O historiador contribuíu á difusión da nosa lingua e cultura a través de numerosos estudos. Traballou especialmente na recuperación do pasado de Ourense e a súa provincia.

Adscrito á denominada Xeración de 1922, Dieste modernizou cos seus contos e obras de teatro o sistema literario galego afastándoo do ruralismo.

Representante da nosa literatura no exilio, Seoane compaxinou o seu labor de poeta e prosista comprometido coa produción plástica que lle depararía importante sona.

Blanco Amor constitúe un dos grandes fitos da renovación narrativa galega. Foi asemade unha das meirandes figuras do noso teatro independente.

Bouza Brey iniciou coa súa obra Nao senlleira a corrente neotrobadorista da literatura galega. Realizou abondosos estudos, sobresaíndo a temática arqueolóxica e etnográfica.

Cunqueiro revolucionou o panorama literario galego co emprego dunha lingua culta e vangardista enfocada dende a oralidade. A súa obra mestura a poesía, prosa, teatro, ensaio e xornalismo.

Encadrada nas vangardas e marcada por un clima de intimidade, a obra de Pimentel sintetiza diversas correntes, como o impresionismo ou o simbolismo.

A Longa noite de pedra de Celso Emilio constitúe un fito na poesía de reivindicación social. O autor cultivou asemade a narrativa, en forma de novela e memorias.

Home dunha amplísima cultura, Otero Pedrayo integrou xunto a Risco, Castelao e Losada Diéguez o denominado Grupo Nós. Promoveu a consolidación da nosa prosa, así como o iniciador dun novo teatro en galego.

Considerada a primeira muller membro da Real Academia Galega e discípula de Rosalía, Francisca Herrera é unha das máis importantes figuras da nosa literatura feminina.