeu para atrás e, ao apalpar baixo a súa armadura coas miñas mans trémulas, non puiden sentir o latexar do corazón. Estaba morto, como morren os homes, mais sabía que fechado nesa imitación de corpo humano xacía apreixado o espírito dun demo do xeo e a escuridade.

Si, coñecíao: Odín, o home gris, o dun só ollo, o deus do Norte que tomara a forma dun guerreiro para loitar pola súa xente. Ao asumir a forma humana estaba suxeito a moitas das limitacións da humanidade. Todos os homes sabían tal cousa sobre os deuses, que a miúdo camiñaban na terra con aspecto humano. Odín, ao ir vestido con aparencia humana, podía ser ferido por certas armas e mesmo recibir a morte, mais un toque do misterioso acivro podía facer que se erguese nunha horrenda resurrección. E encomendárame esta tarefa, pensando que non era un inimigo. Con forma humana só podía usar facultades humanas e estas tíñaas diminuídas por unha morte inminente.

Os pelos puxéronseme de punta e a pel de galiña. Tirei do meu corpo a armadura nórdica e loitei contra un salvaxe medo que me obrigaba a correr cego berrando de terror a través da chaira. Mareado co arrepío, fun recollendo rochas e formei un rudo leito sobre o corpo do deus nórdico, tremendo de terror. O sol xa se puxera e as estrelas saíran en silencio, e eu seguía traballando con fera enerxía, amoreando enormes rochas sobre o cadáver. Outros homes das tribos achegáronse e eu conteilles o que estaba a selar, agardaba que para sempre. Daquela, movidos polo terror, acudiron na miña axuda. Nunca podería ser depositado un só gromo de acivro máxico sobre o terríbel peito de Odín. Baixo estas rudas pedras, o diaño nórdico debería xacer até o trono do Día do Xuízo, esquecido polo mundo que unha vez sufrira baixo o seu calcañar de ferro. Aínda así, non sería esquecido de todo, pois mentres traballábamos, un dos compañeiros dixo: «este non volverá ser o Viso de Drumna, senón o Viso do Home Gris».

Esta frase estabeleceu unha conexión entre o meu eu soñador e o meu eu durminte. Espertei do meu soño berrando: «o Viso do Home Gris!»

Ollei arredor, confundido, o mobiliario do cuarto pouco iluminado pola luz das estrelas que entraba polas xanelas. Todo semellaba estraño e descoñecido até que, aos poucos, me fun orientando no tempo e no espazo.

—O Viso do Home Gris —repetín—. Grey Man, Greymin, Grimmin, o Viso de Grimmin! Meu Deus, a cousa que xace baixo a mámoa!

Cunha sacudida, erguinme dun chouto e descubrín que aínda tiña agarrado o anaco de rocha da mámoa. É ben sabido que os obxectos inanimados reteñen asociacións psíquicas. Unha pedra redonda da chaira de Xericó posta unha vez na man dunha médium hipnotizada fixo que esta reconstruíse na súa mente a batalla, o asedio da cidade e mais o derrubamento dos muros. Non tiña dúbida ningunha de que este anaco de pedra actuara como imán que arrastrara a miña mente moderna a través das néboas dos séculos até unha vida que coñecera antes.

Estaba máis conmocionado do que podo describir, pois todo este fantástico asunto casaba demasiado ben con certas sensacións vagas relativas á mámoa que xa asaltaran antes a miña mente, como para que eu considerase que só se trataba dun soño inusualmente realista. Sentín a necesidade de tomar un vaso de viño e lembrei que Ortali sempre gardaba un pouco no seu cuarto. Vestinme ás presas, abrín a porta do meu cuarto, crucei o corredor e, cando estaba a piques de petar na porta de Ortali, decateime de que estaba entreaberta, como se alguén esquecese fechala á mantenta. Entrei e prendín unha luz. O cuarto estaba baleiro.

Axiña souben o que ocorrera. Ortali non confiaba en min, temía o risco de ficar a soas comigo nun lugar despoboado á medianoite. Daquela atrasara a visita á mámoa unicamente para enganarme, para darse a si mesmo unha oportunidade de ir só.

O meu odio contra el estaba nese intre completamente somerxido por unha salvaxe ondada de terror ante o pensamento do que ocorrería se abría a mámoa. Non tiña dúbidas da autenticidade do meu soño. De feito, non fora un soño, senón un anaco fragmentado da miña memoria na que revivín aquela miña outra vida. O Viso do Home Gris, o Viso de Grimmin, e baixo esas bastas pedras aquel cadáver horríbel na súa aparencia humana. Non podía agardar que, imbuído pola inmortal esencia dun espírito elemental, ese cadáver estivese convertido en po polo paso das eras.

Da miña carreira no exterior da cidade e a través daqueles dominios medio desolados pouco lembro. A noite era un manto de horror a través do que asexaban estrelas vermellas coma ollos ávidos de bestas imposíbeis e as miñas pegadas resoaban tan ocas que a miúdo pensei que algún monstro me estaba a seguir de preto.

As luces dispersas ficaron tras de min e entrei nunha rexión de misterio e terror. Non me estrañaba que o progreso pasase de longo neste punto, deixándoo intacto, unha cega bolsa perdida entregada a soños de trasnos e memorias de pesadelos. Así non poucos nin sospeitaban da súa existencia.

Vin o viso de lonxe, mais o medo mantívome afastado. Tiña unha vaga e incoherente idea de atoparme coa vella muller, Meve MacDonnal. Fixérase vella entre as lendas e as tradicións daquela terra misteriosa. Ela podería axudarme se á fin o idiota de Ortali liberaba ao mundo aquel esquecido diaño ao que antano veneraran os homes no Norte.

Unha figura recortouse de súpeto contra a luz das estrelas e tropecei contra ela até o punto de que case a derrubo. Unha voz tatexante protestou cun acento basto, coa petulancia da intoxicación. Era un rudo pescador de altura que volvía á súa casopa, sen dúbida dalgunha troula nocturna nunha taberna. Agarreino e sacudino, cos meus ollos brillando salvaxes á luz das estrelas.

—Estou a procurar a Meve MacDonnal! Coñécea? Dígamo, idiota! Coñece a vella Meve MacDonnal?

Foi como se as miñas palabras o devolvesen á sobriedade de súpeto, igual que un chorro de auga xeada na súa faciana. Á luz das estrelas vin o seu rostro tornarse pálido e un nó de medo apertar a súa gorxa. Intentou persignarse cunha man dubitativa.

—Meve MacDonal! Está vostede tolo? Que ía ter eu que ver con ela?

—Dígamo! —berrei sacudíndoo de maneira salvaxe—. Onde está Meve MacDonnal?

—Aló —arquexou apuntando cunha man temorosa un lugar no medio da noite onde algo se recortaba contra as sombras—. En nome de todos os santos, lisque de aquí, xa sexa vostede un louco ou un demo, e deixe tranquila a xente honesta! Aló, aló atopará a Meve MacDonnal, onde a enterraron hai trescentos anos!

Ouvín a medias as súas palabras e boteino a un lado cunha fera exclamación. Mentres corría a través da chaira herbosa, ouvín o ruído da súa fuxida. Medio cego de pánico, cheguei até a estrutura baixa que me indicara o home e, internándome entre as herbas, cos pés medio afundidos entre o húmido mofo, descubrín cun sobresalto que me achaba no antigo camposanto da cara interior do Viso de Grimmin, onde vira desaparecer a Meve MacDonnal a noite anterior. Estaba preto da lápida da tumba máis grande cando, cunha premonición fantasmal, me acheguei máis buscando descifrar a inscrición que tiña tallada. A medias entre a feble luz das estrelas e a medias polo tacto dos meus dedos, descubrín as palabras e os símbolos escritos na lingua gaélica medio esquecida de trescentos anos atrás: Meve MacDonnal 1556-1640.

Deixei escapar un berro de terror e recuei, sacando o crucifixo que ela me dera, disposto a guindalo á escuridade, mais foi como se unha man invisíbel me agarrase o pulso. Tolemia e delirio... pero non o podía dubidar. Meve MacDonnal viñera canda min desde a tumba na que descansara durante trescentos anos e dérame a antiga reliquia que lle confiara tanto tempo atrás aquel parente sacerdote. A lembranza das súas palabras volveu a min e lembrei a Ortali e o Home Gris. Pasei dun terror menor a un moito meirande e corrín axiña para o viso que se recortaba vagamente contra as estrelas en dirección ao mar.

Cando crucei o cumio vin á luz das estrelas a mámoa e a figura que se afanaba sobre ela, semellante a un trasno. Ortali, coa súa habitual e case sobrehumana enerxía, xa sacara moitos dos coios. Cando me aproximei, tremendo con aterrorizada anticipación, vin como apartaba a última fileira e ouvín o seu salvaxe berro de triunfo, que me deixou xeado no camiño, a poucos metros tras del, ollando outeiro abaixo. Desde a mámoa subía un brillo impío e vin que no norte aparecía de súpeto a aurora boreal dunha beleza terríbel que facía palidecer a luz das estrelas. Toda a mámoa latexaba cunha luz estraña e convertía as bastas pedras en fría e brillante prata. No medio dese brillo vin como Ortali, sen ningunha preocupación, apartaba o seu pico e se inclinaba sobre a abertura que el mesmo fixera e aló vin a cabeza cuberta co helmo, que repousaba no leito de pedras onde eu, Cumal o Vermello, a colocara tanto tempo atrás. Vin o terror inhumano e a beleza do impresionante rostro esculpido no que non había ningunha debilidade humana, nin piedade nin compaixón. Vin o brillo do único ollo, capaz de xear a alma, que ollaba medio aberto nun estarrecedor simulacro de vida. De arriba abaixo, toda a figura cuberta pola cota brillaba con faíscas frías e secos resplandores de luz xeada, coma as luces do norte que ardían nos ceos convulsos. Si, o Home Gris xacía tal como eu o deixara máis de novecentos anos atrás, sen unha soa traza de ferruxe, descomposición ou decadencia.

E agora, cando Ortali se inclinou para adiante tentando examinar o seu descubrimento, un berro afogado xurdiu dos meus beizos, pois o gromo de acivro que levaba na lapela como desafío á «superstición nórdica» escorregou do seu lugar e, cun brillo misterioso, vin claramente como caía sobre o poderoso peito daquela figura, onde ardeu de súpeto cun brillo demasiado intenso para os ollos humanos. Ao meu berro fíxolle eco o de Ortali. A figura moveuse. Os poderosos membros flexionáronse apartando a un lado as pedras inflamadas. Un novo brillo iluminou o ollo terríbel e unha marea de vida inundou e animou as súas faccións ciceladas.

Ergueuse fóra da mámoa e as luces do norte xogaron dun xeito terrorífico ao seu redor. E o Home Gris cambiou e sufriu unha horrorosa transmutación. As faccións humanas desapareceron como unha máscara que se descompón. A armadura caeu do seu corpo e converteuse en po ao bater contra o chan e o demoníaco espírito de xeo, pedrazo e escuridade que os fillos do Norte deificaran como Odín, ergueuse espido e terríbel baixo as estrelas. Arredor da súa horrenda cabeza xogaban os lóstregos e os convulsos resplandores da aurora. A súa colosal forma antropomorfa era escura coma a sombra e brillante coma o xeo, a súa horríbel cabeza de coloso alcanzaba a bóveda celeste.

Ortali acurrunchouse, berrando sen palabras cando as mans deformes e ganchudas se estenderon para collelo. Nas ensombrecidas e indescritíbeis faccións da Cousa non había nin un ápice de gratitude para o home que o liberara, só unha avidez demoníaca e unha xenreira infernal contra todos os fillos dos humanos. Vin os seus brazos sombrizos baixar e golpear. Ouvín a Ortali berrar unha vez, un só e insoportábel ouleo que acadou brevemente o máis alto dos tons. Nun só intre, un cegador lóstrego azul ardeu ao seu redor iluminando as súas convulsas faccións e os seus ollos desorbitados. Despois o seu corpo veuse lanzado contra a terra coma por unha sacudida eléctrica, dun xeito tan salvaxe que puiden ouvir perfectamente como se lle crebaban os ósos. Mais Ortali xa estaba morto antes de tocar terra. Morto, encollido e denegrido, exactamente como alguén a quen alcanza un raio, causa á que máis tarde adscribiron a súa morte.

O feroz monstro que o asasinara inclinouse despois sobre min, os brazos escuros e semellantes a tentáculos estendidos, a pálida luz das estrelas que convertía o seu ollo enorme e inhumano nun lago luminoso, as súas poutas terríbeis pingando non sei que forzas elementais destinadas a destruír os corpos e as almas dos homes.

Mais non me acovardei e, nese intre, non o temín, nin o horror do seu aspecto nin a ameaza dos seus raios mortais. Pois cunha chama branca e cegadora comprendín o motivo polo que Meve MacDonnal viñera da súa tumba para me traer a antiga cruz que xacera no seu seo durante trescentos anos, acumulando sobre ela as forzas invisíbeis do ben e da luz, que loitan eternamente contra as formas da tolemia e da sombra.

Mentres tiraba a antiga cruz da miña roupa, sentín esas forzas invisíbeis despregarse no ar arredor de min. Eu non era máis ca un peón no xogo, só a man que sostiña a reliquia da santidade que era o símbolo dos poderes que se opuñan eternamente aos diaños da escuridade. Mentres a suxeitaba en alto, dela desprendeuse un só dardo de luz branca, insoportabelmente pura, insoportabelmente branca, como se as impresionantes forzas da Luz estivesen combinadas no símbolo e liberasen a súa concentrada frecha de ira contra o monstro da escuridade. E, cun horrendo alarido, o demo recuou, encolléndose ante os meus ollos. Despois, cun inmenso bater como de ás de voitre, lanzouse contra as estrelas encolléndose e encolléndose entre o despregue dos lumes ardentes e as luces que atormentaban os ceos, voando de volta cara ao escuro limbo que o dera a luz, só Deus sabe cantos terríbeis eóns antes.

POMBAS DO INFERNO

[ O conto «Pigeons from Hell» publicouse por primeira vez no número de maio de 1938 da revista Weird Tales, de maneira póstuma. ]

I. O que asubía na escuridade

Griswell espertou de súpeto con todos os nervios vibrando por unha premonición de inminente perigo. Mirou arredor cun aquel aparvado, incapaz ao principio de lembrar onde estaba ou que facía alí. A luz da lúa filtrábase a través das poeirentas xanelas e a enorme estancia baleira co seu altísimo teito e a negra fenda do seu fogar resultoulle espectral e descoñecida. Logo, a medida que emerxía das arañeiras do seu recente soño, lembrou onde se atopaba e que estaba a facer alí. Virou a cabeza e fitou o seu compañeiro, que durmía no chan, preto del. John Branner non era máis que unha forma alongada na escuridade que a lúa apenas tinguía de gris.

Griswell tratou de lembrar o que o espertara. Na casa non se ouvía ningún son. Fóra todo estaba igual de silencioso: o ouleo do moucho chegaba de moi lonxe, da fraga de piñeiros. Finalmente, deu co recordo. O que o asustara até o punto de espertalo fora un pesadelo espantoso. O recordo fluíu agora reproducindo a visión abominábel como unha fervenza.

Fora realmente un soño? Tiña que selo, pero mesturárase dun xeito tan estraño con recentes acontecementos reais que resultaba difícil saber onde terminaba a realidade e onde empezaba a fantasía.

En soños parecéralle revivir as súas últimas horas de vixilia con todo detalle. O soño empezara de socato cando John Branner e mais el chegaban de vista á casa onde agora se atopaban. Chegaran por un camiño rural cheo de fochancas que discorría entre os numerosos piñeirais. Branner e mais el, de Nova Inglaterra, nunha viaxe de vacacións. Albiscaran a antiga casa coas súas galerías vidradas erguéndose no medio dunha xungla de arbustos e malas herbas no momento en que o sol se ocultaba tras dela.

Estaban esgotados, mareados polo batuxar do automóbil sobre aqueles infames camiños. A antiga mansión deserta excitou a súa imaxinación co seu aspecto de pasado esplendor e ruína total. Deixaron o automóbil xunto ao camiño e, mentres avanzaban a través dunha madeixa de maleza, un feixe de pombas levantou o voo desde as balaustradas da casa e afastouse cun leve bater de ás.

A porta de madeira estaba aberta. Unha espesa capa de po cubría o chan do amplo vestíbulo e os banzos da escaleira que conducía ao andar superior. Cruzaron outra porta que se abría no vestíbulo e penetraron nunha estancia baleira, grande, poeirenta, chea de arañeiras. As cinzas do fogar estaban cubertas de po.

Discutiron a conveniencia de saír buscar unha pouca de leña e acender lume, pero decidiron non facelo. A medida que o sol se afundía no horizonte, a escuridade chegaba axiña, unha escuridade negra, absoluta, desde os terreos poboados de piñeiros. Os dous amigos sabían que nos bosques meridionais abundaban as serpes de crótalo e non lles facía moito chiste saír na procura de leña ás escuras. Abriron unhas latas de conserva, cearon un pouco, logo envolvéronse nas súas mantas diante do fogar baleiro e ficaron durmidos decontado.

Isto, en parte, era o que Griswell soñara. Viu de novo a casa escangallada erguéndose contra o solpor. Viu a bandada de pombas que emprendían o voo mentres Branner e mais el se achegaban á mansión. Viu a estancia sombriza onde agora se atopaban e viu as dúas formas que eran o seu compañeiro e el mesmo, envolvidos nas súas mantas e deitados no chan poeirento. A partir deste punto o seu soño modificouse sutilmente, pasando do real ao fantástico. Griswell estaba asomado a unha estancia escura, iluminada só pola agrisada luz da lúa que penetraba por algún lugar ignorado, xa que naquel cuarto non había ningunha xanela. Pero baixo a agrisada claridade Griswell distinguiu tres formas silenciosas que colgaban en ringleira e a súa inmobilidade espertou un terror xeado na súa alma. Non se ouvía ningún son, ningunha palabra, pero Griswell intuía unha presenza terríbel acazapada nun escuro recuncho... Bruscamente volveu atoparse na estancia poeirenta, de teito alto, diante do gran fogar.

Estaba deitado no chan, envolvido nas súas mantas, mirando fixamente a través do vestíbulo en sombras, cara a un lugar bañado por un raio de lúa, na escaleira que ascendía ao andar superior. Alí había algo, unha forma inclinada, completamente inmóbil baixo o raio de luar. Pero unha sombra esborranchada e amarelada que podería ser un rostro estaba volta cara a el, como se alguén agachado na escaleira estivese a contemplalos. Un calafrío percorreu todo o seu corpo e naquel momento espertou... Se é que en realidade estaba a durmir.

Pestanexou varias veces. O raio de luar caía sobre a escaleira, no punto exacto onde soñara que o facía, mais non viu ningunha figura asexante. Con todo, o seu corpo seguía tremendo a causa do medo que lle inspirara o soño ou a visión que acababa de ter. Tiña as pernas xeadas, como se as mergullase en auga fría.

Fixo un movemento involuntario para espertar o seu compañeiro cando un repentino son o deixou inmóbil.

Era un asubío que viña do andar superior. Suave e fantasmal, ía subindo de ton, sen debullar ningunha melodía determinada. Aquel son, nunha casa supostamente deserta, resultaba ben alarmante, mais o que lle xeou o sangue nas veas foi algo máis que o simple medo a un invasor físico. Era incapaz de explicar a clase de terror que se apoderara del. Pero as mantas de Branner movéronse e Griswell viu que o seu compañeiro estaba sentado. A forma do seu corpo debuxábase vagamente na escuridade, coa cabeza volta cara á escaleira, como se escoitase con moita atención. O misterioso asubío aumentou aínda máis en intensidade.

—John! —murmurou Griswell, coa boca seca. Quería berrar, dicirlle a Branner que arriba había alguén, alguén cuxa presenza podía resultar perigosa para eles, que tiñan que liscar da casa decontado. Pero a voz morreu na súa gorxa.

Branner púxose de pé. Os seus pasos resoaron no vestíbulo mentres o cruzaba en dirección á escaleira. Empezou a subir os banzos, unha sombra máis entre as sombras que o rodeaban.

Griswell continuou deitado, incapaz de moverse, no medio dun verdadeiro bulebule mental.

Quen estaba a asubiar arriba? Viu a Branner pasar polo lugar iluminado polo raio de lúa, viu a súa cabeza estrañamente ergueita, como se estivese a mirar algo que el non podía ver, encima e máis aló da escaleira. Pero o seu rostro era tan inexpresivo como o dun somnámbulo. Cruzou a zona iluminada e desapareceu da súa vista, a pesar de que tratou de gritarlle que regresase.

Pero da súa gorxa só saíu un murmurio rouco. O asubío foi desvanecéndose até morrer por completo. Griswell ouviu soar os banzos baixo as botas de Branner. Agora alcanzara o andar superior, xa que sentiu resoar os seus pasos por riba da súa cabeza. De socato, os pasos detivéronse e a noite enteira pareceu conter a respiración. Logo, un espantoso berro rompeu o silencio e Griswell incorporouse, berrando tamén.

A estraña parálise que lle impedira moverse desaparecera. Deu un paso cara á escaleira e logo parou. Volvían soar os pasos. Branner estaba de volta. Non corría. Andaba mesmo con máis lentitude que antes. Os banzos da escaleira volveron renxer. Unha man, que se movía ao longo da varanda, quedou iluminada polo raio de lúa. Logo a outra e un calafrío de terror percorreu o corpo de Griswell ao ver que esta segunda man empuñaba unha machada, unha machada da que pingaba un líquido escuro. Era Branner o que estaba a baixar pola escaleira?

Si! A figura cruzara agora o raio de luar e Griswell recoñeceuna. Logo viu o rostro de Branner e unha exclamación afogada abrollou dos seus beizos. O rostro do seu amigo estaba pálido, cadavérico. Unhas pingas de sangue caían por el. Os seus ollos, vidrados, estaban fixos e o sangue manaba tamén da ferida claramente visíbel na súa cabeza.

Griswell non lembrou nunca exactamente como conseguiu saír daquela casa maldita. Máis tarde conservou un recordo confuso de saltar a través dunha xanela chea de arañeiras, de correr ás cegas a través da maleza, ouveando de terror. Viu a negra barreira dos piñeiros e a lúa aboiando nunha brétema vermella como o sangue.

Ao ver o automóbil aparcado xunto ao camiño recobrou parte da súa cordura. Nun mundo que toleara de súpeto, aquel era un obxecto que reflectía unha realidade prosaica. Pero no momento en que se dispuña a abrir a porta, un espantoso chío resoou nos seus ouvidos e unha forma ondulada avanzou cara a el desde o asento do condutor, mostrando unha lingua bífida á luz da lúa.

Cun ouveo de terror, botou a correr cara ao camiño, como corre un home nun pesadelo. Corría ás cegas. O seu cerebro atordado era incapaz de ningún pensamento consciente. Limitábase a obedecer o instinto primario que o impulsaba a correr... correr... correr até caer exhausto.

As negras paredes dos piñeiros xurdían interminabelmente ao seu lado, até o punto de que tiña a sensación de non moverse de sitio. Mais de socato, un son penetrou na néboa do seu horror: o inexorábel rumor duns pasos que o seguían. Ao virar a cabeza viu a alguén que avanzaba tras del. Lobo ou can, non podería dicilo, pero os seus ollos ardían como bólas de lume verde. Griswell aumentou a velocidade da súa carreira, deu a volta a unha curva do camiño e ouviu rinchar un cabalo. Viu o animal e escoitou maldicir o xinete que o montaba. Distinguiu un brillo azulado na man levantada do home.

Griswell cambaleou e tivo que agarrarse ao estribo do xinete para non caer ao chan.

—Polo amor de Deus, axúdeme! —alcanzou a dicir—. A cousa! Asasinou a Branner... e está a me perseguir! Mire!

Dúas bólas de lume ardían entre os arbustos na volta do camiño. O xinete volveu maldicir e disparou tres veces consecutivas. As bólas de lume desvanecéronse e o xinete, librando o seu estribo da man de Griswell, fixo avanzar o cabalo cara á curva. Griswell deu uns pasos vacilantes, tremendo como un afogado. O xinete desapareceu uns instantes da súa vista e logo regresou ao galope.

—Desapareceu —dixo—. Supoño que era un lobo, aínda que nunca ouvín que perseguisen un home. Sabe vostede o que era?

Griswell limitouse a abanear debilmente a cabeza.

O xinete, recortado contra o luar, mirábao desde o alto, empuñando aínda na súa man dereita o revólver fumarento. Era un home robusto, de mediana estatura e o seu ancho chapeu e as súas botas sinalábano como un nativo da rexión tan claramente como a vestimenta de Griswell revelaba que era un forasteiro.

—Que pasou? —preguntou o xinete.

—Non sei —respondeu—. Chámome Griswell. John Branner, o amigo que viaxaba comigo, e mais eu detivémonos na casa abandonada que hai alén do camiño para pasar alí a noite. Algo... —o recordo arreguizouno—. Meu Deus! —exclamou—. Debo de estar tolo! Alguén asomou por riba da varanda da escaleira... Alguén que tiña o rostro amarelado. Crin que estaba a soñar, pero tivo que ser real. Logo alguén asubiou no piso de arriba e Branner levantouse e subiu a escaleira como un somnámbulo ou un home hipnotizado. Ouvín un berro. Logo Branner volveu baixar cunha machada ensanguentada na man e... meu Deus! Estaba morto! Abríranlle a cabeza. Vin os seus miolos a través da ferida e o sangue que abrollaba por ela. O seu rostro era o dun cadáver. Pero baixou a escaleira! Poño a Deus por testemuña de que John Branner foi asasinado naquel andar escuro e que o seu cadáver descendeu logo a escaleira cunha machada na man... para asasinarme!

O xinete non fixo ningún comentario. Permaneceu sentado sobre o seu cabalo como unha estatua, recortándose contra as estrelas. Griswell non puido ler na súa expresión, xa que o seu rostro estaba ensombrecido pola aba do chapeu.

—Pensa vostede que estou tolo? —murmurou—. Talvez o estea.

—Non sei que pensar —respondeu o outrov—. Se non se tratase da antiga casa dos Blassenville... Ben, veremos. Chámome Buckner. Son o shériff deste condado. Veño de levar un negro ao condado veciño e fíxoseme un pouco tarde.

Apeouse do seu cabalo e quedou de pé xunto a Griswell, máis baixo ca el pero moito máis forte. Da súa persoa desprendíase un aquel de decisión e de seguridade en si mesmo e non resultaba difícil imaxinar que sería un home perigoso en calquera clase de loita.

—Teme vostede regresar á casa? —preguntou.

Griswell arreguizouse pero sacudiu a cabeza: revivía nel a obstinada tenacidade dos seus antepasados puritanos.

—A idea de enfrontarme de novo con ese horror ponme enfermo —murmurou—. Pero o pobre Branner... Temos que atopar o seu cadáver. Meu Deus! —exclamou desalentado polo horror que sentía—. Que imos atopar? Se un home morto anda...

—Xa veremos.

O shériff atou as rendas arredor do seu brazo esquerdo e empezou a encher os cilindros do seu enorme revólver mentres andaban.

Cando chegaron á volta do camiño, o sangue de Griswell estaba xeado ante o pensamento do que podían atopar na senda, mais só viron a casa erguéndose espectral entre os piñeiros.

—Meu Deus! —murmurou Griswell—. Parece moito máis sinistra agora que cando chegamos e vimos aquelas pombas que voaban do soportal...

—Pombas? —inquiriu Buckner dirixíndolle unha rápida mirada—. Viu vostede as pombas?

—Abofé. Unha bandada que saíu voando do soportal.

Camiñaron uns instantes en silencio até que Buckner dixo con certa brusquidade:

—Levo vivindo nesta rexión desde que nacín. Pasei por diante da antiga casa dos Blassenville centos de veces, a todas as horas do día e da noite, mais nunca vin unha soa pomba, nin na casa nin nos bosques dos arredores.

—Había unha verdadeira bandada —repetiu Griswell, sorprendido.

—Coñecín homes que xuraron ver unha bandada de pombas pousadas no soportal da casa ao solpor —soltou Buckner lentamente—. Todos eran negros, agás un, un trampeiro. Estaba a acender unha fogueira no patio, disposto a pasar alí aquela noite. Vino no serán e faloume das pombas. Á mañá seguinte volvín á casa. As cinzas da súa fogueira estaban alí e o seu vaso de estaño e a tixola na que fritiu o seu touciño e as súas mantas, estendidas como se durmise nelas. Ninguén o volveu ver. Iso ocorreu hai doce anos. Os negros din que eles poden ver as pombas, mais ningún se atreve a pasar por este camiño despois do solpor. Din que as pombas son as almas dos Blassenville, que saen do inferno cando se pon o sol. Os negros din que o resplandor avermellado que se ve cara ao oeste é a claridade do inferno, porque a aquela hora as portas están abertas para darlles paso aos Blassenville.

—Quen eran os Blassenville? —preguntou Griswell estremecéndose.

—Eran os propietarios de todas estas terras. Unha familia franco-inglesa. Chegaron das Indias Occidentais antes da venda de Louisiana. A Guerra Civil arruinounos como a outros tantos. Algúns dos seus membros morreron na guerra, a maioría dos outros morreron fóra de aquí. Ninguén viviu na casa a partir de 1890, cando miss Elisabeth Blassenville, a última da liñaxe, desapareceu unha noite da casa e nunca regresou... É ese o seu automóbil?

Detivéronse á beira do vehículo e Griswell contemplou morbosamente a antiga mansión. As súas poeirentas xanelas estaban baleiras e escuras, mais experimentou a desagradábel sensación de que uns ollos o axexaban con expresión famenta a través dos cristais.

Buckner repetiu a pregunta.

—É —respondeu Griswell—. Teña coidado. Hai unha serpe no asento..., ou cando menos estaba alí.

—Agora non hai ningunha —gruñiu Buckner atando o seu cabalo e sacando unha lanterna das alforxas. Ben, vamos botar unha ollada.

Comezou a andar cara á casa coa mesma tranquilidade que mostraría se lles fose facer unha visita de cortesía a uns amigos. Griswell seguiuno, pegado aos seus calcaños, respirando con axitación. A leve airexa levaba até eles un fedor a corrupción e a vexetación podrecida, e Griswell experimentou unha intensa sensación de noxo, na que se mesturaban o malestar físico e a angustia mental que provocaban aquelas antigas mansións que ocultaban esquecidos segredos de escravitude, de orgullo de raza e de misteriosas intrigas. Imaxinou o sur como unha terra lánguida e asollada, acariñada por suaves brisas que transportaban aromas cálidos das flores e as especias, onde a vida discorría placidamente ao ritmo dos cantos que os negros entoaban nos campos de algodón bañados polo sol. Pero agora acababa de descubrir outro aspecto completamente inesperado. Era un aspecto escuro, enchoupado de misterio. E o descubrimento resultáballe repulsivo.

Cruzaron a pesada porta de madeira. A negrura do interior quedaba intensificada agora polo feixe luminoso proxectado pola lanterna de Buckner. A luz moveuse pola escuridade do vestíbulo e rubiu pola escaleira. Griswell contivo a respiración, apertando os puños. Pero ningunha forma demencial se revelou alí. Buckner avanzou coa lixeireza dun gato, a lanterna nunha man, o revólver na outra.

Mentres proxectaba a luz da lanterna na estancia que se abría ao pé da escaleira, Griswell deitou un berro e logo outro, a piques de se esvaecer co espectáculo que se ofrecía aos seus ollos. Un rastro de pingas de sangue cruzaba a estancia, pasando por riba das mantas que Branner ocupara, que estaban estendidas entre a porta e as do propio Griswell. As de Griswell tiñan un terríbel ocupante. John Branner estaba deitado nelas, boca abaixo, cunha horríbel ferida na parte posterior da cabeza. A súa man estendida seguía empuñando o mango dunha machada e o gume estaba profundamente cravado na manta e no chan de debaixo, no lugar exacto onde repousara a cabeza de Griswell cando durmía alí.

Griswell non se decatou de que cambaleaba nin de que Buckner o collía, impedíndolle caer ao chan. Cando recobrou o coñecemento, a cabeza doíalle terribelmente e todo parecía dar voltas.

Buckner proxectou o feixe luminoso da súa lanterna sobre o seu rostro, facéndolle fechar os ollos. A voz do shériff chegou desde alén da brillante claridade:

—Griswell, contoume vostede unha historia moi difícil de crer. Vin algo que o perseguía a vostede, pero aquilo era un lobo ou un can salvaxe.

»Se me está a ocultar algo, será mellor que o chuspa agora. O que me contou a min non se pode sustentar ante calquera tribunal. Vai vostede enfrontar a acusación de asasinar o seu compañeiro. Teño que detelo. Se é vostede sincero comigo, as cousas serán moito máis doadas. Agora dígame, matou vostede este home?

»Supoño que ocorrería algo parecido a isto: discutiron por algo, a discusión avivouse, Branner empuñou unha machada e atacouno, pero vostede conseguiu desarmalo, abriulle a cabeza dun machadazo e volveu deixar a arma nas súas mans... Equivócome?

Griswell ocultou a faciana entre as mans, abaneando a cabeza.

—Meu Deus! Eu non matei a John! Por que ía facer unha cousa así? John e mais eu eramos amigos da infancia. Díxenlle a verdade. Non podo reprocharlle que non me crea. Pero xuro por Deus que é a verdade.

A luz volveu iluminar a cabeza aberta de Branner e Griswell fechou os ollos. Ouviu que Buckner gruñía:

—Creo que o mataron coa machada que ten na man. Hai sangue e miolos pegados ao gume e un feixe de cabelos do mesma cor que os seus. Iso empeora as cousas para vostede.

—Por que? —xemeu Griswell con voz trémula.

—Porque elimina toda posibilidade de alegar defensa propia. Branner non puido atacalo con esa machada despois de que vostede lle abrise a cabeza con ela. A ferida é mortal. Debeu vostede de arrincar a machada da súa cabeza, cravala no chan e colocar os seus dedos arredor do mango para que parecese que el o atacaba. Unha manobra moi hábil, se utilizase vostede outra machada.

—Pero eu non o matei —laiouse Griswell—. Non teño a menor intención de alegar defensa propia.

—Iso é o que me intriga —admitiu Buckner francamente—. Que asasino sería tan estúpido como para contar unha historia tan desatinada como a que vostede me contou para demostrar a súa inocencia? Calquera asasino inventaría unha historia que fose lóxica, cando menos. Hum! O rastro de sangue procede da porta. O cadáver foi arrastrado... Non, non puido ser arrastrado. O chan está cheo de po e veríanse as pegadas. Tivo vostede que transportalo até aquí, despois de matalo noutro lugar. Pero, nese caso, por que non hai sangue na súa roupa? Aínda que ben puido vostede mudar de roupa. Pero ese individuo non leva morto moito tempo.

—Baixou a escaleira e cruzou o cuarto —murmurou Griswell—. Viña matarme. Souben que viña matarme cando o vin axexando por riba da varanda. Descargou o golpe onde eu estaría, de non espertar. Mire aquela xanela... Está rota: saltei a través dela.

—Si, véxoo. Pero, se andaba entón, por que non anda agora?

—Non sei! Estou demasiado trastornado para pensar con lóxica. Temín que se levantase do chan e saíse na miña persecución. Cando ouvín aquel lobo correndo detrás de min crin que era John que me perseguía... John, correndo a través da noite coa súa machada ensanguentada e a cabeza fendida!

Os seus dentes tremeron mentres revivía aquel espantoso horror. Buckner paseou polo chan o feixe luminoso da súa lanterna.

—As pingas de sangue proceden do vestíbulo. Vamos. Seguirémolas.

Griswell arreguizouse.

—Proceden do andar superior —murmurou Buckner, que o fitaba fixamente—. Teme vostede subir ao andar comigo?

O rostro de Griswell estaba gris.

—Si. Pero vou subir, con vostede ou sen vostede. A cousa que matou ao pobre John pode estar aínda oculta alí.

—Suba detrás de min —ordenou Buckner—. Se algo salta sobre nós eu heime ocupar. Pero, polo seu propio ben, queda avisado de que disparo con máis rapidez da que emprega un gato en saltar e que rara vez fallo un tiro. Se se lle ocorreu a idea de atacarme por detrás, esquézaa.

—Non sexa estúpido! —exclamou o outro.

O furor varrera momentaneamente os seus temores e aquela enfada exclamación pareceu tranquilizar a Buckner moito máis que todas as súas protestas de inocencia.

—Desexo ser xusto —dixo—. Non podo acusalo e condenalo sen probas. Se é verdade só a metade do que me contou, viviu vostede un verdadeiro inferno e non quero ser demasiado duro. Pero debe comprender o difícil que me resulta crelo.

Griswell non respondeu e limitouse a indicarlle cun aceno que estaba disposto a acompañalo arriba. Cruzaron o vestíbulo e detivéronse ao pé da escaleira. Un rastro de pingas de sangue, claramente visíbeis nos banzos poeirentos, sinalaba o camiño.

—Hai pisadas de home no po —gruñiu Buckner—. Hai que subir amodo. Temos que fixarnos ben no que vemos, xa que ao subir borraremos estas pegadas. Hai un rastro de pisadas que soben e outras que baixan. Do mesmo home. E non son súas. Branner era un home moito máis alto ca vostede. Hai pingas de sangue en todo o camiño... sangue na varanda, como se un home pousase nela a súa man ensanguentada... Unha mancha de algo que parecen... miolos. Pregúntome...

—Baixaba a escaleira e estaba morto —arreguizouse Griswell—. Agarraba cunha man a varanda e empuñaba coa outra a machada que o matou.

—Puideron transportalo —murmurou o shériff.

—Pero, se alguén o transportou, onde están as súas pegadas?

Chegaron ao andar superior, un espazo amplo e baleiro de po e sombras onde as xanelas denegridas rexeitaban a claridade da lúa e o feixe luminoso da lanterna de Buckner parecía insuficiente. Griswell tremía como unha folla. Alí, na escuridade e o horror, morrera John Branner.

—Alguén asubiaba aquí arriba —murmurou.

—Igual que as da escaleira: unhas van e outras veñen. As mesmas pegadas... Por Xudas!

Detrás del, Griswell afogou un berro xa que acababa de ver o que provocara a exclamación de Buckner. A uns pés de distancia do último banzo, as pisadas de Branner detíñanse bruscamente e logo daban a volta, case pisando as anteriores. E no lugar onde se detivera había unha gran mancha de sangue no chan. Outras pisadas chegaban até alí, de pés descalzos, pequenos pero de dedas moi anchas. Tamén aquelas retrocedían a partir daquel punto.

Buckner inclinouse sobre elas, gruñindo.

—As pisadas atópanse! E no lugar onde se atopan hai sangue e miolos no chan! Aquí mataron a Branner dun machadazo. Uns pés descalzos procedentes da escuridade atópanse cuns pés calzados. Logo, ambos os dous dan a volta. Os pés calzados baixan a escaleira, os descalzos retroceden polo andar.

Proxectou a luz da lanterna ao longo do espazo. As pisadas desvanecíanse na escuridade, máis aló do alcance da luz. A un lado e ao outro, as portas fechadas doutras tantas estancias eran secretos portais de misterio.

—Supoñamos que a súa historia desatinada fose certa —murmurou Buckner, medio para si mesmo—. Esas pegadas non son súas. Parecen dunha muller. Supoñamos que alguén asubiou e Branner subiu aquí investigar. Supoñamos que alguén o atacou aquí, na escuridade, abríndolle a cabeza. En tal caso, as pisadas serían tal como son, en realidade. Pero, supondo que fose iso o que ocorreu, por que non quedou Branner deitado aquí, onde atopou a morte? Puido vivir o tempo suficiente para arrincar a machada das mans do que o asasinou e baixar a escaleira con ela?

—Non, non! —exclamou Griswell—. Eu vino na escaleira. Estaba morto. Ningún home podería vivir un minuto despois de recibir unha ferida así.

—Iso penso eu —murmurou Buckner—. Pero é unha tolemia. Ou un plan diabolicamente hábil... Así e todo, ningún home no seu san xuízo elaboraría un plan tan desatinado para fuxir do castigo do seu crime cando unha simple alegación de defensa propia sería moito máis eficaz. Ningún tribunal aceptaría esa historia. Ben, sigamos esas outras pisadas. Avanzan polo andar... Un momento! Que é isto?

Cun arreguizo de terror, Griswell viu que a luz da lanterna empezaba a amortecerse.

—Esta batería é nova —murmurou Buckner e por primeira vez Griswell captou unha nota de temor na súa voz—. Vamos! Temos que saír de aquí decontado!

A luz amorteceuse até quedar reducida a un feble brillo avermellado. A escuridade parecía achegarse a eles, deslizándose co paso silencioso dun gato. Buckner recuou cara á escaleira, levando a Griswell pegado aos calcaños. Na crecente escuridade, Griswell ouviu un son como o dunha porta que se abría lentamente e, ao mesmo tempo, a negrura que os rodeaba vibrou cunha ameaza oculta. Griswell soubo que Buckner experimentaba a mesma sensación que o invadía a el, xa que o corpo do shériff se tensou como o dunha pantera disposta a saltar.

Pero continuou recuando, sen présas, loitando contra o pánico que o impulsaba a gritar e a emprender unha fuxida tola. Unha idea terríbel fixo abrollar unha suor xeada da súa fronte. E se o morto estaba a moverse ás súas costas na escuridade, empuñando a machada ensanguentada e disposto para descargala sobre eles?

Aquela posibilidade atafegouno até o punto de que apenas se decatou de que os seus pés alcanzaban o vestíbulo inferior e só entón recuperou as forzas. Pero cando Buckner proxectou o feixe luminoso cara á parte superior da escaleira, non conseguiu iluminar máis que a escuridade que aboiaba como unha néboa tanxíbel sobre o andar de arriba.

—Esta maldita lanterna estaba enmeigada —murmurou—. A cousa non ten outra explicación. Non pode atribuírse a causas naturais.

—Ilumine a habitación —suplicou Griswell—. Vexa se John..., se John está...

Non conseguiu traducir en palabras a súa idea estarrecedora, pero Buckner comprendeu.

Griswell non sospeitaría nunca que a vista do espantoso cadáver dun home asasinado puidese inspirarlle tal sensación de alivio.

—Aínda está aí —gruñiu Buckner—. Se andou despois de ser asasinado, non volveu facelo desde entón. Pero aquela cousa...

Proxectou de novo a luz da lanterna cara á parte superior da escaleira, trabou o beizo inferior e maldiciu en voz baixa. Por tres veces levantara o seu revólver. Griswell leulle o pensamento. O shériff sentíase tentado a volver subir aquela escaleira e medir as súas forzas co descoñecido. Pero o sentido común retíñao.

—Ás escuras non tería ningunha posibilidade —murmurou—. E, se subo, a luz volverá apagarse.

Volveuse cara a Griswell.

—Sería inútil tentar nada. Nesta casa hai algo diabólico e creo que podo adiviñar que é. Non creo que asasinase vostede a Branner. O que o asasinou está aí arriba... agora. Na súa historia hai moitos puntos que resultan desatinados, pero acaso non é desatinado que unha lanterna se apague sen máis nin máis? Non creo que o que haxa alá arriba sexa humano. Até agora nunca me asustou a escuridade, pero non vou subir a ese andar até que sexa día. Non tardará en amencer. Esperaremos fóra, naquela galería.

As estrelas empezaban a palidecer cando saíron ao amplo soportal. Buckner sentou na varanda, de face á porta da casa, empuñando o seu revólver. Griswell tomou asento xunto a el e reclinouse contra os restos dunha columna. Fechou os ollos, acollendo con pracer a leve airexa que parecía refrescar o seu cerebro febril. Experimentaba unha estraña sensación de irrealidade. Era un forasteiro nunha rexión descoñecida, unha rexión que parecía encherse repentinamente dun horror negro. A sombra do patíbulo planeaba sobre el e, naquela mansión sombriza, xacía John Branner coa cabeza esnaquizada... Como as ficcións dun soño, aqueles feitos viraban no seu cerebro até que se fundiron nun crepúsculo gris mentres o soño se apoderaba compasivamente da súa alma.

Espertou nun frío abrente co recordo dos horrores da noite. A néboa arrastrábase en farrapos polas copas dos piñeiros. Buckner sacudíao.

—Esperte! Xa é día.

Griswell púxose en pé e fregou os ollos. O seu rostro parecía vello e gris.

—Estou disposto. Vamos arriba.

—Xa estiven alí! —dixo Buckner con ollos botando alustros—. Non quixen espertalo. Subín en canto amenceu. Non atopei nada.

—Pero, as pegadas dos pés descalzos...

—Desapareceron.

—Desapareceron?

—Desapareceron. O po do andar foi removido, desde o punto onde terminaban as pegadas dos pasos de Branner; foi varrido cara ás esquinas. Agora non existe ningunha posibilidade de seguir as pisadas de ninguén. Alguén varreu o po mentres estabamos aquí sentados e non ouvín ningún son. Percorrín toda a casa. Non vin absolutamente nada.

Griswell estremeceuse ao imaxinarse a si mesmo durmindo só no soportal mentres Buckner levaba a cabo a súa exploración.

—Que faremos agora? Aquelas pegadas eran a miña única posibilidade de demostrar a veracidade da miña historia.

—Levaremos o cadáver de Branner á casa consistorial —respondeu Buckner—. Eu explicarei os feitos. Se as autoridades non cren a versión que vostede pode darlles, insistirán en acusalo de asasinato. Eu non creo que vostede matase a Branner, pero ningún fiscal de distrito, ningún xuíz nin ningún xurado crería o que vostede me contou, nin o que nos sucedeu onte á noite. Déixeme manexar este asunto ao meu xeito. Non penso detelo até que esgote todas as demais posibilidades.

»Cando cheguemos á cidade, non diga nada do que ocorreu aquí. Eu limitareime a informar o fiscal do distrito de que John Branner foi asasinado por unha persoa ou persoas descoñecidas e que estou a traballar no caso.

»Está vostede disposto a regresar comigo a esta casa e a pasar a noite aquí, na estancia en que vostede e Branner durmiron onte á noite?

Griswell palideceu, pero respondeu coa mesma obstinación coa que os seus antepasados expresaran a súa decisión de plantar as súas cabanas nas terras dos pequots:

—Estou disposto.

—Daquela marchemos. Axúdeme a trasladar o cadáver de Branner ao seu automóbil.

Griswell estremeceuse á vista do rostro ensanguentado do seu amigo á luz agrisada do amencer. A néboa estendía uns tentáculos pegañentos arredor dos seus pés mentres transportaban a súa macabra carga a través da maleza.

II. O Irmán da Serpe

As sombras alongábanse outra vez sobre os piñeirais e, de novo, dous homes chegaron polo antigo camiño nun automóbil con matrícula de Nova Inglaterra.

Buckner conducía. Os nervios de Griswell estaban demasiado alterados para permitirlle agarrar o volante. O seu rostro estaba aínda moi pálido e todo o seu aspecto revelaba un gran cansazo. A tensión do día pasado na capital do condado viñera engadirse ao horror que planeaba sobre a súa alma, igual que a sombra dun voitre de ás negras. Non durmira, apenas comera.

—Prometín falarlle dos Blassenville —dixo Buckner—. Era unha xente orgullosa, altiva e sen o menor escrúpulo cando se trataba de impor a súa vontade. Non tiñan para os seus negros as consideracións que en maior ou menor medida lles gardaban os outros terratenentes. Supoño que seguían aferrados aos costumes das Indias Occidentais. Había unha vea de crueldade en todos eles e, especialmente, na señorita Celia, a última da familia que chegou a esta rexión. Veu moito despois de que os escravos fosen declarados homes libres, pero Celia seguía azoutando co seu látego a súa doncela mulata, o mesmo que cando era unha escrava, segundo din os vellos do lugar. Os negros dicían que cando morría un Blassenville, o diaño estaba a agardalo sempre nos piñeirais que rodean a casa.

»Unha vez terminada a Guerra Civil, os Blassenville foron desaparecendo con bastante rapidez. Malvivían da súa plantación, que cada día rendía menos. Finalmente, só quedaron catro raparigas, irmás, que habitaban na antiga mansión. A plantación era cultivada por un feixe de negros que seguían vivindo nas súas chozas e traballaban en calidade de parceiros. As raparigas, moi orgullosas, avergoñábanse da súa pobreza e non se relacionaban con ninguén. Ás veces pasaban meses enteiros sen saír de casa. Cando necesitaban provisións, enviaban un negro para que as mercase.

»Pero a xente empezou a falar dos Blassenville cando a señorita Celia veu vivir con elas. Procedía dalgún lugar das Indias Occidentais, de onde era orixinaria a familia. Din que era unha muller elegante, bela, de pouco máis de trinta anos. Tampouco se relacionaba coa xente. Trouxo a unha doncela mulata e tratábaa dun modo que facía honra á tradicional crueldade dos Blassenville. Hai uns anos coñecín un vello negro que xuraba ter visto a Celia atar a doncela a unha árbore, completamente espida, e azoutala cun látego. Cando a mulata desapareceu, o feito non constituíu unha sorpresa para ninguén. Todo o mundo imaxinou que fuxira, como non.

»Un día da primavera de 1890, Elisabeth, a máis nova das raparigas, presentouse na vila por primeira vez nun ano, talvez. Ía en busca de provisións. Dixo que todos os negros abandonaran a plantación. Engadiu que Celia tamén marchara sen dicir nada. As súas irmás crían que regresara ás Indias Occidentais, pero ela estaba convencida de que a súa tía estaba aínda na casa. Non aclarou o sentido destas palabras. Limitouse a coller as súas provisións e regresar á facenda.

»Logo dun mes presentouse un negro na vila e dixo que a señorita Elisabeth vivía completamente soa na antiga mansión. Dixo que as súas tres irmás xa non estaban alí, que marcharan unha detrás da outra sen dar ningunha explicación. Elisabeth ignoraba onde foran e tiña medo de vivir soa na casa, pero non sabía onde ir. Non tiña parentes nin amigos. Pero estaba mortalmente asustada por algo. O negro dixo que permanecía encerrada continuamente no seu curto cunhas candeas acesas toda a noite...

»Unha noite de temporal a señorita Elisabeth presentouse na vila montando o único cabalo que posuía, medio morta de medo. Ao chegar á praza caeu da montura. Cando puido falar, dixo que descubrira un cuarto secreto na casa, esquecido durante un cento de anos. Dixo que naquela alcoba estaban as súas tres irmás, mortas e penduradas do teito polo pescozo. Engadiu que alguén a perseguira cunha machada e ela fuxiu da casa montando no único cabalo que posuía. Pero estaba mortalmente asustada e non sabía quen a perseguira. Dixo que parecía unha muller cun rostro amarelado.

»Decontado, medio cento de homes presentáronse aquí e rexistraron a casa de arriba a abaixo. Pero non atoparon ningún cuarto secreto, nin os cadáveres das tres irmás. O que si atoparon foi unha machada no andar superior con algúns cabelos de Elisabeth pegados ao gume, o que confirmaba o que a señorita contara. Pero ela negouse a regresar á casa e mostrarlles onde se atopaba a estancia secreta. Case toleou cando llo suxeriron.

»Cando estivo en condicións de viaxar, a xente da vila reuniu algún diñeiro e emprestoullo. Era demasiado orgullosa para aceptar esmolas. Marchou a California. Non regresou nunca, pero máis tarde sóubose, cando enviou o diñeiro que lle emprestaron, que casara.

»Ninguén quixo comprar a casa. Quedou tal e como Elisabeth a deixara e, co paso dos anos, a xente foi roubando os mobles até baleirala de todo.

—Que opinou a xente da historia que contou a señorita Elisabeth? —preguntou Griswell.

—A maioría opinou que ao vivir soa nesta casa toleara. Pero algúns creron que a doncela mulata, Joan, non fuxira, como se dixo. Opinaban que estaba oculta no bosque e que saciaba o seu odio cara aos Blassenville asasinando os membros da familia. Fixeron unha batida por todos os piñeirais con varios cans, pero non atoparon nin rastro da mulata. Se había un cuarto secreto na casa, tiña que estar oculto alí... supondo que a teoría fose certa.

—Non puido estar oculta na casa todos estes anos —murmurou Griswell—. E, de calquera xeito, o que hai agora na mansión non é humano.

Buckner fixo virar o automóbil para deixar a estrada e penetrar nun camiño vertical que discorría entre os piñeiros.

—Cara a onde imos? —preguntou Griswell.

—Hai un vello negro que vive ao final deste camiño, a unhas poucas millas de aquí. Quero falar con el. Enfrontámonos con algo que require algo máis que o sentido común dun branco. Os negros saben máis ca nós sobre algunhas cousas. O vello ao que imos visitar ten case cen anos, se é que non os cumpriu xa. O seu dono proporcionoulle certa educación cando era un raparigo e ao converterse nun home libre viaxou máis do que adoitan viaxar a maioría dos brancos. Din que é un home vodú, un bruxo.

Griswell arreguizouse, contemplando con inquietude as verdes árbores que os rodeaban por todas as partes. A fragrancia dos piñeiros chegaba ao seu olfacto mesturada co perfume de plantas descoñecidas. Pero, dominándoo todo, percibíase un indefiníbel fedor a materia en descomposición. Unha desagradábel sensación púxolle un nó na boca do estómago.

—Un vodú! —murmurou—. Esquecera iso... Nunca se me ocorreu relacionar a maxia negra co sur. Para min, a bruxaría sempre estivo asociada con antigas e tortuosas rúas de cidades portuarias, que xa eran antigas cando en Salem colgaban as bruxas... Para min a bruxaría relacionouse sempre coas antigas cidades de Nova Inglaterra, pero todo isto é máis terríbel que calquera lenda sobre o nordeste. Eses piñeiros sombríos, esas antigas mansións abandonadas, as plantacións perdidas, os misteriosos negros, as vellas lendas de tolemia e horror... Meu Deus! Que espantosos terrores antigos hai neste continente que os estúpidos chaman «Novo»!

—Aí está a choza do vello Jacob —anunciou Buckner detendo o automóbil.

Griswell viu un clareiro e unha pequena cabana acazapada á sombra das enormes árbores. Alí os piñeiros daban paso ás aciñeiras e os cipreses, cheos dun brión agrisado e, máis aló da cabana, estendíase un pantano poboado por unha vizosa vexetación. Da cheminea de xabre da cabana xurdía unha leve espiral de fume azulado.

Griswell seguiu a Buckner até a diminuta vivenda. O shériff empuxou a porta e penetrou na cabana. Ao atoparse na relativa escuridade do interior, Griswell dubidou. Unha soa xanela, moi pequena, dáballe paso á luz do día. Un vello negro estaba acazapado xunto ao fogar de terra, contemplando unha pota que fervía ao lume. Mirou cara a eles cando entraron, pero non se levantou. Parecía incribelmente vello. O seu rostro era unha masa de engurras e os seus ollos, negros e vivaces, velábanse de cando en cando como se a súa mente vacilase.

Buckner fíxolle un aceno a Griswell para indicarlle que sentase na única cadeira que había na cabana mentres el se instalaba xunto ao lume nunha banqueta de feitura basta, fronte ao ancián. Jacob dixo de socato:

—Chegou o momento de que fales. Sei que coñeces o segredo dos Blassenville. Nunca te interroguei sobre iso, porque non era da miña competencia. Pero onte á noite foi asasinado un home alí e poden colgar o home que me acompaña polo asasinato, a menos que me digas que alberga a antiga casa dos Blassenville.

Os ollos do ancián brillaron para volver apagarse decontado, como se os achaques da idade lle impedisen concentrarse durante moito tempo nunha idea.

—Os Blassenville —murmurou e a súa voz era suave e cultivada. Expresábase nun inglés perfecto, que non lembraba en nada ás formas dialectais dos da súa xente—. Eran unha familia orgullosa, cabaleiros... orgullosa e cruel. Algúns morreron na guerra... outros resultaron mortos en duelos... algúns morreron na antiga casa...

As súas palabras convertéronse nunha serie de murmurios inintelixíbeis.

—Que ocorreu na casa? —preguntou Buckner pacientemente.

—A señorita Celia era a máis orgullosa de todos —murmurou o ancián—. A máis orgullosa e a máis cruel. Os negros odiábana, especialmente Joan. Joan levaba sangue branco nas súas veas e tamén era orgullosa. Celia azoutábaa como a unha escrava.

—Cal é o segredo da casa Blassenville? —insistiu Buckner.

A néboa esvaeceuse nos ollos do ancián, tan escuros como pozos iluminados pola lúa.

—Que segredo, cabaleiro? Non comprendo.

—Si, compréndesme perfectamente. Durante anos e anos a casa ergueuse alí, solitaria, co seu misterio. Ti coñeces a clave para descifralo.

O ancián remexeu o contido da pota. Agora parecía en posesión de todas as súas facultades mentais.

—Cabaleiro, a vida é doce, mesmo para un vello negro.

—Significa iso que alguén o mataría se me revelase o segredo?

Pero o ancián estaba a murmurar de novo, cos ollos fechados.

—Non alguén. Ningún humano. Ningún ser humano. Os deuses negros do pantano. O meu segredo permanece inviolado, gardado pola Gran Serpe, o deus que está por encima de todos os deuses. Enviaría un pequeno irmán para que me bicase cos seus fríos beizos... un pequeno irmán cun cuarto crecente na cabeza. Vendinlle a miña alma á Gran Serpe cando me converteu en creador de zuvembies...

Buckner púxose ríxido.

—Ouvín esa palabra antes de agora —dixo suavemente—, de beizos dun negro moribundo, cando eu era un neno. Que significa?

O medo encheu os ollos do vello Jacob.

—Que dixen? Non, non dixen nada.

—Zuvembies —porfiou Buckner.

—Zuvembies —repetiu maquinalmente o ancián cos ollos inexpresivos—. Unha zuvembie é unha muller... na Costa dos Escravos coñecíanas. Os tambores que murmuraban pola noite nos outeiros de Haití falan delas. Os creadores de zuvembies son honrados pola xente de Damballah. Falarlle diso a un home branco significa a morte... é un dos segredos prohibidos do deus Serpe.

—Estabas a falar das zuvembies —dixo Buckner suavemente.

—Non debía falar delas —murmurou o ancián e Griswell decatouse de que estaba a pensar en voz alta—. Ningún home branco debe saber que eu bailei na Cerimonia Negra do vodú e fun convertido en creador de zombis e zuvembies. A Gran Serpe castiga coa morte as linguas que falan demasiado.

—Unha zuvembie é unha muller? —insistiu Buckner.

—Era unha muller —murmurou o ancián—. Ela sabía que eu era un creador de zuvembies... Presentouse na miña choza e pediume a beberaxe maldita... a beberaxe feita con ósos de serpes e sangue de morcego e garras de esparavel e outros elementos que non poden ser nomeados. Ela danzara na Cerimonia Negra... estaba madura para converterse nunha zuvembie... o único que necesitaba era a Beberaxe Negra... era moi fermosa... non podía negarllo.

—A quen? —preguntou Buckner con ansia, pero o ancián afundiu a cabeza no peito e non respondeu. Parecía durmir. Buckner sacudiuno—. Décheslle unha beberaxe a unha muller para convertela nunha zuvembie... Que é unha zuvembie?

O ancián murmurou, con voz cansa:

—Unha zuvembie deixa de ser humana. Non recoñece nin parentes nin amigos. É un membro máis do Mundo Negro. Ten ao seu mando os demos naturais: mouchos, morcegos, serpes e lobishomes, e pode manexar a escuridade de modo que apague unha pequena luz. Pode ser asasinada por medio do chumbo ou do aceiro pero, a menos que morra así, vive eternamente e non come o alimento que comen os humanos. Mora, como un morcego, nunha caverna ou nunha casa antiga. O tempo non significa nada para a zuvembie. Unha hora, un día, un ano, todo é o mesmo. Non pode falar palabras humanas nin pensar como pensa un humano, pero pode hipnotizar un ser vivo co son da súa voz. Cando mata un home, pode darlle ordes ao seu corpo sen vida até que a carne arrefríe. Mentres flúe o sangue, o cadáver é escravo seu. O seu maior pracer consiste en asasinar seres humanos.

—E por que quería ela converterse nunha zuvembie? —preguntou Buckner suavemente.

—Odio —murmurou o ancián—. Odio! Vinganza!

—Chamábase Joan? —murmurou Buckner.

O nome pareceu levantar as néboas de senilidade que envolvían a mente do vodú. Os seus ollos aclaráronse unha vez máis, converténdose en dous círculos duros e brillantes como húmido mármore negro.

—Joan? —dixo lentamente—. Non ouvín ese nome en máis dunha xeración. Polo visto fiquei durmido, cabaleiros. Non lembro nada... Prégolles que me perdoen. Os homes vellos quedan durmidos ante o lume, como os cans vellos. Preguntábanme pola casa Blassenville? Cabaleiros, se lles dixese por que non podo contestar a súa pregunta, atribuirían a miña actitude a simple superstición. Así e todo, poño o Deus do home branco por testemuña de que...

Mentres falaba, estendeu o brazo cara a unha morea de leña que había xunto ao fogar coa intención de engadir un tronco ao lume, pero contraeu o brazo decontado proferindo un berro horríbel. Cando o reflexo das chamas iluminou o brazo do vodú, os dous homes brancos viron que tiña envolvida unha pequena serpe que deixaba caer a súa pequena cabeza sobre a carne negra, unha e outra vez, con silencioso furor.

O ancián esborrallouse entre berros á vez que Buckner entraba en acción. Púxose en pé dun chouto, colleu un tronco e esmagou con el a cabeza do réptil. O vello Jacob, namentres, deixara de gritar e estaba deitado no chan, boca arriba, completamente inmóbil.

—Está morto? —murmurou Griswell.

—Tan morto como Xudas Iscariote —respondeu secamente Buckner contemplando o réptil, que continuaba retorcéndose no chan—. Esa serpe do inferno inxectoulle nas veas veleno dabondo para matar unha ducia de homes da súa idade. Pero creo que en realidade o que o matou foi a impresión.

—Que imos facer agora? —preguntou Griswell cun arreguizo.

—Deixaremos o cadáver naquel catre. Ninguén entrará aquí se temos a precaución de fechar a porta de modo que non poida entrar ningún porco salvaxe nin ningún gato. Mañá levarémolo á vila. Esta noite temos traballo. Poñámonos en marcha.

A Griswell repugnáballe a idea de ter que tocar o cadáver, pero axudou a Buckner a instalalo no catre e logo saíu da choza ás présas. O sol estaba a se afundir no horizonte e as chamas vermellas do crepúsculo acendían as negras copas das árbores.

Subiron ao automóbil en silencio e regresaron polo mesmo camiño que seguiran ao vir.

—O vello dixo que a Gran Serpe enviaría un dos seus irmáns —murmurou Griswell.

—Parvadas! —retrucou Buckner—. As serpes gustan da calor e esta rexión pantanosa está inzada delas. A que mordeu o vello estaba oculta entre a leña, á calor do lume. O vello Jacob importunouna e o animal defendeuse. Non hai nada de sobrenatural nisto.

Permaneceu un instante en silencio e logo engadiu cun ton distinto:

—É a primeira vez que vexo unha serpe que ataca sen asubiar. Tamén é a primeira vez que vexo unha serpe cunha crista branca en forma de cuarto crecente.

Despois dun anaco Griswell preguntou:

—Cre vostede que a mulata Joan permaneceu oculta na casa durante todos estes anos?

—Xa ouviu o que dixo o vello Jacob —respondeu Buckner—. O tempo non significa nada para unha zuvembie.

Cando chegaron á vista da casa, Griswell mordeu o beizo superior para reprimir un estremecemento. Volveu sentirse posuído por unha indescritíbel sensación de horror.

—Mire! —murmurou no preciso instante en que Buckner detiña o automóbil. Buckner gruñiu.

Desde as balaustradas da galería alzouse unha nube de pombas que emprenderon un rápido voo, recortándose contra a vermella claridade do crepúsculo.

III-A chamada da zuvembie

Cando as pombas desapareceron, os dous homes permaneceron uns instantes nos seus asentos, en silencio.

—Ben, por fin as vin —murmurou finalmente Buckner.

—Talvez os únicos que poden velas son os homes marcados —dixo Griswell—. Aquel trampeiro viunas...

—Ben, xa veremos —contestou o shériff tranquilamente mentres baixaba do automóbil, pero Griswell decatouse de que a man que empuñaba o revólver tremía un pouco.

Ao entrar no amplo vestíbulo Griswell viu a ringleira de pegadas que se estendían polo chan, sinalando o paso do home morto.

Buckner trouxera unhas mantas. Estendeunas diante do lugar.

—Eu deitareime xunto á porta —dixo— e vostede farao onde o fixo onte á noite.

—Imos acender un lume? —preguntou Griswell tremendo ante a idea da escuridade que o invadiría todo cando se apagase o breve crepúsculo.

—Non. Ten vostede unha lanterna, igual ca min. Deitarémonos ás escuras e veremos o que sucede. Pode vostede utilizar o revólver que lle dei?

—Supoño que si. Nunca disparei un revólver, mais coñezo o seu funcionamento.

—Ben, se é posíbel, deixe os disparos para min.

O shériff sentou coas pernas cruzadas sobre as súas mantas e baleirou o cilindro do seu Colt, revisando minuciosamente cada un dos proxectís antes de volver colocalos.

Griswell paseou nerviosamente arriba e abaixo, lamentando a lenta desaparición da luz como un avarento lamenta a desaparición do seu ouro. Apoiouse cunha man no peitoril do fogar, mirando fixamente as cinzas cubertas de po. O lume que producira aquelas cinzas fora acendido por Elisabeth Blassenville había máis de corenta anos. A idea resultaba deprimente. Removeu as cinzas poeirentas co pé. Algo fíxose visíbel entre os restos carbonizados: un anaco de papel sucio e amarelado. Inclinouse e sacouno das cinzas. Era un caderno de notas con tapas de cartón.

—Que atopou? —preguntou Buckner inclinando o relucente canón do seu revólver.

—Un antigo caderno de notas. Parece un diario. As páxinas están cheas de escrita, pero a tinta borrouse e non pode lerse nada. Como supón que foi parar ao lume sen que ardese?

—Tiraríano aí cando o lume estaba apagado —suxeriu Buckner—. Probabelmente tirouno alguén que entrou na casa co propósito de roubar mobles. Alguén que non sabía ler, talvez.

Griswell folleou o caderno, forzando a vista para distinguir algo na escasa luz. Subitamente, o seu corpo púxose ríxido.

—Aquí hai unha anotación que resulta lexíbel! Escoite!

Logo leu:

«Sei que na casa hai alguén, ademais de min mesma. Podo ouvir alguén que rolda pola noite cando o sol se pon e no exterior reina a escuridade. A miúdo, durante a noite, ouzo que alguén rabuña a porta do meu cuarto. Quen é? Unha das miñas irmás? Tía Celia? Se é unha delas, por que rolda dese modo pola casa? Por que rabuña a porta do meu cuarto e foxe cando a chamo? Non, non! Non me atrevo! Teño medo. Meu Deus! Que podo facer? Non me atrevo a permanecer aquí... pero, onde vou ir?»

—Vaites! —exclamou Buckner—. Ese debe de ser o diario de Elisabeth Blassenville! Continúe!

—As páxinas que seguen non son lexíbeis —respondeu Griswell—. Pero unhas páxinas máis adiante podo ler algunhas liñas:

«Por que fuxiron todos os negros cando desapareceu tía Celia? As miñas irmás están mortas. Sei que están mortas. E teño a impresión de que morreron dun xeito horríbel, no medio dunha espantosa agonía. Pero, por que? Por que? Se alguén asasinou a tía Celia, por que tiña que asasinar as miñas pobres irmás? Elas foron sempre amábeis cos negros. Joan...?

Griswell interrompeu a lectura.

—Un anaco de páxina está arrincado. Aquí hai outra anotación con outra data... Ben, supoño que é unha data, aínda que non podo aseguralo.

«... A cousa terríbel que a vella suxeriu citou a Jacob Blount e a Joan, pero non se atreveu a falar claramente; talvez temía...?

—Aquí tamén falta un anaco de páxina —explicou Griswell. Logo proseguiu a lectura:

«Non, non! É imposíbel! Ela está morta... ou moi lonxe de aquí. Así e todo, naceu e criouse nas Indias Occidentais e por algunhas alusións que deixou caer, souben que fora iniciada nos misterios do vodú. Creo que mesmo bailou nunha das súas horríbeis cerimonias... Como puido descender a tal grao de bestialidade? E este... este horror. Meu Deus! Poden ser sensíbeis tales cousas? Non sei que pensar. Se é ela a que rolda pola casa, a que rabuña a porta do meu cuarto, a que asubía dun xeito tan espantoso e doce... Non! Estou a me volver tola. Se continúo aquí soa morrerei tan horribelmente como deberon de morrer as miñas irmás. Estou completamente segura diso».

A incoherente crónica terminaba dun xeito tan brusco como empezara. Griswell estaba tan absorto na súa tarefa de descifrar os borrosos trazos daquela escrita que nin sequera se decatou de que anoitecera e Buckner sostiña no alto a súa lanterna para que el puidese ler. Espertando da súa abstracción, dirixiu unha rápida mirada ao andar escuro.

—Que conclusión sacou vostede? —preguntou.

—O que sospeitara desde o primeiro momento —respondeu Buckner—. Aquela doncela mulata, Joan, converteuse en zuvembie para vingarse da señorita Celia. Probabelmente odiaba a toda a familia tanto como a súa dona. Tomara parte nas cerimonias de vodú na súa terra natal, e estaba «madura», como dixo o vello Jacob. O único que necesitaba era a Beberaxe Negra... e o vello Jacob deulla. Asasinou a Celia e as outras tres raparigas, e non o fixo con Elisabeth por pura casualidade. Permaneceu oculta nesta casa durante todos estes anos, como unha serpe nunhas ruínas.

—Pero, por que tiña que asasinar un descoñecido?

—Xa ouviu vostede o que dixo o vello Jacob —lembroulle Buckner—. Unha zuvembie sente un gran pracer en asasinar un ser humano. Chamou a Branner desde o alto da escaleira, abriulle a cabeza, colocou a machada na súa man e ordenoulle que baixase asasinalo a vostede. Ningún tribunal crería isto, pero se podemos presentar o seu cadáver, será unha proba máis que suficiente para demostrar que é vostede inocente. Aceptarán a miña palabra de que ela asasinou a Branner. Jacob dixo que unha zuvembie pode ser asasinada... Desde logo, ao informar deste caso non terei que mostrarme demasiado exacto nos detalles.

—Vin que nos axexaba por encima da varanda da escaleira —murmurou Griswell—. Pero, por que non atopamos as súas pisadas na escaleira?

—Talvez o soñou. Talvez unha zuvembie pode proxectar o seu espírito... O demo! Por que tratar de razoar sobre algo que se atopa alén das fronteiras da razón? Vamos empezar a garda.

—Non apague a luz! —exclamou Griswell involuntariamente. Logo engadiu—: Claro. Apáguea. Temos que estar ás escuras, como estabamos Branner e mais eu.

Pero, en canto a estancia quedou sumida na escuridade, o medo apoderouse del cunha forza imposíbel. Deitouse sobre as súas mantas, tremendo, tratando de conter os tumultuosos latexos do seu corazón.

—As Indias Occidentais deben de ser o lugar máis horríbel do mundo —murmurou Buckner, unha mancha borrosa sobre as súas mantas—. Ouvira falar dos zombis, pero ignoraba o que era unha zuvembie. Evidentemente, algunha droga preparada polos vodús para provocar a tolemia nas mulleres. Aínda que isto non explica as outras cousas: os poderes hipnóticos, a lonxevidade anormal, a capacidade de controlar cadáveres... Non, unha zuvembie non pode ser unha simple tola. É un monstro, algo que está por riba e por baixo dun ser humano, creado pola maxia que sae dos pantanos e as selvas negras... Ben, xa veremos.

A súa voz deixou de soar e no silencio que seguiu, Griswell ouviu os latexos do seu propio corazón. No exterior, nos negros bosques, un lobo ouveou e os mouchos oulearon. Logo, o silencio volveu a caer como unha néboa negra.

Griswell obrigouse a si mesmo a permanecer inmóbil sobre as súas mantas. O tempo parecía deterse e a espera estaba a se tornar insoportábel. O esforzo que facía para dominar os seus alterados nervios bañaba en suor todos os seus membros. Apertou os dentes até que lle doeron as mandíbulas e cravou as uñas nas palmas das mans.

Non sabía o que estaba a esperar. O espantoso ser volvería atacar. Pero como? Sería un asubío horríbel e melodioso, uns pés descalzos esvarando polos banzos ou un súbito machadazo na escuridade? Escolleríao a el ou a Buckner? Talvez Buckner xa estaba morto... Na escuridade que o rodeaba non podía ver nada, mais ouvía a respiración regular do home. O sureño tiña uns nervios de aceiro. Era Buckner quen respiraba xunto a el, separado por unha estreita faixa de escuridade? Ou talvez o monstro atacara xa en silencio e ocupara o lugar do shériff?

Así de desatinadas eran as ideas que cruzaban rapidamente polo cerebro de Griswell.

Experimentaba a sensación de que ía volverse tolo se non se puña en pé dun salto, gritando, e fuxía freneticamente daquela casa maldita. Nin sequera o temor á forca podía retelo deitado alí na escuridade por máis tempo. De súpeto, o ritmo da respiración de Buckner crebouse e Griswell sentiu como se acabasen de botarlle un cubo de auga xeada. Desde algún lugar situado sobre eles empezou a ouvirse un asubío melodioso...

Griswell notou que lle faltaban as forzas, que o seu cerebro se afundía nunha escuridade máis profunda que a negrura física que o rodeaba. Seguiu un período de absoluta confusión mental, pasado o cal a súa primeira sensación foi a de movemento. Estaba a correr por un camiño incribelmente escabroso. Ao seu redor todo era escuridade e corría ás cegas. Díxose a si mesmo que seguramente fuxira da casa e correra varias millas. Talvez fora antes de que o seu esgotado cerebro empezase a funcionar. Non lle importaba. Morrer na forca por un asasinato que non cometera non o aterrorizaba nin a metade que a idea de regresar a aquela mansión de horror. Estaba dominado pola ansia de correr... correr... correr como estaba a facer agora, ás cegas, até esgotar as forzas. A néboa non se esvaecera de todo do seu cerebro, pero tiña a conciencia de que non podía ver as estrelas a través das negras pólas das árbores. Desexou vagamente saber cara a onde se dirixía. Supuxo que estaba a rubir por un outeiro e o feito estrañouno, xa que sabía que non había ningún outeiro nun raio de varias millas arredor da casa dos Blassenville. Logo, enriba e diante del, notou un leve resplandor.

Avanzou cara a aquela luz como se o empuxase unha forza irresistíbel. Logo arreguizouse ao se decatar de que un estraño son batía contra os seus ouvidos: un asubío melodioso e burlón ao mesmo tempo. O asubío borrou todas as néboas. Que significaba aquilo? Onde estaba? O espertar chegou como o golpe dunha gran maza. Non estaba a correr ao longo dun camiño, nin rubindo por un outeiro; estaba a subir unha escaleira. Atopábase aínda na casa Blassenville! E estaba a subir a escaleira!

Un berro inhumano abrollou dos seus beizos. E, dominando aquel berro, o asubío fantasmal adquiriu un ton de triunfo diabólico. Griswell tentou deterse... recuar... mesmo botarse por riba da varanda, pero a súa forza de vontade estaba feita cachizas. Non existía xa. Griswell non tiña vontade. Deixara caer a súa lanterna e esquecera o revólver no peto. Non podía dominar o seu propio corpo. As súas pernas, movéndose rixidamente, funcionaban como pezas dun mecanismo independente do seu cerebro, obedecendo unha vontade exterior. Subindo metodicamente, transportábano ao andar superior, cara ao resplandor que ardía encima del.

—Buckner! —gritou—. Buckner! Polo amor de Deus!

A súa voz esganou na gorxa. Chegara ao último banzo. Empezou a avanzar polo andar. O asubío cesara, pero o seu impulso seguía conducíndoo cara a adiante. Non podía ver a fonte da que procedía o resplandor. Non parecía emanar de ningún foco central. Mais Griswell viu unha figura vaga que avanzaba cara a el. Parecía unha muller, pero ningunha muller humana era quen de andar con aquel paso ingrávido, ningunha muller humana tivera nunca aquel rostro de horror, aquela expresión demencial esborranchada...

Tentou gritar á vista daquel rostro, do brillo do aceiro que esgrimía a man en forma de pouta, pero a súa lingua estaba xeada.

Logo ouviu un son que parecía arrastrarse silenciosamente detrás del. Unha lingua de lume fendeu as sombras e iluminou unha espantosa figura que caía cara a atrás. Ao mesmo tempo, resoou un ouleo inhumano.

No medio da escuridade que seguiu a súbita labarada, Griswell caeu de xeonllos e cubriu o rostro coas mans. Non ouviu a voz de Buckner. A man do sureño sobre o seu ombreiro espertouno do seu estupor.

Unha luz proxectada directamente sobre os seus ollos cegouno. Pestanexou, puxo unha man sobre a fronte para se facer sombra e alzou a mirada cara ao rostro de Buckner, que se atopaba no mesmo bordo do círculo de luz. O shériff estaba pálido.

—Está vostede ferido? —preguntou ansiosamente Buckner—. Está vostede ferido? No chan hai un coitelo enorme...

—Non estou ferido —murmurou o outro—. Disparou vostede no momento preciso... O monstro! Onde está? Onde foi?

—Escoite!

Nalgún lugar da casa resoaba un horríbel batuxar, como de alguén que se arrastraba e loitaba no medio das convulsións da morte.

—Jacob estaba no certo —dixo Buckner en ton sombrizo—. O chumbo pode matalas. Deille de cheo, abofé. Non me atrevín a acender a lanterna, pero había claridade dabondo. Cando empezou aquel asubío fantasmal case tropezou vostede comigo. Andaba como se estivese hipnotizado. Seguino pola escaleira. Ía detrás de vostede, aínda que moi agachado para que ela non puidese verme. Estiven a piques de disparar demasiado tarde, pero confeso que vela deixoume case paralizado... Mire!

Proxectou o feixe luminoso da súa lanterna ao longo do andar até detelo nunha abertura visíbel na parede, nun lugar onde antes non había ningunha porta.

—A entrada secreta que descubriu a señorita Elisabeth! —exclamou Buckner—. Vamos!

Emprendeu a carreira a través do corredor e Griswell seguiuno con ar aparvado. Os sons que acababan de ouvir procedían dalgún lugar situado máis aló daquela porta misteriosa e agora cesaran.

A luz revelou un angosto pasadizo en forma de túnel que evidentemente conducía a través dunha das grosas paredes da casa. Buckner penetrou no pasadizo sen a menor vacilación.

—Talvez non fose capaz de pensar como un ser humano —murmurou iluminando o camiño diante del—, pero tivo a astucia suficiente para borrar as súas pegadas, a fin de que non puidésemos seguilas e descubrir, se cadra, a entrada secreta. Alí hai unha habitación... A estancia secreta dos Blassenville!

E Griswell exclamou:

—Meu Deus! É a cámara sen xanelas que vin onte á noite no meu soño, cos tres cadáveres colgados do teito!

A luz que Buckner paseaba pola estancia de forma circular detívose de socato. Dentro do amplo anel luminoso apareceron tres figuras, tres formas murchas, encolleitas, momificadas, vestidas cuns vestidos moi antigos. Os seus pés non tocaban o chan, xa que estaban colgadas do pescozo por unhas cadeas suspendidas no teito.

—As tres irmás Blassenville! —murmurou Buckner—. A señorita Elisabeth non estaba tola, despois de todo.

—Mire! —murmurou Griswell cunha voz apenas audíbel—. Alí, naquela esquina!

A luz moveuse e volveu deterse.

—Foi aquilo unha muller noutros tempos? —inquiriu Griswell como se se estivese a preguntar a si mesmo—. Meu Deus! Mire ese rostro, mesmo na morte. Mire esas mans en forma de gadoupas, coas uñas negras como as dunha fera. Si, era humana... Leva aínda os farrapos dun antigo vestido de baile, moi luxoso. Por que levaría unha doncela mulata un vestido como ese?

—Este foi o seu cubil durante máis de corenta anos —murmurou Buckner sen responder a pregunta mentres se abaixaba sobre o horríbel cadáver deitado nunha esquina da estancia—. Ben, Griswell, isto fará que vostede se salve: unha muller tola cunha machada... É o único que as autoridades necesitan saber. Meu Deus! Que vinganza! Que horríbel vinganza! Aínda que, pensándoo ben, debeu de ter unha natureza bestial. Próbao o feito de que se iniciase nos misterios do vodú cando non era máis que unha moza...

—Refírese vostede á mulata? —murmurou Griswell.

Un calafrío percorreu o seu corpo, como se intuíse un horror que superaba a todos os que experimentara até entón.

—Interpretamos equivocadamente as palabras do vello Jacob e o que miss Elisabeth escribiu no seu diario —dixo—. Ela debeu descubrilo, pero o orgullo familiar selou os seus beizos. Agora véxoo claro, Griswell. A mulata vingouse, aínda que non do xeito que supuñamos. Non inxeriu a Beberaxe Negra que o vello Jacob lle preparara. Queríaa para darlla subrepticiamente a outra persoa, mesturándoa na súa comida ou no seu café. Logo Joan fuxiu desta casa deixando plantada nela a semente do inferno.

—Ese cadáver non... non é o da mulata? —murmurou Griswell.

—Cando a vin alá fóra, no segundo andar, souben que non era mulata. Aqueles trazos contraídos seguían reflectindo un parecido familiar. Vin o seu retrato e non podo equivocarme. Ese cadáver é o do ser que noutros tempos foi Celia Blassenville.

O HORROR DO MONTÍCULO

[ O conto «The Horror from the Mound» publicouse por primeira vez no número de maio de 1932 da revista Weird Tales. ]

Steve Brill non cría en fantasmas nin en demos. Juan López si. Pero nin a cautela dun nin o inconmovíbel escepticismo do outro ían protexelos do horror que caeu sobre eles, o horror que os homes esqueceran durante máis de trescentos anos, a odiosa criatura monstruosamente resucitada de eras negras e perdidas.

Así e todo, mentres aquela tarde Steve Brill estaba sentado na escaleira algo avellentada da súa casa, os seus pensamentos estaban tan lonxe de ameazas sobrenaturais como poden chegar a estalo os de calquera. O que tiña en mente era amargo, pero de orde material. Examinaba coa vista a súa granxa e maldicía. Brill era alto, enxoito e duro como o coiro, un auténtico fillo dos pioneiros de corpos férreos que lle arrincaran o oeste de Texas á natureza salvaxe. Tiña a pel dourada polo sol e era forte como un búfalo. As súas esveltas pernas calzadas con botas mostraban os seus instintos de vaqueiro e, neses momentos, maldicíase por deixar a sela de montar do seu excelente mustango para se converter en granxeiro. Non tiña madeira de granxeiro, admitiu cun xuramento o combativo mozo.

Porén, a culpa non era completamente súa. Un inverno de chuvias abundantes, cousa tan rara no oeste de Texas, prometera boas colleitas. Pero, como decotío, ocorreran cousas imprevistas. Un temporal tardío destruíra todos os froitos que estaban a agromar. O cereal, que tivera un aspecto tan prometedor, acabara feito cachizas e esmagado por unhas saraibas terroríficas xusto cando empezaba a volverse de cor amarela. Un período de intensa seca, seguido doutro temporal, acabara co millo.

E logo o algodón que, dalgún xeito, lograra resistir a todo, caeu ante unha praga de saltóns que deixou espido o campo de Brill en apenas unha noite. Así foi como Brill chegou á súa actual situación, sentado, xurándose que non anovaría o arrendamento, agradecendo con forza que o terreo no que malgastara as súas suores non fose seu e que houbese aínda grandes extensións cara ao oeste onde un home novo e forte podía gañar a vida cabalgando e cazando as reses a lazo.

Sentado, entregado aos seus lúgubres pensamentos, Brill viu achegarse o seu veciño Juan López, un vello e silandeiro mexicano que vivía nunha choza xusto alén do outeiro, cruzando o regato, e que apenas lograba gañar a vida. Nos últimos tempos estaba a desmontar unha porción de terra nunha granxa adxacente e, ao volver á súa choza, cruzaba unha das esquinas do prado de Brill.

Este, distraído, viuno franquear o valo de arame de espiño e seguir o carreiro que as súas viaxes anteriores trazaran entre a herba vella e seca. Levaba xa un mes entregado á súa angueira actual, derrubando os retortos troncos dos mesquites e cavando até extraer as súas raíces, incribelmente longas. Brill sabía que sempre seguía o mesmo camiño para volver ao seu fogar e, observándoo, decatouse de que se desviaba a un lado, aparentemente para evitar un pequeno montículo arredondado que se alzaba por encima do nivel dos pastos. López deu un amplo rodeo ao redor dese punto e Brill lembrou que o vello mexicano sempre puña unha boa distancia entre el e o lugar. E outra cousa pasou pola distraída mente de Brill: que López sempre apertaba o paso cando cruzaba xunto ao montículo, e que sempre o facía antes da posta do sol, aínda que os parceiros mexicanos adoitaban traballar desde a primeira luz da alba até o último brillo do crepúsculo, especialmente naqueles traballos de limpeza de terreos, nos que cobraban por acres e non por días. A Brill espertóuselle a curiosidade.

Púxose de pé e baixou a choutos a non moi pronunciada aba sobre a que se erguía a súa vivenda, chamando polo mexicano que se afastaba con paso pousado.

—Ei, López, agarda un minuto.

López detívose mirando arredor e permaneceu inmóbil, sen dar mostras de interese ningún, mentres o home branco se aproximaba.

—López —dixo Brill arrastrando as palabras—, non é que sexa asunto meu, pero quería facerlle unha pregunta, como é que sempre dá tanta volta arredor dese vello montículo indio?

—Non sei nada —gruñiu laconicamente López.

—É un mentireiro —respondeu alegremente Brill—. Ben sei que o sabe. Fala inglés igual de ben ca min. Que pasa, cre que ese montículo está enmeigado ou algo parecido?

Brill sabía falar e ler español pero, como a maioría dos anglosaxóns, prefería falar na súa propia lingua. López encolleuse de ombreiros.

—Non é un bo lugar, non é bo —murmurou evitando mirar directamente a Brill aos ollos—. Hai que deixar que as cousas escondidas descansen.

—Aposto a que está asustado dos fantasmas —mofouse o outro—. O demo, se iso é un montículo indio, os indios deben de levar tanto tempo mortos que os seus fantasmas xa estarán gastados.

Brill sabía que os mexicanos analfabetos sentían unha aversión supersticiosa cara aos montículos que podían encontrarse esparexidos por todo o suroeste, reliquias dunha era perdida e esquecida que contiñan os ósos poeirentos dos xefes e guerreiros dunha raza perdida.

—É mellor non molestar o que se esconde na terra —gruñiu López.

—Parvadas! —contestou Brill—. Eu e mais uns poucos metémonos nun deses montículos na comarca de Palo Pinto e sacamos anacos de esqueletos con algunhas doas e puntas de frecha de pedernal, e cousas parecidas. Conservei algúns dentes durante algún tempo até que os perdín e nunca me perseguiron os fantasmas por iso.

—Indios? —soprou inesperadamente López—. Quen falou de indios? Nesta terra houbo outros que non eran indios. Nos vellos tempos aquí sucederon cousas estrañas. Ouvín as historias da miña xente, transmitidas de xeración en xeración. E a miña xente estivo aquí desde moito antes que a súa, señor Brill.

—Si, ten razón —admitiu Steve—. Os primeiros homes brancos que chegaron a este país foron españois, por suposto. Ouvín dicir que Coronado pasou a non moita distancia de aquí e a expedición de Hernando de Estrada cruzou esta zona hai... hai moito tempo... non sei canto.

—En mil cincocentos corenta e cinco —dixo López—. Montaron o seu campamento aquí onde agora se ergue o seu curral.

Brill virouse para mirar o cercado do seu curral, onde se aloxaban unha vaca con mal aspecto, dous cabalos de tiro e a súa montura.

—Como é que sabe tanto diso? —preguntou cheo de curiosidade.

—Un dos meus antepasados estivo con Estrada —contestou López—. Un soldado, Porfirio López, faloulle ao seu fillo desa expedición e este faloulle ao seu fillo e así foi pasando pola liñaxe familiar até chegar a min, que carezo de fillo a quen contarlle a historia.

—Non sabía que fose de tan bo berce —dixo Brill—. Poida que saiba algo sobre o ouro que se supuña que Estrada ocultou nalgún lugar de por aquí.

—Non había ouro —gruñiu López—. Os soldados de Estrada non levaban máis que as súas armas e abríronse paso combatendo a través dunha comarca hostil... Moitos deixaron os seus ósos ao longo do camiño. Logo, moitos anos despois, unha caravana de mulas de Santa Fe foi atacada polos comanches a poucos quilómetros de aquí e eses esconderon o seu ouro e escaparon, de modo que as lendas acabaron por mesturarse. Pero agora nin sequera o seu ouro está aquí, porque os cazadores de búfalos gringos o atoparon e cavaron até dar con el.

Bill asentiu, abstraído, sen apenas escoitar. Non hai outra parte en todo o continente norteamericano tan inzada de historias sobre tesouros perdidos ou escondidos como o suroeste. Riquezas incontábeis atravesaron as chairas e os montes de Texas e Novo México nos vellos tempos, cando España posuía as minas de ouro e prata do Novo Mundo e controlaba o rico comercio de peles do Oeste. Os ecos desa riqueza perduran nas historias de tesouros ocultos. Un soño que non deixaba de fuxir, nado do fracaso e a pobreza perentoria, tomou forma na mente de Brill.

—Ben —dixo erguendo a voz—, como de calquera xeito non teño máis nada que facer, creo que escavarei ese vello montículo e verei o que podo atopar.

O efecto desa simple frase en López foi abraiante. Recuou e o seu rostro, basto e moreno, cobrou a cor da cinza. Os seus ollos negros alustraron e alzou os brazos ao ceo nun xesto de protesta.

—Deus, non! —gritou—. Non faga iso, señor Brill! Hai unha maldición... O meu avó contoumo...

—Que lle contou? —preguntou Brill. López sumiuse nun agresivo mutismo.

—Non podo dicilo —murmurou—. Xurei gardar silencio. Só podería abrirlle o corazón ao meu primoxénito. Pero créame cando lle digo que máis lle valería cortar o pescozo antes que entrar nese montículo maldito.

—Ben —dixo Brill impacientándose ante as supersticións mexicanas—, se é algo tan malo, por que non mo conta? Déame unha razón lóxica para non entrar aí.

—Non podo dicilo! —exclamou desesperadamente o mexicano—. Coñézoa! Pero xurei sobre o Santo Crucifixo gardar silencio, como o xurou cada home da miña familia. É algo tan espantoso que mesmo falar diso supón arriscarse á perdición! Se llo contase, a súa alma quedaría destruída dentro do seu corpo. Pero xureino... e non teño fillos, de modo que os meus beizos están selados para sempre.

—Ben —dixo Brill con sarcasmo—, e por que non o escribe?

López quedou mirándoo, sobresaltado e, para sorpresa de Steve, aceptou a suxestión.

—Pois vouno facer! Loado sexa Deus por facer que o bo sacerdote me ensinase a escribir de neno. O meu xuramento non dicía nada de escribir. Só xurei non falar. Poreillo todo por escrito, se xura que non falará diso despois e que destruirá o papel en canto o lea.

—Claro —dixo Brill para seguirlle a corrente e o vello mexicano pareceu sentirse moi aliviado.

—Ben! Irei decontado e escribireino. Mañá, cando vaia traballar, traereille o papel e entón entenderá por que ninguén debe abrir ese montículo maldito!

E López marchou a fume de carozo polo carreiro que levaba até a súa casa, os seus ombreiros curvados bambeándose a causa do esforzo da súa estraña présa. Steve viuno marchar, sorriu e, encollendo os ombros, dirixiuse á súa casa. Logo detívose, volvendo a mirada cara ao pequeno montículo arredondado cos costados cubertos de herba. Debía de ser unha tumba india, pensou, dada a súa simetría e o seu parecido cos demais montículos indios que vira. Engurrou o cello mentres tentaba imaxinar a relación que podía haber entre o misterioso outeiro e o antepasado militar de Juan López.

Mirou a distante figura do vello mexicano. Un pequeno val atravesado por un regato medio seco, bordeado por árbores e maleza, estendíase entre os pastos de Brill e o outeiro máis aló do cal se achaba a vivenda de López. O mexicano estaba a piques de desaparecer entre as árbores da beira do regato cando Brill tomou unha decisión súbita.

Subiu a aba a lume de biqueira e colleu un pico e unha pa do alpendre que había na parte traseira da súa casa. O sol non se puxera aínda e Brill cría poder escavar suficiente do montículo como para determinar a súa natureza antes de que escurecese. De non ser así, podía traballar á luz dunha lanterna. Steve, como a maioría dos homes da súa clase, vivía basicamente segundo lle ditaban os seus impulsos e o seu afán actual era abrir ese montículo misterioso e ver que ocultaba, se é que ocultaba algo. A idea do tesouro volveu á súa mente, estimulada pola actitude evasiva de López.

E se, despois de todo, ese saínte de herba e terra amoreada escondía riquezas, metais preciosos de minas esquecidas ou moedas acuñadas na vella España? Acaso non era posíbel que os mesmos mosqueteiros de Estrada alzasen ese túmulo por encima dun tesouro que non podían levar, dándolle a forma dun montículo indio para enganar os buscadores de tesouros? Sabía iso o vello López? Non sería nada estraño que, aínda coñecendo que alí había un tesouro, o vello mexicano se abstivese de buscalo. Dominado por lúgubres e supersticiosos temores, ben podía levar unha vida de labor estéril antes de arriscarse a incorrer na ira dos fantasmas ou dos diaños que estivesen alí asexando. Pois os mexicanos din que o ouro escondido está sempre maldito e, seguramente, algunha maldición especial debía aboiar sobre o montículo. Brill meditou que os diaños dos latinos e os indios carecían de terrores con que asustar un anglosaxón atormentado polos demos da seca, os temporais e as malas colleitas.

Steve empezou a traballar coa enerxía salvaxe típica da súa raza. A tarefa non era fácil. O chan, requeimado ferozmente polo sol, era duro como o ferro e estaba cheo de rochas. Brill suaba abundantemente e gruñía por mor dos seus esforzos, pero o lume do cazador de tesouros dominábao. Con brusquidade, quitou a suor dos ollos e cravou o pico con potentes golpes que esgazaban os terróns, converténdoos en po.

O sol ocultouse e el seguiu traballando baixo o longo e somnolento crepúsculo estival, esquecendo case por completo o tempo e o espazo. Ao achar rastros de carbón de leña no chan, empezou a convencerse de que o montículo era unha auténtica tumba india. O antigo pobo que erixira aqueles sepulcros mantivera lumes ardendo sobre eles durante días, nalgún momento da construción. Todos os montículos que Steve chegara a abrir contiñan un groso estrato de carbón de leña a escasa distancia da superficie. Pero as trazas de carbón de leña que estaba a atopar agora achábanse esparexidas a través de todo o chan.

Aínda que a súa idea dun agocho de tesouros españois se desvaneceu, continuou cavando. Quen sabe? Talvez aquel pobo estraño ao que os homes chamaban agora os Construtores de Montículos tiña os seus propios segredos e gardábaos xunto aos seus mortos.

De súpeto, o pico de Steve resoou sobre unha superficie metálica e el lanzou un berro de xúbilo. Colleu o anaco de metal e achegouno aos ollos, tentando distinguir mellor o que era mentres a luz se ía debilitando. Estaba cuberto dunha sólida capa de ferruxe que o desgastara até volvelo case tan delgado como o papel, pero recoñeceu o obxecto como o que era: a roda dunha espora, inconfundibelmente española, coas súas puntas aguzadas e crueis. Logo detívose confundido por completo. Non foran os españois os construtores do montículo, pois mostraba indicios inconfundíbeis de ser obra de aborixes. Así e todo, como chegara aquela reliquia dos cabaleiros españois a quedar tan profundamente escondida no chan?

Brill abaneou a cabeza e volveu ao choio. Sabía que no centro do montículo, se en realidade se trataba dunha tumba aborixe, acharía unha pequena cámara construída con pedras moi pesadas, que contería os ósos do xefe para quen fora erixido e, por riba del, as vítimas sacrificadas. Baixo a crecente escuridade, sentiu como o seu pico golpeaba ruidosamente sobre unha superficie resistente, parecida ao granito. O exame, realizado tanto mediante o tacto como a vista, demostrou que era un bloque sólido de pedra tallada de maneira basta. Formaba, sen dúbida, unha das esquinas da cámara mortuoria. Tentar abrila era inútil. Brill foi cavando ao seu redor, quitando a terra e as pedras das esquinas, até que notou que para sacala do sitio non ía requirir máis que meter baixo o bloque a punta do pico e levantalo facendo panca.

No entanto, decatouse de socato de que a escuridade era xa completa. A lúa nova recortaba tenuemente a realidade no lusquefusque. No curral, desde onde chegaba o tranquilizador ruído dos animais cansos mastigando o gran, o seu mustango rinchou. Desde as sombras escuras do regato serpeante, un sapo deitou o seu son estraño. Brill estricouse e púxose en pé de mala gana. Sería mellor conseguir unha lanterna e proseguir as súas exploracións alumado pola súa luz.

Remexeu no peto coa vaga idea de levantar a pedra e explorar a cavidade axudado por uns mistos. De súpeto, todo o seu corpo se puxo ríxido. Era a súa imaxinación a que o facía ouvir aquel leve e sinistro arrastrar que parecía vir do outro lado da pedra que bloqueaba a entrada? Serpes! Sen dúbida, nalgún lugar arredor da base do montículo tiñan os seus cubís e talvez unha ducia de víboras cola de diamante agardaban, enroscadas no interior da caverna a que el metese a man entre elas. Arreguizouse un pouco ante esa idea e apartouse da escavación que realizara.

Non serviría de nada tentear ás cegas nese lugar. Decatouse tamén de que durante os últimos minutos tivera unha vaga conciencia de que un cheiro feble pero noxento alagaba os intersticios da pedra que fechaba a entrada..., aínda que admitiu que o cheiro non suxería a existencia de réptiles máis do que podería facelo calquera outro cheiro ameazador. Había nel algo que lembraba a pestilencia dos matadoiros..., os gases formados na cámara mortuoria, altamente perigosos para os seres vivos.

Steve deixou o seu pico no chan e volveu á casa, impaciente ante aquel obrigado atraso. Entrou na escura vivenda, acendeu un misto e atopou a súa lanterna de queroseno colgada dun cravo na parede. Mexeuna para asegurarse de que estaba case chea de aceite e acendeuna. Logo volveu marchar, pois a súa impaciencia non lle permitía deterse nin para comer. Abrir o montículo intrigábao, como debe acontecerlle sempre a un home imaxinativo, e o descubrimento da espora española aguzara a súa curiosidade.

Apurou para saír da casa, a lanterna movíase guindando sombras longas e distorsionadas que o precedían e o seguían. Riu entre dentes ao pensar nas ideas e os actos de López cando se decatase, pola mañá, de que o montículo prohibido fora aberto. Brill pensou que sería bo abrilo esa mesma noite. De descubrilo, López podería mesmo tentar impedirlle que explorase a tumba.

Envolvido polo adurmiñado murmurio da noite estival, Brill chegou ao montículo, alzou a súa lanterna e proferiu un xuramento de abraio. A lanterna revelaba a súa escavación, as súas ferramentas tiradas con descoido alí onde el as deixara caer... e a negra boca dunha abertura! A gran pedra que fechaba a entrada descansaba no fondo da escavación que el fixera, como se a botasen despreocupadamente a un lado. Con precaución introduciu a lanterna no buraco e esculcou coa mirada a pequena cámara, semellante a unha caverna, sen saber moi ben o que esperaba ver. Nada acharon os seus ollos agás os muros dunha cela longa e estreita, tallada na pedra espida, grande dabondo como para acoller o corpo dun home, que aparentemente fora construída con bloques de cantaría labrados de xeito basto, unidos de modo resistente e habilidoso.

—López! —exclamou Steve con furia—. Sucio can! Seguro que estivo a ver como traballaba e, cando fun buscar a lanterna, se achegou con sixilo e sacou a rocha. Aposto a que colleu o que había dentro, fose o que fose. Vou axustar contas con el, maldito sexa o seu pelello graxento!

Cun aceno brusco apagou a lanterna e mirou ferozmente cara ao outro extremo do val inzado de maleza. Cando o fixo púxose ríxido. Nunha aba do outeiro, tras do que se alzaba a choza de López, movíase unha sombra. O delgado crecente da lúa nova estaba a ocultarse e o xogo de luz e sombras facía difícil ver con claridade. Pero os ollos de Steve estaban aguzados polo sol e os ventos das terras salvaxes, e sabía que o que agora desaparecía polo outro extremo do outeiro cuberto de mesquites era algunha criatura provista de dúas pernas.

—Lévao á súa choza —gruñiu Brill—. Seguro que atopou algo ou do contrario non correría dese xeito.

Tragou saliva, preguntándose a razón pola que, de súpeto, o dominara un tremor tan peculiar. Acaso había algo estraño nun pequeno mexicano ladrón correndo cara á súa casa co seu botín? Tratou de afogar a sensación de que había algo peculiar nas alancadas desa leve sombra, pois parecía moverse cunha especie de arrandear coxo. A velocidade debía de ser o primordial cando o vello e forte Juan López decidira viaxar cun paso tan estraño.

—O que atopase é tan meu como seu —díxose Brill, tentando afastar da súa mente o aspecto anormal que había na fuxida da figura. Arrendei esta terra e fixen todo o traballo de escavar. Unha maldición? O carallo! Non me estraña que me contase todas esas parvadas. Quería que deixase o lugar en paz para que puidese collelo todo el. É raro que non o sacase hai moito, pero nunca se sabe con eses mexicanos.

Mentres meditaba deste xeito ía baixando a grandes alancadas pola suave aba cuberta de pasto que conducía até o leito do regato. Mesturouse entre as sombras das árbores e as espesas matogueiras e cruzou a canle seca do río, percibindo, ausente, que nin o canto dos sapos nin as chamadas dos mouchos turbaban a escuridade. Había un tenso sentimento de espera na noite do que non gustaba. As sombras na canle do regato parecían demasiado mestas, como se contivesen o alento. Desexou por un momento non apagar a lanterna, que seguía levando con el, e alegrouse de coller o pico, que a súa man dereita agarraba como se fose unha machada. Sentiu o impulso de asubiar para romper o silencio e logo, cun xuramento, rexeitou a idea. Así e todo, sentiuse contento unha vez que rubiu a pequena elevación da beira oposta e emerxeu á claridade das estrelas.

Ascendeu a costa e logo o outeiro e, desde alí, baixou a vista cara á chaira cuberta de mesquites onde se alzaba a miserábel choza de López. Nunha xanela ardía unha luz solitaria.

—Aposto a que está a recoller as súas cousas para liscar correndo —gruñiu Steve—. É que...

Apartouse cambaleando, como se recibise un golpe físico, cando un espantoso alarido rachou a calma como o gume dun coitelo. Sentiu o impulso de tapar os ouvidos coas mans para non escoitar o horror daquel berro, que subiu de ton até crebarse nun gorgolexo aborrecíbel.

—Meu Deus! —Steve notou que unha suor fría lle cubría todo o corpo. López... ou alguén...

Mentres pronunciaba estas palabras nun murmurio, corría pola aba con toda a rapidez da que as súas pernas eran capaces. Algún horror sen nome estaba a ter lugar naquela choza solitaria, pero el ía investigar de que se trataba aínda que iso lle supuxese enfrontarse co diaño en persoa. Mentres corría, apertou con máis forza o mango do pico. «Vagabundos asasinando o vello López para apoderarse do que el levou do montículo», pensou Steve, e logo esqueceu a súa ira. As cousas poríanse feas para quen estivese a molestar o vello, por moi ladrón que puidese ser.

Correndo a lume de biqueira, chegou por fin a terreo chan. E entón a luz da choza extinguiuse e Steve, á carreira, vacilou e tropezou co toco dun mesquite, cun golpe tal que lle arrincou un gruñido e rabuñou as mans coas espiñas. Ergueuse cunha maldición entrecortada e lanzouse cara á cabana, preparándose para o que podía presentarse ante os seus ollos, cos pelos de punta ante o que xa vira.

Brill probou a abrir a única porta da cabana, pero decatouse de que tiña botado o ferrollo. Chamou por López a berros e non recibiu resposta ningunha. Con todo, desde o interior chegaba un estraño son afogado, algo que parecía un salouco, que cesou en canto Brill bateu co pico contra a pota. A madeira feble esfarelouse e Brill penetrou dun salto no interior da choza sumida en tebras, cos ollos botando chispas, brandindo o pico para un ataque desesperado. Pero ningún son turbou o lúgubre silencio e nada se remexeu na escuridade, a pesar de que a súa caótica imaxinación poboaba os sombrizos recunchos da choza con formas horripilantes.

Cunha man enchoupada de suor buscou ás apalpadelas un fósforo e prendeuno. Á parte del mesmo, a única persoa que había na choza era López... o vello López, morto, deitado sobre o chan de terra pisada, os brazos abertos como se o cravasen nunha cruz, a boca fláccida e aberta dándolle o aspecto dun idiota, os ollos moi abertos, cheos dun terror que a Brill lle pareceu intolerábel. A única xanela que había na choza estaba aberta, mostrando por onde fuxira o asasino e, posibelmente, por onde entrara. Achegouse á xanela e lanzou unha cautelosa mirada ao exterior. Non viu máis que a aba do outeiro a un extremo e a chaira cuberta de mesquites ao outro. De súpeto, sobresaltouse... Era un movemento o que lle parecera ver entre as retortas sombras dos mesquites e os chaparrais? Ou, simplemente, imaxinara ver unha figura que se acazapaba entre as árbores?

O fósforo queimoulle os dedos e virouse en redondo. Acendeu a vella lámpada de aceite colocada sobre a mesa de feitura basta, deitando unha maldición ao queimar a man. O globo da lámpada estaba moi quente, como se levase acesa durante horas. De mala gana, dirixiuse cara ao cadáver deitado no chan. Calquera que fose a causa da morte de López, fora horríbel, pero logo de examinar non sen certo reparo o corpo sen vida, non achou ferida ningunha, nin marca de coitelada ou golpe. Un momento! Había un leve rastro de sangue na man coa que Brill o estivera a examinar. Ao buscar con máis atención achou a fonte: tres ou catro diminutas feridas na gorxa de López, das que o sangue zumegara aos poucos. Primeiro creu que llas inflixiran cun estilete, pero logo abaneou a cabeza. Vira feridas de estilete, levaba a cicatriz dunha no seu propio corpo. Estas feridas parecíanse máis á dentada dalgún animal..., parecían as marcas duns cairos afiados.

Con todo, non creu que fosen fondas dabondo como para causar a morte e tampouco fluíra moito sangue delas. Unha idea abominábel, xunto con espantosas especulacións, apareceu nos recunchos máis escuros da súa mente: que López morrera de medo e que as feridas lle foran inflixidas xa no mesmo intre da súa morte ou un momento despois.

E notou algo máis. Esparexidas no chan había unha chea de follas de papel sucias e esborranchadas pola man insegura do vello mexicano... Dixera que ía escribir sobre a maldición do montículo. Ademais das follas sobre as que escribira e un anaco de lapis no chan, tamén estaba o globo quente da lámpada, todos mudas testemuñas de que o vello mexicano permanecera sentado e escribindo durante horas ante a mesa de madeira de feitura basta. Entón, non era el quen abrira a cámara do montículo e roubara o que contivese... pero, por Deus! Quen fora? Quen ou que era o que Brill vira coxeando na aba do outeiro?

Ben. Non quedaba outra cousa que facer: enselar o seu mustango e cabalgar os dezaseis quilómetros que había até Coyote Wells, a cidade máis próxima, e informar o shériff do asasinato.

Recolleu os papeis. A última folla estaba aínda entre os dedos do vello e Brill tivo certa dificultade para a sacar de alí. Logo, ao volverse para apagar a luz, dubidou un momento e maldíxose polo medo que seguía asexando no máis fondo da súa mente: medo á criatura sombría que vira a través da xanela un instante antes de que a luz se apagase na cabana. O longo brazo do asasino, pensou, tendéndose para apagar a lámpada, non cabía dúbida. Que había de anormal e inhumano nesa imaxe, distorsionada como debía de estalo por mor da tenue luz da lámpada e as sombras? Do mesmo xeito que un home loita por lembrar os detalles dun pesadelo, Steve tentou definir na súa mente algunha razón clara que puidese explicar por que esa escasa ollada o trastornara até o punto de bater cun toco e por que o simple e vago recordo desa imaxe facía que todo o seu corpo se volvese cubrir dunha suor fría.

Maldicíndose a si mesmo para así conservar o valor, acendeu a súa lanterna e apagou dun sopro a que se achaba sobre a mesa e, cheo de decisión, emprendeu o camiño, aferrando o seu pico como se fose unha arma. Despois de todo, por que certos aspectos aparentemente anormais dun crime tan sórdido debían trastornalo así? Tales crimes eran aborrecíbeis, certo, pero tamén eran o bastante correntes, especialmente entre os mexicanos, aos que lles encantaban os preitos familiares máis incríbeis.

E entón, cando xa penetrara na silenciosa noite iluminada polas estrelas, detívose en seco. Desde máis aló do río resoaba o repentino e estarrecedor rinchar dun cabalo cheo de terror e, logo, un enlouquecido balbordo de cascos que se desvaneceu ao lonxe. E Brill lanzou unha blasfemia chea de rabia e desánimo. Acaso había un puma axexando nos outeiros? Fora un gato monstruoso o que matara o vello López? Entón, por que a vítima non levaba as marcas das crueis e ganchudas gadoupas? E quen apagara a luz na choza?

Mentres se interrogaba de tal modo, corría a toda velocidade cara ao regato escuro. Non está na alma do gandeiro contemplar ocioso como o seu gando se lanza á desbandada. Mentres se internaba na escuridade das matogueiras ao longo do regato seco, Brill descubriu que tiña a lingua estrañamente seca. Seguiu, tragando saliva e mantendo ben alta a lanterna. Non alumaba demasiado na escuridade, pero parecía acentuar a negrura das sombras que se acumulaban ao seu redor. Por algunha estraña razón, na caótica mente de Brill penetrou a idea de que, aínda que aquel país fose novo para os anglosaxóns, en realidade era moi vello. Aquela tumba rota e profanada era a muda proba de que a terra era moito máis antiga que o home e, de súpeto, a noite, os outeiros e as sombras pareceron esmagar a Brill cun sentimento de horríbel antigüidade. Antes de que os devanceiros de Brill ouvisen falar dela, longas xeracións de homes viviran e morreran naquela terra. Na noite, entre as sombras daquel mesmo regato, os homes, sen ningunha dúbida, lanzaran o seu último suspiro de mil maneiras espantosas. Con tales reflexións, Brill correu a través das mestas sombras da fraga.

Lanzou un fondo suspiro de alivio cando saíu de entre as árbores a carón do outeiro. Ascendendo ás présas a aba pouco empinada, sostivo no alto a súa lanterna para investigar. O curral estaba baleiro, nin sequera a vaca apática estaba á vista. E o valado fora derrubado. Iso indicaba algún axente humano e todo o asunto cobrou un novo e máis sinistro aspecto. Alguén pretendía que Brill non cabalgase até Coyote Wells esa noite. Iso significaba que o asasino pretendía asegurar a súa fuxida e desexaba unha boa vantaxe sobre a lei ou sobre quen fose... Brill sorriu.

De lonxe, entre os mesquites que cubrían a chaira, creu distinguir o son feble e distante de cabalos ao galope. Por Deus! Que era o que os asustara daquel xeito? O xélido dedo do terror arreguizoulle a columna vertebral.

Dirixiuse cara á casa. Non entrou sen tomar precaucións. Asexou a unha boa distancia da vivenda, lanzando miradas medorentas polas xanelas escuras. Buscaba, con tal intensidade que os ouvidos acabaron doéndolle, o posíbel son que traizoase a presenza do asasino á espreita. Por fin arriscouse a abrir unha porta e entrar. Dunha patada, empuxou a porta contra a parede por se alguén se ocultaba detrás dela, alzou ben a lanterna e entrou, o corazón dando choutos, aferrando o pico con ferocidade, cos sentimentos convertidos nunha mestura de medo e rabia. Pero ningún asasino oculto saltou sobre el e unha coidadosa exploración da vivenda non revelou nada.

Cun suspiro de alivio, fechou as portas, asegurou as xanelas e acendeu a súa vella lámpada de aceite. A imaxe do vello López deitado, un cadáver solitario cos ollos vidrosos, na choza máis aló do regato, fíxoo estremecerse un pouco, pero non entraba nos seus plans dirixirse a pé, de noite, á cidade.

Sacou do seu agocho o seu vello e seguro Colt 45, fixo virar o cilindro de aceiro azulado e sorriu. Talvez o asasino tiña a intención de non deixar con vida ningunha testemuña dos seus crimes. Pois que viñese! El ou eles atoparíanse cun mozo vaqueiro con seis tiros e descubrirían que non era unha presa tan fácil como fora o vello e desarmado mexicano. E iso lembroulle os papeis que trouxera da cabana. Asegurándose de non estar na dirección desde a que unha bala repentina puidese atravesar unha xanela, dispúxose a ler, mantendo unha orella á espreita de calquera ruído, por leve que fose.

E a medida que ía descifrando aquela escritura basta e laboriosa, un lento e frío horror foi medrando na súa alma. O que o vello mexicano escribira era unha historia espantosa, unha historia que pasara de xeración a xeración, unha historia que procedía de tempos moi antigos.

E así leu sobre as andanzas do cabaleiro Hernando de Estrada e os seus homes, provistos de picas e armaduras, que se aventuraron nos desertos do suroeste cando todo era estraño e ignoto. No principio, dicía o manuscrito, había uns corenta soldados, amos e criados. Estaba o capitán, Estrada, o sacerdote, o mozo Juan Zavilla e don Santiago de Valdez (un nobre misterioso que fora rescatado dun navío á deriva no Mar Caribe). O resto da tripulación e os pasaxeiros morreran por mor dunha praga, dixera, e el guindara os seus corpos pola borda. Así, Estrada acollérao a bordo do navío que levara á expedición desde España e Valdez uniuse ás súas exploracións.

Brill leu algunhas cousas sobre as súas andanzas, narradas no basto estilo do vello López, do mesmo xeito que os antepasados do vello mexicano foran transmitindo a historia durante máis de trescentos anos. As simples palabras eran un reflexo feble das terroríficas penalidades que os exploradores foran atopando: a aridez do país, a sede, as enchentes, as tormentas de area no deserto, as lanzas dos peles vermellas hostís. Pero o vello López falaba doutro perigo... un horror á espreita que caera sobre a solitaria caravana que vagaba pola inmensidade das terras desérticas. Home a home foron caendo un tras outro sen que ninguén coñecese o asasino. O medo e a negra sospeita roían como un cancro o ánimo da expedición e o seu líder non sabía que actitude tomar. Todo o que sabían era que entre eles había un demo con forma humana.

Os homes empezaron a apartarse uns dos outros mantendo amplas distancias entre eles durante a marcha e esta sospeita mutua, que buscaba a seguridade na soidade, púxolle as cousas máis doadas ao demo. O esqueleto da expedición seguiu cambaleando a través do solitario deserto, perdido, confuso e indefenso, e o horror invisíbel seguía roldando os seus flancos, cebándose nos atrasados, saciándose nas sentinelas ás que rendía un momento o sono e nos homes durmidos. E no pescozo de cada un había unhas feridas duns cairos aguzados que desangraban completamente a vítima. Así foi como os vivos souberon con que clase de horror se tiñan que enfrontar. Os homes seguiron avanzando aos tombos a través do deserto, invocando os santos ou blasfemando, cheos de terror, loitando freneticamente contra o sono, até que caían exhaustos e o sono se lles achegaba ás furtadelas co horror e a morte.

A sospeita acabou centrándose nun negro enorme, un escravo caníbal de Calabar. E encadeárono. Pero o mozo Juan Zavilla seguiu o destino dos demais e logo chegoulle a quenda ao sacerdote. Mais o crego loitou co seu demoníaco asaltante e viviu dabondo para murmurar nos ouvidos de Estrada o nome do diaño. E Brill, arreguizado, cos ollos fóra das concas, leu:

«...E agora fíxoselle evidente a Estrada que o bo sacerdote dixera a verdade e o asasino era don Santiago de Valdez, que era un vampiro, un demo non-morto que subsistía do sangue dos vivos. E Estrada lembrou certo nobre maligno que asexara nas montañas de Castela desde os días dos mouros, alimentándose co sangue de vítimas indefensas que lle outorgaban unha horrenda inmortalidade. Devandito nobre fora expulsado. Ninguén sabía onde fuxira pero era evidente que el e don Santiago eran o mesmo home. Fuxira de España en barco e Estrada soubo que a xente dese barco non morrera por mor da praga, tal e como mentira o demo, senón baixo os cairos do vampiro.

»Estrada, o negro e os poucos soldados que aínda seguían con vida buscárono e atopárono, sumido nun soño bestial entre os chaparrais e cheo co sangue humano da súa última vítima. É ben sabido que os vampiros, como as grandes serpes cando están cheas, caen nun soño profundo e poden ser eliminados sen perigo. Mais Estrada non tiña idea de como eliminar o monstro xa que, como se pode matar os mortos? Pois, en efecto, un vampiro é un home que morreu hai tempo e que, con todo, se remexe con certa espantosa non-vida.

»Os homes suplicáronlle ao cabaleiro que cravase unha estaca no corazón do demo e que lle cortase a cabeza, pronunciando as santas palabras que converterían o corpo, durante longo tempo morto, en po, pero o sacerdote estaba morto e Estrada temeu que mentres así actuaba o monstro puidese espertar.

»Daquela colleron a don Santiago, levantándoo con gran coidado, e levárono até un vello montículo indio próximo. Abrírono, sacando del os ósos que alí atoparon, e colocaron ao vampiro no seu interior e selaron o montículo... Queira Deus que até o Día do Xuízo!

»Este lugar está maldito e oxalá morrese de fame nalgún outro sitio antes que vir até aquí buscando traballo..., pois eu sabía sobre a terra, o regato e o montículo, co seu terríbel segredo, desde que fun neno. Xa ve vostede, señor Brill, a razón pola que non debe abrir o montículo e espertar o demo...»

Aquí terminaba o manuscrito cun borrancho do lapis que rompera a folla de engurrado papel.

Brill púxose en pé, o corazón latexándolle ao galope, o rostro lívido, a lingua pegada ao padal. Tragou saliva e, á fin, encontrou as palabras.

—Por iso estaba a espora no montículo... Caeulle a un dos españois mentres cavaba... E ben podería saber eu que fora escavado con anterioridade, polo modo en que estaba esparexido o carbón de leña... Meu Deus!

Retrocedeu arrepiado ante aquelas negras imaxes: un monstro non-morto que se remexía nas tebras da súa tumba, empurrando desde o interior para botar a un lado a pedra que el afrouxara co pico da ignorancia. Unha forma sombriza que se arrastraba coxeando sobre o outeiro cara á luz que delataba unha presa humana. Un brazo espantosamente longo que cruzaba unha xanela levemente iluminada...

—Isto é unha tolemia! —arquexou—. López estaba completamente tolo! Os vampiros non existen! Se é un vampiro, por que non me colleu primeiro a min, en lugar de a López? A menos que estivese a rexistrar os arredores, asegurándose das cousas antes de atacar. Bah, ao carallo! Todo isto é un mal soño, unha...

As palabras xeáronselle na gorxa. Un rostro contemplábao desde a xanela, os trazos contorsionados, sen emitir son ningún. Dous xélidos ollos perforáronlle a alma. Da súa gorxa abrollou un alarido e o espantoso rostro desvaneceuse. Pero o propio ar estaba impregnado da pestilencia que envolvera o vello montículo. E agora era a porta a que se abría..., desprazándose lentamente cara ao interior. Brill recuou até topar coa parede. A pistola tremíalle na man. Non se lle ocorreu disparar a través da porta. No seu cerebro, convertido nun caos, non había máis que unha idea: só ese delgado panel de madeira o separaba dalgún horror nado do útero da noite, nas tebras do negro pasado. Os ollos abríronselle como pratos vendo como a porta cedía, como soaba o ferrollo.

A porta estalou, feita cachizas. Brill non gritou. Tiña a lingua como de xeo, apegada ao padal. Os seus ollos vidrados polo medo contemplaron a alta figura semellante a un voitre... Os ollos xélidos, as longas e negras uñas dos dedos, o seu atavío farrapento e espantosamente antigo, as botas coas súas longas esporas, o sombreiro coa súa pluma a piques de converterse en po, a capa que esfarrapaba lentamente. A forma aborrecíbel xurdida do pasado acazapouse, recortándose no limiar escuro, e o cerebro de Brill pareceu vacilar. Da figura irradiaba un frío salvaxe, o cheiro da arxila enchoupada e os refugallos do osario. E entón o non-morto saltou sobre el como un voitre que se lanza en picado sobre a súa presa.

Brill disparou e viu como un anaco de tea de algodón saltaba do peito da Cousa. O vampiro cambaleou baixo o impacto do pesado proxectil e logo, endereitándose, lanzouse cara a adiante a unha espantosa velocidade. Brill apoiouse na parede cun berro afogado, a pistola caía da súa man fláccida. Daquela as lendas negras eran certas. As armas humanas carecían de todo poder, pois acaso pode un home matar alguén que xa leva morto longos séculos, do modo en que morren os mortais?

E entón, as mans parecidas a poutas que lle rodeaban o pescozo enlouqueceron o mozo vaqueiro. Do mesmo xeito que os seus antepasados pioneiros loitaron man a man contra inimigos abafadores, Steve Brill loitou coa fría e morta criatura que se arrastraba buscando a súa vida e a súa alma.

Xamais lembraría gran cousa daquela espantosa batalla. Foi un caos cego en que gritou como unha besta, esgazou, deu golpes e puñadas. Un caos en que uñas longas e negras como garras de pantera o feriron, en tanto que dentes afiados se fechaban unha e outra vez buscando o seu pescozo. Rodando e ás vorcalladas pola estancia, ambos os dous medio envoltos polos balorentos pregues daquela vella capa medio podrecida, golpeáronse e feríronse mutuamente entre os restos do mobiliario esnaquizado e a furia do vampiro non era máis terríbel que a desesperación da súa vítima enlouquecida polo medo.

Esborralláronse sobre a mesa, facéndoa caer de lado, e a lámpada de aceite rompeu no chan, cubrindo os muros con repentinas labaradas. Brill sentiu a mordedura do aceite ardente que o salpicou, pero no vermello furor da pelexa non lle prestou atención. As negras garras desgarrábano, os ollos inhumanos ardían xélidos cravándose na súa alma. Entre os seus dedos frenéticos a carne morta do monstro era tan dura como a madeira seca. E unha ondada tras outra de cega tolemia dominou a Steve Brill. Gritou e golpeou como un home que loita cun pesadelo, mentres que ao seu redor o lume se facía cada vez máis alto, prendendo nas paredes e o tellado.

A través dos chorros candentes e as linguas de lume, rodaron e cambalearon como un demo e un mortal trabados en combate sobre as lanzas ígneas que cobren os chans do inferno. E entre o tumulto crecente das chamas, Brill reuniu todas as súas forzas para unha última e volcánica erupción de esforzo e frenesí. Logrou separarse e púxose en pé arquexando, ensanguentado, e botouse ás cegas sobre a forma repugnante e atrapouna cunha presa que nin tan sequera o vampiro puido romper. E facendo virar en redondo o seu asaltante demoníaco por riba del, esfarelouno contra o bordo da mesa caída do mesmo xeito que un home podería romper un pau sobre o seu xeonllo. Algo se crebou como se fose unha póla e o vampiro caeu, libre da presa de Brill, para retorcerse sobre o chan ardente. O seu corpo convulso nunha estraña e rota postura. Pero non estaba morto, pois os seus ollos chameantes seguían ardendo, fixos en Brill cunha fame horríbel e, coa columna rota, loitou por arrastrarse até el, como se arrastra unha serpe moribunda.

Brill, alasando e cambaleando, limpou o sangue dos ollos e saíu, medio cego, cruzando a porta esnaquizada. E como un home cruza á carreira as portas do inferno, correu tropezando a través dos mesquites e os chaparrais até caer, totalmente esgotado. Mirando atrás, viu as chamas da casa que ardía e agradeceulle a Deus que a fixese arder até que os ósos de don Santiago de Valdez fosen totalmente consumidos e borrados do coñecemento humano.

Créditos

Títulos orixinais:
The Thing on the Roof, The Valley of the Worm, Pigeons from Hell, The Horror from the Mound, The Cairn on the Headland.

Licenza do texto orixinal:
Dominio público
Licenza da tradución:
CC 3.0 by-nc-nd España

Texto:
Robert E. Howard
Tradución:
Tomás González Ahola
Revisión da edición en papel:
Equipo de Urco editora
Revisión da edición ebook:
Alba Rozas Arceo
Capa:
Denís Fernández Cabrera

Primeira edición en papel: 2013
Primeira edición ebook:
outubro 2021

Edita:
Urco Editora
R/do Avío 11, baixo
15705, Compostela, Galiza
info@urcoeditora.com

Este proxecto editouse ao abeiro do Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021-2022 da Xunta de Galicia.

Esta obra recibiu unha axuda da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, na convocatoria de axudas para a tradución do ano 2012, consistente no 51,50% dos honorarios do tradutor.

Podes atopar a edición en papel deste e outros títulos de fantasía, ciencia ficción e terror no web de Urco Editora.

Formato eBook diagramado pola Sacauntos Cooperativa Gráfica utilizando o software libre Sigil, Inkscape, GIMP e LibreOffice.

Esta obra está publicada baixo unha licenza de Recoñecemento-Non comercial sen obra derivada 3.0 España de Creative Commons (CC 3.0 by-nc-nd). Isto significa que es libre de a copiar e distribuír sempre e cando cites a fonte e sexa sen ánimo de lucro

Outros títulos da Biblioteca Robert E. Howard:

Podes comprar copias en papel e descargar versións dixitais gratuítas da obra deste autor nas seguintes ligazóns:

Biblioteca Conan. Volume I

Biblioteca Conan. Volume II

Biblioteca Conan. Volume III

Biblioteca Conan. Volume IV

Biblioteca Conan. Volume V

Solomon Kane

Almuric

Relatos de Terror Sobrenatural

Máis Relatos de Terror Sobrenatural

Contracapa