O lexicógrafo Eladio Rodríguez González, ten un espazo reservado na historia das nosas letras por ser o autor do Diccionario Enciclopédico Gallego-Castellano. Virán moitos outros traballos posteriores que o superen, pero xa ningún terá o mérito de ser o primeiro gran diccionario da lingua galega.

Manuel Murguía foi o máis salientable representante do galeguismo e da historiografía galega no século XIX. O seu labor resultou fundamental para a creación dunha cultura nacional en Galicia.

Roberto Blanco Torres, poeta e xornalista, incorporou á súa obra as correntes vangardistas. Asasinado en 1936 por unha gavela falanxista, desennvolveu un importante labor en medios de corte agrarista, anticaciquil e galeguista.

Estes tres poetas representan a extraordinaria eclosión de creatividade que estourou en Galicia, e en galego, no período trobadoresco.

Considerado un dos grandes contemporáneos do relato curto, harmonizou nas súas obras a narrativa popular co pouso culto que lle deparara a lectura de autores como Poe ou Dieste.

O historiador contribuíu á difusión da nosa lingua e cultura a través de numerosos estudos. Traballou especialmente na recuperación do pasado de Ourense e a súa provincia.

Adscrito á denominada Xeración de 1922, Dieste modernizou cos seus contos e obras de teatro o sistema literario galego afastándoo do ruralismo.

Representante da nosa literatura no exilio, Seoane compaxinou o seu labor de poeta e prosista comprometido coa produción plástica que lle depararía importante sona.

Blanco Amor constitúe un dos grandes fitos da renovación narrativa galega. Foi asemade unha das meirandes figuras do noso teatro independente.

Bouza Brey iniciou coa súa obra Nao senlleira a corrente neotrobadorista da literatura galega. Realizou abondosos estudos, sobresaíndo a temática arqueolóxica e etnográfica.